Ἡ ἀναζήτησις τοῦ Χριστοῦ.

†. Όταν, αγαπητοί μου, η καρδιά φλέγεται από τον πόθο να γνωρίσει τον Θεό, τότε κάθε κοσμικό σχήμα ευπρεπείας και ευγενείας εγκαταλείπεται. Δεν ήταν μικρό πράγμα για τον Ζακχαίο τον αρχιτελώνη, όταν άκουσε ότι στην πόλη τους θα εισήρχετο ο Ιησούς, ήθελε να Τον δει. Όπως μας λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστιν», Ποιος είναι. Η φήμη Του είχε φθάσει έως την Ιεριχώ. Ποιος ήταν ο Ιησούς. Γι'αυτό, δεν ήτο μικρό πράγμα για τον Ζακχαίο, όταν τον βλέπομε να ζητάει να ιδεί τον Ιησούν, αυτός που ήταν -και εθεωρείτο τουλάχιστον- ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος της πόλεως, γιατί ήταν η προσωποποίηση της αδικίας, εφόσον έπαιρνε, κατόπιν δημοπρασίας, τους φόρους από τους Ρωμαίους και εισέπραττε -κατά το δοκούν!- όσα ήθελε, όσα βαστούσε η καρδιά του -είχε μάλιστα την δύναμιν των Ρωμαίων σε τούτο- από τους δυστυχισμένους πολίτας της Ιεριχούς.

      Κάποια επανάσταση πρέπει να έγινε, λοιπόν, μέσα στην ψυχή του Ζακχαίου. Μια επανάσταση που αναποδογύρισε τα πάντα. Αλλά ο πόθος αυτός να δει τον Ιησού, δεν ήταν ένας πόθος μιας απλής περιεργείας, αλλά ένας πόθος για να διορθωθεί. Είναι υπέροχο πράγμα, όταν βλέπει κανένας ανθρώπους που πραγματικά ύστερα από κάποια αμαρτωλή ζωή θέλουν, ζητούν να διορθωθούν. Να γνωρίσουν τον Χριστό και να βάλουν τελεία και παύλα στη ζωή τους. Είναι πολύ συγκινητικό.

       Έτσι, αγαπητοί μου, η παρουσία του Ζακχαίου, με τον δυνατό αυτό πόθο για να διορθωθεί, να γνωρίσει τον Ιησούν, μας θέτει ένα θέμα, ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Είναι εκείνοι που ζητούν να δουν πραγματικά με ειλικρίνεια, τον Ιησούν για διόρθωση και εκείνοι οι οποίοι ζητούν να Τον ιδούν μόνο και μόνο από μια περιέργεια. Και μέσα στην Αγία Γραφή βρίσκουμε και τις δυο, αυτές, κατηγορίες ανθρώπων.

      Και πρώτα πρώτα είναι οι Φαρισαίοι· οι οποίοι δεν άφηναν ποτέ τον Κύριο μόνο. Τον ηκολούθουν μόνο και μόνο για να δουν και να ακούσουν τι λέγει και πώς θαυματουργεί. Και να βρουν ένα ψεγάδι για να Τον κατηγορήσουν. Να ιδούν αν Σάββατο θα θεραπεύσει. Να ακούσουν αν θα πει κάτι εναντίον του νόμου και του Μωυσέως και των προφητών. Τον ακολουθούν, λοιπόν, κατά βήμα,  όχι, λοιπόν, γιατί πραγματικά θέλουν να σωθούν, αλλά είναι φθονεροί, είναι κακεντρεχείς, είναι θλιβεροί άνθρωποι. Όπως πάντοτε θα υπάρχουν Φαρισαίοι από τους ακροατάς του λόγου του Θεού. Είναι όμως, σας ξαναλέγω, θλιβεροί άνθρωποι.

    Ήταν και ο όχλος που ζητούσε να δει τον Ιησούν. Στον όχλο υπήρχε μια ειλικρίνεια, αλλά και ταπεινά ελατήρια, μια συμφεροντολογία. Ζητούσε να δει τον Ιησούν για να θεραπευθούν οι αρρώστιες των ανθρώπων. Ζητούσε να δει τον Ιησούν ακόμη, για να χορτάσει από ψωμί. Θυμηθείτε που ζητούσαν οι Καπερναΐται, μετά από το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων, να Τον ιδούν. Έψαχναν να Τον βρουν. Κι ο Κύριος τούς αποκαλύπτει αυτά τα ταπεινά τους ελατήρια· που τους είπε: «Με γυρεύετε γιατί χορτάσατε ψωμί». Και όταν τους είπε την αληθινή θεολογία, τον αληθινό Άρτο τούς πρόβαλε και τους είπε «Μη ζητάτε το ψωμί που όταν φάγει κανείς ξαναπεινά ή αποθνήσκει, αλλά τον αληθινό Άρτο, που κατέβηκε από τον ουρανό, που όποιος Τον φάει τον Άρτον αυτόν, δεν πεθαίνει εις τον αιώνα, έχει ζωήν αιώνιον», εκείνοι δεν κατάλαβαν, σκανδαλίσθηκαν. Έτσι βλέπομε αυτούς τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τον Χριστόν, παρά την ειλικρίνειά τους, γιατί τους χαρακτηρίζουν ταπεινά ελατήρια αναζητήσεως του Ιησού.

     Αλλά ακόμη και ο Ηρώδης, όπως διαβάζομε στην Αγία Γραφή, «ἀνεζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν». Μας λέγει, αγαπητοί μου, εδώ τα εξής: «Ὁ δὲ Ἡρῴδης …» -Δεν είναι ο παλαιός Ηρώδης. Είναι ο παππούς του εκείνος· που ήθελε να φονεύσει τον Κύριον, νήπιον. Αυτός είναι ο Ηρώδης ο Αντύπας, ο εγγονός του Ηρώδου του Μεγάλου. «Ὁ δὲ Ἡρῴδης ἰδὼν τὸν Ἰησοῦν (:όταν του Τον έφεραν δέσμιον· του Τον έστειλε ο Πιλάτος) ἐχάρη λίαν (:χάρηκε πολύ)». Είδατε; Χάρηκε που είδε τον Ιησούν. Όχι δεμένον. Αλλά, όπως μας λέγει στη συνέχεια ο ιερός Ευαγγελιστής, «ἦν γὰρ ἐξ ἱκανοῦ θέλων ἰδεῖν αὐτὸν διὰ τὸ ἀκούειν αὐτὸν πολλὰ περὶ αὐτοῦ, καὶ ἤλπιζέ τι σημεῖον ἰδεῖν ὑπ᾿ αὐτοῦ γινόμενον». «Από καιρό είχε ακούσει και είχε την περιέργεια να Τον γνωρίσει. Και ήθελε τώρα να δει ένα θαύμα να γίνεται από τον Ιησούν». Γι'αυτό «ἐπηρώτα αὐτὸν ἐν λόγοις ἱκανοῖς· αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἀπεκρίνατο αὐτῷ». «Του έκανε πολλές ερωτήσεις, με πολλά λόγια: ‘’Τι είναι αυτό; Τι είναι εκείνο; Πες μας εκείνο. Φτιάξε εκείνο». Σαν να είχε μπροστά του έναν θαυματοποιόν, που ήθελε… όπως πάμε στα τσίρκα, για να δούμε και να θαυμάσομε εκεί τις ταχυδακτυλουργίες των θαυματοποιών. Έτσι κάπως νόμιζε ο Ηρώδης ότι είχε μπροστά του. Ο Κύριος εσιώπα.

    Κι όταν είδε να απογοητεύεται ο Ηρώδης και να μην ικανοποιείται αυτή του η περίεργη, η ανόητη, η χαμερπής περιέργεια, τότε γελοιοποίησε τον Ιησούν. Του έβαλε πορφυρούν χιτώνα, τον στόλισε, του έβαλε ακάνθινο στεφάνι και τον έστειλε στον Πιλάτο με αυτήν την διαπόμπευση, ότι … «Είχα ακούσει γι’ αυτόν, ο λαός έλεγε θαυμαστά γι’ αυτόν, αλλά… μπα». Και τον στέλνει τώρα τον Ιησούν γελοιοποιημένον πίσω εις τον Πιλάτον. Είναι οι άνθρωποι, λοιπόν, που ζητούν να δουν τον Ιησούν από μια περιέργεια. Ο Απόστολος Παύλος θα πει μέσα στην Ιστορία είναι οι άνθρωποι εκείνοι που «ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένην». «Ζητούν πάντα να μαθαίνουν, έχουν ένα σχήμα ευσεβείας αλλά την δύναμιν της ευσεβείας, την δύναμιν του Χριστού δεν την έχουν εις την ζωήν τους».

       Βλέπομε ακόμα στην εποχή μας και σε κάθε εποχή, νομίζω ιδιαίτερα στην εποχή μας να υπάρχει μια περιέργεια στους ανθρώπους να μάθουν για τον Χριστιανισμόν. Όταν τους μιλάς, φεύγουν από κείνο που σε ρώτησαν και πηγαίνουν πιο κάτω, και τους κυνηγάς από πίσω στις ερωτήσεις, γιατί ενώ σου υποβάλλουν τις ερωτήσεις, δεν στέκονται να ακούσουν την απάντησιν. Δείγμα ότι πραγματικά δεν ενδιαφέρονται. Είναι μία επιπόλαιη περιέργεια, που θα ‘θελαν απλώς μια ενημέρωση, τύπου δημοσιογραφικού. Δεν βρίσκει κανείς ποτέ σε αυτούς τους ανθρώπους ένα βάθος.

       Όταν κάποτε, αγαπητοί μου, διαβάζομε σε βίους σοφών αγίων, πώς έμεναν κάποτε σε έναν λόγο του Χριστού. Μόνο σε ένα λόγο του Χριστού. Και κατηνάλωναν ολόκληρη την ζωή τους, για να κατανοήσουν αυτόν τον λόγον! Πρόσφατα, ο γέροντας Σιλουανός, που ανακηρύχθηκε άγιος από την Ρωσική Εκκλησία, Αγιορείτης ήτο, όλη του την ζωή την κατηνάλωσε στο εξής σημείον: «Ἔχε τὸν νοῦν σου εἰς τὸν Ἅδην». Τίποτε άλλο. Αυτό μόνο. «Ἔχε τὸν νοῦν σου εἰς τὸν Ἅδην».. Και επειδή απηλπίζετο, ύστερα από κάποια χρόνια, όταν έφθασε σε ένα σημείο που πράγματι έφθασε στην απελπισία ότι δεν θα σωθεί, τότε ενεφανίσθη ο Χριστός. Και του συμπληρώνει το δεύτερον μέρος αυτού του σημείου. «Και μην απελπίζεσαι». Έτσι ολοκληρώθηκε το σημείον: «Έχε τον νου σου εις τον Άδην και μην απελπίζεσαι». Ήταν η θέσις πάνω στην οποία έμεινε μια ολόκληρη ζωή! Πόσο αντίθετο είναι με εκείνο που σήμερα η εποχή μας ερωτά, πηδά, τρέχει, θέλει πάντα να ερωτά και ποτέ να μην μαθαίνει. Και πολύ δε παραπάνω, να μην μαθητεύει.

      Αλλά έχομε, όμως, αγαπητοί μου, και την άλλη μερίδα, την εκλεκτή· που έχει βέβαια περιέργεια, αλλά η περιέργεια είναι περιέργεια σωτηρίας. Είναι εκείνο το οποίον βλέπομε στον άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή και εις τον Ανδρέα, όταν ακολουθούν τον Κύριον και Του λέγουν, μετά την υπόδειξιν που έκανε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και είπε ότι «Αυτός είναι ο Αμνός του Θεού», Τον ακολουθούν και Του λέγουν: «Κύριε, πού μένεις;». Όταν Εκείνος γύρισε να τους ρωτήσει: «Τι ζητάτε; Τι πράγμα ζητάτε; ». Κι εκείνοι είπαν: «Πού μένεις;», δεν ζητούσαν κάτι, αλλά ζητούσαν κάποιον. Ζητούσαν τον Ιησούν. Ήθελαν προσωπική γνωριμία. Με πολλή νοσταλγία, ο ευαγγελιστής Ιωάννης θα γράψει στο ευαγγέλιό του: «Ήταν», λέγει, «ὡσεὶ ὥρα δεκάτη», ήταν κάπου 4 το απόγευμα, κι έμειναν εκείνη την ημέρα μαζί Του. Και Τον απήλαυσαν τον Ιησούν. Απήλαυσαν το πρόσωπό Του. Έκτοτε έγιναν μαθηταί Του.

      Αλλά, ακόμα, αγαπητοί μου, βλέπομε και τον Ναθαναήλ, ο οποίος εκπλήσσεται όταν ο Κύριος τού λέγει τι έκανε κάτω από την συκιά. Κι εκείνος αναζητούσε τον Ιησούν. Τον αναζητούσε πρώτα μέσα στους προφήτας, μέσα στην Αγία Γραφή και στην προσευχή. Και ο Ιησούς τον βλέπει. Κι έρχεται και του λέγει: «Σε είδα τι κάνεις». Αν το θέλετε, αν έπρεπε να πλατύνομε το τι διημείφθη ανάμεσά τους, του είπε περίπου κάτι τέτοιο… ότι: «Αναζητάς τον Μεσσία; Εγώ είμαι. Θαυμάζεις; Πού να δεις παρακάτω τι έχουν να δουν τα μάτια σου! Θα δεις τους αγγέλους του ουρανού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν επί τον Υιόν του ανθρώπου».

      Αλλά και ο Ζακχαίος, αγαπητοί μου, περί του οποίου ο λόγος σήμερα. Τον βλέπετε; Όχλος πολύς ακολουθεί τον Χριστόν. Αλλά ο Ζακχαίος είναι εκείνος ο οποίος θέλει να γνωρίσει τον Ιησούν. Θέλει να Τον γνωρίσει για να σωθεί. Τον βαραίνουν οι αμαρτίες του. Γι’ αυτόν τον λόγο ο Ζακχαίος ξεκινά να γνωρίσει τον Ιησούν.

      Αλλά ας δούμε τις προϋποθέσεις εκείνες που είχε ο Ζακχαίος και που ο Κύριος τον δικαίωσε και που πήγε και έφαγε στο σπίτι του και είπε ότι έγινε σωτηρία σήμερα στο σπιτικό αυτό. Τι ήταν; Ο Ζακχαίος βγήκε από το σπίτι του και αναζητούσε. Δηλαδή η αναζήτησις είναι η πορεία μας, είναι η προσπάθειά μας να βρούμε τον δρόμο μας. Ψάχνομε, πού μπορούμε να βρούμε τον Ιησούν. Ακούσατε σήμερα στην αποστολικήν περικοπήν που λέει ο Απόστολος Παύλος στον Τιμόθεο: «Πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει»; Όταν ψάχνεις μες στην Αγία Γραφήν. Όταν αρχίζεις στην αρχή να υπογραμμίζεις κάποια σημεία που σου κάνουν εντύπωση. Ύστερα κάποια πιο πολλά. Ύστερα κάποια πιο πολλά και ύστερα καταλαβαίνεις ότι θα ‘πρεπε να υπογραμμίσεις ολόκληρη την Αγία Γραφή, γιατί αρχίζεις πιο πολλά να γνωρίζεις για τον Ιησούν, γιατί και η τελευταία λέξη μιλάει για τον Ιησούν. Είναι μία ακατάπαυστη αναζήτηση μέσα στην Αγία Γραφή. Και την Καινή και την Παλαιά Διαθήκη. Ακατάπαυστη. Κάποτε καταλαβαίνεις ότι ολόκληρο το κείμενο της Αγίας Γραφής είναι προφητικό. Ολόκληρο! Και τα ιστορικά σημεία. Ολόκληρο! Σας το λέγω αλήθεια, ολόκληρο το κείμενο είναι προφητικό! Αυτό το βλέπεις όμως μέσα στην πρόοδο της αναζητήσεως· που ανοίγουν τα μάτια και αρχίζεις να βλέπεις αλλιώτικα.

