18 Οκτωβρίου 2021

Ἡ ἀναβίωσις τῆς εἰδωλολατρίας. Οἱ ἑπτά βασιλεῖς. Οἱ δέκα βασιλεῖς.

†.«Καὶ θαυμάσονται οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐπὶ
τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, βλεπόντων τὸ θηρίον ὅτι ἦν, καὶ οὐκ ἔστι καὶ παρέσται».
   Έτσι λέγαμε την περασμένη φορά, ότι μπροστά σε αυτό το μυστήριον, πώς το θηρίον υπήρξε, δεν υπάρχει τώρα -πότε τώρα, όταν ήδη ο ιερός Ευαγγελιστής έχει μπροστά του το ξετύλιγμα των εικόνων της Αποκαλύψεως- και θα υπάρξει εις το μέλλον, αλλά πηγαίνει 
στην απώλεια. Και ότι εκείνοι που θα κατοικούν στην γη, οι θιασώται του θηρίου, και των οποίων τα ονόματα δεν είναι γραμμένα στο βιβλίον της ζωής, αυτοί θα θαυμάσουν, δηλαδή θα απορήσουν και θα πουν: «Πώς αυτό το καταπληκτικό, ότι υπήρξε, δεν υπάρχει, και να, θα ξαναϋπάρξει!». Και σας είχα πει ότι δεν είναι παρά οι θιασώται της ειδωλολατρίας. 
Αυτό φυσικά πάντοτε στους χώρους των χριστιανικών λαών· διότι όταν μιλάμε για λαούς, οι οποίοι δεν εγνώρισαν το Ευαγγέλιον, λαοί οι οποίοι ζουν ήδη ειδωλολατρικά, γι’ αυτούς θέμα δεν τίθεται. Αυτά ανά πάσα στιγμή τίθενται δια τους Χριστιανούς! Ότι οι Χριστιανοί 
θα γίνουν νοσταλγοί της ειδωλολατρίας. Αυτά λέγαμε, και συνεπώς αυτοί ως ερασταί και νοσταλγοί της ειδωλολατρίας θα ιδούν να επανέρχεται η ειδωλολατρία. Και θα απορήσουν 
και θα ειπούν: «Ώστε δεν πέθανε η ειδωλολατρία. Ζήτω οι θεοί του Ολύμπου. Ζήτω οι θεοί του Καπιτωλίου. Ζήτω οι θεοί που λάτρεψαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας… Ώστε να λοιπόν, ξαναζεί η ειδωλολατρία...» Αυτά λέγαμε και σας είχα πει ότι είναι ένα πάρα πολύ σπουδαίο θέμα, το οποίον θα παρακαλούσα να προσέξετε ό,τι θα ολοκληρώσουμε σήμερα.
   Ιστορικά, μετά Χριστόν, τα πράγματα έχουν ως εξής. Ενικήθηκε ο διάβολος εις τον σταυρόν του Χριστού. Το Ευαγγέλιο αρχίζει να κερδίζει έδαφος και να υποχωρεί η ειδωλολατρία. Το σκοτάδι δηλαδή της ειδωλολατρίας άρχισε να υποχωρεί. Αυτό εκφράζεται με το «και δεν υπάρχει τώρα το θηρίο».     Μια μικρή παρένθεση ερμηνευτική· η οποία είναι εκτάκτου ενδιαφέροντος, μόνο που δεν φθάσαμε ακόμα εκεί, αλλά επειδή πολλούς ενδιαφέρει και το σημείο αυτό έχει ακριβώς την θέση του, επιτρέψατε να σας την πω. Λέει πιο κάτω το βιβλίον της Αποκαλύψεως ότι ο σατανάς θα δεθεί χίλια χρόνια. Και μετά θα λυθεί, αλλά για λίγο καιρό. Και τότε, βλέποντας ότι δεν έχει πια καιρό, θα επανέλθει με θυμόν εναντίον των Χριστιανών και 
γενικά των ανθρώπων. Θα δεθεί χίλια χρόνια. Και συνεπώς υποτίθεται αφού ο διάβολος θα δεθεί χίλια χρόνια, εμείς θα έχομε επί της γης την χιλιετή βασιλεία του Χριστού. Είναι ο γνωστός μας Χιλιασμός· που λέγουν οι χιλιασταί ότι θα δεθεί ο διάβολος και θα ζήσουμε χίλια χρόνια επί της γης με τον Χριστό μία μακαρία ζωή.
   Αγαπητοί μου, τα χίλια χρόνια που θα δεθεί ο διάβολος, είναι η φρασούλα εδώ «τό θηρίον οὐκ ἔστι». Το οὐκ ἔστι, δεν υπάρχει, σημαίνει είναι δεμένος ο διάβολος. Τι σημαίνει δεμένος; Σημαίνει: η ειδωλολατρία έχει υποχωρήσει. Αυτό σημαίνει ότι επικρατεί ο Χριστιανισμός. Λέμε, οι λαοί οι Χριστιανικοί· που σημαίνει ο διάβολος είναι δεμένος. Με αυτήν την έννοια. Τα 1000 χρόνια δεσίματος, λοιπόν -σχετικός αριθμός το 1000- δείχνει τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού, δηλαδή τη διάδοση του Ευαγγελίου. Και όπως προσφυέστατα λέγει ο Ανδρέας Καισαρείας, είναι ο χρόνος του Ευαγγελίου που περικλείεται μεταξύ των δύο παρουσιών του Χριστού. Αλλά στις παραμονές της Δευτέρας του Χριστού παρουσίας, τότε λέγει «καί παρέσται» και τότε θα έλθει πάλι. Θα λυθεί ο διάβολος, κατά την άλλη περικοπή. Θα λυθεί. «Καί παρέσται». Και θα είναι. Είναι μέλλων του πάρειμι. Και θα είναι· που σημαίνει αυτό που θα πούμε τώρα. Ότι θα θαυμάσουν οι θιασώται του Αντιχρίστου, της ειδωλολατρίας, και θα πουν: «Μα δεν πέθανε η ειδωλολατρία;».
    Λοιπόν. Είναι γνωστό ότι η Βυζαντινή αυτοκρατορία καλλιέργησε ή μάλλον εξήπλωσε τον Χριστιανισμόν. Εστάλησαν ιεραπόστολοι σε Ανατολή και Δύση μέχρι Ινδιών, μέχρι Ρωσίας, μέχρι Αβυσσηνίας, μέχρι –αν και δεν είναι της Βυζαντινής αυτοκρατορίας το τελευταίο- μέχρι τας Βρετανικάς νήσους, όπως λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Δηλαδή στη Δύση. Αν και αυτό είναι προ της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αλλά προς Ινδίας, προς Βορράν και προς Νότον είναι έργον της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο άγιος Αθανάσιος έστειλε τον άγιο Φρουμέντιο εις την Αβυσσηνία. Ο άγιος Κύριλλος και ο άγιος Μεθόδιος, Θεσσαλονικείς, τον 10ον αιώνα, αδελφοί κατά σάρκα επήγαν εις τους Σλάβους 
και τους εξεχριστιάνισαν. Συνεπώς η Βυζαντινή αυτοκρατορία έπαιζε έναν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο εις την εξάπλωση του Ευαγγελίου.
    Όμως σε αυτήν την χριστιανικοτάτην Βυζαντινή αυτοκρατορία υπέβοσκε πάντοτε η ειδωλολατρία. Το θηρίο δηλαδή «οὐκ ἦν», δεν ήτο. Ήτο δεμένο. Αλλά υπέβοσκε. Όταν λέγει ότι «ήτο δεμένο», δεν σημαίνει ότι είχε εξαφανιστεί ο διάβολος. Δεν μπορούσε να ενεργήσει. Όπως λέγει ο Ανδρέας και ο Αρέθας, είχε απονευρωθεί. Υπέβοσκε όμως η ειδωλολατρία. Μία αναλαμπή αυτής της ειδωλολατρίας είναι ο Ιουλιανός ο παραβάτης. Αργότερα, επειδή δεν μπορούσε στα κεφάλια μερικών λογίων του Βυζαντίου να κατανοηθεί ο σταυρικός πυρήν του Ευαγγελίου, δηλαδή η άρνησις του κόσμου εν εννοία πνευματική, γι'αυτό άρχισε η θεολογική σκέψις των λογίων να γίνεται περισσότερον και περισσότερον φιλοσοφική. Από θεολογική.
   Αυτό το διακρίνουμε σε πολλούς λογίους. Βέβαια, η παιδεία τους ήτο και παιδεία των ελληνικών γραμμάτων. Μερικοί όμως παρέκλιναν και εγίνοντο ερασταί του αρχαίου πνεύματος. Έτσι, βασικό θέμα ετέθη ως εξής. Εις τον Χριστιανισμόν υπάρχει η ούτως ειπείν απαγόρευσις της ικανοποιήσεως των αισθήσεων. Αλλά γιατί να υπάρχει αυτή η 
απαγόρευσις; Γιατί να μη χαρούμε τη ζωή όπως μας προσφέρεται; Κατά φυσικόν τρόπον. «Άρα λοιπόν μέσα στον Χριστιανισμό», είπαν οι λόγιοι αυτοί, «υπάρχει η αναβίωσις ενός στοιχείου δυαλιστικού». Δυαλισμός θα πει ένα στοιχείο που είναι διπλούν. Το στοιχείο της ύλης και το στοιχείο του πνεύματος. Και έρχονται σε μία αντίθεση. Ένας κύριος εκπρόσωπος αυτού του πνεύματος ήτο ο Γεμιστός ο Πλήθων που πέθανε ένα χρόνο προ της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, το 1452, στον Μυστρά της Πελοποννήσου. Έχομε κι άλλους όμως ομοίους με τον Πλήθωνα. «Γιατί λοιπόν να μην έχει κανείς μία ενοποίηση των δυνάμεων της φύσεως; Γιατί να μην υπάρχει μία ενοποίησις ψυχής και σώματος; Και να βάλομε αυτά τα δύο να συγκρούονται, ψυχή με σώμα; Γιατί να εισάγει ο Χριστιανισμός δυαλισμόν;». Περιττό να σας πω ότι αυτά δεν είναι καθόλου σωστά, διότι αντιθέτως ο Χριστιανισμός κατήργησε κάθε δυαλιστικό στοιχείο· διότι δέχεται έναν Θεόν σαρκός και πνεύματος. Αν υπάρχει μία αντίθεσις ανάμεσα στη σάρκα και στο πνεύμα, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Τίς μετρήσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;». Ομιλεί εξ ονόματος του μεταπτωτικού ανθρώπου. Και ευθύς παρακάτω ο Απόστολος Παύλος δοξολογεί τον Χριστόν ότι τον ηλευθέρωσε ο Χριστός, ακριβώς απ’ αυτό το δυαλιστικό στοιχείο. Δυαλιστικό. Ο δυαλισμός λοιπόν, η δυαρχία δεν υπάρχει στον Χριστιανισμόν. Και αν σου πει ο άλλος «δεν θα φας αυτό, θα κάνεις εγκράτεια εκεί», δεν είναι γιατί υπάρχει 
κάτι κακό στην ύλη, εις το σώμα. Αλλά δια λόγους ασκήσεως, επειδή υπάρχει ο 
μεταπτωτικός άνθρωπος, να υπάρξει ο αγώνας να έρθομε εις τον καινούριο άνθρωπο.
   Αυτά όμως μέχρι σήμερα, αγαπητοί μου, προσέξατε, ,δεν μπορούσαν να κατανοηθούν. Πάρτε το θέμα της εγκρατείας. Να το πω έτσι ωμά ωμά όπως το λένε οι άνθρωποι, γιατί τα πήρα εγώ φιλοσοφικά, να σας τα πω ωμά, πρακτικά. «Παντρεύτηκα», λέει, «και μου απαγορεύεις να συνέρχομαι με τη γυναίκα μου; Για ποιον λόγο; Αμαρτία είναι;». Κι όταν η σύζυγος πει στον άνδρα: «Ξέρεις, είναι σαρακοστή». «Γιατί σε παντρεύτηκα; Αμαρτία είναι;». Να τα πούμε έτσι ωμά ωμά. Δεν είναι αμαρτία, αδελφέ μου, 
γιατί δεν υπάρχει δυαρχία, δεν υπάρχει δυαλισμός, αλλά θα γίνεις σάρκα αν δώσεις τον εαυτό σου στις αισθήσεις σου. Μας το πληροφορεί η Ιστορία. Τι συνέβη εις την εποχή του κατακλυσμού του Νώε; «Οὐ μὴ καταμείνει τό πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τόν αἰῶνα διὰ τό εἶναι αὐτοὺς σάρκας». Έγιναν σαρκικοί άνθρωποι. Δεν το καταλαβαίνεις αυτό, αδελφέ μου; Ότι είσαι ο μεταπτωτικός άνθρωπος και ότι έχεις μίαν ευαισθησίαν; Και έλκεσαι από τις αισθήσεις σου και γίνεσαι χώμα; Αυτό που είπε ο Θεός στον διάβολο, στο φίδι: «Όλες τις μέρες της ζωής σου χώμα θα τρως. Θα σέρνεσαι- στον διάβολο το λέγει αυτό, ε; Τι θα πει, γιατί το φίδι είναι δημιούργημα του Θεού και το φίδι δεν είχε πρώτα ποδάρια και τα απέβαλε μετά, αλλά είναι τούτο: «ω διάβολε ουδέποτε θα ορθώσεις κεφάλι να δεις κάτι πνευματικό, κάτι που είναι πιο πάνω από τον εαυτό σου. Πάντα θα έχεις το κεφάλι σου προς τα κάτω να τρως ύλη, να τρως αμαρτία, να τρως εκείνο που δεν θα ‘πρεπε να τρως, ω διάβολε». Κι εσύ, άνθρωπε, που παρεσύρθης από τον διάβολο, δεν το καταλαβαίνεις, αδελφέ μου; Δεν υπάρχει δυαρχία. Ο Θεός έκανε το σώμα, ο Θεός έκανε και το πνεύμα. Ο Θεός έκανε και το γενετήσιο. «Δοξάσατε οὖν τον Θεόν», λέγει ο Απόστολος Παύλος, Α΄Κορινθίους έκτο κεφάλαιο, τελευταίος στίχος. 
«Δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦΘεοῦ».
    Έτσι, οι φιλοσοφούντες αυτοί, λίγο θεολογούντες και περισσότερον φιλοσοφούντες και περισσότερο παρασυρόμενοι από τις αισθήσεις τους, άρχισαν να λένε, γιατί να μην υπάρχει μία ελευθερία, και να μην υπάρχει μία ενοποίησις σώματος και ψυχής, αλλά να έρχεται ο Χριστιανισμός, λέγει: «Μη αυτό, μη εκείνο». Παρανόησις. Βλέπετε η αδυναμία της ζωής; Των βιωμάτων; Της σαρκός; Όταν ο άνθρωπος δεν ζει χριστιανικά, βλέπετε τι πονηρά δόγματα γεννάει; Όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος; Λοιπόν, ποιος θα 
ικανοποιήσει το θέμα της ενοποιήσεως πνεύματος και σαρκός; Σώματος; Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Δηλαδή, επαναφορά εις την ειδωλολατρία της αρχαιότητος. Εκεί θα ξαναβρούμε πάλι την αρμονία και την ισορροπία της ανθρωπίνης υπάρξεως. Σας το εξήγησα λοιπόν. Αυτό το ίδιο πνεύμα υπάρχει μέχρι σήμερα. Και ογκούται, μεγαλώνει. Σας είπα, ένας εκπρόσωπος αυτούς του πνεύματος ήτο ο Πλήθων. Αν διαβάσετε την Ιστορία της εποχής εκείνης, πώς αυτός πήγε στην Ιταλία, πώς τα ελληνικά γράμματα έλαμψαν στην Ιταλία κλπ. κλπ. και πώς ακόμη μεταφέρθηκε αυτό το πνεύμα που υπέβοσκε στη Δύση και δημιουργήθηκε η γνωστή Αναγέννησις στη Δύση, η οποία Αναγέννησις στη Δύση δεν ήταν τίποτε άλλο, οι υποβόσκουσες αυτές φιλοσοφιλοθεολογικές ιδέες του Βυζαντίου. Αποτέλεσμα, ερασταί κι εκείνοι της αρχαιότητος στη Δύση, στην Ιταλία κυρίως, άρχισε να δημιουργείται η Αναγέννησις, η νοσταλγία της ειδωλολατρίας, γέννημα της οποίας 
αναγεννήσεως είναι ο δικός μας Θεόφιλος Καΐρης, μόλις του περασμένου αιώνος. Στα μέσα του περασμένου αιώνος απέθανε ο Θεόφιλος Καΐρης στη Σύρο. Κληρικός ήτο. Και στην Άνδρο είχε κάνει ένα ορφανοτροφείον, στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά μία σχολή, συγκέντρωνε πολλούς μαθητάς, εκατοντάδες μαθητάς. Απ’ όλη την Ελλάδα, στην προσπάθειά του όχι μόνο να δώσει μόρφωση, δίδασκε όλα τα μαθήματα, Μαθηματικά, Φυσική, Φιλοσοφία, Ελληνικά, όλα τα μαθήματα, μόνος του· όχι μόνο αυτό, αλλά προσπάθησε να δημιουργήσει μια καινούρια θρησκεία. Με καινούριο τελετουργικό, με νέους ύμνους και με καινούριες προσευχές. Στο βάθος λοιπόν ήτο παιδί της Αναγεννήσεως της Δύσεως, η οποία Αναγέννηση της Δύσεως ήτο παιδί των βυζαντινών εραστών της ειδωλολατρίας.
    Με όλα αυτά που σας είπα, θέλω να καταλάβετε ότι η ειδωλολατρία δεν πέθανε. Δυστυχώς η Δύσις, η Ευρώπη, παρέμεινε πιστή σ’ αυτές τις ελληνικές αρχές, και προ πολλού έχει απεμπολήσει τον Χριστιανισμόν. Προ πολλού. Μη σας κάνει εντύπωση. Ακόμη, αν θέλετε, στη Δύση επεκράτησε και έμεινε ο Αρειανισμός. Πάρα πολλοί Ευρωπαίοι Χριστιανοί στην πραγματικότητα είναι Αρειανισταί. Ήτοι αρνούνται την 
θεανθρωπίνη φύση του Ιησού Χριστού. Από τη στιγμή που αρνείσαι τη θεανθρωπίνη φύση του Χριστού, ένα βηματάκι και βρέθηκες στην ειδωλολατρία. Διαβάστε το βιβλίο αυτό του πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», και θα δείτε εκεί ανάγλυφα αυτά που σας λέγω τώρα. Το αποτέλεσμα; Το πνεύμα της ειδωλολατρίας άρχισε να εξαπλούται και να δυναμώνει και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα μετά το 1821 ήρθε αυτός ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, και ονομάστηκε μετά «ο Ελληνικός Διαφωτισμός». Στην Ευρώπη έχομε πάρα πολλά μεγάλα ονόματα που επέδρασαν εις την Ιστορίαν της Ευρώπης, που ήσαν ειδωλολάτραι. Ο Βάγκνερ, αυτός ο μεγάλος μουσουργός, ήτο ειδωλολάτρης. «Ο Πάρσιφαλ», το έργο αυτό που έκανε, ήτο ειδωλολατρικό. Ο Νίτσε ήτο εραστής του ελληνικού πνεύματος, ήτο ειδωλολάτρης. «Η γέννηση της τραγωδίας» που έγραψε ο Νίτσε κ.ο.κ. Έτσι, ερχόμενο το πνεύμα αυτό της 
αναβιώσεως της αρχαιότητος και στην Ελλάδα, θα ’χα να σας σημειώσω το εξής, αγαπητοί μου. Μέσα σ’ αυτά τα 150 χρόνια ελεύθερου βίου στην Ελλάδα, σας είπα ένα παράδειγμα του Θεόφιλου Καΐρη, αν διαβάσετε τον βίο του, ήδη αφού τον κατεδίκασε η Εκκλησία, τον αφόρισε η Εκκλησία, μεγάλα πρόσωπα της ελληνικής πολιτείας τον είχαν ήδη συμπαθήσει, γιατί είχαν συντονιστεί με το πνεύμα του. Βεβαίως. Σημειώσατε ακόμα ότι μόλις πριν από δέκα χρόνια, ένα πρόσωπο μού είχε πει, επίσημο πρόσωπο, ότι είχε συσταθεί σύλλογος στην Αθήνα προς αναβίωσιν του δωδεκαθέου του Ολύμπου. Θα σταυροκοπιόσαστε ίσως. Όπως κι εγώ άμα το άκουσα τότε, εσταυροκοπήθηκα.
    Ακόμα, είχε γίνει μία απόπειρα να γίνει ένας σύλλογος στον Μυστρά της Πελοποννήσου με την επωνυμία του Πλήθωνος, την οποία προσπάθεια έκανε ένας καθηγητής της φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, μόλις, μακαρίτης, ας μην πω το όνομά του. Δηλαδή να αναβιώσει το πνεύμα του Πλήθωνος που ήταν ειδωλολάτρης. Είχε αρνηθεί δηλαδή το Ευαγγέλιο, τον Χριστιανισμόν. Βεβαίως ετάφη, αν το θέλετε κι αυτό, με 
χριστιανικό δόγμα. Γιατί ουδέποτε φανερά είπε τις ιδέες του, αλλά πάντοτε κρυφά, γιατί ήξερε ότι θα διωχθεί. Ένα βιβλίο του, «Οι Νόμοι», έπεσε στα χέρια του Γεωργίου Σχολαρίου, ο οποίος το έκαψε. Ήταν φανερά εκεί, αυτό δεν δημοσιεύτηκε, μόνο έπεσε στα χέρια του Σχολαρίου του Γεωργίου, ο οποίος έγινε μετά, έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για την Ιστορία σας το λέγω αυτό, το έκαψε διότι έφριξε όταν είδε τι έγραφε μέσα εκεί ο Πλήθων.
    Όλοι λοιπόν αυτοί, αγαπητοί μου, οι νοσταλγοί, είναι εκείνοι που βλέπουν το θηρίον ότι «ἦν, καὶ οὐκ ἔστι καὶ παρέσται» και θα έλθει. Μάλιστα ο Πλήθων είχε πει το εξής, μία χαρακτηριστική φράση. Όταν κάποτε την είχα διαβάσει αυτή τη φράση του, μου έμεινε πολύ μέσα μου, στάθηκα να την σκεφθώ πολύ. Είπε: «Και όμως μία μέρα η Ελλάς θα ξαναγυρίσει στην ειδωλολατρία». Είναι αλήθεια, είναι αλήθεια! Το βεβαιώνει το βιβλίον της Αποκαλύψεως. Από τους Έλληνές μας, λίγοι θα μείνουν σωστοί Χριστιανοί. Δεν είναι τυχαίο, αγαπητοί μου, αλλά θεόπνευστο εκείνο που γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, και με αυτό τελειώνει την πρώτη του Καθολική επιστολή: «Τεκνία, φυλάξασθε ἀπὸ τῶν εἰδώλων». Είναι η τελευταία του παραγγελία. «Παιδάκια, φυλάγεσθε από τα είδωλα».
    Ο Μασωνισμός, καθαρή ειδωλολατρία, μπερδεμένος με τον Ινδουισμό κτλ., ο 
Μασωνισμός είναι μία οδός προς ειδωλολατρία. Οι ταλαίπωροι Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί μας που παρασύρονται από τον Μασωνισμόν… Το Ρόταρυ; Είναι ο προθάλαμος του Μασωνισμού. Οι Λάιονς; Οι Ζόντα, που είναι στις γυναίκες; Το Ροταράκ, που είναι για τα παιδιά; Το μικρό Ρόταρυ, θα λέγαμε. Όλα αυτά είναι κηπευτικά, είναι περιβολάκια, που δημιουργούν τα φιντανάκια για τον Μασωνισμό και την ειδωλολατρία.
   Κάποτε η στοά της Ολλανδίας ή του Βελγίου, δεν ενθυμούμαι αυτή τη στιγμή, ήθελαν να ξεσκεπάσουν τους σκοπούς του Μασωνισμού. Και η πονηρά στοά της Αγγλίας, που υπήρξε πάντοτε πονηρή στην πολιτική της, απήντησε: «Δεν ήρθε ακόμα η ώρα». Δηλαδή, τι θα ξεσκέπαζαν; Ότι ο Μασωνισμός φέρνει αυτή την καινούρια θρησκεία. Τι; Την ειδωλολατρία. Ναι, αγαπητοί μου, ναι! Ποτέ μη συμβιβαστείτε με αυτά τα πράγματα, όσα και αν λέγουν ότι δεν είναι. Είναι ψεύτες! Και είναι και υποκριτές αυτοί οι άνθρωποι. Είναι ψεύται και υποκριταί. Εκτός κι αν πια είναι κάποιος τόσο χαζός από τους Μασώνους, έχει περάσει μόνο στον πρώτο, δεύτερο βαθμό, δεν καταλαβαίνει πολλά πράγματα, μπήκε από συμφέροντα οικονομικά, δεν ξέρω τι, να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του και τις αναρριχήσεις του στην κοινωνική κλίμακα κλπ. και να μην καταλαβαίνει. Όμως είναι ειδωλολατρία. Τα 33 σκαλοπάτια που ανεβάζουν οι Μασώνοι δεν είναι παρά μία μύησις στα βαθύτερα και βαθύτερα της ειδωλολατρίας, δηλαδή του σατανά.
  Έτσι θα γράψει ο Απόστολος Παύλος θεοπνεύστως: «Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης». «Προσέξτε», λέγει, «μη σας συλαγωγήσει κανείς με τη φιλοσοφία και την κούφια απάτη κατά την παράδοση των ανθρώπων κατά τα στοιχεία του κόσμου και ου κατά Χριστόν». Αυτό θα λέγαμε κι εμείς, 
αγαπητοί μου, αν αυτοί στέκονται θιασώται της ειδωλολατρίας, ας προσέξουμε εμείς πολύ.
    Εκείνα που ήδη ερμηνεύει ο άγγελος εις τον Ιωάννην, ενθυμείσθε από την 
περασμένη φορά, είναι γριφώδη και μυστηριώδη και συσκιασμένα, παρά την ερμηνεία, και επειδή χρήζουν κι αυτά ερμηνείας, γι΄αυτό σημειώνει εκεί ο ιερός Ευαγγελιστής. Είμεθα στο 17 κεφάλαιο, στίχος 9: «Ὧδε ὁ νοῦς ὁ ἔχων σοφίαν». «Εδώ είναι ο νους που έχει σοφία». Τι θα καταλάβει από τα γραφόμενα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως; Ποία σοφία; Ο Ανδρέας Καισαρείας λέγει: «Πνευματικῶν ὂντων τῶν ἐρμηνευομένων, πνευματικῆς 
σοφίας, καί οὐ κοσμικῆς, χρεία πρός τό νοῆσαι τά λεγόμενα». «Έχουμε ανάγκη σε πνευματικά πράγματα, πνευματική σοφία, όχι κοσμική σοφία, όχι εκείνη την οποία χρησιμοποιούμε στα σχολεία μας ως γνώση και σοφία. Αλλά τη σοφία του Αγίου Πνεύματος για να καταλάβομε αυτά τα πνευματικά».
