Το Ευαγγέλιο δεσμεύει την ελευθερία του ανθρώπου;

†. Πολλοὶ ὅμως κατήγοροι τοῦ Εὐαγγελίου –πάντοτε ἀπὸ τοὺς χριστιανούς μας ἐννοεῖται– λέγουν ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι ἀνελεύθερο. Ὅταν δηλαδὴ κανεὶς ἀρχίσει νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, γίνεται ἕνας ἀνελεύθερος ἄνθρωπος, μιὰ ἀνελεύθερη προσωπικότητα. Ἐπειδὴ δὲ στὴν ἐποχή μας ἔχει –ἀλήθεια σᾶς λέω– θεοποιηθεῖ αὐτὴ ἡ ἐλευθερία, σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ μὴν μπορεῖς νὰ πεῖς στὸν ἄλλον ὅτι τὸν δεσμεύεις σὲ κάτι. Μὴν τοῦ τὸ πεῖς, γιατί εἶναι ἕτοιμος νὰ σοῦ ἐπιτεθεῖ. Δῶσ' του ἀσυδοσία ὅση μπορεῖς, γιὰ νὰ σοῦ πεῖ ὅτι εἶσαι σπουδαῖος ἄνθρωπος. Ἐὰν τὸν δεσμεύσεις ἔστω καὶ λίγο, λέει ὅτι εἶσαι καταπιεστῇς, εἶσαι ὅ,τι θέλεις, εἶσαι... Καὶ ἐπειδὴ τὸ Εὐαγγέλιο θεωρεῖται ὅτι θέτει κάποιους φραγμούς, θεωρεῖται ἀνελεύθερο. Καὶ στὴν ἐποχὴ ποὺ θεοποιήθηκε ἡ ἐλευθερία, τὸ Εὐαγγέλιο θεωρεῖται ὅτι δὲν ἔχει σήμερα τὸν λόγο. Εἶναι ὅμως χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γράφεται κατόπιν θεοπνευστίας. Καὶ ὅταν λέει τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο ὅτι εἶναι ἐλεύθερο καὶ δίνει τὴν ἐλευθερία, δὲν μπορεῖ, κάπου εἶναι τὸ λάθος. Ἢ τὸ Εὐαγγέλιο λέει ψέματα ἢ οἱ ἄνθρωποι λένε ψέματα. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Θεὸς εἶναι ἀδύνατον νὰ ψευστεί, ἄρα λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι λένε ψέματα. 

   Ἀκοῦστε λοιπὸν τί λέει: «ὁ δὲ παρακύψας εἰς νόμον τέλειον τὸν τῆς ἐλευθερίας». Επ. Ιακ. 1, 25 Δηλαδή, σὲ αὐτὸν τὸν τέλειο νόμο ποὺ παρέχει στὸν ἄνθρωπο τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία. Πολλὲς φορές —καὶ θὰ μὲ ἔχετε βαρεθεῖ ἀσφαλῶς— σᾶς ἔχω πεῖ καὶ σᾶς ἔχω ἀναλύσει τὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας. Παρ' ὅτι μιλᾶμε γιὰ ἐλευθερία, ἂν θὰ ἔπρεπε σήμερα νὰ μιλήσουμε πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας, δὲν θὰ μᾶς καταλάβουν. Γιατί ὑπάρχει μιὰ διαφορετικὴ ἀντίληψη περὶ ἐλευθερίας. Ἐκεῖνο ποὺ θὰ πρέπει νὰ πετύχουμε —ὅπως θὰ τὸ δεῖτε λίγο πιὸ κάτω— δὲν εἶναι, ἀγαπητοί μου, νὰ φτάσουμε ἁπλῶς στὸ νὰ ἀκοῦμε τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ ἢ νὰ ἐξομολογούμαστε ἢ νὰ κοινωνοῦμε. Πρέπει αὐτὰ νὰ μᾶς βοηθήσουν –δηλαδὴ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐξομολόγηση, ἡ Θεία Κοινωνία— νὰ κατανοήσουμε τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα κατανόησης τοῦ πνεύματος τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἐλευθερίας. Ὅπως εἶναι καὶ ἡ ἔννοια τῆς σωτηρίας. Σήμερα, πῶς ἐννοοῦν οἱ ἄνθρωποι τὴ σωτηρία καὶ πῶς τὴν ἐννοεῖ τὸ Εὐαγγέλιο; Καὶ ἄλλες πολλὲς ἔννοιες πρέπει νὰ τὶς ξεκαθαρίσουμε, πρέπει νὰ τὶς πιστέψουμε, πρέπει νὰ γίνουν κτῆμα μας, νὰ γίνουν κύτταρό μας. 

   Λοιπόν, ἐπειδὴ ὁ λόγος περὶ ἐλευθερίας, θὰ πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε σαφῆ ἔννοια τῆς ἐλευθερίας. Τί θὰ πεῖ ἡ ἐλευθερία; Ρωτῆστε ὅποιον θέλετε ἀπ' ἔξω. Θὰ πεῖ: "νὰ μὲ ἀφήσεις ἥσυχο, νὰ κάνω ὅ,τι θέλω, νὰ μὲ ἀφήσεις νὰ σκέφτομαι ὅπως θέλω, νὰ ἐνεργῶ ὅπως θέλω, ὅπως μ' ἀρέσει. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἂν αὐτὸ ποὺ μ' ἀρέσει καὶ ποὺ θέλω ἐσένα σὲ ἐνοχλεῖ ἢ σὲ βλάπτει. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει. Ἀδιαφορῶ". Ἔτσι πάνω κάτω ἐννοεῖται σήμερα ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ἐλευθερία· εἶναι ἀναρχία. Γι' αὐτὸ καὶ ἔχουμε σήμερα τὸ φαινόμενο τῆς ἀναρχίας, ἔτσι ποὺ πραγματικὰ οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται πάρα πολὺ ἄσχημα, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν κατανοήσει αὐτὴ τὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας μέσα σὲ μιὰ κοινωνία. Βέβαια, ἂν τεθεῖ ἡ ἔννοια τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ φιλοσοφικῆς πλευρᾶς —καὶ ὅταν λέω φιλοσοφικῆς, καλύτερα νὰ τὸ πῶ ἔτσι, μὲ μιὰ ἀντίληψη λίγο παλαιότερη. Γιατί, πάλι, φιλοσοφικὴ ἀντίληψη εἶναι καὶ ἡ σύγχρονη ἀντίληψη περὶ ἐλευθερίας. Πάλι φιλοσοφική. Φταῖνε, φταῖνε ὅλες αὐτὲς οἱ σύγχρονες φιλοσοφίες· φταίει ὅ,τι μᾶς ἔχουν δημιουργήσει σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ὁ σύγχρονος μηδενιστικὸς ὑπαρξισμὸς ὁδήγησε σὲ αὐτὴ τὴν περίεργη ἐλευθερία, ἡ ὁποία, ὅπως σᾶς εἶπα, εἶναι ἀσυδοσία. Ἔτσι, ὑπάρχει σήμερα ἡ ἀναρχία στὸν κόσμο, κατὰ ἕναν τέτοιο τρόπο ποὺ πραγματικὰ φοβᾶσαι νὰ περπατήσεις στὸ δρόμο. 

   Ἀλλὰ πῶς θέτει τὸ θέμα τῆς ἐλευθερίας ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ; Ὁ Κύριος λέει: «ἐὰν οὖν ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε». Ἰω. 8, 36 Ἐὰν ὁ Υἱός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐνανθρώπησε, σᾶς ἐλευθερώσει, τότε πράγματι εἶστε ἐλεύθεροι. Ὥστε, λοιπόν, δὲν ὑπάρχει ἐλευθερία, τὸ δόσιμο τῆς ἐλευθερίας, ἔξω ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Διότι ὅταν λέει "ἐὰν ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσει", ἐὰν μὲ ἐλευθερώσει ἢ μοῦ δώσει μιὰ ἔννοια ἢ μοῦ δημιουργήσει προϋποθέσεις ἐλευθερίας ὁ πατέρας μου, ὁ πρόεδρος τῆς κοινότητας, ὁ ὑπουργὸς ἢ ὁ πρωθυπουργός, ὁποιοσδήποτε, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ἀληθινὴ ἐλευθερία. Διότι σαφῶς λέει ὁ Κύριος "Ἐὰν οὖν ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε". Δηλαδή, ἀποκλειστικὰ καὶ μοναδικά, μόνον ὁ Υἱός. 

   Ὅπως κάπου ἀλλοῦ λέει ὁ Κύριος, «ὅτι χὼρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». Ἰω. 15, 5 χωρὶς ἐμένα δὲν μπορεῖτε νὰ κάνετε τίποτα. Ἔτσι καὶ ἐδῶ, ὑπάρχει μοναδικότητα παροχῆς ἐλευθερίας. Καὶ πρῶτα πρῶτα, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐνανθρώπησε ἐλευθέρως, κινούμενος ἀπὸ ἀγάπη. Ἄρα, εἶναι τὸ πρότυπο τῆς ἐλευθερίας ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Δὲν ἦρθε ἀναγκαστικά. Δὲν Τὸν ἔστειλε ὁ Πατὴρ ἀναγκαστικά. Ἤθελε ὁ Πατήρ, ἤθελε ὁ Υἱός, ἤθελε καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ἐν ἐλευθερίᾳ λοιπὸν ἔρχεται πρὸς ἐμᾶς ὁ Υἱός. Ἄρα, εἶναι τὸ πρόσωπο, τὸ ὑπόδειγμα, τὸ πρότυπο τῆς ἐλευθερίας. Δὲν κοιτάζουμε ὅμως πιὰ σὲ αὐτὸ τὸ πρότυπο τῆς ἐλευθερίας. Ἔχουμε ἄλλα πρότυπα. Ἔχουμε τοὺς ἀληταράδες τῆς ἐποχῆς μας, τὶς βρωμογυναῖκες τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ γυρίζουν ἔξαλλες καὶ ἔξαλλοι στὸ δρόμο. Αὐτοὺς ἔχουμε ὡς ὑποδείγματα ἐλευθερίας. Καὶ ὅταν τὰ παιδιά σας, παρακαλῶ, τοὺς βλέπουν αὐτοὺς νὰ καπνίζουν ὅπως θέλουν, νὰ τραγουδᾶνε ὅπως τοὺς ἀρέσει, νὰ ἁπλώνουν την ἀρίδα τους ὅπως τοὺς ἀρέσει καὶ θέλουν, τοὺς ζηλεύουν. Νὰ ἔχουν ψεῖρες ἐπάνω τους, νὰ εἶναι χίπηδες, δὲν ξέρω τί, μὲ τὰ μακριά τους μαλλιὰ καὶ μὲ τὴν ἀτημέλητη ἐνδυμασία τους. Ὅπως ἐμφανίζονται, νὰ τοὺς ζηλεύουν τὰ παιδιά μας καὶ οἱ νέοι μας καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας. Καὶ σοῦ λέει: "Νὰ ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος!" Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος; Αὐτὸς εἶναι; Τί νὰ πεῖ κανείς... Τί νὰ πεῖ κανείς. Θύματα πόσα ἔχουμε ἀπὸ τοὺς νέους μας; Τὸ ξέρετε καὶ τὸ βλέπετε καθημερινά. 

   Πρῶτον. Ἀγαπητοί μου, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦρθε ἐλευθέρως εἰς τὸν κόσμο καὶ εἶναι ὑπόδειγμα ἐλευθερίας. 

   Δεύτερον. Εἶναι καὶ κομιστὴς τῆς ἐλευθερίας, σὲ ἕνα τέτοιο βαθμὸ ποὺ ἡ ἐλευθερία ποὺ μᾶς δίδεται νὰ μᾶς σκανδαλίζει. Φανταστήκατε ποτὲ μιὰ ἐλευθερία ποὺ μπορεῖ νὰ σκανδαλίζει; Ὅταν λέγουν οἱ ἄνθρωποι, «γιατί ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν διάβολο;», χωρὶς νὰ ξέρουν οἱ ταλαίπωροι ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἔκανε τὸν διάβολο. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἄφησε τὸν ἄγγελο νὰ γίνει διάβολος. Γιατί, λέει, ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν διάβολο; Ἢ παρακάτω: Γιατί ὁ Θεὸς δὲν δεσμεύει τὸν διάβολο; Ἢ ἀκόμη παρακάτω: Γιατί ἀφήνει τοὺς κακοὺς νὰ κάνουν τὸ κακὸ εἰς τὸν κόσμο; Γιατί ἄφησε τὸν Κάϊν νὰ σκοτώσει τὸν Ἄβελ; Εἶναι οἱ συνηθισμένες, στερεότυπες ἐρωτήσεις τῶν ἀνθρώπων ποὺ θέλουν νὰ ἐλέγξουν τὸν Θεό. Γιατί λέτε; Διότι τοὺς σκανδαλίζει αὐτὴ ἡ ἐλευθερία ποὺ δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ τὴν ἴδια ὥρα, τὴν ἴδια στιγμή, κόπτονται γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ λέγουν ὅτι ὁ Θεός μας δεσμεύει. Τί ἀντιφατικὲς προτάσεις εἶναι αὐτές; Ὁ Θεός, λοιπόν, δίδει ἐλευθερία μέχρι σκανδαλισμοῦ· σκανδαλισμοῦ ἐννοεῖται γιὰ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θὰ ἤθελαν νὰ σκανδαλίζονται. 

   Ἀκόμα, ὅταν ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει ἐλευθερία, ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι δεσμευτική. Ἴσως πεῖτε ὅτι λέω κάτι παράξενο τώρα, ἀλλὰ εἶναι μιὰ ἐλευθερία ποὺ δεσμεύει γιὰ νὰ ἐλευθερώσει. Τί θὰ πεῖ αὐτό; Εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ σημεῖο ποὺ δὲν ἀρέσει στοὺς πολλούς: μιὰ ἐλευθερία ποὺ δεσμεύει γιὰ νὰ ἐλευθερώσει. Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα: Τὸ παιδί σας δεσμεύεται νὰ μείνει μέσα στὸ σπίτι νὰ διαβάσει, παρ' ὅτι ἔξω ἔχει ἕναν πολὺ προκλητικὸ ἥλιο, μιὰ μέρα χαρὰ Θεοῦ, ἀκριβῶς γιὰ νὰ εἶναι ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος αὔριο, ἀφοῦ θὰ ἔχει μάθει τὰ γράμματά του καὶ θὰ εἶναι μιὰ προσωπικότητα μέσα στὴ ζωή. Ὥστε μιὰ ἐλευθερία ποὺ δεσμεύει, ἔρχεται ἀκριβῶς γιὰ νὰ δώσει τὴν ἐλευθερία καὶ νὰ τὴν περισώσει. 

   Ὅταν σὲ μιὰ κοπέλα θὰ πεῖ ὁ Θεός –γιὰ νὰ μὴν πῶ καὶ ἐσεῖς οἱ γονεῖς, ἀλλὰ τὸ λέει ὁ Θεὸς πρωτίστως–: "Παιδί μου, εἶσαι ἕνα ἀγόρι, δὲν θὰ βγεῖς νὰ στραπατσάρεις τὴ σωφροσύνη σου". Αὐτὸ τί εἶναι; Εἶναι μιὰ δέσμευση. Γιατί ὅμως; Ἀκριβῶς γιὰ νὰ δώσει τὴ χαρὰ τῆς ἐλευθερίας, ποὺ θὰ τὴν χαρεῖ μετὰ ὁ ἄνθρωπος μέσα στὸν γάμο του. 