      Στην προσευχή το ίδιο. Αναζητείς τον Ιησούν. Στην σκέψη· διαρκώς· αυτό που λέγουν οι Πατέρες, την θεωρία. Διαρκώς να σκέπτεσαι τον Ιησούν, διαρκώς τον Ιησούν! Και όχι σαν ένα όνομα μόνο, αλλά σαν ένα πρόσωπο. Όπως, όταν διαβάζομε στην Αγία Γραφή και αναμοχλεύει ο νους και η καρδιά, η καρδιά και ο νους, διαρκώς τον Ιησούν Χριστόν: Πώς Τον είδαν οι άνθρωποι, τι έγραψε η Γραφή γι’ Αυτόν, Ποιος είναι, και γίνεται διαρκώς μια αναζήτηση και μια εύρεση και μια έκπληξη, για να κινηθεί πάλι ο άνθρωπος, για μια βαθύτερη αναζήτηση. Είναι η πρώτη, αγαπητοί μου, προϋπόθεση αυτή. Όπως ο Ζακχαίος αναζητά τον Ιησούν.

      Μια δευτέρα προϋπόθεσις είναι ότι... ο Ζακχαίος, ξέρετε, ήταν κοντός, χαμηλός ήταν στο ανάστημα και το ανάστημά του ήταν τόσο χαμηλό, που το μέσο ανάστημα των ανθρώπων ήταν πιο ψηλό από το δικό του το ανάστημα. Και έκρινε ότι δεν θα μπορούσε να δει τον Ιησούν. Δεν υπελόγισε τίποτα. Ανέβηκε πάνω σε ένα δέντρο από τις δενδροστοιχίες του δρόμου για να δει τον Ιησούν. Κάπως έτσι να το πούμε: Να πείτε ότι ο Δήμαρχος… έρχεται κάποιο επίσημο πρόσωπο στην πόλη, και ανεβαίνει επάνω σε ένα δένδρο· που ανεβαίνουν μόνον τα μικρά παιδιά επάνω σε ένα δένδρο, να παρακολουθήσουν τον επίσημο που έρχεται. Θα ήταν γελοίο αυτό, ε; Θα ήταν γελοίο.

     Κι όμως, αγαπητοί μου. Αυτό δείχνει ότι ο Ζακχαίος δεν υπολογίζει την γνώμη του κόσμου. Πιστέψτε με, η γνώμη του κόσμου για την ευσέβεια είναι ογκόλιθος. Πιστέψτε με, από μια πείρα σας το λέγω, εκείνο που εμποδίζει τους ανθρώπους να ζήσουν την πνευματική ζωή, είναι η κρίση του κόσμου. «Τι θα πει ο κόσμος για μένα». Από τη στιγμή που δεν θα υπολογίσει κανείς την γνώμη του κόσμου, το τι θα πει ο κόσμος, ότι «έγινα πολύ θρησκευτικός», ότι «τώρα τελευταία το ‘ριξα στη θρησκεία»  -χρησιμοποιώ τις φράσεις των ανθρώπων του κόσμου-, τότε, αν δεν τα λογαριάσω αυτά, αν δεν αισθάνομαι καμία ντροπή –γιατί τάχα ντροπή; Είναι ντροπή; Τότε ξεπέρασα αυτό το εμπόδιο, διελύθη αυτό το εμπόδιο και τότε μπορώ να προχωρήσω για να πάω στην τρίτη, αγαπητοί μου, προϋπόθεση, που είναι το ξεπέρασμα του εαυτού μου.

       Ο Ζακχαίος μέχρι τότε πλούτιζε. Έκλεβε. Θεμιτά και αθέμιτα έπαιρνε. Ό,τι μπορούσε άρπαζε. Ήταν άρπαγας. Γιατί κοιτούσε μόνο τον εαυτό του, τον εαυτούλη του: «Πώς θα ζήσω, πώς θα γίνω πλούσιος, δεν με νοιάζει τι θα γίνουν οι άλλοι άνθρωποι». Τώρα όχι πια. Τώρα ξεπερνά τον εαυτό του. Τώρα αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν οι αδικημένοι, ότι υπάρχουν οι πτωχοί. Γι'αυτό είπε ότι «θα αποδώσω στο τετραπλάσιο σε εκείνους που αδίκησα». Ήταν θέμα του νόμου· γι’ αυτό μιλάει για το τετραπλάσιο. Ακόμα λέγει ότι θα δώσει τα μισά από τα υπάρχοντά του στους πτωχούς. Όλα αυτά δείχνουν ότι πια ξεπέρασε τον εαυτό του. Δεν μένει πια στον εαυτό του. Ούτε έκανε σκοπό της ζωής του τον εαυτόν του.

      Αυτές οι τρεις προϋποθέσεις, η αναζήτησις του Ιησού, η διαρκής σε όλη μας την ζωή αναζήτησις, το ξεπέρασμα της κρίσεως και της γνώμης του κόσμου και ακόμα το ξεπέρασμα του εαυτού μας, είναι οι θεμελιώδεις και βασικές προϋποθέσεις για να γνωρίσομε ειλικρινά τον Ιησούν και να προσποριστούμε την σωτηρία. Ο Ζακχαίος τα ξεπέρασε όλα. Γι'αυτό και άκουσε, μα τόσο σύντομα, από το στόμα, από το ίδιο το στόμα του Ιησού: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι (:Γρήγορα κατέβα κάτω. Έλα κάτω. Από το δένδρο κατέβα. Σήμερα θα μείνω στο σπίτι σου)- σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». Δεν πήγε να καταλύσει σε κανενός άλλου σπίτι σπουδαίου και τρανού. «Θα μείνω στο σπίτι στου, γιατί σε αυτό το σπίτι σήμερα έγινε σωτηρία». Είπε «σ’ αυτό το σπίτι».

     Το σπίτι δεν το αποτελούσε ο Ζακχαίος μόνο. Αλλά η γυναίκα του και τα παιδιά του, το υπηρετικό του προσωπικό και ίσως και κάποιοι συγγενείς, ο παππούς, η γιαγιά… Κι όμως. Είπε: «Το σπίτι δέχτηκε την σωτηρία». Γιατί ο σύζυγος, ο άνδρας είναι εκείνος που όταν αυτός σωθεί, που είναι η κεφαλή, τότε όλο το σπίτι θα επηρεαστεί. Στρέφομαι προς τις κεφαλές των σπιτιών, προς τους άνδρες, στρέφομαι και λέγω αυτό. Όπως λέει ο λαός, ότι «το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει», αλλά και «το ψάρι φαίνεται φρέσκο από το κεφάλι», και το σπίτι σώζεται από το κεφάλι, από τον άνδρα. Όταν ο άνδρας είναι ο σωστός, ο ευσεβής, τότε το σπίτι ολόκληρο δέχεται την σωτηρία.

      Ω αγαπητοί μου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πολλοί σύγχρονοι αναζητούν τον Ιησούν. Όλοι μοιάζουν, όμως, με τον όχλο ή τους Φαρισαίους ή τον Ηρώδη. Αλλά υπάρχουν, όμως, και εκλεκτοί άνθρωποι που αναζητούν. Η εποχή μας είναι μια εποχή αναζητήσεων. Τα πάντα αναζητά, τα πάντα ανακρίνει, τα πάντα αναθεωρεί, αλλά τον Ιησούν Τον απέρριψε η εποχή μας. Τον απέρριψε χωρίς να Τον αναζητήσει. Υποσυνείδητα, όμως, Τον αναζητεί. Τον αναζητεί μέσα στην δυστυχία της και την αθλιότητά της· γιατί η παρουσία της δυστυχίας και της αθλιότητος είναι η υποσυνείδητη αναζήτηση του Ιησού. Όλα, λοιπόν, τα ζητάει η εποχή μας. Εκτός από τον Ιησού. Δεν έχομε παρά να φωτίσομε αυτήν την υποσυνείδητη κατάσταση των ανθρώπων της εποχής μας και να τους πούμε ότι για να φύγουν από αυτήν την αθλιότητα, δεν μένει παρά μόνο μια λύση: Η λύση να βρουν τον Ιησούν και να σωθούν.

133η ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Βάθος καί Ὕψος.

†. Θαυμασία η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, αγαπητοί μου, που η Εκκλησία μας την τοποθετεί καθώς ανοίγει το Τριώδιον. Το Τριώδιον είναι ένα βιβλίον της Εκκλησίας μας· το οποίον συνέθεσε ο άγιος Κοσμάς, ο ποιητής. Κι επειδή αναφέρεται σε κανόνες της Εκκλησίας που έχουν μόνο τρεις ωδές, προς τιμήν του Αγίου Τριαδικού Θεού, γι΄αυτό ακριβώς λέγεται και Τριώδιον. Τρεις ωδές. Είναι γνωστό ότι ένας κανονικός, ένας αρτιμελής, ας μου επιτραπεί να το πω έτσι, κανόνας, στην σύνθεσή του είναι εννέα ωδές. Εδώ, όμως, είναι τρεις ωδές, για τον λόγο που σας εξήγησα προηγουμένως. Ανοίγει σήμερα το Τριώδιον και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο. Για να περάσομε σε ένα άλλο βιβλίο λειτουργικό, που είναι το Πεντηκοστάριον και το οποίο κι αυτό είναι έως την 50^ήν ημέρα, δηλαδή έως την Πεντηκοστή.

      Βλέπετε, είναι το εκκλησιαστικόν έτος διανθισμένο με πλουσιοτάτην ποίησιν και υμνογραφία. Πλουσιοτάτην.Είναι δε το Τριώδιον διδακτικότατον βιβλίον, παιδαγωγικότατον βιβλίον. Αν κανείς το προσέξει έχει πολλά πράγματα να πάρει και να ωφεληθεί.

     Αλλά ας επανέλθομε εις το θέμα μας, πάνω στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Είναι μία παραβολή, παρά το μικρό της μέγεθος, αλλά είναι πολυδιάστατη, με βάθος νοημάτων και ύψος πολλής αξίας. Σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς ως εξής. Θα σας το πω σε απόδοση: «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος Τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε και έκανε τούτη την προσευχή, σαν στον εαυτόν του: ‘’Θεέ μου, Σε ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, άρπαγας, άδικος, μοιχός ή και σαν αυτόν εκεί τον Τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στον ναό το δέκατον από όλα τα εισοδήματά μου’’. Και ο τελώνης στεκόταν από μακριά και δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: ‘’Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλόν’’. Και ο Κύριος είπε: ‘’Σας βεβαιώνω, πως αυτός ο τελώνης έφυγε δικαιωμένος και συμφιλιωμένος με τον Θεό, ενώ ο άλλος, ο Φαρισαίος, όχι. Γιατί όποιος υψώνει τον εαυτόν του θα ταπεινωθεί και όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί».

    Αν προσέξομε, η παραβολή παίζει ανάμεσα σε ένα ύψος και σε ένα βάθος. Ο Φαρισαίος στέκεται όχι μόνον σε ένα ύψος του σώματός του, αφού είναι όρθιος βεβαίως, αλλά και σε ένα ύψος των όσων προσεύχεται. «Εγώ, εγώ, εγώ… νηστεύω, δεν είμαι σαν κι εκείνον εκεί…». Δηλαδή και αρνητικά και θετικά σημεία της ζωής. Στο τέλος ο Κύριος βγάζει το συμπέρασμα ότι αυτός ξέπεσε στα μάτια του Θεού. Αντίθετα, ο τελώνης, που είναι μαζεμένος σε μια γωνιά, εκεί κάπου στην άκρη του  ναού, τελικά στα μάτια του Θεού υψώνεται.

     Ένα παιχνίδι λοιπόν, ύψους και βάθους. Ο τελώνης ζούσε ένα αληθινό βάθος. Ο Φαρισαίος ζούσε ένα ψεύτικον ύψος· που κάλυπτε την εγωπάθειά του, την προβολή του και την πνευματική του ανεπάρκεια. Ο Φαρισαίος, που έγινε πλέον «τύπος» -τη λέξη την βάζω εντός εισαγωγικών- και «κατηγορία» - την βάζω τη λέξη εντός εισαγωγικών- δηλαδή τάξη ανθρώπων, είναι εκείνος που ξεχωρίζει τον εαυτόν του από τους άλλους, που ήδη ευρίσκονται στην υποτίμησή του. Μη νομίσετε, πάρα πολλοί από τους Χριστιανούς μας, οι περισσότεροι, έτσι, ξεχωρίζομε τον εαυτόν μας από τους άλλους και λέμε: «Εγώ δεν είμαι σαν κι εκείνον εκεί». «Ἐλέγοντο δε –όπως λέγει ο άγιος Επιφάνιος- Φαρισαῖοι διὰ τὸ ἀφορισμένους εἶναι». Δηλαδή ξεχωρισμένους. Ξεχώριζαν τον εαυτό τους από τον άλλον «διά τήν ἐθελοπερισσοθρησκείαν τὴν παρ’ αὐτοῖς νενομισμένην». Ότι «εμείς είμεθα η ελίτ», αν μου επιτρέπεται η λέξις, «από τους Ιουδαίους. Είμαστε εμείς ξεχωρισμένοι. Εμείς δεν έχομε καμία σχέση με όλα αυτά». «Φάρες γάρ –λέγει ο άγιος Επιφάνιος- κατά τήν ἐβραΐδα ἐρμηνεύεται  ἀφορισμός». Φαρισαίοι. «Φάρες», λέγει ο άγιος Επιφάνιος, «σημαίνει κατά την εβραϊκή γλώσσαν, αυτός που είναι ξεχωρισμένος, αφορισμένος» -με την καλή σημασία της λέξεως «αφορισμένος»- δηλαδή «αυτός που ξεχωρίζει τον εαυτό του».