   Αυτήν την προδιαγραφήν αυτής της σοφίας την θέτει ως εξής ο Σολομών, στο βιβλίο του «Σοφία Σολομώντος» στο 8ο κεφάλαιο. Λέγει: «Εἰ δὲ καὶ πολυπειρίαν ποθεῖ τις(‘’Αν κανείς ποθεί να γίνει πλούσιος σε πείρα’’, βλέπετε, λέει ‘’πολυπειρία’’, δεν λέει ‘’πολυνοημοσύνη’’ ή ‘’πολυνόησιν’’ ή ‘’πολυγνωσία’’. Πολυπειρία, διότι στους Εβραίους η σοφία δεν είναι ένα προϊόν της διανοίας, αλλά είναι μία γνώσις ολοκλήρου του ανθρώπου. Είναι γνωστό ότι πολλά πράγματα δεν τα γνωρίζουμε με τον νουν μας, τα γνωρίζουμε με την καρδιά μας. Είναι πολλά πράγματα που δεν τα γνωρίζουμε με τη σκέψη μας, αλλά με το σώμα μας. Δεν είναι κάτι που θα γνωρίσω, το φως, η διάνοιά μου δεν μπορεί να γνωρίσει το φως. Το φως θα το γνωρίσω με τα μάτια μου. Τα υλικά μου μάτια. Την αίσθηση του θερμού, του ψυχρού, του πόνου, αυτά όλα είναι γνώσεις, αλλά δεν είναι γνώση διανοητική. Είναι γνώσις των αισθήσεων, του σώματος. Συνεπώς όταν λέγει εδώ πολυπειρία, εννοεί την γνώσιν όλην εκείνην που καλύπτει όλα τα στοιχεία εκείνα που μπορεί ο άνθρωπος να 
αποκτήσει την γνώσιν. Και η ψυχή και το σώμα. Δηλαδή είναι πλούσιο αυτό, είναι πάρα πολύ πλούσιο), «Εἰ δὲ καὶ πολυπειρίαν ποθεῖ τις οἶδε τὰ ἀρχαῖα καὶ τὰ μέλλοντα εἰκάζειν -γνωρίζει τα αρχαία και τα μέλλοντα ομοίως, γνωρίζει, εικάζει». Ποια είναι αυτή που γνωρίζει τα αρχαία και τα μέλλοντα εικάζει; Είναι η Ενυπόστατος Σοφία. Ποια είναι η 
Ενυπόστατος Σοφία; Είναι η Σοφία που είναι πρόσωπο. Και αυτή που κατόπιν ενηνθρώπησε. Ο Θεός Λόγος, ο Ιησούς Χριστός- καὶ λύσεις αἰνιγμάτων -δηλαδή λύσεις γριφωδών πραγμάτων-, σημεῖα καὶ τέρατα προγινώσκει καὶ ἐκβάσεις καιρῶν καὶ χρόνων». Τα ξέρει όλα. Συνεπώς, μπροστά στη Σοφία του Θεού, μένοντας έκπληκτος ο Σολομώντας παίρνει αυτή την απόφαση: να εγκολπωθεί τη σοφία. Και λέγει: «Ἒκρινα τοίνυν ταύτην ἀγαγέσθαι πρὸς συμβίωσιν, εἰδὼς ὅτι ἔσται μοι σύμβουλος ἀγαθῶν». «Έτσι λοιπόν έκρινα, αυτή να την πάρω να συμβιώσω μαζί της, γιατί θα μου γίνει σύμβουλος αγαθών πραγμάτων». Είναι ο «νοῦς Χριστοῦ», που λέγει ο Απόστολος 
Παύλος. Όταν έχεις Χριστόν μέσα σου και έχεις «νοῦν Χριστοῦ», τότε εκείνο το οποίον σου προβάλλεται μπορείς να το κατανοήσεις, να το καταλάβεις, όταν ο άλλος δεν το καταλαβαίνει. Αυτός ο «νοῦς Χριστοῦ», αυτή η Σοφία του Χριστού, μη νομίζετε ότι μας χρειάζεται σε πολύ υψηλά θέματα. Φερ΄ειπείν, να κατανοήσουμε τα μέλλοντα γενέσθαι, που μας περιγράφει το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Αγαπητοί μου, αυτόν τον «νοῦν Χριστοῦ» τον έχομε ανάγκη και δια τον καθημερινόν μας βίο. Απόδειξις, πράγματα πολύ απλά που τα βλέπει εκείνος που έχει νουν Χριστού, οι άνθρωποι που δεν έχουνε νουν Χριστού δεν τα βλέπουνε. Επαναλαμβάνω, πράγματα της καθημερινότητος. Και έχομε ανάγκη λοιπόν από αυτήν την άνωθεν σοφία. Έχομε ανάγκη από τον Χριστόν. Να εγκατοικεί μέσα μας. Για να μπορούμε με τον νου του Χριστού να βλέπομε και να κρίνομε όλα τα πράγματα του κόσμου τούτου.
   Σας είχα πει ότι το θηρίον, οι θιασώται του θηρίου είπαν: «ᾞν», ήτο, τώρα δεν είναι , θα είναι. Υπάρχει και ένα τέταρτο. «Καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει». Οι Χριστιανοί βλέπουν τρία συν το τέταρτο. Οι μη Χριστιανοί βλέπουν μόνο τα τρία και το τέταρτο δεν το βλέπουν. Λέγουν: Θα αναγεννηθεί η ειδωλολατρία. Και θα μείνει η ειδωλολατρία. «Επιτέλους, αρκετά μας ταλαιπώρησε ο Χριστιανισμός. Αρκετά μας ταλαιπώρησε! Ας πάει στην άκρια πια. Δοκιμάστηκε, άχρηστος είναι!». Όμως η ειδωλολατρία θα πάει στην απώλεια και ο Χριστιανισμός θα λάμψει, που θα είναι η τελευταία μάχη που θα δώσει, θα το δούμε στη συνέχεια, το Αρνίον εναντίον των δυνάμεων του κακού. Αυτό όμως το βλέπει μόνο εκείνος που έχει νουν Χριστού.
   Και συνεχίζει την ερμηνεία ο άγγελος προς τον Ιωάννην, που είδε τη γυναίκα την πόρνη, την Βαβυλώνα-Ρώμη, να κάθεται στο επτακέφαλο εκείνο θηρίο: «Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶὄρη ἑπτά εἰσιν, ὅπου ἡ γυνὴ κάθηται ἐπ᾿ αὐτῶν». «Τα επτά κεφάλια», λέγει, «είναι επτά βουνά, στα οποία κάθεται αυτή η γυναίκα, η πόρνη». 
    Είναι γνωστό ότι τα αρχαία κράτη ήσαν κυρίως πόλεις. Όπως ήταν η πόλις των Αθηνών, λέγαμε: «το κράτος των Αθηνών». Η πόλις της Σπάρτης, «το κράτος της Σπάρτης». Το ίδιο πράγμα ήταν και η Βαβυλώνα. Ουσιαστικά ήταν μία πόλις. Και η Κωνσταντινούπολις ουσιαστικά ήταν μία πόλις. Αλλά ήταν απλωμένη η Κωνσταντινούπολις, να πάρω την τελευταία, σε μία απέραντη αυτοκρατορία, όταν άρχισαν να την τρώνε οι εχθροί της. Από Ανατολάς οι Τούρκοι, οι Άραβες, και όλο να μικραίνει και να μικραίνει η Κωνσταντινούπολις, στο τέλος έμεινε μόνο μία πόλις. Και αυτή η πόλις ονομάζετο: «η Βυζαντινή Αυτοκρατορία». Δεν υπήρχε όμως πια έδαφος. Όταν το 1453 έπεσε η Κωνσταντινούπολις, προ πολλών δεκαετιών είχαν πέσει τα άλλα της εδάφη. Είναι γνωστό ότι η Ελλάς υπεδουλώθη στους Τούρκους το 1423. Η Θεσσαλία τουλάχιστον. Το 1423. Αν 
δεν μ’ απατά η μνήμη μου. Μπορεί να κάνω και λίγο λάθος. Δηλαδή, τριάντα περίπου χρόνια από την πτώση της Κωνσταντινούπολεως· που δείχνει, τι; Ότι το έδαφος είχε χαθεί. Κι όμως ελέγετο «Αυτοκρατορία». Εταυτίζετο η αυτοκρατορία με μία πόλη.
    Συνεπώς, το θηρίο με τις επτά κεφαλές, που είναι η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ταυτίζεται με την ιστορική Ρώμη, δηλαδή την πόρνη γυναίκα. Ο Βιργίλιος, ο Λατίνος αυτός συγγραφεύς, ονομάζει την Ρώμη «Roma Septicolis». Δηλαδή «επτάλοφος Ρώμη». Η ερμηνεία έτσι του αγγέλου σαφώς υπαινίσσεται την ιστορική Ρώμην. Όταν λέγει ότι η γυναίκα κάθεται στους επτά λόφους. Στα επτά βουνά. Διότι η Ρώμη ήτο κτισμένη επάνω σε επτά λόφους. Η επτάλοφος Ρώμη. Αργότερα, η νέα Ρώμη, η Κωνσταντινούπολις, κατ’ 
απομίμηση της παλαιάς Ρώμης, και αυτή θα ονομαστεί «επτάλοφος νέα Ρώμη». Έχει λοιπόν σημασία· διότι εδώ ο άγγελος σαφώς ομιλεί περί επταλόφου πόλεως. Και είναι η ιστορική Ρώμη. Μετά ταύτα, η νέα Ρώμη και μετά ταύτα η τρίτη Ρώμη· που σας είπα ποια είναι.
    «Καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν». Λέει στον επόμενο στίχο, και βασιλείς είναι επτά. Εδώ, με τον αριθμό επτά συμπλέκεται και ένα ακόμα αντικείμενο. Εκτός από τους επτά λόφους της Ρώμης. Και είναι, πάντοτε κατά την ερμηνεία του αγγέλου, επτά βασιλείς. Συνεπώς, κάθεται η γυναίκα στους επτά λόφους, κάθεται στο θηρίο επάνω, που είναι τα επτά κεφάλια, ήτοι η πόλις, μα η πόλις δεν είναι η γυναίκα; Ταυτίζεται. Η πόλις με το θηρίο, στο σημείο αυτό ταυτίζεται. Η γυναίκα κάθεται επάνω στην πόλη, στους επτά λόφους, στα επτά κεφάλια του θηρίου, τα επτά κεφάλια όμως είναι επτά βασιλείς, νέα δηλαδή όψις ερμηνείας. Δηλαδή ο αριθμός επτά δεν περιορίζεται στα βουνά, αλλά και σε επτά βασιλείς. Και εδώ πάλι «πόλις» και «βασιλεύς» συμπίπτουν.
    Όπως σας είπα, και αν διαβάσετε μάλιστα την Ιστορία, θα δείτε, λέμε «η ιστορία των Αθηνών», «η ιστορία της Βαβυλώνος» , δεν είναι παρά η ιστορία των βασιλέων της Βαβυλώνος και όχι η ιστορία της Βαβυλώνος. Αν διαβάσετε την ιστορία των αρχαίων λαών είναι οι ιστορίες των βασιλέων των λαών αυτών. Γιατί ταυτίζεται ο βασιλεύς με την πόλιν ή με το κράτος του. Γι΄αυτό χρησιμοποιεί αυτήν την γλώσσα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Σας κάνω αυτό το άνοιγμα, για να μπορέσουμε να καταλάβομε το κείμενο πιο καλύτερα, γιατί αλλιώτικα μας είναι γριφώδες. 
    Νέο μυστήριον: «Οἱ πέντε ἔπεσαν -από τους επτά βασιλείς-, ὁ εἷς ἐστιν, ὁ ἄλλος ἦλθε, καὶ ὅταν ἔλθῃ, ὀλίγον αὐτὸν δεῖ μεῖναι». «Από τους επτά βασιλείς, οι πέντε πέρασε η ιστορία τους. Πέσανε. Ο ένας ήδη υπάρχει. Ο άλλος ακόμα δεν ήλθε, αλλά και όταν θα έλθει, λίγο θα μείνει και θα φύγει κι αυτός».
    Αυτή η μορφή διατυπώσεως είναι μία νοηματική παρήχησις της μορφής διατυπώσεως του θηρίου. Τι είπε; «ᾞν, καὶ οὐκ ἔστι. Καὶ μέλλει ἀναβαίνειν ἐκ τῆς ἀβύσσου καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγειν» .Είναι μία παρήχησις νοηματική. Ποιοι είναι αυτοί οι πέντε βασιλείς που έπεσαν; Εδώ πρέπει να σας πω, ότι αγαπητοί μου έχομε ένα στριφνότατο από ερμηνευτικής πλευράς χωρίον. Και έχουν πολλά διατυπωθεί. Όμως σας παίρνω τις επικρατέστερες ερμηνείες που έχουν διατυπωθεί. Είναι δυο. Η ιστορική και η αλληγορική. Η ιστορική είναι ότι αυτοί οι πέντε βασιλείς που έπεσαν είναι πέντε 
αυτοκρατορίες. Όπως τις είδε και ο Δανιήλ εις τον χώρον της Μεσογείου Θαλάσσης υπό την μορφή θηρίων. Είναι η Αιγυπτιακή, για την ακρίβεια δεν είναι Αιγυπτιακή, διότι ήδη είχε περάσει, είναι η Ασυρριακή. Είναι η Βαβυλωνιακή. Είναι η Περσική. Και η Ελληνική. Αυτές περάσανε όταν εγράφετο η Αποκάλυψις. Περάσανε οι αυτοκρατορίες. Αυτή που είναι ήτο η Ρωμαϊκή. Αν θέλετε για την ακρίβεια ο Δανιήλ βλέπει και τη Ρωμαϊκή. Διότι ζει 600 χρόνια προ Χριστού. 650 χρόνια προ της Αποκαλύψεως, εάν θέλετε. Και συνεπώς 
αναφέρει ακριβέστερα τη Βαβυλωνιακή, την Περσική, την Ελληνική και τη Ρωμαϊκή. Αν θέλετε, ακριβέστερα. 
   Ποια είναι λοιπόν η βασιλεία που μένει; Μια αυτοκρατορία. Η ρωμαϊκή. Θηρίο. Και ποια είναι εκείνη που θα έλθει; Είναι η βασιλεία του Αντιχρίστου. Θα μου πείτε «Θα πηδήξομε από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στην αυτοκρατορία του Αντιχρίστου; Εν τω μεταξύ, ενδιαμέσως δεν θα υπάρξουν άλλες;». Ε, λοιπόν, τώρα εδώ, πλάι στην ιστορική ερμηνεία, η οποία είναι σπουδαία, θα μπει και η αλληγορική. Δηλαδή, τι; Η σχετική δηλαδή. Ο αριθμός επτά είναι σχετικός. Τι θα πει αυτό; Απλώς ότι είναι το πλήρωμα των καιρών των αντιθέων δυνάμεων. Θα ‘ρθει να συμπληρωθεί ο καιρός όλων εκείνων των αυτοκρατοριών που θα στραφούν εναντίον του Θεού. Πάντως κοινό χαρακτηριστικό και των επτά –σχηματικός αριθμός πάντα τώρα, πέραν της ιστορικής θέσεως- είναι η παροδικότης. Πέρασαν, είναι τώρα αυτό που είναι, θα φύγει κι αυτό, θα ‘ρθει κάτι άλλο, θα φύγει κι αυτό. Είναι δηλαδή η παροδικότης. Αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Το ότι όλα αυτά τα καρκινώματα, τα αντίχριστα καρκινώματα μέσα στην Ιστορία, είναι παροδικά. Γιατί απλούστατα και η Ιστορία έχει τέλος.
    «Καὶ τὸ θηρίον - συνεχίζει ο άγγελος- ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστι, καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστι, καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστι, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει». Στριφνό χωρίο. Και φαινομενικώς αντιφατικόν. Ακούσατέ το να σας το μεταφράσω: «Και το θηρίο που είδες - μα μιλούσε προηγουμένως για τα επτά κεφάλια του θηρίου, τώρα μιλάει για το θηρίο-, το οποίον υπήρχε και δεν υπάρχει - αυτός, λέγει, είναι ο όγδοος βασιλιάς, και είναι από τους επτά - πώς είναι ο 8ος αφού είναι από τους 7; Μα για τους 7 είπε ό,τι είπε- και εις απώλειαν πηγαίνει». Πολύ μπερδεμένο, δεν το καταλαβαίνει κανείς. Κι όμως, ακούσατέ το. Έχει την εξής ερμηνεία, αγαπητοί μου. Γράφει ο Ανδρέας Καισαρείας τα εξής, προσέξατέ το: «Τό δέ θηρίον ὁ Ἀντίχριστος ἐστί -είναι πράγματι ο Αντίχριστος το θηρίον- ὃγδοος μέν, ὡς μετά τάς ἑπτά βασιλείας, ἐπί ἀπάτῃ και ἐρημώσει τῆς γῆς ἀνιστάμενος -λέγεται 8ος σε σχέση χρονική με όλους τους προηγουμένους του, οι οποίοι στάθηκαν τύποι και αντίγραφα, εικόνες του κυρίως Αντιχρίστου- ἐκ τῶν ἑπτά δε, ὡς ἐκ μιᾶς αὐτῶν βλαστάνων· ἐπί καταλύσει καί ἀπωλείᾳ τῶν αὐτῷ πειθομένων ἐλεύσεται· και μετά τοῦτο εἰς τήν τῆς γεένης χωρήσει ἀπώλειαν». Γιατί είναι ένας από τους επτά; Αυτό που μοιάζει αντιφατικό εκ πρώτης όψεως. Ότι φέρει το πνεύμα των προηγουμένων του, των επτά. Με απλά λόγια, να σας το πω έτσι. Θα υπάρξει μία σειρά βασιλέων ανά πάσα στιγμή, εις κάθε εποχή Βαβυλώνος-Ρώμης, που θα σταθούν αντίθεοι στο έργο και στη διάδοση του Χριστιανισμού. Τελευταίος θα είναι ο Αντίχριστος· ο οποίος θα είναι ομόψυχος και ομότροπος όλων των προηγουμένων του. Ή, ακριβέστερα, εκείνοι, ως προτυπώσεις του θα αντλούν το πνεύμα του, διότι πίσω απ’ όλους αυτούς είναι ο δράκων, ο διάβολος. Αυτή είναι η έννοια του χωρίου. Και κρύπτεται όλη αυτή η έννοια πίσω απ’ αυτήν την διατύπωση του γράμματος εις το βιβλίο της Αποκαλύψεως.
   Για να το καταλάβετε αυτό, θα σας πω μίαν περίπτωση έτσι από τη γλώσσα μας, από τον τρόπο μας που σκεφτόμαστε εμείς οι Έλληνες. Σημειώσατε ότι υπήρχε ένας θρύλος ότι ο Νέρων θα αναβιώσει. Είχε πεθάνει ο Νέρων. Για την ακρίβεια είχε διωχθεί από τη Σύγκλητο και ηυτοκτόνησε. Και μάλιστα, ακούσατε… Όταν αυτοκτονούσε, ο τρελός Νέρων είπε. Επειδή απεπειράτο να γράψει ποιήματα, ο ανόητος αυτός άνθρωπος, είπε: «Τι ποιητή χάνει ο κόσμος…». Υπήρχε λοιπόν η παράδοσις ότι ο Νέρων θα αναβιώσει. Και θα ήθελε να εκδικηθεί τους εχθρούς του στη Ρώμη, που τον εκπαραθύρωσαν από τη Σύγκλητο, και ότι θα συμμαχούσε με τους εξ ανατολών εχθρούς του, τους Πάρθους, δια να έρθει να πολεμήσει εναντίον της Ρώμης να την επανακτήσει. Στην πραγματικότητα – θα δούμε μερικά τέτοια λίγο παρακάτω στο ιερό κείμενο- αλλά στην πραγματικότητα είναι το εξής: Υπήρχε η αίσθησις, ιδίως εις τον χριστιανικόν κόσμον, στο πρόσωπο του Νέρωνος ότι θα ‘ρθει οπωσδήποτε ο Αντίχριστος. Στην ελληνική μας παράδοση και στη γλώσσα μας, το λέμε ως εξής: Όταν χάσαμε την Κωνσταντινούπολη, είπαμε και μιλήσαμε για τον «κοιμισμένο και μαρμαρωμένο βασιλιά». Και αυτός ο μαρμαρωμένος βασιλιάς πάντοτε κατά κάποιο τρόπο μέσα στην καρδιά μας ζωντάνευε τον πόθο, την ελπίδα, να ξαναπάρομε πάλι τα χαμένα μας εδάφη. Βεβαίως, δεν υπάρχει μαρμαρωμένος βασιλιάς. Βεβαίως, δεν κοιμάται κανένας βασιλιάς. Βεβαίως, δεν θα γίνει καμία ανάστασις κανενός βασιλιά. Αλλά είναι μία έκφρασις λαϊκή, για να δείξει τον πόθο και την αγάπη του λαού μας να ξαναποκτήσει τα χαμένα του εδάφη. Έτσι λοιπόν κι εδώ υπήρχε αυτός ο θρύλος της αναβιώσεως του Νέρωνος, ήτοι θα ‘ρθει ο Αντίχριστος. 
   Και, τέλος, θα καταλήξει, μας λέγει το ιερό κείμενο, το θηρίον εις την απώλειαν. Δηλαδή την αιωνία κόλαση, πράγμα που πρέπει να ενθαρρύνει τους πιστούς. Να το ξέρετε, αγαπητοί μου, όσα κι αν περάσουμε, ό,τι και να γίνει, όλα είναι παροδικά. Θα περάσουν. Κι ακόμη, αν στη δική μας τη ζωή δεν περάσουν, είναι παροδική η ζωή μας. Ποτέ δεν ξεχνούμε το οροθέσιο της πορείας μας. «Οὐ ἐχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰτὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».
   Και τα δέκα κέρατα; «Καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες, δέκα βασιλεῖς εἰσιν, οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, ἀλλ᾿ ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν λαμβάνουσι μετὰ τοῦθηρίου. Οὗτοι μίαν γνώμην ἔχουσι, καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ διδόασιν».
   Αυτό το χωρίο ομοίως είναι δυσερμήνευτο. Ποιοι είναι αυτοί οι δέκα βασιλεῖς; Ποιοι είναι οι δέκα βασιλεῖς; Σε δυσερμήνευτα χωρία του βιβλίου της Αποκαλύψεως, πολλές φορές οργιάζει η φαντασία των ερμηνευτών. Χάριν της ιστορίας της ερμηνείας, θα σας σημειώσω κάτι που το ήγρευσα πριν από δυο τόσα χρόνια στην εφημερίδα. Το 1980 όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της Ε.Ο.Κ., τότε προτεστάνται θεολόγοι της Αμερικής υπεστήριζαν ότι πρόκειται περί συνασπισμού δέκα βασιλέων κρατών που είναι υποτελείς στον Αντίχριστο. Και συνεπώς, ανάμεσά μας βρίσκεται ο Αντίχριστος εν ζωή, ο οποίος θα δεχθεί τον συνασπισμόν αυτόν δια να πολεμήσει τους υπολοίπους. Αυτά ερμήνευαν προτεστάνται θεολόγοι στην Αμερική. Εάν τώρα η Ισπανία γίνει το ενδέκατο μέλος και η Πορτογαλία γίνει το δωδέκατο μέλος, αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί μου, πόσο αστήρικτη είναι μία τέτοια ερμηνεία. Είναι πολύ επικίνδυνο, πάρα πολύ επικίνδυνο να καθορίζουμε ερμηνευτικά αυτά τα στοιχεία. Δεν μπορούμε επ’ ουδενί λόγω να το πούμε αυτό.
    Όταν λέγει «δέκα βασιλεῑς», πρόκειται περί σχηματικού αριθμού ηγεμόνων, υποτελών και συμμάχων του Αντιχρίστου. Δηλαδή της εκάστοτε κρατούσης αντιθέου κοσμοκρατορίας. Και την μεν υποτέλειά τους φανερώνει η φράσις: «οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, εἰς τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ διδόασιν». Είναι υποτελείς. Την δε συμμαχία τους, η εξής φράσις: «λαμβάνουσι μετά τοῦ θηρίου -πόλεμον εναντίον του Αρνίου- οὗτοι μίαν γνώμην ἔχουσι, οὗτοι μετά τοῦ Αρνίου πολεμήσουσι». Μία γνώμη όλοι μαζί και με τον Αντίχριστο, με το θηρίο. Αυτό δείχνει τη συμμαχία τους. Τώρα έχουν συνειδητήν; Έχουν ασυνείδητον, θα λέγαμε, αίσθησιν, οι κυβερνήται αυτοί 
των λαών; Αντιλαμβάνονται ότι συμμαχούν με τον διάβολο ή όχι; Τι να πω; Ένα θέμα είναι. Ότι πολλοί απ’ αυτούς που κυβερνούν, αγαπητοί μου, προσέξτε, σε κάθε εποχή, αισθάνονται τον Χριστιανισμόν αφόρητον. Αφόρητον! Λέγεται ότι κάποιος δικός μας πολιτικός, προκειμένου να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας μας, πήγε στην Ολυμπία της Πελοποννήσου και προσέφερε θυσίαν πυράν, φωτιά στους θεούς, προφανώς για να λάβει ευλογία. Δηλαδή να πώς συμμαχούν οι βασιλείς μεταξύ των στο πνεύμα του Αντιχρίστου, δια να πολεμήσουν την Εκκλησίαν και τον Χριστιανισμόν. Είναι αυτό που λέγει ο Ανδρέας Καισαρείας. Είναι: «Οἱ τήν κακήν ὁμονοοῦντες ὁμόνοιαν, καί τῷ Ἀντιχρίστῳ συντασσόμενοι, τῷ Χριστῷ ἀντιτάξονται». «Είναι αυτοί που ομονοούν την κακή», λέει, «ομόνοια και συντάσσονται με τον Αντίχριστο για να αντιταχθούν εις τον Χριστόν».
   Το ότι βεβαίως αυτή τη στιγμή αυτή η συμμαχία της Ευρώπης, η Ε.Ο.Κ. λεγομένη, ότι είναι μία συμμαχία η οποία, αυτή τη στιγμή, για μας τουλάχιστον, προσπαθούν να πετάξουν ό,τι ιερό και όσιο έχομε, γιατί μη νομίσετε, δεν θα σταθούμε στην αναμόρφωση του 
οικογενειακού δικαίου, θα μπουν τέρατα και σημεία. Όλοι αυτοί που κυβέρνησαν και κυβερνούν, κυβέρνησαν και κυβερνούν, στην πραγματικότητα είναι υποτελείς του Αντιχρίστου· οι οποίοι συμφωνούν στο πνεύμα του δια να εκπορθήσουν τον Χριστιανισμόν και την Εκκλησία. Όλα αυτά έτσι μπορούμε να τα βλέπομε στην Ιστορία, και αγαπητοί μου, ποτέ να μην προσφέρουμε λατρεία σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Και να προσέξουμε, να προσέξουμε γιατί όλοι αυτοί υπηρετούν το πνεύμα, το αντίθεον πνεύμα, και δεν ξέρομε αύριο τι θα μας επιβάλουν.
 Αυτά για απόψε.

