Αθανάσιος Άμβωνας

10 Απριλίου 2026

Προφητεύεται ὁ θάνατος καί ἡ Ταφή τοῦ Μεσσίου.

†. Αγαπητοί μου, συνεχίζομε από το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου. Ευρισκόμεθα εις το 53^ον κεφάλαιον, αυτό που, κατά έναν καταπληκτικόν τρόπον, δείχνει τα παθήματα του Μεσσίου, του Υιού της Παρθένου και ότι θα πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε ότι αυτό το πρόσωπον του Μεσσίου, όπως το περιγράφει ο προφήτης, ταυτίζεται απολύτως, είναι το ίδιο δηλαδή, με τον Ιησούν Χριστόν. Και έτσι θα γνωρίζουμε Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός.

Ευρισκόμεθα εις τον ένατον στίχον: «Καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ». Και να σας το αποδώσω σε μίαν μετάφρασιν, να το αναλύσουμε μετά: «Και θα παραδώσω σε τιμωρία και θάνατο τους πονηρούς για την Ταφή Του, και για την εκδίκησή της - που φθάνει, δηλαδή, να Τον θανατώσουν και να Τον θάψουν - και τους πλουσίους σαν αντάλλαγμα για τον θάνατό Του. Γιατί ο δούλος μου, ὁ παῖς Κυρίου, ο δούλος μου, δεν έκανε καμία παράβαση του νόμου, ούτε βρέθηκε δόλος ή λόγος ψεύτικος στο στόμα Του».

Εδώ τώρα αναφέρεται, όπως θα δούμε, εις τον βέβαιον θάνατον, τον διαπιστωθέντα θάνατον, αφού θα εθάπτετο· όταν λέμε «θα θάψουμε κάποιον», σημαίνει ότι είναι νεκρός, ότι έχει διαπιστωθεί ο θάνατός του. Προσέξατέ το, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Διότι αν δεν έχω βεβαίωση, πίστωση του θανάτου, πώς θα έχω Ανάσταση; Διότι η Ανάστασις δεν είναι μία… το να συνέλθω από μίαν λιποθυμία. Έχω πραγματικό θάνατον, έχω ταφήν πραγματικήν, άρα πραγματικόν θάνατον και ανάσταση πραγματική. Και συνεπώς αφού ετάφη, τότε τα πράγματα είναι σίγουρα ότι έχει πεθάνει. Και ακούστε τώρα την Ιστορίαν, όπως ακριβώς -αυτά είναι η προφητεία-, όπως ακριβώς η Καινή Διαθήκη πλέον μας την αποκαλύπτει την Ιστορία· και μην ξεχνάμε, είναι κάτι που θα το επαναλαμβάνω διαρκώς: Όταν πραγματώνεται μία προφητεία, πραγματώνεται από την Ιστορία, από τα γεγονότα, έχω το πιο σίγουρο και ασφαλές στοιχείον.

Τώρα, η ιστορία. Γράφει ο απόστολος Παύλος στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του, στο 15^ο κεφάλαιο: «Παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρέλαβον (:Σας παρέδωσα εκείνο που παρέλαβα) ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν - ἀπέθανεν!- ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς». Είδατε, εις το Σύμβολον της Πίστεως, όταν βάζουμε το «κατὰ τὰς γραφάς» δεν είναι παρωνυχίς· είναι υπαινιγμός ότι αυτό που σαν γεγονός το έχομε, ήδη προανηγγέλθη από τους προφήτας και είναι πολύ σημαντικό, εξαιρετικά σημαντικό, κεντρικόν σημείον, θα έλεγα. Και γράφει, λοιπόν, ο Παύλος: «κατὰ τὰς γραφάς ἀπέθανεν»· διότι οι Γραφές ομιλούν περί του θανάτου Του. «Καὶ ὅτι – συνεχίζει ο Παύλος- ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτη ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς». Πάλι «κατά τας γραφάς». «Ἐτάφη». «Θάφτηκε». Αλλά θάπτεται μόνον ό,τι είναι νεκρόν. Άρα πέθανε. Το «ἐτάφη» είναι τονισμός του «ἀπέθανε». Βλέπετε, επιμένω σ’ αυτό. Και το «ἐτάφη κατά τας Γραφάς», για να μην το πει δύο φορές ο απόστολος Παύλος, το λέει εις το τέλος της προτάσεως, συνδέοντας και την Ανάσταση. «Καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς». Το «κατά τας γραφάς» είναι και στο «ἐτάφη». Ποιες Γραφές; Αυτό που σας διάβασα. Αυτό που σας διάβασα από τον προφήτην Ησαΐαν.

Το μασοριτικόν κείμενο – υπενθυμίζω, είναι το επίσημον, οὕτως εἰπεῖν, κείμενο των Εβραίων της Παλαιάς Διαθήκης. Γιατί αυτό που εμείς έχομε είναι των Εβδομήκοντα. Μετάφραση των Εβδομήκοντα, του 3^ου αιώνος π. Χ. Μην ξεχνάτε, όμως, ότι είναι ένα αποδεκτόν, πέρα για πέρα, κείμενο που το βρίσκομε από την ίδια την Καινή Διαθήκη να είναι αποδεκτόν. Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Οι ιεροί συγγραφείς της Καινής Διαθήκης ως επί το πλείστον –ως επί το πλείστον- χρησιμοποιούν το κείμενο των Εβδομήκοντα. Εφόσον έγραψαν ελληνικά τα ευαγγέλιά τους, τις επιστολές τους. Κάπου και πού θα συναντήσομε να είναι παρμένα από το εβραϊκό. Ο Ματθαίος χρησιμοποιεί, ίσως κάτι περισσότερο από τους άλλους, από το εβραϊκό κείμενο. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, έχομε δύο και μπορούμε να τα συγκρίνομε αυτά, είναι πολύ χρήσιμον και γι'αυτό κι εγώ τα χρησιμοποιώ. Κάποτε ένα σημείον να είναι πιο, θα λέγαμε, ζωηρόν, εκφραστικόν, στους Εβδομήκοντα ή στο μασοριτικόν ή σε μίαν άλλην μετάφρασιν, γιατί έχομε κι άλλες μεταφράσεις που έχουνε γίνει, της Παλαιάς Διαθήκης. Αρχαίες μεταφράσεις, παλιές.

Λοιπόν, το μασοριτικόν γράφει: «Ἀπῄτησαν τὴν ταφήν του ἐν μέσῳ τῶν ἀσεβῶν καὶ ὁ τάφος του μετὰ τῶν πλουσίων». Είναι εκφραστικότατο! Από το μασοριτικό κείμενον. Να το εξηγήσουμε. Εδώ γίνεται σαφής αναφορά ότι «ὁ παῖς Κυρίου», ο δούλος του Κυρίου, θα εσταυρούτο εν μέσω δύο κακούργων. Θα επαναλάβω το κείμενο: «Ἀπῄτησαν τὴν ταφήν του ἐν μέσῳ τῶν ἀσεβῶν». Καταρχάς, τον θάνατό Του εν μέσω των ασεβών και εν συνεχεία την ταφή του. Δηλαδή ότι θα εσταυρούντο δύο κακούργοι –αυτό το ξέρομε τώρα από την Ιστορία- και ότι θα ετίθετο –πού;- στον τάφο των πλουσίων. Βάζω πληθυντικό. Θα ετίθετο εις τον λαξευτόν τάφο του ευσχήμονος Ιωσήφ του από Αριμαθαίας που ήταν πλούσιος βουλευτής. Σας καταπλήσσει αυτό; Αναφέρεται εδώ η καταδίκη Του μεταξύ των κακούργων και ότι θα επέθαινε και ότι η ταφή του θα εγίνετο σε τάφο των πλουσίων. «Ὁ τάφος του μετὰ τῶν πλουσίων». Είναι εκπληκτικόν. Δηλαδή, υπάρχει σαφήνεια, παρότι έτσι πρέπει· μία προφητεία κάπως αινιγματικώς, αινιγματωδώς, μπορεί να διατυπώνεται.

Ότι θα ήταν δε λαξευτός ο τάφος, σε βράχο, το λέγει στην ωδή του ο Ιωνάς. Η γνωστή ωδή του Ιωνά που είναι και στο Μεγάλο Ωρολόγιον, εκεί εις τον Όρθρον, που είναι οι εννέα ωδές, οι «γραφικές» ωδές, δηλαδή αυτές που είναι παρμένες από την Αγία Γραφή. Τι λέει εκεί στην ωδή του ο Ιωνάς, όταν πετάχτηκε εις την θάλασσαν και τον κατάπιε το ψάρι· και μέσα εις την κοιλίαν του κήτους είπε την ωδή του. Και μεταξύ των άλλων είπε και τούτη τη φράση: «Ἔδυ (:έδυσε, έγειρε – λέμε: ο ήλιος έδυσε, δηλαδή έγειρε· δύω, δύσις)- ἔδυ ἡ κεφαλὴ μου εἰς σχισμὰς ὀρέων». Δηλαδή: «έγειρε το κεφάλι μου σε σχισμές ορέων». Ποίων «ὀρέων»; Ο Ιωνάς ούτε πέθανε στην κοιλιά του κήτους- τον ξέρασε το κήτος- ούτε υπήρχαν βράχια μέσα εις την κοιλίαν του κήτους. Ψάρι ήταν, σπλάχνα ήταν, κρέας ήταν. «Εἰς σχισμὰς ὀρέων»…

Ναι, αλλά είναι εις τύπον, αυτή η όλη ιστορία του Ιωνά εις τύπον του Ιησού Χριστού. Ο Χριστός δεν είπε καμία προφητεία. Καμία. Τις άφησε όλες για τους ανθρώπους. Μία μόνο χρησιμοποίησε. Όταν του είπαν: «Και ποιος είσαι και τι κάνεις και τι φτιάχνεις;». Και είπε την προφητεία του Ιωνά: «Όπως έμεινε ο Ιωνάς», λέει, «τρεις μέρες εις την κοιλίαν του κήτους, έτσι θα μείνει στην καρδιά της γης ο Υιός του ανθρώπου. Κι όπως τον ξέρασε το κήτος τον Ιωνά, έτσι και ο Υιός του ανθρώπου θα αναστηθεί». Η μοναδική προφητεία περί της Αναστάσεώς Του που είπε ο Χριστός. Είναι σημαντικοτάτη. Δεν είναι απλώς λόγια, αλλά είναι πράξις, έργον. Οπότε – τι λέει τώρα εδώ- «ἔδυ ἡ κεφαλὴ μου εἰς σχισμὰς ὀρέων». Αναφέρεται στον Χριστόν. Διότι μπήκε σε λαξευτόν τάφον που το είχε λαξεύσει ο Ιωσήφ, καινούριος, ακόμη δεν είχε τοποθετηθεί νεκρός. Ήτανε φυσικός τάφος. «Φυσικός», δηλαδή φυσικός βράχος, ακριβέστερα, που ελαξεύτηκε. Συνεπώς, έγειρε το κεφάλι του Ιησού, πού; Σε σχισμές –τι θα πει «σχισμές»; Σε ένα άνοιγμα ορέων, βράχων, πέτρας. Κατά δε το κείμενον των Εβδομήκοντα σημαίνει τους ενόχους της καταδίκης του Ιησού που ήσαν πλούσιοι και πονηροί, όπως οι Αρχιερείς, οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς.

Λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας· ο οποίος έχει υπομνηματίσει τον προφήτην Ησαΐαν- ἐν παρόδῳ σας το λέγω αυτό: «Δικαίως φησὶν τοὺς πονηροὺς καὶ δικαίους δώσω εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ». Δηλαδή για τον θάνατον του δικαίου. «Δικαίως», λέει, «θα δώσω τους πονηρούς και τους πλουσίους στα χέρια των εχθρών, για να πληρώσουν τα επίχειρα της κακίας των· του θανάτου του δικαίου και της ταφής Του». Και τι είναι αυτό; «Καὶ ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, πονηροὺς δὲ αὐτούς - συνεχίζει ο άγιος Κύριλλος, θα το πούμε παρακάτω - καὶ πλουσίους ἀποκαλεῖ. Πονηροὺς μὲν ὡς συκοφαντήσαντας καὶ ἐπ’ αἰτίας ἐώλης –με αιτίες έωλες, δηλαδή κούφιες- - ἀπεκτονότας τὸν Ἰησοῦν· πλουσίους δὲ ὅτι χρήμασι πεποιήκασιν τοὺς Πιλάτου δορυφόρους τὸ σεπτὸν καὶ μέγα τῆς Ἀναστάσεως συκοφαντῆσαι μυστήριον». Ποιοι είναι οι εχθροί που τους παρέδωσαν; Είναι οι Ρωμαίοι. Είναι οι Ρωμαίοι. Αγαπητοί μου, το μέγα έγκλημα των Εβραίων πληρώθηκε –σαφώς πληρώθηκε!- με την άλωσιν της Ιερουσαλήμ. Σαφώς!...Και η Αγία Γραφή το είπε αυτό. Και οι Πατέρες το λένε. «Επλήρωσαν», λοιπόν –είδατε αυτό το «ἀντὶ τῆς ταφῆς, εἰς χεῖρας ἐχθρῶν» - «εσείς εφονεύσατε και θάψατε τον δίκαιον. Τώρα… τώρα θα δείτε τι έχετε να πάθετε. Το και το!».

Εδώ για την ιστορία θα σας πω κάτι. Το αναφέρει ο Ευσέβιος στην «Εκκλησιαστική» του «Ιστορία». Απλώς για την ιστορία σας το λέω. Α, συγνώμη, πριν σας το πω, λέγει ο Θεοδώρητος: «Αὐτὸς δὲ ὁ παθών –δηλαδή ο Ιησούς Χριστός που έπαθε- τῷ ρωμαϊκῷ τούτους παρέδωκεν πολέμῳ». «Τους παρέδωσε εις τον ρωμαϊκό πόλεμον». Δηλαδή στην άλωση της Ιερουσαλήμ. Λέει, λοιπόν, ο Ευσέβιος στην Ιστορία του, στην Εκκλησιαστική του Ιστορία το εξής: ότι ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο οποίος βεβαίως ήτο Χριστιανός και μάλιστα ο πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων, και ο οποίος έκανε μέρα-νύχτα προσευχή ο άνθρωπος αυτός, υπέρ του λαού του. Υπέρ του λαού των Εβραίων. Εμαρτυρείτο από τους Εβραίους ότι ήτανε πάντα γονατιστός ώστε τα γόνατά του είχαν σκληρύνει σαν τα γόνατα της καμήλου. Μέρα νύχτα προσηύχετο! Ποιο ήταν το περιεχόμενο; Και να πιστεύσει ο λαός, οι Εβραίοι, και να μετανοήσουν για το έγκλημά τους, και να μην αλωθούν, όπως το είχε προείπει ο Κύριος. Ο Κύριος δεν είπε: «Δεν θα μείνει πέτρα πάνω στην άλλη πέτρα; Κι όλα αυτά που λέτε ότι είναι ωραία και σπουδαία και οι οικοδομές, δεν θα μείνει τίποτα!». Αυτό ήτο το περιεχόμενον της προσευχής, μέρα νύχτα σας λέω, γονατιστός, ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος.

Κάποτε, κάποιοι φθονεροί τον πήραν και τον πήγαιναν, δεν ξέρω πού, να δικαστεί. Και όπως πήγαινε στον δρόμο, ένας χασάπης, κρεοπώλης, πετάχτηκε από το μαγαζί του και με ένα ρόπαλο τον χτύπησε στο κεφάλι. Φανατισμός ε; Και τον εσκότωσε τον Άγιον Ιάκωβο. Επειδή ο άγιος Ιάκωβος ήτο αποδεκτός -αν και Χριστιανός!- είχε καλό χαρακτήρα και αγαπούσε πολύ τους Εβραίους, γι’ αυτό οι Εβραίοι τον απεδέχοντο. Οι Εβραίοι όχι ως Χριστιανοί· απλώς ως Εβραίοι, με την πατρώα θρησκεία. Τον απεδέχοντο. Γι ‘αυτόν τον λόγο θεώρησαν τον θάνατον του Ιακώβου ανοσιούργημα. «Πωωω!...Εφόνευσαν τον δίκαιον». «Δίκαιον» έλεγαν τον Ιάκωβον τον Αδελφόθεον. Εις τον Ιησούν Χριστόν αφού δεν πίστευσαν. Πέρασαν δε πολλά χρόνια, περίπου μία γενεά είχε περάσει, ο άγιος Ιάκωβος ζούσε - απέδωσαν την άλωσιν της Ιερουσαλήμ εις τον άδικον φόνον του Ιακώβου! Ποιοι; Οι Εβραίοι! Γιατί μόνον τον Ιάκωβο είχαν αποδεχτεί. Όχι τον Ιησούν Χριστόν. Αλλά η άλωση, όμως, της πόλεως έγινε εξαιτίας της δίκης και καταδίκης εις θάνατον του Ιησού Χριστού. Σας το ‘πα απλώς, έτσι, για την ιστορία.