   Ὅταν θὰ πεῖ ὁ Θεὸς "δὲν θὰ μεθύσεις". Γιατί "δὲν εἶμαι ἐλεύθερος νὰ μεθύσω;" Ἔ, μέθα. Σοῦ λέει ὅμως ὁ Θεός: "Δὲν θὰ μεθύσεις· μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία Ἐφ. 5, 18 Μὰ ὅταν μὲ δεσμεύσει ὁ Θεὸς νὰ μὴ μεθύσω, μοῦ διασώζει τὴν ἐλευθερία μου γιὰ νὰ σκέπτομαι καὶ νὰ κινοῦμαι ὅπως μοῦ ἀρέσει. Διότι ὅταν πιω καὶ μεθύσω, τότε δὲν πηγαίνω ὅπου θέλω, μὲ πηγαίνουν ὅπου θέλουν· ὄχι ἐγώ, ἄλλοι μὲ πᾶνε. Τότε εἶμαι ἐλεύθερος; Ἢ ὅταν δεσμευτῶ ἀπὸ τὰ ποικίλα πάθη, ὅποια καὶ νὰ εἶναι αὐτά, τὰ πάθη μὲ ἄγουν καὶ μὲ φέρουν, ἀλλὰ τότε δὲν εἶμαι ἐλεύθερος. Ἔτσι, ἂν ὁ Θεὸς δεσμεύει, δεσμεύει ἀκριβῶς γιὰ νὰ διασώσει τὴν ἐλευθερία. Ὁ νόμος λοιπὸν τοῦ Χριστοῦ, τὸ Εὐαγγέλιο, εἶναι τέλειον καὶ ἐλεύθερον. 

   Θὰ μοῦ πεῖτε, μποροῦν αὐτὰ νὰ τὰ καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι ἀπ' ἔξω; Ὄχι! Γιατί; Δὲν ἔχουν Πνεῦμα Ἅγιον. Θέλετε παρακαλῶ νὰ σᾶς πῶ, νὰ σᾶς δείξω ἂν ἔχετε Πνεῦμα Ἅγιον; Βέβαια δὲν εἶναι μοναδικὸς δείκτης αὐτός. Εἶναι δεῖκτες πολλοί, σὲ μιὰ κλιμάκωση ἀπεριόριστη. Ἀλλὰ ἕνας δείκτης, τέλος πάντων, ἔστω μικρός. Θέλετε νὰ δεῖτε ἂν ἔχετε Πνεῦμα Ἅγιον ἢ ὄχι; Ἂν αὐτὰ τὰ πράγματα τὰ καταλαβαίνουμε ὅπως τὰ λέει ἡ Ἁγία Γραφή. Γιατί χωρὶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δὲν καταλαβαίνουμε τίποτα. Λέτε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Θεός; Εἶναι ἕνας δείκτης ὅτι ἔχετε Πνεῦμα Ἅγιον. Δὲν τὸ λέγω ἐγώ, νὰ πὼς τὸ λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Α Κόρ. 12, 3 Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὁμολογήσει τὸν Ἰησοῦ Κύριον, δηλαδὴ Θεόν, παρὰ μόνον ἐὰν ἔχει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Σήμερα, ὅταν οἱ ἄνθρωποι δὲν ὁμολογοῦν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ Κύριο —δηλαδὴ Θεὸ— ἔχουν Πνεῦμα Ἅγιον; Ὄχι. Ἔ, πῶς λοιπόν, ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν Πνεῦμα Ἅγιον, θὰ καταλάβουνε τὰ πράγματα αὐτά; Δὲν τὰ καταλαμβάνουν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ καταλάβουν. 

   Γι' αὐτό, ἀγαπητοί μου δὲν ξέρω τί νὰ σᾶς πῶ, δὲν ξέρω. Βλέπουμε τοὺς ἀνθρώπους ἔξω καὶ μᾶς πιάνει ἡ καρδιά μας. Λέμε: «Μά, δὲν βλέπει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος;». Ἔ, δὲν βλέπει. Δὲν βλέπει, δὲν ἔχει μάτια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δὲν βλέπει. Τὸν λυπᾶσαι. Τὸν λυπᾶσαι. Τὸν βλέπεις ὁλόκληρον ἄνθρωπο, ὑγιῆ, σπουδαῖο, ἔξυπνον. Δὲν ἔχει Πνεῦμα Ἅγιον. Εἶναι ἄμοιρος Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἀξιολύπητος. 

   Γι' αὐτό, ἂν καταλαβαίνουμε αὐτὲς τὶς ἔννοιες καὶ ἐν προκειμένῳ τὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας, τότε μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἔχουμε Πνεῦμα Ἅγιον. Βέβαια, σᾶς εἶπα, σὲ μιὰ κλιμάκωση. Νὰ σᾶς πῶ καὶ ἕνα ἄλλο σκαλοπάτι· εἶναι πολὺ ὅμως ὑψηλά. Εἶναι πάρα πολὺ ὑψηλά. Ἀλλὰ γιὰ νὰ δεῖτε τὴν κλιμάκωση καὶ νὰ τὴ δικαιολογήσω ὅπως σᾶς ἀνέφερα προηγουμένως. 

   Λέγει στὸ διάλογό του ὁ Μοτοβίλοφ μὲ τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ: 

Πάτερ, τοῦ λέγει, πῶς μπορῶ νὰ ξέρω ὅτι ἔχω τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον; 

Νά, τοῦ λέγει, κοίταξέ με. 

«Καὶ τὸν κοιτάζω», λέγει ὁ Μοτοβίλοφ, «καὶ ἔλαμπε τὸ πρόσωπό του σὰν τὸν ἥλιο». 

Τοῦ λέγει ὁ Ἅγιος Σεραφείμ: 

Παιδί μου, ἐὰν δὲν εἶχες τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, δὲν θὰ μὲ ἔβλεπες ἔτσι. Καὶ τὸ δικό σου πρόσωπο εἶναι τὸ ἴδιο. Δὲν θὰ μὲ ἔβλεπες, ἐὰν δὲν εἶχες τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Βλέπετε, ἐδῶ ἔχουμε ἕνα σκαλοπάτι πολὺ ὑψηλό. Ἀλλὰ γιὰ νὰ πᾶμε ἀπὸ τὸ ἕνα ἐπίπεδο σὲ ἐκεῖνο τὸ ψηλό, δὲν ἀπαιτεῖται ἕνα ἅλμα, ἀλλὰ πολλὰ ἐνδιάμεσα βήματα. Θὰ τὸ δεῖτε αὐτὸ ὅταν μελετᾶτε τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ προσπαθεῖτε νὰ ἀγωνίζεστε. Τί θὰ δοῦμε, λοιπόν, ἐκεῖ πέρα; Θὰ δοῦμε κάθε μέρα νὰ ἀποκτοῦμε πιὸ πολὺ Ἅγιον Πνεῦμα. Τὸ καταλαβαίνουμε· τὰ μάτια μας ἀνοίγουν πιὸ πολύ. Ἐκεῖνο ποὺ χθὲς δὲν τὸ βλέπαμε, σήμερα τὸ βλέπουμε. Ἔτσι, φθάνουμε νὰ κράξουμε, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: "ἀββᾶ ὁ πατήρ". «οὐ γὰρ ἐλάβετε Πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ ὁ πατήρ». Ρώμ. 8,15 Ἐὰν δὲν εἴχαμε Πνεῦμα υἱοθεσίας, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, δὲν θὰ ἀποκαλούσαμε τὸν Θεὸ Πατέρα. "Ἀββᾶ" εἶναι στὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα καὶ τὴν ἀραμαϊκή, "Πατὴρ" εἶναι στὴν ἑλληνική. Βάζει καὶ τὶς δύο λέξεις. 

   Ἔχουμε, λοιπόν, Πνεῦμα Ἅγιο. Ἔχουμε· μόνο ποὺ τὸ ἔχουμε λίγο, σὰν νὰ μᾶς δίνει μιὰ μικρὴ δόση τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ἀλλά, πάντως, πρέπει νὰ ἀποκτοῦμε διαρκῶς Πνεῦμα Ἅγιον, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσαλύμων: "Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μοιάζει μὲ ἕναν ὠκεανό. Ὅ,τι δοχεῖο θὰ πάρεις μαζί σου γιὰ νὰ πάρεις νερό, τέτοιο θὰ εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ πῆρες. Ἂν πῆρες μικρὸ δοχεῖο, λίγο Ἅγιον Πνεῦμα πῆρες. Ἂν πάρεις μεγάλο δοχεῖο, πολὺ Ἅγιον Πνεῦμα πῆρες". Δηλαδή, εἶναι κάτι ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα —ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, ἀφοῦ παρομοιάζεται μὲ ἕναν ὠκεανὸ— εἶναι κατατεθειμένο. Ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται πόσο θὰ πάρουμε. Ἐκεῖνο εἶναι ἕτοιμο νὰ μᾶς δοθεῖ ὁλόκληρο, ἀπὸ ἐμᾶς ὅμως ἐξαρτᾶται. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι, ἂν δὲν ἔχουμε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο οὔτε τέλειον οὔτε ἐλεύθερον. 

Απόσπασμα απο την🔸6η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Καθολική Ἐπιστολή Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Καθολική Ἐπιστολή Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ".
https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/kauolikh-epistolh-agioy-iakvboy
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_1.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Καθολική Ἐπιστολή Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου».
https://drive.google.com/file/d/15mW3fIppIdNLnG__x5aBD8I0Jx5jqQq-/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς : «Καθολική Ἐπιστολή Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%20%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85%20%CE%99%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%B2%CE%BF%CF%85%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%91%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CE%BF%CF%85.?m=1

🔸 Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

🔹Facebook.
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἀναφορά εἰς τό Ἅγιον Πνεῦμα μόνον σέ ὅ,τι καταχωρεῖται εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν.

†. Εὑρισκόμεθα, ἀγαπητοί, στὴν δεκάτη ἕκτη κατήχηση· εἶναι ἡ δευτέρα ὁμιλία στὴν κατήχηση αὐτήν. Εὑρισκόμεθα εἰς τὴν δευτέραν παράγραφον, ἤδη τὴν εἴχαμε ἀρχίσει. Τὸ θέμα εἶναι περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

   Συνεχίζει ὁ Ἅγιος Κύριλλος καὶ λέει: "Λεγέσθω τί δὴ παρ’ ἡμῶν πὲρὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μόνα τὰ γεγραμμένα·". Ἂς εἰπωθοῦν λοιπὸν ἀπὸ μᾶς ὅ,τι ἀφορᾶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλὰ μόνο αὐτὰ ποὺ εἶναι γραμμένα. Ἐδῶ ὑπάρχει ἕνα λεπτὸ σημεῖο, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ τὸ προσέξουμε, διότι ὄχι μόνο σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλὰ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ καὶ σὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο θέμα, σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἢ στὸ θέμα τῆς Ἁγίας Τριάδας καὶ λοιπά, στὰ θέματα τῆς σωτηρίας μας, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι γραμμένα στὴν Ἁγία Γραφή. Ποιά Ἁγία Γραφή; Καὶ τὴν Καινὴ καὶ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, διότι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι μία, Καινὴ καὶ Παλαιὰ Διαθήκη. Δὲν μποροῦμε, λοιπόν, νὰ πάρουμε πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι γραμμένα, διότι ἂν χρησιμοποιήσουμε μὴ γραμμένα πράγματα, τότε δὲν παίρνουμε τὴν κατοχύρωση μιᾶς ἀλήθειας, ἀλλὰ τὴν πιθανολογία της. Καὶ βεβαίως, μέσα στὸν χῶρο τῆς θεολογίας δὲν μποροῦμε νὰ πιθανολογοῦμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε πάντοτε ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γνήσιο, σωστό. Διότι ἡ πιθανολογία δὲν ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία. Ἄλλο θέμα ὅτι αὐτὸ ποὺ θὰ πάρουμε ἀπὸ τὴ Γραφή, πρέπει νὰ μὴν τὸ κάνουμε καὶ αὐτὸ πιθανολογία. Ὄχι μόνο ὅ,τι δὲν εἶναι γραμμένο νὰ τὸ πιθανολογήσουμε, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο δὲν πρέπει νὰ τὸ πιθανολογήσουμε. Διότι, θὰ μοῦ πεῖτε, εἶναι δυνατὸν κάτι ποὺ εἶναι γραμμένο νὰ πιθανολογηθεῖ; Βεβαίως. Αὐτό, ὅμως, δὲν ἔχει καμία σχέση, ποὺ λέγω, τὸ πιθανολόγημα ἑνὸς γραμμένου πράγματος μὲ τὸ θεολογῶ. Διότι θεολογῶ θὰ πεῖ ἐπεξεργάζομαι ἕνα δεδομένο ὑλικό. Δὲν θὰ μποροῦσα νὰ μιλάω γιὰ θεολογία ἐὰν δὲν ἐπεξεργαζόμουν τὸ παραδεδομένο καὶ τὸ κατατεθειμένο, δηλαδὴ τὸ γραμμένο ὑλικό. Μόνο τὸ κατατεθειμένο. Τώρα, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο δὲν κατετέθη, ἀλλὰ εὐλαβῶς μπορῶ νὰ τὸ ἐπεξεργαστῶ καὶ νὰ δημιουργήσω κάποιες προεκτάσεις, αὐτὸ δὲν λέγεται πιθανολογία —ὅτι πιθανολογῶ— ἀλλὰ πάλι θεολογῶ, καὶ ἡ θεολογία, δὲν ἔχει συνεπῶς μόνο τὴν περίπτωση νὰ ἑρμηνεύσει μὲ λίγα λόγια κάτι, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἴδιο νὰ τὸ ἁπλώσει, νὰ τὸ ἐπεκτείνει πάντοτε μέσα στὰ ὅρια καὶ τὰ μέτρα τῆς Γραφῆς. Μπορεῖ νὰ ἔχω πλῆθος ἄλλες πληροφορίες, μία ἢ περισσότερες ἄλλες σὲ ἄλλα σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Μὲ βάση, λοιπόν, τὴν Ἁγία Γραφὴ θὰ θεολογήσω ἐπάνω σ’ αὐτὸ τὸ χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι "θεολογῶ" καὶ "ἁπλώνομαι" δὲν σημαίνει πιθανολογῶ. Τὴν πιθανολογία συνήθως τὴν ἔχουν οἱ αἱρετικοὶ ἢ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ ἤθελαν νὰ μείνουν στὴ δική τους τὴ γνώμη καὶ ὄχι σὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι κατατεθειμένο μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὑπάρχουν καὶ σημεῖα τὰ ὁποῖα λέγονται "θεολογούμενα". Ἄλλο "θεολογῶ" κάτι ποὺ εἶναι, θὰ λέγαμε, ἕνας καρπὸς τῆς θεολογίας, καὶ ἄλλο κάτι ποὺ εἶναι "θεολογούμενο". Θεολογούμενο θὰ πεῖ κάτι τὸ ὁποῖο συζητοῦμε διότι δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε πιὸ πολλὰ στοιχεῖα –πάντα ἀπὸ τὴ Γραφή– γιὰ νὰ ποῦμε κάτι περισσότερο. Μποροῦμε κάτι νὰ ποῦμε, ἀλλὰ αὐτὸ πάντοτε εἶναι εὐλαβὲς καὶ ὄχι μὲ πρόθεση τὴν ἀπόκλιση. Αὐτὸ λέγεται "θεολογούμενο"· τὸ συζητοῦμε. Ὕστερα, ποτὲ δὲν μποροῦμε νὰ στηρίξουμε ἕνα δόγμα ἐπάνω σὲ κάτι ποὺ εἶναι θεολογούμενο. Τὰ δόγματα θὰ στηριχθοῦν ἐπάνω στὴν Ἁγία Γραφὴ· ὅταν τὴ θεολογήσουμε, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ πάρουμε τὰ δόγματα. Κανένα δόγμα δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Αὐτὸ νὰ τὸ ξέρετε, γιατί εἶναι μερικοὶ ποὺ λένε: «Ἄ, ἐγὼ διαβάζω –ὁ Προτεσταντικὸς Κόσμος– ἐγὼ διαβάζω τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ δὲν ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Πατέρων καὶ τὴν Παράδοση». Ἐδῶ εἶναι τὸ πρῶτο καὶ μεγάλο λάθος, ὀγκόλιθος λάθος τοῦ Προτεσταντικοῦ Κόσμου. Γιατί; Διότι ὁ Προτεσταντικὸς Κόσμος, ἀρνούμενος τὴν αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Πατέρων —προσέξτε αὐτὸ τὸ σημεῖο, προσέξτε, πολὺ καλὰ προσέξτε— μεταβάλλει ὁ Προτεσταντικὸς Κόσμος τὸν ἑαυτό του σὲ αὐθεντία. Καὶ ὅταν σοῦ λέει «ὅταν θὰ πάρεις στὰ χέρια σου τὴ Γραφή, δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ στηριχθεῖς σ' ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔχουν ἑρμηνεύσει στὴν Ἐκκλησία οἱ Πατέρες, διότι δὲν δεχόμεθα τὴν αὐθεντία τῶν Πατέρων. Ἐσὺ ὅταν διαβάσεις, αὐτὸ ποὺ θὰ καταλάβεις, αὐτὸ εἶναι». 

