Τό Σπίτι τοῦ Θεοῦ. (β΄ ἔκδοσις)

†. Κάθε χρόνο, αγαπητοί μου, παραμονές του μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως, ακούεται η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου. Και η παραβολή αυτή είναι μία εικόνα που δείχνει τι προσφέρει ο Θεός -όπως είναι η Ενανθρώπησις του Υιού Του- και τι προσφέρει ο άνθρωπος ή πώς ανταποκρίνεται ο άνθρωπος στη μοναδικά μεγάλη, αυτή, προσφορά του Πατρός.

     Έτσι, ο Θεός, όπως μας λέγει η παραβολή «ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς». Πολλές φορές, η έννοια του «πολλοί», σημαίνει «όλοι». Προσέξατέ το. Σημαίνει όλοι. Πολλές φορές. Όχι πάντα βέβαια. Και το δείπνον είναι η Ενανθρώπησις του Υιού και η Βασιλεία Του. Οι καλεσμένοι, πολλοί ή όλοι, όπως σας εξήγησα, αλλά ο καθένας απεποιείτο την πρόσκληση με κάποια δικαιολογία.

      Ο ένας αγόρασε χωράφι και ήθελε να το δει. Ο άλλος αγόρασε πέντε ζευγάρια βόδια και ήθελε να τα δοκιμάσει. Ο άλλος ήταν νιόπαντρος και ήθελε να φροντίσει το νοικοκυριό του. Ένας τέταρτος, πέμπτος, δέκατος κ.τ.λ. κάτι άλλο ο καθένας είχε να πει σαν δικαιολογία. Η στάση των καλεσμένων, όπως βλέπομε, ήτο αρνητική. Ο Θεός αυτά προσφέρει, το Δείπνον, τον Υιόν Του, την Ενανθρώπηση, οι άνθρωποι έτσι ανταποκρίνονται. Δηλαδή δεν έρχονται εις το Δείπνον, ο καθένας με τη δικαιολογία του.

      Αλλά ο Θεός δεν ενηνθρώπησε μάταια. Γι’ αυτό ζητά οπωσδήποτε να βρεθούν άνθρωποι στο τραπέζι της Βασιλείας Του. Και λέγει στον δούλο Του: «Ἒξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας –«ρύμες», η «ρύμη» είναι το μικρό δρομάκι-  τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε». «Φέρ’ τους». Κι όταν ο δούλος τον πληροφορεί ότι έτσι έγινε και ότι υπάρχει ακόμη τόπος, απαντά ο Κύριος, ο Πατήρ: «Ἒξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς -οι «φραγμοί» είναι…ε, τα τελευταία εκεί οικόπεδα, χωράφια, τα τελευταία οικόπεδα που είναι σπίτια κ.τ.λ. εκεί που είναι τα όρια της πόλεως-καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». «Για να γεμίσει το σπίτι μου», λέει ο Πατήρ. Εκείνο το «ἀνάγκασον», δεν έχει καμία σχέση με τον εξαναγκασμόν, όπως σήμερα το εννοούμε. Αλλά είναι ότι δεν θα μπορούσαν οι άνθρωποι αυτοί να δεχθούν, που είναι σακάτηδες, φτωχοί, ελεεινοί, τρισάθλιοι, ότι θα μπορούσε ο άρχοντας του τόπου να τους καλεί σε τραπέζι. «Εμένα θα με καλέσει ο άρχοντας του τόπου;». Γι'αυτό, εκείνο το «ἀνάγκασον» έρχεται να βγάλει την αμφιβολία ότι ο Κύριος σε καλεί. Και τι; «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». «Για να γεμίσει το σπιτικό μου, το σπίτι μου».

    Η τελική επιθυμία του Θεού, όπως βλέπομε, είναι αυτή: «Να γεμισθεί ο οίκος μου». Τι είναι ο οίκος του Θεού; Είναι αληθές ότι η Αγία Γραφή αναφέρει συχνά ότι ο Θεός έχει «οἶκον», σπίτι, «οἶκον». Και βέβαια «οἶκος Θεοῦ» λέγεται όπου ο Θεός εμφανίζεται. Γι’ αυτό και ο Ιακώβ, όταν έφευγε από προσώπου Ησαύ του αδελφού του, και, ε,  κάπου κοιμήθηκε, στο ύπαιθρον, στην πορεία του, προς την Μεσσοποταμία, είδε εκείνο το γνωστό όνειρο με την Κλίμακα, που ανέβαιναν και κατέβαιναν άγγελοι και επάνω εις την κορυφήν της Κλίμακος ίστατο ο Θεός, όταν ξύπνησε, τρόμαξε και είπε: «Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος». «Αυτός ο τόπος», λέει, «είναι… προκαλεί φόβον». «Οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾿ ἢ οἶκος Θεοῦ». «Δεν είναι παρά ο τόπος αυτός εδώ, εδώ που κοιμήθηκα, είναι τόπος Θεού». Και εκάλεσε το όνομα του τόπου εκείνου «οἶκος Θεοῦ». Και εκάλεσε εκείνον τον τόπο «οἶκον Θεοῦ».

       Αργότερα θα ονομαστεί «οἶκος Θεοῦ» η Σκηνή του Μαρτυρίου στην έρημο. Και ο ναός στα Ιεροσόλυμα, όταν έφθασαν εις την γη της Επαγγελίας  και ανοικοδόμησαν τον ναόν.

    Ο όρος «οἶκος» είναι πολυσήμαντος. Και σημαίνει «οικία», σημαίνει «οικογένεια», σημαίνει «πατρίδα». Γι’ αυτό ο Κύριος Ιησούς αποκαλεί εαυτόν: «Κύριον οικίας». Και λέγει ότι όταν θα επιστρέψει, κατά την Δευτέρα Του Παρουσία θα μαζέψει όλους τους δικούς Του. «Γρηγορεῖτε –λέγει- οὖν, οὐκ οἴδατε γάρ πότε ὁ Κύριος τῆς οἰκίας ἔρχεται.- Βλέπετε; Αποκαλεί τον εαυτόν Του «Κύριον τῆς οἰκίας» - μὴ ἐλθὼν ἐξαίφνης, εὓροι ὑμᾶς καθεύδοντας». «Μην έλθει ξαφνικά και σας βρει να κοιμόσαστε».

       Ακόμη ο Κύριος είπε: «Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου μοναὶ πολλαὶ εἰσίν». «Εις την οικία του Πατρός μου είναι πολλά δωμάτια, πολλές κατοικίες επιμέρους»∙ που είναι η Βασιλεία του Θεού.

      Ακόμη, «οἶκος Θεοῦ» ονομάζεται η Εκκλησία: «Πῶς δεῖ ἐν οἴκῳ Θεοῦ –λέει ο απόστολος Παύλος στην Α΄προς Τιμόθεον- ἀναστρέφεσθαι, ἥτις ἐστὶν ἐκκλησία Θεοῦ». «Πρέπει να μάθομε ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας εις την Εκκλησίαν, που είναι οίκος Θεού».

     Ακόμη, ο Κύριος είναι διαχειριστής του οίκου Του και των ομογενών Του. Γι’ αυτό λέγει ότι «ὁ καιρός του ἄρξασθαι τὸ κρῖμα ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ». «Ο καιρός που θα ΄ρθει για να επιβληθεί η καταδίκη -το λέει και ο Ιεζεκιήλ αυτό, ο προφήτης, «τὸ κρῖμα», για να καταδικαστούν από του οίκου του Θεού, δηλαδή από τους δικούς Του, τους πολύ κοντινούς, δηλαδή είναι σαφέστερο εις τον Ιεζεκιήλ, που αναφέρεται εις τους κληρικούς. «Θα προβείτε», λέει, «σε σφαγή. Δεν θα λυπηθεί το μάτι σας». Λέει σε εκείνον ο οποίος κρατάει μπαλτά και ακολουθείται από μία συνοδεία, «διότι στάθηκαν οι δικοί μου οι άνθρωποι, οι κληρικοί μου, σκάρτοι, τιποτένιοι∙ ε, λοιπόν, θα τιμωρηθεί ο λαός, αλλά η αρχή της τιμωρίας θα αρχίσει από τους κληρικούς, τους δικούς μου…». Φοβερό πράγμα, ε; Φοβερό πράγμα. Και μάλιστα, αν θέλετε πάλι, ο οίκος, ως έννοια πατρίδος, όταν είδε την Ιερουσαλήμ και είπε και έκλαυσε ο Κύριος, ότι θα καταστραφεί ο «οἶκος» αυτός. Δηλαδή ο «οἶκος», «η πατρίδα σας». Και ήρθαν ύστερα από τριάντα χρόνια, ήρθαν οι Ρωμαίοι και κατέστρεψαν όλον εκείνον τον τόπον, της Ιερουσαλήμ κ.λπ.

        Στην «Αποκάλυψη» ακόμη, εμφανίζεται μία νέα τάξις των πραγμάτων. Η Βασιλεία του Θεού είναι η Άνω Ιερουσαλήμ, στην οποία ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν βλέπει ναό. «Κοίταξα, δεν είδα», λέει, «πουθενά ναόν». «Καὶ ναὸν οὐκ εἶδον ἐν αὐτῇ», λέγει εις το 21^ον κεφάλαιον. «Ὁ γὰρ Κύριος, ὁ Θεός, ὁ Παντοκράτωρ, ναὸς αὐτῆς ἐστὶν καὶ τὸ Ἀρνίον». Ο Ίδιος ο Θεός είναι τώρα εδώ ο ναός. Δηλαδή ο οίκος. «Ναός» θα πει «οίκος». Όπως…να μην σας λέω πολλά και σας μπερδέψω∙ ταυτίζεται δηλαδή ο ναός με τον Θεόν. Ταυτίζεται ο ναός με τον Θεόν.

     Ακόμη, ναός Θεού είναι και αυτός ο άνθρωπος. Ναι! Δεν λέγει ο Απόστολος στους Κορινθίους: «Οὐκ οἴδατε (:Δεν γνωρίζετε) ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν - το σώμα∙ όχι η ψυχή-  ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ;». «Δεν ξέρετε», λέγει, «ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, ναός του Θεού;». Τονίζω: «το σώμα». Γιατί υποτιμάται το σώμα. Και δεν πρέπει να υποτιμάται. Μπορεί βέβαια σήμερα να αρρωσταίνει, να υπόκειται εις την φθοράν, να πεθαίνει, αλλά αύριο θα αναστηθεί. Το ακούσατε καλά αυτό∙ ότι θα αναστηθεί αύριο, ε; Το παλιό σώμα. Όχι κάποιο άλλο. Όχι κάποιο καινούριο. Το παλιό σώμα που θα είναι βέβαια καινούριο. Και συνεπώς το σώμα του ανθρώπου είναι κατοικία, ναός του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή του Θεού. Ναός του Αγίου Πνεύματος. Σπουδαίο.

     Βεβαίως, πολύ περισσότερο είναι η ψυχή του ανθρώπου κατοικητήριον του Θεού. Αλλά τονίζεται εδώ το σώμα, γιατί οι Κορίνθιοι πόρνευαν. Ήσαν πόρνοι. Και όταν έγιναν Χριστιανοί, δεν μπορούσαν να ξεχάσουν τις παλιές τους συνήθειες. Και λέει ο Απόστολος Παύλος στην πρώτη του επιστολή, στο 6^ον κεφάλαιον, αναφερόμενος εις το θέμα της πορνείας, και αναφέρεται εις το σώμα, και μάλιστα όταν τελειώνει αυτήν την ενότητα λέγει: «Πρέπει να αγιάζουμε τον Θεό ἐν τῷ σώματι ἡμῶν καὶ ἐν τῷ Πνεύματι ἡμῶν, ἅτινα ἐστὶν τοῦ Θεοῦ». Γιατί προτάσσει το σώμα του Πνεύματος; Γιατί υποτιμάτο το σώμα. Όχι. Δεν θα υποτιμηθεί το σώμα. Είναι κατοικητήριον του Θεού! Γι’ αυτό λέγει: «Να δοξάσομε τον Θεό και με το σώμα μας» -το υπογραμμίζω- «και με το πνεύμα μας». Βλέπετε, ακολουθεί το πνεύμα. «Ἅτινα», «που και τα δυο, και το σώμα και η ψυχή ανήκουν στον Θεό». Είναι του Θεού.