      Η παραβολή, ωστόσο, θέλει να μας δείξει ότι η ταπείνωσις είναι αρετή στον Θεό και αυτή βέβαια μόνη εμάς μας συμφέρει. Ενώ η υπερηφάνεια εξοργίζει τον Θεό, απωθεί τον Θεόν. Και η υπερηφάνεια δεν είναι μόνο σε έναν άνθρωπο, αλλά και σε ολόκληρο δήμο ή και λαό, ακόμα. Φερειπείν, φθάνομε να λέμε, για να το καταλάβομε: «Ο Θεός της Ελλάδος είναι μεγάλος». Ο Θεός της Ελλάδος; Μπορούσαν να λένε και οι Εβραίοι: «Ο Θεός του Ισραήλ, ο Κύριος του Ισραήλ». Μάλιστα συνηθεστάτη φράσις στον Ησαΐα είναι: «Ο Κύριος του Ισραήλ». Βέβαια. Λοιπόν, κάποτε, όταν ο λαός δεν ζει όπως θέλει ο Κύριος, τότε δεν διστάζει ο Κύριος να απωθήσει τον λαό Του. Όπως ακριβώς, όταν χαϊδεύομε το παιδί μας και αυτό δεν ανταποκρίνεται σε μια σωστή συμπεριφορά, εμείς το αποδοκιμάζομε το παιδί μας. Δεν θα αποδοκιμάσομε το παιδί του γείτονα, αλλά το παιδί το δικό μας. Έτσι και ο Θεός. Αν μας αναγνωρίζει λαό Του, εμάς θα μας απωθήσει. Μη λοιπόν λέμε «ο Θεός της Ελλάδος» και «ο Θεός της Ελλάδος» και ότι έχομε μίαν ασφάλεια και ότι ο Θεός θα μας συντηρήσει, θα μας φυλάξει… Όχι, αγαπητοί μου, όχι, πολλές φορές όχι... Ας το προσέξομε. Μόνο αν έχομε ταπείνωση σαν άτομα και σαν λαός και τηρούμε τις εντολές του Θεού, τότε πραγματικά σε προβαλλομένους κινδύνους, θα μας φυλάττει πάντοτε.

       Λέγει ο Θεός στην Ιερουσαλήμ δια του προφήτου Ιερεμίου: «Ἀφαιρεθήσεται τὸ ὕψος σου».  «Έβαλες ψηλά –επιτρέψατέ μου κάποιες εκφράσεις, δεν πειράζει- έχεις πάρει ψηλά τον αμανέ». Σας είπα, ζητάω συγνώμη για τις εκφράσεις. Και τώρα τι λέει ο Θεός δια του προφήτου; Ότι θα αφαιρεθεί το ύψος σου αυτό. Θα ταπεινωθείς. Θα καρπαζωθείς. Πρόσεξε. Λέει στο έκτο κεφάλαιο ο Θεός δια του Ιερεμίου. Ή ακόμη ο Ησαΐας λέγει: «Ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων».  Ξέρετε όταν φάμε μία καρπαζιά, αμέσως κονταίνουμε· που σημαίνει ότι θα αφαιρεθεί αυτό το ύψος, δηλαδή αυτή η υπερηφάνεια. Όταν «έχομε την μύτη μας ψηλά», όπως λέμε.

     Όμως αυτές τις έννοιες του βάθους, αγαπητοί μου, και του ύψους, ας τις δούμε κάπως πιο κοντά. Ανεξάρτητα πλέον από την παραβολή που μας έδωσε μόνο την αφορμή. Το βάθος και το ύψος συνιστούν τις διαστάσεις ενός σπουδαίου πράγματος. Και ταυτόχρονα συνυπάρχουν. Όπως οι ρίζες με τις κορυφές ενός δένδρου: οι ρίζες είναι βαθιά στο έδαφος, οι κορυφές είναι πάνω ψηλά. Συνυπάρχουν όμως σε ένα φυτό. Έτσι κι εδώ συνυπάρχει το ύψος, συνυπάρχει και το βάθος. Η θεολογία έχει και βάθος, έχει και ύψος.

        Και βάθος σημαίνει κάτι το πολυδιάστατο και ανεξάντλητο· ενώ ύψος σημαίνει το μεγαλειώδες. Ο Θεός έχει και βάθος, αν θέλετε, βάθη, σε πληθυντικό αριθμό, έχει και ύψη, ύψος. Λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι τα βάθη του Θεού ερευνά μόνον το Πνεύμα το Άγιον ως ομοούσιον. Ποιος μπορεί να ερευνήσει τα βάθη του Θεού; Μόνον το Πνεύμα το Άγιον. Γιατί; Επειδή είναι ομοούσιον με τον Πατέρα, γι' αυτόν τον λόγο γνωρίζει τα βάθη του Θεού το Πνεύμα το Άγιον. Τα κτίσματα δεν μπορούν. Ούτε οι άνθρωποι, ούτε οι άγγελοι.

      Αναφωνεί μάλιστα ο Απόστολος Παύλος και λέγει: «Ὦ βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ γνώσεως Θεοῦ!». Είδατε; Βάθος πλούτου. «Ὦ ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ!». Αἱ μέθοδοι του Θεού είναι ανεξιχνίαστοι. Τι ο Θεός παρασκευάζει, τι δρόμο οδηγεί, πώς φθάνει εκεί που θέλει να φθάσει ο Θεός, δεν μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να ερευνήσομε. Ένα ελάχιστο ποσοστόν μπορούμε από τας μεθόδους του Θεού κάπου κάτι να καταλαβαίνομε. Αρκεί να σκεφθείτε ότι ο άνθρωπος ο οποίος είναι πιστός, μια περιπέτειά του, κάπου την ερμηνεύει. Οι άλλοι απέξω…είναι εκείνο που λέγει ο Δαβίδ ο ψαλμωδός: «Και με κοροϊδεύουν –λέει- και με βρίζουν. ‘’Τώρα συ που περνάς αυτά που περνάς, ποῦ ἐστὶν ὁ Θεός σου;’’». «Πού είναι ο Θεός σου να σε βοηθήσει;». Γιατί; Είναι αφιλόσοφοι. Είναι έξω από τη γνώση των μυστηρίων του Θεού. Ο πιστός όμως; Ω, ο πιστός. Α, πάρτε παράδειγμα τον Ιώβ. Οι τρεις φίλοι του του λένε...’’Κάτι πρέπει να έκανες, πρέπει να εξόργισες τον Θεόν’’ κ.τ.λ. κ.τ.λ. Μόνο ο Ιώβ μπορεί κάπου κάπως να εξερευνήσει τα πράγματα. Διότι… κι εκείνος βέβαια δεν ήξερε πολλά. Δεν ήξερε ότι πίσω από τον εαυτόν του υπήρξε ένα προσκήνιον. Να δει ότι ο διάβολος εζήτησε από τον Θεόν να δοκιμαστεί έτσι ο Ιώβ. Βλέπετε; Τα μυστήρια του Θεού, αι οδοί, δηλαδή τα μονοπάτια, αι μέθοδοι του Θεού.

       Ωστόσο μιλάει ο ευαγγελιστής Ιωάννης για την αγάπη του Θεού και λέγει: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε …» κ.τ.λ. Τόσο πολύ. Πόσο; Όταν λέμε σε ένα μικρό παιδάκι, πολλάκις σας το έχω πει αυτό: «Με αγαπάς;». «Ναι». «Πόσο με αγαπάς;». Και δεν έχει άλλο τρόπο να το εκφράσει αυτό, ανοίγει τα χεράκια του και λέει: «Τόσο σε αγαπάω». Είναι τόσο χαριτωμένο αυτό το άνοιγμα των χεριών! Για να δείξει το παιδάκι πόσο αγαπάει. Έτσι λοιπόν, εκείνο το «οὕτω», «τόσο», αγαπητοί μου, δεν το καταλαβαίνομε. Δείχνει το ανεξιχνίαστον βάθος της αγάπης του Θεού.

    Αλλά και το πολυμερές και το πολύτροπον του Θεού. Ξέρετε πώς αρχίζει η προς Εβραίους επιστολή; «Πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως ὁ Θεός...» κ.τ.λ. κ.τ.λ. που εκφράζουν ταυτόχρονα και την σοφία Του. «Πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως». Γι'αυτό γράφει στους Εφεσίους ο Παύλος και λέει: «Ἐν ἀγάπῃ ἐῤῥιζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι (:για να μπορέσετε να κατανοήσετε, να καταλάβετε)  σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις(:μαζί με όλους τους αγίους) τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος,  γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ(:να μπορέσετε να γνωρίσετε αυτήν την αγάπη που υπερβάλλει ο Θεός, υπερβάλλει πάσαν άλλην γνώσιν), ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ». Ναι. Μόλις να αγγίξομε, μόλις να μπούμε στο μυστήριον αυτής της αγάπης του Θεού. Αρκεί να σκεφθούμε ότι στους αγίους και εις τους αγγέλους θα εκτυλίσσεται η γνώσις του Θεού στην αιωνιότητα, για να συλλάβομε το ασύλληπτον βάθος του Θεού. Εις το διηνεκές.

     Μάλιστα, εκείνο το «ἀλληλούια»,  που λένε οι άγιοι άγγελοι, «ἀλληλούια», «ἀλληλούια!». Δεν βαρύνονται; Δεν αισθάνονται κάτι που είναι ανιαρόν; Λέμε - κι άλλοτε σας το έχω πει αυτό- το εξής παράδειγμα: Μπαίνομε μέσα σε μία αίθουσα ενός μουσείου· που έχει έργα τέχνης κ.λπ. Βλέπουμε τον πρώτο πίνακα… «Αααα!»,  λέμε, «Τι ωραίος…! Ααα!», λέμε. Πάμε στον δεύτερο, λέμε: «Α, τι ωραίος που είναι αυτός ο πίνακας!». Πάμε στον τρίτο, θαυμάζοντες, στον τέταρτο διαρκώς έτσι. Αν κάποιος ήταν δίπλα μας και δεν είχε μάτια, ήταν τυφλός, θα άκουγε διαρκώς ένα «Α, τι ωραίο είναι αυτό, α, τι ωραίο είναι αυτό». «Α, τι ωραίο είναι αυτό!». Και θα έλεγε: «Μα δεν βαρέθηκε αυτός που βλέπει την έκθεση να λέει το ‘’Α, τι ωραίο, α, τι ωραίο;’’. Μα αφού εκδιπλώνεται κάτι καινούριο, αφού ξετυλίγεται κάτι ωραίον, γιατί δεν θα εκφράσει την έκπληξή του διαρκώς και διαρκώς. Αυτό είναι. Η γνώσις του Θεού, και εις τους αγίους αγγέλους και εις τους ανθρώπους, αγαπητοί μου, διαρκώς εκδιπλούται. Έως πού; Έως πότε; Εις το διηνεκές!!! Αφού ο Θεός είναι άπειρος. Και αιώνιος και άπειρος.

    Έτσι, λοιπόν, στην Βασιλεία του Θεού, αν θα ρωτήσετε, δεν θα έχομε μίαν ανίαν; Ανία στην Βασιλείαν του Θεού; Όταν θα βλέπομε το βάθος του πλούτου της θεότητος!

    Έτσι λοιπόν, αγαπητοί, υμνούμε και δοξάζομε διαρκώς τον Θεό. Ή, αν θέλετε να μιλήσομε, και για το ύψος του Θεού· που εκφράζει το μεγαλείο Του, εκφράζει την δόξα Του. Έτσι το ύψος του Θεού εκφράζεται από το βάθος του Θεού, που και τα δυο, όπως σας είπα στην αρχή, συνυπάρχουν. Όπως το δένδρο, σας είπα, οι ρίζες και οι κορυφές του.

    Αλλά και αυτά που ενεργεί ο Θεός, ανήκουν στην κατηγορία του βάθους και του ύψους. Όχι μόνον Αυτός καθ’ εαυτόν, αλλά και τα έργα Του. Κάποτε ο Ησαΐας είπε στον βασιλέα Άχαζ να ζητήσει, για την πίστωση των λόγων του Θεού, ότι αυτά που του λέει θα γίνουν, ένα θαύμα ύψους ή βάθους· αλλά κάπου αμφέβαλε ο βασιλιάς και του λέει του βασιλέως ο προφήτης: «Ζήτησε σημεῖον ὕψους ἢ βάθους. Ζήτησέ μου, τι θέλεις». Ένα σημάδι, δηλαδή ένα θαύμα ύψους, φερειπείν, να βλέπεις τα αστέρια να κουνάνε στον ουρανό, χωρίς συννεφιά να σκιάσει ο ήλιος. Σημεῖον είναι. Ή βάθους: Να ανεβαίνουν οι νεκροί απάνω στη γη! Από τον Άδη!  «Ζήτησέ μου ή το ένα ή το άλλο». Βέβαια δεν ζήτησε ο Άχαζ. Και τον επέπληξε ο Ησαΐας. Και του λέει: «Εσύ δεν ζητάς. Και, κατά κάποιον τρόπον, ενοχλείς τον Κύριον, γιατί Εκείνος μου είπε να σου ζητήσω να πεις ένα σημείον βάθους ή ύψους. «Αἴτησαι σεαυτῷ» ,λέει,  σημεῖον παρὰ Κυρίου Θεοῦ σου εἰς βάθος ἢ εἰς ὕψος». Είναι στο έβδομο κεφάλαιο, στίχος 10^ος.

     Κι επειδή εκείνος, σας είπα, αρνήθηκε, ίσως να υπήρχε μία, κάποια απιστία κάπου, ο Θεός υπόσχεται ότι θα δώσει. Εσύ δεν ζητάς αλλά ο Θεός θα δώσει, από μόνος Του πλέον, το σημεῖον του Εμμανουήλ! Ποιο είναι το σημείο του Εμμανουήλ; Είναι η ενανθρώπησις του Θεού Λόγου. Και αυτό ήτο σημείον και βάθους και ύψους. Ακούστε πώς. Η ενανθρώπησις του Θεού Λόγου. Όταν οι Εβραίοι ζήτησαν σημείον ύψους, το ζήτησαν από τον Χριστόν. Όπως κάποτε έδωσε σημείον ύψους ο Θεός στον Μωυσή με το μάννα. Γιατί το μάννα έπεσε, λέει, από τον ουρανό. Φυσικά, ποιον ουρανό; Όχι κανένα ουρανό… στον έβδομο ουρανό; Όχι κανένα ουρανό… στον έβδομο ουρανό. Φυσικά μέσα στον μετεωρολογικόν, θα λέγαμε, ουρανόν. Εκεί πού πετάνε τα πουλιά κ.τ.λ. Και, έχοντας αυτήν την εμπειρίαν, το οποίον βεβαίως Μωυσέα τιμούσαν ιδιαιτέρως, που έδωσε ένα σημείον ύψους, το είπαν και εις τον Χριστόν. «Ναι», λέει, «ναι. Θα σας δοθεί σημείον. Όχι όμως αυτήν την στιγμή ακόμα».

    Και μετά; Ποιο είναι το σημείον του βάθους; Του βάθους, αγαπητοί μου, είναι θαύμα καταπληκτικόν. Βάθους είναι η Ανάσταση του Χριστού. Ύψους η Ανάληψις του Χριστού. Ναι. Ανελήφθη ο Χριστός εις τον ουρανόν. Και τον είδαν τουλάχιστον στην Ανάληψή Του, εκατόν είκοσι πρόσωπα που ήσαν παρόντες! Μεταξύ αυτών και η Υπεραγία Θεοτόκος. Και εφόσον ο Θεός έχει βάθος και ύψος, τότε και η Θεολογία έχει βάθος και ύψος. Και ο μακάριος εκείνος που το αντελήφθη, από μας τους πιστούς, ότι ο Θεός έχει και ύψος και βάθος, τότε απολαμβάνει την θεολογία του Ευαγγελίου, την θεολογία της Ενανθρωπήσεως.