   Ὥστε λοιπόν, ἡ προσπάθεια νὰ ἀποφύγουμε τὴν αὐθεντία τῶν Πατέρων, μετέβαλε τοὺς ἀναγνώστας καὶ μελετητὰς τῆς Ἁγίας Γραφῆς σὲ τί; Σὲ μικρὲς αὐθεντίες. Τὸ καταλάβατε αὐτὸ ποὺ εἶπα; Ἀλλὰ ὅταν ὁ κάθε πιστὸς μεταβάλλεται σὲ μία αὐθεντία, τότε πέστε μου πόσες αὐθεντίες ἔχουμε; Καὶ ἂν ἔχουμε πλῆθος αὐθεντίες, τότε ποῦ εἶναι ἡ αὐθεντία; Καταστράφηκε ἡ αὐθεντία. Δὲν ὑπάρχει καθόλου. Γι' αὐτὸν τὸν λόγο, ὁ Προτεσταντικὸς Κόσμος ἔχει ἑκατοντάδες ὁμολογίες, γιατί ὁ καθένας ἑρμηνεύει κατὰ τὸ δοκοῦν. Καὶ νὰ φανταστεῖτε, ἀγαπητοί, μερικὰ τραγικὰ τῆς ἱστορίας. Ὁ Προτεσταντικὸς Κόσμος, "protest" θὰ πεῖ διαμαρτύρομαι, δηλαδή, ὁ διαμαρτυρόμενος κόσμος διαμαρτυρήθηκε κατὰ τοῦ Πάπα, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι «ἐγὼ εἶμαι ἡ αὐθεντία». Αὐτὸ ἦταν ἀληθές. Δὲν μπορεῖ ὁ Πάπας νὰ εἶναι ἡ αὐθεντία. Στὴν Ἐκκλησία μας δὲν εἶναι ἕνα πρόσωπο αὐθεντία. Πρῶτα ὁ Θεὸς θὰ τὸ δοῦμε αὐτὸ τὴν ἐρχόμενη Κυριακή, ὅταν λέγει ὅτι ἀπέστειλαν Πέτρον καὶ Ἰωάννην. Ποιοί ἀπέστειλαν τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην στὴ Σαμάρεια γιὰ νὰ δοῦν τὸ ἔργο τοῦ Φιλίππου; Ποιοί ἀπέστειλαν; Ὁ Πέτρος θεωρεῖται κορυφαῖος. Ποιοί ἀπέστειλαν τὸν Πέτρον; Ὁ Πέτρος ἂν ἦταν κορυφαῖος, θὰ μποροῦσε νὰ ἀποστέλλεται; Ποιοί ἀπέστειλαν; Τὸ σῶμα τῶν Ἀποστόλων, τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἰδοὺ ποῦ εἶναι ἡ αὐθεντία! Οὔτε στὸν Πέτρο, οὔτε στὸν Παῦλο, ἀλλὰ καὶ στὸν Πέτρο καὶ στὸν Παῦλο καὶ στὸν Ματθαῖο καὶ στὸν Λουκᾶ, ἐν σώματι. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν ἡ αὐθεντία σὲ ἕνα πρόσωπο. Σὲ ἕνα πρόσωπο μόνο στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὑπάρχει αὐθεντία. Τὴν αὐθεντία τὴν ἔχει ἡ Ἐκκλησία. Καὶ τὸ τραγικὸ τῆς ἱστορίας εἶναι ὅτι οἱ Διαμαρτυρόμενοι, προκειμένου νὰ ἀρνηθοῦν τὴν αὐθεντία τοῦ Πάπα —ὀρθῶς, νὰ διαμαρτυρηθοῦν— ἔγιναν οἱ ἴδιοι μικροὶ πᾶπες. Σὰν νὰ τὸν ἔσπασαν καὶ νὰ τὸν ἔκαναν ἑκατομμύρια κομμάτια, καὶ κάθε Προτεστάντης εἶναι καὶ ἕνας μικρὸς πάπας. Αὐτὸ εἶναι, θὰ λέγαμε, αὐτὸ εἶναι τὸ δρᾶμα τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Γι’ αὐτὸ ἑρμηνεύουν καὶ λανθασμένα τὴν Ἁγία Γραφή. Δὲν ἔχουν τὴν αὐθεντία. Δὲν τὴν ἔχουν. Φοβερό! Καὶ ἐπικαλοῦνται πάντα τὴν αὐθεντία τῆς Γραφῆς, μὰ ἡ Γραφὴ θέλει ἑρμηνεία. Καὶ γιὰ νὰ τὴν ἑρμηνεύσεις, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, πρέπει νὰ ἔχεις τὸ Πνεῦμα Ἅγιον. Ἐσύ, μὲ τὰ τσαρούχια σου τὰ βρώμικα καὶ τὰ ποδάρια σου τὰ ἄπλυτα, προχωρεῖς εἰς ἱερὸν χῶρον νὰ ἑρμηνεύσεις τί; Τί λέει ὁ Θεὸς στὸν Μωυσέα προκειμένου νὰ κατανοήσει τὸ μυστήριο τῆς φλεγόμενης καὶ μὴ κατακαιόμενης βάτου, ἀπὸ τὴν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ Θεός; «Βγάλε», λέει, «τὰ σανδάλια σου». Γιατί; Ὁ τόπος εἶναι ἱερός. Εἶναι Ἅγιος. Ἔ, λοιπόν, ὁ τόπος τῆς Γραφῆς εἶναι Ἅγιος. Δὲν μπορεῖς νὰ μπεῖς μὲ βρώμικα ποδάρια καὶ μὲ τσαρούχια μέσα εἰς τὸν χῶρο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλὰ εὐλαβῶς θὰ πεῖς: Αὐτὸ ποὺ εἶναι κατατεθειμένο στὴ Γραφή, ὡς ἑρμηνεία αὐτὸ θὰ δεχθῶ! τὸ κῦρος καὶ τὴν αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ εἶναι κατατεθειμένη ἡ αὐθεντία. Μόνη εἰς τὴν Ἐκκλησία. Πιστεύω τὸ καταλαβαίνετε. 

   Λοιπόν, τί λέει ἐδῶ τώρα ὁ Ἅγιος Κύριλλος; Θὰ ποῦμε, λέει, μόνο τὰ γεγραμμένα. Ὁ ἄνθρωπος, –ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ τὸ πῶ ἔτσι– ἔχει φόβο Θεοῦ! «Νὰ πῶ πράγματα τὰ ὁποῖα νὰ πέσω εἰς τὴν αἵρεση». Ήδη ζεῖ ὁ Ἅγιος Κύριλλος. Εἶναι τοῦ τετάρτου αἰῶνος. Αὐτὴ ἡ κατήχηση εἰπώθηκε τὸ 350 μ.Χ. Ζεῖ τὸ δρᾶμα του Ἀρειανισμοῦ καὶ ὑπῆρξε καὶ θῦμα του Ἀρειανισμοῦ. Ὅταν λέω θῦμα, ἐννοῶ ὅτι ἐδιώχθη ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἦταν Ὀρθόδοξος. Καὶ τὸ χειρότερο τὸ τραγικόν —ἐκεῖνα τὰ φοβερὰ πράγματα ποὺ συμβαίνουν— τὸν ἐδίωξε ἐκεῖνος ποὺ τὸν χειροτόνησε. Ὁ ἐπίσκοπος ποὺ τὸν χειροτόνησε, ἐκεῖνος τὸν ἐδίωξε, διότι ἐκεῖνος ἐν τῷ μεταξὺ πῆρε τὸ μικρόβιο τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Ναί, φοβερό. Λοιπόν, ἀγαπητοί, ὅσα εἶναι γραμμένα αὐτὰ θὰ ποῦμε. "Ἃ δὲ τί μὴ γέγραπται, μὴ πολυπραγμονῶμεν·". Ἐὰν κάτι δὲν ἔχει γραφτεῖ, μὴ πολυπραγμονοῦμε σὲ αὐτό. Μποροῦμε κάτι νὰ κουβεντιάσουμε, ἀλλὰ δὲν θὰ πολυπραγμονήσουμε. Αὐτὸ ποὺ λέμε "κάτι νὰ κουβεντιάσουμε" εἶναι αὐτὸ ποὺ λέμε, μπορεῖ νὰ εἶναι θεολογούμενο, νὰ μὴν καταλαβαίνουμε πολλὰ πράγματα, νὰ ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη ἄποψη γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Ἀλλὰ παραπάνω τίποτα δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε. Ἄστο ὅπως εἶναι. Διότι ἀγαπητοί, μυστήριο εἶναι ὁ Χριστιανισμὸς· γιατί εἶναι μυστήριο ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, σᾶς τὸ εἶπα τὴν ὥρα τῶν ἀποριῶν. Δηλαδή, τὸ μυστήριο αὐτὸ δὲν κατανοεῖται. Ὁ Χριστιανισμὸς λοιπὸν ὁλόκληρος εἶναι ἕνα μυστήριο. Θὰ κατανοήσουμε μόνο ὅ,τι εἶναι δυνατόν. Καὶ μάλιστα ἕνα μικρὸ μέρος ἀπὸ ὅ,τι εἶναι δυνατὸν θὰ κατανοήσουμε. Τὸ μεγάλο μέρος δὲν κατανοεῖται. Μοιάζει ὁ Χριστιανισμὸς μὲ ἕνα παγόβουνο. Ξέρετε πόσα μέρη τοῦ παγόβουνου εἶναι ἀπὸ κάτω καὶ τί μέρος βγαίνει ἀπὸ πάνω. Μικρὸ μέρος βγαίνει ἀπὸ πάνω. Τὸ ἄλλο εἶναι βυθισμένο. Τί βλέπουμε ἀπὸ τὸ παγόβουνο; ἐκεῖνο ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ. Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀπὸ κάτω καὶ ποὺ ἀποτελεῖ τὸν μεγαλύτερο ὄγκο, αὐτὸ εἶναι βυθισμένο. Αὐτὸ δὲν τὸ βλέπουμε. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο. Ἔτσι, ἀγαπητοί, μὴ πολυπραγμονοῦμε. Νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος πάντα νὰ λέμε: "αὐτὸ δὲν τὸ ξέρω". Γιατί; Δὲν τὸ λέει ἡ Γραφή. Δὲν τὸ λέει ἡ Γραφή, δὲν τὸ ξέρω. 

  "Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἐλάλησε τὰς Γραφάς". Ἐδῶ θέλω νὰ προσέξετε κάτι τώρα. Ὅταν τὸ εἶδα, σταμάτησα καὶ ὑπογράμμισα –γιατί ὑπογραμμίζω στὸ βιβλίο ἐκεῖνα τὸ ὁποῖα θέλω νὰ τονίσω– τὸ ἄρθρο "τάς". Λέγει, αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐλάλησε "τὰς" Γραφάς. Θὰ περίμενα γιὰ μιὰ στιγμή –γι αὐτὸ μὲ αἰφνιδίασε– νὰ διαβάσω "αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐλάλησε "εἰς" τὰς Γραφάς". Ἀλλὰ δὲ λέγει εἷς τὰς Γραφάς, λέγει "τὰς" Γραφάς. Δηλαδή, μὲ ἁπλᾶ λόγια, νὰ δεῖτε τὴ διαφορά. Ἐὰν λέγαμε "εἰς τὰς Γραφὰς ἐλάλησε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον", τότε ἡ ἀλήθεια του εἶναι μέσα σὲ αὐτὰ ποὺ ἔγραψαν οἱ ἱεροὶ συγγραφεῖς. Ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ἔγραψαν οἱ ἱεροὶ συγγραφεῖς, τὰ ἔγραψε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν ὁμιλεῖ περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μόνον, ἀλλὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ τὴν ἔγραψε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά. Καὶ ὅταν λέγει ἐδῶ "ἐλάλησε τὰς Γραφάς", σημαίνει αὐτὸς εἶναι ὁ συγγραφέας. Δὲν εἶναι ὁ Ματθαῖος, δὲν εἶναι ὁ Μᾶρκος, δὲν εἶναι ὁ Λουκᾶς, δὲν εἶναι ὁ Ἰωάννης, δὲν εἶναι ὁ Παῦλος, δὲν εἶναι ὁ Πέτρος, δὲν εἶναι ὁ Ἰάκωβος –παίρνω τοὺς συγγραφεῖς τῆς Καινῆς Διαθήκης–. Δὲν εἶναι ὁ Μωυσῆς —νὰ πάρω τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης— δὲν εἶναι οἱ συγγραφεῖς τῶν Βασιλειῶν, δὲν εἶναι ὁ Ἰερεμίας, δὲν εἶναι ὁ Ἠσαΐας, δὲν εἶναι ὁ Ἰεζεκιήλ, δὲν εἶναι ὁ Δανιήλ. Ἀλλὰ ποιός εἶναι; Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι ὁ συγγραφέας. Αὐτὸ ἔρχεται καὶ γράφει μὲ τὸ χέρι τοῦ συγγραφέως. 