Έτσι, λοιπόν, έχομε αυτό που λέει ο Θεοδώρητος ότι τους παρέδωκε εις τα χέρια των Ρωμαίων. Πράγματι, αυτή η φοβερή καταστροφή της Ιερουσαλήμ, που έγινε το 70 μ. Χ. ήταν η τιμωρία του λαού αυτού για τον σταυρικό θάνατο του Ιησού. Ήταν η μεγαλύτερη αδικία που προέβη ποτέ ο Ισραήλ, εις βάρος του «ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ». «Ὁ ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ», όπως έτσι, ανά πάσα στιγμή, Τον ονοματίζει ο προφήτης Ησαΐας. Μπορούσαν, όμως, να μετανοήσουν. Γιατί εκλήθησαν να μετανοήσουν. Δεν θα πάθαιναν τίποτε. Το πρώτο κήρυγμα του αποστόλου Πέτρου την ημέρα της Πεντηκοστής ήτανε κήρυγμα μετανοίας. Θα γλύτωναν. Αλλά ο λαός, σαν σύνολο, δεν μετενόησε. Είδατε; 3.000 μετανόησαν. Μετά, άλλες 2.000, έγιναν 5.000 αυτοί που μετενόησαν. Μπροστά, όμως, στο μεγάλο πλήθος του λαού ήτανε λίγοι. Συνεπώς, ο λαός σαν σύνολο δεν επίστεψε. Γιατί δεν επίστεψε; Φρικτό να το λέει κανείς. Τον εμπόδισαν οι άρχοντές του. Και μάλιστα, το ιερατείον της εποχής εμπόδισε τον λαό να μην πιστέψουν στον Ιησούν Χριστόν.

Και πάμε εις τους δύο επομένους στίχους, τον δέκατον και τον ενδέκατον: «Καὶ Κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς πληγῆς. Ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον· καὶ βούλεται Κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς καὶ πλάσαι τῇ συνέσει, δικαιῶσαι δίκαιον εὖ δουλεύοντα πολλοῖς (:σε πολλούς), καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν αὐτὸς ἀνοίσει - του ρήματος φέρω, ἀνα-φέρω, ἀνοίσει». Να σας διαβάσω την απόδοση. Είναι δύσκολα τα κείμενα και θέλουν την απόδοση να την λέμε, έτσι, κάπως γραμμένη και μετά να κάνομε την ανάλυσή μας. «Και ο Κύριος θέλει να Τον αποδείξει καθαρόν και να Τον απαλλάξει από την πληγή που η ενοχή των άλλων του επέφερε. Εάν, λοιπόν, Αυτόν προσφέρετε σαν εξιλαστήριο θυσία για τις αμαρτίες σας, τότε η ψυχή σας θα δει την ατελεύτητη ζωή. Και ο Κύριος θέλει να αφαιρέσει τον πόνο της ψυχής Του, δείχνοντας σε Αυτόν φως και αναπλαστική δύναμη συνέσεως. Θέλει ο Κύριος να αποδείξει αθώον τον Δίκαιον, που διακονεί καλά πολλούς. Και αυτών τις αμαρτίες Αυτός θα βαστάσει, θα φέρει, θα βαστάσει».

Ποια είναι αυτή η «πληγή» που ο Κύριος, ο Θεός Πατήρ θέλει να τον καθαρίσει; Είναι η απόδειξις της αθωότητός Του. Αυτός είναι ο καθαρισμός της πληγής. Η απόδειξη της αθωότητός Του. Λέγει ο Θεοδώρητος: «Καθαρίσαι, τοὐτέστιν, ἀθῶον αὐτὸν δεῖξαι καὶ μὴ ὑποκείμενον θανάτῳ». Τι σημαίνει το «καθαρίσαι» -απαρέμφατον- «να τον καθαρίσει», δηλαδή «να Τον αποδείξει αθώον». Και συνεπώς δεν μπορούσε, δεν έπρεπε να υποστεί θάνατον.

Στο ορθόδοξο τελετουργικό μας, την Μεγάλη Παρασκευή, προβάλλεται αγαπητοί μου, ο Κύριος επί του Σταυρού. Προβάλλεται ως ένοχος. Προβάλλεται ως ένοχος υπό των αρχόντων του αιώνος τούτου. Τον θεώρησαν ένοχον. Και το Πάσχα αποδεικνύεται από του Πατρός δίκαιος και αναμάρτητος και αθώος. Γιατί; Αφού ανεστήθη. Τι σημαίνει αυτό; Που δεν τον κράτησε ο Άδης ως ένοχον. Ήρθε πάνω στη γη. Η ψυχή Του, το σώμα στον τάφο. Η ανθρωπίνη ψυχή. Πάντα ηνωμένος ο Θεός Λόγος με το σώμα εις τον τάφον και την ψυχήν εις τον Άδην. Πάντα ηνωμένος ο Θεός Λόγος. Μην το ξεχνούμε. Ήθελε να δείξει ότι ήτο αθώος. Αλλιώτικα, δεν θα υπήρχε η ανάσταση. Έτσι, οι άρχοντες της εποχής τον θεωρούν ένοχον και τον κοροϊδεύουν: «Να», λέει, «ο βασιλιάς των Ναζωραίων». «Ο βασιλιάς των Ναζωραίων». Με την επιγραφή επί του σταυρού. Ο δε Θεός καθαρίζει την πληγή. Δηλαδή; Τον αποδεικνύει αθώον. Τον αναστήνει τον Χριστόν. Το δε Πνεύμα το Άγιον την ημέρα της Πεντηκοστής Τον εσφράγισε αιώνιον δίκαιον και αληθή υιόν του Θεού που ενηνθρώπησε. Γι’ αυτό και το κήρυγμα του Πέτρου ήταν υπέρ του Ιησού Χριστού.

«Εάν, συνεπώς, Αυτόν», λέει ο Ησαΐας, «εσείς Τον προσφέρετε σαν εξιλαστήριο θυσία, εσείς Τον προσφέρετε –είναι χαρακτηριστικό αλήθεια, είναι μερικά πράγματα που είναι ακατανόητα, είναι ανεξήγητα, που γράφτηκαν οκτώ αιώνες προ Χριστού, που λέγει εδώ ότι «ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας (:εάν εσείς –σεις!- Τον δώσετε περὶ ἁμαρτίας, δηλαδή για την συγχώρηση των αμαρτιών σας) - θα το καταλάβετε από μια άλλη φρασούλα· που λέει «εάν δώσεις έναν αμνόν περί αμαρτίας, δηλαδή να θυσιαστεί για τις δικές σου τις αμαρτίες, ως ανθρώπου ή ως λαού» - τότε θα έχετε ‘’μακρόβιον σπέρμα’’», δηλαδή «μακρόβιον σπέρμα», «θα ζήσετε, θα ζήσετε»· που σημαίνει τι; «Δεν θα πεθάνετε ποτέ!». Τι σημαίνει εδώ; Σημαίνει ότι όταν Τον προσφέρομε –και Τον προσφέρομε, εις την Θεία Λειτουργία, λειτουργικά πια- και οικειωθούμε την θυσία Του, με το να κοινωνήσουμε, τότε έχομε την αιώνιον ζωήν. Ακόμη και αυτό το προφητεύει ο Ησαΐας. Είναι καταπληκτικό, αγαπητοί μου. Όταν κάθομαι να τα διαβάζω για να σας τα πω, δεν ξέρω, συγκλονίζομαι! Πιστεύω πως κι εσείς συγκλονίζεστε όπως τα ακούτε.

Λέγει ο Θεοδώρητος: «Τεύξεται τῆς αἰωνίου ζωῆς». Αυτό είναι το «μακρόβιον σπέρμα». Πάντοτε κάθε προφητεία έχει την συσκίασή της. «Ταύτην γὰρ μακρόβιον κέκληκεν», λέγει ο Θεοδώρητος. Δηλαδή, «αυτήν την αιώνιον ζωήν την απεκάλεσε –πώς την απεκάλεσε;- μακρόβιον ζωήν». Με μάκρος ζωή.

«Καὶ βούλεται Κύριος –να πάμε στο κείμενο πάλι- δικαιῶσαι δίκαιον εὖ δουλεύοντα πολλοῖς (:και θα δικαιώσει –λέει- και θέλει ο Κύριος να δικαιώσει τον δίκαιον, που έχει δουλέψει, έχει εργαστεί - ξέρετε ‘’δουλεύω’’, εργάζομαι ως δούλος, αυτό θα πει ‘’δουλεύω’’. Όταν δεν εργάζομαι ως δούλος, απλώς: εργάζομαι· το ρήμα ‘’δουλεύω’’ θα πει ‘’εργάζομαι ως δούλος’’ -σε πολλούς, εργάστηκε σαν δούλος σε πολλούς)». Ο Χριστός έγινε δούλος.

Δεν λέει ο απόστολος Παύλος: «μορφήν δούλου λαβών»; «Και δεν ήρθε ο ίδιος», λέει, «διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι»; «Δεν ήρθα για να διακονηθώ, ήρθα για να διακονήσω». Λοιπόν. Εδώ ο Θεός Πατήρ - να εξηγήσω αυτό- θέλει να αποδείξει αθώον αυτόν τον Δίκαιον, που στάθηκε διάκονος σε πολλούς. Λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Ὁ μὲν οὖν δίκαιος, εὖ δουλεύων πολλοῖς, καλῶς δουλεύων, ὑπηρετῶν πολλούς, νοηθείη ἂν οὐχ ἕτερός τις, παρὰ γὲ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν (:Πρέπει να νοηθεί όχι κάποιος άλλος, παρά αυτός ο Ιησούς Χριστός). Οὐ γὰρ ἦλθε διακονηθῆναι, καθὰ φησίν αὐτός(: καθώς λέγει ο Ίδιος, δεν ήρθε να διακονηθεί), διακονῆσαι δὲ μᾶλλον κατὰ τὴν τῆς ἐνανθρωπήσεως οἰκονομίαν (:ήλθε να υπηρετήσει). Καὶ συμπληροῦται τί; Καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν αὐτὸς ἀνοίσει. (:Αυτός θα φέρει, Αυτός θα σηκώσει τις αμαρτίες των πολλών)».

Έτσι, αγαπητοί, παντού φαίνεται σαφέστατα ο αντιπροσωπευτικός θάνατος του Ιησού Χριστού. Εκείνο δε το «πολλοῖς», «σε πολλούς», δείχνει και τα έθνη. Διότι ο Χριστός δεν απέθανε μόνο υπέρ του Ισραήλ, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτό θέλει να πει αυτό το «πολλοῖς».

Και προχωρούμε εις τον δωδέκατον στίχον: «Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα, ἀνθ᾿ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη· καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη». Μια σύντομη μετάφραση: «Γι'αυτό, Αυτός θα κληρονομήσει πολλούς, θα τους κάνει δικούς Του και τα λάφυρα των ισχυρών θα τα κατακτήσει. Γιατί παραδόθηκε σε θάνατο η ζωή Του και λογαριάστηκε ανάμεσα εις τους ανόμους. Κι αυτός έφερε τις αμαρτίες πολλών – που θα πει: ‘’όλων’’· ή, το αφήνω: ‘’πολλών’’, θα το δείτε παρακάτω- και για τις αμαρτίες των παρεδόθη εις θάνατον». Διαρκής επανάληψις. Διαρκής. Παρεδόθη για τις αμαρτίες. Διαρκής.

Αναφέρεται το αποτέλεσμα εδώ της θυσίας του Παιδός του Κυρίου. «Διὰ τοῦτο», λέει το κείμενο, δηλαδή «γι’ αυτόν τον λόγο», «κληρονομήσει πολλούς». Τι θα πει αυτό; Λέει ένας εκκλησιαστικός ερμηνευτής: «Ἐπειδὴ εἰς ἑαυτὸν τὰς τῶν πολλῶν ἀνέλαβε ἁμαρτίας (:Επειδή ανέλαβε των πολλών -λέει- τις αμαρτίες, γι'αυτό ακριβώς θα κληρονομήσει πολλούς)». Τι θα πει «θα κληρονομήσει πολλούς»; «Θα τους κατακτήσει». «Θα τους κερδίσει», επειδή οι πολλοί θέλουν απαλλαγή των αμαρτιών των που μόνον εις την αντιπροσωπευτική θυσία Εκείνου μπορούν να την βρουν. Όσοι Τον αναζητήσουν μέσα εις τους αιώνες δια της πίστεως, γίνονται δικοί Του, καθίστανται δικοί Του, κτήμα Του, περιουσία Του, κληρονομία Του. Περιουσία Του, η «οὐσία αὐτοῦ». Γι' αυτό και η Εκκλησία λέγεται: «ο περιούσιος λαός του Θεού». «Περιούσιος», θα πει «περιουσία». Και είθε όλοι να γίνομε περιουσία Του. Δηλαδή κληρονομία Του.

Η οικείωσις δε, αυτή, γίνεται πάντοτε δια της πίστεως. Ο Χριστός πέθανε για όλους, μα για όλους τους ανθρώπους, αλλά τελικά κληρονομεί μόνο εκείνους, οι οποίοι θα οικειωθούν την θυσία Του ως αντιπροσωπευτική θυσία, για να πουν: «Εγώ πιστεύω εις τον Ιησούν Χριστόν». Μόνο, τελικά, αυτοί θα σωθούν. Δηλαδή μόνον το Αίμα του Χριστού ενεργεί επί εκείνων που θα έχουν πιστέψει. Όποιος πιστέψει. Είμαστε 5 δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στη γη. Αν υποτεθεί ότι και τα 5 δισεκατομμύρια ανθρώπων θα πίστευαν εις τον Ιησούν Χριστόν, τότε όλη η γη αυτομάτως σώζεται. Μόνο που δεν πιστεύουν όλοι. Γι'αυτό ακριβώς και μένει μόνο σε όσους πιστέψουν.

Και ποιοι είναι αυτοί οι «ἰσχυροί»; «Μεριεῖ σκῦλα», λέει, «ἰσχυρῶν». «Ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα». Ποιοι είναι αυτοί οι «ἰσχυροί»; Είναι οι δαίμονες. Ναι. Ήρθε να μας αρπάξει από τα χέρια των δαιμόνων. Ναι. Ξέρετε ότι έχομε την σκηνήν, εκείνη που φαίνεται, έχομε και τα παρασκήνια, εκείνα που δεν φαίνονται. Η σκηνή είναι ο Ιησούς Χριστός, «ὁ παῖς Κυρίου» επί του Σταυρού. Αυτό το βλέπουν οι άνθρωποι. Από πίσω; Από πίσω τώρα είναι η μάχη να αρπάξει από τους δαίμονες τους ανθρώπους. Εννοείται, όσοι θα ήθελαν και θα πίστευαν. Αλλά όσο να ‘θελαν δεν θα μπορούσαν ποτέ να γλυτώσουν από τα χέρια των δαιμόνων, εάν ο Χριστός δεν ήτο επί του Σταυρού. Λοιπόν. «Ἰσχυρούς», λέγει ο ερμηνευτής, «ἰσχυρούς» καλεί τους δαίμονας, «σκῦλα» δε τους ανθρώπους. «Σκῦλα», «τό σκῦλον», με ύψιλον και περισπωμένη, θα πει «λάφυρον». Είναι τα λάφυρα οι άνθρωποι. Τα άρπαξαν οι δαίμονες από το χέρι του Θεού. Τα λάφυρα. Πότε; Τους πρωτοπλάστους. Τον Αδάμ και την Εύα. Τους άρπαξε ο διάβολος. Λάφυρο από τα χέρια του Θεού. Και τώρα έρχεται ο Θεός να τους αρπάξει τους ανθρώπους από τα χέρια του σατανά. Είναι καταπληκτικό. Πράγματι οι άνθρωποι ήσαν λάφυρα.