      Οίκος, λοιπόν, Θεού, όπως είδαμε, σας είπα μία πλειάδα θέσεων, είναι όπου ο Θεός εμφανίζεται. Η σκηνή και ο ναός, η Εκκλησία, ο άνθρωπος, σαν ψυχοσωματική, βεβαίως, πάντοτε ύπαρξη και η Βασιλεία του Θεού.

      Αυτός τώρα ο οίκος του Θεού, κατά την παραβολή, πρέπει να γεμίσει· «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου», λέγει η παραβολή. Ποιος είναι τώρα εδώ ο οἶκος, που πρέπει να γεμίσει; Και από τι θα γεμίσει; Είναι η Εκκλησία. Πρώτιστα η Εκκλησία του Χριστού εδώ στη γη. Διότι η Βασιλεία του Θεού εδώ στη γη είναι η Εκκλησία. Και η Βασιλεία του Θεού πρέπει να γεμίσει. Από τι; Πρέπει να γεμίσει από πιστούς. Είδατε; Η κλήσις. Κάλεσμα. «Κάλεσε αυτούς, κάλεσε όλους, όλους κάλεσέ τους, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». Έτσι, η Εκκλησία λοιπόν.

    Είναι ακόμα η είσοδος των πιστών ανά τον κόσμον, που θα «πληρώσουν», θα γεμίσουν την Εκκλησία. Στα λόγια του Χριστού «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου», αγαπητοί μου, βρίσκομε εδώ να υπαινίσσεται και το στοιχείον της ιεραποστολής. Ωραίο πράγμα αυτό! Δόξα τω Θεώ, ανανεώθηκε, γιατί είχαμε εκατοντάδες χρόνια, μετά δηλαδή από το Βυζάντιο. Το Βυζάντιο ασκούσε ιεραποστολή. Μην το ξεχνάτε. Σας θυμίζω δε χαρακτηριστικά, στην εποχή που ήταν το Βυζάντιο, έχομε τον Μέγαν Αθανάσιον, πατριάρχη Αλεξανδρείας, με τον Φρουμέντιο, που τον έκανε επίσκοπο Αιθιοπίας, Αβυσσηνίας, ύστερα από ένα καταπληκτικό φαινόμενο, ένα θαύμα του Θεού. Δεν μένω, γιατί ο χρόνος πάντα είναι λίγος. Ναι. Έκανε ιεραποστολή το Βυζάντιο. Και πού; Τι να σας αναφέρω; Προς Βορράν; Μεθόδιον και Κύριλλον. Και τι άλλο; Και τόσα άλλα. Αλλά εφόσον όμως υπετάγη σε εχθρούς, κάτω από κατοχή, δεν μπορούσε πια βεβαίως τίποτα να κάνει. Αλλά ανανεώθηκε όμως αυτή η προσπάθεια. Κι έχομε σήμερα ιεραποστολές, ορθόδοξες ιεραποστολές ανά τον κόσμον. Γιατί; «Ἳνα γεμισθῇ ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ».

      Αυτό που λέγει εδώ η παραβολή. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς». «Όλη η Γη αν είναι δυνατόν, να έλθει να γεμίσει τον οίκον μου». Χθες, μου έλεγε κάποιος φοιτητής που είναι στην Αγγλία, τι προσηλυτισμό κάνουν οι Μουσουλμάνοι και ιδίως οι φοιτηταί Μουσουλμάνοι στους Ορθοδόξους! Γενικά στους Χριστιανούς της Ευρώπης. Ειδικότερα και εις τους Ορθοδόξους. Το ξέρετε ότι μια μέρα… -φαίνεται, είναι κάτι που φαίνεται, από πολύ μακριά φαίνεται, και το θέλουν δυστυχώς οι Ευρωπαίοι- θα γίνει η Ευρώπη από Χριστιανική, Μουσουλμανική; Προς «δόξαν» μας και «τιμή» μας ημών των Χριστιανών…! Αλίμονό μας!

      Ακόμη πρέπει να γεμίσει ο οίκος του Θεού, που είναι ο ναός όπου συγκεντρωνόμεθα για να λατρεύσομε τον Θεόν. Ιδίως κατά την ημέρα της Κυριακής, που τελείται η λατρεία του Θεού. Το ευχαριστιακόν δείπνον. Ναι. Σε δείπνο, σε τραπέζι καλεί ο Κύριος. Δείπνος γίνεται και εις την Εκκλησίαν. Γι’ αυτό και οι ονομασίες «Τράπεζα», «Αγία Τράπεζα». Προσκαλούμε «Ελάτε να γευθείτε» κ.ο.κ. Οι ναοί πρέπει λοιπόν και αυτοί να είναι γεμάτοι. Είναι χαρά Θεού να βλέπει κανείς γεμάτους τους ναούς και να λατρεύεται ο Θεός.

     Ακόμη με το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, ο Κύριος πρέπει να εισέρχεται, με τη Θεία Κοινωνία, στην ψυχοσωματική μας ύπαρξιν. Δεν λέγω «στην ψυχή μας». Δεν λέγω «στο σώμα μας». Στην ψυχοσωματική μας ύπαρξη. Και στο σώμα και στην ψυχή. Όταν ανοίγω το στόμα μου, δεν ανοίγω το στόμα της ψυχής. Ανοίγω το στόμα το σωματικό. Από κει παίρνω το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να μάθομε, εφόσον, εννοείται, προσέχομε να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, η συχνή Θεία Ευχαριστία. Το ακούσατε; Παραπονείται ο Ιερός Χρυσόστομος και λέγει: «Βλέπω», λέγει, «ανθρώπους που κοινωνούν Χριστούγεννα και Πάσχα». Τι πράγματα είναι αυτά; Αυτό σημαίνει παρακμή του εκκλησιάσματος. Όχι, αγαπητοί μου . Συχνή θεία Κοινωνία.

    Μάλιστα λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, εις την 5^ην μυσταγωγική του Κατήχηση: «Ὁ ἂρτος ὁ κοινός οὐκ ἔστι ἐπιούσιος -ο επί την ουσίαν δηλαδή. Δεν είναι εκείνος ο οποίος πραγματικά μας τρέφει∙ που λέμε στο «Πάτερ ἡμῶν», «τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον»- ἂρτος δὲ οὗτος, ὁ ἅγιος ἐπιούσιος ἐστίν». Δηλαδή είναι η Θεία Ευχαριστία. Γι’ αυτό και ο ένατος αποστολικός Κανών, γράφει τα εξής: «Πάντας τοὺς εἰσιόντας πιστούς (:όλοι εκείνοι οι οποίοι εισέρχονται στην Εκκλησία) καὶ τῶν γραφῶν ἀκούοντας (:και ακούνε τις Γραφές, το Ευαγγέλιο, τον Απόστολο) μὴ παραμένοντας δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει (:αλλά φεύγουν∙ δεν παραμένουν -λέγει- εις την προσευχή και εις την θείαν Μετάληψιν, να κοινωνήσουν) ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντας τῇ Ἐκκλησία, ἀφορίζεσθαι χρή». «Επειδή προκαλούν», λέει, «αταξία εις την Εκκλησίαν, αταξίαν, δεν κοινωνούν, αταξίαν, πρέπει να αφορίζονται αυτοί». Δηλαδή να αποκόπτονται από το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Τότε οι πιστοί κοινωνούσαν όλοι. Κι αν κανείς δεν κοινωνούσε, έπρεπε να πει τον λόγο, γιατί δεν κοινωνεί.

      Ακόμη, με το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας πρέπει να γεμίσει η Βασιλεία των Ουρανών από πολίτες. Το λέμε σε δύο ευχές στη Θεία Λειτουργία μέσα. Λέμε στη Θεία Λειτουργία, που αναφέρεται στον σκοπό του μυστηρίου: «Ὥστε γενέσθαι τοῖς μεταλαμβάνουσι (:ώστε να γίνει αυτό που παίρνουν εις εκείνους που μεταλαμβάνουν) εἰς βασιλείας οὐρανῶν πλήρωμα». Εις την ευχή της αγίας αναφοράς. Είδατε; Ώστε να γίνει αυτό σκοπός να γεμίσει ο ουρανός από τους πιστούς.

     Ο οίκος του Θεού, λοιπόν, πρέπει να γεμίσει. Και ο Κύριος ξέρει ποιοι και πόσοι θα είναι εκείνοι που θα γεμίσουν τον οίκον Του. Γιατί δυστυχώς όλοι… είδατε στην παραβολή, έχουν τις δικαιολογίες τους, δεν είναι άξιοι. Εκείνοι οι οποίοι δικαιολογούνται και λένε αυτό και λένε εκείνο, «τώρα πλουτίζω», «τώρα παντρεύτηκα», «τώρα θα δοκιμάσω τις ηδονές του κόσμου τούτου», αυτοί δεν μπορούν να μπουν στην Βασιλεία του Θεού.

       Έτσι λοιπόν είναι πολύ χαρακτηριστική η απάντησις του Κυρίου στους μάρτυρες που είναι στον Παράδεισο. Τι; «Καὶ ἐδόθη», λέγει, «αὐτοῖς –εἰς τοὺς μάρτυρας- ἑκάστῳ στολὴ λευκή (:στον καθένα μια στολή λευκή) καὶ ἐρρέθη αὐτοῖς (:και ειπώθηκε σε αυτούς), ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν (:λίγο –λέει- να αναπαυθούν)  ἕως πληρώσωσι (:έως ότου γεμίσουν, φέρουν εις πλήρωσιν) καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν, οἱ μέλλοντες ἀποκτένεσθαι ὡς καὶ αὐτοί». Δηλαδή να προστεθούν κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι. Πότε θα έρθει ο Χριστός; Όταν θα γεμίσει ο οίκος του Θεού. Δεν το ξέρομε αυτό. Το ξέρει μόνον ο Θεός. Έτσι, λοιπόν, ο αριθμός, που θα είναι και η πλήρωσις του οίκου του Θεού, είναι όσων τα ονόματα εγράφησαν εις το βιβλίον της Ζωής. Όταν γύρισαν οι εβδομήκοντα και είπαν: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε Σένα». «Μη χαίρεστε γι’ αυτό. Αλλά να χαίρεστε σε τούτο. Ότι τα ονόματά σας γράφτηκαν στο βιβλίο της Ζωής».

     Ο διάβολος και οι αμαρτωλοί φαίνεται πως ματαιώνουν την «πλήρωσιν» της Βασιλείας των Ουρανών. Αλλά ποτέ δεν ματαιώνεται ό,τι ο Θεός θέλει και προγραμματίζει. Ποτέ. Απλώς μετατίθεται ο χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, έως ότου, όπως σας είπα, πληρωθεί ο αριθμός που μόνον ο Θεός ξέρει πόσος είναι, ποιος είναι.

     Ακόμα, «πλήρωσις» είναι και η ωριμότητα του πνευματικού ανθρώπου, αν θέλετε να συμπληρώσομε. Όταν ωριμάσει ο άνθρωπος ή ωριμάσει σε κάποιο σημείο χωρίς περαιτέρω αύξησιν, τότε ο Θεός δρέπει, θερίζει αυτόν τον άνθρωπον και τον μεταφυτεύει στην Βασιλεία Του. Και το βρίσκομε αυτό να ταυτίζεται με τον θάνατον αυτόν που λέμε «βιολογικόν θάνατον». Ήρθε η ώρα που θερίζει ο Κύριος, για να μεταθέσει εις την Βασιλείαν Του την επουράνιον, την θριαμβεύουσα. Ο οίκος του Θεού που θριαμβεύει εκεί. Εδώ είναι η Εκκλησία που στρατεύεται.

    Έτσι ο λόγος «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου» είναι, όπως βλέπομε, πολυσήμαντος. Ας προσέξομε ένα πολύ σημαντικό σημείο, αγαπητοί μου, στην αναγγελία ότι οι καλεσμένοι προβάλλουν λόγους, για να μην εισέλθουν στο δείπνο, ο Κύριος οργίστηκε. «Τότε ὀργισθεὶς», λέει,  «ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως…» κ.λπ. κ.λπ. Ο Κύριος ωργίσθη. Γιατί; Διότι οι άνθρωποι χάριν των οποίων τα πάντα έγιναν, θέλουν τώρα να ματαιώσουν τους θείους σκοπούς. Παράλληλα με την αναμονή πληρώσεως του αριθμού των πιστών δια το δείπνον της Βασιλείας, γίνεται και η αναμονή πληρώσεως της οργής του Θεού. Ναι. Κατά των υιών της απειθείας.