   Ἀλλὰ μὴν νομισθεῖ ὅμως —γιατί ξέρω κάποιος θὰ ἔχει μιὰ ἀντίρρηση τώρα, θὰ ἐξηγήσω— μὴν νομισθεῖ ὅτι οἱ ἱεροὶ συγγραφεῖς εἶναι παθητικὰ στοιχεῖα, ὅπως ἕνα μέντιουμ πού, ὅταν παίρνει καὶ γράφει ὑπνωτισμένο τὸ μέντιουμ ἢ λέει ὅ,τι λέει ἐκεῖνα ποὺ λέει, ὅταν φύγει ἀπὸ τὴν ὕπνωσή του, δὲν θυμᾶται τίποτε, δὲν ξέρει τίποτε. Γιατί; Διότι ἁπλούστατα τοῦ μέντιουμ ἡ συνείδηση δὲν εἶχε λάβει μέρος· γι' αὐτὸ τὸν λόγο καὶ δὲν ἔχει καμία γνώση. Ἕνα ξένο ἐγὼ ὑπηγόρευε ὅ,τι ὑπηγόρευε εἰς τὸ μέντιουμ. Ἐδῶ ὅμως δὲν καταργεῖται οὔτε ἡ συνείδηση, οὔτε τὸ πρόσωπο τοῦ ἱεροῦ συγγραφέως. Καὶ ὄχι μόνο δὲν καταργεῖται ἡ συνείδηση καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ ἱεροῦ συγγραφέως, τοῦ Λουκᾶ, τοῦ Ἰωάννη καὶ τὰ λοιπά, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον χρησιμοποιεῖ καὶ τὰ προσωπικὰ στοιχεῖα τοῦ ἱεροῦ συγγραφέως. Καὶ ποιά εἶναι αὐτά; Ἡ μόρφωσή του, οἱ ἰδιωματισμοί του, οἱ προσωπικές του παρατηρήσεις καὶ τὸ κάθε ἑξῆς. Ἔτσι μποροῦμε νὰ λέμε ὅτι τὸ πλουσιότερο σύγγραμμα ἔργων στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀπὸ πλευρᾶς πλούτου λέξεων εἶναι τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο. Τὸ φτωχότερο βιβλίο ἀπὸ τὰ 27 βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀπὸ πλευρᾶς λέξεων, ποιό λέτε ὅτι εἶναι; Θὰ μείνετε κατάπληκτοι ἅμα τὸ ἀκούσετε. Τὸ κατὰ Ἰωάννην ὑψηπετές, ἀετίσιο Εὐαγγέλιο. Εἶναι τὸ πιὸ φτωχὸ ἀπὸ πλευρᾶς λέξεων. Τὸ πιὸ φτωχὸ εἶναι. Δὲν ἔχει σημασία· διότι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο χρησιμοποιεῖ τοὺς ἱεροὺς συγγραφεῖς καὶ μὲ τὰ προσωπικά τους στοιχεῖα. Πῶς γράφει ὁ Παῦλος; Ὁ Παῦλος γράφει λίγο στριφνά. Γιατί εἶναι τὸ προσωπικό του ἰδίωμα. Ἅμα διαβάσῳ ἕνα συγγραφέα καὶ ἔχω γνώση —ἐννοεῖται— τοῦ συγγραφέως, δὲν θὰ καταλάβω ὅτι αὐτὸ τὸ βιβλίο ἀνήκει στὸν τάδε συγγραφέα; Εἶναι τὸ λεγόμενο προσωπικὸ ὕφος. Ποῦ τί εἶναι αὐτό; Ἡ συνισταμένη πολλῶν πραγμάτων. Ἡ μόρφωση, ἡ πεῖρα... πάρα πολλὰ πράγματα εἶναι. Πάρα πολλὰ πράγματα. Πῶς ἐκφράζομαι; Ὅλα αὐτὰ εἶναι προσωπικὰ στοιχεῖα. 

   Ἔτσι λοιπόν, τί γράφει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο; Γιὰ νὰ πάρω τὴ γραφὴ γιὰ τὴ γραφή. Ὑπάρχουν, λέγει, μερικὰ δυσνόητα χωρία στὶς ἐπιστολὲς τοῦ ἀγαπητοῦ Παύλου, ποὺ μερικοί, λέγει, ἀνόητοι καὶ ἀμαθεῖς τὰ διαστρεβλώνουν «πρὸς ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν». Γιὰ τὴν ἴδια τους τὴν καταστροφή. Ὥστε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο γράφει τὴν Ἁγία Γραφὴ· ἔχει τοὺς ἱεροὺς συγγραφεῖς, ὄχι παθητικὰ πιόνια. Ἔχουν ὅλη τὴν προσωπικότητά τους. Ἀλλὰ ἀγαπητοί μου, τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ τὸν γράφει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Αὐτὸ μὴν τὸ ξεχάσετε. Μοῦ ἔκανε πολὺ ἐντύπωση αὐτὴ ἡ ἔκφραση: "Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐλάλησε τὰς γραφάς". 

   Καὶ στὴ συνέχεια: "Αὐτὸ καὶ πὲρὶ ἑαυτοῦ εἴρηκεν ὅσα ἐβούλετο ἢ ὅσα ἐχωροῦμεν". Καὶ συνεπῶς λέγει, αὐτὸ τὸ ἴδιο ἔγραψε γιὰ τὸν ἑαυτό του· ἀφοῦ γράφει ἐκεῖνο, ἐκεῖνο ἔγραψε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Γιατί γιὰ τὸν ἑαυτό του; Γιατί τὸ θέμα ποὺ διαπραγματευόμεθα εἶναι περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι καὶ περὶ τοῦ Πατρὸς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο γράφει, καὶ περὶ τοῦ Υἱοῦ γράφει, καὶ περὶ τῆς σωτηρίας, καὶ περὶ τῶν ἐσχάτων, καὶ περὶ πάντων. Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τὰ περιέχει ὅλα. Ὅταν λέει ὅμως ἐδῶ "πὲρὶ εαὐτοῦ εἴρηκεν", γιὰ τὸν ἑαυτό του ἔχει πεῖ, ἔχει μιλήσει· ἐννοεῖ ἐδῶ γιὰ τὸ διαπραγματευόμενο θέμα. Τί θέμα ἔχουμε; Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔ, ὅ,τι γράφει λοιπὸν περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ἴδιο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὰ ἔχει γράψει. Πόσα, τί ἔχει γράψει; Ὅσα ἐβούλετο, ὅσα ἤθελε. Ὅ,τι ἤθελε. Κύριον. Καὶ «εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Κύριον». Καὶ Κύριος θὰ πεῖ Θεός. Κύριος ὁ Πατήρ, Κύριος ὁ Υἱός, Κύριον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, Κύριος εἶναι, Θεὸς εἶναι. Ὅσα θέλει, ὅ,τι θέλει. Ὅσο θέλει. Ἢ "ὅσα ἐχωροῦμε·" ἢ ὅσα μπορούσαμε ἐμεῖς νὰ καταλάβουμε καὶ νὰ μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε. Βλέπετε λοιπὸν ποιός εἶναι τώρα ὁ ἱερὸς συγγραφεύς. Οὐσιαστικὰ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Καὶ γράφει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Αὐτὰ εἶναι σὲ μιὰ μικρὴ εἰσαγωγὴ ποὺ τὰ λέει ἐδῶ. Γιατί εὐθὺς παρακάτω θὰ μπεῖ στὸ κύριο τοῦ θέματος ὁ Ἅγιος Κύριλλος ἀπὸ τὴν τρίτη παράγραφο. 

   Καὶ λέγει: "Λεγέσθω οὖν ἅ εἴρηκεν". Ἂς ποῦμε λοιπὸν ἐκεῖνα, καὶ ἂς ἀναφέρομαι καὶ ἂς ἀναπτύξουμαι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐκεῖνο εἶπε. "Ὅσὰ γὰρ οὐκ εἴρηκεν, ἡμεῖς οὐ τολμῶμεν". Γιατί λέγει, ὅσα δὲν εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τὴν τόλμη, δὲν τολμοῦμε νὰ τὰ ποῦμε, νὰ τὰ ἀναπτύξουμε καὶ νὰ τὰ παρουσιάσουμε.

Απόσπασμα από την🔸123η🔸ομιλία στην κατηγορία : "Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
"Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου" εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/katixhseis-agioy-kyrilloy
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_79.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://drive.google.com/file/d/151ddhVscWX5DAo0hPCLUOkNzoXguoDyp/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40oaZDDtLGpHIQUrsAVX0gNA

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%87%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%E1%BC%89%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό Πνεῦμα Τό Ἅγιον ἐλέγχει τόν κόσμον. (β΄ ἔκδοσις)

†. Δέκα ημέρες μετά την Ανάληψιν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αγαπητοί μου, και πενήντα ημέρες μετά την Ανάστασή Του ο Κύριος έστειλε το Πνεύμα Του το Άγιον εις τους μαθητάς Του, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του. Βέβαια, η εορτή του Πάσχα και η εορτή της Πεντηκοστής ήσαν εβραϊκές εορτές που είχε καθορίσει ο ίδιος ο Θεός, ήσαν, όμως, τύποι των αληθινών εορτών, δηλαδή της Αναστάσεως του Χριστού –το Πάσχα- και της καθόδου του Αγίου Πνεύματος –Πεντηκοστή.

     Ήρθε ο Υιός και Λόγος του Θεού εις αυτόν τον κόσμον, αφού ενηνθρώπησε, εδίδαξε, απεκάλυψε τον αληθινόν Θεό, δηλαδή τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, έπαθε επί του Σταυρού, ανεστήθη και ανελήφθη εις τον ουρανόν. Έτσι, έκλεισε τον κύκλο της σωτηρίου προσφοράς Του. Έμενε να έρθει στον κόσμον το Πνεύμα το Άγιον, για να μένει πάντοτε εις την Εκκλησίαν, που ίδρυσε ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς. Όμως, η αναχώρησις, τουλάχιστον η αισθητή, του Ιησού, θα έδιδε λύπη εις τους μαθητάς. Ήταν, όμως, ανάγκη έτσι να γίνει. Γι'αυτό ο ευαγγελιστής Ιωάννης καταγράφει εις το 16ον κεφάλαιόν του: «Νῦν δὲ ὑπάγω πρὸς τὸν πέμψαντά με, ἀλλ’ ὅτι ταῦτα λελάληκα ὑμῖν, ἡ λύπη πεπλήρωκεν ὑμῶν τὴν καρδίαν· ἀλλ' ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν λέγω ὑμῖν· συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω. ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος –το Πνεύμα το Άγιον- οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς· ἐὰν δὲ πορευθῶ, πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς». Το προανήγγειλε ο Κύριος ότι «θα ‘χετε λύπη, δεν πειράζει όμως, δεν γίνεται αλλιώτικα, έτσι συμφέρει, Εγώ πρέπει να φύγω, ο πρώτος Παράκλητος –που είναι ο Ιησούς Χριστός- για να έλθει ο δεύτερος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον».

      Αλλά γιατί συμφέρει σε μας, όπως είπε εδώ ο Κύριος, να απέλθει ο Χριστός; Διότι απερχόμενος θα έστελνε το Πνεύμα το Άγιον εις τον κόσμον, δηλαδή στην επί γης Εκκλησία Του. Όταν στην εποχή του Νώε, αγαπητοί μου, να δούμε λίγο πίσω την ιστορία, είχε πληθύνει η αμαρτία είπε ο Θεός: «Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας». «Δεν θα μείνει», λέει, «τὸ πνεῦμά μου εἰς τὸν αἰῶνα» –όχι «εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων», «εἰς τὸν αἰῶνα»- ξέρετε, κάθε λέξη –τι λέω «κάθε λέξη»; Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος κάθε συλλαβή έχει πάρα πολλή σημασία. «Δεν θα μείνει», λέγει, «εις αυτούς». Έτσι, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιον ανακαλείται. Αυτό σημαίνει ότι το Πνεύμα το Άγιον δεν ενήργει πλέον εις τους ανθρώπους, ώστε αυτοί να σωθούν. 

    Έπρεπε να έλθει ο Υιός, Εκείνος ο Οποίος, επιτραπήτω μοι να πω την λέξη, μας εφιλοτέχνησε, μας εδημιούργησε και μας εφιλοτέχνησε –ο Υιός! Βέβαια, και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος δημιουργούν τον άνθρωπον, αλλά άμεσος, όμως, δημιουργός είναι ο Υιός. Έπρεπε, λοιπόν, να έλθει –όπως το λέγει αυτό ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων- να ενανθρωπήσει και να διορθώσει το κτίσμα Του, τον άνθρωπον. «Διότι δεν ηνείχετο», λέγει, «να βλέπει τον άνθρωπο να λατρεύει πέτρες και ξύλα, και να μην λατρεύει τον αληθινό Θεό». Έπρεπε, λοιπόν, να έλθει ο Υιός. Ήλθε. Και έπρεπε να πάθει. Να αναστηθεί και να αναληφθεί, για να ανοίξει την οδό της σωτηρίας στον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αντικαταστάτης του Αδάμ. Γι'αυτό λέγεται και «ο Νέος Αδάμ». Εκείνο που απέτυχε ο Αδάμ να ζήσει –να τηρήσει δηλαδή την εντολή του Θεού, και ποια ήταν η εντολή του Θεού; «Δεν θα δοκιμάσετε από τον καρπόν αυτόν». Δύσκολα πράγματα, ε;  «Δύσκολα πράγματα», για φανταστείτε, αγαπητοί μου…

       Εντούτοις εισήχθη η γνώμη του διαβόλου, ξέπεσε ο άνθρωπος, οδηγήθηκε εκεί που οδηγήθηκε, αλλά έπρεπε, όμως, να σωθεί. Έπρεπε, λοιπόν, να πάρει την θέση του κάποιος άλλος. Και αυτός ο άλλος ήταν ο νέος Αδάμ, ο Ιησούς Χριστός.  Δηλαδή ο Θεός Λόγος, γιατί άνθρωπος δεν μπορούσε. Ποιος άνθρωπος θα ανελάμβανε αυτό το έργον; Ώστε ο Ίδιος ο Θεός να ενανθρωπήσει και να δικαιώσει τελικά τον άνθρωπον. 

     Αλλά έπρεπε, όμως, και να δημιουργήσει προϋποθέσεις ο νέος Αδάμ, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Και ποιες ήταν αυτές οι προϋποθέσεις; Για να έλθει πάντα βέβαια, ανοίγοντας τον δρόμο προς το Πνεύμα το Άγιον; Πρώτον, η άφεσις των αμαρτιών· δηλαδή ο άνθρωπος να συγχωρεθεί. Να δημιουργηθούν προϋποθέσεις συγχωρήσεως. Δεύτερον· η αφθαρτοποίηση της ανθρωπίνης φύσεως. Έπρεπε η ανθρωπίνη φύσις να γίνει άφθαρτη. Διότι η φθαρτή φύσις πώς θα μπορούσε να ανέβει εις τον ουρανόν; Και τρίτον, η αθανατοποίηση της ανθρωπίνης φύσεως. Δηλαδή ο άνθρωπος να συγχωρεθεί, να γίνει άφθαρτος και αθάνατος. Έτσι θα ανεβεί εις τον ουρανόν. Έτσι θα δικαιωθεί. Και αυτό συνιστά την πραγματική δηλαδή σωτηρία, για να ξέρουμε τι ακριβώς είναι η σωτηρία. 

      Και όλα αυτά πώς θα επετυγχάνοντο; Όχι μόνο από την μία πλευρά, τι θα έδινε ο Θεός Λόγος ο Ενανθρωπήσας, αλλά και από την άλλη πλευρά, τον άνθρωπο, που θα ήτο η πίστις. Δηλαδή, είπεν ο Θεός – ο Θεός Λόγος, στον Παράδεισον: «Δεν θα δοκιμάσετε από τον καρπόν αυτόν». Τι σήμαινε; Έπρεπε να πιστέψουν. Και είπε, μάλιστα, και τις συνέπειες: «Ἐν ᾗ ἡμέρᾳ φάγησθε, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». «Την ημέρα που θα δοκιμάσετε, θα πεθάνετε. Θα πεθάνετε και πνευματικά, θα πεθάνετε και σωματικά». Τώρα, λοιπόν, μπήκε η αμαρτία, η φθαρτότης και η θνητότης. 

    Αυτά τα τρία έπρεπε, λοιπόν, να διορθωθούν. Και ανέλαβε ο Ιησούς Χριστός. Συγχώρεσε τους ανθρώπους, έδωσε το μυστήριον της Εξομολογήσεως. Θέλετε ακόμη; Πέθανε επί του Σταυρού –τι θα πει «πέθανε επί του Σταυρού»; Απέθανε για λογαριασμό του Αδάμ - δεν είπε: «θανάτῳ ἀποθανεῖσθε»; Και κατόπιν ετάφη, ανέστη, που σημαίνει νικήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε και η φθορά. Άλλος θάνατος και άλλο φθορά. Φθορά θα πει αυτό όταν το σώμα λιώνει, ε;  Λιώνει. Και τότε άνοιξε ο δρόμος δια να έλθει το Πνεύμα το Άγιον. Αυτά έπρεπε να γίνουν. Συνεπώς θα λέγαμε ότι ο Ιησούς Χριστός αποτελεί για μας μία πρεσβεία –προσέξτε αυτό- πρεσβεία οντολογική. 