Ο Κύριος είπε: «Πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ ἁρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον δήσῃ τὸν ἰσχυρόν; Καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει». Λέγει: «Πώς μπορεί να μπει κανείς στο σπίτι του ισχυρού, του δυνατού, του οπλισμένου και να αρπάξει τα υπάρχοντά του, εάν πρώτα δεν αρπάξει τον ίδιο, να τονε δέσει, να τον ακινητοποιήσει για να πάρει, για να δεχθεί τα λάφυρά του; Καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει, και τότε θα αρπάξει το σπίτι του». Ε, λοιπόν, ο «ἰσχυρός» είναι ο διάβολος. Ο Χριστός το είπε αυτό. Έπρεπε, συνεπώς, ο Χριστός να «δήσει», να δέσει τον διάβολον για να αρπάξει εκείνα που εκείνος είχε αρπάξει· δηλαδή, τους ανθρώπους.

Θα μου πείτε: «Γιατί όλη αυτή η περιπέτεια και να μην έρθει ο Χριστός εδώ στη γη κα να πει, να αρπάξει τον διάβολο από τα μαλλιά, να τον πετάξει στον Άδη, στην κόλαση, στην αιωνία κόλαση και να ελευθερώσει τους ανθρώπους;». Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Καταρχάς, λένε οι Πατέρες ότι αυτήν την περιπέτεια που ακολουθεί, τον δρόμο της περιπετείας και είναι η Ενανθρώπησις και ο Σταυρός, είναι για να δείξει την αγάπη Του ο Θεός, πόσο μας αγαπάει. Ύστερα; Ύστερα, ο Θεός είναι δίκαιος, είναι Εκείνος που νομοθετεί, είναι, είναι, είναι… «Σε έκανα ελεύθερον. Ελευθέρως έφυγες, θα σε κερδίσω πάλι ελευθέρως. Εγώ απλώς θα σου προπαρασκευάσω το έδαφος. Πώς; Με την θυσία μου. Θα ‘’δήσω’’ τον ισχυρόν. Θα τον δέσω. Γιατί ποτέ δεν μπορούσες να φύγεις από την οικίαν του ‘’ισχυρού’’, του διαβόλου. Και τότε, όταν πεις: ‘’Πιστεύω’’, τότε σώθηκες και κερδήθηκες». Αυτός είναι ο λόγος.

Έτσι με αυτό το δέσιμο, δεν εννοεί τίποτε άλλο –να επανέλθω- παρά την αχρήστευση, αχρήστευση του σατανά. Προσέξτε: αχρήστευση. Λέμε σε μίαν ευχήν, νεκρώσιμον: «ὁ τὸν θάνατον καταπατήσας, τὸν δὲ διάβολον καταργήσας». Τον μεν θάνατον ο Χριστός τον κατεπάτησε· γιατί αναστήθηκε. Τον διάβολο τον κατήργησε. Κι άλλη φορά σας το έχω πει αυτό: «καταργῶ» δεν σημαίνει «εξαφανίζω». Στη γλώσσα μας σήμερα όταν λέμε «καταργώ κάτι» εννοούμε σαν να το εξαφανίζω, σαν κάτι που να μην υπάρχει τώρα πια. «Καταργῶ», από το «κατά» και «εργάζομαι», θα πει «σε θέτω εκτός έργου». Δηλαδή: «σε αχρηστεύω». Ο διάβολος δεν καταργήθηκε με την έννοια την σύγχρονη. Δηλαδή εξαφανίστηκε. Δεν έγινε μηδέν ο διάβολος. Δεν εστάλη στην Κόλαση. Αλλά τι; Ετέθη εκτός ενεργείας. Ότι τώρα μπορείς να νικήσεις τον διάβολον χάρις εις την θυσίαν του Χριστού. Ο Χριστός, λοιπόν, κατήργησε, δηλαδή του πήρε την δύναμη εκείνη που είχε πρώτα, για να έχει αιχμαλώτους τους ανθρώπους.

Κι εδώ πάλι υπογραμμίζεται «ἀνθ’ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ». Όλα αυτά, «ἀνθ’ ὧν» θα πει «αντί των οποίων», «κάτι σαν αντάλλαγμα, δηλαδή, η ζωή Του» λέγει, «παρεδόθη στον θάνατον». Ο Θεός είχε πει στους πρωτοπλάστους ότι αν παρέβαιναν την εντολή Του, θα πέθαιναν: «Ἐν ᾗ ἡμέρᾳ φάγησθε, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». Κι ο διάβολος είναι ο εισηγητής του θανάτου. Και ο Υιός του Θεού δίνει τώρα την δική Του ζωή υπέρ των ανθρώπων, για να νικήσει το κράτος εκείνου που είχε τον θάνατον. Θα σας το πω πώς το λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του: «ἵνα διὰ τοῦ θανάτου –του δικού Του θανάτου- καταργήσῃ -δηλαδή εξουθενώσει, θέσει εκτός ενεργείας- τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τὸν διάβολον (:εκείνον που είχε το κράτος, την δύναμιν του θανάτου· δηλαδή, τουτέστιν, δηλαδή, τον διάβολον)».

Και θα σημειώσει ο απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή. Είναι κεφ. 2,15-18 στίχοι: «Καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους – «τούτους»· τους ανθρώπους -, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας. Οὐ γὰρ δήπου ἀγγέλων ἐπιλαμβάνεται, ἀλλὰ σπέρματος ᾿Αβραὰμ ἐπιλαμβάνεται. ὅθεν ὤφειλε κατὰ πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι –Ποιος; Ο Υιός του Θεού, ‘’κατά πάντα ὁμοιωθῆναι τοῖς ἀδελφοῖς’’, να πάρει πλήρη ανθρωπίνη φύση-, ἵνα ἐλεήμων γένηται καὶ πιστὸς ἀρχιερεὺς τὰ πρὸς τὸν Θεόν, εἰς τὸ ἱλάσκεσθαι –απαρέμφατο- τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ (: για να βρίσκει ο λαός και να συγχωρούνται οι αμαρτίες του)».

Γι΄αυτό η Θεία Λειτουργία, αγαπητοί μου, είδατε το βρίσκουμε και στον Ησαΐα, είναι το κορυφαίον. Αν μας πει κάποιος: «Τώρα που έγινες Χριστιανός, τι θα κάνεις;». – «Θα αρχίσω να κάνω τις αρετές», θα μου πείτε. Όχι. Αυτό είναι δευτερεύον. Θα αρχίσω να λατρεύω τον Θεό. Το λατρευτικό στοιχείο είναι το πρώτο στοιχείο μέσα εις τον Χριστιανισμόν. Και η Θεία Λειτουργία, δηλαδή η θυσία που θα προσφέρω «εγώ», «εγώ» εντός εισαγωγικών, γιατί ο Χριστός είναι ο προσφέρων και προσφερόμενος, Εκείνος που προσφέρει και προσφέρεται, είναι ο Ίδιος ο προσφέρων, και ο Ίδιος ο προσφερόμενος, και ο Ίδιος ο διαδιδόμενος, όπως λέει μια ευχη στη Θεία Λειτουργία, τότε μπορώ να πω ότι επιτελώ το κορυφαίον στοιχείον του Χριστιανισμού. Αυτό είναι. Γι'αυτό μη λέμε αδικώντας τον εαυτό μας: «Ε, πάλι Λειτουργία;». «Ε, πάλι στην εκκλησία; Ε, πάλι τούτο; Πάλι εκείνο;». Κρίμα. Αδικούμε τον εαυτό μας.

Για να φτάσω εκεί όμως, βεβαίως, πρέπει να προσέχω το ήθος μου. Τις μεν κακίες θα αφαιρώ, τις δε αρετές θα φυτεύω. Αναμφισβήτητα. Εδώ δεν σας λέω τι άλλο, παρά ότι ο Χριστιανισμός είναι η λατρεία του Αγίου Τριαδικού Θεού δια της θυσίας του Υιού Του. Είναι το Άλφα και το Ωμέγα του Χριστιανισμού. Θα το ξαναπώ: Είναι το Άλφα και το Ωμέγα του Χριστιανισμού! Η λατρεία του Θεού δια της θυσίας του Υιού Του. Γιατί δεν γίνεται δεκτή η λατρεία μας χωρίς την θυσία του Υιού του Θεού. Του Ιησού Χριστού. Δεν γίνεται δεκτή. Αυτό είναι θεμελιώδες! Πρέπει να το γνωρίζομε.

Συνεχίζω: «ἐν ᾧ γὰρ πέπονθεν αὐτὸς πειρασθείς – λέει ο απόστολος Παύλος, συνεχίζει· ‘’πέπονθεν’’, ‘’έχει πάθει’’· αυτός αφού δοκίμασε ό,τι δοκίμασε -, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι (:μόνο Αυτός μπορεί να βοηθήσει αυτούς, οι οποίοι μπαίνουν σε δοκιμασίες)». Θλίψεις κι ό,τι άλλο. Μόνον Αυτός. Διότι επειράσθη. Μπήκε σε δοκιμασίες. Και νίκησε. Γι’ αυτό μόνον Αυτός μπορεί να μας βοηθήσει. Όπως γράφει στην προς Εβραίους ο απόστολος Παύλος. Δηλαδή, Καινή Διαθήκη.

«Καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη». Αυτό που είναι χαρακτηριστικό των προφητειών είναι : Εκεί που σου λέει κάτι, σου πετάει μια κουβέντα, ανύποπτα, μία φράση, ανύποπτα, που … μπορεί να μην έχει σχέση με τα πιο πάνω ή τα πιο κάτω, γιατί, σαν να παίζει ο προφήτης ένα κρυφτούλι. Σου λέει αυτό, σου πετάει μια φρασούλα που έχει άλλο νόημα, πάει αλλού. Και τούτο γιατί αυτό το κρυφτούλι που είπα, είναι η προσπάθεια να αποκαλυφθεί το μέλλον και ταυτόχρονα να κρυφτεί το μέλλον. Αποκαλύπτεται γιατί πρέπει να αποκαλυφθεί, και αποκαλύπτεται για να θεμελιωθεί η αλήθεια των πραγμάτων, Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός, αλλά και κρύβεται για να μην πάρει είδηση εύκολα ο διάβολος. Σας το έχω κι αυτό άλλοτε πει, και είναι ένα βασικό στοιχείο στο θέμα της προφητείας. Έχομε αποκάλυψη και συγκάλυψη στην προφητεία. Είναι κανόνας αυτό το πράγμα. Κανόνας. Όση σαφήνεια κι αν έχει μία προφητεία, θα κάνει έναν ελιγμό ο προφήτης, και αυτό που είπε θα το κρύψει.

«Καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη». Και ενώ λέγει, δηλαδή, εδώ: «Αυτός θα κληρονομήσει πολλούς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» - που δείχνει τι; Ότι είναι νικητής, κατακτητής, βάζει τώρα την φρασούλα: «Καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη»· που είναι στο παθητικόν μέρος το πράγμα. Τι; «Λογαριάστηκε ανάμεσα εις τους ανόμους, τους κακούργους, τους εγκληματίες. Εκεί λογαριάστηκε ότι ήταν η θέση Του». Είναι πολύ, έτσι, χαρακτηριστικό. Μάλιστα ο Ίδιος ο Χριστός θα μας το πει αυτό. Πριν σταυρωθεί. Είναι στον Λουκά στο 22^ο κεφάλαιον: «Λέγω γὰρ ὑμῖν», λέει στους μαθητάς Του, «ὅτι ἔτι τοῦτο τὸ γεγραμμένον δεῖ τελεσθῆναι ἐν ἐμοί (:Πρέπει αυτό το τελευταίο, λέει, να γίνει· σε μένα. Σε μένα), τὸ καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη (:ότι λογαριάστηκε μεταξύ των εγκληματιών, των κακούργων)· καὶ γὰρ τὰ περὶ ἐμοῦ τέλος ἔχει», λέει ο Χριστός. «Ε, ό,τι πια αφορά εις την επίγειο ζωή μου, τέλος ἔχει, φτάνω στον Σταυρό». Είδατε; «Καί μετά ἀνόμων ἐλογίσθη». Το προφητεύει ο Χριστός, γιατί ακόμα δεν είχε σταυρωθεί, πού μπορούσε, ας το πούμε έτσι τώρα ανθρώπινα, να γνωρίζει ότι θα τον εσταύρωναν οι Εβραίοι ανάμεσα σε δύο ληστάς. Ας το πούμε έτσι. Παίρνει την προφητεία του Ησαΐου, προφητεύει και ο Ίδιος, δίνει δύναμη εις την προφητείαν του Ησαΐου, για να το δουν τα μάτια μας μετά ότι ο Χριστός σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο ανόμους, σε δύο κακούργους.

Και γιατί το έκαναν αυτό οι Εβραίοι, ξέρετε; Ήθελαν να τονίσουν τον βαθμόν ενοχής του Ιησού, ώστε να είναι ισοβάθμιος με τους ληστάς. Κακουργότης! Αυτός που κήρυξε, έκανε θαύματα, ανέστησε. «Κακούργος είναι κι αυτός! Κακούργος είναι!». Τι κακούργων ψυχή είχαν οι άνθρωποι αυτοί… Για να υποτιμήσουν τον Ιησούν Χριστόν όσο μπορούσαν περισσότερο. Και να τον κάνουν ισοστάθμιον με τους ληστάς. Ο Χριστός; Ληστής; Έστω να ήταν ένας Σωκράτης, βρε αδερφέ… Ο Σωκράτης έφθειρε την πόλη των Αθηνών; Να το πούμε έτσι; Αλλά βλέπετε η κακουργία των ανθρώπων πού φτάνει.

«Καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν». Διαρκώς το λέει, βλέπετε το επαναλαμβάνουμε διαρκώς, αυτό το «πολλῶν», το είπα και προηγουμένως, εννοεί «όσοι θα ήθελαν να προσοικειωθούν τον Χριστόν, την θυσία Του, ως αντιπροσωπευτική θυσία, θα τύχαιναν απαλλαγή των αμαρτιών των». Γράφει ο απόστολος Πέτρος: «Ὃς (: ο Οποίος) –είναι στην πρώτη του επιστολή- τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον (:Αυτός επήρε, εσήκωσε τις αμαρτίες μας στο Σώμα Του που ήτανε στο ξύλο, επί του σταυρού)».

Αγαπητοί. Μελετήσαμε τις περικοπές από το 52^ο κεφάλαιον στους στίχους 13-14, δύο στίχους, μετά περάσαμε εις το 53^ον κεφάλαιον και είδαμε τους στίχους από τον πρώτον έως τον δωδέκατον. Αυτό το τμήμα που αναλύσαμε, πέρυσι και φέτος, αποτελεί τον τέταρτον λόγον, έτσι έχουνε κατατάξει την ύλη του προφήτου, τον τέταρτο λόγο του Ησαΐου που αναφέρεται εις το Πάθος του Μεσσίου. Και καταδεικνύεται ότι ο Μεσσίας είναι παθητός - θα το δούμε, την ερχομένη φορά, να το λέει ο Παύλος, απολογούμενος εις τον Αγρίππα. Σαν πρώτο και βασικό στοιχείο. Αυτός ο ίδιος δε ο Κύριος αναφέρει στους δύο προς Εμμαούς όταν πήγαινε, την ημέρα της Αναστάσεώς Του: «Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστόν;» -ότι «ο Μεσσίας δεν έπρεπε αυτά να πάθει;»- «καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;». Ήταν γραμμένα. Έπρεπε να πραγματοποιηθούν.