     Αγαπητοί μου, ο οίκος του Θεού πρέπει να γεμίσει. Γιατί αυτό είναι η ευδοκία του Θεού. Πρέπει οι άνθρωποι να γνωρίσουν τον Κύριον, να γευθούν τον Κύριον και να ωριμάσουν εν Κυρίω. Έτσι πληρούν τον τόπο του δείπνου Του, που είναι η Βασιλεία Του. Είναι κλήσις· αλλά και εντολή:  «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». Μη γινώμεθα, λοιπόν, τέκνα απειθείας και οργής με τις αρνήσεις μας. Γιατί έτσι γεμίζομε το ποτήρι της οργής του Θεού.

     Ο Κύριος είναι αγαθός. «Βούλεται», όπως λέει ο Ζιγαβηνός, ένας ερμηνευτής, «βούλεται πάντας εἰσαχθῆναι, διά τόν ἂπειρον πλοῦτον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος». Έτσι θα νιώσουμε όλη τη χαρά στο μεγάλο σπίτι του Πατέρα, που μας καλεί. Και τα Χριστούγεννα δεν είναι παρά η εορτή που μας θυμίζει τη μεγάλη κλήση στο γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου. Έρχεται ο Χριστός, όπως λέει στην προς Εβραίους ο Απόστολος, έρχεται ο Χριστός ως Υιός, επί τον οίκον Αυτού, «οὗ οἶκος ἐσμέν ἡμεῖς»· «του Οποίου σπίτι είμαστε εμείς», λέγει ο Παύλος. Ναι. Εμείς είμαστε ο οίκος του Χριστού∙ που γεμίζει από μας και εμείς, αν το θέλετε, γεμίζομε από Αυτόν. Αμήν.

861η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό «πρωτεῖον» τοῦ Πάπα καί ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν.

†. Όπως θα ενθυμείσθε, ευρισκόμεθα πάντα βεβαίως στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», στο 8ο κεφάλαιο εις τους στίχους 14 και 15, όπου εκεί αναφέρεται ένα στοιχείον ιεραποστολής, δηλαδή ότι τα Ιεροσόλυμα ήδη θεωρούνται κέντρον ιεραποστολής.

    «Ἀκούσαντες δὲ οἱ ἐν Ἱεροσολύμοις ἀπόστολοι ὅτι δέδεκται ἡ Σαμάρεια τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην· οἵτινες καταβάντες προσηύξαντο περὶ αὐτῶν ὅπως λάβωσι Πνεῦμα Ἅγιον». Βλέπομε ότι απέστειλαν προς αυτούς, δηλαδή τους Σαμαρείτας, εκεί που ο Φίλιππος ο διάκονος είχε ευαγγελιστεί το Ευαγγέλιον, απέστειλαν τώρα, αφού άκουσαν στα Ιεροσόλυμα περί της αποδοχής του Ευαγγελίου, τον Πέτρον και τον Ιωάννην.

    Ποιοι απέστειλαν; Το σώμα των Αποστόλων. Θα παρακαλέσω ιδιαιτέρως να προσέξετε, αγαπητοί μου, αυτό το σημείο είναι επίκαιρον όσον ποτέ άλλοτε, όπως θα δείτε στη συνέχεια. Είναι δε πολύτιμο χωρίο αυτό, διότι δείχνει ότι δεν αποστέλλει κανείς ως πρόσωπον, παρά μόνον σαν σώμα. Έτσι, εάν ο Απόστολος Πέτρος ήτο ανώτερος από τους λοιπούς Αποστόλους, δεν θα είχε την ανάγκη βεβαίως να τον αποστείλει κάποιος. Αλλά μόνος του θα επρογραμμάτιζε και θα εκινείτο για μια αποστολή. Όμως λέει σαφώς εδώ το βιβλίο των «Πράξεων» ότι απέστειλαν προς αυτούς τον Πέτρον και τον Ιωάννην. Ποιοι απέστειλαν; Θα λέγαμε, ποιο είναι το υποκείμενον του «ἀπέστειλαν»; Το σώμα των Αποστόλων. Άρα δεν είναι ο Απόστολος Πέτρος ανώτερος από τους άλλους Αποστόλους, αλλά ανωτάτη αρχή είναι το σώμα των Αποστόλων. Δηλαδή ο σύλλογος των Αποστόλων.

     Γιατί είναι σπουδαίο το θέμα; Διότι σήμερα έχομε το λεγόμενον «πρωτείον» του επισκόπου Ρώμης, δηλαδή του Πάπα. Αυτός προτείνει το «πρωτείον» του. Βέβαια, το «πρωτείον» αυτό από αιώνες πίσω το επρότεινε, αλλά πια, με συνοδική πράξη καθιερώθηκε το «πρωτείον» και το «αλάθητον» του επισκόπου Ρώμης. Ότι δηλαδή αυτό που θα πει, δεν περιέχει λάθος. Είναι γνωστό ότι όλοι μπορούμε να κάνομε λάθος, αλλά η αλήθεια δεν είναι στα πρόσωπα, αλλά πάλι στο σώμα της Εκκλησίας. Ό,τι εν Συνόδοις η Εκκλησία καθόρισε και διεκήρυξε. Αυτό δεχόμεθα. Δεν έχει, λοιπόν, ένα πρόσωπο α ή β την αλήθεια, αλλά η Εκκλησία έχει την αλήθεια.

     Βέβαια τόσο το «πρωτείον», όσο και το «αλάθητον» είναι εκείνα τα οποία έχουν δημιουργήσει ένα χάσμα ανάμεσα εις την Ανατολήν και εις την Δύσιν. Επειδή δε στην εποχή μας υπάρχει μία έντονη δραστηριότητα, όπως είναι γνωστό, για την ένωση των Εκκλησιών, μάλιστα τελευταία είδατε και ο ημέτερος Πατριάρχης [εδώ ο μακαριστός γέροντας αναφέρεται στον τότε πατριάρχη Δημήτριο] επήγε εις την Ρώμην, όπως και ο προκάτοχος[:ο Αθηναγόρας] είχε σχέσεις με το Βατικανόν και οι Χριστιανοί αναρωτιώνται και λέγουν τι πρέπει να γίνει, τι σημαίνει αυτό, μερικά πράγματα δεν αρέσουν, σε άλλους αρέσουν, δεν κατανοούν ίσως μερικά πράγματα. Εγώ τουλάχιστον δέχομαι πάρα πολλές απορίες. Δέον να θεωρηθεί ότι αυτά που θα πούμε, ό,τι θα πούμε, φυσικά δεν εξαντλούμε το θέμα, απλώς ό,τι ερμηνευτικά θα βγάλομε από το ιερόν κείμενον, δέον να θεωρηθεί ότι είναι και μία απάντησις στις αλλεπάλληλες απορίες που δέχομαι, αυτές που απαντούμε την Δευτέρα.

       Θα λέγαμε ότι εκτός από τις αιρετικές θέσεις που έχει σωρρεύσει η Δύσις κατά την διάρκεια των αιώνων, καθιστούν όμως την Εκκλησίαν της Δύσεως, δηλαδή την λεγομένη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, μία εκκλησία εκκοσμικευμένη. Εγώ δεν θα ήθελα να μείνω στα θέματα εκείνα που έχει πάρει μία αιρετική θέση. Εννοώ δηλαδή το filioque ή ό,τι άλλο. Δεν θα ‘θελα να μείνω γιατί ούτε ο χρόνος μένει, ούτε έχομε ιδιαιτέρα αρμοδιότητα. Θα ‘θελα να μείνω μόνο σε αυτό το σημείο της εκκοσμικευμένης Δυτικής Εκκλησίας. Αυτό νομίζω ότι είναι κεφαλαιώδους σημασίας∙ διότι εκκοσμικευμένη Εκκλησία θα πει εκκλησία που δεν σώζει πια.

      Βέβαια περιττόν να σας πω ότι και η δική μας Εκκλησία δέχεται αρκετήν εκκοσμίκευσιν και πρέπει να αγρυπνούμε πάνω εις το σημείον αυτό. Θα ευχόμουνα και θα ήθελα έτσι να είναι, ο λόγος του Θεού πάντα απερίτμητος, να μην είναι εκκοσμικευμένος, για να μπορεί να σώζει. Δηλαδή δεν θα υπήρχε μεγαλύτερο αμάρτημα από μένα, να σας προσφέρω εκκοσμικευμένο λόγο Θεού. Είναι το βαρύτερο αμάρτημα. Γιατί οποιοδήποτε άλλο αμάρτημα κι αν κάνω ή κάνετε, μπορούμε να συγχωρεθούμε. Αλλά εάν εκκοσμίκευσουμε τον λόγο του Θεού και την Εκκλησία, πώς θα σωθούμε; Διότι τίνι τρόπω σωζόμεθα; Δια του λόγου του Θεού και δια της Εκκλησίας. Εάν αυτά τα εκκοσμικεύσομε πώς θα σωθούμε; Δεν έχομε τον τρόπο να σωθούμε.

       Όταν λέμε «εκκοσμίκευση», θα θέλαμε να πούμε ότι είναι το εξής: Όταν βάλομε κοσμικά στοιχεία μέσα στην Εκκλησία και αυτά να διέπουν και να λειτουργούν την Εκκλησία. Τι είναι τώρα αυτά τα κοσμικά στοιχεία; Ένα πάρα πολύ, εξόφθαλμο, θα λέγαμε κοσμικό στοιχείο, εξόφθαλμο, είναι ποιο λέτε; Το ότι η Εκκλησία της Δύσεως, δηλαδή η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, αποτελεί κράτος. Ο δε, θα λέγαμε, αρχηγός αυτής της Εκκλησίας, ο επίσκοπος Ρώμης, αυτός είναι ταυτόχρονα και αρχηγός κράτους. Αν πάει κάπου, σε οποιοδήποτε μέρος της Γης, δεν θα του αποδοθούν τιμές ως αρχηγού της Εκκλησίας, μπορεί να του αποδοθούν, μπορεί και να μην του αποδοθούν, αυτό αναλόγως. Αν υποτεθεί ότι πηγαίνει σε ένα κράτος που δεν είναι χριστιανικόν, γιατί να του αποδοθούν τιμές θρησκευτικού αρχηγού; Πάει στην Κίνα, πάει στην Ιαπωνία. Αλλά επειδή είναι αρχηγός κράτους, του αποδίδονται τιμές αρχηγού κράτους.

     Βέβαια ένα κρατίδιο είναι. Είναι ένα κομματάκι της Ρώμης, της πόλεως της Ρώμης· ένα κομματάκι είναι. Θα λέγαμε, ξέρω γω, κάποια τετράγωνα. Ένα πολύ μικρό. Αυτό είναι κράτος. Κι έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κράτους. Έχει διπλωματικόν σώμα, έχει υπουργούς κ.ο.κ. Ό,τι έχει ένα κράτος. Έχει διπλωματικές σχέσεις με όλους τους λαούς της γης, έχει υπουργείο Εσωτερικών, έχει υπουργείο Εξωτερικών κ.ο.κ. Αυτό τώρα γίνεται βέβαια μια αφετηρία να εκκοσμικευθεί και ολόκληρη η Εκκλησία. Σημειώσατε δε ότι οι ιεροί κανόνες απαγορεύουν ρητώς ο εκκλησιαστικός άρχων να είναι ταυτόχρονα και πολιτικός ή κοσμικός άρχων. Ρητώς απαγορεύεται! Δεν μπορεί κανείς να έχει αυτές τις δύο εξουσίες. Ή την μία θα έχει ή την άλλη.