     Θυμηθείτε, με ένα σχηματάκι μικρό, παραδειγματάκι. Όταν, μας σημειώνει ο Λουκάς, όλη νύχτα οι ψαράδες, ο Πέτρος και οι λοιποί, προσπαθούσαν κάτι να πιάσουν, είναι τότε η πρώτη γνωριμία του Χριστού με τους μαθητάς και δεν έπιασαν λέπι, τότε το πρωί ξημερώθηκαν.  Ο Κύριος ζήτησε το καΐκι του Πέτρου, για να μπει εκεί και από εκεί να μιλήσει. Μετά από την ομιλία, που ήταν πολύ πλήθος κόσμου εις την παραλία, λέγει εις τον Πέτρον: «Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν». Δηλαδή «απλώστε τα δίχτυα σας, αλλά σε βάθος. Κι εκεί», λέγει, «θα πιάσετε πολλά ψάρια». Πόσα ψάρια; Πάρα πολλά ψάρια. Τι είπε; «Ἐπανάγαγε –λέει στον Πέτρο- εἰς τὸ βάθος»! Εκεί είναι τα ψάρια. Και είναι γνωστό, η αρχαία φιλοσοφία, στο όνομα Ι.Χ.Θ.Υ.Σ. δημιουργεί μία ακροστιχίδα, που είναι Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. Αυτός είναι ο Ι.Χ.Θ.Υ.Σ. Ο νοητός ΙΧΘΥΣ. Δηλαδή «θα βρεις τον ιχθύν, θα βρεις Εμένα, όταν πας εις το βάθος των Γραφών. Εκεί πραγματικά θα αντιληφθείς το βάθος». Και το βάθος αυτό ανήκει στον ωκεανό της Θεολογίας.

     Όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Βάθος τῶν ἱερῶν γραφῶν ἡ κεκρυμμένη γνῶσις».  Όχι να διαβάσομε πρόχειρα και τέλειωσε κ.λπ. Όχι. Βάθος. Και όπως συνηθίζω να το λέω, με χαρτί και με μολύβι και με προσευχή. Πήρατε την Αγία Γραφή στα χέρια σας; Πείτε δυο λόγια προσευχής. Αν δεν πούμε, αν δεν πούμε λίγο προσευχή, κινδυνεύομε τουλάχιστον από δύο άσχημα πράγματα. Να μην καταλάβομε τίποτα, να μην πάμε εις τα βαθέα της μελέτης. Αλλά και το χειρότερο, να ερμηνεύσομε κακώς και τότε να πέσομε και να πιστέψομε κάποια αίρεση. Πρέπει λοιπόν έτσι να είναι το πράγμα.

     Βάθος και ύψος, όμως, έχει και ο άνθρωπος, αγαπητοί. Όχι μόνον ο Θεός. Σαν εικόνα του Θεού που είναι ο άνθρωπος, έχει και αυτός το βάθος του και το ύψος του. Άραγε αυτό μπορούμε να το καταλάβομε; Κι αυτό το βάθος ευρίσκεται και το ύψος και στην ψυχή του και εις το σώμα του. Είναι θανάσιμον αμάρτημα να χωρίζομε τον άνθρωπο σε ψυχή και σώμα. Μη σας κάνει εντύπωση. Εάν η πράξη της Εκκλησίας… λέμε…: «Κύριε, βοήθησε τον άνθρωπον αυτόν και στην ψυχή και στο σώμα», ξέρετε γιατί; Η Εκκλησία δεν εισάγει την δυαρχία. Αλλά ήταν συνηθισμένοι οι άνθρωποι να χωρίζουν το σώμα από την ψυχή. Δεν έχομε σώμα και ψυχή. Έχομε τον άνθρωπο, που αποτελείται από το σώμα και από την ψυχή. Ναι. Αυτόν τον διαφορισμόν η εβραϊκή φιλολογία τον αγνοεί. Αυτό είναι μόνο στην ελληνική φιλολογία. Πάντως πρέπει να ξέρομε ότι ο άνθρωπος είναι ένα όλον, ένα σύνολον. Ε, λοιπόν, βρίσκεται αυτό το βάθος και στην ψυχή –αναγκαζόμαστε να χωρίσομε, για λόγους να κατανοούμε δηλαδή- και στην ψυχή και στο σώμα.

      Λέγει η Γραφή· είναι στην Ιουδήθ αυτό που θα σας πω, στο 8^ον κεφάλαιον: «Βάθος καρδίας ἀνθρώπου οὐχ εὑρεθήσεται». «Το βάθος της καρδιάς του ανθρώπου δεν μπορεί να ευρεθεί». Πολλές φορές το ακούμε, ότι ο άνθρωπος είναι ένα βάθος, ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο. Και ο ίδιος δεν μπορεί να ξέρει τον εαυτόν του. Πολύ περισσότερο ένας τρίτος απέξω. Μόνο ο Θεός ξέρει τα βάθη του ανθρώπου. Και όπως λέγει ο Ψαλμωδός εις τον 129^ον Ψαλμόν του: «Ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σέ, Κύριε». «Από τα βάθη μου», λέει, «σου φώναξα, προσευχήθηκα». Ποιο είναι αυτό το βάθος που λέει ο Δαβίδ; Και ο ίδιος αγνοεί το βάθος το δικό του. Όπως ο κάθε άνθρωπος αγνοεί το βάθος του. Και ο ιερός Ιουστίνος ομιλεί περί «τῶν βαθέων τῆς καρδίας καὶ τοῦ νοῦ».

    Αλλά και η σωματική του κατασκευή και λειτουργία έχει ένα ανεξιχνίαστον βάθος. Πόσα χρόνια έχουν περάσει μέχρι σήμερα και σου λέει: «Πρέπει να είναι κάτι γονίδια...-έτσι τα ονόμασε- πρέπει να είναι κάτι τέτοια, κάτι τέτοια, που να διευθύνουν τον άνθρωπο, ξέρω ‘γω, τα ορμέφυτά του κ.τ.λ.». Τώρα ψάχνομε και βρίσκομε πράγματα που είναι καταπληκτικά. Ε, λοιπόν πέστε μου, μόνο η ψυχή έχει βάθος; Το σώμα δεν έχει βάθος; Ασφαλώς ναι. Έτσι έχομε και τα περί της κατασκευής του ανθρώπου, που διαρκώς εκδιπλούται η κατασκευή του ανθρώπου. Ποιος έφθασε εις το τελευταίο σκαλοπάτι γνώσεως του ανθρωπίνου σώματος;

      Ποιος θα απαντήσει τι είναι ζωή; Μπορούμε να πούμε πολλές περιφράσεις περί ζωής. Ουσιαστικά το φαινόμενον της ζωής, αγαπητοί μου, μας είναι άγνωστον. Για να σας δείξω ότι και ο άνθρωπος έχει και βάθος και ύψος.

     Κι έτσι ο άνθρωπος δυστυχώς περιφρονεί ο ίδιος το δικό του βάθος, αλλά και αποκόπτει τον εαυτόν του από το δικό του ύψος. Όταν κάπου σκανδαλίστηκαν οι  μαθηταί… «Εάν δείτε», λέει ο Χριστός, «να ανεβαίνει ο Υιός του ανθρώπου εκεί που ήταν πρώτα»· αποκάλυψις ύψους. «Έτσι, άνθρωποι, με βασανίζετε, υφίσταμαι μαρτύριον». Όπως οι επτά Μακκαβαίοι που είναι χαρακτηριστική η περίπτωσις του μαρτυρίου των στην Παλαιά Διαθήκη: «Ξέρεις εγώ, ο άνθρωπος, ποιος είμαι; Εγώ θα ξαναζήσω πάλι»!. Είναι εκείνο που έλεγε ο Ιώβ: ότι «το δέρμα μου», λέει, «περνάει, θα μου το κάνει καινούριο. Ξέρεις ποιος θα γίνω;». Ορίστε.

         Αγαπητοί, το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος έχει βάθος, έχει ύψος. Μπροστά στο σύμπαν, τι είναι ο άνθρωπος; Ένα απλό σημείον. Κι όμως, με βάθος και ύψος ασυγκρίτως μεγαλύτερα από τα αχανή βάθη του σύμπαντος. Αφού Αυτός ο Θεός πήρε την ανθρωπίνη διάσταση, για να μας πει τι είμαστε! Παραπονείται ο Θεός όταν λέγει: «Ἐγὼ εἶπα· θεοί ἐστε. Ὑμεῖς δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε». «Δεν δίδετε καμίαν αξίαν εις την ύπαρξή σας». Και θέλει να δείξει το μεγαλείον του ανθρώπου, που ο ίδιος ο άνθρωπος δεν το εκτιμά. Όπως σε ένα αρχιτεκτόνημα παίζει το φως με τις σκιές και αποκαλύπτεται το καλλιτέχνημα, έτσι το βάθος και το ύψος αποκαλύπτουν το καλλιτέχνημα «άνθρωπος».

    Η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου μας έδωσε απλώς την αφορμήν. Ο Τελώνης έζησε το βάθος και το ύψος, που επήνεσε Αυτός ο Ίδιος ο Κύριος.

823η ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ Τελώνου.

†. Και πάλι, αγαπητοί μου, προ των οφθαλμών μας η πολύτιμη παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Με αυτήν την παραβολή θέλησε ο Κύριος να δώσει πολλά διδάγματα. Να μας πει για την ταπείνωση και την  υπερηφάνεια. Για την πνευματική ή ηθική, αν θέλετε, επάρκεια και ανεπάρκεια. Για το περιεχόμενο μιας καλής ή κακής προσευχής. Για την παρουσία δύο τύπων ανθρώπων μπροστά στον Θεό. Για την αυτοπεποίθηση του ενός και την αυτογνωσία του άλλου. Και όλα αυτά ελέχθησαν από το αυθεντικό στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό κάθε σημείο της διδασκαλίας του Κυρίου, είναι και μία αυθεντική απάντησις.

     Είναι γνωστή η πλοκή της παραβολής. Εξάλλου δεν είναι μεγάλη. Δύο άνθρωποι ανέβηκαν εις το ιερό, δηλαδή  εις τον ναό, για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος, από την γνωστή τάξη των Φαρισαίων και ο άλλος Τελώνης. Από εκείνους που έπαιρναν με δημοπρασία από τους Ρωμαίους την είσπραξη των φόρων. Ο Φαρισαίος, φορτωμένος με αυτοπεποίθηση από το αξίωμά του, την γνώση του νόμου και τις καλές του πράξεις, στέκεται να πει την προσευχή του στον Θεό, με μεγάλη δόση αυτοπεποιθήσεως και αλαζονείας. Ο τελώνης, φορτωμένος κι αυτός αλλά με παρανομίες και ποικίλες αμαρτίες, στέκεται σε μία άκρη να πει και αυτός την προσευχή του. Οι ενοχές του, όμως, δεν τον αφήνουν να σηκώσει κεφάλι: «Οὐκ ἤθελεν –μας σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς-  οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι». «Ούτε τα μάτια του να σηκώσει εις τον ουρανόν». Χτυπούσε διαρκώς το στήθος του, κάνοντας κοπετό και εκφράζοντας πένθιμη καρδιά για το πλήθος των πολλών του αμαρτημάτων. Κι έλεγε συνεχώς: «῾Ο Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».

    Παρατηρούμε, αγαπητοί μου, στη συμπεριφορά του Τελώνου μια έκδηλη αυτογνωσία. Επειδή έβλεπε την κατάστασή του. Γι'αυτό και ελεεινολογούσε τον εαυτόν του. Έβλεπε τον εαυτόν του. Ακριβώς αυτό σημαίνει αυτογνωσία: να μπορείς να βλέπεις τον εαυτόν σου. Ο Φαρισαίος δεν έβλεπε τον εαυτόν του· γιατί εμποδιζόταν από την αλαζονεία του και από την αυτοπεποίθησή του. Δεν μπορούσε να δει, ένεκα αυτής της αλαζονείας, να δει την πραγματική του φύση. Νόμιζε ότι μόνο τα πολύ χονδρικά, χτυπητά αμαρτήματα είναι εκείνα τα οποία ρυπαίνουν τον άνθρωπο. Έτσι πίστευε ο Φαρισαίος. Ήταν ο τύπος που λέγει… και ξέρετε ότι και ο τελώνης μέχρι σήμερα, ως τύπος διασώζεται αλλά και ο Φαρισαίος ως τύπος διασώζεται μες στην Εκκλησία, πέρασαν από τη Συναγωγή εις την Εκκλησία, και μέχρι σήμερα είναι ο τύπος που λέγει: «Δεν έκλεψα, δεν σκότωσα. Είμαι εντάξει». Αλλά ο Τελώνης…ο Τελώνης έβλεπε. Έβλεπε τον πραγματικό του εαυτό.

     Έτσι ρωτούμε: Τι είναι αυτογνωσία; Να μπορείς να βλέπεις την πραγματική κατάσταση του εαυτού σου. Αυτό λέγεται αυτογνωσία. Να έχεις γνώση του εαυτού σου. Έτσι δεν σε πλανά η αυτογνωσία, όπως πλανά η αλαζονεία, η αυτοπεποίθησις. Γιατί κάθε στιγμή σου δίνει αυτή η αυτογνωσία το μέτρο των δυνατοτήτων σου και του βαθμού της αμαρτωλότητός σου. Σου λέγει ποιος είσαι.

     Αυτογνωσία, λοιπόν, είναι η αληθής γνώσις του εαυτού μας. Είναι το «γνῶθι σαὐτόν» των αρχαίων Ελλήνων. Να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Και το «γνῶθι σαὐτόν» είναι δυναμικό, όχι στατικό. Γιατί ανά πάσα στιγμή πρέπει να μπορώ να γνωρίζω τον εαυτόν μου. Κάθε στιγμή. Τότε, αν γνωρίζω τον εαυτόν μου, επειδή ο εαυτός μας είναι ο πεπτωκώς άνθρωπος, δεν θα έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Θα έχω, αντιθέτως, την αληθινή, την ακριβή γνώση του εαυτού μου κι αυτό βεβαίως είναι αυτόματα ταπείνωσις. Θα έχω, όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος, «ἐπάνοδον ἐπὶ τὴν οἰκείαν ἀξίαν». «Ἐπάνοδος» θα πει ξαναγύρισμα. Να ξαναγυρίσω πίσω «εἰς τὴν οἰκείαν ἀξίαν», εις την πραγματική μου αξία. Αυτό που όντως είμαι.

       Η αυτογνωσία πάντοτε συνδέεται με την ταπείνωση. Δεν είναι δυνατόν -γι'αυτό προηγουμένως είπα, αυτομάτως έχομε την ταπείνωση με μία καλή, αντικειμενική αυτογνωσία. Και έτσι, όταν έχω την ταπείνωση, τότε βεβαίως θα έχω και αμέριστη την βοήθεια και την χάρη του Θεού, γιατί ο Θεός «ταπεινοῖς δίδωσιν χάριν».  «Στους ταπεινούς δίνει την χάρη Του». Λέγει ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός: «Οὐδὲν κρεῖττον τοῦ γνῶναι τὴν οἰκείαν ἀσθένειαν καὶ ἀγνωσίαν, οὐδὲν χεῖρον του ταῦτα ἀγνοῶν». «Δεν υπάρχει πιο καλό πράγμα από του να γνωρίζεις τις δικές σου αδυναμίες. Αυτό θα πει ασθένεια. Τις αδυναμίες σου. Αλλά και την αγνωσία σου. Ότι δεν ξέρεις. Ότι είσαι…τι είσαι; Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από του να αγνοείς την πραγματική σου αξία».