Κι ο Παύλος τι είπε προ του Αγρίππα; Που , σας είπα, θα το δούμε, πρώτα ο Θεός, την ερχομένη Κυριακή στις «Πράξεις», στην ομιλία της Κυριακής: «Οὐδὲν ἐκτὸς λέγων ὧν τε (:Δεν είπα τίποτε -λέει- απ’ ό,τι) οἱ προφῆται ἐλάλησαν μελλόντων γενέσθαι καὶ Μωϋσῆς (: τίποτε δεν έχω πει έξω από το πλαίσιον των όσων είπαν οι προφήτες και ο Μωυσής), εἰ παθητὸς ὁ Χριστός (: ότι είναι πράγματι -είναι έψιλον γιώτα, θα σας το εξηγήσω την ερχομένη Κυριακή γιατί είναι έψιλον γιώτα - ότι είναι πράγματι παθητός ο Χριστός, ο Μεσσίας), εἰ πρῶτος ἐξ ἀναστάσεως νεκρῶν (:ότι είναι ο πρώτος εξ αναστάσεως νεκρών, είναι ο πρώτος που αναστήνεται και δεν ξαναπεθαίνει· ότι είναι) φῶς καί μέλλει καταγγέλλειν τῷ λαῷ καὶ τοῖς ἔθνεσι (: όχι μόνο εις τους Εβραίους, αλλά σε όλο τον κόσμο και στους εθνικούς)». Αυτή η θέση ακόμα δεν κατενοήθη, αγαπητοί μου, από τους Εβραίους. Δεν κατενοήθη από τους Εβραίους. Εμείς, όμως, «τὰ ἔθνη», «Ἕλληνες», «τὰ ἔθνη», το κατανοήσαμε αυτό. Δόξα τω Θεώ. Το κατανοήσαμε. Γι'αυτό δεχθήκαμε ότι ο Μεσσίας είναι παθητός. Και το σπουδαίο ότι όλα αυτά τα γνωρίσματα ανήκουν εις το πρόσωπο του Μεσσίου Χριστού. Είναι ο προκατηγγελμένος Μεσσίας. Ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

Πράγματι είδαμε, επί προφητικού επιπέδου, όλα τα γνωρίσματα του Μεσσίου, τα οποία συμπίπτουν απολύτως με το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Έτσι, ο Ιησούς Χριστός είναι Εκείνος τον Οποίον, επαναλαμβάνω, προκατήγγειλαν οι προφήται. Και είναι ο Υιός του Θεού, ο Θεός Λόγος, που ενηνθρώπησε από αγάπη προς εμάς. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον», λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμον», «ὥστε ἔδωκεν τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ». κ.λπ. κ.λπ. «Ἔδωκεν»· «Τον παρέδωσε εις τον Σταυρόν». Αυτή η γνώση μας είναι απολύτως αναγκαία και για την σωτηρία μας, αλλά και γιατί σήμερα βάλλεται και προσβάλλεται το θεανθρώπινον πρόσωπον του Κυρίου μας Ιησού. Προσβάλλεται. Ο καθένας λέει το παραμύθι του. Τον μύθο του. Αγαπητοί μου, το παραμύθι του λέει, τον μύθο του. Και είναι αυτό ο τελευταίος πειρασμός της ιστορίας· που θα προσβληθεί το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού. Εκείνος δε που θα ολοκληρώσει την προσβολή θα είναι ο Αντίχριστος. Ἐξ οὗ και αντί-χριστος. Ἐξ οὗ και αντί-χριστός.

Αν, λοιπόν, θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να εδραιώσουμε την πίστη μας αυτήν. Αυτός ήτο και ο σκοπός, αγαπητοί μου, αυτής μας της αναλύσεως, που προσεφέρθη σε πενήντα ωριαίες ομιλίες μέχρι σήμερα. Να γνωρίσουμε Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός, να Τον πιστέψουμε συνειδητότατα, να Τον αγαπήσουμε συνειδητότατα, για να μπορέσουμε να σωθούμε.

Εδώ τερματίζουμε ό,τι είπαμε και επιτρέψατέ μου, όπως πολλές φορές κάνουν κάτι κινηματογράφοι, κάτι τηλεοράσεις, παρουσιάζουν καμιά φορά, εκείνο που… «τσόντες» τις λένε! Για να δείξουνε το παρακάτω τι θα είναι, για να προσελκύσουνε, λοιπόν, θα κάνω κι εγώ το ίδιο πράγμα. Ως μέθοδον εννοείται. Τώρα θα πάρομε κατ΄επιλογήν, πάλι από το βιβλίο του Ησαΐου, αλλά θα κινηθούμε στα κεφάλαια 24^ον, 25^ον, 26^ον και 27^ον . Τέσσερα κεφάλαια. Εκεί τι; Αναφέρονται, αναφέρονται τα κεφάλαια αυτά στην καταστροφή της γης και εις την τιμωρία των κατοίκων της. Στον εξαφανισμό κάθε χαράς, αλλά και εις τη σωτηρία των δικαίων. Και την καταστροφή των αμαρτωλών. Ακολουθούν ουράνια επινίκια –στο κείμενο μέσα θα το δούμε- ουράνια επινίκια άσματα. Όπου και η γνωστή θαυμασία ωδή του προφήτου, που καταχωρείται και στην ακολουθία του Όρθρου, είναι εις το «Ωρολόγιο» μέσα, ως πέμπτη αγιογραφική ωδή.

Βέβαια, στα κεφάλαια αυτά, δεν εξαντλούνται όλα τα εσχατολογικά σημεία που αναφέρει ο προφήτης. Όχι. Αυτά βρίσκονται εγκατεσπαρμένα σε όλο το βιβλίο. Ούτε βέβαια εμείς θα προσπαθήσομε να τα συνδέσομε σε μία ενότητα- θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Απλώς θα κινούμεθα –εκτός εξαιρέσεων- θα κινούμεθα εις την ροήν του κειμένου. Τι έχει να μας πει το κείμενον; Αυτό θα βλέπουμε. Και κάτι ακόμη: Ότι όλα αυτά έχουν βαθυτάτην συνάφειαν, ένωση, συνάφεια, με το βιβλίον της Αποκαλύψεως της Καινής Διαθήκης! Πού είναι αυτοί οι παραμυθάδες που λένε ότι «η ‘’Αποκάλυψις’’… και τι είναι αυτό;». Πωπω φρίκη… Άσχετοι άνθρωποι. Μη έχοντες πνεύμα Θεού. Και το αναφέρομε, επειδή ακριβώς το βιβλίο της Αποκαλύψεως με την ευκαιρία αυτών των εορτών, θα λέγαμε, της Πάτμου, θεωρήθηκε αναξιόπιστο, θεωρήθηκε ικανό να αποβληθεί. Και αυτά τα λέγουν άνθρωποι, θα επαναλάβω –και συνεχίζουν, όπως μου λέτε εσείς, με πληροφορείτε εις την τηλεόρασιν κ.τ.λ.- άσχετοι, ακοινώνητοι, αλειτούργητοι, μη έχοντες πνεύμα Θεού.

Γι'αυτό λέγει ο Αδελφόθεος Ιούδας στην επιστολή του ότι «ἐν ἐσχάτῳ χρόνῳ ἔσονται ἐμπαῖκται κατὰ τὰς ἑαυτῶν ἐπιθυμίας πορευόμενοι τῶν ἀσεβειῶν». «Ἐμπαίκται». Όλα θα τα εμπαίζουν. Όλα θα τα εμπαίζουν τα θέματα της πίστεως. «Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποδιορίζοντες (:Αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι δημιουργούν σχίσματα - Γράφουν τώρα: «Έγραψε», λέει, «ο Ιωάννης την ‘’Ἀποκάλυψιν’’ ή κάποιος άλλος;». Άκουσον, άκουσον! Και τα λένε στον απλό λαό αυτά τα πράγματα. Και δημιουργούν αποστασίες), ψυχικοί (:άνθρωποι που είναι μόνον βιταλισταί, βιταλιστικοί, μόνο τη ζωή, όχι την ψυχή), Πνεῦμα μὴ ἔχοντες(: Μη έχοντες Πνεύμα Άγιον)».

Και όλα αυτά, ας ευχηθούμε, αγαπητοί, όπως ο Άγιος Τριαδικός Θεός μας, ευλογήσει αυτή την εργασία, για να μας δίδει σε όλους, ακροατάς και ομιλητάς, το Πνεύμα Του το Άγιον, για να συλλαμβάνομε ορθά τα μηνύματα του ουρανού. Αμήν.

🔸51η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Προφήτης Ἡσαΐας ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Προφήτης Ἡσαΐας ".
https://arnion.gr/index.php/palaia-diauhkh/profhths-hsaias
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_74.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Προφήτης Ἡσαΐας».
https://drive.google.com/file/d/164wfp_g3xkKTmiub0kg9XUMOaTt8LB8q/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημενες ομιλίες της σειράς «Προφήτης Ἡσαΐας».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%A9%CF%83%CE%B1%CE%90%CE%B1%CF%82.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

«Ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἤχθη...Τήν δέ γενεάν αὐτοῦ τίς διηγήσεται;»

†. Λοιπόν. Συνεχίζουμε, αγαπητοί μου, από το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου σχετικά με το Πάθος του Μεσσίου. Όπως θα δούμε και εις τα θέματα που κάνουμε την Κυριακή στις «Πράξεις», στο τέλος της απολογίας του, ο απόστολος Παύλος ομιλεί περί του παθητού Μεσσίου· ότι ο Μεσσίας είναι παθητός. Δηλαδή, «ας πάνε οι Εβραίοι να διαβάσουν τους προφήτας και μάλιστα τον προφήτην Ησαΐαν και εκεί θα δουν ότι είναι παθητός ο Μεσσίας». Ο δε ίδιος ο Κύριος, όταν «πρόλαβε», εντός εισαγωγικών, τους δύο προς Εμμαούς εις τον δρόμον και άρχισε να ερμηνεύει, λέγει, από τους προφήτας και τον Μωυσή για τον εαυτό Του, «περὶ ἑαυτοῦ», κατεδείκνυε ότι ο Μεσσίας είναι παθητός: «Οὐχί (:Όχι –λέει-, δεν έπρεπε να πάθει ο Μεσσίας;)». Βλέπετε, λοιπόν, ότι αποτελεί κεντρικότατον σημείον για να προσεγγίσει κανείς τον Ιησούν Χριστόν και να πιστέψει. Ότι δεν είναι μια κατάστασις απαράδεκτη για έναν Μεσσία, αλλά είναι μία κατάστασις σχεδιασμένη από τον Θεόν.

Γι'αυτό λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης εις την «Ἀποκάλυψιν» για το «ἐσφαγμένον ἀρνίον καὶ ἑστηκός». «Ἀρνίον» καταρχάς είναι το ζώον που θυσιάζεται. Άρα, θυσία του Μεσσίου. Ο Χριστός, η θεολογία, η χριστολογία της «Ἀποκαλύψεως» κινείται στο θέμα «ἀρνίον». Είναι το ζώο που θυσιάζεται. «Καί ἐσφαγμένον» ε; «Ἐσφαγμένον» … Και τι λέει; «Καὶ ἑστηκός». «Ενώ είναι σφαγμένο, όμως στέκεται»· σημαίνει ανάστασις. Και λέει κάτι καταπληκτικό ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον πρὸ καταβολῆς κόσμου». «Πριν μπει το θεμέλιον της δημιουργίας»· που σημαίνει, ήτανε στο σχέδιο του Θεού ο Μεσσίας να ήτανε παθητός. Άλλο τώρα το γιατί θα ήτανε παθητός, αυτό θα το δούμε και θα το βλέπουμε συνεχώς στην πορεία του θέματός μας.

Έτσι, ευρισκόμενοι εις το 53^ον κεφάλαιον, εις τον έκτον στίχον, διαβάζουμε: «Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν»· που θα πει: «Όλοι πλανηθήκαμε σαν τα πρόβατα. Ο κάθε άνθρωπος στον δρόμο του, στον δρόμο της ζωής του, πλανήθηκε και έτσι ο Κύριος παρέδωσε τον Μεσσίαν για τις δικές μας αμαρτίες». Έκανα μια μεταφρασούλα. Αλλά γιατί έπαθε ή γιατί θα έπασχε ο Μεσσίας; Εξηγεί ο παρών στίχος που μόλις διαβάσαμε. Γιατί όλοι ἐπλανήθημεν, σαν πρόβατα χαμένα.

Θυμηθείτε, εξάλλου, και την παραβολή που είπε ο Κύριος για το χαμένο Του πρόβατο. Και ήρθε τώρα Εκείνος να γίνει ποιμένας μας και να μας περισυλλέξει, να μας μαζέψει. Ο Ίδιος είπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός». Γιατί λέει «ὁ καλός»; Θα το δούμε. «Ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων (:Ο καλός ποιμήν θέτει, καταθέτει, λέγει, την ζωή του για τα πρόβατα)». Αυτό το «καταθέτει την ζωή του» είναι ακριβώς η κατάθεσις της ζωής του Χριστού στον Σταυρό για τους ανθρώπους. «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός καὶ γινώσκω τὰ ἐμά καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν (:Γνωρίζω τα δικά μου πρόβατα και εκείνα ομοίως με γνωρίζουν). Καί τήν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων».

Αυτές οι επαναλήψεις στον Ιωάννη έχουν μια ανείπωτη ομορφιά. Ενώ βεβαίως, ενώ βεβαίως θεωρείται ο φτωχότερος στο λεξιλόγιο ο Ιωάννης, το βλέπουμε και στην «Ἀποκάλυψή» του- το λέω γιατί έγινε κουβέντα αυτές τις ημέρες με τις φέστες, εκεί, στην Πάτμο, είναι ο φτωχότερος, αλλά είναι ο πλέον υψιπέτης. Αυτές δε οι επαναλήψεις που μερικοί φιλολογούντες είπαν ότι «δεν είναι πρώτης γραμμής», «δεν είναι καλή φιλολογία», ναι, δεν είναι, αλλά είναι θελκτικοτάτη. Διότι μπορεί να βλέπεις κάτι το πολύ ωραίο, αλλά να είναι ψυχρό. Εδώ υπάρχει μία θερμότης, σ’ αυτές τις επαναλήψεις που έχει ο Ιωάννης. Δηλαδή δεν διανοείται, αλλά αφήνει την καρδιά να μιλήσει. Όχι τον νου. Την καρδιά.

Έτσι, τι να σας πω. Αν κανείς έχει εξοικειωθεί με τα κείμενα του Ιωάννου, τότε τον αγαπάει -από φιλολογικής πλευράς!- τον αγαπάει πάρα πολύ. Αλλά επειδή οι άνθρωποι δεν θα εδέχοντο τον καλό Ποιμένα, επιθυμούντες να ζουν στις δαιμονικές των καταστάσεις, γι’ αυτό τελικά ο Μεσσίας θα έσωζε δια του Σταυρού. Αυτός είναι ο λόγος που εσταυρώθηκε. Εξάλλου, όπως και η Γραφή το λέγει, και η Γραφή και οι Πατέρες το λέγουν ότι το πρώτο θέλημα του Θεού, ποιο ήταν; Ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος να μένει αιωνίως μετά των ανθρώπων. Δηλαδή δεν ήταν απαραίτητο να πεθάνει, δηλαδή να σταυρωθεί. Είναι μία παραχώρησις, ξέρετε, το ότι πέθανε ο Χριστός. Ο Χριστός δεν ήτο θνητός, αλλά έγινε θνητός, δηλαδή παρεχώρησε να είναι θνητός, για μας. Για μας. Προσέξατέ το. Συνεπώς, έτσι, δεν ήταν απαραίτητο να πεθάνει, πότε; Όταν δεν θα πέθαιναν και οι άνθρωποι. Αλλά όλα, επειδή ο Θεός, «προειδώς», προγνωρίσας, τι θα γινόνταν, έκανε τα πράγματα όπως τα έκανε, έκανε τη γη μικρή ουσιαστικά, έκανε τους ανθρώπους άρσεν και θήλυ, σχήματα τα οποία θα περάσουν, για να έρθει το σχήμα το οποίο δεν θα περνάει και δεν θα αποτελεί σχήμα, και θα είναι η Βασιλεία του Θεού.

Έτσι, θα λέγαμε, επειδή ματαιώθηκε, με την πτώση του Αδάμ, το σχέδιο του Θεού, γι' αυτό τώρα ο Κύριος πεθαίνει επί του Σταυρού και μας σώζει δια του Σταυρού. Ακριβέστερα, ο διάβολος βλέπομε εδώ να ματαιώνει την σωτηρία. Με το να σταυρώσει τον Ιησούν Χριστόν. Λέει ο απόστολος Παύλος: «Εάν εγνώριζαν, δεν θα εσταύρωναν τον Κύριο της δόξης». Γιατί και ο διάβολος δεν το εγνώριζε Ποιος είναι ο Ιησούς. Απλώς ήθελε να τον ξεφορτωθεί, επειδή ήταν μία προσωπικότης καταπληκτική. Δεν είχε δει και δεν μπορούσε να δει βεβαίως ο διάβολος την θεότητα. Ήταν δυνατόν ποτέ; Και έτσι, ανεβάζει επί του Σταυρού τον Ιησούν. Γιατί ήθελε να ματαιώσει το καλό του, ας πούμε, παράδειγμα. Την καλή Του διδασκαλία. Αλλά εδώ τώρα η Σοφία του Θεού: Ο σταυρός, που στάθηκε όργανον ματαιώσεως, για να ματαιωθεί δηλαδή ό,τι θα μας άφηνε ο Χριστός, γίνεται από τον Θεό όργανο σωτηρίας. Εδώ είναι η Σοφία του Θεού.

Αλλά, για να δούμε από πιο κοντά, αυτήν την αποπλάνηση του ανθρώπου που λέει εδώ ο Ησαΐας: «Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν». Και αυτό το «πάντες», που λέει εδώ, είναι έκφρασις κατά κυριολεξίαν. Όχι μόνον επλανήθησαν οι εθνικοί, αλλά και οι Εβραίοι. Παρότι είχαν γνωρίσει τον αληθινόν Θεόν. Κύριο γνώρισμα δε της πλάνης πάντων είναι η ειδωλολατρία, η οποία αλλοτριώνει τον άνθρωπον από τον αληθινό Θεό. Αυτό είναι η κορυφή της πλάνης.