     Πρέπει μόνο να σας κάνω μία παρατήρηση, ότι άλλο πράγμα είναι ο εθνάρχης, δηλαδή όταν ένας επίσκοπος ή αρχιεπίσκοπος ή Πατριάρχης, σε κάποια στιγμή που μία περιοχή, γεωγραφική περιοχή έχει υποδουλωθεί σε εχθρούς και αυτός ο λαός που είναι υποδουλωμένος, δεν έχει πλέον τον τρόπον να κυβερνηθεί, τότε θρησκευτικός ηγέτης αναλαμβάνει, θα λέγαμε, την διακυβέρνηση, κάτω από κατοχή, εννοείται, πάντοτε, αυτού του λαού. Αυτό είναι, θα λέγαμε, το αξίωμα του εθνάρχου. Δεν είναι όμως πολιτικόν πρόσωπον. Απλώς είναι ένα πρόσωπον που σε μία κατάσταση ανάγκης προστατεύει τον λαό του Θεού. Αυτό το φαινόμενο το είχαμε και θα το έχομε στην Ιστορία, όσο κρατήσει η Ιστορία, σε παλιότερα χρόνια, όταν εδάφη βυζαντινά κατελαμβάνοντο από τους Άραβες, όπως η Δαμασκός, με τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο οποίος, ξέρετε πρώτα είχε πολιτικόν αξίωμα, αλλά πριν όμως αφιερωθεί και γίνει μοναχός. Και μάλιστα τον κατηγορούσαν γι’αυτό, επειδή ήτο χριστιανός και ήτο βεβαίως στην εξουσία και τη διακυβέρνηση μωαμεθανού και ούτω καθεξής,  έτσι για να διακυβερνάται ο λαός του Θεού. Μόνον αυτό.

      Όπως ήσαν οι Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως κατά την διάρκεια της τουρκικής κατοχής, όταν δεν είχαμε δηλαδή κράτος ελληνικόν. Και οι Πατριάρχαι έπαιζαν έναν διπλό ρόλο, αλλά ως εθνάρχαι, όχι όμως ότι κινούσαν επαναστάσεις ή ό,τι άλλα. Απλώς ότι επιτηρούν αυτόν τον λαό του Θεού που δεν έχει κυβέρνηση. Γιατί; Αφού είναι κάτω από κάποια κατοχή; Όταν όμως, όπως ήταν ο προκάτοχος της Κύπρου, ο Μακάριος, αναλάβει πολιτικήν εξουσίαν, αυτό είναι απαράδεκτον. Είναι απαράδεκτον. Τώρα τι αυτό μπορεί να κοστίσει από πολιτικής πλευράς ή όχι, αυτό δεν ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει μόνο ότι ο θρησκευτικός ηγέτης δεν δύναται να είναι και πολιτικός ή κοσμικός ηγέτης. Αυτό, αγαπητοί μου, πρέπει να το καταλάβομε, είναι ανάγκη. Όπως ένας ιερεύς δεν μπορεί να γίνει πρόεδρος της κοινότητος ή δήμαρχος. Δεν μπορεί να γίνει. Απαγορεύεται από τους Κανόνες της Εκκλησίας μας.

        Αυτό βεβαίως αρχίζει να έχει επιπτώσεις. Διότι δεν σταματά το πράγμα εκεί. Εκκοσμίκευσις δε, σημαίνει να αρχίζει να μπαίνει ο κόσμος, δηλαδή η νοοτροπία η κοσμική μέσα στην Εκκλησία. Οπότε, για να μην πολυπραγμονώ, θα πει όχι να χριστιανικοποιείται ο κόσμος, να εκχριστιανίζεται ο κόσμος, αλλά να κοσμικοποιείται η Εκκλησία. Όταν, λοιπόν, κοσμικοποιούμε την Εκκλησία, αυτό λέγεται «εκκοσμίκευση». Ή να το πω ακόμη αλλιώτικα: όχι να διορθώνουμε τη ζωή μας με βάση το Ευαγγέλιο, αλλά να τροποποιούμε το Ευαγγέλιο με βάση αυτά που ζούμε. Είναι αυτό που ακούμε διάχυτο στην εποχή μας, διάχυτο, ότι… «είδες», λέει, «αυτός έκανε ένα ωραίο κήρυγμα». Αυτό το «ωραίο» πού ήταν, ξέρετε πού ήταν; Το ότι μπορούσε να πιάσει στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν απλώς να προσαρμόσουν το Ευαγγέλιο στη σύγχρονη πραγματικότητα. Και όχι τη σύγχρονη πραγματικότητα εις το Ευαγγέλιον.

      Έτσι, να, τελευταία, ένα περιοδικό ντόπιο, εδώ, που βγαίνει, ήταν μία παράγραφος, ευτυχώς μίλησε πολύ καλά εκεί ο ημέτερος επίσκοπος, ότι «να αναλάβει», λέει, «η Εκκλησία να κάνει ετούτα, εκείνα». Μα αυτά ανήκουν στην πολιτεία, ανήκουν στην πολιτεία. Μια υπερβολική δραστηριότητα ή ό,τι άλλα. Αυτά ανήκουν στην πολιτεία. Ότι «υπάρχουν», λέει, «κηρύγματα που μιλάνε για τον… – ωραία», λέει, «κηρύγματα, που ανήκαν σε μία εποχή παλιά, αλλά σήμερα δεν είναι σύγχρονα. Μιλάνε για νηστεία, μιλάνε για εγκράτεια. Αυτά», λέει, «σήμερα δεν έχουν την θέση τους». Αυτό είναι, εάν υποτεθεί ότι υπάρχει ένα κήρυγμα, που δεν μιλάει για την νηστεία, δεν μιλάει για την άσκηση, δεν μιλάει για τον σταυρό, δηλαδή το σταυρικό Ευαγγέλιο, αυτό σημαίνει το κήρυγμα αυτό έχει εκκοσμικευθεί. Μα ένα τέτοιο κήρυγμα δεν σώζει ποτέ. Δεν σώζει ποτέ! Γι’αυτό, σας είπα, δεχόμεθα επιθέσεις εκ μέρους του κόσμου.

     Μια φορά είχα κάνει μία ομιλία εδώ και 25 χρόνια στην αεροπορία. Από τότε άλλαξαν πολλοί αρχηγοί στο αεροδρόμιο, πολλοί, δηλαδή, διοικηταί. Ε, ζήτησαν από τον Δεσπότη, τον Μητροπολίτη εδώ και με έστειλε εμένα η Μητρόπολις. Έκανα μία ομιλία περί εγκρατείας εις τους οπλίτας, τους σμηνίτας. Όταν τελειώσαμε, έρχεται ο Διοικητής και μου λέει – ήταν εκείνος ο καιρός που είχαμε πάει στο φεγγάρι…

– Ξέρετε, λέει, τώρα ο άνθρωπος επήγε στο φεγγάρι.

– Ναι, λέω.

– Ξέρετε, ο Πάπας Ρώμης λέει ετούτο ή εκείνο.

– Γιατί μου τα λέτε αυτά;  του λέγω.

      Το’ παιρνε απέξω απέξω το θέμα για να μου πει ότι αυτά που είπα εις τους οπλίτας περί αγνότητος και εγκρατείας, είναι αναχρονισμένα.

    (Λέω:) –Κάνετε λάθος, κάνετε λάθος, να με συγχωρείτε πάρα πολύ, αλλά δεν μπορεί να προσαρμόζεται το Ευαγγέλιον εις τα ήθη μιας εποχής, αλλά τα ήθη μιας εποχής θα προσαρμόζονται στο Ευαγγέλιον. Ο δείκτης δεν είναι η εποχή, αλλά είναι το Ευαγγέλιον.

     Πιστεύω να έγινα κατανοητός, τι σημαίνει «εκκοσμικευμένη εκκλησία». Αν λοιπόν μία Εκκλησία μπορεί έτσι να κινείται, να προσαρμόζει μερικά πράγματα εφαμάρτως, τότε παύει να είναι Εκκλησία σώζουσα. Είπα: «εφαμάρτως». Διότι βεβαίως υπάρχουνε μερικά πράγματα τα οποία δεν μπορούν να αγνοηθούν σε μία εποχή. Αυτή τη στιγμή έχομε ηλεκτρικόν ρεύμα. Αυτό δεν θα πείραζε, επειδή ίσως στην παλιά Εκκλησία υπήρχαν κεριά, ε, υπήρχαν κεριά, γιατί δεν υπήρχε ηλεκτρικόν ρεύμα. Το ότι υπήρχε ο φωτισμός, δεν είναι στοιχειώδες πράγμα, για να φωτίζονται οι άνθρωποι μέσα να βλέπουν να διαβάζουν, να κινηθούν κ.λπ; Να τελέσουν το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας; Αν τώρα δεν είναι κεριά και είναι ηλεκτρικοί λαμπτήρες, τι θα πείραζε αυτό; Αυτό δεν λέγεται εκκοσμίκευσις. Απλώς είναι ότι η Εκκλησία προσλαμβάνει μέσα στην ιστορική της πορεία στοιχεία εκείνα που μπορούν να την βοηθήσουν. Θα χρησιμοποιήσει το αεροπλάνο, θα χρησιμοποιήσει το τρένο, το αυτοκίνητο. Αυτό δεν είναι εκκοσμίκευσις. Καταλάβατε τι θα πει «εκκοσμίκευσις», σας το είπα.

      Αλλά ένας πιστός, όταν ξέρει ότι κι αυτά που είναι ανώδυνα και προσλαμβανόμενα από την Εκκλησία, ότι κάποτε μπορεί να οδηγήσουν, γιατί ο άνθρωπος ξεχνάει, μπορεί να οδηγήσουν σε μίαν εκκοσμίκευση που δεν θα σώζει, υπάρχουν φορές που αρνείται και αυτές τις περιπτώσεις.

    Θα μου επιτραπεί να πω το εξής. Μπορεί να συνηθίσει κανένας απ’ αυτά τα ανώδυνα μερικά πράγματα, αυτά τα τεχνικά μέσα. Μερικά πράγματα να τα συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό… μήπως οι κασέτες που έχομε, δεν είναι ένα πολιτιστικό στοιχείο, ένα τεχνικό στοιχείο της εποχής; Το χρησιμοποιούμε. Είναι ανώδυνο. Δεν βλάπτει. Πάει ο λόγος του Θεού λίγο πιο κάτω. Κι αν υποτεθεί ότι είχαμε πολύ κόσμο και βάζαμε μεγάφωνα για να ακουγόμαστε και πιο κάτω, είναι αμαρτία αυτό; Αναμφισβήτητα όχι. Αν όμως συνηθίσομε  σ’ αυτά και μας αρέσουν, τότε πολλές φορές χωρίς να το καταλάβομε, αρχίζομε να εκκοσμικευόμεθα.

    Ένα μικρό παράδειγμα. Πηγαίνει κανείς πάντα με ένα αυτοκίνητο κάπου. Αν κάποια φορά πει: «Δεν θα πάω με αυτοκίνητο», «Πώς θα πας;», «Με τα πόδια», τι κάνομε; Αυτό που καθεαυτό δεν είναι κακό, αλλά μπορεί να γίνει μια ευκαιρία για μένα ανέσεως ανεπιτρέπτου και συνεπώς εκκοσμικεύσεως της ζωής μου, πρέπει να το σπάζω. Κατά καιρούς να το σπάζω. Όπως ακριβώς στον στρατό γίνεται το εξής· θα ‘θελαν να βασανίζουν τους στρατιώτες οι αξιωματικοί με το να τους κάνουνε καψόνια; Εγίνοντο κάποτε, τώρα δεν θα γίνονται, γιατί θα περάσει από στρατοδικείο ο αξιωματικός αν θα κάνει καψόνια. Όχι βεβαίως. Ο σκοπός είναι να σκληραγωγηθεί ο στρατιώτης, να του πέσει ο εγωισμός. Κάποτε φορούσαμε την στολή. Κι αν βγαίναμε χωρίς στολή έξω και μας τσιμπούσε η αστυνομία η στρατιωτική… ε, είχε φυλακή. Γιατί; Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάω ότι είμαι στρατιώτης. Μα, κάνει η στολή τον στρατιώτη; Λέει ο…, ένας ξένος, δεν θυμάμαι πώς τον λένε, ψυχίατρος: «Δεν κάνει, αλλά κάνει». Γι’ αυτό και υπάρχει ειδική στολή στον δικαστικό -υπήρχε- με την τήβενο. Γι’αυτό και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου κάποτε φορούσε τήβενο. Γι’αυτό και ο ιερεύς φοράει τα ράσα. Μα κάνουν τα ράσα τον παπά; Δεν κάνουν βεβαίως τα ράσα τον παπά, αλλά τον κάνουν. Το ίδιο και ο στρατιώτης, και ο αξιωματικός κ.τ.λ. Η στολή σού θυμίζει τι είσαι.