69η ομιλία στο βιβλίο της Καινής Διαθήκης
« Ιερά Αποκάλυψις ».

Όλες οι ομιλίες του βιβλίου 
« Αποκάλυψις » εδώ ↓.
http://www.arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40qa7vUvidbEX6OBGq3b9WeV

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

16 Οκτωβρίου 2021

Ὁ Σπορέας καί οἱ σπορεῖς.

†.Ερχόμεθα και πάλι, αγαπητοί μου, στη θαυμασία παραβολή του Σπορέως, όπως την ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή του Λουκά. Εδώ ο Κύριος, με τέσσερις εικόνες, δείχνει τέσσερις κατηγορίες ακροατών. Όλοι οι άνθρωποι δεν ακούν εξίσου τα ευαγγελικά μηνύματα. Ο καθένας διαθέτει τη δική του προαίρεση ή τη δική του καλλιέργεια ψυχής. Άλλος είναι προσεκτικός ακροατής, άλλος επιπόλαιος, άλλος πορωμένος, άλλος βρίσκει ανεπαρκή αυτά που ακούει και επιδιώκει αναζήτηση έξω του ευαγγελικού χώρου, άλλος κάτι άλλο κ.ο.κ. Πάντως, βασικά στοιχεία της παραβολής είναι:

      Πρώτον, ότι «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Ἐξῆλθεν ο Θεός. Ἐξῆλθεν. Πώς εξήλθε; Από πού εξήλθε; Και πού πήγε; Είναι ο Θεός Λόγος, ο Οποίος εξέρχεται εις τον κόσμον με την Ενανθρώπησή Του. Δεύτερον. Ο σκοπός της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου που εξέρχεται, είναι να σπείρει τον σπόρον της αληθείας. Και η αλήθεια είναι ότι ο Θεός είναι Τριαδικός. Η πρώτη αλήθεια. Εκ της οποίας εξαρτώνται όλες οι άλλες αλήθειες. Και ο δεύτερος λόγος, ότι ο Θεός Λόγος ενηνθρώπησε. Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος ενηνθρώπησε. Αυτές οι δύο μεγάλες αλήθειες, που καθορίζουν αυτό που λέμε: «Χριστιανισμός».