Και εις τους Εβραίους πάντοτε υπέβοσκε η ειδωλολατρία. Πάντοτε υπέβοσκε. Θυμηθείτε τον Ιεζεκιήλ πώς φωνάζει για το θέμα της ειδωλολατρίας και όλους τους προφήτας. Θυμηθείτε. Με την πρώτη ευκαιρία, ο λαός ειδωλολατρούσε. Γι'αυτό σημειώνει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς: «Ἄλλος γὰρ ἄλλην ὁδὸν ὥδευσε πλάνης». «Οὔτε γὰρ ἴσα τὰ πλημμελήματα, οὐδὲ εἷς ὁ τρόπος. Ἄλλα γὰρ τά Αἰγυπτίων εἴδωλα καὶ ἄλλα τὰ τῶν Φοινίκων. Καὶ τὰ Ἑλλήνων ἕτερα καὶ ἄλλα τῶν Σκυθῶν». Ο καθένας, λέγει, είχε δημιουργήσει μια ιδιότυπη ειδωλολατρία. Οι Αιγύπτιοι, επί παραδείγματι, ελάτρευαν τα πάντα· και τον Νείλο ποταμό και τον κροκόδειλο και τη γάτα. Ξέρετε ότι έχουνε βρεθεί μέσα στις ταριχευμένες μούμιες, έχουνε βρεθεί και ταριχευμένες γάτες! Ναι! Επίστευαν τα πάντα. Και όπως είπε κάποιος νεότερος: «Τα πάντα εθεοποιούσαν, τα πάντα ελάτρευαν εκτός από τον αληθινόν Θεόν». Αλλά οι Έλληνες είχανε άλλες θεότητες. Οι Σκύθες είχανε άλλες θεότητες. Όμως, λέει ο ερμηνευτής, «ἀλλ' ὅμως, εἰ καὶ διάφοροι τῆς πλάνης οἱ τρόποι (:αν και ήταν οι τρόποι διαφορετικοί), πάντες ὁμοίως τὸν ὄντα Θεὸν καταλελοιπότες ἐῴκεμεν προβάτοις πλανωμένοις καὶ προκειμένοις τοῖς λύκοις». «Όπως κι αν είχε το πράγμα, όλοι είμεθα στην πλάνη, και έτσι μοιάσαμε με πρόβατα πλανεμένα και εκτεθειμένα εις τους λύκους». Και οι «λύκοι» ήσαν οι δαίμονες.

Αλλά η αποπλάνησις των Εβραίων, ένας λαός που εγνώριζε τον αληθινό Θεό, που είχε γενάρχη τον Αβραάμ, όμως ο προφήτης Ιεζεκιήλ –και άλλοι προφήται- διαζωγραφίζουν με μελανά χρώματα την πορεία του λαού. Γράφει, επί παραδείγματι, στο 34^ον κεφάλαιό του ο Ιεζεκιήλ: «Καὶ διεσπάρη τά πρόβατά μου – ομιλεί ο Θεός - διὰ τὸ μὴ εἶναι ποιμένας (:σκόρπισαν τα πρόβατά μου, γιατί δεν υπάρχουν ποιμένες) καὶ ἐγενήθη (:έγινε) εἰς κατάβρωμα πᾶσι τοῖς θηρίοις τοῦ ἀγροῦ». «Έτσι άρχισαν να καταφαγώνονται από τα θηρία», λέγει, «του αγρού, του δάσους». «Καὶ διεσπάρη τά πρόβατά μου ἐν παντὶ ὄρει καὶ ἐπὶ πᾶν βουνὸν ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς διεσπάρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκζητῶν οὐδὲ ὁ ἀποστρέφων». «Σκόρπισαν τα πρόβατα και κανείς δεν βρισκόταν να μου μαζέψει τα πρόβατα».

Κι αυτά τα λέγει ο Θεός ειδικά για τον λαό Του, όχι για τους εθνικούς. Όχι γιατί μόνο οι ποιμένες ήσαν λίγοι, αλλά και αυτοί οι λίγοι, πλην εξαιρέσεων, ήσαν ποιμένες κακοί. Εδώ πέφτει το βάρος: «ποιμένες κακοί». Προσέξτε, κακοί. Γι'αυτό λέγει ο Χριστός: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός». Γι’ αυτόν τον λόγο. Γιατί «υπήρξαν ποιμένες κακοί, Εγώ, όμως - λέει ο Κύριος -είμαι ο καλός ποιμήν, που δίνω την ζωή μου για τα πρόβατα». Και εδώ διαμαρτύρεται ο Θεός και λέγει, πάλι στον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ὦ ποιμένες Ἰσραήλ, μὴ βόσκουσι ποιμένες ἑαυτούς;». Στρέφεται προς τους ποιμένες του Ισραήλ: «Μήπως κανείς βόσκει», λέει, «τους εαυτούς του; Τον εαυτόν του;». «Οὐ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;». «Δεν βόσκουν τα πρόβατα οι ποιμένες;». Δηλαδή εκείνο το «βόσκω ἑαυτόν» σημαίνει «φροντίζω για τον εαυτό μου».

«Ἰδοὺ τὸ γάλα κατέσθετε (:ιδού, το γάλα το κατατρώτε) καὶ τὰ ἔρια – ἔρια· τα μαλλιά που έχουν τα πρόβατα- περιβάλλεσθε (:τα κάνετε υφάσματα, τα κάνετε ρούχα) καὶ τὸ παχὺ σφάζετε καὶ τὰ πρόβατά μου οὐ βόσκετε (:και το παχύ πρόβατο το σφάζετε και το τρώτε και τα πρόβατά μου δεν τα βόσκετε)». Εδώ είναι ένας έλεγχος στους κακούς ποιμένες. Είναι οι ποιμένες εκείνοι που ζητούν να – ακούστε ίδια λέξις, από εκεί είναι- να αρμέγουν το ποίμνιον, να αρμέγουν το ποίμνιον και δεν ενδιαφέρονται για τη σωτηρία του ποιμνίου. «Πόσα χρήματα θα βγάλω, πόσα χρήματα θα πάρω· γι'αυτό γίνομαι ποιμήν, κληρικός για να βγάλω λεφτά». Και λέγει ο Κύριος, στον ίδιο στίχο παρακάτω, στον Ιεζεκιήλ στο ίδιο κεφάλαιο: «Ἐγὼ βοσκήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐγὼ ἀναπαύσω αὐτά (:Θα αναλάβω προσωπικά, λέει ο Κύριος· Εγώ θα τα βοσκήσω· Εγώ θα τα αναπαύσω. -Πώς αναπαύονται τα πρόβατα; Όταν το μεσημέρι τα πάω κάτω από μία σκιά, όταν τα πάω τα πρόβατα σε ένα λιβάδι πλούσιο, όταν πάω σε μία πηγή δροσερή να πιουν νερό, τα πρόβατα αναπαύονται). Τὸ ἀπολωλὸς ζητήσω (:το χαμένο θα το ζητήσω) καὶ τὸ πλανώμενον ἐπιστρέψω καὶ τὸ συντετριμμένον καταδήσω (: το πληγωμένο θα το καταδέσω με επιδέσμους) καὶ τὸ ἐκλεῖπον (:εκείνο που πάει να ψοφήσει) ἐνισχύσω –το αδύναμο, το άρρωστο- καὶ τὸ ἰσχυρὸν φυλάξω (:και το ισχυρό πρόβατο, το υγιές, θα το προστατεύσω)».

Είδατε τι λέει; Γι΄αυτό ήρθε ο Κύριος στη γη. Γι’ αυτό λέει ο Ησαΐας: «Όλοι πλανηθήκαμε». Έρχεται ο Ίδιος να γίνει ποιμένας μας. Βέβαια, στάθηκε ο καλός Ποιμήν, αναθέτει, όμως, τώρα στους δικούς Του ποιμένες, της δικής Του Καινούριας, Καινής Διαθήκης. Αν και οι ποιμένες στην Καινή Διαθήκη συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται, τότε…, ω τότε…, μυριάκις αλίμονον… Και μάλιστα, λέει ο Κύριος, αναφέρεται στον πιστόν ή άπιστον οικονόμον· «θα ‘ρθει», λέει ο Κύριος, «όταν λέει αυτός: ‘’Α, χρονίζει’’, λέει, ‘’ο Κύριός μου’’ και αρχίζει να τρώει και να πίνει μετά των μεθυόντων. ‘’Δεν βαριέσαι, καλή ζωή να κάνουμε, δεν βαριέσαι…’’. Και θα ‘ρθει σε ώρα που δεν το περιμένει να τον ‘’διχοτομήσει’’ - δηλαδή θα τον φονεύσει, θα τον θανατώσει -, και…, και…, και…, θα βάλει, λέει, (το δεύτερον μέρος θα πει… «διχοτομῶ» σημαίνει «χωρίζω ψυχή και σώμα») - «συνεπώς η ψυχή του», λέει, «θα πάει μετά των υποκριτών». Ναι. Είναι η πιο γνησία μορφή υποκρισίας, όταν ο ποιμήν καμώνεται να λέγεται ότι είναι ποιμήν, στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τα πρόβατα.

Και αποτεινόμενος ο Κύριος εις τα πρόβατα, πάντοτε εις τον προφήτην Ιεζεκιήλ, λέγει: «Καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεὸς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαός μου, οἶκος Ἰσραήλ, λέγει Κύριος Κύριος. Πρόβατά μου καὶ πρόβατα ποιμνίου μού ἐστε, καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, λέγει Κύριος Κύριος». «Και Εγώ είμαι ο Κύριός σας, ο Θεός σας». Κι όταν λέγει «Εγώ βοσκήσω και Εγώ αναπαύσω αυτά», δικαιολογεί γιατί ανέλαβε ο ενανθρωπήσας Λόγος να γίνει ο αιώνιος ποιμένας μας. Πάντως, πάντοτε θα υπάρχει έλλειψις ποιμένων, γνησίων, σωστών, γι'αυτό ο Κύριος μας προέτρεψε να κάνουμε προσευχή: «Δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ ἀγροῦ τοῦ ἀμπελῶνος – που είναι η Εκκλησία· (:να παρακαλάτε τον ουράνιο Πατέρα, λέγει, ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας, για να βγάλει, να δώσει ποιμένας εις τον αμπελώνα του, εις το χωράφι του, εις το αγρόν του)». Είναι θέμα προσευχής, πρέπει να παρακαλάμε τον Κύριον να δώσει ποιμένας και σε αριθμό και σε ποιότητα. Και σε αριθμό και σε ποιότητα.

Αλλά γιατί το είπα δύο φορές; Να, γιατί το είπα: Ακούτε αυτά όλα. Και έρχεστε τόσο αργά βράδυ να τα ακούσετε αυτά. Είναι αργά. Να τα ακούσετε. Ναι! Όταν, όμως, κάποια στιγμή δεχθεί το παιδί σας, το αγόρι σας, μία κλήσιν να γίνει ποιμένας, τότε σηκώνετε τον κόσμο στο πόδι. Γιατί; Θέλομε τον καλόν ιερέα, τον καλόν ποιμένα, θέλουμε να υπάρχουν πολλοί καλοί ποιμένες, αλλά δεν δίνομε τα παιδιά μας… Ε, από πού θα έρθουν; Από το φεγγάρι θα κατεβούν οι άνθρωποι να γίνουν ποιμένες; Από τα παιδιά σας θα γίνουν. Παρακαλώ, είναι μία αντιφατική συμπεριφορά. Ναι, βεβαίως μπορεί κάποτε να το θέλουμε εμείς και να μην το θέλουν τα παιδιά· κάποτε να το θέλουν τα παιδιά, αλλά να μην έχουνε προϋποθέσεις, είναι κι αυτό, γιατί τότε ο Θεός να φυλάξει… Χρειάζονται προϋποθέσεις, να υπάρχει η ικανότητα, ώστε ο άνθρωπος αυτός να σταθεί καλός ποιμήν της Εκκλησίας. Αλλά, και πάντοτε, σας το είπα και προηγουμένως, θα υπάρχουν και οι κακοί ποιμένες, οι οποίοι θα «κατατρώγουν» -βάζω τη λέξη εντός εισαγωγικών- το ποίμνιο του Χριστού· δηλαδή θα το εκμεταλλεύονται. Σήμερα, έχομε ικανότατα παραδείγματα, δυστυχώς, κακών ποιμένων, και σε θέματα ήθους και σε θέματα δόγματος, πίστεως· που να είναι αυτοί ήδη ναυαγοί εις την πίστιν.

«Καὶ Κύριος –συνεχίζει το χωρίον- παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν» - για να ολοκληρώσουμε αυτό το χωρίον. Τι λέγει; «Ο Κύριος». Ποιος; Ο Πατήρ Θεός παραδίδει τον Υιό Του ένεκα των αμαρτιών μας. Έτσι οι άνθρωποι επλανήθησαν και ο Θεός Πατήρ δίνει τον Υιόν υπέρ ημών. Όντως, και αυτό να το θυμόμαστε, είναι αντιπροσωπευτικός ο χαρακτήρας του παθήματος. Αντιπροσωπευτικός. Διότι μας αντιπροσωπεύει ο Χριστός. Και θα οικειωθούμε – θα το δούμε αυτό προσεχώς την ερχομένη Κυριακή στις «Πράξεις των Αποστόλων»· που λέει εκεί ο Παύλος ότι αυτή η «οἰκείωσις», το πλησίασμα, της αφέσεως των αμαρτιών, της σωτηρίας γενικά, γίνεται με την πίστιν. Την πίστιν εις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού. Τώρα γιατί, είναι ένα πολύ πολύ μεγάλο θέμα. Θα το πούμε άλλοτε αυτό στις «Πράξεις», θα το πούμε, πρώτα ο Θεός.

Έτσι, λοιπόν, είναι η θυσία του Χριστού αντιπροσωπευτική. Που σημαίνει: Για να οικειωθώ εγώ τα οφέλη από τη θυσία του Χριστού, πρέπει να πιστέψω στο θεανθρώπινο πρόσωπό Του. Ο πρώτος που οικειώθηκε – «ᾠκειώθηκε» να το πω και στην καθαρεύουσα- αυτά τα οφέλη δια της πίστεως ήταν ο ληστής: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Και αμέσως, πράγματι, γιατί, πίστις τεραστία: Σε ποιον αποτείνεσαι; Σε κάποιον που πεθαίνει μαζί με σένα· και τον λες Βασιλέα· και του λες να σε θυμηθεί εις την Βασιλεία Του. Ποια βασιλεία; Πίστις! Φοβερά μεγάλη! Και οικειώθηκε τα αγαθά. Και ακούει τον Κύριο να λέγει: «Σήμερα μαζί μου θα είσαι εις τον Παράδεισον». Βλέπετε ότι η οικείωσις του αντιπροσωπευτικού χαρακτήρος της θυσίας του Χριστού γίνεται πάντοτε με την πίστιν. Αυτό θα μας το πει και ο Παύλος ως εξής. Λέγει: «Τὸν μὴ γνόντα ἁμαρτίαν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησεν». «Αυτός που δεν γνώρισε», λέει στη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του, 5,21, «Αυτός που δεν γνώρισε αμαρτίαν, Αυτός φορτώθηκε την αμαρτία, έτσι που να θεωρείται αμαρτωλός. Αλλά φορτώθηκε ξένες αμαρτίες. Τις αμαρτίες του λαού Του».