      Η πρεσβεία της Θεοτόκου, η πρεσβεία των Αγίων είναι λεκτική. Δηλαδή παρακαλούν τον Θεόν για μας. Τίποτε άλλο. Αλλά η πρεσβεία του Χριστού, ως ανθρώπου, δηλαδή όχι ως προς τον Πατέρα μόνον, αλλά προς τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, γιατί δεν απεσύρθη ποτέ από τους κόλπους του Πατρός ο Υιός – ποτέ δεν απεμακρύνθη, «ὁμοούσιος γάρ», γιατί είναι ομοούσιος- έτσι αποτελεί ο Ίδιος ο Χριστός μία οντολογική πρεσβεία. Δηλαδή, πραγματική πρεσβεία. Στέκεται μπροστά στον Πατέρα και Του λέει: «Πατέρα, διόρθωσα το πράγμα. Με βλέπεις; Εγώ, ο Υιός Σου. Διόρθωσα το πράγμα». Αυτό λέγεται «οντολογική πρεσβεία».

     Έτσι, ο Υιός ευηρέστησε εις τον Πατέρα. Όλα αυτά συνοψίζονται στον λόγο του Χριστού που είπε ότι «σας συμφέρει Εγώ να απέλθω, γιατί έπρεπε να γίνουν όλα αυτά. Γιατί αν Εγώ δεν απέλθω, ο δρόμος δεν ανοίγει στον ουρανό για τον άνθρωπο. Και το Πνεύμα το Άγιον συνεπώς δεν κατέρχεται». Ο Χριστός είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός (:Εγώ είμαι ο δρόμος)». Βλέπετε τώρα τι σημαίνει «Ἐγώ εἰμι ο δρόμος»; Πως άνοιξε τον δρόμο ο Χριστός; Αυτό σημαίνει ότι δια του Χριστού πορευόμεθα εις τον ουρανό, δηλαδή την δικαίωση, την αφθαρτοποίηση, την αθανατοποίηση. Και όλα αυτά δια της οδού, όλα αυτά, κατεβάζουν το Πνεύμα το Άγιον δια της αυτής οδού, ώστε να δοθεί σε μας η πνευματική ζωή, η δικαίωσις, η αφθαρτοποίησις και η αθανατοποίησις. 

     Αλλά το Πνεύμα το Άγιον δεν θα ήρχετο μόνον για να δώσει αυτά τα τρία αναφερθέντα κεφαλαιώδη αγαθά, αλλά επιπλέον θα ήρχετο και να ελέγξει τον κόσμον. Και να ελέγξει τον κόσμον. Προσέξατέ το. Σημειώνει ο Κύριος: «Καὶ ἐλθὼν ἐκεῖνος (:Και αφού θα έλθει Εκείνος, ο δεύτερος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον), ἐλέγξει -λέει ο Χριστός-  τὸν κόσμον περὶ ἁμαρτίας καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ περὶ κρίσεως (:θα ελέγξει, τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως)». Θα ελέγξει τον κόσμον για αυτά τα τρία πράγματα. Να τα δούμε όμως. Γιατί είναι πάρα πολύ χρήσιμο να τα δούμε.

       Έρχεται, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιον, ως ελεγκτής της στάσεως του κόσμου έναντι του Ιησού Χριστού. Έρχεται ως συνήγορος και μάρτυς του Χριστού. Πρέπει να δώσει την μαρτυρία Του για τον Ιησούν Χριστόν. Θα είναι έλεγχος, δηλαδή απόδειξις της αληθείας. Οι Ιουδαίοι, είναι γνωστό, ότι υπεστήριζαν ότι ο Ιησούς είναι πλάνος. Μέχρι τώρα. Συνεπώς, το Πνεύμα το Άγιον έπρεπε να αποδείξει ότι ο Ιησούς δεν είναι πλάνος, αλλά είναι αληθής. Και ο Κύριος διασαφηνίζει το περιεχόμενον αυτού του ελέγχου. Και πρώτο σημείον: «Περὶ ἁμαρτίας μὲν», λέει ο Χριστός, «θα ελέγξει τον κόσμον και προπαντός τον Ισραήλ, ὅτι οὐ πιστεύουσιν εἰς ἐμέ. Θα ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας, επειδή δεν πιστεύουν εις Εμένα». Πράγματι, είναι θανάσιμος αμαρτία. Ο Υιός του Θεού εργάστηκε τόσα και τέτοια για μας, κι όμως εμείς φθάσαμε να απορρίψομε τον Ιησούν Χριστόν. Τον απερρίψαμεν…

      Το Πνεύμα το Άγιον, όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, «δείξει πεπλημμεληκότας ἀσυγγνώστα», «θα δείξει ασυγχώρητα πόσο αμαρτήσαμε» και η απιστία –μεγάλη υπόθεσις!- είναι η ρίζα όλων των άλλων αμαρτιών.  Και το κορύφωμα της απιστίας είναι η απόρριψις του Ιησού Χριστού. Είναι η κατεξοχήν αμαρτία του Ισραήλ, όπως σας είπα, δυστυχώς γι’ αυτούς, μέχρι σήμερα. Και όσο ο κόσμος δεν πιστεύει εις τον Ιησούν, τόσο ακόμη θα παραμένει βυθισμένος εις την αμαρτίαν. Ο Κύριος είπε: «Ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν» (Ιωάννης, 8ο κεφάλαιο). «Εάν δεν πιστέψετε ότι Εγώ είμαι ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας».  Επειδή ο κόσμος δεν επίστεψε λοιπόν στον Χριστόν ως Θεόν, γι'αυτό μένει στις αμαρτίες του και ολοένα βυθίζεται.

     Εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι προφητεία αυτό από τον ίδιο τον Χριστό, «ο κόσμος επίστευσε –όσοι επίστευσαν, μάλιστα περί την Μεσόγειον Θάλασσαν και όπου πήγαν οι Απόστολοι, μέχρι τας Ινδίας, όπου πήγαν Ινδία, Ευρώπη κ.λπ. Όμως, προϊόντος του χρόνου θα έλθει το μυστήριον –αυτό μας το αποκαλύπτει και ο Απόστολος Παύλος – «τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας». Με αποκορύφωμα τον Αντίχριστο. Ο καρπός αυτής της ανομίας θα είναι ο Αντίχριστος. «Εγώ», λέει, «θα έλθω», είπε εις τους μαθητάς Του. «Το θέμα δεν είναι εκεί, αν θα’ ρθω ή δεν θα ‘ρθω, αλλά όταν θα έρθω», είπε ο Χριστός, «θα βρω την πίστη επί της γης;». Το έχετε διαβάσει το Ευαγγέλιο, το ξέρετε. «Θα βρω την πίστη επί της γης;»...

       Γι΄αυτό βλέπετε τώρα το φαινόμενον –το βλέπουμε, είμαστε εις τον χώρον του πράγματος- το φαινόμενον της απιστίας. Και οι Χριστιανοί μας αρνούνται τον Χριστόν, η Ευρώπη έχει ξεφτίσει από πλευράς χριστιανικής, έχει φοβερά εκκοσμικευθεί με την έδρα της, που είναι η Ρώμη, ο Πάπας, ο εκάστοτε Πάπας. Γι'αυτό κάναμε εμείς φασαρία να μην έρθει ο Πάπας εδώ. Διότι απλούστατα πρόκειται περί εκκοσμικευμένου Χριστιανισμού, ξεφτισμένου, μη σώζοντος. Το αντιληφθήκατε; Δεν υπάρχει καμία αντιπάθεια προς κάποιο πρόσωπο, δεν είναι εκεί το θέμα. Αλλά αντιδράσαμε στην εκκοσμίκευση της Εκκλησίας μας και του Χριστιανισμού. 

     Όλα αυτά λοιπόν ξεφτάνε, ξεφτάνε, ξεφτάνε και τότε θα έρθει ο Κύριος. Και θέτει το ερώτημα: «Καλά θα ‘ρθω, θα βρω όμως την πίστιν επί της γης;». Συμπληρώνει ο Απόστολος Παύλος και λέει: «Το λεῖμμα θα σωθεί». Οι κάποιοι μερικοί Χριστιανοί –ακούσατέ το! –που θα διατηρήσουν αντίσταση. Οι κάποιοι λίγοι Χριστιανοί. Το «λεῖμμα». Και μάλιστα παίρνει παράδειγμα αντίστοιχο –τύπος, τύπος- που είναι στην εποχή του προφήτη Ηλία. Αλλά θα εκταθώ πολύ και ο χρόνος δεν με παίρνει δυστυχώς. Και συνεπώς πρέπει να δείξομε –όσοι καταλαβαίνομε!- πρέπει να δείξομε αντίσταση και να κρατήσομε, αγαπητοί μου, την πίστη μας. Και ο έλεγχος αυτός που ασκεί το Πνεύμα το Άγιον, άλλους μεν οδηγεί στην μετάνοιαν, άλλους εις την πόρωσιν. Ο Απόστολος Πέτρος ήλεγξε την απιστίαν του λαού, των Εβραίων τότε. Άλλοι επίστεψαν και άλλοι επορώθησαν. Μυστήριον, λοιπόν, η πίστις που εξαρτάται από την προαίρεσιν του καθενός μας. 

      Το δεύτερον σημείον: «Περὶ δικαιοσύνης δὲ ὅτι πρὸς τὸν Πατέρα μου ὑπάγω καὶ οὐκέτι θεωρεῖτέ με». Να σας το αποδώσω: «Ως προς δε την δικαιοσύνη που θα μου αποδώσει Εμένα, του Ιησού, το Πνεύμα το Άγιον, ότι πηγαίνω στον Πατέρα μου και δεν με βλέπετε πια». Τι σημαίνει αυτό; Αυτός ο δεύτερος λόγος που το Πνεύμα το Άγιον θα ασκήσει έλεγχον, λέγει ο Θεοφύλακτος, «δείξει αὐτοῖς ὅτι δίκαιος ὢν (:θα δείξει -κυρίως στους Εβραίους- ότι ενώ ήτο δίκαιος ο Ιησούς) καὶ ἄληπτον (:ανεπίληπτον) παρασχόμενος βίον, ἀδίκως ὑπ’ αὐτῶν ἀνῃρέθη». Τον εφόνευσαν αδίκως. Εδώ έχομε μίαν αδικίαν. Και θα την δείξει αυτήν την αδικία, βεβαίως, το Πνεύμα το Άγιον. Οι Ιουδαίοι κατηγόρησαν τον Ιησούν «πλάνον και βλάσφημον». Η Μεγάλη Παρασκευή – η μέρα της Σταυρώσεως- εφαίνετο ότι είχε αποδώσει εις μεν τον Ιησούν την αμαρτίαν και έλεγε ότι «είμαι ίσος με τον Πατέρα», άρα «είμαι Θεός», αλλά αυτό οδήγησε τους δικαστάς Του εις την «δικαιοσύνην». Να Τον φονεύσουν. Τι είπαν εις τον Πιλάτον; «Έκανε τον εαυτό του θεό. Και πρέπει, κατά τον νόμο μας, να πεθάνει. Εσφετερίσθη θεϊκά δικαιώματα». 

     Εδώ τώρα, όμως, έρχεται η Πεντηκοστή να ανατρέψει αυτήν την απόφασιν – «Πεντηκοστή» πάντα το Πνεύμα το Άγιον. Θα αποδώσει δικαιοσύνη στον κατάδικον του Γολγοθά αφού ανεστήθη και αφού ανελήφθη και την αμαρτία θα την αποδώσει εις τους δικαστάς του, τους Εβραίους, που καταδίκασαν τον Ιησούν. Θα αποδείξει ο Παράκλητος εις τον κόσμον ότι ο Ιησούς υπήρξε, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή, ο Χριστός ο δίκαιος. Γι'αυτό οι Ιουδαίοι μέσα στην ιστορία ενοχλούνται όταν ο Ιησούς αποδεικνύεται δίκαιος και αυτοί, βέβαια, ένοχοι. Και αυτό το έργον το κάνει το Πνεύμα το Άγιον.

     Προσέξατε. Εδώ και μερικά χρόνια έγινε αυτό, αλλά το δυστύχημα είναι ότι κάτι που γίνεται επανέρχεται και επανέρχεται. Έγινε μια προσπάθεια αφαιρέσεως όλων εκείνων των τροπαρίων της Μεγάλης Εβδομάδος που στρέφονται κατά της ενοχής των Ιουδαίων. Αυτό δείχνει έργο αντίθετον εις το έργον του Αγίου Πνεύματος. Τι πάτε να κάνετε, τῇ ὑποβολῇ των Εβραίων; Εζήτησαν για να μην δυσφημίζονται, να αφαιρεθούν τα τροπάρια αυτά. Δόξα τω Θεώ, δεν αφαιρέθησαν. Μπορούμε όμως να πούμε ότι αφηρέθησαν πολλά από τέτοια εις την δυτικήν Εκκλησίαν, την ρωμαϊκή, γιατί; Γιατί απλούστατα, σας είπα είναι ξεφτισμένοι οι άνθρωποι· έχουν εκκοσμικευθεί και κάνουνε όχι θεολογία, αλλά κάνουν πολιτική. Το βλέπετε, εξάλλου, ο Πάπας είναι και αρχηγός κράτους. 

     Ενώ ο Εκατόνταρχος τι είπε; «Ὄντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος ἦν». «Πράγματι, ήτο δίκαιος». Και ενώ οι εχθροί Του Τον χαρακτηρίζουν με τον χειρότερο τρόπο, όμως Αυτός, όπως γράφει εις την προς Τιμόθεον επιστολή του, ο απόστολος Παύλος: «ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι», εδικαιώθηκε από το Πνεύμα το Άγιον. Και μάλιστα να σας διαβάσω ολόκληρο το χωρίον το οποίον είναι κα-τα-πλη-κτι-κόν: «Καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον· Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι (:δικαιώθηκε από το Πνεύμα το Άγιον) –Ποιος; Θεὸς ἐφανερώθη. Ποιος; Ο Θεός Λόγος- ὤφθη ἀγγέλοις (:έγινε ορατός εις τους αγγέλους), ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν (:κηρύχτηκε στον κόσμον όλον) , ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ (:έγινε πιστευτός εις τον κόσμον), ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Αυτή είναι η περίληψις που είναι στην πρώτη προς Τιμόθεον, στο τρίτον κεφάλαιον.

     Όταν ο Χριστός είπε: «Πρὸς τὸν Πατέρα μου ὑπάγω» αυτό είναι απόδειξις της δικαιοσύνης και αγιότητος του Χριστού. Λέει ο Ζιγαβηνός: ««Δικαίου γὰρ γνώρισμα τὸ πορεύεσθαι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ συνεῖναι αὐτῷ (:και να υπάρχει με Αυτόν· γνώρισμα τι; Δικαίου ανθρώπου. Εκείνος πάει στον ουρανό, εκείνος που δικαιώνεται)· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ καί οὐκέτι θεωρεῖτέ με». Διότι αν ο Χριστός ήταν βλάσφημος και πλάνος και καταχραστής θείων ιδιοτήτων, τότε πώς επορεύθη προς τον Θεόν; Ενώ θα τον περίμενε ο Άδης; Και η επιβεβαίωσις ότι ο Ιησούς ανήλθε προς τον Πατέρα, εκτός από το γεγονός της Αναλήψεως, είναι και το γεγονός της Πεντηκοστής.