     Ακόμη, τονίζει επάνω σε αυτό το σημείο και ο όσιος Νικήτας. Λέγει: «Γνῶθι σαὐτὸν (:Να γνωρίσεις τον εαυτόν σου) καὶ τοῦτο ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ τῷ ὄντι ταπείνωσις (:αυτή είναι η αληθινή ταπείνωσις, η πραγματική), ἡ ταπεινοφρονεὶν ἐκδιδάσκουσα (: αυτή η οποία μας διδάσκει να ταπεινοφρονούμε) ἡ συντρίβουσα τὴν καρδίαν (:αυτή που συντρίβει την καρδιά αισθανομένη το βάρος των αμαρτιών)  καὶ αὐτὸ τοῦτο ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν (:και αυτό τούτο εργάζεσθαι και φυλάττειν)». Είναι το πνευματικόν έργον το οποίον έχομε να επιτελέσομε επάνω στη Γη.

    Όταν ο Θεός είπε… μετά την δημιουργία των πρωτοπλάστων, τους όρισε τι θα τρώνε, τους όρισε την τροφήν, και τι θα κάνουν, έδωσε τρεις εντολές. Την εντολή της νηστείας, -μόνο από ένα δένδρο δεν θα δοκίμαζαν- την εντολήν της εργασίας του Παραδείσου και του φυλάγματος του Παραδείσου. Αλλά ο Παράδεισος ἐντὸς ἡμῶν ἐστίν. Η Βασιλεία του Θεού ἐντὸς ἡμῶν ἐστίν. Έπρεπε, λοιπόν, ο Αδάμ να εργασθεί και να φυλάξει τον έσω Παράδεισον. Γι'αυτό λέγει εδώ τώρα ο όσιος Νικήτας: «Αυτό είναι το θέμα μας: «Ἐργάζεσθαι και φυλάττειν». Τι; Να εργασθούμε την αυτογνωσία και να φυλάττομε την ταπείνωσιν. Να προσέχομε τον εαυτόν μας. «Εἰ δὲ μήπω ἔγνως σαὐτὸν (:Εάν δεν γνωρίσεις τον εαυτόν σου) οὔτε τί ἐστὶ ταπείνωσις (:ούτε τι είναι ταπείνωσις γνωρίζεις)  οὔτε ἥψω (:ούτε καν άγγιξες) τῆς ἀληθοῦς ἐργασίας καὶ φυλακῆς (:δεν άγγιξες ούτε την αληθινή εργασία και φυλακή, δηλαδή φύλαγμα)».

      Αγαπητοί μου, εργαζόμεθα βεβαίως στη γη, εργαζόμεθα τα βιοποριστικά μας έργα, αλλά η κυρίως εργασία μας είναι αυτή. Είναι το πνευματικόν έργον. Γι'αυτό λέγεται και έργον. Πνευματική εργασία. Πώς να μπορέσω να κάνω καλύτερο τον εαυτόν μου. Και συνεχίζει να λέγει ο όσιος Νικήτας: «Τὸ γὰρ ἐπιγνῶναι, τέλος της τῶν ἀρετῶν ἐργασίας». Διότι «το να μπορέσεις να γνωρίσεις τον εαυτόν σου είναι η ολοκλήρωσις -«τέλος»- είναι η ολοκλήρωσις της εργασίας των αρετών».

     Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας λέγει: «Ὁ γνοὺς ἑαυτόν, οὐδέποτε ἐμπαιχθείς, ἐπιχειρήσει ἐν τοῖς ὑπὲρ ἑαυτῶν». Αυτός που έχει γνώση, λέει, του εαυτού του, γνωρίζει ποιος είναι, γνωρίζει και τις δυνατότητές του και τις αδυναμίες του, αυτός ποτέ δεν θα ξεγελαστεί να επιχειρήσει πράγματα που είναι πιο πάνω από τις δυνατότητές του. Αυτό, αγαπητοί μου, έχει ισχύν σε όλα τα πράγματα. Από την πνευματική βεβαίως κατάσταση, μέχρι το επάγγελμα, μέχρι… οτιδήποτε. Οτιδήποτε. Δεν μπορείς να αναλάβεις κάτι όταν δεν έχεις αυτογνωσία, ότι σου λείπει τούτο ή εκείνο. Πώς θα το αναλάβεις;

      Ο Κύριος πάνω σε αυτό μας είπε δύο παραβολές. Την παραβολή του εκστρατεύοντος βασιλέως και την παραβολή του οικοδόμου του πύργου. Κάποιος, λέγει, ξεκίνησε να κτίσει ένα πύργο, μεγαλεπήβολον, και δεν είναι παρά το έργον της πνευματικής μας υποδομής, αλλά δεν εκάθισε, λέγει, «να ψηφίσει την δαπάνην». Δεν κάθισε να κάνει λογαριασμό τι θα του κοστίσει. Κι ενώ έφθασε σε ένα ύψος η οικοδομή, την παράτησε. Και τότε οι περαστικοί κορόιδευαν κι έλεγαν: «Αυτός ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να τελειώσει αυτήν του την οικοδομή». Είναι εκείνος που ξεκινάει φερειπείν την πνευματική ζωή, κάπου όμως βλέπει ότι δεν μπορεί να φθάσει στη σκεπή, δηλαδή να καλύψει το έργον της πνευματικής του καταρτίσεως και σταματάει. Κι άμα σταματήσουμε, ξέρετε τι κατοικούν μέσα στις οικοδομές που δεν ολοκληρώνονται. Θα το πω έτσι απλά: Τα καλιακούδια, τα κορακοειδή. Εκεί φωλιάζουν. Δηλαδή ξαναγυρίζουν τα πάθη στην ψυχή και γυρίζομε πίσω εις τον κόσμον. Γιατί; Γιατί δεν εκτιμήσαμε τις δυνατότητές μας. Ξεκίνησες; Μέτρα τι θα σου κοστίσει. Ξεκίνησες να γίνεις χριστιανός; Ορθώς. Αλλά πρόσεξε. Έχεις υπόψιν σου ότι θα υποστείς ειρωνείες, διωγμούς… το ακούσαμε στην σημερινή αποστολική περικοπή, που λέγει: «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται».  Είσαι έτοιμος; Ή μήπως, όταν δεν αντέξεις εις τους πειρασμούς, συνθηκολογήσεις με τον κόσμον; Είσαι δυνατός; Αυτό θα στο πει η αυτογνωσία. Εάν έχεις αυτογνωσία και ταπείνωση.

     Και πώς θα επιτύχομε την αληθινή αυτογνωσία; Να μην ξεγελαστούμε και νομίζουμε ότι γνωρίζομε τον εαυτόν μας, αλλά δεν τον γνωρίζουμε; Με τη διαρκή αύξηση της ταπεινοφροσύνης. Όσο πιο πολύ ταπεινοί γινόμαστε, τόσο πιο καλύτερα ανοίγουν τα μάτια μας. Με την ειλικρίνεια κοιτώντας κατάματα τον εαυτόν μας. Αν μου πει κάποιος, μου πουν δύο άνθρωποι, που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, ούτε γνωριμία, αν δύο άνθρωποι μου πουν το ίδιο μου ελάττωμα, τότε μπαίνω σε σκέψη. Γιατί αν μου το πει ένα, ενδέχεται να πέφτει έξω. Αν μου το πουν δύο, τότε βεβαίως αρχίζω να σκέπτομαι. Και να λέγω: «Πρέπει να είναι έτσι. Δεν το βλέπω. Θα αρχίσω να το βλέπω». Και τότε θα το ανακαλύψω.

    Ακόμη, με την ανά πάσα στιγμή έρευνα και αυτοεξέταση. Γιατί; Διότι, σας είπα προηγουμένως, ότι η αυτογνωσία είναι δυναμική. Κάθε στιγμή πρέπει να εξετάζω τον εαυτόν μου, πώς πηγαίνω; Αυτό που έκανα, είναι καλό; Δεν είναι καλό; Ζητώ συγχώρεση από τον Θεό;

     Ο Μέγας Βασίλειος προτείνει μια τεχνική, δηλαδή μία μέθοδο, μία τεχνική. Μας λέγει: «Μέγα ἀγαθὸν πρὸς τὸ μὴ ἁμαρτάνειν, μηδὲ τῇ ἐρχομένῃ ἡμέρᾳ τοῖς ἑαυτοῖς περιπίπτειν, τὸ μετά την ἀποπλήρωσιν τῆς ἡμέρας ἀνακρίνειν ἐν τῷ συνειδότι ἡμῶν ἡμᾶς ἑαυτούς τά καθ’ ἡμᾶς. Τί μὲν πεπλημελήκαμεν, τί δὲ ἐδικαιοπραγήσαμεν». Δηλαδή: «Πολύ μεγάλο αγαθό είναι στο να μην αμαρτάνουμε, όταν κάθε μέρα -και να μην πέφτομε στα ίδια πράγματα κάθε μέρα- ώστε μετά το τέλειωμα της ημέρας, να ανακρίνομε τη συνείδησή μας και τους εαυτούς μας. ‘’Τι έκανα σήμερα; Πώς πήγα; Πήγα καλά; Δεν πήγα καλά;’’. Στη βραδινή μας προσευχή, ο Ψαλμωδός λέγει, εις το κρεβάτι μας, ναι, και στην προσευχή μας: ‘’Κύριε, σήμερα σε λύπησα, έκανα εκείνο, έκανα εκείνο, έκανα εκείνο. Συγχώρεσέ με’’. Κι αν είναι σημαντικό, να το σημειώσουμε, για την προσεχή μας εξομολόγηση. Πήγαμε καλά; ‘’Δόξα τῷ Θεῷ’’, θα πούμε. Δεν πήγαμε καλά; ‘’Συγγχώρεσέ μας, Κύριε’’. Αυτό κάθε βράδυ. «Τὰ γὰρ καθ’ ἑκάστην λογοθέσια τὸ καθ’ ὥραν φωτίζουσιν».  «Αν κάθε μέρα», λέγει, «δίνομε λόγο για τον εαυτόν μας στον Θεό, κάνομε αυτήν την αυτοκριτική μας, τότε κάθε ώρα φωτιζόμαστε και καταλαβαίνομε πού βρισκόμαστε».

      Καρπός της αυτογνωσίας, αγαπητοί μου, είναι η όλη στάση και κίνηση ακόμα του Τελώνου στην προσευχή. Τον είδατε; Τον προσέξατε; Είδατε και τον άλλον; «Ἑστώς», λέει, «κορδωμένος, προσηύχετο». Κι έλεγε: «Ὁ Θεός…». Ο Θεός είναι κλητική. Ω Θεέ. Πάρα πολύ συχνά βρίσκομε την Κλητική σαν την Ονομαστική. «Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ Σοι». Βεβαίως το να λες ευχαριστώ εις τον Θεόν είναι πολύ σπουδαίο. Και πρέπει να το λέμε κάθε στιγμή. «Δόξα τῷ Θεῷ. Σε ευχαριστώ, Κύριε». Και κάθε βράδυ: «Σε ευχαριστώ, Κύριε». Αλλά το να το λες με αλαζονεία το «ευχαριστώ», ότι δεν είσαι σαν τους άλλους τους αμαρτωλούς, αυτό είναι πολύ κακό πράγμα.

     Τον Τελώνη τον είδατε; Σε μιαν άκρη. Αυτός εκεί τι έκανε; Έδειχνε όχι ταπείνωση ψυχής μόνο, αλλά και ταπείνωση σώματος. Πώς αυτό είναι; Με τα δάκρυα, με την γονυκλισία, με τους αναστεναγμούς, με την κλίση της κεφαλής προς τα κάτω. Δεν τολμούσε, λέει, να κοιτάξει τον ουρανό. Κοιτούσε χάμω. Ξέρετε τι θα πει γονατίζω, γονυκλινώ; Θα πει…αν είμαι 1,80, γίνομαι 1,50. Γιατί; Διότι με το γονάτισμα αφαιρείται το ύψος, ας πούμε, των κνημών. Σημαίνει κόντυνα. Σημαίνει ταπείνωση του σώματος. Όπως και η νηστεία. Είναι ταπείνωση του σώματος. Προπαντός, όμως, ο τελώνης της παραβολής είχε πένθος στην καρδιά του. Και είχε και ευχή στο στόμα και στην καρδιά: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Δηλαδή «γενοῦ, Κύριε, ἵλεως, συμπαθής, οἰκτίρμων, σύγγνωθί μοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ». «Συγχώρεσέ με, τον αμαρτωλόν». Αυτό σημαίνει ότι «αν ασκήσεις την δικαιοσύνη Σου, Κύριε, ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά Σου;». Το λέει και ο Ψαλμωδός αυτό. Ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στον Θεό, αν ο Θεός ασκήσει την δικαιοσύνη Του; Κανένας.

    Ακόμα, είναι εκείνο το του Γεροντικού, που συχνά το συναντούμε: «Όλοι σώζονται εκτός από μένα». Ακόμα είναι εκείνο του Παύλου, που έλεγε ότι «είμαι ο έσχατος των αμαρτωλών». Όσο περνούσε ο καιρός, κατέβαινε τα σκαλοπάτια. Ο Παύλος έλεγε… ,είναι γραμμένα στις επιστολές του, έλεγε: «Είμαι ο τελευταίος των Αποστόλων». Κατοπινά έγραφε αργότερα, όσο ωρίμαζε, έγραφε: «Είμαι ο τελευταίος των ανθρώπων». Και στο τέλος γράφει: «Είμαι ο τελευταίος των αμαρτωλών».Ή εκείνο του αγίου Σιλουανού, συγχρόνου, της εποχής μας, αγιορείτης ήταν, Ρώσος στην καταγωγή· που ανεκηρύχθη άγιος: «Έχε τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».

      Αγαπητοί, ο Κύριος μάς διαζωγράφισε την ωφελιμοτάτη αυτή παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, για να μας διδάξει την αυτογνωσία και την ταπείνωση. Και να βγάλει ο Ίδιος το συμπέρασμα: «ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».

629η ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ σωτηρία τοῦ σπιτικοῦ.

†. Μας είναι συμπαθής η ιστορία του Ζακχαίου, αγαπητοί μου, στην όμορφη πόλη της Ιεριχούς, όπως μας την διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς.

Ο Κύριος διήρχετο την Ιεριχώ. Διήρχετο σαν κάποιον να ζητούσε. Χάριν του οποίου και επεσκέφθη την Ιεριχώ. Ήταν ο Ζακχαίος. Αρχιτελώνης, πλούσιος και ασυμπαθής στον λαό. Εντούτοις, κανείς δεν γνωρίζει τι απεργάζεται η χάρις του Θεού στις ανθρώπινες ψυχές. Κάτι ξύπνησε στην ψυχή του Ζακχαίου. Και ήθελε να δει τον Ιησούν. Ήτο, όμως, κοντός στο ανάστημα, γι’αυτό, από κει που θα περνούσε ο Ιησούς, σκαρφάλωσε σε μία συκομοριά και περίμενε. Όταν έφθασε ο Ιησούς εις το ύψος του δένδρου, σήκωσε το κεφάλι Του και τον κοίταξε. Τα μάτια τους συναντήθηκαν. Η καρδιά του Ζακχαίου χτύπησε δυνατά: «Επιτέλους, είδε τον Ιησούν!». Αλλά η έκπληξις του έφθασε στο αποκορύφωμα, όταν ο Ιησούς τον φώναξε με το όνομά του από το πλήθος: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». «Κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα θα μείνω στο σπίτι σου». Άλλο δεν περίμενε ο Ζακχαίος, κατέβηκε από το δένδρο και με χαρά ανείπωτη υπεδέχθη τον Κύριον.