Ή ακόμη, που λέει στην προς Ρωμαίους ο Παύλος: «Ὑπὲρ ἡμῶν πάντων παρέδωκεν ἑαυτόν (:Για εμάς όλους παρέδωσε τον εαυτό Του)». Και αυτή Του η προσφορά είναι ελευθέρα αγάπη. Δεν αναγκάστηκε, δεν εβιάσθη, απλώς ήθελε. Και όπως λέει ο Χριστός: «Γι’ αυτό με αγαπάει ο Πατήρ. Γιατί κάνω το θέλημά Του». Και το κορυφαίο θέλημα ήταν αυτό, να ενανθρωπήσει και να πάθει υπέρ ημών. Και ήθελε, γιατί αγαπούσε. Λέγει ο Θεόδωρος Ηρακλείας: «Παραδεδόσθαι δέ αὐτόν ἀκούων (:αν ακούσεις ότι παρεδόθη από τον Πατέρα), μὴ ἀνάγκην καθυπόπτευε (: μην το θεωρείς αυτό ότι ήταν ανάγκη να γίνει έτσι, ότι αναγκάστηκε από κάπου), τὸ δὲ ἑκούσιον νόει (:να εννοείς το θεληματικόν). Ἐκοντί τοίνυν ὑπομείνας (: θεληματικά υπομείνας τα πάθη) σιωπήν φέρει, νόμον ἡμῖν ὑπομονῆς παρεχόμενος (:και δίνει σε μας επιπλέον και έναν νόμον υπομονής)». Και συνεπώς, αγαπητοί μου, κάθε μας μη ανταπόκριση στην αγάπη Του και στη θυσία Του μας καθιστά αναπολογήτους. Αυτή η φράσις: «Παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν» δείχνει πρώτον, ότι οι αμαρτίες μας τον οδήγησαν στον Σταυρό. Δεύτερον, ότι πάσχει για να εξαλείψει τις αμαρτίες μας, παίρνοντάς τις επάνω Του. Συνεπώς, πάσχει από τις αμαρτίες μας και για να γίνει «ἀντίψυχον», όπως λέει ένας εκκλησιαστικός ερμηνευτής, «ἀντίψυχον καί ἀντίλυτρον ἡμῶν. Οὕτω γὰρ καὶ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ γέγονεν (:έγινε και αμνός του Θεού), αἴρων καὶ περικαθαίρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».

Και προχωρούμε εις τον επόμενον στίχον, τον έβδομον στίχον: «Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ». Μια απλή μετάφραση: «Κι αυτός, περνώντας κάθε κακοπάθεια, δεν ανοίγει το στόμα του. Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή και σαν αμνός μπροστά σε εκείνον που τον κουρεύει, έτσι δεν ανοίγει το στόμα του». Εδώ ο προφήτης αναφέρεται στην υπομονή που επέδειξε ο δούλος του Κυρίου. Προσέξτε, από τον προφήτη Ησαΐα, ο Μεσσίας, πάρα πολύ συχνά, αναφέρεται: «ο δούλος του Κυρίου», που είναι ο Μεσσίας. Και «δοῦλος», είναι αυτό που λέει και ο απόστολος Παύλος: «Δούλου μορφὴν λαβών». «Καὶ εὑρέθη», λέει, «σχήματι ὡς ἄνθρωπος» κ.λπ. κ.λπ. Διότι ανέλαβε εμάς· την ανθρωπίνη μας φύση, αλλά και την ανθρωπίνη μας κατάσταση. Γι'αυτό λέγεται ο δούλος του Κυρίου, ο Μεσσίας.

Και η υπομονή αυτή αναφέρεται όχι σε όλες τις ταλαιπωρίες της ζωής Του, όχι, από την γέννησή Του ως την εξορία Του εις την Αίγυπτο, διότι όταν εγεννήθη εις την Βηθλεέμ, βεβαίως υπήρξε ταλαιπωρία διότι δεν ευρέθηκε «τόπος», λέει, «εἰς τὸ κατάλυμα» - ακούτε;- δεν ευρέθηκε «τόπος εἰς τὸ κατάλυμα» για να γεννηθεί! Μέχρι την αυτεξορίαν που ο Ιωσήφ, ειδοποιηθείς, παίρνει την Θεοτόκον και τον Ιησούν και φεύγει εις την Αίγυπτον. Και όλες οι άλλες κακουχίες, τις οποίες υπέστη στον δημόσιο βίο Του, ήταν, λέει , μεσημέρι όταν επήγαιναν εις την Σαμάρειαν και ήτο «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας» κ.λπ. κ.λπ. Βεβαίως αυτά ήσαν ό,τι ήταν, αλλά εδώ αναφέρεται στις κακουχίες από την σύλληψή Του ως τον Σταυρό. Όχι εις τις κακουχίες όλου του βίου Του. «Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι (: Και αυτός που εκακοποιείτο)» - αναφέρεται σε αυτές τις κακουχίες, κακώσεις, από την σύλληψη, ξαναλέγω, έως τον σταυρόν.

Λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Μυρία γὰρ πεπονθώς (:Μύρια πράγματα έπαθε) κατὰ τὸν τῆς συλλήψεως καιρόν (:όταν συνελήφθη) ὕβρεις τε ὑπομείνας καὶ ἐμπτύσματα (:βρισιές, φτυσίματα) καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀνοσίων ὑπηρετῶν ῥαπίσματα (:χαστούκια από τους ανοσίους υπηρέτες της αυλής του Άννα και του Καϊάφα) προσεκομίσθη τῷ Πιλάτῳ (:με αυτόν τον τρόπον οδηγήθηκε εις τον Πιλάτον)». Και εκεί, εις τον Πιλάτον, εφραγγελώθη και ενεπαίχθη. Φραγγελώθηκε και μαστιγώθηκε με εκείνο το φοβερόν «φραγγέλιον» που ήταν δέρματα, λουρίδες δέρματος και είχαν σε αποστάσεις, η κάθε λουρίδα, μικρά κοκαλάκια, ζώου κοκαλάκια. Όταν εκείνο το μαστίγιο έπεφτε επάνω εις το δέρμα, εις το σώμα, αμέσως άνοιγε πληγές και έτρεχε αίμα. Και η φραγγέλωσις ήταν 39 χτυπήματα. Και ο Παύλος φραγγελώθηκε. Και ο Ιησούς φραγγελώθηκε. Ο Παύλος, ως μιμητής του Χριστού, εφραγγελώθη και ενεπαίχθη. Δεν Του έβαλε ο Ηρώδης, όταν Τον έστειλε ο Πιλάτος εις τον Ηρώδη, επειδή ήταν Γαλιλαία και ήταν εις την δικαιοδοσία του Ηρώδου και έτυχε εκείνον τον καιρό ο Ηρώδης στα Ιεροσόλυμα και τον έστειλε, Τον ενέπαιξε ο Ηρώδης, γιατί νόμισε ότι είναι κανένας θαυματοποιός, σαν κι αυτούς που υπάρχουν στα τσίρκα. Του ζητούσε: «Κάνε μου ένα θαύμα!». Ακούστε: «Κάνε μου ένα θαύμα!». Ο δε Ιησούς σιωπούσε. Και τότε του έβαλε πορφυρούν χιτώνα κ.λπ. για να Τον εμπαίξει. Να τον εμπαίξει…

«Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ (:Κι αυτός, υφιστάμενος κάθε κακουχίαν, δεν ανοίγει το στόμα Του)». Μάλιστα. Δηλαδή, κατά την διάρκεια που εκακοποιείτο, δεν άνοιγε το στόμα Του για να διαμαρτυρηθεί. Να πει: «Τι είναι αυτά που μου κάνετε;». Και εδώ φαίνεται, και από εδώ φαίνεται το εκούσιον των παθημάτων. Ήθελε να πάθει για μας. Γι'αυτό και η σταύρωσή Του εκρύβη από τα μάτια του σατανά. Εκρύβη. Γιατί; Γιατί έπρεπε να πλανηθεί ο πλανήσας τους πρωτοπλάστους. Γι'αυτό ο σταυρός, πολλές φορές σας το έχω πει αυτό, αποτελεί το άγκιστρον, που το δόλωμα είναι το Σώμα του Χριστού. Για να πει ο διάβολος: «Ε, ποιος είναι ο Ιησούς; Να, ένας άνθρωπος είναι. Στάσου, λοιπόν, να τον σταυρώσω, να τον ξεφορτωθώ!». Αλλά ήταν, όμως, ο ενανθρωπήσας Θεός. Την θεότητα δεν την έβλεπε. Ακριβώς εδώ ήταν ο εμπαιγμός του σατανά από τη θυσία του Χριστού. Ναι, αγαπητοί μου. Είναι καταπληκτικό. Έτσι, εδώ φαίνεται, σας είπα, το εκούσιον του παθήματος του Κυρίου.

Όταν ο Πέτρος διεμαρτυρήθη εις τον κήπον της Γεσθημανή και ανέσυρε μαχαίρι και τελικά έκοψε και το αυτί του Μάλχου, του λέει ο Κύριος: «Ἢ δοκεῖς; (:Ή νομίζεις;) ὅτι οὐ δύναμαι ἄρτι παρακαλέσαι τὸν πατέρα μου -εννοείται, ως άνθρωπος- καὶ παραστήσει μοι πλείους ἢ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων; (:Τι νομίζεις, ότι δεν μπορώ να παρακαλέσω τον Πατέρα μου – ξαναλέγω, ως άνθρωπος· ως Θεός ηδύνατο ανά πάσα στιγμή να ενεργήσει, όπως και ο Θεός Πατήρ - και να μου έρθουν σε συμπαράσταση δώδεκα λεγεώνες –το δώδεκα επί 6.000· 72.000 άγγελοι!- να ‘ρθουν, λέγει, να μου παρασταθούν;). Πῶς οὖν πληρωθῶσιν αἱ γραφαὶ ὅτι οὕτω δεῖ γενέσθαι; (:Πώς ακριβώς θα εκπληρωθούν οι Γραφές ότι έτσι πρέπει να γίνει;)». Και οι Γραφές τι έλεγαν; Ότι ο Μεσσίας είναι παθητός! Βλέπει, λοιπόν, ολοκάθαρα κανείς ότι ο δούλος Κυρίου εκούσια, θεληματικά πάσχει. Όχι από αδυναμία.

Και θα μας πει ο απόστολος Πέτρος: «Ὃς (: Ο οποίος) ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ· ὃς (: ο Οποίος) λοιδορούμενος (:υβριζόμενος) οὐκ ἀντελοιδόρει (: δεν ανταπέδιδε την βρισιά), πάσχων οὐκ ἠπείλει (: πάσχοντας δεν απειλούσε, εκείνο το ‘’Θα δεις τι θα σου κάνω!’’), παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως (:είχε παραδοθεί, ανέθετε τον εαυτό Του στον Θεό, που πάντοτε κάνει την δικαία κρίση)· ὃς (: ο Οποίος) τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον (: Αυτός επωμίστηκε τις αμαρτίες μας σταυρούμενος), ἵνα ταῖς ἁμαρτίαις ἀπογενόμενοι τῇ δικαιοσύνῃ ζήσωμεν· οὗ (:του Οποίου) τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἰάθητε (:που εθεραπευθήκατε με την δική Του πληγή)». Όπως το λέει, είναι παρμένο από τον Ησαΐα. «Ἦτε γὰρ ὡς πρόβατα πλανώμενα, ἀλλ᾿ ἐπεστράφητε νῦν ἐπὶ τὸν ποιμένα καὶ ἐπίσκοπον τῶν ψυχῶν ὑμῶν», λέει στην πρώτη του επιστολή ο απόστολος Πέτρος. Πια όχι προφητεία, αλλά Ιστορία. Ο Ησαΐας είπε προφητεία και τη γράφει. Ο Πέτρος δεν λέει προφητεία, αλλά Ιστορία και την γράφει.

Κι ακολουθεί μία εικόνα. Είναι η εικόνα του προβάτου που άγεται εις την σφαγήν. Λέει: «ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν»· που σημαίνει «εναντίον του κουρεύοντος». «Κείρω» θα πει «κουρεύω»· «ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν»· «ἐναντίον» θα πει «μπροστά». Μπροστά σε εκείνον που τον κουρεύει ο ποιμήν ή άλλο πρόσωπον ότι δεν ανοίγει το στόμα του, όπως τα πρόβατα όταν τα κουρεύουν, δεν μιλάνε, τίποτα, δεν φωνάζουν, δεν βελάζουν, όταν ακόμη και η ψαλίδα –γιατί δεν φωνάζουν- όταν ακόμη και η ψαλίδα κόβει λίγο από το δέρμα. Εγώ, θυμάμαι, μικρός ήμουνα και όταν πρωτοπήγα, πολύ μικρός, για να πάω στο σχολείο, τότε μας κουρεύανε ολότελα. Και με πήγε ο πατέρας μου σε ένα κουρείο, βέβαια δεν καθόμουνα στο κάθισμα το γνωστό του κουρείου - θυμόσαστε, βάζανε ένα σανίδι για να καθίσει το μικρό παιδί. Και αρχίζει με τη μηχανή αυτή εκεί να με κουρεύει ο κουρέας. Ο ευλογημένος, δεν ξέρω τι είχε η μηχανή του, μου τραβούσε τα μαλλιά και σας βεβαιώνω, δεν τσίριξα, ναι, ήτανε και ο εγωισμός να μην τσιρίξω, αλλά έσφιγγα τα χείλη μου. Ναι. Αυτό είναι το τράβηγμα που όταν η μηχανή ή η ψαλίδα αρπάζει και λίγο δέρμα! Έτσι εξηγείται το γιατί ο Κύριος δεν ανοίγει το στόμα Του μπροστά στον «κείροντα», μπροστά στον κουρεύοντα. Παρότι πονά, ε;

Έτσι, η εικόνα του προβάτου έχει μίαν διττήν σημασίαν: Ότι είναι ζώον, που προσφέρεται ως θυσία, διότι τα πρόβατα κυριότατα προσεφέροντο, και ότι δεν διαμαρτύρεται όταν πάσχει.

Και πηγαίνουμε στον επόμενον στίχον, τον όγδοον: «Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον». Μια πρόχειρη μετάφραση: «Στον εξετευλισμό Του αφαιρέθηκε η κρίση Του. Την ‘’γενεά’’ Του –δεν το ερμηνεύω αυτό δεν το μεταφράζω· γιατί έχει πολλές σημασίες- ποιος μπορεί να διηγηθεί; Γιατί παίρνεται από τη γη η ζωή του, αφαιρείται, παίρνεται, ένεκα των ανομιών του λαού μου – ομιλεί ο Πατήρ - ἤχθη εἰς θάνατον, οδηγήθηκε εις τον θάνατον». Η έννοια του στίχου είναι ό,τι σας είπα, αλλά κάπως πιο πλατύτερα: Μέσα στη βαθιά Του ταπείνωση, στον εξευτελισμό Του –«ταπείνωση» με την έννοια όχι ταπεινοφροσύνη, ταπείνωση-εξευτελισμό που υπέβαλε τον εαυτό Του η δικαία κρίσις- αφαιρέθηκε από Αυτόν. Το δίκαιό Του αφαιρέθηκε και κατεπατήθη. Τα δικαιώματά Του δεν Του ανεγνωρίσθησαν.

Εδώ διαφαίνεται, φανερά, φανερά, ότι ο δούλος του Κυρίου πέρασε από δίκη· διότι όταν δεν Του αναγνωρίζονται τα δίκαιά Του, όταν, όταν, όταν, είναι στοιχεία ότι περνάει από δίκη, άλλο τώρα αν αυτή η δίκη είναι, θα λέγαμε, μια παρωδία, είναι μια αδικία, είναι ό,τι θέλετε πείτε, το θέμα είναι ότι περνάει από δίκη. Και πράγματι ο Ιησούς εδικάσθη και κατεδικάσθη, χωρίς να Του αναγνωριστεί κανένα, απολύτως, δικαίωμα. Η απόφασις ήταν ότι ήτο άξιος θανάτου. Ο Πιλάτος είπε: «Και τι έκανε;». Διότι όπως και ο Φήστος είπε στον Αγρίππα ότι «εγώ νόμιζα ότι κανένας εγκληματίας θα ήταν ο Παύλος και όταν τον ανέκρινα, είδα ότι δεν υπήρχε τίποτα από εκείνα που τον κατηγορούσαν, απλώς για μερικά πράγματα της θρησκείας των», λέγει, «υπήρχε διαφορά». Δεν υπήρχε τίποτα το εγκληματικόν.

Πράγματι, ο Πιλάτος αυτό ομολόγησε. Τι είπε όταν ένιπτε τα χέρια του; Άλλο τώρα ότι δεν έπρεπε να αφήσει στα χέρια των Εβραίων- οι Ρωμαίοι ήθελαν να καλοπιάνουν πάντοτε εκεί τους άρχοντες, για να τα έχουν καλά. Να μην επαναστατεί ο λαός. Άλλο πράγμα αν αυτό ήταν εις βάρος της δικαιοσύνης. Τι είπε; «Νίπτω τάς χείρας μου». Και μάλιστα με έναν τρόπο που του έφεραν νερό να νίψει τα χέρια του, ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αθώος! Και η γυναίκα του, του ‘στειλε μήνυμα: «Πρόσεξε», λέγει, «μπροστά στον δίκαιον αυτόν. Είναι αθώος!».