    Τρίτον. Ότι ο Θεός, τόσο αγάπησε τον κόσμον, που έδωσε τον Υιόν Του, για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου της πίστεως. Και ένα τέταρτο. Ότι με τις παραβολές αποσκοπούσε ο Κύριος τη γνώση σε εκείνους που είχαν ενδιαφέρον να γνωρίσουν τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. Είναι χαρακτηριστική αυτή η φράση που ακούσαμε σήμερα· «Ὑμῖν» -είπε στους μαθητάς Του…· γιατί κι εκείνοι δεν κατάλαβαν την παραβολή, τι εννοούσε ο Κύριος:- «Ὑμῖν δέδοται –είπε- γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». «Σε σας δόθηκε να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού». Σε σας δόθηκε.

    Αλλά αν ο Θεός Λόγος εξέρχεται ως σπορέας του σπόρου των αληθειών Του στις ανθρώπινες καρδιές, γιατί αυτή είναι η γη που έρχεται να σπείρει, είναι οι ανθρώπινες καρδιές, ταυτόχρονα εξέρχεται και ο διάβολος να σπείρει τον δικό του σπόρο στις ανθρώπινες ψυχές. Ταυτόχρονα. Εξάλλου γίνεται υπαινιγμός εις την τρίτη περίπτωση ακροατών, στην παραβολή του σπορέως πάντοτε, που λέγει εδώ ότι ακούν κάποιοι τον λόγο του Θεού, αλλά έρχεται ο διάβολος και παίρνει από την καρδιά τους τον λόγο του Θεού. Εδώ παίρνει ο διάβολος. Κατά παθητικόν τρόπον. Κατά ενεργητικόν τρόπον, σπείρει ο διάβολος το δικό του δαιμονικό σπέρμα. Να πώς το λέγει ο Κύριος στην παραβολή πάντα του σπορέως: «Εἶτα –έπειτα- ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν-τον παίρνει-, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν». «Με σκοπό να μην φθάσουν να πιστέψουν και να σωθούν».

   Αναφορά λοιπόν στον διάβολο, που και αυτός κάνει μια διπλή δουλειά. Εμποδίζει τον λόγο του Θεού, σπέρνει το δικό του το σπέρμα. Αυτή είναι η διπλή δουλειά που κάνει ο διάβολος. Δηλαδή αφαιρεί, εξουδετερώνει τον σπόρο του Χριστού από τις ανθρώπινες καρδιές, για να σπείρει τον δαιμονικό του σπόρο. Ο Κύριος, γι’ αυτόν τον δαιμονικό σπόρο, προσέξατε, γιατί ίσως δεν το έχομε κατανοήσει, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα ζιζάνια που σπέρνει μέσα στους ανθρώπους, μίλησε σε ειδική παραβολή, τη λεγόμενη «παραβολή των ζιζανίων».

   Έτσι, θα κάναμε μία παρέκβαση από την παραβολή, μια έτσι, μία μικρή έξοδο από την παραβολή του σπορέως στην παραβολή των ζιζανίων· γιατί είδατε ότι έχει πάρα πολλή σχέση. Όταν έρχεται και παίρνει τον σπόρο, τον λόγο του Θεού από τις ανθρώπινες καρδιές. Μία δηλαδή αντίπραξη, θα λέγαμε, στο έργο του Μεγάλου Σπορέως. Αξίζει λοιπόν να δούμε, είναι εξάλλου συντομοτάτη, αυτήν την παραβολή, επειδή έχει σχέση, είδαμε, με την παρούσα παραβολή. Την παραβολή των ζιζανίων αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος εις το 13ο κεφάλαιο. Με δύο λόγια: «Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Πώς μοιάζει η Βασιλεία του Θεού; Με έναν άνθρωπο που σπέρνει το καλόν σπέρμα στο χωράφι το δικό του. «Ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Βλέπετε, αυτή η φράση είναι εννοιολογικά, για να μην πω και σε κάποιες λέξεις μοιάζει, που λέει «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Στην παραβολή του σπορέως. Είδατε σχέση που έχει; «Ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν». Πήγαν οι άνθρωποι να κοιμηθούν. Οι αγρότες, οι εργάτες αυτού του ανθρώπου, πήγαν σπίτι τους να κοιμηθούν. Ο εχθρός ήρθε και έριξε μέσα στο χωράφι ζιζάνια· ανάμεσα στον σίτον που εσπάρη από την ημέρα. «Ὃτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε –όταν βγήκε το σιτάρι, σαν χορτάρι και μετά έκανε καρπό- «τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια -τότε φάνηκαν τα ζιζάνια-».

    Και ερμηνεύει ο Κύριος την παραβολή αυτή στους μαθητάς Του πάλι, όπως ερμήνευσε και την παραβολή του σπορέως. «Ὁ σπείρων», λέει,  «τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Καλόν σπέρμα. Ακόμη: «Ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁ κόσμος». Ποιος είναι ο «ἀγρός»; Είναι ο κόσμος, οι άνθρωποι, οι προαιρέσεις των καρδιών των. «Τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας».Το καλό σπέρμα ποιο είναι; Είναι οι άνθρωποι που αποδέχονται. Είναι της τετάρτης κατηγορίας· που λέει εκεί ότι εκείνος που ακούει, αποδέχεται τον λόγο του Θεού, κατέχει- ακούστε αυτό το κατέχει- τον κρατά τον λόγον του Θεού και καρποφορεί, ακούσαμε την παραβολή του σπορέως- εκατό φορές παραπάνω. «Τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσι οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ». Αλλά τα ζιζάνια είναι τα παιδιά του διαβόλου. «Ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος». Ο εχθρός που τα έσπειρε είναι ο διάβολος. Και εννοείται, με βοηθούς τους ανθρώπους του διαβόλου να γίνει αυτή η σπορά.

   Θα λέγαμε ότι η παραβολή των ζιζανίων συμπληρώνει την παραβολή του σπορέως. Σαφώς. Το είδατε. Και μάλιστα τη διασαφίζει την παραβολήν του  σπορέως ως προς τα αποτελέσματα συμπεριφοράς των τεσσάρων κατηγοριών ακροατών.

    Έχομε λοιπόν τον Σπορέα και τους σπορείς. Τον Σπορέα, τον Χριστόν και τους σπορείς, τους ανθρώπους του διαβόλου. Και ο σπόρος του αγαθού σπορέα, θα επαναλάβω, είναι ο Υιός του Θεού. Βέβαια δεν αμφισβητείται ότι ό,τι σπείρει ο Υιός του Θεού, είναι σπέρμα καλόν. Δεν υπάρχει αμφισβήτησις γι΄αυτό. Αμφισβητείται όμως το σπέρμα, τα σπόρια να το πω απλά, των διαφόρων σπορέων· που είναι «οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ», όπως λέει ο Κύριος· που πίσω τους βέβαια κρύβεται ο διάβολος. Και ποια είναι αυτή η ποιότητα την οποία αυτοί σαν σπόρο σπέρνουν στον αγρό του Χριστού; Ποιος είναι ο αγρός του Χριστού; Είναι η Εκκλησία. Προσέξατέ το. Είναι η Εκκλησία. Πρώτιστα, εκείνοι που σπέρνουν, οι υιοί του διαβόλου, τα παιδιά του πονηρού, του διαβόλου, είναι οι αιρετικοί. Κι αυτά που σπέρνουν είναι οι ποικίλες αιρέσεις.

     Το ακούσαμε αυτό στη σημερινή αποστολική περικοπή. Με την ευκαιρία που γιορτάζομε τους Πατέρες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι δούλεψαν και πολύ κοπίασαν όλοι οι Πατέρες όλων των Οικουμενικών Συνόδων, δια να καθορίσουν και στερεώσουν την Αλήθειαν, με Α κεφαλαίο, την Αλήθειαν, και να βγάλουν καθετί που θα ήταν αιρετικό· διότι την αφορμή κάθε φορά που συνεκροτείτο μία Οικουμενική Σύνοδος, ήταν η αίρεσις. Ανεφύετο μία αίρεσις, συγκαλούντο οι Πατέρες να την μελετήσουν, να την αποβάλουν και να διατηρήσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου. Μάλιστα η 7η Οικουμενική Σύνοδος εκλήθη να αντιμετωπίσει όσους αιρετικούς ηρνούντο δια της απαλείψεως των εικόνων την ανθρωπίνη φύση του Χριστού. Όπως η 1η Οικουμενική Σύνοδος εκλήθη να αντιμετωπίσει όσους αιρετικούς ηρνούντο την θείαν φύσιν του Χριστού.

     Επτά Οικουμενικές Σύνοδοι. Έχομε και τας τοπικάς. Στην 1η λοιπόν οι αιρετικοί αρνούνται την θεότητα του Χριστού, στην 7η  αρνούνται την ανθρωπίνη φύση του Χριστού· διότι όταν ηρνούντο την παρουσία των εικόνων-… πρώτιστα η εικόνα του Χριστού· οι όλες οι άλλες δεν θα μας ενδιέφεραν, γιατί… ή της Παναγίας ή ενός αγίου, γιατί υπήρξαν ως άνθρωποι. Το θέμα είναι, μπορεί ο Υιός του Θεού να εικονισθεί; Μα, εάν έγινε άνθρωπος, βεβαίως μπορεί να εικονισθεί. Αν λοιπόν εσύ αρνείσαι την εικόνα του Χριστού, αρνείσαι στην πραγματικότητα την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Και λέγαν κάποιοι άλλοι αιρετικοί που προσήγγιζαν αυτούς τους αιρετικούς, τους λεγομένους Μονοφυσίτας, και πρέπει να σας πω ότι ο Μονοφυσιτισμός μέσα σε όλο το μήκος της ιστορίας της Εκκλησίας, διαρκώς έρπει, κι όταν βρίσκει την κατάλληλη στιγμή, ξεπετιέται. Ήσαν οι Δοκήται. Ότι το σώμα του Χριστού ήταν κατά δόκησιν, κατά φαντασίαν… Ότι «ο Χριστός σταυρώθηκε στον Σταυρό κατά φαντασία… Γιατί το σώμα Του ήταν φανταστικό, κατά φαντασία… Αντιλαμβάνεστε; Άρα, δεν πήρε την ανθρωπίνη φύση. Και αφού δεν πήρε την ανθρωπίνη φύση, δεν μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί». Και όπως λένε οι Πατέρες, εκείνο που δεν προσλαμβάνεται, το απρόσληπτον, είναι και αθεράπευτον. Δηλαδή δεν θεραπεύεται. Δηλαδή δεν έχομε σωτηρία. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν. Έτσι έρχονται οι αιρετικοί να προσφέρουν, να προσβάλουν την αλήθεια του Ευαγγελίου με την αίρεσή τους.

     Τι λέει ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή αποστολική περικοπή, που είναι προς τον Τίτον; «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον –λέει στον Τίτο- μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ -άστονε, άστονε-, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος». Αυτό το «ἐξέστραπται», του ἐκ + στρέφω. Να το πω μ’ ένα παράδειγμα: Το τραίνο που εκτροχιάζεται, βγαίνει από τις γραμμές του. Δεν είναι πάνω στις γραμμές του. Αυτό θα πει: ἐκστρέφω. Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί, οι αιρετικοί, βγήκαν από τις ράγες, τις γραμμές της αλήθειας, του Ευαγγελίου. Και αυτοί, λέγει, αμαρτάνουν «αὐτοκατάκριτοι ὂντες». Άστους. Φύγε. Μάλιστα, παραλείπω, «μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν». Τους είπες μία φορά; Τους είπες δύο φορές; Δεν καταλαβαίνει; Άστονε. Θα τον αποβάλλεις από την Εκκλησία. Δεν έχει καμία σχέση με την Εκκλησία. Ξέρετε πώς λέει την αίρεση ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος; «Βοτάνην διαβόλου». Όπως είναι η διαβολή του σίτου, εδώ είναι η βοτάνη του διαβόλου. Δηλαδή «ὃ ἐστίν ἡ αἳρεσις».

   Μία προσφιλής μέθοδος του διαβόλου, αγαπητοί μου, είναι η νοθεία. Είναι η διαστροφή της αληθείας, αλλά και ό,τι είναι πραγματικόν. Το διαστρέφει. Όπως σας είπα, το ξεστράτισμα από τη χριστιανική πίστη και το ευαγγελικόν ήθος. Δύο πράγματα είναι. Η πίστις και το ήθος. Αυτά, λέγει, αυτά κατά κάποιον τρόπον, ξεστρατίζονται, διαστρέφονται, βγαίνουν από τη ράγα τους. Γνωρίζει πολύ καλά ο διάβολος ότι με την αίρεση δεν υπάρχει η σωτηρία. Διότι η αίρεσις, θα πείτε, «Να, κάτι καλό δεν λένε;». Όχι. Μπορεί να είναι όπως ένα καλό φαΐ και να έχει μέσα δηλητήριο. Στο τέλος θα ζήσεις; Ή θα πεθάνεις; Γιατί απλούστατα δεν υπάρχει η σωτηρία στην αίρεση· διότι η αίρεσις είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Γι΄αυτό λέγει ο Κύριος ο ίδιος και οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης ότι ο αιρετικός βλασφημά κατά του Αγίου Πνεύματος. Δεν μπορεί να σωθεί, δεν έχει σωτηρία. Ούτε εις τον παρόντα, λέει, ούτε στον μέλλοντα αιώνα, είπε ο Χριστός. Η αίρεση λοιπόν είναι το πρώτο ζιζάνιο ποιοτικώς και ποσοτικώς, που σπέρνει ο διάβολος στον αγρό του Κυρίου, στην Εκκλησία.

      Άλλη μορφή ζιζανίων ανάμεσα στους Χριστιανούς, είναι οι ποικίλες θεωρίες, όπως περί υπάρξεως. «Γιατί υπάρχω;». Ποια είναι η απάντησις; «Ε, να φάω και να πιω και να πεθάνω». Ή «Να χαζεύω ανάμεσα στ΄αστέρια», όπως πιστεύει ο Βουδισμός κ.ο.κ. Περί υπάρξεως. Ποιος είναι ο σκοπός της υπάρξεώς μου.

    Η θεωρία περί ελευθερίας, περί καταγωγής των ειδών και του Δαρβινισμού. Περί πανσεξουαλισμού και φροϋδισμού. Περί ισότητος των φύλων και φεμινισμού. Σπορές του διαβόλου είναι αυτά. Κατά δαιμονιώδη μάλιστα τρόπο ο φεμινισμός. Περί περιορισμού, με τον έλεγχο, καλύτερα, των γεννήσεων. Να μη γεννιώνται παιδιά. Γιατί δεν θέλει ο διάβολος να πλουτίζεται η Βασιλεία του Θεού. Περί εκτρώσεων. «Δεν χρειάζονται πολλά παιδιά». Ήρθε κάποιο παιδί; Ας πούμε, δεύτερο ή τρίτο; «Να το πετάξομε». Περί ορίου λιμοκτονίας των εργαζομένων. Ορίου λιμοκτονίας. «Τόσο μισθό θα πάρεις, όσο να ζήσεις». Περί αναρχισμού. Περί υλιστικής φιλοσοφίας. Βέβαια, εδώ που τα λέμε,για την ακρίβεια, και πνευματικής διαστάσεως φιλοσοφία, όπως είναι ο Πλατωνισμός, ο οποίος ηρνείτο την ύλην, είναι καταδικαστέες αυτές οι φιλοσοφίες. Μην σας κάνει εντύπωση. Γιατί «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Και αφού ο Λόγος, ο Θεός, έγινε σαρξ, εσύ αρνείσαι την ύλην, άρα αρνείσαι την Ενανθρώπηση. Άρα λοιπόν είναι μία φιλοσοφία, η οποία οδηγεί εις την αίρεσιν, στη διαστροφή. Ακόμα περί Οικουμενισμού· συγχωνεύσεως όλων των θρησκειών, αληθείας και ψεύδους κλπ. κλπ. κλπ. Όλα αυτά είναι σπέρματα, είναι γεννήματα του διαβόλου· που τεχνηέντως σπείρει ο διάβολος στον αγρό της Εκκλησίας του Χριστού. Για να μην πούμε ότι σπείρει τα ζιζάνιά του ανάμεσα εις τους πιστούς με έριδες, με διχοστασίες, με ζήλειες κλπ.

     Περιγράφοντας το ήθος του αρχαίου κόσμου ο Παύλος εις το 1ο κεφάλαιο προς Ρωμαίους, μας δίνει ανάγλυφη την εικόνα ποιος ήταν ο αρχαίος κόσμος. Θα μπορούσαμε να πούμε όμως ότι η ιδία εικόνα ισχύει σήμερα, αλίμονο, εις τους Χριστιανούς. Αλίμονο. Μυριάκις αλίμονο. Ακούστε τι γράφει: «Πεπληρωμένους-τότε οι ειδωλολάτραι· γεμάτοι… Τώρα είναι οι Χριστιανοί…- πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ -Δεν πάνε οι Χριστιανοί στην πορνεία;-, πονηρίᾳ, πλεονεξία, κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας». Εικόνα του αρχαίου κόσμου. Η ιδία εικόνα τώρα των Χριστιανών. Έχετε αντίρρηση; Και όλα αυτά αποτελούν την σπορά του διαβόλου.

    Πρέπει ακόμη να έχομε υπ’ όψιν μας, αγαπητοί μου, ότι προς τα έσχατα ο διάβολος- και τώρα είμεθα προς τα έσχατα, δηλαδή προοίμια των εσχάτων, από πολλά, πολλά σημάδια, όπως και αυτά που σας διάβασα, γιατί λέει σε άλλη του επιστολή ο Απόστολος Παύλος: «Και μην ξεχνάς- λέει στον Τιμόθεο- ότι τους εσχάτους καιρούς οι άνθρωποι θα είναι τέτοιοι, τέτοιοι, τέτοιοι». Στο πλάνο που προηγουμένως σας διάβασα, που γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολή του· ότι ο διάβολος θα δραστηριοποιηθεί περισσότερο· γιατί θα έχει καταληφθεί από φοβερό θυμό εναντίον των ανθρώπων.