      Και όλα τα θαύματα γίνονται εις το όνομα του Χριστού. Και οι δαίμονες τρέπονται εις φυγήν. Και την αθωότητα του Ιησού αποδεικνύει το Πνεύμα το Άγιον με την δική Του παρουσία στην Εκκλησία. Εκείνο επιτελεί θαύματα, Εκείνο αγιάζει τους πιστούς, πάντοτε εν ονόματι Ιησού Χριστού.

     Και πάμε εις το τρίτον: «Περὶ δὲ κρίσεως, ὅτι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου κέκριται». «Κρίσις» σημαίνει καταδικαστική απόφασις, αγαπητοί. «Καταδίκη» σημαίνει ποινή. Και πρόκειται για τον διάβολο. «Ὁ διάβολος κατακέκριται», λέει ο Ζιγαβηνός, «καὶ ἐκβέβληται τῆς δυναστείας αὐτοῦ (:βγήκε από την δυναστεία του)». Ο διάβολος με την παρουσία του Χριστού έχασε την εξουσία του και εβλήθη έξω και είναι υπόδικος. Ο διάβολος είναι ο μεγάλος απατεών, που εξηπάτησε τον άνθρωπον και τον απέκοψε από την κυριαρχία του Θεού. Τώρα, όμως, ήλθε και η δική του η ώρα να κριθεί. Άνθρωποι και λαοί που ήσαν κάτω από την εξουσία του ελευθερώνονται. Οι δαίμονες τρέμουν μπροστά στον Χριστόν και Τον παρακαλούν να μην τους στείλει στην άβυσσον προ της ώρας των. Θυμόσαστε με τους Γεργεσηνούς; Όταν εθεράπευσεν εκείνον τον Γεργεσηνόν τον δαιμονισμένο και παρεκάλεσαν οι δαίμονες να μην τους στείλει εις τον Άδην. «Ήρθες» λέγει, «ήρθες πριν την ώρα μας να μας κρίνεις;». Είδατε πόσο αποκαλυπτικό είναι αυτό; Θα κριθούν. «Πες να πάμε εις εκείνους τους χοίρους». Και πήγαν, με τα γνωστά παρακάτω. Και αυτή η κατάστασις είναι μία απάντησις στους άρχοντες του λαού που Τον συκοφαντούσαν ότι… πωπω… «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων», λέγει, «ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια». «Ο Χριστός με την δύναμη των δαιμονίων βγάζει τα δαιμόνια»… Ακούτε βλασφημία; 

         Αγαπητοί. Όλα αυτά τα απέδειξε η παρουσία της Πεντηκοστής. Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που σήμερα εορτάζουμε. Έδειξε το Ποιος είναι ο Ιησούς. Με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος γινόμεθα και εμείς πνευματικοί άνθρωποι. Δηλαδή έμφορτοι Αγίου Πνεύματος. Εκείνο μας εμπνέει να πιστεύομε στην θεανθρωπίνη φύση του Χριστού, εφόσον διαθέτομε, βέβαια, αγαθή προαίρεση. Εκείνο καθημερινά, το Πνεύμα το Άγιον, μας αγιάζει μέσα εις την Εκκλησίαν. Εκείνο ελέγχει διαρκώς τον κόσμον για την απιστία του εις τον Χριστόν. Εκείνο μας ελευθερώνει από τα δεσμά του σατανά. Αν σήμερα ο κόσμος δαιμονοκρατείται, είναι γιατί μένει στην απιστία του εις τον Χριστόν. Ας παρακαλούμε, λοιπόν, τον Θεόν Πατέρα: «Τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ», που λέμε εις τον 50ον ψαλμόν, «το Πνεύμα Σου το Άγιον μην το πάρεις από μας, μην το πάρεις από μας…». Εκείνο που σήμερα μας λείπει είναι η Πεντηκοστή. Εκείνο που σήμερα μας λείπει όσο τίποτα άλλο είναι το Πνεύμα το Άγιον, γιατί ξαναγινήκαμε «σάρκες». Αυτό και σήμερα μας ελέγχει και μας καταδικάζει για την απιστία μας και την αμαρτωλή ζωή μας. Αυτό και μας σώζει. Γι'αυτό πρέπει να επικαλούμεθα πάντα το Πνεύμα το Άγιον. Ποτέ μην Το κάνομε, μην το λυπήσομε, που λέει ο Απόστολος Παύλος και το κάνομε να φύγει από την ζωή μας, γιατί μόνον Αυτό έχομε ανάγκη, αμήν.

🔸29η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Глобализация — это отказ от Пятидесятницы.

†. Святой Дух, дорогие мои, уже был когда-то отозван от земли. Об этом ясно сказал Отец: «Не имать Дух мой пребывати в человецех сих во век, зане суть плоть» (Быт. 6, 3).

Люди сбились с правильного пути, хотя Бог сказал, что не должны смешиваться две ветви Адама. Одна была от Каина, а другая от Сифа. Но они смешались, движимые материалистическими мотивами. Увидели сыновья, потомки Сифа, что дочери потомков Каина были очень красивы, и взяли их в жены. И они развратились, поэтому настал момент, когда Бог принял решение о потопе. А еще Он отъял Дух Свой от тех, кто творил беззаконие.

Плотской человек не может иметь Духа Божия. Святой Дух, как правило, не сходит на плотского человека. Из Нового Завета мы знаем, что человек является храмом Святого Духа — не только душой, но и телом. Если же это тело будет втянуто в беззаконие и аморальность разного рода, то есть храм Божий будет осквернен и предан на поругание, как возможно, чтобы после этого в нем оставался Святой Дух?

В наказание за грехи жизнь людей, современников Ноя, сократилась до 120 лет. А затем пришел Всемирный потоп. Спаслась только семья Ноя, и человечество снова начало расселяться по земле. Но корень человечества оставался злым. Лукавы были намерения, мысли. Поэтому в Священном Писании говорится, что «помышление сердца человеческого — зло от юности его» (Быт. 8, 21).

Когда люди решили расселиться по земле, они договорились между собой создать некий материальный памятник, чтобы помнить исходную точку отсчета — то место, откуда они ушли, откуда они начали свой путь. И начали строить Вавилонскую башню. Знаете, оставить памятник, то есть вещественный знак для напоминания, — это неплохо, но для них это было выражением гордости. Посмотрите, на что мы способны, кто мы такие. Конечно, Бог не благословил это предприятие.

И тогда Бог сказал: «Сойдем же и смешаем там язык их, так чтобы один не понимал речи другого. И рассеял их Господь оттуда по всей земле; и они перестали строить город и башню» (Быт. 11, 7-8).

Они не достроили ни башню, ни город. Вавилон означает смешение, и он был назван так, потому что произошло смешение языков, один говорил одно, а другой понимал другое.

Дорогие мои, через 50 дней после Воскресения Христова, Дух Святой опять сошел, как известно, на людей. Поэтому в тропаре праздника наша Церковь передает нам очень важное послание, которое характеризует и событие Пятидесятницы, и сегодняшнее состояние мира.

Егда снизшед языки слия 

— Когда Бог сошел на землю и смешал языки

разделяше языки Вышний — тогда Он разделил людей на народы, на группы.

Обратите внимание: о разделении людей на народы говорится и во Второзаконии. То есть Он установил для каждого народа пределы, границы. Запомните, это нам пригодится в дальнейшем. Вы увидите почему.

Егда же огненныя языки раздаяше — Когда же Он раздавал огненные языки (уже в Пятидесятницу)

В соединение вся призва 

— то тем самым Он призвал всех к соединению (если сначала было рассеяние, то теперь с Пятидесятницей наступает соединение, единство)

И согласно славим Всесвятаго Духа 

— И мы все согласно прославляем Всесвятого Духа.

Итак, мы видим, что Пятидесятница была призвана исцелить от гордыни людей, пытавшихся воздвигнуть Вавилонскую башню. И, конечно же, то, что отныне объединяет всех людей, — это не культура, не здания, не памятники, а Святой Дух.

Всякий, принимающий Господа нашего, Богочеловека Христа, принимает и Святого Духа. И, напротив, всякий отвергающий Иисуса Христа, не можешь иметь и Святого Духа.

Это в равной степени применимо и к духовной жизни. То, что мы называем «духовной жизнью», есть жизнь Святого Духа. Не на основании человеческого духа — у каждого человека свой дух, — а на основании Святого Духа практикуется эта так называемая духовная жизнь.

Без Святого Духа мы не можем спастись. Если люди страдают, то это потому, что у них нет Святого Духа, потому что они не принимают Его.

Главное, чего нам не хватает сегодня, особенно в наше время, — это Святого Духа.

А что может нам дать Святой Дух? Ответ может показаться вам удивительным.

I. Прежде всего, с помощью Святого Духа мы приобретаем ум Христов. Св. апостол Павел говорит в Первом послании к Коринфянам: «Мы же ум Христов имамы» (1 Кор. 2, 16). А мы, — говорит он, — имеем ум Христов. Почему? Веруя во Христа, человека становится причастником Святого Духа, Который наделяет его способностью мыслить так, как мыслил Христос. То есть иметь христоподобное мышление, которое противоположно мирскому и обращено к вечности и воле Божией. Вот что значит иметь ум Христов.

II. Во-вторых, это Дух Истины, как говорит нам евангелист Иоанн в четырнадцатой главе (Ин. 14, 16-17). Будучи Богом, Святой Дух, конечно же, всегда наставляет на всякую истину, Его свидетельство не имеет ничего общего с заблуждением или неправдой. Это сказано в противоположность духу лжи и обольщения, который есть диавол. Евангелист Иоанн пишет: «Не всякому духу верьте, но только Духу Святому, который есть Дух Истины» (см. 1 Ин. 4, 1).

Это значит, что в мире господствует дух заблуждения, о котором мы должны знать, чтобы отличать его от Духа Святого. Каков плод этого духа заблуждения? Обратите внимание: это спиритизм, медиумы. Магия. Ересь. «Естественные религии», которые мы, православные христиане, бездумно бежим изучать[1]. Эти чужие естественные религии пришли с Востока. Один говорит: давайте изучим буддизм, другой предлагает освоить иное. Горе нам, горе! Мирской образ жизни и мышления являются духом заблуждения.

А сейчас я расскажу вам нечто неслыханное. В одной газете было написано, что в некоторых начальных школах в первом классе в качестве эксперимента вводится урок магии (вы не ослышались!). В газете были написаны и подробности этого предприятия. Как есть азбука, по которой мы в первом классе учим буквы — А, Б, В, точно так же есть и пособие, специальная книга, которая используется для приобщения детей к магии. Вы слышали это?

Есть такая пословица: «Свято место пусто не бывает». Так вот нужно понять: в тот момент, когда мы изгоняем Христа из нашей жизни, вполне естественно, что его место занимают темные силы, потому что покровителем магии является диавол. Пожалуйста, запомните это. Прошу вас, если вы однажды увидите, что дело приобретает серьезные масштабы (если, конечно, оно не провалится в самом начале), вы — родители, бабушки и дедушки — протестуйте, чтобы спасти наших детей.

Святой Дух — это Помазание Истины. Евангелист Иоанн пишет в своем Первом послании: «И вы еже помазание приясте от него, в вас пребывает, и не требуете, да кто учит вы» — вы не нуждаетесь в том, чтобы кто-то учил вас, поскольку вы научены Самим Богом, ибо «само помазание учит вы о всем» (1 Ин. 2, 27).

Святой Дух учит нас всему. После Крещения совершается особое Таинство — Святое Миропомазание, которое состоит в том, что мы через видимое вещество, через святое миро, получаем дары Святого Духа. Таинство Миропомазания даст нам все те дары Святого Духа, которые желает дать нам Бог. Печать Святого Духа, данная миропомазанием, является задатком будущего Царства.

«И истинно есть, и несть ложно: и якоже научи вас, пребывайте в нем» — И это помазание истинно и неложно, то, чему оно научило вас, в том пребывайте (1 Ин. 2, 27).

Благодаря Святому Духу, дорогие мои, мы имеем ясное различение истинного от ложного. Земного и преходящего от небесного и постоянного. Выгодного от невыгодного. Настоящего от подделки. Мы можем отличить. Это способность к духовному различению. Потому что есть и естественная способность различать, которая заключается в том, чтобы различать своими глазами, где тьма и где свет; где каменная стена и где вода; это естественное различение. Но различение тех элементов, о которых я говорил вам выше, представляет собой духовное различение (дар различения духов).

III. В своей одиннадцатой главе пророк Исаия говорит о Духе страха Божия. Да, Святой Дух дарует нам страх Божий. Следовательно, страх Божий не является чем-то неприемлемым; он является крайне нужным и желательным. Он помогает нам не бояться диавола, но испытывать благоговение к Богу. А отсутствие страха Божия, дерзость? Дерзость, дорогие мои, лишает нас всевозможных благ.

Именно поэтому апостол Павел говорит: «Со страхом и трепетом совершайте свое спасение» (Флп. 2, 12). Отсутствие страха Божия вывело первородных из Рая, а страх Божий ввел разбойника в Рай. Вспомните, как благоразумный разбойник обратился к другому разбойнику: «Ни ли ты боишися Бога?» (Лк. 23, 40). Ибо вначале оба хулили Христа. Потом он опомнился… его охватил страх Божий… он испугался, растрогался… и когда другой продолжал изрыгать богохульства, он призывал его убояться Бога и прекратить.

Если человек не имеет страха Божия, источником которого является Святой Дух, то ему «все дозволено», как говорит Достоевский. Законное и незаконное. Убивать, воровать и насиловать. Поэтому люди говорят о таких: «не имущий страха Божия» (то есть безбожник). И напротив, в древности христиан называли богобоязненными. Это качество было присуще благочестивым, верующим людям.

IV. Четвертое, и в высшей степени важное. Святой Дух является для нас Духом свободы. Св. апостол Павел пишет: «Господь есть Дух; а где Дух Господень, там свобода» (2 Кор. 3, 17). Понимаете ли вы, что это значит? Там, где Святой Дух, там наступает свобода, то есть полное освобождение от всех страстей и похотей, мирских и плотских. Эти слова имеют глубокое, ключевое значение.

Поскольку сегодня многие не имеют Святого Духа, у них нет и правильного понимания свободы. Понятие свободы крайне извращено. Свободу расценивают как безнаказанность, произвол, а это является элементом саморазрушения. Как опять же говорится в Слове Божием, «обещают им свободу, будучи сами рабы тления; ибо, кто кем побежден, тот тому и раб» (2 Пет. 2, 19). Люди, призывающие к свободе, побеждаются греховной скверной, нечистотой. Об этом написано в Новом Завете.

Анархия и безнравственность — это признаки отсутствия Святого Духа, дающего правильное понимание свободы.

V. Еще один, пятый пункт, если хотите. Псалмопевец говорит о Духе Владычнем. Это написано в 50-м псалме: «И Духом Владычним утверди мя» (Пс. 50, 14). Здесь царь и псалмопевец Давид просит даровать ему ум, способный господствовать над страстями. Тот, который управляется Духом Святым. И тогда всеми движениями человека правит разум и он не делается невольником телесных страстей. Давид с глубоким сердечным трепетом взывает: «И Духа Твоего Святаго не отими от мене» (Пс. 50, 13). Из-за моих грехов не отнимай у меня Твоего Святого Духа, потому что тогда я погибну.