Και όμως, η απόφασις ήταν ότι ήτο άξιος θανάτου. Στη δίκη; Κανείς συνήγορος. Κανένας μάρτυς υπερασπίσεως. Οι μαθηταί; Είχαν εξαφανιστεί. Ο Ιωάννης μόνο από μακριά παρακολουθούσε. Και η απόφαση του δικαστηρίου; Προαποφασισμένη! Δηλαδή, σωρεία δικαστικών παρανομιών. Τόσο, που θα μπορούσε άνετα αυτή η δίκη να χαρακτηριστεί άκυρος, επειδή δεν ήτο καμία διαδικασία νόμιμη. Καμία! Τίποτα! Υπάρχουν μελέτες που έχουνε γίνει, από εμβριθείς μελετητές και θεολόγους, που βρίσκουν, σε κάθε βήμα, την παρανομία των Εβραίων… Ναι! Συνεπώς η δίκη αυτή ήτο παράνομος! Και προπαντός εκείνο το φοβερό, ότι η καταδίκη προαποφασισμένη. Ξέρετε τι θα πει το δικαστήριο να βγάλει την απόφαση πριν δικάσει;

Τόλμησε κάποτε ένας κληρικός -είναι πολλά χρόνια, είναι καμιά εικοσαριά χρόνια- τόλμησε και είπε στο δικαστήριο, ήτανε μια υπόθεση, ότι την υπόθεση αυτήν την είχανε, λέει, προαποφασίσει. Ξέρετε πόσο τιμωρήθηκε αυτός ο άνθρωπος; Φοβερά τιμωρήθηκε, επειδή είπε στο δικαστήριο ότι την απόφαση την είχαν προαποφασισμένη. Κι όμως, φαεινότερον ηλίου, ότι η απόφασις της καταδίκης του Ιησού Χριστού ήτανε προαποφασισμένη. Λέγει ο Θεόδωρος Ηρακλείας: «Τὴν παράνομον καὶ ἄδικον κρίσιν δηλοῖ τῆς ἀληθείας κρυβείσης (:Έκρυψαν την αλήθειαν και εδώ αναφέρεται η άδικος κρίσις)». Εθεωρήθη ο Ιησούς, γι'αυτό και έκαναν μια δίκη παρωδία, εθεωρήθη παρακατιανός, ένα πρόσωπο που δεν είχε και πολλή σημασία από τον λαό. Αλλά ήταν, όμως, επικίνδυνος για τα συμφέροντα των αρχόντων. Διότι, αν ο λαός μπορούσε να ξυπνήσει, αυτό που λέμε «να ξυπνήσει ο λέων», έτσι λένε τον λαό, τότε θα μπορούσαν να σταθούν οι άρχοντες; Όχι. Παρακατιανός, βέβαια, για τους άρχοντες, τιποτένιος, ένας φτωχός και τιποτένιος άνθρωπος, αλλά επικίνδυνος.

Λέγει ο άγιος Κύριλλος: «Ἐπειδὴ ἔδοξεν εἶναι αὐτοῖς εὐτελής (:Επειδή θεωρήθηκε απ’ αυτούς, τους άρχοντες ευτελής, τιποτένιος), καὶ ἐν τοῖς ἄγαν ὑφειμένοις (:και ότι ανήκε εις τους πολύ πολύ παρακατιανούς, εἰς τούς ἄγαν ὑφειμένους), προχειροτάτην κατ’ αὐτοῦ τὴν ψῆφον ἢ τὴν κρίσιν ἐξενηνόχασιν (:πολύ πρόχειρη, δηλαδή όχι νόμιμη, εξέφεραν την κρίσιν της καταδίκης, δηλαδή την απόφαση έβγαλαν), ἐπειδὴ ὅλως ἔδειξε τισὶν εἶναι ταπεινός (:επειδή ολότελα φάνηκε σε μερικούς ότι είναι εξευτελισμένος άνθρωπος· ταπεινός, ευτελής)». Για σκεφθείτε, ε, αλίμονο εις τους φτωχούς που χάνουν το δίκιο τους και πηγαίνουν να βρουν το δίκιο τους και πέσουν σε τέτοια χέρια αδίκου δικαιοσύνης… Αυτό, βέβαια, προσβάλλει και την έννοια της δικαιοσύνης και βεβαίως δεν τιμά και τους δικαστάς. Παρότι είναι κατάφωρη, θα λέγαμε, η προσωποληψία. Πάρα πολλές φορές, η Αγία Γραφή, η Παλαιά Διαθήκη το αναφέρει αυτό, πάρα πολλές φορές: «Μη λάβεις δώρα, τα δώρα τυφλώνουν. Θα έχεις δικαίαν κρίσιν όποιος κι αν είναι αυτός». Σκεφτείτε, λοιπόν, να μην μπορείς να βρεις το δίκιο σου, μόνο και μόνο επειδή ο αντίδικός σου είναι ισχυρός της γης. Γι'αυτό συνιστά και εκεί η Σοφία Σειράχ: «Μην τα βάλεις – δικαστικώς εννοείται- μην τα βάλεις, λέει, με τους ισχυρούς, το δίκιο σου δεν θα το βρεις». Αυτό, όμως, πια δεν είναι δικαιοσύνη, το αντιλαμβανόμεθα πάρα πολύ καλά.

«Τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; Ὃτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ». Εδώ τονίζεται η έννοια της εξαλείψεως του ονόματος του Ιησού Χριστού. Γιατί ποιος θα βρεθεί να πει γι’ Αυτόν ό,τι θα έλεγε, αφού πολύ νέος δικάζεται και καταδικάζεται και αποθνήσκει, τίποτα στη ζωή Του δεν πρόλαβε να κάνει. «Ποιοι οι απόγονοί του εκείνοι –έτσι είναι η ερμηνεία- ποιοι είναι οι απόγονοί Του εκείνοι, οι οποίοι θα διηγηθούν τα παθήματά Του;».

Αλλά πώς, όμως, πλανώνται οι άνθρωποι... «Χρειάζομαι απογόνους για να θυμίσουν την κατάστασή μου;». Αν ένα πρόσωπο έμεινε στην Ιστορία, αγαπητοί μου, αυτό είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ναι. Πολλοί «μεγάλοι» –και τη λέξη «μεγάλοι» τη βάζω σε εισαγωγικά- ελησμονήθησαν, αλλά όχι ο Παθών Μεσσίας. Οι άρχοντες βέβαια θα επεθύμουν να εξαλείψουν το όνομά Του, γιατί γι’ αυτούς ήταν φοβερός έλεγχος. Το όνομά Του ήταν οχληρόν - γι’ αυτόν τον λόγο υφίστατο ο Παύλος όταν ήρθε στα Ιεροσόλυμα την μανία τους. Ουσιαστικά ήταν η μανία τους κατά του Ιησού Χριστού. Θα το ξέρετε, η σοβιετική εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα «Ιησούς Χριστός» έχει μόνο πέντε αράδες και αναφέρει «πρόσωπον μυθικόν» - για τον Ιησούν Χριστόν… Ω ταλαίπωροι παραμυθάδες, εσείς είσαστε τα παραμύθια… Αλλά ο Κύριος ζει εις τους αιώνας και θα διηγούνται τα περί του Ιησού Χριστού.

Λέγει ο Θεόδωρος Ηρακλείας: «Τήν μετὰ τὴν Ἀνάστασιν γενομένην δόξαν καί τήν ἐγγενῆ αὐτοῦ ἀξίαν τίς ἔσται ἱκανὸς λόγῳ φράσαι;». «Ότι μετά την Ανάστασή Του», λέγει, «την δόξα που πήρε, ποιος είναι ικανός να τη διατυπώσει και να την πει;». Διότι η δόξα του Χριστού ήρθε μετά τον Σταυρόν. Εξάλλου, Αυτός ο Κύριος είπε ότι ο Σταυρός ήταν η δόξα Του. Θυμηθείτε ότι ευθύς μετά τον Μυστικόν Δείπνον είπε ο Κύριος. Είναι στο Ιω. 13,31: «Νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ». Θυμηθείτε την αρχιερατική προσευχή που λέμε την Μεγάλη Πέμπτη - πόσες φορές έχει αυτή τη φράση, ότι τώρα, λέγει, ο Υιός του ανθρώπου εδοξάσθη και ο Θεός δοξάστηκε στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Ο Χριστός πήγαινε για τον Σταυρό. Την άλλη μέρα το πρωί θα Τον έχουν σταυρώσει. Και λέει: «Τώρα εδοξάστηκε ο υιός του ανθρώπου». Δηλαδή, αναφέρεται εις την σταυρική Του θυσία. Διότι η δόξα του Ιησού Χριστού ήτο ο σταυρός. Εκείνο που οι Εβραίοι θεωρούσαν ατίμωση, γιατί «ἐπικατάρατος», λέει, «πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου», λέει ο παλαιός Νόμος, αλλά έγινε κατάρα για μας, επήρε Αυτός τις αμαρτίες μας, Εκείνος το θεωρούσε δόξα. Αργότερα, στην Ιστορία, όλοι που έγιναν Χριστιανοί, εύσημοι και άσημοι, άρχοντες και λαός, θεωρούσαν τιμή τους να φορούν τον σταυρό του Χριστού. Και φοράμε τον σταυρό του Χριστού και όχι μόνον, αλλά και να σημειώνουν και να σημειώνομε το σημείο του σταυρού του Χριστού στον εαυτόν μας, κάνοντας το σημείο του σταυρού πάνω στο σώμα μας. Τιμή μας· έπαινός μας. Δόξα μας.

Επιπλέον, το σημείο του Υιού του ανθρώπου θα προπορεύεται κατά την ένδοξη Παρουσία Του. Τι άλλο θα μπορούσε να φανεί στον ουρανόν που να προπορεύεται του Ιησού Χριστού ερχομένου να κρίνει τους ανθρώπους; Τι άλλο; Ο σταυρός. Για να πιστωθεί ότι ο σταυρός ήταν δόξα του Ιησού Χριστού. Και ακόμη, αν θέλετε, προπορευόμενον το σημείον του Σταυρού θα είναι η ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Ακόμη, θα είναι και οι πληγές πάντα ανοικτές. Δεν εθεραπεύθησαν. Ο Χριστός στον ουρανό είναι με τα τρυπήματα. Είναι τα διάσημα. Πολλές φορές σας το ‘χω πει. Και αυτά τα διάσημά Του είναι, πρώτον, η δόξα Του: «Εγώ για σας έπαθα· ορίστε». Όπως βάζουν οι στρατιωτικοί τα παράσημα ή παρελαύνουν σε εθνικές γιορτές, οι τραυματίαι με τα καροτσάκια, με τα δεκανίκια… τιμή τους! Τιμή τους! Και δεύτερον, όχι μόνον αυτό, αλλά δείχνει και την ταυτότητα Ποιος ήταν Αυτός. Διότι λέει: «οἱ λαοὶ κόψονται»· ὂψονται — κόψονται · «θα δουν και θα αρχίσουν να χτυπάν το στήθος τους». «Κόπτομαι», αυτό θα πει: «χτυπώ το κεφάλι μου, χτυπώ το στήθος μου». «Κόψονται». Γιατί; Γιατί θα ίδουν Εκείνον που εσταύρωσαν. Γι’ αυτό μένουν τα σημάδια. Όχι μόνο σαν τίτλοι τιμής, αλλά και σαν στοιχεία ταυτότητος, ότι δεν είναι κάποιος άλλος, αλλά είναι Αυτός, τον Οποίον αυτοί οι σταυρωταί εσταύρωσαν.

Και το μασοριτικόν κείμενον, το παραδοσιακό κείμενον των Εβραίων, λέει: «Φρικτῶς καταπιεζόμενος ἐτα… [δυστυχώς σε αυτό το σημείο είχε τελειώσει η κασέτα εγγραφής της ομιλίας του μακαριστού γέροντος…].

🔸50η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Προφήτης Ἡσαΐας ".

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Προφήτης Ἡσαΐας».
https://drive.google.com/file/d/164wfp_g3xkKTmiub0kg9XUMOaTt8LB8q/view?usp=drivesdk

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

«Οὗτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καί περί ἡμῶν ὀδυνᾶται... Τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν».

†. Σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί μου αδελφοί. Η αγάπη και η ανοχή του φιλανθρώπου Αγίου Τριαδικού Θεού επέτρεψε πάλι να ακουστεί ο θείος Του λόγος. Οφείλομε συνεπώς πολλή την ευχαριστίαν και την δοξολογίαν. Τα θέματά μας, τα κατά Δευτέραν θέματά μας, είναι, όπως γνωρίζετε από το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου. Θέματα εξόχως ενδιαφέροντα, διαχρονικά και επίκαιρα. Προπαντός όμως, είναι η προβολή του θεανθρωπίνου προσώπου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Και επειδή είναι προϊούσα η απιστία στη θεία και ανθρωπίνη φύση του Ιησού Χριστού, γι'αυτό οι πιστοί είναι ανάγκη να κατοχυρώνονται. Κι ο Ησαΐας ο προφήτης με εκείνα τα οποία μας αναφέρει, μας εκθέτει, μας δίνει μία θαυμαστή κατοχύρωση.

Εξάλλου, ο ίδιος ο Κύριος είχε πει μελαγχολικά: «Πλὴν, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Αυτό το «ἐλθὼν» -εννοεί την Δευτέρα Του Παρουσία- «όταν θα ξανάλθω», δηλαδή, «θα βρω την πίστιν πάνω στη γη;». Άρα, η πίστις είναι κάτι που, πηγαίνοντας προς τα έσχατα, διαρκώς θα αδυνατίζει. Έχομε δε και την προϊούσαν αποστασίαν. Όταν βεβαίως, η πίστη αδυνατίζει, τότε φθάνομε εις το φαινόμενον της αποστασίας. Για την οποία αποστασία αναφέρεται ο απόστολος Παύλος και που φυσικά εννοεί την μείωση της πίστεως, γιατί αυτό θα πει «αποστασία», εμειώθη η πίστις ή εξέλιπεν η πίστις και παρατηρείται το φαινόμενον της αποστασίας, δηλαδή της απομακρύνσεως από τον Θεό. Το λέει στην δευτέρα του προς Θεσσαλονικείς επιστολή ο Παύλος.

Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος δίδει κι αλλού την μαρτυρία, όπως εις τον άγγελον της Φιλαδελφείας, που είναι στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως» και λέγει ««ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου –ποιος είναι ο λόγος της υπομονής του; Το να είσαι πιστός και να φθάνεις με υπομονή να διατηρείς την πίστη, διότι ο κόσμος δεν θα σε αποδεχθεί. Όχι μόνον, αλλά και εις το μαρτύριον θα σε οδηγήσει. Άρα απαιτείται υπομονή. Γι'αυτό λέγει: «ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης (:γι΄αυτό κι εγώ - λέγει, θα σε φυλάξω- είδατε; Θα σε τηρήσω, θα σε φυλάξω- από την ώρα του πειρασμού που έρχεται σε ολόκληρη την οικουμένη, σε όλη τη γη. - Ποια είναι αυτή η ώρα;) πειράσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς (: να βάλει σε δοκιμασία όλους τους κατοίκους της γης)». Ποια είναι αυτή; Ποιος είναι αυτός ο πειρασμός; Είναι: «Ποιος είναι ο Χριστός;». Το αιώνιο ερώτημά Του είναι: «Τίνα μὲ λέγουσιν εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;» . Και οι άνθρωποι απαντούν. Απαντούν: «Ένας άνθρωπος· σοφός, κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, ηθικολόγος», ό,τι θέλετε, εκτός από του ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Αυτός είναι ο μεγάλος πειρασμός, ο παμμέγιστος πειρασμός.

Εξάλλου, ο Αντίχριστος όταν θα πολεμήσει τους Χριστιανούς, επάνω σε αυτό το σημείο θα τους πολεμήσει. Επειδή πιστεύουν εις τον Ιησούν Χριστόν ως Θεάνθρωπον. «Κι εγώ», λέει, «θα σε φυλάξω την ώρα εκείνη». Όλα αυτά πότε; Εις τα έσχατα. Και από πού μπορούμε να ξέρουμε ότι έχομε πορεία προς τα έσχατα; Από το ότι το φαινόμενο της αποστασίας διαρκώς ογκούται! Διαρκώς ογκούται! Μεγαλώνει! Οι Χριστιανοί μας - διότι περί των Χριστιανών πρόκειται- διότι δεν μπορούμε να μιλάμε για έναν ειδωλολάτρη ότι έχει αποστασία, εννοούμε για τους Χριστιανούς, τους χριστιανικούς λαούς, σήμερα ο πλαϊνός μας θεωρεί μεγάλο πράγμα να του πούμε ότι εμείς είμαστε Χριστιανοί με όλη τη σημασία της λέξεως και με το βάθος και το πλάτος και το ύψος. Εκπλήσσεται, γιατί; Γιατί λιγοστεύει και λιγοστεύει η πίστις. Δεν είναι λοιπόν μικρό πράγμα σήμερα να μπορείς να σταθείς. Το πρώτο πράγμα που θα συναντήσεις είναι η ειρωνεία. Τα παρακάτω; Ω, τα παρακάτω… Τα παρακάτω είναι το μαρτύριον. Το μαρτύριον αίματος.