        Έτσι, δεν είναι βεβαίως να σταματήσω εκεί. «Μπορώ να βάλω και πολιτικά», θα έλεγε ο στρατιώτης. Αλλά δεν θα πρέπει, εγώ νομίζω ότι οι στρατιώτες πρέπει να φοράνε τη στολή τους άμα βγαίνουν έξω. Θα μου πείτε: «Τι είναι αυτά; Παρωχημένες ιδέες…». Για τους λόγους που σας εξηγώ τώρα. Γιατί πρέπει ο στρατιώτης να θυμάται ότι είναι στρατιώτης. Γιατί να μη βγάλω κι εγώ τα ράσα μου; Στην αρχαία Εκκλησία δεν φορούσανε ράσα. Αλλά μου θυμίζει τι είμαι. Αν το θέλετε και με εμποδίζει να πάω εκεί που δεν πρέπει να πάω.

     Ο μαθητής φορούσε το πηλίκιο και η μαθήτρια την ποδιά. Τα βγάλαμε αυτά. Σας ερωτώ, είναι σωστό αυτό; Για μια στιγμή, θα πει κανείς, είναι αδιάφορο. Δεν μπορώ να πηγαίνω σχολείο χωρίς πηλίκιο; Το πηλίκιο θα με κάνει καλό μαθητή; Ή χωρίς ποδιά; Ναι, αλλά… Για το «αλλά» όλη η κουβέντα. Ναι, αλλά … όταν αρχίσω να μαθαίνω και να συνηθίζω, τότε θα ξεχάσω ότι είμαι μαθητής. Και πρέπει να το πούμε αν είμεθα ειλικρινείς, ότι οι σύγχρονοι μαθηταί μας ξέχασαν ότι είναι μαθηταί. Θα τους δείτε σε ανεπίτρεπτους τόπους. Κάποτε να εμφανιστεί κανείς σε καφενείο μαθητής να μπει μέσα να πιει το καφεδάκι του ή να παίζει μπιλιάρδο; Αδιανόητον! Τώρα; Ου! Σε πολύ χειρότερους τόπους βρίσκονται και το πηλίκιον δεν βλάπτουν, όμως στην πραγματικότητα πρέπει να μάθομε να τα κρατάμε αυτά. Γιατί; Γιατί είναι συγκρατητικά στοιχεία.

       Με καταλάβατε λοιπόν ότι πολλά πράγματα που δεν έβλαπταν καθεαυτά, αλλά τα κρατούμε. Είναι ανάγκη. Να τα κρατούμε! Γι’ αυτό πρέπει να σπάζομε κάθε εποχή, όχι εμείς οι κληρικοί, κι εσείς οι λαϊκοί, όλοι μας, να σπάζομε μερικά πράγματα και να λέμε: «Όχι, με τα πόδια». «Όχι, θα κινηθώ έτσι, θα κάνω έτσι, για να σπάζω εκείνα τα οποία στο τέλος θα με κάνουν να μη δεχθώ την άνεση». Η νηστεία, η νηστεία είναι σπουδαίο στοιχείο. Μου σπάζει την καλοπέραση. Μου σπάζει την ευμάρεια. Μου σπάζει τον ευδαιμονισμό. Όταν πω: «Αλάδωτο». Μπαίνομε τώρα στη Σαρακοστή, σε δυο εβδομάδες. Αλάδωτο. Βλέπετε; Και δεν εκκοσμικεύεται η Εκκλησία. Αλλά είπα πολλά.

      Έτσι λοιπόν ήθελα να σας πω ότι εκτός από αυτές τις αιρετικές θέσεις που έχει η Εκκλησία της Ρώμης, έχει το εκκοσμικευμένο πνεύμα, το έχει, δυστυχώς, το έχει. Όσο για τις προτεσταντικές κοινότητες, εκείνοι πια δεν είναι καν εκκλησία. Δεν είναι καν εκκλησία. Και απορώ και εξίσταμαι γιατί μπορούμε μαζί τους να έχομε διαλόγους. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Είναι μερικά πράγματα που μου είναι ανεξήγητα. Ούτε καν εκκλησία, διότι την εκκλησία τι την συνιστά; Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Αυτό δεν υπάρχει. Γιατί δεν υπάρχει; Διότι δεν υπάρχει το μυστήριο της ιερωσύνης. Άπαξ και δεν υπάρχει το μυστήριο της ιερωσύνης, το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, δεν υπάρχει Εκκλησία. Ακούσατε; Δεν υπάρχει Εκκλησία. Καταχρηστικώς μπορούμε να λέμε «προτεσταντική εκκλησία». Δεν είναι Εκκλησία. Τι είδους διάλογο μπορούμε να κάνομε με αυτούς και γιατί κι από πού και πώς και τι.

    Αγαπητοί μου, όλα αυτά είναι αλλότρια πράγματα και θέλει πάρα πολλή προσοχή. Γι’ αυτό σας είπα, το χωρίον αυτό είναι πολύτιμο. Θεωρείται δε κλασικόν χωρίον, για να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν πρωτεία μέσα εις την Εκκλησία. Διότι ο επίσκοπος Ρώμης δεν θα ήθελε να μείνει απλώς στον χαρακτήρα τον διοικητικό. Είναι μία Εκκλησία. Ας το πούμε. Και να μείνει στον διοικητικό της χαρακτήρα. Όπως μένει η Εκκλησία των Αθηνών, η Εκκλησία της Αλεξανδρείας. Όχι. Αλλά επιθυμεί και το έχει δείξει ανυποχωρήτως ότι θέλει να υποτάξει και να υποδουλώσει όλες τις άλλες Εκκλησίες.

       Έτσι, θα λέγαμε, πού στηρίζεται η Ρώμη για να κρατάει το Πρωτείον και το αλάθητον; Εις τον Απόστολον Πέτρον. Βέβαια περιττόν να σας πω ότι υπάρχουν κάποια συγγράμματα τα οποία είναι νόθα, τα λεγόμενα «ψευδοκλημέντια», τα οποία πολύ περίεργα είναι. Πλαστογραφίες είναι, πλαστογραφίες. Και που πάνω σ’ αυτά στηρίζεται η Ρώμη, για να υποστηρίξει το πρωτείον της. Ερωτούμε: Ποιος ίδρυσε την Εκκλησία της Ρώμης; Επικαλούνται τον Απόστολον Πέτρον. Μα ο Απόστολος Πέτρος, όταν πήγε στη Ρώμη, δεν ίδρυσε την Εκκλησίαν της Ρώμης. Η Εκκλησία της Ρώμης προϋπήρχε. Προϋπήρχε. Όταν ο Απόστολος Παύλος έστειλε από την Κόρινθο την προς Ρωμαίους επιστολή του, δεν είχε πάει στη Ρώμη κανείς Απόστολος. Ούτε ο Πέτρος, ούτε ο Παύλος. Διαβάστε, παρακαλώ, με λίγο προσοχή το πρώτο κεφάλαιο στην προς Ρωμαίους επιστολή να δείτε τον Απόστολο Παύλο να λέει ότι πολύ θα επιθυμούσε να γνωρίσει την Εκκλησία της Ρώμης. Και ηύχετο να του δοθεί αυτή η ευκαιρία να πάει. Επήγε. Επήγε όμως…τον πήγανε. Γιατί πήγε δέσμιος ο Παύλος για πρώτη φορά εις την Ρώμην. Ως δέσμιος που έφυγε από την Καισάρεια, από Ιεροσύλυμα κ.τ.λ. κι έφθασε ως δέσμιος εις την Ρώμην. Εν τοιαύτη περιπτώσει ιδρυτής ούτε ο Παύλος είναι, ούτε ο Πέτρος είναι. Απλώς ο Απόστολος Πέτρος εμαρτύρησε εις την Ρώμην. Αλλά θα λέγαμε ότι και ο Απόστολος Παύλος εμαρτύρησε εις την Ρώμην. Δεν είναι αυτό επιχείρημα να πούμε ότι μπορεί ο επίσκοπος μιας πόλεως να έχει το «πρωτείον».

     Ακόμη… «πρωτείον», τι «πρωτείον»; Πρωτείον που θα υποτάξει τους πάντας όλους. Για σκεφθείτε αυτό το πράγμα. Να υποτάξει… λέει τώρα τελευταία ο επίσκοπος Ρώμης… τι είπε; Ότι «θα σεβαστούμε», λέγει, «την παράδοση της Ανατολής». Α, «θα σεβαστούμε». Δηλαδή; Σήμερα. Αύριο; Κι αν μας εισαχθεί μία πνευματικότητα δυτικού τύπου; Τι γίνεται τότε; Είναι αμέσου, αγαπητοί μου, πρακτικής, όλα αυτά που σας λέω. Δεν είναι απλές θεωρίες και μαλώνουμε για κάποια πράγματα θεωρητικά. Διότι από την πίστη μας εξαρτάται η πνευματικότητά μας, δηλαδή η πρακτική ζωή. Αν αυτή δεν είναι ορθόδοξη, δεν είναι σωστή, τότε εισάγεται μια άλλου τύπου, άλλου είδους πνευματικότης. Και αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο και σημαντικό.

         Ακόμη, αν θέλετε, ο Απόστολος Πέτρος δεν υπήρξε ποτέ επίσκοπος Ρώμης. Όχι ιδρυτής, αλλά ούτε επίσκοπος Ρώμης. Σας είπα ότι ο Απόστολος Πέτρος δεν στάθηκε επίσκοπος Ρώμης. Ούτε πρώτος, ούτε δεύτερος, ούτε τρίτος, αφού είχε ήδη ιδρυθεί η Εκκλησία της Ρώμης. Αλλά διότι το αποστολικόν αξίωμα ήτο ανώτερον του αξιώματος του επισκόπου και ήτο ανεπανάληπτον. Επί παραδείγματι, εγκαθιδρύει επισκόπους ο Απόστολος Παύλος στις εκκλησίες που ιδρύει, αλλά δεν γίνεται ο ίδιος Επίσκοπος. Διότι, σας ξαναλέγω, το αποστολικόν αξίωμα ήταν μοναδικό εις την Ιστορία και ήταν κατώτερο το επισκοπικόν. Δεν μπορούσε λοιπόν ο Απόστολος να γίνει επίσκοπος.

     Ακόμη, θα λέγαμε, η Ρώμη δεν προηγείται, δεν μπορεί να προηγείται σε μία διοικητική προτεραιότητα, αν λάβει κανείς υπόψη ότι υπήρξαν Εκκλησίες, οι οποίες ιδρύθηκαν προ της Ρώμης. Η πρώτη Εκκλησία είναι των Ιεροσολύμων, η πρεσβυτέρα Εκκλησία. Θα ‘πρεπε, θα λέγαμε, το Πατριαρχείον της Ιερουσαλήμ να έχει το προβάδισμα. Να είναι εκείνη που θα διοικεί, αλλά πώς θα διοικεί; Όπως το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, χωρίς, όμως, να επιβάλλεται με τον τρόπον που θα ήθελε να επιβληθεί η Ρώμη.

      Αν θέλετε, η Εκκλησία της Αντιόχειας προηγείται της Εκκλησίας της Ρώμης. Προηγείται. Άρα, δεν μπορούμε να πούμε ότι η Ρώμη έχει μία προτεραιότητα ιδρύσεως, για να φθάνει να υποδουλώνει τις λοιπές Εκκλησίες. Η Ρώμη, όπως γράφει ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας, είναι η «προκαθημένη τῆς ἀγάπης». Είναι εις την προς Ρωμαίους επιστολή του, όταν πήγαινε για να μαρτυρήσει στη Ρώμη και επειδή έμαθε ότι οι Ρωμαίοι Χριστιανοί ετοιμάζονται να βρουν τον τρόπο να τον ελευθερώσουν, να μη μαρτυρήσει, αναγκάζεται να τους στείλει την επιστολή εκείνη, για να τους παρακαλέσει μετά δακρύων να μην αποτρέψουν το μαρτύριό του. Βλέπετε ήταν ένδοξες εκείνες οι εποχές. Όταν κανείς επιζητούσε το μαρτύριον. «Όχι», λέει, «σας παρακαλώ, σας ικετεύω, αν με αγαπάτε, κι όποιος έχει Πνεύμα Θεού», λέγει, «με καταλαβαίνει, μην αποτρέψετε το μαρτύριό μου». Εκεί στο προοίμιον αυτής της επιστολής λέγει ότι η Ρώμη είναι η «προκαθημένη τῆς ἀγάπης». Κι όταν λέει «προκαθημένη τῆς ἀγάπης», εννοεί της αγάπης και όχι της διοικήσεως ή της αυθαιρεσίας ή της επιβολής ή της υποδουλώσεως.