VI. И последний пункт на сегодня. Святой Дух приносит нам великое множество даров, но, к сожалению, время беседы всегда ограничено... Он дает нам Дух Сыноположения (Дух усыновления). Св. апостол Павел в Послании к Римлянам говорит: «Приясте Духа Сыноположения, о Немже вопием: Авва Отче» — Мы получили Духа усыновления, и это значит, что мы уже не чужие, а родные Богу, чада Божии, и этим Духом мы называем Бога Отцом (Рим. 8, 14). Авва означает «Отец», здесь два языка — сирийский и греческий. Попробуйте заставить человека назвать Бога «Отцом», если он не ладит с Богом. У вас ничего не получится. Человек, враждебно настроенный к Богу никогда не назовет Его Отцом, хоть стреляй. Чтобы вам стало понятно, как Святой Дух движет верующими, давайте вспомним молитву «Отче наш». Это обращение к Богу как к Отцу есть ничто иное, как плод Святого Духа. Чувство близости и сыновнего родства с Самим Богом порождает ощущение безопасности… Знаете, когда человек не чувствует себя в безопасности? Когда он не может положиться на Бога как на Отца. Поэтому сегодня у нас так много плохих ситуаций. Назвать Бога Отцом со всеми вытекающими отсюда последствиями — это имеет огромное значение для состояния нашей души.

И вот в то самое время, дорогие братья и сестры, когда у нас есть так много даров Святого Духа (их всех и не перечислить) — кто бы мог подумать…

КТО БЫ МОГ ПОДУМАТЬ, ЧТО ХРИСТИАНЕ, ПОЛУЧИВШИЕ МИРОПОМАЗАНИЕ СВЯТОГО ДУХА, РЕШАТ ВЕРНУТЬСЯ, ЧТОБЫ ЗАКОНЧИТЬ ВАВИЛОНСКУЮ БАШНЮ?

Подождите минутку. Разве это возможно? К сожалению, да, дорогие мои. Это восстановление Вавилонской башни и отказ от Пятидесятницы называется словом «глобализация». Повторю еще раз. Глобализация является отказом от Пятидесятницы.

Я не располагаю достаточным временем, чтобы подробно рассказать вам о том, как Бог установил границы народов. Об этом говорится во Второзаконии, об этом упоминает апостол Павел в Афинском Ареопаге и т. д. Границы необходимы так же, как нужны стены для каждого дома, для каждого хозяйства, каждой семьи. Знаете, что однажды было сделано? В России после революции провели эксперимент. Семьи были упразднены, жены или мужья стали считаться пригодными «для общего пользования». Вскоре стало понятно, что это никуда не годится. Государству, где разрушены семьи, не устоять. То же самое происходит и с нациями. И дело не только в том, что у нас происходит истребление и ассимиляция всех национальных культур. Поверьте, это самое малое. Мы стремимся объединить людей посредством глобализации в социальном, коммерческом, политическом и, в первую очередь, — религиозном союзе. Именно это и называется экуменизмом. В эту воронку желают бросить все религии. Люди хотят обойти Самого Бога, который остановил строительство башни и дал нам Пятидесятницу. А мы изгоняем Бога из своей жизни. Бог нам не нужен. Это объединение без Бога целиком и полностью бесовское, демоническое.

Но при этом соединении — внимание! — миру наступит конец. Путь был таков: Вавилонская башня — Пятидесятница — и теперь мы снова возвращаемся назад, к Вавилонской башне. Там-то и наступит завершение человеческой истории. И конец этот будет трагичен. Виновниками апокалиптических событий будет нечестивая «троица»: диавол, лжепророк и антихрист.

Господь однажды спросил, найдет ли Он веру на земле, когда придет снова. Возлюбленные мои, Он найдет веру на земле, но в немногих, в остатке, как говорит апостол Павел. Остаток — это малая часть, Поэтому, дорогие, сегодня, когда мы празднуем Святую Пятидесятницу, осознаем ли мы ее великое значение и то, что дал нам Святой Дух? Без Святого Духа наше существование лишено смысла, как и у людей до потопа.

Не слушайте пропаганду всякого рода глобализации, особенно в области религиозного экуменизма. Закройте уши и храните Православную веру в сердце своем. Мы вошли в последние времена.

Все вокруг свидетельствует об этом. Те, кто имеет Святого Духа, должны освящаться все больше и больше: «Праведный правду да творит еще: и святый да святится еще» (Откр. 22, 11).

И когда исполнятся все обетования, наступит Второе Пришествие Господа Иисуса, Который нас уверяет: «Се, гряду скоро!» (Откр. 3, 11).

Дух и Невеста, то есть Святой Дух и Церковь (потому что Дух пребывает в Церкви и помогает Церкви), в один голос взывают:

- Прииди!

- Да, Я скоро приду.

- Приходи, очень ждем Тебя, Господи.

Всякий, слышащий этот призыв в ходе истории, пусть присоединится к нему: ЕЙ, ГРЯДИ, ГОСПОДИ ИИСУСЕ! Аминь.

[1] Естественная религия — религия, возникшая в древности естественным путём (без участия божественного откровения) и/или связанная с поклонением природе.

🔸838η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

📜🇬🇷👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2025/06/blog-post_16.html?m=1

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ Πεντηκοστή, σημεῖον ἑνώσεως καί ἡ Παγκοσμιοποίησις, σημεῖον διαλύσεως.

†. Το Πνεύμα το Άγιον, αγαπητοί μου, ήδη είχε ανακληθεί από την Γην. Το είπε σαφώς ο Πατήρ: «Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας». Οι άνθρωποι είχαν εξοκείλει. Παρότι ο Θεός είχε πει να μη μιγούν οι δύο κλάδοι του Αδάμ. Ο ένας ήταν του Κάιν και ο άλλος του Σηθ. Εμίγησαν όμως κινούμενοι από κίνητρα υλιστικά. «Είδαν», λέγει, «οι υιοί, οι απόγονοι του Σηθ ότι οι θυγατέρες των απογόνων του Κάιν ήταν πολύ ωραίες· και εμίγησαν». Και εχάλασαν. Και έφθασαν σε ένα σημείο που προκαλείται πλέον η απόφασις του Θεού για να έλθει ο Κατακλυσμός. Γι’αυτό λέγει… προσέξτε αυτήν την θέσιν «Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα – δεν λέει «εἰς τοὺς αἰῶνας»–  διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας». Έγιναν σαρκικοί. Αίρω, λοιπόν, το Πνεύμα μου το Άγιον. Από δω ας μάθομε ότι ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει το Πνεύμα του Θεού. Δεν… τρόπον τινά, προσγειούται ομαλά το Πνεύμα το Άγιον εις τον σαρκικόν άνθρωπον. Γνωρίζομε πλέον από την Καινή Διαθήκη ότι ο άνθρωπος είναι όχι η ψυχή του μόνον αλλά και το σώμα του και κυριότατα το σώμα του, ναός του Αγίου Πνεύματος. Πώς λοιπόν αυτό το σώμα, το οποίον θα συρθεί εις την ανηθικότητα, την ποικίλη ανηθικότητα, πώς είναι δυνατόν πλέον, αφού καταπροδόθηκε ως ναός του Αγίου Πνεύματος να μένει πλέον μέσα εκεί το Πνεύμα το Άγιον;

Πράγματι, η όλη ζωή των ανθρώπων διετηρήθη για 120 χρόνια ακόμη. Και επήλθε ο Κατακλυσμός. Διεσώθη μόνον η οικογένεια του Νώε. Και άρχισε πάλι η ανθρωπότητα να απλώνεται στη Γη. Αλλά η ρίζα της ανθρωπότητος παρέμενε πονηρή. Η πρόθεσις, η σκέψις. Μάλιστα εκεί κάπου λέγει το ιερό κείμενο της Γενέσεως ότι «ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ». Κι όταν απεφάσισαν οι άνθρωποι να απλωθούν σε όλη τη Γη, είπαν μεταξύ των να δημιουργήσουν ένα υλικόν μνημείον, για να θυμούνται την αφετηρία του ξεκινήματός των. Από πού έφυγαν, από πού ξεκίνησαν. Και άρχισαν να κτίζουν τον πύργον της Βαβέλ.

Ήταν όμως ένα έργον…γιατί ξέρετε, να αφήσομε ένα μνημείον, ένα υλικό σημείον που να προκαλεί μνήμη, αυτό θα πει μνημείον, δεν είναι κακό. Αλλά ήταν όμως γι’ αυτούς ένα έργον αλαζονείας. Δέστε εμείς τι φτιάξαμε, ποιοι είμαστε. Αυτό βέβαια δεν το ευλόγησε ο Θεός. Και τότε ο Θεός είπε: «Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον. Καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν(:από εκεί) ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον».Δεν ολοκλήρωσαν τον πύργον, ούτε την πόλιν. Ο πύργος της Βαβέλ. Βαβέλ θα πει σύγχυσις. Και ονομάσθη έτσι επειδή επήλθε σύγχυσις των γλωσσών. Ο ένας έλεγε αυτό και ο άλλος καταλάβαινε διαφορετικά.

Μετά πενήντα ημέρες από την Ανάσταση του Χριστού, αγαπητοί μου, ήλθε και πάλι, ως γνωστόν, το Πνεύμα το Άγιον επί των ανθρώπων. Γι’αυτό η Εκκλησία μας σημειώνει στην Υμνογραφία της κάτι πολύ χαρακτηριστικό. «Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε(:ο Θεός κατέβηκε και συνέχεε τας γλώσσας), διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος(:ξεχώριζε έθνη. Ομάδες, ομάδες ανθρώπων. Προσέξτε: Διεμέριζεν ἔθνη. Το λέει και στο Δευτερονόμιο αυτό. Δηλαδή όρια έθεσε στο κάθε έθνος. Σύνορα. Να το κρατήσετε αυτό. Είναι πολύ χρήσιμο. Θα το δούμε γιατί-· ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν -την Πεντηκοστή πια-, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε (:ενώ υπήρξε σκορπισμός πρώτα τώρα με την Πεντηκοστή γίνεται μία ενότης), καὶ συμφώνως δοξάζομεν τὸ πανάγιον Πνεῦμα».

Βλέπομε λοιπόν ότι η Πεντηκοστή στάθηκε διορθωτική της αλαζονείας των ανθρώπων που απεπειράθησαν να υψώσουν τον πύργον της Βαβέλ. Και φυσικά πλέον, εκείνο που εφεξής ενώνει όλους τους ανθρώπους, δεν είναι ο πολιτισμός, δεν είναι τα κτίρια, δεν είναι τα μνημεία, αλλά το Πνεύμα το Άγιον. Κι εκείνος που δέχεται το Θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού πάντα, δέχεται και το Πνεύμα το Άγιον. Εάν δεν έχεις το Πνεύμα το Άγιον, δεν είναι δυνατόν να έχεις, συγνώμην, εάν δεν έχεις τον Ιησούν Χριστόν δεν είναι δυνατόν να έχεις το Πνεύμα το Άγιον. Και Αυτό δε επιτελεί ομοίως την πνευματικήν ζωήν. Αυτό που λέμε πνευματική ζωή, αυτό είναι. Η ζωή του Αγίου Πνεύματος. Όχι η ζωή του ανθρωπίνου πνεύματος. Ο καθένας έχει το πνεύμα του. Όχι βάσει του ανθρωπίνου πνεύματος αλλά βάσει του Αγίου Πνεύματος ασκείται η λεγομένη πνευματική ζωή.

Χωρίς το Πνεύμα το Άγιον δεν μπορούμε να σωθούμε. Αν οι άνθρωποι πάσχουν, είναι γιατί δεν έχουν το Πνεύμα το Άγιον. Γιατί δεν το αποδέχονται. Το κορυφαίον που σήμερα μας λείπει, ιδία από την εποχή μας, είναι ακριβώς αυτό. Το Πνεύμα το Άγιον. Αυτό μας λείπει. Με την προϋπόθεση όμως ότι έχουν οι άνθρωποι πιστεύσει, το είπα και προηγουμένως, εις τον Χριστόν. Θα έχεις τον Χριστόν, για να έχεις το Πνεύμα το Άγιον.

Και τι μπορεί να μας δώσει το Πνεύμα το Άγιον; Ίσως αναρωτηθήκατε. Και πρώτιστα με το Πνεύμα το Άγιον αποκτούμε νουν Χριστού. Λέει ο Παύλος στην Α΄προς Κορινθίους: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν». «Εμείς», λέει, «έχομε νουν Χριστού». Γιατί; Εάν έχομε τον Χριστόν, έχομε το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον μας δίδει τον νουν του Χριστού. Και αυτό σημαίνει ότι σκέπτομαι όπως εσκέπτετο ο Χριστός. Σκεφθείτε, η σκέψις μου δηλαδή να είναι χριστοειδής. Είναι αντικοσμική. Και έχει γνώμονα την αιωνιότητα και το θέλημα του Θεού. Αυτό θα πει ότι έχω νουν Χριστού.

Δεύτερον. Έχομε το Πνεύμα της αληθείας, όπως μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, εις το 14^ον κεφάλαιον. Ως Θεός βέβαια το Πνεύμα το Άγιον πάντοτε αληθεύει. Δεν μπορεί να ψεύδεται το Πνεύμα το Άγιον. Τούτο λέγεται σε αντιδιαστολή με το πνεύμα του ψεύδους και της πλάνης, που είναι ο διάβολος. Γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Μη παντί πνεύματι πιστεύετε(:Μην πιστεύετε σε κάθε πνεύμα. Αλλά μόνον στο Πνεύμα το Άγιον, το Οποίον είναι το Πνεύμα της αληθείας)». Αυτό σημαίνει ότι στον κόσμον επικρατεί το πνεύμα της πλάνης· που θα πρέπει να γνωρίζομε για να το αντιδιαστέλλομε από το Πνεύμα το Άγιον.

Και ποιος είναι ο καρπός του πνεύματος της πλάνης; Προσέξτε. Ο πνευματισμός· τα μέντιουμ, η μαγεία, η αίρεσις, οι φυσικές θρησκείες, που σαν αλαφιασμένοι εμείς οι Ορθόδοξοι, οι Χριστιανοί γενικότερα και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πάμε να γνωρίσομε αυτές τις ξένες φυσικές, από Ανατολών ερχόμενες, θρησκείες. Να γνωρίσομε, λέει, τον Βουδισμό, να γνωρίσομε τούτο, να γνωρίσομε εκείνο. Αλίμονό μας. Ο κοσμικός τρόπος του ζην και του σκέπτεσθαι, αποτελούν πνεύματα πλάνης.

Και μάλιστα να σας πω κάτι τελείως καινούργιο. Εδημοσιεύθη σε μία εφημερίδα ότι σε κάποια Δημοτικά Σχολεία, Πειραματικά, εις την Α΄ τάξιν του Δημοτικού σχολείου, καλά το ακούσατε, εις την Α΄ τάξιν του Δημοτικού Σχολείου εισάγεται το μάθημα της Μαγείας! Και η εφημερίδα έχει δείγματα, πώς είναι το Αλφαβητάρι που έχομε στην Α΄Δημοτικού και μαθαίνομε τα Γράμματα, το Αα, το Ββ, έτσι κι εκεί υπάρχει ένα βοήθημα, ένα βιβλίο που αναφέρεται εις την μύησιν των παιδιών εις την Μαγείαν. Το ακούσατε; Είναι πολύ φυσικό. Λέει μία κουβέντα, ένας λόγος ότι «ἡ φύσις μισεῖ τὰ κενά». Αυτό τώρα να το μεταφέρομε. Την στιγμή που διώχνομε τον Χριστόν από την ζωή μας, πολύ φυσικό να πάρει θέση ο διάβολος. Γιατί η Μαγεία πάτρωνά της έχει τον διάβολον. Το ακούσατε, παρακαλώ; Εγώ θέλω να σας προκαλέσω, αν δείτε να γενικεύεται η υπόθεσις, αν δεν αποτύχει βέβαια στο ξεκίνημά της, εσείς οι γονείς, και οι γιαγιάδες και οι παππούδες, διαμαρτυρηθείτε για να σώσομε τα παιδιά μας.