Οι γύρω, όσα άκουσαν, εκείνα τα οποία ομολόγησε, άρχισαν να μουρμουρίζουν και να σχολιάζουν τον Ιησούν, ότι θα πήγαινε στο σπίτι ενός αμαρτωλού και ασυμπαθούς ανθρώπου. Ενώ αυτοί έτσι εσκέπτοντο, ο Ζακχαίος τούς εφίμωσε με τον τρόπο που ομολόγησε τον εαυτό του, μπροστά στον Ιησού και μπροστά στο πλήθος. Και προβαίνει όντως σε μία αναπάντεχη ομολογία, εξομολόγηση: «Κύριε, ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν». Ομολογία καταπληκτική. Μετάνοια με έργα. Ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Γι’αυτό ο Κύριος είπε: «ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». «Σήμερα έγινε σωτηρία σε αυτό το σπιτικό, σε αυτό το σπίτι».

Ο λόγος, αυτός, του Κυρίου, αγαπητοί μου, είναι σημαντικός και πολύ χρήσιμος: «Έγινε σωτηρία σε αυτό το σπίτι»! Πώς έγινε; Αφού στο σπίτι αυτό ευρίσκετο ο Σωτήρας Χριστός. Και αφού εκεί ευρίσκετο ο Σωτήρας Χριστός, επόμενον ήταν το σπίτι εκείνο να υποδέχεται την σωτηρία και σε αυτό στο σπίτι να γίνεται η σωτηρία. Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἒνθα γὰρ ἂν εἰσβάλῃ Χριστός, ἐκεῖ πάντως ἐστὶ καὶ σωτηρία».  «Όπου εισβάλλει ο Χριστός, εκεί είναι και η σωτηρία».

Πώς εννοούμε, όμως, αυτήν την σωτηρία του σπιτιού; Γιατί σαφώς είπε ο Κύριος ότι «σωτηρία έγινε ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ». Όταν ο αρχηγός του σπιτιού, ο οικοδεσπότης, γνωρίσει τον Χριστόν και αποδεχθεί την σωτηρία, τότε και όλο το σπιτικό ακολουθεί τα βήματα του αρχηγού του σπιτιού. Αυτό ως επί το πλείστον συμβαίνει. Όταν δηλαδή ο οικοδεσπότης είναι ευσεβής, τότε και το σπίτι είναι ευσεβές. Σας είπα, ως επί το πλείστον. Δεν είναι απόλυτο. Κι έχομε μια ολόκληρη σειρά τέτοιων περιστατικών μέσα στην Καινή Διαθήκη. Αν έτσι κοιτάξομε, θα δούμε κάποια από τα περιστατικά αυτά.

Ο δεσμοφύλακας, φερειπείν, εις τους Φιλίππους, που επίστευσε στον Χριστό και στο κήρυγμα του Παύλου, αναποδογυρίστηκε η ψυχή του. Είπε εις τους δυο κρατουμένους του, Παύλον και Σίλαν, ύστερα από τον σεισμό, ύστερα από του ότι ουδείς εδραπέτευσε, παρότι ήταν ανοιχτές οι πόρτες της φυλακής και είδε έναν Παύλο να τον εμποδίζει να αυτοκτονήσει, γιατί τρόμαξε ο δεσμοφύλακας ότι θα δραπετεύσουν οι κρατούμενοι και τι λόγο θα δώσει εις τις αρχές, «Μην κάνεις το κακό αυτό –του φώναξε μέσα στην νύχτα ο Παύλος, μεσάνυχτα ήταν- όλοι εδώ είμαστε!», τότε εκείνος συγκλονίστηκε, γονάτισε μπροστά στους δύο Αποστόλους και τους λέει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Τι να κάνω για να σωθώ;». Και τότε του απήντησαν: «Πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου». «Και θα σωθείς και συ και το σπίτι σου». «Καὶ εὐθύς –όπως μας λέγει εκεί και μας περιγράφει ο Λουκάς- ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα». Όλοι εβαπτίστηκαν μέσα στο σπίτι. Λέει «καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες», διότι συμπεριλαμβάνονται και οι υπηρέτες. Όχι μόνον οι συγγενείς του δεσμοφύλακος, η σύζυγος, τα παιδιά, αλλά και οι υπηρέται. Και όπως συμπληρώνει ο Λουκάς «καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». Είδατε; Έχαιρε με όλο του το σπίτι, που είχε πιστεύσει στον Θεό.

Το ίδιο συνέβη και με την Λυδία, στην ίδια πόλη. Είχε συμβεί λίγο πιο μπροστά. Πριν από το περιστατικό του δεσμοφύλακος. «Αφού», λέγει, «επίστευσε, ἐβαπτίσθη καὶ ὁ οἶκος αὐτῆς». Όλο της το σπιτικό. Ήταν πλουσία η Λυδία. Ήταν πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο η Λυδία. Ήτο από τα Θυάτειρα. Δεν ήταν ντόπια. Και ήταν έμπορος πορφύρας. Σπουδαία γυναίκα, δυναμική. Και εβαπτίσθη και όλο της το σπιτικό.

Αναφέρεται ακόμη ότι επίστευσε και εβαπτίσθη και το σπιτικό του Κορνηλίου του εκατοντάρχου· που με το κήρυγμα του Πέτρου, λέγει εκεί ότι «ἐβαπτίσθη σὺν παντὶ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ». Με όλο του το σπιτικό. Και όχι αυτό, αλλά είχε προσκαλέσει «τοὺς συγγενεῖς αὐτοῦ καὶ τοὺς ἀναγκαίους φίλους». Δηλαδή τους πιο κοντινούς του φίλους. Όλοι αυτοί επίστευσαν και εβαπτίσθησαν. Και επήλθε η σωτηρία στα σπιτικά τους.

Αναφέρεται ακόμη και ο οίκος του Στεφανά, που είχε βαπτίσει ο Παύλος στην Κόρινθο. Όπως αναφέρεται και ο οίκος του Ονησιφόρου. Αλλά είναι πολλές οι περιπτώσεις. Διάλεξα έτσι μερικές για να σας δείξω ότι το σπιτικό ολόκληρο σώζεται, όταν ο οικοδεσπότης πιστέψει στον Χριστόν και ζει την πνευματική ζωή.

Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι «όταν η ρίζα ενός δένδρου είναι αγαθή, τότε αγαθός είναι και ο κορμός και οι κλάδοι και οι καρποί». Σήμερα πρέπει να στραφούμε στην οικογένεια· που είναι αυτό το κύτταρο της κοινωνίας μας. Πρέπει να στραφούμε γιατί εάν αυτό το κύτταρο υγιαίνει, τότε και όλη η κοινωνία υγιαίνει. Αν το κύτταρο αυτό νοσεί, τότε και η κοινωνία μας νοσεί. Και πράγματι, σήμερα η κοινωνία μας νοσεί βαρύτατα, ακριβώς γιατί νοσεί το κάθε σπιτικό. Σήμερα η σωτηρία δεν υπάρχει στο κάθε σπιτικό. Γιατί έχουν απελάσει τον Χριστόν. Και ζουν οι άνθρωποι του κάθε σπιτιού με το ίδιόν τους θέλημα. Ο Χριστός δεν κατοικεί πλέον στις καρδιές και στα σπιτικά· στα περισσότερα σπιτικά. Αντί του Χριστού, έχει εισβάλλει το κοσμικόν φρόνημα.

Από δω δε και απορρέει η παρακμή της κοινωνίας. Όπου μπαίνει το κοσμικό φρόνημα, γκρεμίζεται η κοινωνία, παραπαίει η κοινωνία, παρακμάζει η κοινωνία. Γιατί; Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος είναι φίλαυτος. Ο καθένας αγαπά τον εαυτό του, με την κακή σημασία. Διότι την αγάπη στον εαυτό μας την έχομε έμφυτη. Γι΄αυτό κα σαν μέτρο της αγάπης του πλησίον, παίρνει ο Θεός το μέτρον της αγάπης προς τον εαυτό μας. «Αγαπήσεις τον πλησίον σου», λέγει, «σαν τον εαυτόν σου». «Σαν τον εαυτό σου». Συνεπώς το μέτρον της αγάπης προς τον πλησίον είναι ο εαυτός μας. Είναι η αγάπη στον εαυτό μου. Το κριτήριον της αγάπης του πλησίον είναι αυτό· η αγάπη στον εαυτό μου. Αυτό είναι η υγιής μορφή της φιλαυτίας. Έχομε όμως και την νοσηράν μορφήν της φιλαυτίας, την κακή μορφή: «Αγαπώ τον εαυτό μου και δεν με ενδιαφέρει για τίποτε άλλο. Συρρικνούμαι εις αυτόν τούτον τον εαυτόν μου».

Και οι άνθρωποι που δημιουργούν οικογένεια, επιζητούν με κάθε τρόπο την άνεσή τους. Ιδού η φιλαυτία. Γι’αυτό…- φερειπείν η γυναίκα δεν θέλει να κάνει παιδιά, διότι είναι φίλαυτος. Γι’αυτό και το δημογραφικόν πρόβλημα είναι οξύτατο. Τελευταία τίθεται αυτό το θέμα. Και μάλιστα εσημειώθη ότι σε κάθε γυναίκα αντιστοιχεί 1,1 έως 1,4 παιδιά. Δηλαδή ούτε καν δύο. Ώστε οι δύο αυτοί άνθρωποι που παντρεύτηκαν, απογόνους να αφήνουν, ποσοστό λιγότερο από δύο. Και η κοινωνία η ελληνική γηράσκει. Γενικότερα η Ευρώπη. Όχι όμως και οι γείτονές μας· οι οποίοι πολλαπλασιάζονται και κάποια μέρα η πατρίδα μας θα συρρικνωθεί. Και εδαφικά θα συρρικνωθεί. Αλλά και ποιοτικά.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα του φεμινισμού. Έκαναν την γυναίκα φίλαυτον. Δεν είναι παρά μόλις δέκα χρόνια, όταν η τέως σύζυγος του Πρωθυπουργού, με πανό, προ της Βουλής, στο Σύνταγμα,  με κυρίες, κυρίες… αυτές, ω αυτές, οι «ΕΓΕΣ» όπως λέγονται, πάρτε το όπως θέλετε, είναι… όπως θέλετε πάρτε το…: «Έχομε δικαίωμα να κάνομε έκτρωση, έχομε δικαίωμα να κάνομε όσα παιδιά θέλομε, κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει». Μόνον δέκα χρόνια πέρασαν. Να το αποτέλεσμα. Αν και θυμάμαι, από παλιά παλιά, εγώ ήμουν μικρός, όταν ήταν μόδα, ευρωπαϊκή μόδα, ειδικότερα γαλλική μόδα, να μην κάνουν περισσότερα παιδιά από δύο. Και μάλιστα, αν ήταν δυνατόν, να έχουν ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

     Γιατί; Διότι η σύγχρονη οικογένεια είναι φίλαυτος. Θέλει την άνεσή της. Θέλει να πάει στις  ψυχαγωγίες της, θέλει στις εκδρομές της. Δεν κάθεται εις το σπίτι να θηλάσει το παιδί και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Γι΄ αυτό ο Απόστολος Παύλος σημειώνει στον Τιμόθεο και του λέγει στην δευτέρα του επιστολή: «Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι…». Και αραδιάζει ο Παύλος άλλα δεκαεπτά γνωρίσματα, μαζί με την φιλαυτία δεκαοκτώ. Γιατί απλούστατα η φιλαυτία είναι το κεφαλάρι, είναι η πηγή παντός κακού, πάσης κακίας. Από εκεί ξεκινούν όλα. Θα το λέγαμε αλλιώτικα, από τον εγωισμό ξεκινούν όλες οι κακίες. Αλλά εδώ ο εγωισμός ονοματίζεται φιλαυτία. Και όταν λέει «καιροί χαλεποί», δύσκολοι, σημαίνει μεταξύ άλλων ότι είναι καιροί παρακμής. Η αιτία; Όλα εκείνα τα παρακάτω που απαριθμεί στην δεύτερή του επιστολή, στο τρίτο κεφάλαιο, ο Απόστολος προς Τιμόθεον. Παρακαλώ διαβάσετε την περικοπή αυτή στο σπίτι σας. «Οι άνθρωποι», λέει, «θα είναι… τέτοιοι, τέτοιοι, τέτοιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, απειθείς, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, δεν θα σέβονται τους γονείς των, δεν θα έχουν στοργή στα παιδία τους… Γιατί θα υπάρχει αυτή η φοβερή φιλαυτία».

Αυτή, λοιπόν, η φιλαυτία των ανθρώπων έδιωξε τον Χριστό, έδιωξε την σωτηρία από τα σπιτικά τους. Για να μεταβληθούν τα σπιτικά και οι άνθρωποι σε αυτόνομα νούμερα. Νούμερα, ναι! Γιατί ο άνθρωπος με την φιλαυτία του νομίζει ότι διασώζει το πρόσωπό του· ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο: Χάνει το πρόσωπό του.

Ο Κύριος είπε στο σπίτι του Ζακχαίου: «ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». «Σήμερα έγινε σωτηρία σ’ αυτό το σπιτικό». Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν ξεκινά ο γάμος με τον Χριστό. Γίνεται σωτηρία. Και στο καινούριο σπιτικό. Όταν ο άνδρας ζει Χριστό, όταν η γυναίκα ζει Χριστό, τότε το σπιτικό τους θα είναι οίκος σωτηρίας. Τότε θα μεταβληθεί σε κατ’ οίκον Εκκλησία. Τότε εκεί θα βασιλεύει η ειρήνη του Χριστού. Επιτρέψατέ μου, αγαπητοί γονείς να σας πω, με τον ζήλο που δείχνετε για να δημιουργήσετε περιουσία για τα παιδιά σας, να ζήσουν καλά στη ζωή τους, αν δείχνατε τον ίδιο ζήλο και για την πνευματική μόρφωση των παιδιών σας, τότε το σπίτι σας θα εγίνετο οίκος σωτηρίας, οίκος Χριστού. Δεν θα είχατε απώλειες, δεν θα είχατε αποτυχίες.

Όταν ο Θεός εδημιούργησε την Εύα, σκοπός ήταν να σταθεί βοηθός στον Αδάμ, στον άνδρα. Όχι απλώς στην τεκνογονία. Αλλά, ακόμη και το σπιτικό, να βοηθάει η γυναίκα τον άνδρα στο σπίτι -σήμερα τα πράγματα αντεστράφησαν. Και αντί για διαίρεση κάνομε πολλαπλασιασμό, όπως λέμε στην Αριθμητική…- αλλά στην θέωση βοηθός. «Ποιήσωμεν», λέει, «τῷ Ἀδάμ βοηθὸν κατ᾿ αὐτόν». Εκείνο το «κατ᾿ αὐτόν» ξέρετε τι σημαίνει; Ότι η γυναίκα θα είναι ομοία με τον άνδρα από πλευράς υπάρξεως προσώπου. Εκεί είναι ο φεμινισμός. Δεν διαφέρει σε τίποτα η γυναίκα από τον άνδρα. Δηλαδή όμοια με τον άνδρα. Ό,τι είναι ο άνδρας, θα είναι και η γυναίκα. Άλλο ότι οι ρόλοι τους θα είναι διαφορετικοί. Γιατί, εκ της φύσεως των πραγμάτων αλλά και εκ της κοινωνικότητος των πραγμάτων, έτσι πρέπει να είναι, οι ρόλοι διαφορετικοί, για να υπάρχει μια αρμονία και ισορροπία. Όμως, ξαναλέγω, ο σκοπός που ο Θεός έκανε την Εύα ήτο η θέωσις. Έπρεπε ο ένας να βοηθάει τον άλλον στην πνευματική οικοδομή. Να γίνει η πορεία τους κοινή προς τον Θεό.