      Έτσι, θα λέγαμε, ο επίσκοπος Ρώμης, ο Πάπας Ρώμης, σαν ανωτάτη αρχή που θέλει να λέγεται, από ποιον αποστέλλεται; Για να ξαναγυρίσομε εις το κείμενο των Πράξεων; Από ποιον αποστέλλεται; Από κανέναν. Μόνος του αποφασίζει τι θα κάνει. Ενώ ο Απόστολος Πέτρος, ο υποτιθέμενος ιδρυτής της ρωμαϊκής Εκκλησίας, ο υποτιθέμενος, αποστέλλεται από το σώμα των Αποστόλων. Γι’αυτό σας είπα ότι είναι μεγάλης αξίας το χωρίον αυτό.

      Έτσι, μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, κανείς δεν αποστέλλει. Αλλά όλοι αποστέλλονται, ως πρόσωπα, σε οποιονδήποτε βαθμόν και αν ανήκουν, και αποστέλλονται πάντοτε από το σώμα της Εκκλησίας.

      Στην Αντιόχεια, για να πάρομε ένα δύο παραδειγματάκια, θα το δείτε αυτό, δεν είναι μόνο τούτο το χωρίο στις «Πράξεις», στην Αντιόχεια, σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, στο κεφάλαιο το 13: «Λειτουργούντων αὐτῶν τῷ Κυρίῳ –εννοείται των Χριστιανών και των προϊσταμένων των, δηλαδή η Εκκλησία- καὶ νηστευόντων (:ενώ νήστευαν) εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον -Τι είπε το Πνεύμα το Άγιον;-· ἀφορίσατε δή μοι τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Σαῦλον(: να μου ξεχωρίσετε λοιπόν τον Βαρνάβαν και τον Παύλον) εἰς τὸ ἔργον ὃ προσκέκλημαι αὐτούς(:στο έργο που τους έχω Εγώ καλέσει. -Ποιος; Το Πνεύμα το Άγιον. Τους καλεί σε ένα έργον. Βλέπετε το Πνεύμα το Άγιον; Είναι πρόσωπον. Και καλεί). Τότε νηστεύσαντες –γιατί θα μπορούσαν να πουν και ο Παύλος και ο Βαρνάβας: «Κύριοι, μας κάλεσε προσωπικώς το Πνεύμα το Άγιον. Τι; Θα πρέπει τώρα εσείς να μας δώσετε καμιά ευλογία; Αφού μας καλεί ο ίδιος ο Θεός»– Τότε νηστεύσαντες -Ποιοι; Οι άνθρωποι της Εκκλησίας- καὶ προσευξάμενοι (: και αφού προσευχήθηκαν) καὶ ἐπιθέντες αὐτοῖς τὰς χεῖρας ἀπέλυσαν». Έβαλαν τα χέρια τους επάνω εις τας κεφαλάς των δύο Αποστόλων· Παύλου και Βαρνάβα. Γιατί έβαλαν τα χέρια τους; Για να πάρουν ειδικόν χάρισμα για την ιεραποστολή που το Πνεύμα το Άγιον παρήγγειλε να αποσταλούν.

      Βλέπετε, παρακαλώ, εξάρτησιν; Το βλέπετε καθαρά. Θέλετε ακόμη κάτι άλλο; Όταν έγινε η λεγομένη «πρώτη αποστολική Σύνοδος» στα Ιεροσόλυμα, για κάποια θέματα που είχαν προκύψει στην Εκκλησία της Αντιοχείας… αυτά είναι γραμμένα στο 15 κεφάλαιο· έστειλαν επιστολή, εν σώματι, και γράφουν μεταξύ άλλων: «Ἒδοξεν ἡμῖν γενομένοις ὁμοθυμαδόν -Α, «γενομένοις ὁμοθυμαδόν». Δηλαδή αποτελούμε ένα σώμα και εφάνη καλό, «ἔδοξεν», «εφάνη καλό», «ἡμῖν», «σε εμάς». Όχι «ἐμοί». Δεν στέλνει ο Πέτρος κάποια επιστολή και να πει «ἔδοξε ἐμοί»  κ.τ.λ. «Εφάνη καλό σε μένα». «Ἒδοξενἡμῖν», σε μας, στο σώμα της Εκκλησίας· που ήταν Απόστολοι, ίσως όχι όλοι οι Απόστολοι, γιατί κάποιοι έλειπαν. Ήταν και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος ως πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ- ἐκλεξαμένους ἄνδρας πέμψαι πρὸς ὑμᾶς(: εφάνη καλό να διαλέξομε –λέει– κάποιους άνδρας και να σας τους στείλομε) σὺν τοῖς ἀγαπητοῖς ἡμῶν Βαρνάβᾳ καὶ Παύλῳ(:μαζί με τους αγαπητούς μας, τον Βαρνάβα και τον Παύλο), ἔδοξε γὰρ τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν…».  «Διότι εφάνη καλόν εις το Πνεύμα το Άγιον και εις ημάς». Είναι ολόκληρη η διατύπωση αυτής της επιστολής, διατύπωσις που δείχνει ότι δεν μιλάει ένας άνθρωπος. Αλλά μιλάει το σώμα της Εκκλησίας κι αυτό όχι ερήμην του Αγίου Πνεύματος. Βλέπει, λοιπόν, κανείς ποια είναι η σωστή θέσις, το σωστό πολίτευμα της Εκκλησίας, εκείνο που δεν γεννάει ποτέ μάχες. Είναι το συλλογικόν πνεύμα. Είναι, σας είπα, η Σύνοδος, είναι όλα αυτά.

     Μας το δίδαξε ο Κύριος αυτό. Όταν ο Χριστός ήρθε στον κόσμον, ποτέ δεν είχε αναφορά εις τον εαυτόν Του, αν και Θεός. «Οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ (:διότι δεν είχε εξ αρπαγμού την Θεότητα)». Δηλαδή ο Χριστός δεν ήταν Θεός γιατί άρπαξε από κάποιον άλλον, απ’ τον Πατέρα, θεότητα, αλλά ήταν Θεός. Εντούτοις, με την ανθρωπίνη Του φύση τι κάνει; Υποτάσσεται εις τον Πατέρα. Και τι κάνει; «Ποιεῖ τὰ ἀρεστὰ Αὐτῷ (:Κάνει εκείνα που αρέσουν εις τον Πατέρα)». Και τι λέγει όταν αποστέλλει τους μαθητάς Του; «Καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς(:Όπως εμένα με έστειλε ο Πατήρ…)» -γι’αυτό και ένα από τα ονόματα του Χριστού, από τα πλήθος ονόματά Του, πλήθος, που εκφράζουν, εννοείται, ιδιότητες, είναι και ο τίτλος, το όνομα «Ἀπόστολος». Γιατί αποστέλλεται. Όπως και «ἂγγελος μεγάλης βουλῆς»  κ.ο.κ. «Όπως με έστειλε Εμένα ο Πατήρ, έτσι στέλλω Εγώ εσάς». Γιατί; Διότι η πηγή είναι ο Πατήρ. Και όλα έχουν την αναφορά τους εις τον Πατέρα. Εάν, λοιπόν, ο Χριστός αποστέλλεται και αποστέλλει και αποστέλλει γιατί αποστέλλεται, πόσο περισσότερο ένας άνθρωπος, ό,τι υποτεθεί τίτλο μπορεί αυτός να έχει μέσα στην Ιστορία.

        Λοιπόν, καταλάβατε, σας παρακαλώ; Δεν ξέρομε αύριο τι θα κάνομε, τι θα γίνει, δεν ξέρω. Βέβαια, δεν πρέπει να είναι μόνο ένας διάλογος ή μία ένωσις, ένωσις αγάπης, αλλά και ένωσις αληθείας. Είναι εκείνο που λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἐν ἀγάπῃ καὶ ἀληθείᾳ». Ούτε η αγάπη εις βάρος της αληθείας, ούτε η αλήθεια εις βάρος της αγάπης. Διότι η αλήθεια ποια είναι παρακαλώ; Είναι η Ορθοδοξία. Δεν μπορούμε, λοιπόν, εις βάρος της Ορθοδοξίας να μιλάμε για αγάπη.

      Αλλά υπάρχει πάντοτε πονηρία εις τους ανθρώπους. Ξεκινούν με τον διάλογο της αγάπης. Δεν θα υπάρξει ποτέ παρακάτω διάλογος της αληθείας, διότι τα δόγματα θέλομε να τα βάλομε μέσα εις το ψυγείον, δεν μας χρειάζονται. Αυτό ειπώθηκε προ ετών, από δικής μας πλευράς μάλιστα, κατά δυστυχίαν. Όχι. Μας χρειάζονται, γιατί καθορίζουν την αλήθεια. Και θα πρέπει καθετί να είναι «ἐν ἀγάπῃ καὶ ἀληθείᾳ». Αλλιώτικα, δεν συμφέρει.

        Αγαπητοί μου, δεν ξέρομε αύριο τι θα γίνει, δεν ξέρομε. Πάντως σας λέγω εγώ, έτσι το πιστεύω, πείτε με ό,τι θέλετε πείτε με, ότι αν υποτεθεί ότι θα μπορούσε να γίνει μία ένωσις των Εκκλησιών, χωρίς κάτι να διορθωθεί, όχι κάτι, να διορθωθούν ό,τι υπάρχει στη Ρώμη, θα ήτανε μία συμφορά. Διότι δεν είναι τίποτε άλλο η Ρώμη παρά μία χοάνη, μέσα στην οποία χοάνη, ό,τι πέσει, χωνεύεται και χάνεται. Αυτό μόνο σας λέγω. […]

83ομιλία στην κατηγορία :
" Πράξεις τῶν Ἀποστόλων "

►Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Πράξεις τῶν Ἀποστόλων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/prajeis-tvn-apostolvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_17.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Πράξεις τῶν Ἀποστόλων».🔻
https://drive.google.com/file/d/151ddhVscWX5DAo0hPCLUOkNzoXguoDyp/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40q9Fp9yi0F3wPkCYJ-ARuqT

🔸📜 Απομαγνητοφωνημενες ομιλίες της σειράς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων».🔻 https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%A0%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%91%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CF%8E%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ποιά ἡ εὐθύνη τῶν Ὀρθοδόξων γιά τυχόν συλλειτουργία μέ αἱρετικούς;

†. Πολλή είναι η ευθύνη των Ορθοδόξων. Προσέξτε με: Όταν λέμε Ορθοδοξία, εννοούμε ότι οτιδήποτε άλλο είναι έξω από την Ορθοδοξία είναι στραβό, είναι στραβωμένο. Πολύ δε παραπάνω όταν είναι στραβωμένο δυο και τρεις φορές.

   Φερειπείν, θεωρούμε τους Ρωμαιοκαθολικούς ότι είναι στην αίρεση. Αλλά, εάν οι Προτεστάνται απεχωρίσθησαν από τη Ρώμη, αντιλαμβάνεστε ότι αυτοί είναι δυο φορές περισσότερο στραβωμένοι. Διότι επιτέλους η Ρώμη κράτησε πολλά πράγματα. Άλλο ότι μπορεί να έχει θέσεις αιρετικές. Δηλαδή θέσεις ορθοδόξως απαράδεκτες. Αλλά οι Προτεστάνται είναι αυτόχρημα αιρετικοί. Και η μεγαλύτερη αίρεσή τους είναι ότι δεν έχουν Εκκλησία. Τι συνιστά την Εκκλησία; Το Σώμα του Χριστού. Το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Και τι συνιστά το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας; Η ιερωσύνη. Όταν δεν έχω, λοιπόν, ιερωσύνη, γιατί οι Προτεστάνται δεν αναγνωρίζουν ιερωσύνην και συνεπώς δεν έχουν Εκκλησία, άρα δεν έχουν και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η δε πίστις των στο μυστήριον αυτό είναι ότι δέχονται αυτό σαν σύμβολον. Γι’ αυτό και ό,τι μείνει απ’ αυτό το περίεργο μυστήριο, όπως το έχουν κατασκευάσει, χύνουν το κρασί -υποτίθεται ότι ήταν αίμα Χριστού- στον νεροχύτη.