Το Άγιον Πνεύμα είναι το χρίσμα της αληθείας. Γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Καὶ ὑμεῖς  – «σεις» δηλαδή, γράφει στην Α΄ του επιστολή-, τὸ χρῖσμα ὃ ἐλάβατε ἀπ᾿ αὐτοῦ, ἐν ὑμῖν μένει(:μένει σε σας), καὶ οὐ χρείαν ἔχετε ἵνα τις διδάσκῃ ὑμᾶς (:δεν έχετε ανάγκη να σας διδάξει κανείς γιατί είσαστε θεοδίδακτοι), ἀλλ᾿ ὡς τὸ αὐτὸ χρῖσμα διδάσκει ὑμᾶς περὶ πάντων -για όλα τα πράγματα μάς διδάσκει το Πνεύμα το Άγιον, που το πήραμε, είναι ξεχωριστό μυστήριον, μετά από το βάπτισμά μας, χριώμεθα, το άγιον Χρίσμα. Άλλο το βάπτισμα, άλλο το χρίσμα. Το Χρίσμα είναι να πάρομε με υλικόν τρόπον, με το λάδι αυτό, το μύρον, να πάρομε το Πνεύμα το Άγιον με υλικόν τρόπον, ξαναλέγω, διότι το Πνεύμα το Άγιον εδράζεται(κοιτάξτε την λέξη: εδράζεται, έχει έδρα Του) σε αυτό το αγιασμένο λάδι. Έτσι παίρνομε το Χρίσμα, αυτό το δεύτερον μυστήριον, το οποίον είναι, το οποίον θα μας δώσει ό,τι αγαθόν ο Θεός θέλει να μας δώσει. Το άγιον Χρίσμα είναι η προίκα μας, είναι η προίκα μας. Ναι-, καὶ ἀληθές ἐστι καὶ οὐκ ἔστι ψεῦδος, καὶ καθὼς ἐδίδαξεν ὑμᾶς μενεῖτε ἐν αὐτῷ». Και όπως σας δίδαξε, να μένετε εις αυτό. Πού; Εις το Πνεύμα το Άγιον.

Με το Άγιο Πνεύμα, αγαπητοί μου, έχομε σαφή διάκριση του αληθούς από του ψεύδους, ή του ψεύδους, του γηίνου και του παροδικού, από του ουρανίου και μονίμου, του συμφέροντος και του μη συμφέροντος, του γνησίου από του νόθου. Μπορούμε να διακρίνομε. Είναι αυτό που λέγαμε στα κατά Τρίτην θέματά μας, είναι η πνευματική διάκρισις. Γιατί έχομε και την φυσικήν διάκρισιν. Φυσική διάκρισις, να διακρίνεις με τα μάτια σου, αυτό είναι σκότος και αυτό είναι μέρα, φως. Φυσική διάκρισις. Αυτό είναι ντουβάρι κι εκείνο είναι νερό. Φυσική διάκρισις. Αλλά η διάκρισις αυτών των στοιχείων που σας είπα, να μην τα επαναλαμβάνω, αποτελούν την λεγομένην πνευματικήν διάκρισιν.

Ένα τρίτο σημείο: Λέγει ο Ησαΐας ότι έχομε πνεύμα φόβου Θεού· λέγει στο 11^ο κεφάλαιό του. Ναι. Το Πνεύμα το Άγιον μάς δίνει τον φόβο του Θεού. Δεν είναι συνεπώς απόβλητος ο φόβος του Θεού. Αλλά είναι ευκταίος. Είναι επιθυμητός. Η αφοβία; Η αφοβία, αγαπητοί μου, χάνει τα κεκτημένα. Θα με βοηθήσει να μη φοβούμαι τον διάβολον. Αλλά θα φοβούμαι τον Θεόν. Γιατί η αφοβία, ξαναλέγω, χάνει τα κεκτημένα. Γι’αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Μετά φόβου καί τρόμου -που είναι η επίτασις του φόβου-  κατεργαζόμενοι τὴν ἡμῶν σωτηρίαν». Μετά φόβου και τρόμου. Αν την χάσω την σωτηρία μου; Τι γίνεται; Η αφοβία έβγαλε τους πρωτοπλάστους από τον Παράδεισον. Σίγουρα. Αλλά ο φόβος του Θεού εισήγαγε τον ληστήν εις τον Παράδεισον. Όταν ο ίδιος λέγει εις τον άλλον, τον συνληστή του: «Οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν;». Διότι στην αρχή και οι δύο εβλασφήμουν τον Χριστόν. Μετά συνήλθε. Μπήκε φόβος του Θεού. Τρόμαξε. Συγκλονίστηκε. Και όταν ο άλλος συνέχισε να βλασφημά, του λέει: «Οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν;». Δεν φοβάσαι τον Θεό; Ότι Αυτός είναι δίκαιος κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Δια τον μη έχοντα φόβον του Θεού, που εμπνέει το Πνεύμα το Άγιον, όλα επιτρέπονται, όπως λέγει ο Ντοστογιέφσκι. Θεμιτά και αθέμιτα. Και να σκοτώσω και να κλέψω και να κακοποιήσω. Όλα επιτρέπονται. Αφού δεν έχω τον φόβο του Θεού. Γι’αυτό και ο λαός μας λέγει: «Αυτός είναι α-θεόφοβος». Δεν έχει φόβο Θεού. Αθεόφοβος. Αντιθέτως, οι Χριστιανοί ελέγοντο…πώς ελέγοντο στην αρχαία εποχή; «Οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον».

Τέταρτον. Και το εξόχως σπουδαίον γίνεται για μας το Πνεύμα το Άγιον, Πνεύμα Ελευθερίας. Γράφει ο Παύλος: «Ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν(:Ο δε Κύριος, λέγει, είναι το Άγιον Πνεύμα).· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου (:όπου δε το Πνεύμα του Κυρίου), ἐκεῖ ἐλευθερία». Είδατε; Εκεί είναι η ελευθερία. Όπου είναι το Άγιον Πνεύμα. Βαθύς λόγος. Λόγος όντως κλειδί. Επειδή σήμερα, δεν έχουν οι πολλοί το Άγιον Πνεύμα, δεν έχουν και ορθή αντίληψη περί ελευθερίας. Είναι το πιο κακοποιημένο πράγμα η ελευθερία. Θεωρούν την ελευθερία σαν ασυδοσία. Και αυτό αποτελεί στοιχείον αυτοκαταστροφής. Όπως λέγει πάλι ο λόγος του Θεού: «Οι άνθρωποι που επικαλούνται», λέει, «την ελευθερία, αυτοί είναι δούλοι της φθοράς». Φράσις στην Καινή Διαθήκη. Δούλοι της φθοράς. Η αναρχία, ο αμοραλισμός-αμοραλισμός θα πει όταν δεν έχεις καμίαν ηθικήν- είναι σημεία απουσίας του Αγίου Πνεύματος που δίδει την ορθήν αντίληψιν περί ελευθερίας.

Ένα πέμπτο σημείο ακόμη αν θέλετε. Λέγει ο Ψαλμωδός ότι λαβαίνομε πνεύμα ηγεμονικόν. Πωπω! Είναι στον 50^ό Ψαλμό. «Καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με», λέει κ.τ.λ. Είναι ο ηγεμών νους. Εκείνος ο οποίος εγκαθίσταται ὁ ἡγεμὼν νοῦς από το Πνεύμα το Άγιον. Κι έτσι κυβερνάει ο νους. Δεν κυβερνούν οι πατούσες, ούτε οι φτέρνες, ούτε οι κλωτσιές στο ποδόσφαιρο. Ούτε, ούτε, ούτε… Ὁ ἡγεμὼν νοῦς. Γι’αυτό τρομάζει ο Δαβίδ και λέγει το εξής: «Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλης ἀπ’ ἐμοῦ». Ένεκα των αμαρτιών μου, μην πάρεις το Πνεύμα Σου το Άγιον από μένα. Γιατί χάθηκα.

Κι ένα τελευταίο σημείο: Αν είναι τελευταίον. Πλήθος, πλήθος δωρεές μας φέρει το Πνεύμα το Άγιον. Αλλά δυστυχώς ο χρόνος πάντοτε είναι περιορισμένος. Όταν μας δίδεται ακόμη το Πνεύμα το Άγιον και μας δίδει το Πνεύμα της υιοθεσίας. Λέει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Ρωμαίους επιστολή του: «Ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ ὁ πατήρ». Με αυτό το Πνεύμα αποκαλούμε τον Θεό Πατέρα. Αββά θα πει «πατήρ». Έχει δύο γλώσσες. Είναι η συριακή είναι και η ελληνική. Αββά ο πατήρ. Σε δύο γλώσσες. Πείτε σε κάποιον, για να μη μου πείτε ότι είναι αυτονόητο να πω τον Θεό Πατέρα, πείτε σε κάποιον να αποκαλέσει τον Θεό Πατέρα, όταν δεν τα έχει καλά με τον Θεό. Αδύνατον. Το κεφάλι να του πάρετε, τον Θεόν Πατέρα δεν τον επικαλείται. Για να δείτε ότι πράγματι το Πνεύμα το Άγιον μας εμπνέει να λέμε τον Θεόν Πατέρα. Και όταν λέμε «Πάτερ ἡμῶν», αυτό το «Πάτερ ἡμῶν» είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Και εκ της υιοθεσίας γεννάται το αίσθημα της ασφαλείας. Όπως το μικρό παιδί. Βλέπετε- μία μικρούλα εδώ κοιμάται. Πού κοιμάται; Δίπλα στη μάνα της. Ναι. Είναι η μάνα της. Έτσι, αγαπητοί μου, όταν έχω το στήριγμα, το σκέπασμα του πατέρα, αισθάνομαι ασφάλεια. Ο άνθρωπος, ξέρετε πότε δεν αισθάνεται ασφάλεια; Όταν δεν έχει τον Θεόν Πατέρα. Γι’αυτό σήμερα έχομε τόσες και τόσες άσχημες καταστάσεις. Δηλαδή το να πω τον Θεόν Πατέρα αλλά με όλη την συνέπεια, αυτό έχει τεραστία σημασία ψυχολογική.

Ενώ έχομε τόσα πράγματα, αγαπητοί, από το Άγιον Πνεύμα, και πολλά βέβαια άλλα, πού να τα απαριθμήσομε, σας είπα, ποιος ποτέ θα πίστευε, ποιος ποτέ θα πίστευε ότι οι Χριστιανοί που έλαβαν το Χρίσμα του Αγίου Πνεύματος, θα εσκέπτοντο να ξαναγυρίσουν για να αποτελειώσουν τον πύργον της Βαβέλ! Τι είπατε; Ποιος ποτέ θα το φανταζόταν, να ξαναγυρίσουν οι Χριστιανοί να κτίσουν τον πύργο της Βαβέλ; Κι όμως, αγαπητοί μου. Τι είναι αυτό; Είναι το ξανακτίσιμο του πύργου της Βαβέλ η άρνησις της Πεντηκοστής που λέγεται Παγκοσμιοποίησις. Τ’ ακούσατε;Η άρνηση της Πεντηκοστής λέγεται Παγκοσμιοποίησις. Δεν έχω χρόνο πιο πολύ να σας πω, ότι ο Θεός έβαλε τα όρια των εθνών. Είναι στο Δευτερονόμιο. Το αναφέρει ο Απόστολος Παύλος εις την Πνύκα επάνω στην Αθήνα κ.λπ. Ο Θεός θέλει σύνορα. Όπως θέλει και ντουβάρια στο κάθε σπίτι, στην κάθε οικογένεια. Δεν μπορούμε όλοι… ξέρετε κάποτε τι είχε γίνει; Στην Ρωσία το πείραμα. «Τι θα πει», λέει, «οικογένεια; Ε, κοινά όλα». Γρήγορα κατάλαβαν ότι αυτό το πράγμα δεν στέκεται. Στέκεται αυτό το πράγμα; Έτσι συμβαίνει και με τα έθνη. Και δεν είναι απλώς γιατί έχομε μία πολιτισμική ισοπέδωση. Αυτό είναι, πιστέψτε με, αυτό είναι το λιγότερο. Αλλά ζητούμε την ένωση των ανθρώπων δια της παγκοσμιοποιήσεως, στην κοινωνική ένωση, στην εμπορική ένωση, την πολιτισμική ένωση και προπαντός εις την θρησκευτικήν ένωσιν. Αυτό που ακριβώς λέμε Οικουμενισμός. Στην χοάνη αυτή να ρίξομε όλες τις θρησκείες, να βγάλομε αυτό που λέμε Οικουμενισμός. Θέτομε λοιπόν εκ ποδών τον Θεόν που σταμάτησε την πυργοποιία τότε και μας έδωσε την Πεντηκοστή. Τον διώχνομε τον Θεό. Δεν τον χρειαζόμεθα τον Θεό. Αυτή η ενότητα είναι ακραιφνώς, ακραιφνώς δαιμονική.

Αλλά και με αυτήν την ενότητα- προσέξτε- θα τελειώσει ο κόσμος. Δεν ξαναγυρίζει ο Θεός. Τελείωσε. Αυτή είναι η διαδρομή. Πύργος Βαβέλ-Πεντηκοστή- ξαναγυρίζομε στον Πύργο της Βαβέλ. Εκεί θα τελειώσει ο κόσμος. Και το τέλος του θα είναι τραγικό. Το τέλος του θα το εμπνέει, του κόσμου το τέλος, ο διάβολος και ο Αντίχριστος. Και ο Ψευδοπροφήτης. Αυτή η ανίερος τριάδα.

Είπε ο Κύριος ότι όταν θα ξαναέλθει, θα βρει την πίστιν επί της Γης; Αυτό το ερώτημα έθεσε. Αγαπητοί μου, θα την βρει την πίστη επί της Γης αλλά σε λίγους. Στο λείμμα, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Στο υπόλοιπον. Ένα μικρό μέρος. Γι’αυτό, αγαπητοί, σήμερα γιορτάζομε την Αγία Πεντηκοστή. Έχομε αντιληφθεί την μεγάλη σημασία και το τι μας εχάρισε το Πνεύμα το Άγιον; Χωρίς το Πνεύμα το Άγιον δεν έχομε λόγον υπάρξεως. Όπως δεν είχαν και οι άνθρωποι προ του κατακλυσμού. Τα κηρύγματα των ποικίλων παγκοσμιοποιήσεων, περιφρονήσατέ τα. Προπαντός δε στον θρησκευτικό τομέα, τον Οικουμενισμό. Κλείστε τ’ αυτιά σας και σφίξετε την ορθόδοξη πίστη μέσα στην καρδιά σας. Έχομε εισέλθει εις τον χώρον των εσχάτων ημερών. Όλα το δείχνουν. Εμείς, έχοντες το Πνεύμα το Άγιον, να γινόμεθα αγιότεροι και αγιότεροι. Και τότε αναμένομε τον Κύριον Ιησούν, που μας βεβαιώνει: «Ἰδού, ἔρχομαι ταχύ. Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ νύμφη -το Άγιον Πνεύμα και η Εκκλησία. Γιατί το Πνεύμα μένει στην Εκκλησία. Δηλαδή η Εκκλησία και το Άγιον Πνεύμα, με ένα στόμα, γιατί βοηθάει το Πνεύμα το Άγιον την νύμφην, δηλαδή την Εκκλησίαν– λέγουσιν· ἔρχου (:Έρχομαι γρήγορα. Έρχου. Έλα Κύριε). Καὶ ὁ ἀκούων (:όποιος ακούει μέσα στην Ιστορία) εἰπάτω (:Ας πει)· Ἔρχου». Αμήν.

838η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

📜🇷🇺👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2026/02/blog-post_86.html?m=1

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.