     Ακούστε τι γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του στο 12ο κεφάλαιο: «Οὐαὶ τὴν γῆν –αλίμονο στη γη- καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς –προς εσάς- ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς -γνωρίζοντας- ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει». «Ότι φθάνει πια στο τέλος». Και τι κάνει; Ανακατώνει την γη. Ανακατώνει, ανακατώνει, ανακατώνει. Πρόσωπα, καταστάσεις, οικογένειες, τις Εκκλησίες… Δεν είμεθα στα πρόθυρα του Οικουμενισμού; Για να μην πω προχωρημένες καταστάσεις; Και τους πάντες και τα πάντα ανακατώνει. Οπότε η διαβολική σπορά του στην ανθρωπότητα θα έχει, όσο προχωράει ο καιρός, θα έχει πυκνώσει. Μπορούμε να πούμε ότι όπως το δισάκι του γεωργού περιέχει τον σπόρον που σπέρνει, πάρτε την παλιά αυτή εικόνα, που έπαιρνε σπόρο ο σποριάς και έριχνε. Όχι σήμερα με τα τρακτέρ. Έτσι, δισάκι θαυμαστό του διαβόλου που σπέρνει εύκολα και γρήγορα στη Γη, τι είναι, λέτε; Η τηλεόρασις. «Το κουτί του διαβόλου», όπως έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, προφητεύοντας για την τηλεόραση. Και όσοι χαζεύουν μπροστά στην τηλεόραση τα δαιμονικά σπόρια τρώγουν. Σπόρια καταστροφής και απωλείας.

    Αγαπητοί, τι πρέπει να κάνομε; Πρέπει να μετέλθομε τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η ταπείνωση. Ο ταπεινός ποτέ δεν θέλει να φύγει από τον δρόμο του Θεού. Ποτέ. Ο υπερήφανος φεύγει. Όταν του πεις ότι ο Θεός, για παράδειγμα, δεν θέλει να βλέπεις τηλεόραση, θα ακούσει. Γιατί είναι ταπεινός.

    Δεύτερον. Είναι η πυκνή μελέτη της Αγίας Γραφής και του λόγου του Θεού· αλλά και η ακρόασις. Να ακούσομε, πού γίνεται λόγος Θεού, να διαβάσομε τον λόγο του Θεού. Με την μελέτη αποκτάται η λυδία λίθος, που μπορεί να δοκιμάζει το γνήσιο από το νόθο, το σκάρτο. Φθάνει μάλιστα ο Ιερός Χρυσόστομος να λέγει: «Ἀδύνατον γάρ, ἀδύνατον σωθῆναι ἄνευ τῆς τῶν Γραφῶν ἀναγνώσεως». Δεν μπορείς, δεν μπορείς να σωθείς, αν δεν μελετάς τον λόγο του Θεού. Αλλά και οι συνάξεις. Μάλιστα συνάξεις και αγιογραφικές και λειτουργικές. Λέει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολή του: «Μὴ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν -να μην εγκαταλείπουμε-τώρα εδώ μετοχή-την επισυναγωγή μας, τις συγκεντρώσεις μας. Σας είπα· μελέτης λόγου Θεού και λειτουργικές συνάξεις-, καθὼς ἔθος τισίν- όπως σε μερικούς, λέει, είναι συνήθεια να το κάνουν αυτό-, ἀλλὰ παρακαλοῦντες, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσῳ βλέπετε ἐγγίζουσαν τὴν ἡμέραν» . Πολύ δε περισσότερο, όταν βλέπετε να προσεγγίζει η Δευτέρα του Χριστού παρουσία. Εβραίους, 10ο κεφάλαιο.

     Έτσι, ο μεν θείος σπόρος του Μεγάλου Σπορέως Χριστού θα μας τρέφει πνευματικά. Οι δε δαιμονικοί σπόροι, που τόσο άφθονα στην εποχή μας κυκλοφορούν, θα αποβάλλονται, σαν δηλητηριώδης τροφή. Και όπως σημειώνει η παραβολή του σπορέως, ο θείος σπόρος του Χριστού θα πίπτει στη γη την αγαθή, στη γη της καρδίας και θα αποφέρει καρπόν εκατονταπλασίονα.

    Και τελειώνει η παραβολή, και εγώ τον λόγο τον δικό μου: «Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω». Εκείνος που έχει αυτιά για να ακούει, αυτιά ψυχής, ας ακούει.


732α ομιλία στην κατηγορία
« Ομιλίες Κυριακών ».

Όλες οι ομιλίες της κατηγορίας " Ομιλίες Κυριακών " 🔻
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Πηγές:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

12 Οκτωβρίου 2021

Ἐπιτομή Ἑρμηνείας τοῦ Βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως -Α - Περιέχουσα τά κεφάλαια:1, 1 – 8, 9.