    Εμείς όμως τι πιστεύομε; Ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, ἐν μυστηρίῳ, γιατί δεν το βλέπομε. Γι'αυτό, λίγο πριν κοινωνήσομε, ανανεώνομε την πίστη μας το τι είναι αυτό που θα πάρομε. Θυμηθείτε το προτελευταίο πια τμήμα, εκείνο που λέμε πριν κοινωνήσομε, διότι το τελευταίο είναι εκείνο που αφού θα έχομε κοινωνήσει. Είναι τέσσερα κομμάτια η ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Αποβραδίς, το πρωί, λίγο πριν κοινωνήσουμε και μετά από την Θεία Κοινωνία. «Ἔτι πιστεύω», λέμε, «ὅτι αὐτὸ τοῦτο ἐστὶ τὸ σῶμα Σου, αὐτὸ τοῦτο ἐστὶ τὸ αἷμα Σου». «Αὐτὸ τοῦτο», θα πει «αυτό, αυτό, αυτό δα, αυτό δα». Έτσι όταν λέμε: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε», ποια είναι η πίστις η οποία πρέπει να υπάρχει; Η γενικοτέρα πίστις; Όχι. Θα ήταν περίεργο να επικαλούμεθα την γενικοτέραν πίστιν, εφόσον αφού βρισκόμεθα μέσα στην Εκκλησία, προϋποτίθεται η γενικοτέρα πίστις. Αλλά η ειδικοτέρα πίστις περί το μυστήριον. Πιστεύω, δηλαδή, ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

    Ακόμη, όταν λέγει ο Απόστολος Παύλος εκεί στους Κορινθίους, τους λέγει ότι «προσέξτε, μη μεταβάλλετε εις κρίμα ή εις κατάκριμα», όπως το λέει και το σχετικό τροπάριο, «αυτό που θα πάρετε. Γι’ αυτό εκείνοι που δεν διακρίνουν, θα κριθούν. Και τότε αρρωσταίνουν πολλοί και πεθαίνουν αρκετοί».

   Ποια είναι αυτή η διάκρισις; Τι θα πει «διακρίνω»; Ο Χριστός είπε ότι μπορείς να πεις στο βουνό ‘’Σήκω και πήγαινε και πέσε στη θάλασσα’’ «μηδέν διακρινόμενος». Δηλαδή μην δείξεις αμφιβολία. Η μεγάλη αμαρτία που αναφέρει ο Απόστολος, που φθάνει κανείς στο σημείο να τιμωρηθεί ακόμη και με θάνατο, δεν είναι οι αμαρτίες. Αναμφισβήτητα είναι και οι αμαρτίες. Γι'αυτό πάμε και εξομολογούμεθα, προσέξτε με, γι'αυτό πάμε και εξομολογούμεθα, δεν μπορώ να πω…να πάω να κοινωνήσω, όταν χθες πήγα στην πορνεία. Και τότε θα με ελέγξει ο Απόστολος και θα μου πει ή το Πνεύμα το Άγιον θα μου πει: «Ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν, ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. Ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο».  Διότι εφόσον ενούμαι με την πόρνη γυναίκα, είμαι ηνωμένος με το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, δεν μπορώ να πηγαίνω στην πορνεία και να πηγαίνω να κοινωνώ. Είναι χοντρό πράγμα αυτό.

   Όμως, υπάρχει και ένα μεγαλύτερο αμάρτημα απ’ αυτό. Αναμφισβήτητα όλα αυτά έχουν σημασία. Ποιο είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα; Το και τελευταίον. Το πρώτο, το κορυφαίον. Όταν δεν πιστεύω ότι αυτό που θα κοινωνήσω είναι Σώμα και Αίμα Χριστού. Αυτό είναι το κορυφαίον αμάρτημα. Θεωρώ το Αίμα του Χριστού, προσέξτε [… Το σημείο αυτό δεν μας έχει διασωθεί από την ηχογράφηση] – […]αφού δεν έχουν ιεροσύνη. Είναι απλώς κατακερματισμένες ομολογίες. Κατακερματισμένες. Κατακομματιασμένες ομολογίες. Τι μένουν; Οι Ρωμαιοκαθολικοί. Όπως θα ξέρετε, τελευταία ετέθη ένα ερώτημα, εάν και κατά πόσον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι Εκκλησία. Και ειπώθηκε, τελευταία, είναι θέμα …ένα-δυο μήνες και ειπώθηκε ΔΕΝ είναι Εκκλησία. Δεν θέλω να πολυπραγμονήσω περισσότερο παρά μόνον τούτο: Με αιρετικούς, οποιουδήποτε σχήματος, οποιασδήποτε φόρμας, δεν πρέπει ούτε να συμπροσευχόμεθα, ούτε δε πολύ περισσότερον να κοινωνήσουμε από τα μυστήριά τους. Γι’ αυτό πάμπολλοι άνθρωποι, παιδιά, νέοι μας, νέες μας, πάνε στο εξωτερικό να σπουδάσουνε και έχω πει: «Μη διστάσεις να κάνεις ταξίδι 100, 200 και 300 χιλιομέτρων έστω και μία φορά τον μήνα, από την πόλη σου να πας στην πόλη εκείνη που υπάρχει ορθόδοξος Εκκλησία, αλλά σε… πολύ παραπάνω σε προτεσταντική, αλλά και σε ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, δεν θα πας και δεν θα κοινωνήσεις. Υπάρχει κανόνας που απαγορεύει ρητώς την συμπροσευχή».

   Γι'αυτό λοιπόν, ας το ξέρομε, αγαπητοί μου, εάν βρεθούμε σε τέτοια περίπτωση, αναμφισβήτητα κάνομε πολλή και μεγάλη αμαρτία. Άλλο πράγμα είναι όταν πήγαμε σε μία πόλη και πάμε να δούμε τα αξιοθέατα. Πάμε στο Παρίσι, επί παραδείγματι, και βρεθήκαμε κάπου εκεί, μας πάει ο ταξιτζής, δεν ξέρω ποιος, ο ξεναγός, μας πάει στο Νότρνταμ, δηλαδή στον μητροπολιτικό ναό των Παρισίων, που λέγεται «η Παναγία μας». Αμέσως θα ερωτήσετε: «Θα μπούμε μέσα;». Δεν απαγορεύεται, δεν τίθεται θέμα. Μπαίνεις, βλέπεις και φεύγεις. Η συμπροσευχή είναι το θέμα. Όπως μπορώ να μπω και σε μία Συναγωγή, -χωρίς να γίνεται τίποτε όμως, έτσι; Όπως μπορώ να μπω και στον Παρθενώνα της Ακροπόλεως, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν βεβαίως στον Παρθενώνα της Ακροπόλεως ετελείτο θυσία στην θεά Αθηνά, αναμφισβήτητα δεν θα πήγαινα. Κι αν ετελείτο στην Νότρνταμ μία λειτουργία, δεν θα πήγαινα. Άλλο πράγμα σαν τουρίστας, σαν περιηγητής να επισκεφθώ έναν τόπον τέτοιον κι άλλο πράγμα να μετέχω σε μία λατρεία. Νομίζω το θέμα είναι πολύ σαφές.

   Και μάλιστα στην εποχή μας που τα πράγματα είναι πολύ κρίσιμα, θα παρακαλέσω, αυτά τηρήσατέ τα, διότι βήμα με βήμα, πρέπει να το πούμε, χάνομε την ορθοδοξότητά μας. Έχομε δύο διαστάσεις, τουλάχιστον εδώ στην Ελλάδα εμείς, που είναι σοβαρές. Η μία διάστασις ότι λίγο λίγο, λίγο-λίγο χάνομε την Ορθοδοξία μας. Και η άλλη διάστασις είναι ότι λίγο-λίγο, λίγο-λίγο χάνομε τον Χριστιανισμό μας. Δηλαδή αποχριστιανιζόμαστε. Και στην θέση του Χριστιανισμού απ’ όπου φεύγομε, λίγο-λίγο καταλαμβάνει κάτι άλλο. Ας πούμε…-τι ας πούμε, αυτό είναι- η ειδωλολατρία. Γίνεται λοιπόν αυτή η κίνησις με αυτές τις δύο διαστάσεις. Αν χάσομε την ορθοδοξότητά μας, ίσως, ίσως να μην δυσκολευτούμε να χάσομε και την χριστιανική μας ιδιότητα. Γι'αυτό σας παρακαλώ να προσέχομε, είναι πάρα πολύ σοβαρά τα πράγματα, διότι φαίνεται οι προκαθήμενοι είναι απρόσεκτοι. Και ότι αν ο λαός με τους ποιμένας αποτελούν μία πυραμίδα, θα μπορούσε η νοθεία ή η απομάκρυνσις ή η αλλοτρίωσις, αν μείνει απόψε ώρα, θα το πούμε στον Ησαΐα, μπορεί να πάρει δύο κινήσεις. Η μία κίνησις είναι από την βάση της πυραμίδος προς τα πάνω και η άλλη κίνησις από την κορυφή της πυραμίδος προς την βάσιν. Έχουν δοκιμαστεί και τα δύο. Φαίνεται ότι είναι προτιμοτέρα, έτσι έχει κριθεί, φαίνεται, ότι αν ξεκινήσομε από την κορυφή της πυραμίδος, το πράγμα είναι ευκολότερο. Διότι θα μείνει έκθετη η βάσις και τι θα κάνει; Θα υποχωρήσει.

   Επιτρέψατέ μου: «Κούνια που τους κούναγε!». Αγνοούν ότι υπάρχει λαός, ο οποίος είναι εδραιωμένος εις την ορθόδοξη πίστη του. Κούνια που τους κούναγε! Με συγχωρείτε αυτές τις εκφράσεις που λέω, ε; Δεν πειράζει. Ο προφορικός λόγος τα έχει αυτά. Λοιπόν. Και έτσι δυστυχώς η κορυφή της πυραμίδος αρχίζει να πηγαίνει λίγο-λίγο, βήμα-βήμα, αυτό που πολλάκις σας έχω πει, η μέθοδος του σαλαμιού, που την γνωρίζετε, λίγο-λίγο να γίνεται η προδοσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Έχετε αντίρρηση; Όταν επί παραδείγματι, ο Πατριάρχης[εκείνη την εποχή στην οποία εκφωνεί ο μακαριστός γέροντας τη συγκεκριμένη απάντηση σε απορία είχε μόλις χειροτονηθεί Πατριάρχης ο Βαρθολομαίος] λέει: «Πρέπει να αναθεωρήσομε μερικά πράγματα. Δεν μας έκανε τίποτε κακό ο Μωαμεθανισμός!». Άκουσον, άκουσον! «Δεν μας έκανε τίποτε κακό ο Μωαμεθανισμός»! Όλοι οι χοροί των Νεομαρτύρων από ποιους εσφάγησαν; Από τους Ισλαμιστάς. Μα Τούρκοι ήσαν, μα Αιγύπτιοι ήσαν, δεν ξέρω τι μπορεί να ήσαν. Κυρίως Τούρκοι. «Και ότι πρέπει να αναθεωρήσομε», λέγει, « και την θέση μας, την άποψή μας για τον Μωάμεθ». Άμα ακούτε τέτοια πράγματα από το στόμα του Πατριάρχου, ε, τι θέλετε περισσότερο;

   Και μετά παραπονούνται οι προκαθήμενοί μας ότι το έδαφος το οποίον πατούν είναι εχθρικό. Εξάλλου αυτό λένε: «Επειδή το έδαφος είναι εχθρικόν και ανά πάσα στιγμή πρέπει να κρατήσομε, φερειπείν, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείον Αντιοχείας, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως το Οικουμενικό, γι΄αυτό κάνομε κάποια νερά. Για να… ούτως ειπείν, κολακεύομε τους ανθρώπους που κατέχουν εχθρικόν έδαφος, τουρκικόν έδαφος, αιγυπτιακόν έδαφος, να τους κολακεύσομε». Ταλαίπωροι που είμαστε! Είναι σωστή αυτή η αντίληψη; Ποιος είναι Εκείνος που κρατάει την Εκκλησία; Είναι ο Θεός. Μ’ αυτό που κάνετε, αντιθέτως, θα σας κινήσει την λυχνίαν, όπως εκίνησε και τις λυχνίες των επτά ιστορικών λυχνιών, Εκκλησιών δηλαδή, της Μικράς Ασίας.