      Σήμερα, αντιθέτως, ο γάμος γίνεται αφετηρία διαλύσεως των προσώπων, ακριβώς γιατί υπάρχει αυτή η φιλαυτία. Και ο άνδρας φίλαυτος και η γυναίκα φίλαυτη. Έτσι έχομε δύο σκληρά αντικείμενα συγκρουόμενα. Όμως άμα πάρομε δύο στουρναρόπετρες, αυτές τις πέτρες τις άσπρες και τις χτυπήσομε, βγάζουν φωτιά, σπίθα. Τι σημαίνει; Δύο σκληρά πράγματα βγάζουν φωτιά. Αν χτυπήσετε με ένα φελλό μία στουρναρόπετρα, δεν βγάζει φλόγα, δεν βγάζει φωτιά. Έχομε σύγκρουση των φιλαυτιών, σύγκρουση των εγωισμών. Γι΄αυτό σήμερα μέσα στα σπιτικά μας υπάρχει η δυστυχία. Δεν είναι πλέον προσφορά και θυσία. Αλλά εγωιστική συσπείρωση.

     Η αγωγή των παιδιών δεν είναι αγωγή Χριστού. Εκείνο που έγραφε ο Παύλος: «Τεκνία, ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν». «Περνάω», λέει, «τους πόνους της γυναικός που κοιλοπονάει, που έχει το έμβρυο στην κοιλιά της. Ωδίνω, έως ότου διαμορφωθεί ο Χριστός σε σας». Η σύγχρονη μητέρα δεν θέλει να διαμορφώσει τα παιδιά της κατά το πρότυπον «Χριστός». Αλλά τι γίνεται; Γίνεται μία επένδυσις κοσμική. Τι εννοούμε «επένδυση κοσμική»; Μία παιδεία που θα αποδώσει χρήματα στα θυλάκια των παιδιών των. Να μάθει αυτό, να μάθει εκείνο, γλώσσες, τούτα, εκείνα, για να αποδώσει όλη αυτή η παιδεία, η μόρφωσις, χρήματα… Επένδυσις κοσμική.

Αγαπητοί, ο Χριστός βρίσκεται στην εξορία. Τον έχομε διώξει από τις καρδιές μας και από τα σπίτια μας. Ο Χριστός δεν είναι πλέον η ζωή μας. Ζούμε έναν Χριστό άψυχο, ψιλώ ονόματι, έναν Χριστόν ψεύτικον, νόθον. Κι έτσι τα σπιτικά μας μένουν έρημα. Είπε κάποτε  ο Χριστός, βλέποντας την Ιερουσαλήμ, με δάκρυα: «Ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος». «Να, αφήνεται η πόλη σας, η πατρίδα σας, το σπίτι σας, μένουν έρημα. Γιατί; Γιατί δεν γνωρίσατε την ἐπισκοπή σας». Το λέει ο Χριστός. «’’Ἐπισκοπή’’ θα πει την επίσκεψη που σας έκανα. Στις καρδιές σας και εις την πόλη σας και εις την πατρίδα σας. Όταν συνεχίζω να στέκομαι απέξω και να κρούω και να ζητώ για να σας επισκεφθώ, για να σας φέρω την σωτηρία, αλλά εσείς αρνείσθε».

Αγαπητοί, ζούμε οριακές τιμές. Το κακό μάς βουλιάζει. Συνεχώς μας βουλιάζει. Και επίκειται ο πνιγμός μας. Η πατρίδα μας κινδυνεύει. Κινδυνεύει τον έσχατον κίνδυνο! Όχι μόνο με συρρίκνωση εδαφική, αλλά και συρρίκνωση πνεύματος και συνειδήσεων! Αλλάζομε. Γινόμαστε άλλοι. Δεν έχομε πια ιδανικά. Δεν έχομε τίποτα! «Ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». Εάν τον κίνδυνο επισημαίνουν άνθρωποι χωρίς Πνεύμα Θεού, πόσο περισσότερο εμείς θα μπορούσαμε να επισημάνομε αυτόν τον κίνδυνον; Και οι κοσμικοί επισημαίνουν χωρίς να γνωρίζουν, βεβαίως, και την θεραπεία. Λένε, λένε, λένε, ψάχνουν, ερευνούν, βγάζουν στατιστικές…· «Α», λέγει, «οικονομικά τα θέματα, τούτα, εκείνα…». Κανείς δεν μπορεί να εγγίσει την ουσία του προβλήματος, την ουσία της θεραπείας. Γιατί; Δεν έχουν το Πνεύμα του Θεού. Είναι οι κοσμικοί άνθρωποι. Εμείς όμως το έχομε. Η θεραπεία είναι να εγκατασταθεί ο Χριστός στις καρδιές μας και εις τα σπιτικά μας. Αυτή είναι η θεραπεία. Αγαπητοί, ναι, «ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». Και περιθώρια άλλα δεν μένουν! Μπροστά σε αυτόν τον έσχατον κίνδυνο, ας ξυπνήσομε επιτέλους, για να σωθούμε.

627η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Περί ὁμοφροσύνης.

†. Φαίνεται, αγαπητοί μου, ότι η παραβολή εκείνη του Κυρίου, που αναφέρεται εις τον αγρόν με τα ζιζάνια, ότι θα βρίσκει πάντοτε μία πραγμάτωση μέσα εις την ιστορίαν της Εκκλησίας. Δεν άργησε, πλάι στον σπόρο του σιταριού που έπεσε στην Εκκλησία της Κορίνθου, να φυτρώσουν και τα ζιζάνια. Ο απόστολος Παύλος, μετά την ίδρυσιν της Εκκλησίας της Κορίνθου, που τόσο την ηγάπησε, αλλά και που τόσο τον ελύπησε, ευρισκόμενος εις την Έφεσον, μαθαίνει από τα παιδιά της Χλόης, μιας χριστιανής της Κορίνθου, ότι στην Κόρινθο συμβαίνουν διχοστασίες, συμβαίνουν έριδες. Και τι ήταν οι έριδες; Αυτοί οι εγωισμοί, οι οποίοι φαίνεται δέρνουν πάντα τους ανθρώπους, δεν ξέρω, ίσως ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνας, σε όλους τους τομείς της ζωής, σε όλους τους τομείς της ζωής. Στον επαγγελματικό τομέα, στον πολιτικό τομέα, στον κοινωνικό τομέα και εις τον θρησκευτικόν, δυστυχώς, τομέα.

Αυτό ακριβώς συνέβη στους Κορινθίους. Τι έγινε; Ποιος ξέρει τι ζιζάνια έσπειρε ο διάβολος μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, να θέλουν να «φανούν». Διότι ήσαν πρώτα στη ζωή τους βεβαίως οι άνθρωποι που εφαίνοντο κοινωνικά. Τώρα άλλαξαν τοποθέτηση. Τώρα γινήκαν Χριστιανοί. Τώρα πρέπει πάλι να «φαίνονται» καλά. Πρέπει να φαίνονται όμορφα. Πρέπει να φαίνονται ότι είναι σπουδαίοι. Πού όμως; Μέσα εις την Εκκλησία. Δεν αντελήφθησαν το πνεύμα του Ευαγγελίου. Δεν αντελήφθησαν ότι η ταπείνωσις και η αγάπη είναι εκείνη που πρέπει να επικρατεί μέσα εις την Εκκλησίαν.

Και άρχισαν οι φατρίες, τα κόμματα. Ξεσηκώθηκε κάποιος να λέγει ότι «ο Παύλος, ναι, είναι Απόστολος, αλλά ο λόγος του δεν είναι τόσο ωραίος όσο ωραίος είναι ο λόγος του Απολλώ, του μορφωμένου. Εκείνου ο οποίος είχε παιδεία, μόρφωση λάμπουσα, αστράπτουσα μόρφωση. Είχε έλθει από την Αλεξάνδρεια, ήτο πάρα πολύ μορφωμένος, ήταν ρήτωρ. Όταν λοιπόν ωμίλει, συνήρπαζε τα πλήθη. Καλός ο Παύλος, αλλά… πιο καλός είναι όμως ο Απολλώ». Μερικοί, αφού χωρίστηκαν οι Χριστιανοί εις τους οπαδούς του Παύλου –απόντος του Παύλου, αγαπητοί μου, και αγνοούντος του Παύλου· όπως αγνοούντος και του Απολλώ. Και οι δυο ήσαν απόντες!- Μερικοί έγιναν οπαδοί του Παύλου. Άλλοι έγιναν οπαδοί του Απολλώ. Κάποια τρίτη μερίδα έλεγαν ότι… «για σταθείτε, ούτε ο Απολλώ, ούτε ο Παύλος. Διότι πέρα και πάνω από όλους αυτούς, είναι ο κορυφαίος των Αποστόλων ο Πέτρος, ο Κηφάς». Κηφάς θα πει Πέτρος. «Εμείς λοιπόν θα ανήκομε εις τον Πέτρον». Κάποια τέταρτη μερίδα είπαν: «Μα τι θα πει του Παύλου, τι θα πει του Απολλώ, και τι θα πει του Πέτρου. Εμείς είμαστε του Χριστού. Τέταρτη μερίδα, λοιπόν. Εμείς είμαστε του Χριστού».

Τι θλιβερό φαινόμενο! Τι θλιβερό! Όταν πήγαν, λοιπόν, τα παιδιά της Χλόης εις την Έφεσον και ανήγγειλαν στον Απόστολο το κατάντημα των Χριστιανών των Κορινθίων, έπιασε και έγραψε, αγαπητοί μου, αυτήν την επιστολή και μάλιστα εκ προοιμίων εις το Α΄ κεφάλαιο αναφέρεται γι΄αυτό το θέμα, διότι ήταν θεμελιώδες, ήταν βασικό. Αν επί παραδείγματι, μες στην Εκκλησία υπήρχε μια ταραχή, μια διχοστασία, ένας φατριασμός, τι άλλο θα μπορούσε να θεμελιωθεί; Όταν απουσίαζε η αγάπη μέσα από την Εκκλησία, τι θα μπορούσε να βλαστήσει ως αρετή και ως προκοπή και αγιότητα;

Και πιάνει και τους γράφει: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ(:Σας παρακαλώ εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού), ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ(:όλοι να λέτε το ίδιο πράγμα, όλοι να έχετε την ίδια γνώμη. Όλοι να είσαστε ηνωμένοι με το αυτό πνεύμα και με την αυτήν γνώμη. Να μην υπάρχουν σε σας σχίσματα). Ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης (:Γιατί αυτό μου ειπώθηκε από τα παιδιά της Χλόης) ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι (:ότι υπάρχουν σε σας τσακωμοί, διαπληκτισμοί, διχοστασίες)».

     «Αλλά θα ‘θελα να σας ερωτήσω, ω Κορίνθιοι. Ποιος είναι ο Παύλος; Μήπως ο Παύλος σάς βάφτισε στο όνομά του; Μήπως ο Παύλος εσταυρώθηκε για σας; Τι είναι ο Παύλος;». Δεν αναφέρει τους άλλους. Αναφέρει τον εαυτόν του: «Εγώ ούτε στ’ όνομά μου κάποιον εβάφτισα. Δόξα τω Θεώ, ο Θεός με έστειλε να ευαγγελίζομαι να μην βαπτίζω, ώστε να μην υπάρξει η αφορμή να πει κάποιος ότι βαφτίζω στο δικό μου το όνομα. Ούτε στ’ όνομά μου βάφτισα κανέναν, ούτε ποτέ σκέφτηκα να πεθάνω για σας. Δεν πέθανα εγώ για σας. Ούτε σταυρώθηκα εγώ για σας. Ο Χριστός εσταυρώθηκε και πέθανε για σας».

Μια θλιβερή σελίδα είναι αυτή από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Είναι ένα φαινόμενο, αγαπητοί μου, το οποίον δυστυχώς δεν έχει λείψει ποτέ. Είναι τα ζιζάνια που σπάρθηκαν από τον κακόν άνθρωπο, που σας είπα, της παραβολής του Κυρίου, εν καιρώ νυκτός, πλάι στο σιτάρι του λόγου του Θεού, που έπεσε στο καλό χωράφι των καρδιών των πιστών. «Αγαθή προαίρεσις, όλα πολύ ωραία, πιστέψαμε στον Χριστό, αλλά έρχεται το ζιζάνιον της διχοστασίας, του εγωισμού. Εγώ να φανώ και όχι εσύ! Εγώ είμαι και όχι εσύ!».

Δεν πέρασαν πάρα πολύ λίγες δεκαετίες και πάλι εταράχθηκε, αγαπητοί μου, η Εκκλησία της Κορίνθου, με τέτοιες διχοστασίες. Φαίνεται ότι η επιστολή του Αποστόλου Παύλου έβαλε κάποια τάξη, αλλά ο εχθρός αγρυπνεί. Ο διάβολος δεν αγαπά την αγάπη, δεν αγαπά την ομοφροσύνη. Ήρθε πάλι να σπείρει την δική του την βοτάνη, όπως λέγει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Μόλις ελάχιστες δεκαετίες, αγαπητοί μου, επέρασαν και πάλι ξέσπασαν εις την Κόρινθον διχοστασίες, έριδες, τσακωμοί. Ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι  δεύτερος, ποιος αξίζει πιο πολύ κ.ο.κ.

Το έμαθε ο άγιος επίσκοπος Ρώμης, ο Κλήμης, αυτός ο αποστολικός Πατήρ. Και έγραψε στους Κορινθίους, κατ’ απομίμησιν του Αποστόλου Παύλου, πάλι προς Κορινθίους, δύο επιστολές. Και οι δυο του, αυτές, οι επιστολές του αγίου Κλήμεντος Ρώμης είναι γεμάτες από παραδείγματα, για να πείσει τους Κορινθίους να έχουν αγάπη και να μην μαλώνουν. Τους υπενθυμίζει… λέει: «Σας παρακαλώ, πάρτε την επιστολή του αποστόλου σας, του Παύλου και διαβάσατέ την. Εκ προοιμίων σας αναφέρει και σας λέγει ότι πρέπει να έχετε αγάπη, ότι δεν σταυρώθηκε ο Παύλος για σας, αλλά ο Χριστός. Και ότι εις τον Χριστόν οφείλομε τα πάντα». Είναι, αγαπητοί μου, αυτές οι του οι δυο επιστολές, περίφημες, του αγίου Κλήμεντος, όμως θα ήθελα να σας διάβαζα μία μικρή παράγραφο η οποία είναι πάρα πολύ ωραία και η οποία έρχεται να μας βοηθήσει κι εμάς.