†. Ἀδελφοί μου, θα πρέπει ἀσφαλῶς μέ πολύ δέος καί προσευχή συνεχῆ νά προσεγγίζη κανείς τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, τήν Ἁγίαν Γραφήν καί εἰδικώτερα τό προφητικώτατον Βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως.
        Ἡ δυσκολία μάλιστα νά ἀποδοθῆ μία συντομωτάτη περίληψις τοῦ ὅλου Βιβλίου μέσα σέ δύο Ὁμιλίες εἶναι προφανής.
        Ὅμως, ἐπικαλούμενοι τήν βοήθειαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, θά προσπαθήσωμε, ὅση δύναμις, κάτι νά προσφέρωμε διά τήν οἰκοδομήν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
        Πρίν ὅμως προχωρήσωμε, θά ἐπιθυμοῦσα νά σημειώσω ὅτι καμμία ὑποκειμενική ἑρμηνεία δέν θά χρησιμοποιηθῆ παρά μόνον ὅ,τι εἶναι κατατεθειμένον εἰς τήν ὀρθόδοξον διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας μας.
        Πρέπει ἀκόμη νά τονισθῆ, ὅτι ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ὀφείλει νά μελετᾶ τοῦτο τό βιβλίον κατά τήν ρητήν παραγγελίαν τοῦ Κυρίου: «ὅ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καί πέμψον ταῖς ἑπτά Ἐκκλησίαις... καί μή σφραγίσῃς τούς λόγους τῆς προφητείας τοῦ Βιβλίου τούτου. Ὁ καιρός γάρ ἐγγύς ἐστίν» (Ἀποκ. 1, 11. 22, 10).
        Μέσα εἰς τό Βιβλίον αὐτό θά προσπαθῆ ὁ πιστός «νά καταμανθάνη τούς καιρούς καί νά ἀναμένη τόν ἄχρονον, τόν ἀόρατον, τόν δι᾿ ἡμᾶς ὁρατόν» (Ἁγ. Ἰγνατίου, Πρός Πολύκαρπον, ΙΙΙ) κατά τόν Ἅγ. Ἰγνάτιον.
        Ὁ πειρασμός, νά καθορίζη, ὁ ἀναγνώστης τούς χρόνους ἐκβάσεως τῶν περιγραφομένων προφητειῶν, περιορίζεται ἀπό τόν θεμελιακόν ὅρον ἑρμηνείας τῶν προφητειῶν πού θέτει ὁ Ἅγ. Εἰρηναῖος: «Ἀσφαλέστερον καί ἀκινδυνότερον τό περιμένειν τήν ἔκβασιν τῆς προφητείας ἤ τό καταστοχάζεσθαι καί ἀπομαντεύεσθαι» (Κατά Αἰρέσ. V 30,2).
        Καί πού συμπληρώνει ὁ Ἅγ. Ἀνδρέας Καισαρείας:«Ὁ χρόνος ἀποκαλύψει καί ἡ πεῖρα τοῖς νήφουσιν».
        Ἡ Ἀποκάλυψις εἶναι τό ἔσχατον Βιβλίον τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀλλά καί ὁλοκλήρου τῆς Ἁγ. Γραφῆς.
        Ἀποτελεῖ τήν κατακλεῖδα της καί ἔχει ἱκανή ἀντιστοιχία μέ τό πρῶτον Βιβλίον, τήν Γένεσιν μέ τήν ὁποίαν συνιστᾶ τόν ἄξονα: Πτῶσις- Σωτηρία.
        Ἔτσι, ἄν ἡ Γένεσις μᾶς περιγράφει τήν Δημιουργίαν τοῦ Κόσμου, τοῦ Ἀνθρώπου καί τήν πτῶσιν του, ἡ Ἀποκάλυψις μᾶς περιγράφει προφητικά τήν πορείαν τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Δημιουργίας μέσα εἰς τόν χρόνον, τήν ἀναγέννησιν τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἀναδημιουργίαν τοῦ κτιστοῦ ὁρατοῦ κόσμου καί τήν αἰωνίαν των δόξαν.
        Ἡ Ἀποκάλυψις περιέχει ἐν συντομίᾳ ὁλόκληρον τό Μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀπό τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὅπου ἡ Γυνή – Θεοτόκος μέ τό ἄρρεν παιδίον, τόν Ἰησοῦν, καταδιώκεται καί τῆς ὁποίας τό ἄρρεν παιδίον ἁρπάζεται εἰς τόν Οὐρανόν, δηλαδή ἡ Ἀνάληψις τοῦ Ἰησοῦ.
        Ἀναφέρεται εἰς τήν ἵδρυσιν ἐπί τῆς γῆς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, δηλ. τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἱστορικήν της παρουσίαν καί τήν παγκοσμίαν ἐπέκτασίν της.
        Τήν ἐξέλιξιν τῆς πάλης της μέ τάς ἀντιθέους δυνάμεις, τάς ἐσχάτους πληγάς πού θά ἐπιπέσουν εἰς τήν ἀμετανόητον ἀνθρωπότητα.
        Τέλος, εἰς τήν ἐμφάνισιν τοῦ Ἀντιχρίστου, τήν τελικήν συντριβήν του, τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ ὡς Κριτοῦ, τήν ἀνάστασιν ὅλων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος νεκρῶν, τήν τελικήν Κρίσιν, τήν αἰωνίαν τιμωρίαν τῶν ἀσεβῶν, τήν αἰωνίαν δόξαν τῶν πιστῶν, τήν ἀποκάλυψιν τῆς Καινῆς Ἱερουσαλήμ – τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τήν ἀνακαίνισιν τοῦ ὁρατοῦ κτιστοῦ κόσμου, τήν αἰωνίαν κοινωνίαν τῶν θεωμένων πιστῶν μετά τοῦ Χριστοῦ.
        Κεντρική ἰδέα τοῦ Βιβλίου παραμένει πάντοτε ἡ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ Παρουσία.
        Κύριον θέμα, ὁ ἀγών τῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν ἀντιθέων δυνάμεων μέ νικηφόρον ἔκβασιν τῆς Ἐκκλησίας.
        Ὅλα αὐτά καταγράφονται μέ ὁράματα, παραστάσεις καί εἰκόνες πού ἀποτελοῦν τήν συμβολικήν γλῶσσαν τοῦ Βιβλίου.
        Ἡ Ἀποκάλυψις, ὡς προφητικόν Βιβλίον, ἀποκαλύπτει ὄχι μόνον τά μέλλοντα ἀλλά καί τά παρόντα σέ σχέσι μέ τόν χρόνον καταγραφῆς της.
        Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος σημειώνει εἰς τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ὁ καταγράψας τήν Ἀποκάλυψιν εἰς τήν νῆσον Πάτμον: «Γράψον οὖν ἅ εἶδες, καί ἅ εἰσι καί ἅ μέλλει γίνεσθαι μετά ταῦτα»(Ἀποκ. 1,19).
        Ὁ σκοπός τοῦ Βιβλίου εἶναι ἡ προπαρασκευή τῶν πιστῶν ἐν ὄψει τῶν ἐπερχομένων θλίψεων, καί ἡ παρηγορία τους διά τήν ἀγαθήν ἔκβασιν τοῦ ἀγῶνος.
        Πρό παντός ὅμως ἡ προειδοποίησίς τους διά τάς ἀναμενομένας θλίψεις ὥστε νά μή σκανδαλιστοῦν καί θεωρήσουν τήν Ἐκκλησίαν ἀσθενῆ καί ἀνυπεράσπιστον, τόν δέ Ἰησοῦν ὡς μή ἐνδιαφερόμενον διά τήν Ἐκκλησίαν του.
        Κάτι παρόμοιον συνέβη καί μέ τό ἐπικείμενον Πάθος τοῦ Χριστοῦ ὅταν οἱ Μαθηταί εἰδοποιοῦνται, ἀκριβῶς διά νά μή σκανδαλισθοῦν, καί νά ἐννοήσουν ἀργότερα ὅτι τό Πάθος ἦτο ἑκούσιον.
        Ἔτσι, δέν πρέπει νά ἰδοῦμε τήν Ἀποκάλυψιν μέ τήν στενήν ἔννοιαν τῆς προφητείας ἀλλά σάν ἕνα Βιβλίον πού ἔρχεται νά ἐνισχύση, νά παρηγορήση, νά ἀνορθώση, νά εἰδοποιήση, νά ἐπισημάνη, ἰδιαιτέρως δέ σέ ἐποχές πού τό θρησκευτικόν συναίσθημα εἶναι χαμηλόν.
        Εἶναι ἕνα ζωντανόν Βιβλίον, μέ πολλήν καί ἀνέκφραστον χάριν καί δροσερότητα.
        Εἶναι ἕνα ἀληθινόν ἀριστούργημα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
        Ἔχει ἑνότητα, συμμετρίαν, εὐρυθμίαν, δύναμιν λόγου, πλοῦτον χρωμάτων καί τόνων, ποικιλίαν θεμάτων, πλαστικότητα, ζωηρότητα, παραστατικότητα.
        Εἶναι θεολογικώτατον, ἀφυπνιστικόν συνειδήσεων, συναρπαστικόν, μέ σκηνικά τόν οὐρανόν καί τήν γῆν, καί χρόνον ἀνελίξεως, τήν παγκόσμιον ἱστορίαν καί τήν αἰωνιότητα.
        Δι᾿ αὐτό καί ἀποτελεῖ λάθος ἑρμηνευτικόν νά θέλωμε νά ἑρμηνεύσωμε τό Κείμενόν του μέ βάσι ἕναν τόπον, ὅπως ἡ Ἑλλάδα, ἡ Κων/πολις, ἕνα ρεῦμα, ὅπως ὁ Μωαμεθανισμός, ὁ Κομμουνισμός, ἤ μίαν χρονικήν περίοδον, ὅπως ἡ τεσσάρων αἰώνων Τουρκική Κατοχή, ὁ εἰκοστός αἰών κλπ.
        Ὅλα βεβαίως αὐτά, περιέχονται εἰς τόν ὀπτικόν ὁρίζοντα τοῦ Βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, ἀλλά δέν ἐξαντλεῖται μέ αὐτά.
        Ἕνα ἀκόμη σημεῖον πρέπει νά ἀναφερθῆ.
        Πότε ἀρχίζει τό Βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως νά πληροῦται;
        Πρέπει νά σημειώσωμε ὅτι δέν περιορίζεται μόνον εἰς τήν ἐποχήν τοῦ ἱεροῦ συγγραφέως οὔτε εἰς τά ἔσχατα τῆς ἱστορίας, ἀλλά ἀρχίζει ἀπό τήν στιγμήν πού συγγράφεται.
        Κάθε τί πού πραγματοῦται εἶναι προανάκρουσμα ἑπομένων γεγονότων μέ τελικήν ἔκβασιν τά περί τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου.
        Ὀρθόδοξοι ἑρμηνευταί, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, ἀναζητοῦν εἰς τήν Ἀποκάλυψιν, τήν ἱστορικήν, τήν ἠθικήν, τήν θεολογικήν καί μυστικήν διάστασιν τοῦ ἱεροῦ κειμένου.
        Ἡ ἱστορική διάστασις, εἶναι ἐκεῖνο πού ἤδη συμβαίνει ἤ πρόκειται νά συμβῆ, ὅπως οἱ Ἑπτά Ἐκκλησίες τῆς Μ. Ἀσίας, τά ἔσχατα, ὁ Ἀντίχριστος, ἡ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ Παρουσία.
        Ἡ ἠθική διάστασις εἶναι ὅ,τι δύναται νά διδάξη, νά ἐπανορθώση, νά διατηρήση, νά ἐλέγξη, νά τιμωρήση, νά παρηγορήση.
        Ἡ μυστική καί θεολογική διάστασις εἶναι ἡ εὕρεσις βαθυτέρου νοήματος καί μηνύματος τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον πού θά ἀναπτυχθῆ μία προσωπική σχέσις ἀνθρώπου καί Θεοῦ, ὅπως καί ὅλες οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ μέσα εἰς τήν ἱστορίαν καί τήν Δημιουργίαν πού ἐκφράζουν τήν σοφίαν, τήν δύναμιν καί τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ.
        Μετά ἀπό τήν σύντομην αὐτήν Εἰσαγωγήν, μποροῦμε τώρα νά ἰδοῦμε πολύ περιληπτικά καί σέ κάποιες ἑνότητες τήν ἑρμηνείαν τοῦ ἱεροῦ Κειμένου τοῦ Βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως.
        «Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἥν ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός, δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ ἅ δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει, καί ἐσήμανεν ἀποστείλας διά τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ Ἰωάννῃ, ὅς ἐμαρτύρησε τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί τήν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅσα εἶδε.
        Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καί οἱ ἀκούοντες τούς λόγους τῆς προφητείας καί τηροῦντες τά ἐν αὐτῇ γεγραμμένα. Ὁ γάρ καιρός ἐγγύς» (Ἀποκ. 1, 1 – 3).
        Μέ αὐτή τήν θαυμασίαν εἰσαγωγικήν ἐπιγραφήν ἀρχίζει τό Βιβλίον.
        Διακρίνεται διά τόν ἐπίσημον τόνον της, ὑπενθυμίζουσα τήν ἐπιγραφήν τῶν προφητικῶν βιβλίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
        Φανερώνεται ὁ χαρακτήρ τοῦ Βιβλίου ὡς «Ἀποκάλυψις».
        Δηλώνεται τό κῦρος καί ἡ αὐθεντία τοῦ Βιβλίου διότι πηγή του εἶναι ὁ Θεός καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός, εἴτε προσωπικῶς εἴτε δι᾿ ἀγγέλου.
        Τονίζεται, ὅπως καί καθ᾿ ὅλον τό μῆκος τοῦ Βιβλίου, ὅτι «ὁ καιρός ἐγγύς».
        Παρατηροῦμεν ὅτι ὅλες οἱ προφητεῖες εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην, δέν δείχνουν σύντομη χρονικά τήν ἔκβασίν τους, ἐνῶ ἐδῶ κατά κόρον τονίζεται ὅτι ὁ χρόνος ἐκβάσεως ὅλων τῶν γεγραμμένων εἶναι σύντομος.
        Ἀπό τήν ἐποχήν τοῦ Ἀβραάμ ἕως τήν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ παρῆλθον 2100 χρόνια, καί οἱ προφητεῖες διά τόν Χριστόν δέν δείχνουν βιασύνη ἐκπληρώσεως.
        Διά τήν Δευτέραν ὅμως Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ δείχνουν βιασύνην ἐκπληρώσεως.
        Καί ἔχουν παρέλθη 2000 χρόνια.
        Μήπως τό τέλος τῆς ἱστορίας εἶναι κοντά;
        Μετά ἀπό τήν ἐπιγραφικήν Εἰσαγωγήν, ἀποτείνεται πρός τάς Ἑπτά Ἐκκλησίας τῆς Μ. Ἀσίας, πρός τάς ὁποίας καί ἀποστέλλει, κατ᾿ ἐντολήν τοῦ Χριστοῦ, τό Βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως, πού τελικά παίρνει ἐπιστολικόν χαρακτῆρα.
        Περιγράφει ἐν συνεχείᾳ τό ἱστορικόν τῆς καταγραφῆς τοῦ Βιβλίου:
        «Ἐγώ Ἰωάννης... ἐγενόμην ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Πάτμῳ... Ἐγενόμην ἐν πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ, καί ἤκουσα φωνήν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος λεγούσης: ὅ βλεπεις γράψον εἰς βιβλίον καί πέμψον ταῖς ἑπτά Ἐκκλησίαις, εἰς Ἔφεσον καί εἰς Σμύρναν, καί εἰς Πέργαμον καί εἰς Θυάτειρα καί εἰς Σάρδεις καί εἰς Φιλαδέλφειαν καί εἰς Λαοδίκειαν» (Ἀποκ. 1,9 – 11).
        Καί ἐπιστρέφει, ὅπως διηγῆται, νά ἰδῆ ποιός ὁμιλεῖ, καί βλέπει ἑπτά χρυσές λυχνίες πού ἀνάμεσά τους περιεπάτει κάποιος ὅμοιος μέ ἄνθρωπον, ντυμένος ποδήρη χιτῶνα μέ χρυσῆ ζώνη.
        Τά μαλλιά του ἦσαν λευκά σάν τό χιόνι καί τά μάτια του σάν φλόγα πυρός.
        Τά πόδια του σάν χαλκολίβανος καί ἡ φωνή του σάν ἦχος ἀπό τήν πτῶσιν πολλῶν ὑδάτων.
        Στό δεξί του χέρι κρατοῦσε ἑπτά ἀστέρια, καί ἀπό τό στόμα του ἐξεπορεύετο μιά κοφτερή δίκοπη ρομφαία.
        Τό πρόσωπό του ἦταν λαμπερό σάν τόν μεσουρανοῦντα ἥλιον.
        Καί ἐγώ, συνεχίζει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής, ἔπεσα χάμω σάν νεκρός.
        Ἀλλά ἐκεῖνος μέ ἤγγισε καί μοῦ λέγει: «Μή φοβοῦ. Ἐγώ εἰμί ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος καί ὁ ζῶν, καί ἐγενόμην νεκρός, καί ἰδού ζῶν εἰμί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καί ἔχω τάς κλεῖς τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἅδου.
        Γράψον οὖν ἅ εἶδες, καί ἅ εἰσι καί ἅ μέλλει γίνεσθαι μετά ταῦτα» ( Ἀποκ. 1,17 – 19).
        Ποῖος λοιπόν ἦτο ὁ ἀποκαλυπτόμενος;
        Ὁ Ἐνανθρωπήσας Θεός Λόγος.
        Τά Ἑπτά ἀστέρια, εἶναι οἱ ἑπτά Τοπικές Ἐκκλησίες τῆς Μ. Ἀσίας πού προαναφέραμε.
        Φυσικά, ἐπειδή δέν εἶναι οἱ μόνες οὔτε καί οἱ μεγαλύτερες, διαυτό ὑπό τόν σχηματικόν ἀριθμόν ἑπτά, νοεῖται ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία πρός τήν ὁποίαν στέλλει ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἑπτά Ἐπιστολές, ἤ ἑπτά πτυχές πού ἀφοροῦν εἰς τήν Ἐκκλησίαν.
        Οἱ Ἐπιστολές βέβαια ἱστορικά ἀνταποκρίνονται εἰς τούς ἑπτά ἐκκλησιαστικούς ἀποδέκτας, ἀλλά τό περιεχόμενον ἐπεκτείνεται πρός ὅλην τήν Ἐκκλησίαν.
        Ἄξιον παρατηρήσεως εἶναι ὅτι τά ἑπτά ἀστέρια, πού εἶναι οἱ ἐπίσκοποι τῶν ἀντιστοίχων Ἐκκλησιῶν, εὑρίσκονται εἰς τό δεξί χέρι τοῦ Χριστοῦ.
        Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι στό χέρι του, στή δικαιοδοσίαν του, στήν πρόνοιάν του, μέ ὅλον τό πλήρωμά της, λαϊκούς καί κληρικούς, καί τίποτα δέν τοῦ διαφεύγει.
        Καί τί λέγει ὁ Κύριος εἰς τόν Ἰωάννην;
        «Τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Ἐφέσῳ Ἐκκλησίας γράψον».
        Μέ τόν ἴδιον τύπον θά ἀποταθῆ ὁ Κύριος καί πρός τάς ἑπτά Ἐκκλησίας.
        Μποροῦμε νά ὑπογραμμίσωμε μέ πολλή συντομία ἕνα κεντρικό σημεῖον ἀπό κάθε Ἐπιστολήν.
        Ἡ περίπτωσις, ὅπως εἴπαμε, μᾶς ἐνδιαφέρει ἄμεσα, διότι ὁ Κύριος ἀποτείνεται πρός τούς πιστούς τῆς Ἐκκλησίας τῆς κάθε ἐποχῆς.
        1. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἐφέσου
        Ὁ Κύριος ἐπαινεῖ τήν Ἐκκλησίαν αὐτήν διότι ἀπεδοκίμασε τούς ψευδαποστόλους ἰουδαΐζοντας αἱρετικούς, ὅπως καί τούς Νικολαΐτας.
        Ὅμως, κατά τήν προσπάθειαν κατά τῶν αἱρετικῶν ἠτόνισε κάπως ἡ ἀγάπη της πρός τόν Ἰησοῦν Χριστόν.
        «Ἀλλά ἔχω κατά σοῦ, ὅτι τήν ἀγάπην σου τήν πρώτην ἀφῆκας » (2,4).
        Τό παράπονον τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ὅτι ὁ ἐνθουσιασμός, ἡ πύρωσις τῆς καρδίας, ἡ ἀφοσίωσις, ἡ λατρεία, ἔχουν ὑποτονισθῆ.
        Ἡ ἀγάπη δέν νοεῖται ὡς ἐξαντλουμένη εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ἀλλά καί εἰς τήν Ὀρθοπραξίαν καί εἰς τήν ἰδιαιτέραν ἀγαπητικήν ἀνάβασιν τῆς καρδίας πρός τόν Θεόν.
        2. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Σμύρνης.
        Ἡ Ἐκκλησία αὐτή ἐπαινεῖται ἐξ ὁλοκλήρου.
        «Οἶδα σου τά ἔργα καί τήν θλῖψιν καί τήν πτωχείαν. Ἀλλά πλούσιος εἶ (2,9).
        Διαγράφεται ἕνα τρίπτυχο χριστιανικῆς πορείας: Τά ἔργα, ὡς δρᾶσις ποιμαντική, καί ὡς ἔργα ἀγάπης καί φιλανθρωπίας.
        Ἡ θλῖψις, ὡς στοιχεῖον γνησιότητος πού φανερώνει τάς δυσκολίας τῶν ἀντιθέων καί κοσμικῶν δυνάμεων πού πολεμοῦν τήν Ἐκκλησίαν καί τήν θλίβουν ποικιλοτρόπως.
        Ἡ πτωχεία, ὡς σπουδαῖον ἀγαθόν πού δείχνει τήν κατανόησιν τοῦ εὐαγγελικοῦ πνεύματος καί πού ἀποτελεῖ καί αὐτή στοιχεῖον γνησιότητος τοῦ Εὐαγγελίου.
        Τέλος, διαγράφεται μελλοντικός διωγμός διά τόν ὁποῖον ὁ Κύριος συμβουλεύει: μηδέν φοβοῦ ἅ μέλλεις παθεῖν», καί «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου».
        Ὁ διωγμός εἶναι ὁ κλῆρος τῆς Ἐκκλησίας εἰς τόν κόσμον.
        Ἐκκλησία διωκομένη εἶναι ἀπόδειξις ὅτι εὑρίσκεται εἰς ὀρθήν ὁδόν καί ἔχει χάριν πολλήν ἀπό τόν Θεόν.
        Ἐκκλησία μή διωκομένη καί πού συμμαχεῖ μέ τόν κόσμον, ἔχει ἀποδοκιμασθεῖ ἀπό τόν Χριστόν.
        3. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Περγάμου
        Ἡ πόλις τῆς Περγάμου ὀνομάζεται ὑπό τοῦ Κυρίου, θρόνος τοῦ Σατανᾶ.
        Ὅμως ἡ Ἐκκλησία τῆς Περγάμου ἔδειξε ἀντίστασιν εἰς τήν ἐπικρατοῦσαν εἰδωλολατρείαν ἔχοντας καί εἰς τό ἐνεργητικόν της τό μαρτύριον τοῦ Ἐπισκόπου της Ἀντύπα.
        Ὑπάρχουν ὅμως καί τά παράπονα τοῦ Ἰησοῦ:
        «Ἔχεις κρατοῦντας τήν διδαχήν τῶν Νικολαϊτῶν».
        Οἱ Νικολαΐται ἦσαν γνωστικίζοντες αἱρετικοί καί ἐθεωροῦντο ὡς ἀντινομισταί.
        Ἐν ὀνόματι, δῆθεν τῆς χριστιανικῆς ἐλευθερίας, εἶχαν ἐλαστικές ἀντιλήψεις περί πίστεως καί σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.
        Ἀρχή των ἦτο: «Παραχρῆσθαι τῇ σαρκί δεῖ».
        Πολλοί σήμερα Χριστιανοί μας ἔχουν μακρινούς των προγόνους τούς Νικολαΐτας, μέ τό νά ἔχουν χαλαρή ἀντίληψι περί τῆς ἠθικῆς, καί μάλιστα ἐπί τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.
        4. Ἡ Ἐκκλησία τῶν Θυατείρων
        Ἐπαινεῖται ἡ ἀγάπη καί ἡ πίστις καί ἡ διακονία καί ἡ ὑπομονή τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς.
        Ἠνήχετο ὅμως μία ψευδοπροφῆτιν μέ τό συμβολικό ὄνομα Ἰεζάβελ.
        Αὐτή ἦτο χριστιανή πλανεμένη πού ὑπηρετοῦσε τόν προφητισμόν, δηλαδή δαιμονικές προφητεῖες.
        Ἡ ἐποχή μας ἔχει πολλούς τέτοιους, μέ τήν γενικήν ὀνομασίαν «φωτισμένοι», πού ἐμφανίζονται ὡς ὁραματισταί, ἐνυπνιασταί κλπ.
        Αὐτοί ὅλοι σφετερίζονται τήν Ἐκκλησίαν καί τόν κλῆρον καί πλανοῦν τούς πιστούς.
        Εὔκολα δέν γίνονται ἀντιληπτοί διότι δείχνουν ὑπερβάλλοντα ζῆλον πίστεως, ἀλλά στήν πραγματικότητα εἶναι κίβδηλοι καί ἀποδοκιμάζονται ἀπό τόν Χριστόν.
        5. Ἡ Ἐκκλησία τῶν Σάρδεων
        Κεντρικόν σημεῖον: «Οἶδα σου τά ἔργα, ὅτι ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῆς, καί νεκρός εἶ».
        Φοβερός λόγος.
        Ὁ καθένας εὑρίσκει τόν ἑαυτόν του.
        Πρόκειται διά μίαν εὐσεβοφάνειαν, ἕνα σχῆμα εὐσεβείας πού στό βάθος ἡ πνευματική ζωή εἶναι νεκρή.
        Εἶναι αὐτό πού σημειώνει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «Τοῦτο δέ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροί χαλεποί· ἔσονται γάρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι... ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» ( Β΄Τιμ. 3, 1 – 5).
        6. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Φιλαδελφείας
        Μία ἐπιστολή γεμάτη ἀπό ἔπαινον.
        «Ὅτι ἐτήρησας τόν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπί τῆς οἰκουμένης ὅλης, πειράσαι τούς κατοικοῦντας ἐπί τῆς γῆς» (3,10).
        Καί ποῖος αὐτός ὁ παγκόσμιος πειρασμός;
        Θά εἶναι ὁ πειρασμός τῆς πίστεως καί τοῦ ἠθικοῦ βίου πού θά ἀνοίξουν τόν δρόμον εἰς τόν Ἀντίχριστον.
        Ποῖος θά μείνη πιστός εἰς τό θεανθρώπινον Πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ ὅταν θά ὑπάρχη ὄχι μόνον κατακλυσμός ἀπιστίας ἀλλά καί διωγμός καί μαρτύριον δι᾿ ἐκεῖνον πού θά πιστεύη εἰς τόν Χριστόν;
        «Κράτει ὅ ἔχεις».
        Εἶναι ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας πού πρέπει σταθερά νά κρατήσωμε.
        7. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Λαοδίκειας
        Μία ἐπιστολή πού συνδυάζει αὐστηρότητα, δριμύτητα καί τρυφερότητα.
        «Οἶδα σου τά ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρός εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρός ἦς ἤ ζεστός. Οὕτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε ζεστός οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (3,15).
        Εἶναι οἱ πιστοί πού «χωλαίνουσιν ἐπ᾿ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις» (Γ΄Βασ. 18,21), ἀνάμεσα εἰς τόν Χριστόν καί εἰς τόν κόσμον.
        Εἶναι οἱ κοσμικοποιημένοι Χριστιανοί πού ταυτοχρόνως ἔχουν ὑψηλήν ἰδέαν περί τῆς θρησκευτικότητός των.
        Δυσκολεύονται νά μετανοήσουν ἐπειδή ζοῦν τήν ψυχολογίαν τῆς ἐπαρκείας καί τῆς αὐταρεσκείας.
        Θά σέ ξεράσω, εἶναι ἡ ἀπάντησις τοῦ Χριστοῦ.
        Ἐν τούτοις, ὁ Κύριος κάνει ἔκκλησιν μετανοίας: «Ἐγώ ὅσους ἐάν φιλῶ, ἐλέγχω καί παιδεύω· ζήλευε οὖν καί μετανόησον. Ἰδού ἔστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν, καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καί αὐτός μετ᾿ ἐμοῦ» (Ἀποκ. 3,19 – 21).
        **************