   Λοιπόν, αγαπητοί μου, δεν είναι σωστές δικαιολογίες αυτές. Ότι κάνομε παραχωρήσεις ή ό,τι άλλο. Και η ομολογία, κύριοι, θα λέγαμε, πού είναι; Έστω, ξεσπούν έναν διωγμόν. Και η ομολογία σας πού είναι;

   Το φαινόμενο δε των κρυπτοχριστιανών έχει δύο μορφές. Με την ευκαιρία, παρότι πέρασε η ώρα, να με συγχωρέσετε, έχει δύο μορφές. Αυτό να το ξέρομε, γιατί μπορεί να σταθεί και για μας κάποια μέρα.

    Η μία μορφή είναι: Είμαι Χριστιανός, δεν το σαλπίζω. Κάποια στιγμή γίνομαι αντιληπτός και βεβαίως δεν το αρνούμαι. Και τότε γίνομαι ομολογητής και μάρτυς. Ο άγιος Δημήτριος… Ο άγιος Δημήτριος δεν κάθισε να πει εις τους ειδωλολάτρας ότι… «Ξέρετε; Εγώ είμαι Χριστιανός». Δεν είπε τέτοιο πράγμα. Έκανε την δουλειά του. Μάλιστα σε εκείνα τα λουτρά τα οποία μέχρι σήμερα σώζονται, που είναι κάτω από τον Άγιο Δημήτριο, εκεί όπου και ελογχίσθη, εκεί έκανε τις κατηχήσεις του στους νέους, ένας εκ των οποίων ήτο και ο άγιος Νέστωρ. Μαθητής του αγίου Δημητρίου ήτο ο άγιος Νέστωρ. Κάποια φορά έγινε αντιληπτός. Δεν το αρνήθηκε ο άγιος Δημήτριος. Και υπέστη μαρτυρικόν θάνατον. Η μία μορφή είναι αυτή, η αρεστή στον Θεό. Η αρεστή, η σωστή.

   Η άλλη μορφή κρυπτο-χριστιανισμού: Αυτή η άλλη μορφή σημειώθηκε εις τους μετέπειτα χρόνους, όταν ξέσπασε το κύμα του Μωαμεθανισμού, δηλαδή μετά από τον 8^ον αιώνα και ο Μωάμεθ, επί παραδείγματι, δηλαδή ο Μωαμεθανισμός, οι Άραβες εσάρωσαν τα βόρεια παράλια της Αφρικής κι έφθασαν μέχρι την Ισπανία και θα πήγαιναν, δεν ξέρω πού ακόμα, και κατόπιν στο τραπέζι αυτό που λέγεται Μικρά Ασία -ένα τραπέζι είναι- και προχώρησαν οι Τούρκοι μέχρι την Βιέννη, γνωστά αυτά τα πράγματα, τότε οι Τούρκοι άρχισαν να εξισλαμίζουν. Και τότε… γιατί αλλιώτικα κινδύνευε το κεφάλι σου. Διαβάστε μαρτυρολόγια νεομαρτύρων -και αυτό να το ξέρετε, νεομάρτυρες λέγονται από το 1453 και εντεύθεν, κι εδώ. Αυτοί λέγονται «νεομάρτυρες». Άρχισαν να κόβουν κεφάλια. Και τότε παρουσιάστηκε αυτό το δεύτερον είδος κρυπτοχριστιανισμού. Τι δηλαδή; Έφθαναν Χριστιανοί να ασπάζονται τον Μωαμεθανισμό, τον Ισλαμισμόν, να πηγαίνουν στο τζαμί, να προσεύχονται και όλα τα λοιπά του Ισλάμ, το δε βράδυ ή κάποια βράδια να πηγαίνουν σε υπόγεια σπιτιών κ.λπ. και να τελούν την Θεία Λειτουργία.

   Έχομε πολλά τέτοια περιστατικά. Θα σας αναφέρω ένα. Συνέβη στην Κρήτη. Μάλιστα, αν θέλετε, αυτό σημειώθηκε λίγο πριν την απελευθέρωση της Κρήτης. Τι συνέβη; Βέβαια υπήρχαν ιερείς, ορθόδοξοι Χριστιανοί. Αλλά… τι τραβούσαν οι άνθρωποι, ε; Και φορούσανε και τα ράσα τους, παρακαλώ. Τα φορούσαν και τα ράσα τους. Κάποια φορά είπαν σε κάποιον ιερέα εκεί στην Κρήτη «Έλα, σε θέλομε, σε θέλει ένας μπέης». Αυτός ο μπέης, δεν θυμάμαι το όνομά του να σας το έλεγα, ήτο Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός, αλλά, για να γλυτώσει το κεφάλι του, προσεχώρησε εις τον Μωαμεθανισμόν και μάλιστα σε πολλές εκδουλεύσεις των Τούρκων κι έγινε μπέης. Τότε τον οδήγησαν… αυτός μάλιστα έτρεμε ο ιερεύς -«Τι θα μου κάνουν;»-, τότε τον οδήγησαν σε ένα υπόγειο, εκεί είδε πολλούς μαζεμένους, κι όταν εκείνος τρόμαξε, αυτοί έβαλαν τα γέλια: «Μη φοβάσαι, παπά μου, Ορθόδοξοι είμαστε, θα μας τελέσεις τη Θεία Λειτουργία!».

   Αγαπητοί μου… μάλιστα έχει εκδοθεί ένα βιβλίο περί των Κρυπτοχριστιανών. Είναι πανεπιστημιακή έκδοσις, είναι από τις εκδόσεις που έχει το Πανεπιστήμιο της Μονής Βλατάδων. Μπορείτε να το βρείτε και να το διαβάσετε. Εμείς το έχομε αυτό. Είναι μία απαράδεκτη κατάστασις. Τι σας λέει εσάς η συνείδησή σας; Τώρα, αυτήν την στιγμή στην Τουρκία όσοι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν μπόρεσαν να φύγουν, έγιναν Μουσουλμάνοι. Πιστεύουν, όμως, εις τον Χριστόν. Μάλιστα, κάποτε πήγαν κάποιοι δικοί μας, κάπου εκεί, είδαν μία Τουρκάλα, ζύμωνε για να κάνει ψωμί κι έκανε επάνω στο ψωμί… κοιτάξτε (το σημείον του σταυρού) -το ξέρετε οι γυναίκες αυτό, το κάνετε, είναι το σημείον του σταυρού, δηλαδή το κάθετο και το οριζόντιο. Αυτό το πράγμα. Λένε στην Τουρκάλα: «Τι σημαίνει αυτό που έκαμες;». «Δεν ξέρω», λέει, «η γιαγιά μου με έμαθε!». Άρα λοιπόν τι ήταν η γιαγιά της; Ήτανε Ορθόδοξη Χριστιανή.

    Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα. «Μα, θα μου φάνε το  κεφάλι!». Τι έκαναν οι μάρτυρες τους πρώτους αιώνες; Τι έκαναν; Πάντως δεν μπορείς να είσαι, με αυτές τις προϋποθέσεις, Ορθόδοξος Χριστιανός και Μουσουλμάνος. Δεν χωράει, δεν χωράει, δεν χωράει! Τελείωσε, δεν χωράει! Αυτό να το ξέρετε. Είναι ένα φαινόμενο που υπάρχει αυτή την στιγμή! Ναι. Έχομε πάρα πολλούς κρυπτοχριστιανούς στην Μικράν Ασίαν. Να το ξέρομε.

   Και μια άλλη περίπτωση, τραγική, αυτόχρημα τραγική! Κάπου… Βέροια, Νάουσα, κάπου εκεί, κάπου προς Δυτική Μακεδονία. Την εποχή, βέβαια, της Τουρκοκρατίας, υπήρχε επίσκοπος. Σας είπα, υπήρχε η Εκκλησία, αλλά και οι ιερείς με το παραμικρό μπορούσαν να υποστούν τα πάνδεινα και οι πιστοί. Κι επειδή είχε πιεστεί ο Επίσκοπος, δυστυχώς ενέδωσε. Ήταν το Πάσχα. Γιόρτασαν το Πάσχα, «Χριστὸς Ἀνέστη» κ.λπ. κ.λπ. λαμπάδες, αυγά, «Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν». Και λέει ο επίσκοπος: «Μη φύγετε, Χριστιανοί μου, να σας πω κάτι. Ήτανε το τελευταίο Πάσχα που γιορτάσαμε. Για να σώσομε το κεφάλι μας πρέπει –αυτά είναι γραμμένα σ΄ αυτό το βιβλίο, είναι επιστημονικό βιβλίο- πρέπει να γίνομε μουσουλμάνοι». Κι έγινε ο ίδιος μουσουλμάνος, όπως και το χωριό… Τώρα βέβαια αν κάποιοι υπήρξαν που δεν έγιναν, δεν το ξέρω αυτό, δεν το ξέρομε, «γιατί», λέει, «αλλιώτικα δεν μπορούμε να επιβιώσουμε». Αυτός πια ο επίσκοπος -κι επήρε αξίωμα μάλιστα αντίστοιχα στη μουσουλμανική θρησκεία, επήγε κάποτε στην Κωνσταντινούπολη όπου είχε έναν αδελφό. Και πήγε να τον βρει τον αδελφό του. Όταν τον είδε αυτόν ο αδελφός του στην Κωνσταντινούπολη, του λέει: «Να μη σε δουν τα μάτια μου! Δεν έχω αδελφό!».

   Αυτά με την ευκαιρία, καλό ήταν να τα πούμε αυτά, γιατί αύριο δεν ξέρομε τι έρχεται. Έχομε, λοιπόν, δύο περιπτώσεις: Δεν θα αποκαλύψω τι πιστεύω, χωρίς αυτό να είναι άρνησις· είναι στοιχειώδες. Όταν, όμως, αποκαλυφθώ, θα ομολογήσω. Και το δεύτερον, για να γλυτώσω το κεφάλι μου, δέχομαι να γίνω μουσουλμάνος. Οι μουσουλμάνοι της Βοσνίας ξέρετε πώς έγιναν; Επειδή τα γράφουν και οι εφημερίδες αυτά, πιστεύω τα ξέρετε, τα διαβάζετε. Ξέρετε πώς έγιναν; Θα πείτε: «Πώς βρέθηκαν μουσουλμάνοι στη Βοσνία;». Είναι πολύ απλό. Δεν ήσαν παρά Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Κι όταν οι Τούρκοι έφθασαν μέχρι των πυλών της Βιέννης, διότι τα Βαλκάνια ήταν τουρκικά, ήταν κάτω από την τουρκική κατοχή, με τον τρόπον αυτόν έκαναν ορθοδόξους χριστιανούς, μουσουλμάνους. Κι αυτοί τώρα έμειναν ως μουσουλμάνοι, έχασαν δηλαδή την χριστιανική τους ιδιότητα ολότελα, ολότελα. Την ξέχασαν. Και δημιουργούν τώρα πρόβλημα, γιατί ουσιαστικά πρόκειται περί ενός θρησκευτικού πολέμου…

289ομιλία στην Κατηγορία :
" Ἀπαντήσεις ἀποριῶν (Κατηχήσεων Ἀνδρῶν – Γυναικῶν) ".

►Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ἀπαντήσεις ἀποριῶν (Κατηχήσεων Ἀνδρῶν – Γυναικῶν) " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/pantiseis-pori-n
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/321.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ἀπαντήσεις ἀποριῶν. (Κατηχήσεων Ἀνδρῶν – Γυναικῶν)».🔻
https://drive.google.com/file/d/1BnQPuvVpXxIdwrMoolAFth9qmqvlgwNR/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Ἀπαντήσεις ἀποριῶν. (Κατηχήσεων Ἀνδρῶν – Γυναικῶν)».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40pM8I69EWsOE4l3gd0pOg7b

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ἀπαντήσεις ἀποριῶν. (Κατηχήσεων Ἀνδρῶν – Γυναικῶν)».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BC%88%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%E1%BC%80%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B9%E1%BF%B6%CE%BD%20%20-321-%20%28%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%87%CE%AE%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD%20%E1%BC%88%CE%BD%CE%B4%CF%81%E1%BF%B6%CE%BD%20%E2%80%93%20%CE%93%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD%29.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.