Διότι εκείνο που θεραπεύει αυτές τις καταστάσεις είναι η ταπείνωσις και η αγάπη. Όταν πιστεύω μέσα στην ταπείνωσή μου, ότι δεν έχω να χάσω τίποτα… Ξέρετε, όταν σε κάποιον συστήσομε την ταπείνωση, νομίζει ότι αν την δείξει την ταπείνωση στο περιβάλλον του ότι θα χάσει πολλά, ότι θα εξαφανιστεί, ότι θα παραγκωνιστεί, ότι θα θαφτεί από κείνους οι οποίοι θα ήθελαν να είναι επιδειξίαι του εαυτού των. Γι’ αυτόν τον λόγο αυτό δεν το ανέχεται. Και σπεύδει να αποβάλει την συμβουλή, την παραίνεση της ταπεινοφροσύνης. Είναι θέμα βαθύτατα κατανοήσεως. Να καταλάβω ότι το πρόσωπό μου δεν χάνεται, όπως δεν χάνεται ούτε ένας κόκκος άμμου μέσα στο αχανές σύμπαν, γιατί είναι γνωστός ο κόκκος της άμμου εις τον Θεό. Πού το ξέρομε; Μας το εβεβαίωσε ο Κύριος. «Ένα σπουργίτι», λέει, «δεν είναι επιλελησμένο, δεν είναι ξεχασμένο στα μάτια του Θεού». Εγώ θα είμαι ξεχασμένος; Είναι θέμα βαθιάς κατανοήσεως ότι δεν παραγκωνίζομαι και δεν χάνομαι, εάν υποτεθεί ότι θα ταπεινώσω τον εαυτό μου.

Δύσκολο μάθημα αυτό. Είναι πολύ δύσκολο μάθημα. Αλλ΄ είναι, όπως σας είπα, να καταλάβω, να ‘ρθει η χάρις του Θεού να με φωτίσει. Κι εγώ να κατανοήσω. Ότι η ταπείνωσις είναι θεμελιώδες θέμα. Και όταν υπάρχει αυτή η ταπείνωσις μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων, μα Εκκλησία λέγεται αυτό, μα οικογένεια λέγεται, μα κοινωνία λέγεται, ό,τι θέλετε, ένα σύνολο ανθρώπων, τότε η ταπείνωσις διασώζει την ενότητα. Και η αγάπη έρχεται να δώσει τον τόνο της εις αυτήν την ομοφροσύνη. Η αγάπη. Πάντως προσέξτε. Αυτά τα δυο είναι εκείνα που συντρίβουν τον προσωπικό εγωισμό, διατηρούν την ενότητα, την ομοφροσύνη και αναδεικνύουν το αληθινό πρόσωπο, το κάθε πρόσωπο μέσα στην ομάδα. Εδώ είναι το μεγάλο θέμα: Οφείλεις να καταποντίσεις το πρόσωπό σου μέσα στην αφάνεια, με την αρετή της ταπεινώσεως και θα αναδύσει ο Χριστός την προσωπικότητά σου καινούρια μέσα στην ομάδα, μέσα στην κοινωνία και θα είναι μία προσωπικότης, η οποία θα προβάλλεται αλλά δεν θα την προβάλλεις εσύ, θα την προβάλλει ο Χριστός.

Πάρτε παράδειγμα τον απόστολο Παύλο. Εγκατέλειψε την προσωπικότητά του, την κατά κόσμον προσωπικότητά του. Την εγκατέλειψε. «Τὰ πάντα ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω». Και έγινε ο άνθρωπος του Χριστού, το κλωτσοσκούφι της Ιστορίας, το κλωτσοσκούφι της Μεσογείου έγινε ο Απόστολος Παύλος. Πού πήγαινε και δεν τρέχαν από πίσω να τον κυνηγήσουν; Πόσο ξύλο έφαγε; Τι ναυάγια υπέστη; Τι διωγμούς, τι πικρίες; Χάθηκε ο Παύλος; Υπέρ τον ήλιον λάμπει το πρόσωπό του. Γιατί; Γιατί εκείνος εβύθισε το πρόσωπό του και ο Χριστός ανέδυσε το πρόσωπο του Παύλου. Αυτό είναι ένα θέμα βαθιάς πίστεως και βαθιάς κατανοήσεως.

Aλλά ας δούμε ο άγιος Κλήμης Ρώμης, αγαπητοί μου, τι γράφει εις τους Κορινθίους: «Ὁ ἔχων ἀγάπην ἐν Χριστῷ ποιησάτω τὰ τοῦ Χριστοῦ παραγγέλματα. Τὸν δεσμὸν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τίς δύναται ἐξηγήσασθαι; Τὸ μεγαλεῖον τῆς καλλονῆς αὐτοῦ τίς ἀρκετὸς ἐξειπεῖν; Τὸ ὕψος, εἰς ὃ (:εις το οποίον)  ἀνάγει ἡ ἀγάπη, ἀνεκδιήγητόν ἐστιν. Ἀγάπη κολλᾷ ἡμᾶς τῷ Θεῷ -Τα λόγια του θυμίζουν λίγο την επιστολή του Αποστόλου Παύλου πάλι προς Κορινθίους Α΄ επιστολή στο 13^ο κεφάλαιο που μιλάει για την αγάπη- (:Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό)». Βέβαια. Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό. Η αγάπη μάς ενώνει με τον Θεό. Γιατί «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν». «Ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν, ἀγάπη πάντα ἀνέχεται (:η αγάπη όλα τα ανέχεται), πάντα μακροθυμεῖ (:όλα τα μακροθυμεί)· οὐδὲν βάναυσον ἐν ἀγάπῃ (:δεν υπάρχει τίποτε το βάναυσον εις την αγάπη)».

Θα ‘θελα να μείνω λίγο στο σημείο αυτό. Οι άνθρωποι, αγαπητοί μου, συμπεριφέρονται στους άλλους ανθρώπους, πάρα πολλές φορές, βαναύσως. Σημαίνει απουσία αγάπης. Σε έναν τομέα θα ‘θελα μόνον να μείνω. Στον τομέα της οικογενείας. Πολλές φορές ο σύζυγος ομιλεί βάναυσα εις την γυναίκα του και αντίστροφα, η γυναίκα ομιλεί βάναυσα εις τον άνδρα της. Αυτή η βαναυσότης είναι ένας βαρβαρισμός, είναι κάτι το χοντροκομμένο, κάτι που δείχνει όχι λεπτότητα και όχι πολιτισμό ψυχής. Τι είναι εκείνο το οποίον αφήνει περιθώρια ανάμεσα στους συζύγους να υπάρχει αυτή η βαναυσότης; Όταν βρίζει ο ένας τον άλλον, όταν δέρνει ο ένας τον άλλον, όταν, όταν, όταν… Όλα αυτά, προσέξτε, ύβρις ἔργῳ λόγῳ, ο ένας κατά του άλλου. Απουσία της αγάπης. Αν υπήρχε η αγάπη, δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να υπάρχει αυτή η βαναυσότης.

«Οὐδὲν ὑπερήφανον (:Στην αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το υπερήφανο)». Κάποτε μέσα στους συζύγους -παίρνω πάλι την οικογένεια- υπάρχει ένας ανταγωνισμός. Το πιστεύετε αυτό ότι είναι δυνατόν; Ακόμα κάτι που δεν θα το είχα φανταστεί, αλλά το γνώρισα όμως. Μπορείτε να φανταστείτε ότι μπορεί να υπάρχει ένας ανταγωνισμός μεταξύ της μητέρας και των παιδιών; Ή του πατέρα και των παιδιών; Ανταγωνισμός! Ότι εγώ ξέρω πιο πολλά από σένα. Η μητέρα να ανταγωνίζεται. Γιατί τα παιδιά να ανταγωνίζονται τους γονείς, ε, πάντα υπάρχει αυτή η υπερηφάνεια ότι «εγώ είμαι καλύτερος από σένα». Αλλά η μητέρα να ανταγωνίζεται τα παιδιά της; Ή ο πατέρας να ανταγωνίζεται τα παιδιά του και να λέγει ότι αυτός είναι σοφότερος, ότι ξέρει πιο πολλά, ότι είναι σπουδαιότερος, επιστήμων κ.λπ; Το φαντάζεσθε αυτό; Αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία μας, όταν υπάρχει αυτός ο ανταγωνισμός! Η αγάπη καταργεί αυτόν τον ανταγωνισμό. Γιατί καταργεί την υπερηφάνεια.

     «Ἀγάπη σχίσμα οὐκ ἔχει (:Στην αγάπη δεν μπορεί ποτέ στο έδαφός της να φυτρώσει το σπέρμα του διαβόλου, το σχίσμα)». Τι θα πει «σχίσμα»; Να είμαστε από δύο χωριά, που λέει η λαϊκή παροιμία. Πουθενά ποτέ. Αγαπητοί μου, το σχίσμα να το φοβόμαστε. Αν υπάρχει μέσα στην Εκκλησία το σχίσμα, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, ότι ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν το ξεπλένει. Αν γίνεις μάρτυς Χριστού, είσαι όμως εκείνος που συνετέλεσε σε ένα σχίσμα μέσα στην Εκκλησία, δεν σώζεσαι. Όχι μόνον δεν είσαι μάρτυς, αλλά ούτε καν σώζεσαι. Να προσέχομε το σχίσμα στις δουλειές μας, στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, στην οικογένεια. Να προσέχομε να μην συμβούν καταστάσεις που να δημιουργήσουν το σχίσμα. Κι αν καμία φορά δημιουργήθηκαν, τότε να σπεύδομε γρήγορα να συμφιλιωνόμεθα, για να μην αφήνομε περιθώρια για σχίσματα. Τσακώθηκαν δύο αδέλφια; Να τρέξουν να συμφιλιωθούν. Χρόνισε η κατάστασή τους; Ε, λοιπόν, αγαπητοί μου, εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν- πόσες φορές το έχω συναντήσει αυτό…-εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν και τα αδέλφια αυτά να μην αγαπηθούν. Και να μην πουν «καλημέρα». Και ακόμη να φθάνουν εις τον τάφον και να μη δέχονται, όταν τρίτοι απέξω τους λέγουν να αγαπήσουν και να μην μπορούν να αγαπήσουν. Γιατί; Εχρόνισε το σχίσμα!

«Ἀγάπη οὐ στασιάζει (:Η αγάπη δεν επαναστατεί)». Τι ωραία τα λέγει ο άγιος Κλήμης Ρώμης! Τι θα είχα να πω, αγαπητοί μου, για το θέμα: «Ἀγάπη οὐ στασιάζει»; Σήμερα μέσα στην κοινωνία,  μέσα στον κοινωνικό μας βίο, δεν υπάρχει παρά ο στασιασμός. Καθ’ οιονδήποτε τρόπον. Σε όλο το φάσμα υπάρχει ο στασιασμός. Οι μεν στρέφονται εναντίον των δε. Μέσα στην οικογένεια, μέσα στην πολιτεία, μέσα στις εργασίες μας, ανάμεσα στους εργαζομένους και στους εργοδότας, τους πολίτας και την πολιτεία, τα παιδιά και τους γονείς, τους καθηγητάς και τους μαθητάς. Παντού υπάρχει το πνεύμα του στασιασμού, της επαναστάσεως, της αντιδράσεως. Γιατί; Δηλωτικόν. Λείπει η αγάπη. Έφυγε η αγάπη από την κοινωνία μας, αγαπητοί μου, έφυγε η αγάπη. Και όταν φύγει η αγάπη, τότε βεβαίως θα υπάρχουν όλα αυτά τα δεινά.

«Ἀγάπη πάντα ποιεῖ ἐν ὁμονοίᾳ(:Όλα τα κάνει η αγάπη με ομόνοια) · ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐτελειώθησαν πάντες οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ· δίχα ἀγάπης οὐδὲν εὐάρεστόν ἐστιν τῷ Θεῷ(:Χωρίς την αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το ευάρεστο στον Θεό)». Θέλετε να το ιδείτε; Ο Κύριος είπε: «Πηγαίνεις στον ναό να προσφέρεις το δώρο σου. –Θα το λέγαμε σήμερα: ‘’Πηγαίνεις το πρόσφορό σου στον ναό’’- Εκεί θυμήθηκες ότι έχεις κάτι με τον αδελφό σου, τον συνάνθρωπό σου. Μην το δώσεις το δώρο σου εις τον ιερέα. Απίθωσέ το χάμω, πήγαινε, συμφιλιώσου και τότε γύρισε να προσφέρεις το δώρο σου». Το είπε ο Κύριος; Και τι τώρα σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αν προσφέρεις το δώρο σου και δεν έχεις συμφιλιωθεί, έχεις μέσα φατριαστικόν πνεύμα, έχεις μία κατάσταση διχοστασιακή, τότε δεν θα γίνει δεκτό το δώρο σου από τον Θεό.

Υπάρχει ένας στίχος στους Ψαλμούς, που λέγει το εξής και ίσως αν διαβάζετε το Ψαλτήρι, θα σας έχει κάνει εντύπωση. «Να μεταβληθεί η προσευχή τους σε κατάρα», λέει ο στίχος αυτός. Σας κάνει εντύπωση ότι μπορεί η προσευχή που κάνω, αντί να επισύρει την ευλογία και την ένωσή μου με τον Θεό, να επισύρει την κατάρα του Θεού; Είναι δυνατόν ποτέ; Είναι, αγαπητοί μου, δυνατόν. Όταν υπάρχει μέσα μου τέτοιου είδους πνεύμα. Όταν προσφέρω τα δώρα μου και έχω μέσα φατριαστικόν πνεύμα, τότε το δώρο που προσφέρω, αντί να δεχθώ την ευλογία το αντίδωρον, τότε δέχομαι αντίδωρον κατάρας και περιφρονήσεως και τιμωρίας εκ μέρους του Θεού.

«Ἐν ἀγάπῃ προσελάβετο ἡμᾶς ὁ δεσπότης· διὰ τὴν ἀγάπην, ἣν ἔσχεν πρὸς ἡμᾶς(:που είχε εις εμάς), τὸ αἷμα αὐτοῦ ἔδωκεν ὑπὲρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κύριος ἡμῶν ἐν θελήματι Θεοῦ, καὶ τὴν σάρκα ὑπὲρ τῆς σαρκὸς ἡμῶν καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Αυτά γράφει, αγαπητοί μου, ο άγιος Κλήμης Ρώμης εις τους Κορινθίους που διχοστασίαζαν, που εφατρίαζαν, που είχαν υπερηφάνεια και τσακωνόντουσαν μεταξύ τους και δεν είχαν ειρήνη. Παράλληλες εποχές. Παράλληλες εποχές. Πάντοτε τα ίδια συμβαίνουν. Πάντοτε οι ίδιοι άνθρωποι. Πάντοτε οι άνθρωποι που δεν έχουν το πνεύμα του Θεού. Μπαίνουν μες στην Εκκλησία, μπαίνουν μες στην ζωή, αλλά κουβαλάνε τον παλιό τους εαυτό, τον πεσμένο εαυτό τους κουβαλούν. Και τότε; Τότε γίνονται όργανα, χωρίς να το αντιληφθούν, του μισοκάλου διαβόλου.

Ας κατανοήσομε, αγαπητοί μου, αυτό το μεγάλο κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, για μια ομοφροσύνη σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Και στον τομέα της Εκκλησίας. Για να δούμε μέρες όμορφες, μέρες ειρήνης, μέρες χαράς και ευλογίας. Να δούμε πραγματικά να φυτρώνει ή καλύτερα να αναπτύσσεται το φυτόν της Εκκλησίας επάνω εις την γη και να είναι μια αληθινή χαρά Θεού.

113η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.