       Μέ τήν ἀνάλυσιν τῶν τριῶν πρώτων κεφαλαίων τοῦ Βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, κλείει τό Πρῶτον μέρος τοῦ ὅλου Βιβλίου εἰς τό ὁποῖον ἐπεσκοπήθη τό παρόν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ Εὐαγγ. Ἰωάννου μέ τήν ἀποστολήν τῶν Ἑπτά Ἐπιστολῶν πρός τάς Ἑπτά Ἐκκλησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
       Ἦτο ἡ ἀποκάλυψις τοῦ παρόντος, «ἅ εἰσιν» χωρίς αὐτό νά ἀποκλείη τήν ἀποκάλυψιν τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πτυχές της καθ᾿ ὅλην τήν πορείαν της μέσα εἰς τήν ἱστορίαν.
       Ὅσον ὅμως προχωρεῖ ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μέσα εἰς τούς αἰῶνας καί θά πλησιάζη πρός τό τέρμα της πού συμπίπτει μέ τό τέλος τῆς Ἱστορίας, τόσον θά πυκνώνονται καί οἱ πειρασμοί της μέ ἀποκορύφωσι τήν παρουσίαν τοῦ Ἀντιχρίστου.
       Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ἀποδύεται σέ ἀγῶνας πού περιγράφονται μεταξύ τῶν Κεφαλαίων Δ΄1 καί ΙΘ΄10.
       Εἶναι «ἅ δεῖ γενέσθαι μετά ταῦτα» (4,1).
       Ὁ σκοπός πού θά ἐκτεθοῦν οἱ μελλοντικοί ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι νά προετοιμάση τούς πιστούς σέ τοῦτο, νά τούς παραμυθήση, νά τούς βοηθήση νά μή σκανδαλιστοῦν καί νά μή κοσμικοποιηθοῦν.
       Οἱ ὀπτασίες πού θά ἰδῆ ὁ Εὐαγγ. Ἰωάννης καί πού ἀναφέρονται εἰς τούς ἀγῶνας τῆς Ἐκκλησίας, ἀρχίζουν μέ ἕνα ἄνοιγμα εἰς τόν οὐρανόν.
       «Μετά ταῦτα εἶδον καί ἰδού θύρα ἀνεωγμένη ἐν τῷ οὐρανῷ, καί ἡ φωνή ἡ πρώτη ἥν ἤκουσα ὡς σάλπιγγος λαλούσης μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων·ἀνάβα ὧδε καί δείξω σοι ἅ δεῖ γενέσθαι μετά ταῦτα» (4,1).
       Ποῖα «μετά ταῦτα»;
       Μετά ἀπό τήν πρώτην ὀπτασίαν πού εἶδε ὁ Εὐαγγ. Ἰωάννης, τόν δοξασμένον Ἰησοῦν νά τοῦ ὑπαγορεύη τήν καταγραφήν τῶν Ἑπτά Ἐπιστολῶν, καί χωρίς νά διακοπῆ ἡ ὀργανική συνέχεια, ἀλλάσσει τό σκηνικόν καί μεταφέρεται ἀπό τήν γῆν εἰς τόν οὐρανόν.
       Ὅταν κανείς μελετᾶ τό ἱερόν Κείμενον ἀπό τοῦ 4ου Κεφαλαίου, ἔχει τήν αἴσθησιν τοῦἀνοικτοῦ χώρου πού ὅ,τι διαδραματίζεται, εὑρίσκεται ἄλλοτε ἐπί τῆς γῆς, ἄλλοτε εἰς τόν οὐρανόν καί ἄλλοτε μεταξύ γῆς καί οὐρανοῦ.
       Μία θύρα ἀνοιγμένη εἰς τόν οὐρανόν.
       Τοῦτο σημαίνει τήν φανέρωσιν τῶν κρυπτῶν μυστηρίων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
       «Καί ἰδού θρόνος ἔκειτο ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐπί τόν θρόνον καθήμενος» (4,2).
       Ὁ θρόνος εἶναι τό σύμβολον τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.
       Καί ὁ καθήμενος εἶναι ὁ Θεός, πού τό Ὄνομά του ἀποφεύγεται νά εἰπωθῆ ἀλλά γίνεται μία ζωντανή συμβολική περιγραφή.
       Μοιάζει μέ τόν ἴασπιν καί γύρω ἀπό τόν θρόνον μία ἴρις πού ἔμοιαζε μέ σμαράγδια.
       Γύρω ἀπό τόν θρόνον, 24 ἄλλοι θρόνοι πού ἐκάθηντο 24 πρεσβύτεροι φορεμένοι στά λευκά καί μέ χρυσᾶ στεφάνια εἰς τά κεφάλια τους.
       Εἶναι ἡ κοινωνία τοῦ θεοῦ μετά τῶν κτισμάτων του, τούς ἀνθρώπους καί τούς ἀγγέλους.
       Οἱ 24 Πρεσβύτεροι εἶναι ἡ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων ἐπί τῶν ὁποίων ὁ Θεός ἀναπαύεται.
       Εἶναι Πρεσβύτεροι, διά νά δηλωθῆ ἡ πνευματική των ὡριμότητα. Ὁ ἀριθμός 24 εἶναι τό δίς 12 πού σημαίνει σχηματικά μεγάλο πλῆθος ἁγίων.
       Τά λευκά ἱμάτια εἶναι τό σύμβολον τῆς ἁγνότητος καί ἁγιότητος.
       Τά χρυσᾶ στεφάνια, εἶναι τό σύμβολον τῆς νίκης κατά τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί ὅτι οἱ Ἁγιοι εἶναι τό «βασίλειον ἱεράτευμα» (Ἀποκ. 1,6).
       Οἱ 24 Πρεσβύτεροι ἦσαν καθισμένοι, πού φανερώνει τήν ἀνάπαυσιν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
       Εἶναι «κυκλόθεν τοῦ θρόνου» πού θυμίζει εἰκόνα τῆς Θείας Λειτουργίας.
       Ὁλόκληρη ἡ εἰκόνα δείχνει τό βαθύτατον μυστήριον τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τῆς κοινωνίας του μετά τῆς Κτιστῆς του Δημιουργίας.
       Ἀπό τόν θρόνον ἐκπορεύονται ἀστραπές καί φωνές καί βροντές.
       Ἡ εἰκόνα πού εἴδαμε παίρνει μιά δυναμικότητα καί ἐξαγγέλλει τό ἀπροσπέλαστον μεγαλεῖον τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ.
       Ἑπτά λαμπάδες πυρός καίονται μπροστά εἰς τόν Θρόνον τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι τά Ἑπτά Πνεύματα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό Τρίτον Πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τήν πληρότητα τῶν ἐνεργειῶν του.
       Μπροστά ἀπό τόν θρόνον τοῦ Θεοῦ, μιά γυάλινη θάλασσα ὅμοια μέ κρύσταλλο πού εἶναι προφανῶς τό «πάτωμα» τοῦ ὅλου σκηνικοῦ.
       Ἀλλ᾿ ἐάν εἶναι τό «πάτωμα» τοῦ οὐρανίου σκηνικοῦ, τότε διά τήν γῆν εἶναι ὁ «οὐρανός» της, ἀπό τήν ὁποίαν ἐποπτεύει ὁ Θεός καί εἶναι τό σύμβολον τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ ὅλων τῶν γηίνων πραγμάτων.
       Γύρω ἀπό τόν θρόνον τοῦ Θεοῦ εἶναι τέσσερα ζῶα, τέσσερις δηλαδή ἀγγελικές ὑπάρξεις πού εἶναι γεμάτα ἀπό μάτια καί τό κάθε ἕνα ἔχει ἕξι φτεροῦγες.
       Τό πολυόματον αὐτῶν τῶν ζώων φανερώνει τήν παγγνωσίαν τοῦ Θεοῦ καί τό πολυπτέρυγον, τήν εὐκινησίαν τους εἰς τήν ταχυτάτην ἐκτέλεσιν τῶν Θείων Βουλῶν.
       Τό πρῶτον ζῶον εἶναι τό λεοντάρι, καί δείχνει τό βασιλικόν μεγαλεῖον.
       Τό δεύτερον, εἶναι τό βόδι, καί δείχνει τήν δύναμιν.
       Τό τρίτον, εἶναι μέ ἀνθρώπινον πρόσωπον καί δείχνει τήν ἀνθρωπίνην εὐφυΐαν.
       Καί τό τέταρτον, εἶναι ὁ ἀετός καί δείχνει τό ὀξυδερκές καί εὐπετές.
       Τά ζῶα αὐτά θεωροῦνται καί σύμβολα τῶν τεσσάρων Εὐαγγελιστῶν.
       Τά ζῶα αὐτά, ὑμνοῦν τόν Θεόν εἰς τό διηνεκές μέ τόν ὕμνον: «Ἅγιος,Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος ὁ Θεός ὁ Παντοκράτωρ, ὁ ἦν καί ὁ ὤν καί ὁ ἐρχόμενος» (4,8).
       Μέ τό τέλος τοῦ ὕμνου, οἱ 24 Πρεσβύτεροι πέφτουν καί προσκυνοῦν τόν ζῶντα Θεόν τόν καθήμενον ἐπί τοῦ θρόνου, ἀφοῦ ἀποθέσουν τά χρυσᾶ στεφάνια τους πρό τοῦ θρόνου,καί λέγοντες «Ἄξιος εἶ, ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν, λαβεῖν τήν δόξαν καί τήν τιμήν καί τήν δύναμιν, ὅτι Σύ ἔκτισας τά πάντα, καί διά τοῦ θελήματός σου ἦσαν καί ἐκτίσθησαν» (4,11).
       Στήν συνέχεια, ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής βλέπει στό δεξί χέρι τοῦ καθημένου ἐπί τοῦ θρόνου, ἕνα βιβλίον, περγαμηνόν ἤ παπύρινον εἰλητάριον πού ἦτο γραμμένον ἐσωτερικά καί ἐξωτερικά, δηλαδή ὀπισθόγραφα, καί ἦτο σφραγισμένον μέ ἑπτά σφραγῖδες.
       Τό βιβλίον στό δεξί χέρι τοῦ Θεοῦ φανερώνει τήν πάνσοφον μνήμην του, τήν ἄβυσσον τῶν κριμάτων του καί τάς θείας βουλάς του.
       Οἱ ἑπτά σφραγῖδες δείχνουν τό ἄγνωστον τῶν θείων βουλῶν σέ ὅλα τά κτιστά αἰσθητά καί νοητά ὄντα.
       Ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι τό περιεχόμενον τούτου τοῦ μυστηριώδους βιβλίου περιλαμβάνει ὅ,τι θά καταγραφῆ στό Βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως καί ἀπό τά Κεφάλαια 6 – 22 πού εἶναι ὁλόκληρον τό σωτηριῶδες μέλλον τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ Σύμπαντος καί πού εἶναι γνωστόν μόνον εἰς τό Ἐσφαγμένον Ἀρνίον καί τό ὁποῖον θά τό ἀποσφραγίση καί θά τό ὑπαγορεύση νά καταγραφῆ στό Βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως πού ἔχομεν ἡμεῖς στά χέρια μας, καί μέ γλῶσσα συμβολική καί προφητική.
       Στήν συνέχεια, ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής ἤκουσε μίαν ἀγγελικήν φωνήν νά κηρύσση: «Τίς ἄξιος ἐστιν ἀνοῖξαι τό Βιβλίον καί λῦσαι τάς σφραγῖδας αὐτοῦ;» (5,2).
       Καί κανείς δέν μποροῦσε, ἀπ᾿ ὅλα τά αἰσθητά καί νοητά κτίσματα, νά τό ἀνοίξη.
       Καί ὁ Ἰωάννης κλαίει γι᾿ αὐτό.
       Ἕνας ὅμως πρεσβύτερος τόν καθησυχάζει ὅτι βρέθηκε Ἐκεῖνος πού θά τό ἀνοίξη τοῦτο τό μυστηριῶδες Βιβλίον.
       Εἶναι «ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ἡ ρίζα Δαυίδ» (5,5).
       Εἶναι ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς, ὁ ἱστορικός Ἰησοῦς, ὁ Ἐνανθρωπήσας Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού ὑπερίσχυσε διά τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ του ἔργου, διά νά ἀνοίξη τό Βιβλίον.
       Καί πράγματι:
       «Καί εἶδον, συνεχίζει ὁ Ἰωάννης, ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου τῶν τεσσάρων ζώων καί ἐν μέσῳ τῶν Πρεσβυτέρων Ἀρνίον ἑστηκός ὡς ἐσφαγμένον, ἔχον κέρατα ἑπτά καί ὀφθαλμούς ἑπτά» (5,6).
       Εἰς τήν ὅλην ὀπτασιακήν εἰκόνα, ἐφ᾿ ἐξῆς τό Ἐσφαγμένον καί ἐστηκός Ἀρνίον, τό ὁποῖον εἶναι ὁ Παθών δι᾿ ἡμᾶς Ἐνανθρωπήσας Θεός Λόγος, θά ἔχη τήν κεντρικήν θέσιν εἰς τό ὅλον Βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως.
       Ἐφ᾿ ἑξῆς, ἡ Θεολογία τοῦ Σταυροῦ τῶν Εὐαγγελίων ἀντικαθίσταται μέ τήν Θεολογίαν τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου, πού φυσικά εἶναι ἡ ἴδια ἡ Θεολογία μέ διαφορετικήν εἰκόνα.
       Ἔτσι, μέ τήν εἰκόνα τοῦ Ἀρνίου συμπληρώνεται καί ἡ ὅλη ὀπτασιακή εἰκόνα, ὁ Πατήρ ἐπί τοῦ Θρόνου, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μέ τάς ἑπτά καιομένας λαμπάδας, καί ὁ Υἱός ὡς Ἀρνίον.
       Εἶναι ὅλη ἡ Ἁγία Τριάς, ὅπως ἐμφανίζεται καί εἰς τά Εὐαγγέλια καί πού ἐργάζεται τό Μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας.
       Τά ἑπτά κέρατα τοῦ Ἀρνίου δείχνουν τό πλήρωμα τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας καί δυνάμεώς Του.
       Οἱ ἑπτά ὀφθαλμοί δείχνουν τήν παγγνωσίαν τοῦ Υἱοῦ, ἀλλά καί τά ἑπτά Πνεύματα – Λαμπάδες πού δείχνουν ὅτι ὁ Υἱός ἀποστέλλει τό Πνεῦμα τό Ἁγιον εἰς τόν κόσμον ὅπως καί ὁ Πατήρ.
        «Ὅταν δέ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος ὅν ἐγώ πέμψω ὑμῖν παρά τοῦ Πατρός, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται» παραθέτει ὁ Χριστός εἰς τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον (15,26).
       Καί συνεχίζει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής τήν ὀπτασιακήν του περιγραφήν:
       Καί εἶδα, γράφει, τό Ἀρνίον νά λαμβάνη ἀπό τήν δεξιάν τοῦ Καθημένου ἐπί τοῦ θρόνου, τό Βιβλίον.
       Καί ὅταν τό ἔλαβε, τά τέσσαρα Ζῶα, καί οἱ 24 Πρεσβύτεροι ἔπεσαν καί τόν προσκύνησαν μέ ὕμνους καί θυμιάματα.
       Αὐτό δείχνει ὅτι τόσον ὁ Ἀγγελικός κόσμος, ὅσον καί ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων προσκυνοῦν τήν ἀνθρωπίνην φύσιν τοῦ Χριστοῦ λατρευτικά ὅπως καί τήν Θείαν Φύσιν.
       Τό γεγονός τῆς παραλαβῆς τοῦ Βιβλίου θεωρεῖται κοσμοϊστορικό γεγονός δι᾿ αὐτό καί προκαλεῖ τήν δοξολογίαν τῶν Ἀγγέλων καί τῶν Ἁγίων.
       Μετά τήν δοξολογίαν τῶν μυριάδων τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καί τῶν τεσσάρων Ζώων καί τῶν 24 Πρεσβυτέρων καί ὅλων τῶν κτισμάτων εἰς τόν οὐρανόν καί εἰς τήν γῆν καί ὑποκάτω τῆς γῆς ἀκροτελεύτια λέγουν: «Ἄξιον ἐστι τό Ἀρνίον τό ἐσφαγμένον λαβεῖν τήν δύναμιν καί τόν πλοῦτον καί σοφίαν καί ἰσχύν καί τιμήν καί δόξαν καί εὐλογίαν» (5,12).
       Καί εὑρισκόμεθα εἰς τό 6ον Κεφάλαιον.
       Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης βλέπει εἰς τήν συνέχειαν τό ἄνοιγμα τῶν 7 σφραγίδων.
       Πρίν ὅμως προχωρήσωμεν εἰς τήν ἀνάλυσίν τους, θά πρέπη νά σημειώσωμε ὅτι μετά τό ἄνοιγμα καί τῶν 7 σφραγίδων πού ἀντιστοιχοῦν σέ 7 ἀποκαλυπτικάς εἰκόνας, ἔρχεται μία νέα ἑπτάδα ὀπτασιακῶν εἰκόνων πού ἀνοίγουν μέ τό σάλπισμα ἑπτά ἀγγέλων.
       Μετά καί ἀπό αὐτήν τήν ἑπτάδα, ἔρχεται μία τρίτη ἑπτάδα πού ἀναφέρεται πάλι σέ ὀπτασιακές εἰκόνες μέ χαρακτηριστικό τήν ἔκχυσιν ἀντιστοίχως ἑπτά φιαλῶν.
       Μέσα σέ αὐτάς τάς τρεῖς ἑπτάδας, σύνολο δηλαδή 21 εἰκόνων, ἔχομεν ὀπτασιακάς πτυχάς τῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἱστορίας.
       Καί τώρα τίθεται τό ἐρώτημα.
       Κατά τήν διάρκειαν τῆς ἐκθέσεώς των πῶς πρέπει νά ἐννοηθοῦν χρονικά;
       Ἡ μία, δηλαδή, ἑπτάδα ὁραμάτων καλύπτει μία σειρά γεγονότων, μέ τό τέλος τῶν ὁποίων ἀρχίζει νέα σειρά ὁραμάτων – γεγονότων;
       Ποία, δηλαδή, εἶναι ἡ χρονική σχέσις αὐτῶν τῶν τριῶν ἑπτάδων ἀποκαλύψεων;
       Ἔχουν διατυπωθεῖ δύο ἀντιλήψεις περί χρονικῆς σχέσεως τῶν τριῶν ἑπτάδων – ὁραμάτων.
       Ἡ πρώτη θεωρία δέχεται τήν κατά παραλλήλους κύκλους ἐπανάληψιν τῶν αὐτῶν πραγμάτων καί ἰδεῶν ἤ γεγονότων στίς ἑπταδικές εἰκόνες τῶν ἀλλεπαλλήλων ὁράσεων καί καλεῖται θεωρία τῆς ἐπαναλήψεως ἤ ἀνακεφαλαιώσεως ἤ κυκλική θεωρία.
       Ὅταν δηλαδή, πληρωθοῦν τά γεγονότα τῶν ἑπτά σφραγίδων, ἀρχίζει ἡ πλήρωσις τῶν ἑπτά σαλπίγγων.
       Ὅταν πληρωθοῦν καί αὐτές, ἀρχίζει ἡ πλήρωσις τῶν ἑπτά φιαλῶν.
       Ὅταν καί αὐτές πληρωθοῦν, ἀρχίζει πάλι ὁ κύκλος τῶν ἑπτά σφραγίδων κ.ο.κ.
       Ἔχομε, δηλαδή, τρεῖς παραλλήλους κύκλους πληρώσεως ἑπταδικῶν γεγονότων πού διαρκῶς πληροῦνται ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων μέ πύκνωσι πρός τά ἔσχατα.
       Τυπική περίπτωσις: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καί καθώς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασι· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν» (Α΄Ἰω. 2,18).
       Ἡ ἐσχάτη ὥρα εἶναι, δηλαδή, κάθε στιγμή, ὅπου καί ἐμφανίζονται ἀντίχριστοι.
       Αὐτοί θά συνεχίσουν νά ἐμφανίζωνται, ἕως ὅτου ἔλθη ἡ ὄντως ἐσχάτη ὥρα μέ τόν ὄντως Ἀντίχριστον, πού οἱ προηγούμενοί του ὑπῆρξαν πρόδρομοί του.
       Ἡ δευτέρα μέθοδος ἀποδέχεται τήν εὐθύγραμμον χρονολογικήν ἤ περιοδικήν πρόοδον τῶν συμβολιζομένων στίς ἐπί μέρους ὁράσεις γεγονότων, καί καλεῖται χρονολογική θεωρία.
       Ὅταν, δηλαδή, πληρωθοῦν τά γεγονότα τῆς πρώτης ἑπτάδος, προχωροῦμε εἰς τά γεγονότα τῆς ἑπόμενης ἑπτάδος ἕως ὅτου φθάσωμε εἰς τά ἔσχατα χωρίς ἐπανάληψι τῶν γεγονότων.
       Παράδειγμα: «Εὐθύς δέ μετά τήν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται καί ἡ σελήνη οὐ δώσει τό φέγγος αὐτῆς...» (Ματθ. 24,29).
       Ἐδῶ πρόκειται, ὅπως βλέπωμε, περί εὐθυγράμμου θέσεως τῶν γεγονότων.
       Ἐν τούτοις, οἱ καλύτεροι ἑρμηνευταί, παλαιοί καί νεώτεροι, δέχονται τήν πρώτην θεωρίαν χωρίς νά ἀποκλείουν καί τήν δευτέραν.
       Δέχονται, δηλαδή, ὅτι μία προφητεία, ὅπως καί τῶν παλαιῶν προφητῶν, δέν ἐξαντλεῖται σέ μία χρονική στιγμή ἀλλά συνυφαίνεται μέ τό ἄμεσον, τό προσεχές καί τό ἀπώτατον μέλλον.
       Μία προφητεία ἐπαναλαμβάνεται καί ταυτοχρόνως προχωρεῖ.
       Οἱ δύο αὐτές μέθοδοι μποροῦν νά παρασταθοῦν μέ μίαν ἑλικοειδῆ γραμμή, δηλαδή μέ μία ἀνηφορική ἄνοδο γύρω ἀπό ἕνα κυκλικό βουνό, πού μετά ἀπό κάθε πλήρη κύκλον ὁ ἀναβάτης εὑρίσκεται σέ ἕνα ἄνωθεν σημεῖον ἀπό τήν ἀφετηρίαν καί ταυτοχρόνως νά μπορῆ νά βλέπη τήν κορυφήν. (Π. Μπρατσιώτης).
       Ἕνα ἀκόμη σημεῖον πρέπει νά τονισθῆ.
       Τά προφητευόμενα τῆς Ἀποκαλύψεως ἀρχίζουν ἀπό τήν στιγμήν πού ἐδόθη πρός δημοσίευσιν τό Βιβλίον.
       Κάθε τι πού πραγματοποιεῖται εἶναι προανάκρουσμα τῶν ἑπομένων γεγονότων μέ τελικήν ἔκβασι τήν Δευτέραν τοῦ Χριστοῦ Παρουσίαν.
       Καί τώρα ἐρχόμεθα νά ἰδοῦμε τήν ἀποσφράγισιν τοῦ μυστηριώδους ἐκείνου Βιβλίου.
       1. Τό Ἀρνίον ἀποσφραγίζει τήν πρώτην σφραγίδα, καί ὁ Ἅγ. Ἰωάννης βλέπει ἵππον λευκόν καί ὁ καθήμενος ἐπ᾿ αὐτόν εἶχε τόξον καί στεφάνι εἰς τό κεφάλι, σύμβολα νίκης, ἐξουσίας καί βασιλείας.
       Ὁ καθήμενος εἶναι ὁ Χριστός, ἤ ὑπό τόν Χριστόν τό Εὐαγγέλιον, ὁ Χριστιανισμός πού ἐξαγγέλλεται εἰς τά ἔθνη διά τοῦ στόματος τῶν Ἀποστόλων.
       Εἶναι ἡ ἀνατολή τοῦ Χριστιανισμοῦ.
       «Καί ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ».
       Ἀξίζει νά ἐφαρμόσωμε ἐδῶ τάς ἤδη ἀναφερθείσας μεθόδους ἑρμηνείας.
       Ἡ σφραγίδα ἡ πρώτη ἐκφράζει τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τόν κόσμον.
       Κατά τήν χρονολογικήν θεωρίαν θά πρέπει μετά τήν διάδοσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ ὑπό τῶν Ἀποστόλων εἰς τόν κόσμον, ἡ πρώτη σφραγίδα νά ἔχη ἐκπνεύση καί ἐφ᾿ ἐξῆς νά μή ἔχωμε διάδοσι τοῦ Εὐαγγελίου.
       Κατά τήν κυκλικήν θεωρίαν, ἡ πρώτη σφραγίδα δέν ἐξαντλεῖται ἀλλά τό ἀποστολικόν κήρυγμα διά τῶν διαδόχων των συνεχίζεται μέχρι σήμερον καί μέχρι συντελείας.
       2. Μέ τό ἄνοιγμα τῆς δευτέρας σφραγίδος, ἐξῆλθεν ἄλλος ἵππος πυρρός.
       Καί εἰς τόν καθήμενον ἐδόθη ἡ ἐξουσία νά πάρη τήν εἰρήνην ἀπό τήν γῆν καί οἱ ἄνθρωποι νά ἀλληλοσφαγοῦν.
       Τό Εὐαγγέλιον ὅταν ἤρχισε νά διαδίδεται, δέν ἔγινε δεκτόν ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους, δι᾿ αὐτό καί ἐξαπελύθησαν διωγμοί ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν καί ἐφάνησαν οἱ μάρτυρες τῆς Πίστεως.
       Ἀλλ᾿ ὅπως ὁ λευκός ἵππος, δηλαδή ἡ διάδοσις τοῦ Εὐαγγελίου συνεχῶς θά ἐξαπλοῦται μέσα εἰς τήν ἱστορίαν, ἔτσι καί ὁ πυρρός ἵππος, δηλαδή οἱ διωγμοί διαρκῶς θά ἐξαπολύωνται ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν καί θά ἔχωμεν διαρκῶς καί νέους μάρτυρας.
       3. Μέ τό ἄνοιγμα τῆς τρίτης σφραγίδος, ἐξέρχεται ἵππος μαῦρος, πού ὁ

καθήμενος ἐπ᾿ αὐτόν εἶχε στό χέρι του ζυγαριά.
       Καί ἀκούστηκε φωνή: 1 δηνάριο θά πουλιέται ἡ λίτρα τό σιτάρι,καί 1 δηνάριον οἱ τρεῖς λίτρες κριθαριοῦ.
       Καί μή λείψη τό λάδι καί τό κρασί.
       Εἶναι ἕνας ἐπερχόμενος λιμός πού οἱ ἄνθρωποι θά πεθαίνουν ἀπό τήν πεῖνα.
       Αὐτός θά εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας τῶν ἀνθρώπων ἀπό τό Εὐαγγέλιον.
       4. Μέ τό ἄνοιγμα τῆς τετάρτης σφραγῖδος, ἐπρόβαλε ἵππος χλωρός, κίτρινος, πού τό ὄνομά του εἶναι «Θάνατος».
       Ὁ Ἅδης τόν ἀκολουθοῦσε, καί ἐπῆρε τήν ἐξουσίαν νά φονεύση τό τέταρτον τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς μέ πολέμους, ἀρρώστειες, πεῖνα, καί ἄγρια θηρία.
       Ὅλα αὐτά θά εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Θεόν.
        Ἐάν προσέξωμε, τήν προοδευτικήν λύσιν τῶν τεσσάρων πρώτων σφραγίδων θά παρατηρήσωμε ὅτι ἔχομε μίαν προοδευτικήν κλιμάκωσιν: Τήν ἐξάπλωσιν τοῦ Εὐαγγελίου, τόν διωγμόν του, τήν τιμωρίαν τῶν διωκτῶν μέ πεῖνα, μέ ἀρρώστειες, καί μέ πολέμους.
       5.Ἴσως μέχρι τώρα ἀπό τάς πληγάς πού ἐξαπελύθησαν νά ἐνομίσθη ὅτι οἱ εὐσεβεῖς ἐχάθησαν.
       Τήν ἀπάντησι ἔρχεται νά δώση τό ἄνοιγμα τῆς πέμπτης σφραγῖδος:
       Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης βλέπει «ὑποκάτω τοῦ Θυσιαστηρίου τάς ψυχάς τῶν ἐσφαγμένων διά τόν λόγον τοῦ θεοῦ καί διά τήν μαρτυρίαν ἥν εἶχον».
       Ζητοῦν ἀποκατάστασιν, δηλαδή ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν, ἀλλά τούς βεβαιώνεται νά ἀναπαυθοῦν – ἐννοεῖται εἰς τόν Παράδεισον – λίγο ἀκόμη καιρόν ἕως ὅτου καί ἄλλοι ἀδελφοί των γίνουν μάρτυρες μέσα εἰς τήν ἱστορίαν.
       Πρόκειται διά τό χριστιανικόν μαρτύριον πού πρέπει οἱ πιστοί, ἐάν θέλουν νά εἶναι ὄντως πιστοί, νά ἔχουν πρό τῶν ὀφθαλμῶν των.
       Τό χωρίον αὐτό εἶναι ἕνα ἰσχυρόν σημεῖον ὑπέρ τῆς ζωῆς τῶν ψυχῶν καί τῆς παραμονῆς των εἰς τόν Παράδεισον, πού ἐδῶ τοποθετεῖται κάτω ἀπό τό Θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ.
       6. Καί ἐρχόμεθα εἰς τήν Ἕκτη σφραγῖδα πού εἶναι πολύ ἐκτενής.
       Διαιρεῖται σέ τρία μέρη, ἐκ τῶν ὁποίων τό πρῶτον ἀναφέρεται εἰς τήν ἀναστάτωσιν τοῦ σύμπαντος καί τά δύο τελευταῖα εἶναι διαψάλματα.
       Τό πρῶτον μέρος περιγράφει ὅτι μέ τό ἄνοιγμα τῆς σφραγῖδος, ἔγινε μέγας σεισμός.
       Ὁ ἥλιος ἐσκοτίνιασε καί ἡ σελήνη ἔγινε κόκκινη σάν αἷμα.
       Τά ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν, καί ὁ οὐρανός ἐχωρίσθη σάν βιβλίον εἰλητάριο, στά δυό.
       Στήν γῆ ἐπάνω ἐσημειώθησαν μεγάλες μετατοπίσεις καί γεωλογικές μεταβολές.
       Οἱ ἄνθρωποι ἐκρύβησαν εἰς τάς ὀπάς τῆς γῆς μέ φόβον πολύ μεγάλον.
        Ἐδῶ θά ἐφαρμόσωμε τήν εὐθύγραμμον μέθοδον πού χρησιμοποιεῖ καί ὁ Κύριος εἰς τά Εὐαγγέλια: «Εὐθύς δέ μετά τήν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται καί ἡ σελήνη οὐ δώσει τό φέγγος αὐτῆς...» (Ματθ. 24,29).
       Ἤ ὅπως γράφη ὁ Ἀπ. Πέτρος: «Ἤξει δέ ἡ ἡμέρα Κυρίου, ...ἐν ᾖ οὐρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, καί γῆ καί τά ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται»(Β΄Πέτρ. 3,10).
       Πρόκειταιπερί τῶν ἐσχάτων τοῦ σύμπαντος ἀναστατώσεων ἀπ᾿ ὅπου θά προέλθη, ὅπως θά ἰδοῦμε εἰς τό τέλος τοῦ Βιβλίου, τό καινούργιο Σύμπαν, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
       Τά ἐπί τοῦ Σταυροῦ γεγονότα, ὅπως ὁ σεισμός, ὁ σκοτασμός τοῦ ἡλίου κλπ. ἦσαν προοίμια ἐκείνων πού θά συμβοῦν τότε κατά τήν Δευτέραν τοῦ Χριστοῦ Παρουσίαν.
       Πρέπει ὅμως νά εἰποῦμε ὅτι πρίν γίνουν αὐτές οἱ παγκόσμιες ἀναστατώσεις, θά γίνουν σεισμοί καί ἀναστατώσεις ἐπί τῆς πίστεως καί τῶν ἠθῶν.
       Εἰς τό ἀγωνιῶδες ἐρώτημα τῆς Ἐκκλησίας ἐμπρός εἰς τά κοσμοϊστορικά γεγονότα «καί τίς δύναται σωθῆναι» ἔρχεται ἀμέσως τό ἑπόμενον διπλοῦν Διάψαλμα νά δώση τήν ἀπάντησιν.
       Εἶναι δύο συναρπαστικές καί πολύ παρηγορητικές ὀπτασίες πού δείχνουν τήν θέσιν τῶν πιστῶν μέσα εἰς αὐτάς τάς φοβεράς ἀναστατώσεις.
       Ἡ πρώτη σκηνή – ὀπτασία εἶναι ἐπίγειος, ἡ δέ δευτέρα μία σύντομη ἀλλά ἁδρή εἰκόνα οὐρανίου ζωῆς τῶν πιστῶν.
       Ἔτσι, αὐτή ἡ δυάδα τῶν ὀπτασιῶν θέλει νά πληροφορήση τόν πιστόν ὅτι, ὅ,τι καί ἄν συμβῆ εἰς τήν γῆν μή φοβηθῆ διότι εἰς τόν οὐρανόν τόν ἀναμένει ἡ μακαριότης τοῦ θεοῦ.
       Α΄ Τέσσερις ἄγγελοι κρατοῦν τούς ζωογόνους ἀνέμους τῆς γῆς.
       Ἕνας πέμπτος ἄγγελος τούς φωνάζει ὅτι πρίν προβοῦν εἰς τό φθοροποιόν τοῦτο ἔργον τους διά τήν τιμωρίαν τῶν ἀσεβῶν, νά ἔλθουν νά σφραγίσουν τούς πιστούς δούλους τοῦ Θεοῦ εἰς τά μέτωπά τους.
       Εἶναι μία συμβολική παράστασις τῆς γραφικῆς ρήτρας: «Ἔγνω Κύριος τούς ὄντας αὐτοῦ (Ἀριθμ. 16,5. Β΄Τιμ. 2,19).
       Ἤδη ἡ Ἐκκλησία σφραγίζει τούς πιστούς της μέ τά μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος.
       Καί ποιός ὁ σκοπός τῆς σφραγίσεως;
       Ὄχι βεβαίως ἡ ἀποφυγή τοῦ Μαρτυρίου ἀλλά ἡ προστασία τῶν πιστῶν ἀπό τήν πλάνην τῶν Ψευδοχρίστων καί κυρίως ἀπό τήν πλάνην τοῦ Ἀντιχρίστου.
       Βεβαίως, πρέπει νά ἔχη καί γενικώτερον χαρακτῆρα προστασίας.
       Ὁ Χριστός λέγει ὅτι «εἰ μή ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἄν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· διά δέ τούς ἐκλεκτούς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι»(Ματθ. 24,21 – 23).
       Αὐτή ἡ σφράγισις ἔχει ἰδιότυπον χαρακτῆρα ἀνάλογα μέ τήν περίπτωσιν καί τήν ἐποχήν.
       Μία προφητικήν σφράγισιν ἔχομεν εἰς τόν προφήτην Ἰεζεκιήλ(8,1-18, 9,1-11).
       Μία ἱστορικήν σφράγισιν ἔχομεν κατά τήν καταστροφήν τῆς Ἱερουσαλήμ ὑπό τοῦ Βεσπασιανοῦ καί Τίτου τό 70 μ.Χ.
       Οἱ Χριστιανοί ἐνεθυμήθησαν τούς σχετικούς λόγους τοῦ Κυρίου καί ἀφοῦ ἀπεχώρησαν ἀπό τήν πόλιν, ἐσώθησαν.
       Ἡ σφράγισις τῶν πιστῶν κατά τάς ἐσχάτους ἡμέρας δέν γνωρίζομε τί μορφή θά ἔχη, ἀλλά τότε ὁ Θεός θά τήν ἀποκαλύψη διά τῆς Ἐκκλησίας Του.
       Καί ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής ἀκούει τόν ἀριθμόν τῶν ἐσφραγισμένων.
       Εἶναι 144.000 ἀπό τάς 12 φυλάς τοῦ Ἰσραήλ.
       Δέν εἶναι ἀκριβής ἀριθμός ἀλλά συμβολικός καί πρόκειται διά τόν κατά πνεῦμα Νέον Ἰσραήλ, δηλαδή Χριστιανοί καί ἐξ Ἰουδαίων καί ἐξ ἐθνῶν.
       Β΄ Καί ἐρχόμεθα εἰς τό Δεύτερον Διάψαλμα κατά τήν λύσιν τῆς 6ης σφραγῖδος.
       Ἐδῶ φαίνεται ἡ λειτουργία τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας.
       Εἶναι μία σκηνή πού δείχνει ποῖον τό μέλλον τῶν πιστῶν πού θά σφραγισθοῦν ἐπί τῆς γῆς.
       Τό διάψαλμα αὐτό ἀποτελεῖ μία ἐκ τῶν ὡραιοτέρων σελίδων τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τό ἀποκορύφωμα τοῦ Βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως.
       «Καί ἰδού ὄχλος πολύς ὅν ἀριθμῆσαι αὐτόν οὐδείς ἐδύνατο» ἀπό κάθε λαόν καί γλῶσσαν καί φυλήν ὅλων τῶν αἰώνων καί ὅλων τῶν ἐποχῶν.
       Ὅλοι αὐτοί προέρχονται ἀπό τήν θλῖψιν τήν μεγάλην καί ἐλεύκαναν τά ἱμάτιά τους εἰς τό Αἷμα τοῦ Ἀρνίου, δηλαδή ἔγιναν μάρτυρες Χριστοῦ, δι᾿ αὐτό γι᾿ αὐτούς δέν ὑπάρχει δάκρυ καί πόνος, πεῖνα καί δίψα καί ταλαιπωρία.
       Παντοτινά βρίσκονται ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καί τόν λατρεύουν εἰς τό διηνεκές.
       Καί ἐρχόμεθα εἰς τήν λύσιν τῆς 7ης σφραγῖδος.
       Μέ τό ἄνοιγμά της, γίνεται σιγή ἕως ἡμίωρον εἰς τόν οὐρανόν καί κατόπιν ἐμφανίζονται ἑπτά Ἄγγελοι μέ ἑπτά σάλπιγγες πού ἡ παρουσία τους ἀνοίγει μία καινούργια ἑπτάδα πληγῶν.
       Ἡ πλήρωσις τῆς δευτέρας ἑπτάδος δέν εἶναι χρονική ἐπέκτασις τῆς πρώτης ἀλλά ἁπλῶς λεπτομερέστερες πτυχές τῆς πρώτης ἑπτάδος ἡ ὁποία ἐξετέθη διαγραμματικά ἐνῶ τώρα ἔχομε μιά λεπτομεριακότητα, περιπλοκότητα, δυσληπτότητα καί φοβερότητα τῶν εἰκόνων.
       Πρῶτον σάλπισμα ὑπό τοῦ πρώτου Ἀγγέλου
       Χαλάζι, φωτιά καί αἷμα ἔπεσε στήν γῆν καί τό τρίτον τῆς γῆς κατεκάη ὅπως καί τό τρίτον τοῦ φυτικοῦ βασιλείου.
       Ἡ πληγή αὐτή θυμίζει τήν 1ην καί 7ην πληγή τοῦ Φαραώ, πού ἐκεῖνες, οἱ παληές φαραωνικές πληγές ὑπῆρξαν ἱστορικοί τύποι τῶν πληγῶν τῶν ἐσχάτων.
       Ἡ τιμωρία τῶν Σοδόμων ὑπῆρξε καί αὐτή τύπος ἱστορικός αὐτῆς τῆς ἐσχατολογικῆς πληγῆς.
       Τό καταπληκτικόν εἶναι ὅτι οἱ ἱστορικοί τύποι δέν ἀφήνουν περιθώρια διά μίαν ἀλληγορικήν ἑρμηνείαν.
       Δεύτερον σάλπισμα
       Ἕνα ἀντικείμενον σάν βουνό, φλεγόμενον ἔπεσε εἰς τήν θάλασσαν καί τό τρίτον τῶν ψαριῶν ἀπέθανε ἀφοῦ τό νερό τῆς θάλασσας ἔγινε σάν αἷμα κόκκινον.
       Τό ἴδιον συνέβη καί μέ τό τρίτον τῶν πλοίων.
       Οἱ παλαιοί ἐκκλησιαστικοί ἑρμηνευταί ἦταν ἀδύνατον νά φαντασθοῦν τάς ἐπιτεύξεις τοῦ τεχνικοῦ πολιτισμοῦ πού θά μποροῦσε νά στραφῆ ἐναντίον τοῦ ἰδίου τοῦ ἀνθρώπου.
       Ἐδῶ ἰσχύει τό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Καισαρείας: «ὁ χρόνος ἀποκαλύψει καί ἡ πεῖρα τοῖς νήφουσιν».
       Σήμερα, μία ραδιενεργός μόλυνσις ἀπό τήν ἔκρηξιν μιᾶς πυρηνικῆς βόμβας εἶναι ἱκανή νά ἐπιφέρη τέτοια καταστροφή ὅπως προβλέπεται ἀπό τήν προφητείαν.

102α ομιλία στο βιβλίο της Καινής Διαθήκης
« Ιερά Αποκάλυψις ».

Όλες οι ομιλίες του βιβλίου 
« Αποκάλυψις » εδώ ↓.
http://www.arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40qa7vUvidbEX6OBGq3b9WeV

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.