Ακόμη έχομε και την αυστηρή παραγγελία του Κυρίου που λέγει: «Ἔρχομαι ταχύ». Το λέει στην Εκκλησία. Σε μία από τις επτά ιστορικές εκκλησίες κ.λπ. «Κράτει ὃ ἔχεις, έρχομαι γρήγορα». «Έρχομαι γρήγορα». Τι είναι 2.000 χρόνια μπροστά στη Δημιουργία; Στον χρόνο της Δημιουργίας; Αλλά και αν θέλετε ακόμη, και μπροστά στην παρουσία του ανθρώπου επί της γης; «Κράτει ὃ ἔχεις. Κράτησε, φύλαξε αυτό που έχεις». Πρέπει, λοιπόν, να κρατήσουμε αυτό που έχουμε. Και τι είναι αυτό που έχουμε; Είναι το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού· που συγκεντρώνει τα πάντα. Δεν μιλάει για την ηθική· που υποτίθεται η ηθική. Προϋποτίθεται η ηθική. Προϋποτίθεται η τήρησις των εντολών. Γιατί αν δεν τηρείς τις εντολές του Θεού δεν μπορείς να κρατήσεις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού, δεν γίνεται. Αυτά, λοιπόν, όλα, η ηθική του ευαγγελίου, τα πάντα, προϋποτίθενται για να φτάσεις να κρατήσεις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού.

Έτσι, αγαπητοί μου, και με τις δικές σας τις ευχές, ως φιλόθεοι ακροαταί, αρχίζομε τα φετινά μας θέματα, από τον προφήτη Ησαΐα, όπως είπαμε. Θα ενθυμείσθε ότι προ του Πάσχα είχαμε αναφερθεί εις τα κεφάλαια εκείνα, δηλαδή εις το 52^ον, 53^ον , τα κεφάλαια αυτά του Ησαΐου που αναφέρονται εις τον Πάσχοντα Μεσσία. Επειδή, όμως, δεν είχαμε πολύ χρόνο, γι'αυτό κάναμε μια συντομοτάτη περίληψη, και δείξαμε, μάλιστα ενθυμούμαι που σας είπα ότι όταν την Μεγάλη Παρασκευή δείτε τον Εσταυρωμένον να λιτανεύεται μέσα στην Εκκλησία, να θυμηθείτε Ποιος είναι αυτός. Ότι είναι ο «ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ», που ενηνθρώπησε. Αυτός είναι επί του Σταυρού. Και τότε θα έχετε μέγα κέρδος, σας έλεγα, με το να έχομε συνειδητοποιήσει Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Επειδή, λοιπόν, δεν ολοκληρώσαμε και υπάρχουν πολλά σημεία, γιατί δεν είχαμε χρόνο, όπως σας εξήγησα, τώρα θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μίαν αναπλήρωσιν.

Δεν θα πούμε τα ίδια, αλλά θα μπούμε σε λεπτομέρειες, προχωρώντας στο ιερό κείμενο. Ο προφήτης Ησαΐας, στο 53^ο κεφάλαιό του, μας αναφέρει τα Πάθη του Μεσσίου· ότι δηλαδή ο Μεσσίας είναι παθητός. Γράφει: «Οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα». «Αὐτῷ». Ποιος είναι «Αὐτός»; Ο Υιός της Παρθένου. Ο Εμμανουήλ. «Εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος». Δηλαδή: «Δεν υπάρχει σ’ Αυτόν», λέγει, «μορφή ευπρεπείας». Ενθυμείσθε από το σχολειό μας, την λέξη «εἶδος». Θα πει «πρόσωπον». Δηλαδή ένα ευπρεπές πρόσωπον. Πρόσωπον. «Δεν είχε», λέει, «ένα ευπρεπές πρόσωπον». «Οὐδὲ δόξα». Δηλαδή, «δεν είχε κάλλος, δεν είχε ομορφιά». Επαναλαμβάνει το ίδιο, αλλά με έναν περισσότερο τόνο: «Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος». Δεν σας κάνει εντύπωση εκείνο το «Καὶ εἴδομεν». «Τον είδαμε». «Τον είδαμε…». Ποιος Τον είδε; Το Πάθος του Μεσσίου έγινε περίπου 8 αιώνες μετά τον Ησαΐα. «Όλοι εμείς, οι προφήται. Και συνεπώς, και εγώ, ο Ησαΐας». Γι’ αυτό λέγεται - θα το ξαναπούμε πιο κάτω- ο πέμπτος ευαγγελιστής ο Ησαΐας. Είναι σαν να είναι κάτω από τον Σταυρό, όπως ήτανε ο Ιωάννης, και ο οποίος Ιωάννης καταγράφει στο ευαγγέλιό του λεπτομέρειες από το Πάθος του Χριστού, έτσι και ο Ησαΐας, ως να είναι κάτω από τον Σταυρόν –γιατί λέει «εἴδομεν αὐτόν», όπως Τον είδε και «ἐπί θρόνου ἐπηρμένου», έτσι τώρα Τον βλέπει και επί του Σταυρού. Και Τον περιγράφει μέχρι λεπτομερειών. Μας καταπλήσσει αυτό.

«Και τον είδαμε», λέγει, «που δεν είχε μορφή ευπρεπή, ούτε κάλλος, ούτε ομορφιά, ούτε ωραιότητα· εκείνη που έχει ένας νέος άνθρωπος». Και συνεχίζει ο προφήτης την περιγραφή του και λέγει. Είμεθα εις το 4^ον χωρίον, γιατί τώρα μπαίνουμε στο κύριον θέμα μας, γιατί τα προηγούμενα τρία χωρία κάπως τα είχαμε δει προ των διακοπών μας, στο 53^ον κεφάλαιο. «Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει». Δηλαδή: «Αυτός φέρει επάνω Του το φορτίο των αμαρτιών μας και για μας πονά, ὀδυνᾶται, πονά. Και εμείς ενομίσαμεν, πλανώμενοι βέβαια, ότι Αυτός πονά επειδή ετιμωρήθη από τον Θεό για τις δικές μας αμαρτίες». Ο Μεσσίας, λοιπόν, όπως τον περιγράφει, είναι παθητός μέχρι Σταυρού. Δεν θα παύσω να σας λέγω ότι η τύφλωσις του Ισραήλ, όπως την αναφέρει ο Απόστολος Παύλος –τύφλωσις! Μέχρι σήμερα! 2.000 χρόνια…- οφείλεται σε αυτό το ένα σημείο: Δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να καταλάβει ότι ο Μεσσίας είναι πα-θη-τός. Δεν τον ήθελε παθητόν. Μα θα μου πείτε: «Δεν διάβαζαν τον Ησαΐα;». Βεβαίως! Αλλά το παρέβλεπαν το πάθος του Μεσσία. Ακούστε: Το παρέβλεπαν! Είναι εκείνο που κάποτε ακούμε ευχάριστα και δυσάρεστα και τα δυσάρεστα δεν θέλουμε να τα ακούσουμε, τα βάζουμε στην άκρη. Γιατί; Όχι γιατί είναι τόσο κουτοί οι άνθρωποι, όχι κάθε άλλο. Αλλά γιατί βάζουν μπροστά στα μάτια τους έναν εθνικόν πόθον: να γίνουν κοσμοκράτορες. Και δεν χρειάζονται έναν παθητόν Μεσσίαν. Δεν χρειάζονται… Αυτό είναι ο ογκόλιθος που στέκεται μπροστά στα μάτια τους και δεν τους έχει αφήσει μέχρι σήμερα να πιστέψουν. Αλλά να το ξέρετε, με δύο λόγια μόνο είναι αυτό, ότι δεν πίστεψαν οι Εβραίοι- μυστήριο κι αυτό, μυστήριο κι αυτό… Μα πώς; - επειδή δεν μπορούσαν να αποδεχθούν έναν παθητόν Μεσσίαν.

Βλέπομε, όμως, ότι όταν ο Ησαΐας προβάλλει τον Μεσσία παθητόν, ευθύς εξαρχής τι κάνει; Απορρίπτει, αποβάλλει έναν Μεσσία, που θα είναι πρόσωπο πολιτικό ή κάποιος ήρως εθνικός που θα απήλασσε, τότε τουλάχιστον, την χώρα των Εβραίων. Κατοπινά, για να γίνουν οι άνθρωποι αυτοί κοσμοκράτορες. Ευθύς εξαρχής το κάνει αυτό ο Ησαΐας. Όταν παρουσιάζει αυτήν την εικόνα. Οι άρχοντες του Ισραήλ, αν είχαν προσέξει αυτήν την περιγραφή του Μεσσίου, και την είχαν αντιπαραβάλει με τον Σταυρό του Χριστού, την Σταύρωση, θα άλλαζαν αντίληψη. Αλλά ακριβώς επειδή – προφητεύεται κι αυτό - θα είχαν εσφαλμένη αντίληψη περί Μεσσίου, γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν, βάσει των χαρακτηριστικών της υπάρξεώς Του, που μας έδωσαν οι προφήται. Γι'αυτό προφητεύεται το Πάθος του Μεσσίου, αφού οι άρχοντες θα Του το προκαλούσαν. Δεν Τον δέχθηκαν.

Προφητεύεται έμμεσα, δηλαδή εδώ, η συμπεριφορά των αρχόντων έναντι του Ιησού. Στο βάθος, όμως, του Πάθους, υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια, όπως μας τη λέει ο Ησαΐας: ότι «τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει»· «φέρει τις αμαρτίες μας». Η πρόνοια του Θεού αφήνει την άγνοια των αρχόντων, την αφήνει, να υπάρχει, αλλά και την άγνοια του διαβόλου για να επιτευχθεί αυτή η ανάληψις των αμαρτιών μας όλης της ανθρωπότητος εκ μέρους του Μεσσίου. «Αν εγνώριζαν», λέει ο Απόστολος Παύλος, «τον Κύριον της δόξης, δεν θα Τον εσταύρωναν». Αλλά αυτό, όμως, ξέφυγε από την γνώση και των αρχόντων και του διαβόλου.

Μια ανάληψις αμαρτιών που θα εκάλυπτε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Ο Σύμμαχος, ένας μεταφραστής αρχαίος, αντί της λέξεως «φέρει» που χρησιμοποιούν οι Εβδομήκοντα -κι αυτοί μεταφρασταί- γράφει: «ανέλαβε». Αλλά και ο Ματθαίος γράφει την ίδια λέξη. Και κάνει εντύπωση. Ματθαίος 8,17: «Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε -Είδατε; «Ἔλαβε». Τώρα βέβαια το «λαμβάνω» και το «φέρω» είναι συνώνυμα- καί τάς νόσους ἐβάστασεν», «και ότι από αγάπη για μας έπαθε για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας». Αυτό δε το ανήγγειλε και ο άγγελος εις τον Ιωσήφ. Βλέπετε μαρτυρίες περί του παθήματος του Μεσσίου; Λέγει ο Ματθαίος - που λέγει ο άγγελος εις τον Ιωσήφ: «Τέξεται δὲ υἱόν -η Μαρία-, καὶ καλέσεις -συ, ο Ιωσήφ, ο νομιζόμενος πατήρ- τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν (:γιατί Αυτός θα σώσει- λέγει- τον λαό Του από τις αμαρτίες του)».

Αλλά αν τότε, αν έτσι έχουν τα πράγματα, ο θάνατος του Ιησού επί του Σταυρού είναι -προσέξτε- αντιπροσωπευτικός. Είναι αντιπροσωπευτικός. Δηλαδή αντιπροσωπεύει εμάς. Εμείς έπρεπε να πεθάνουμε επί του Σταυρού. Αλλά πεθαίνει Εκείνος ἀντὶ ἡμῶν και ὑπὲρ ἡμῶν. Αλλά, πώς, όμως, γίνεται αντιπρόσωπός μας; Είπαμε ότι το Πάθος Του είναι αντιπροσωπευτικόν. Μας αντιπροσωπεύει. Αυτό, παρακαλώ, θέλω να το θυμόσαστε πάντοτε. Και να είναι προ οφθαλμών κάθε μέρα στη ζωή σας. Πώς; Με το να οικειωθούμε με την πίστη το θεανθρώπινον πρόσωπό Του. Αυτό είναι όλο. Εάν, δηλαδή, πιστέψω ότι είναι ο Ιησούς Χριστός ο Υιός του Θεού που πέθανε για μένα, τότε Τον καθιστώ εγώ αντιπρόσωπό μου και συνεπώς, τι χρειάζεται; Χρειάζεται η πίστις. Αν δεν έχω πίστη εις το θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού, τότε η θυσία του Χριστού δεν έχει σε τίποτα να με ωφελήσει. Μόνο τότε. Το προσέξατε; Μόνον τότε. Όταν οικειωθώ τον Ιησούν Χριστόν με την πίστη – η πίστις είναι μέσον, είναι τρόπος και έτσι Τον καταστήσω αντιπρόσωπό μου επί του Σταυρού προς τον Πατέρα. Ακριβέστερα, προς τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Μην σας κάνει εντύπωση αυτό.

Έτσι, λοιπόν, μαθαίνομε κι εδώ γιατί η πίστις σώζει. Πώς σώζει. Με την οικείωσή μας. Με το να Τον κάνομε –το λέω τρεις φορές, ε, δεν πειράζει…- με το να Τον κάνομε αντιπρόσωπό μας. Αντίθετα, εκείνος ο οποίος δεν θα καταστήσει τον Ιησούν Χριστόν αντιπρόσωπό του, που είναι σε όλη την Ιστορία, μοναδικός αντιπρόσωπος, αυτός θα έχει αιωνίαν καταδίκην. Διότι μη νομίσετε ότι θα έχω την ελευθερία να πω «πιστεύω» ή «δεν πιστεύω». Και χθες σας το ‘λεγα στην ομιλία, ότι το θέμα της πίστεως δεν είναι θέμα μιας ελευθερίας, ναι, αλλά όταν όμως εγώ τιμωρηθώ, τι έννοια έχει μετά η ελευθερία… Ξέρετε πότε θα μπορούσα να έχω ελευθερία όπως θα την ήθελα; Όταν διαλέγω εκείνο που διαλέγω, χωρίς, χωρίς, χωρίς να τιμωρηθώ. Χωρίς να καταδικαστώ. Όταν, όμως, καταδικάζομαι στην αιωνία κόλαση, τότε πού είναι η ελευθερία; Πού είναι; Μία τέτοια όμως ελευθερία, αν μου πείτε γιατί δεν μας τη δίνει έτσι ο Θεός; Γιατί δεν μας συμφέρει. Γι’ αυτόν τον λόγο. Είναι όταν ο πατέρας αρπάζει το παιδί του που λέει «Δεν πάω στο σχολειό» και του αστράφτει ένα χαστούκι και του λέει: «Θα πας στο σχολειό!». Γιατί στο παιδί υπάρχει συμφέρον να πάει στο σχολειό.

Και έτσι γι'αυτό καταδικάζεται ο άνθρωπος. Γιατί έχει συμφέρον να πιστέψει εις τον Χριστόν. Η απιστία δεν έχει σε τίποτε να τον ωφελήσει. Γι'αυτό ο απόστολος Παύλος λέει στην προς Εβραίους: «Ἀνασταυροῦντες ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ». «Ἀνασταυροῦντες ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ». Ποιοι; Βεβαίως εκείνοι που έγιναν Χριστιανοί. Βεβαίως εκείνοι οι οποίοι εβαπτίσθησαν. Τι θα πει «ἀνασταυροῦντες»; «Ξανασταυρώνουν στον εαυτό τους με την κακή τους συμπεριφορά, με την κακή τους ζωή, ξανασταυρώνουν τον Υιόν του Θεού». Γίνονται δηλαδή σταυρωταί ξανά. Μην ξεχνάτε ότι σταυρωταί δεν ήταν μόνο εκείνοι οι κάποιοι της εποχής του Χριστού, είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι αρνούνται τον Ιησούν Χριστόν ουσιαστικά είναι σταυρωταί του Χριστού.

Γράφει στο «Λευιτικόν» τα εξής, στο 16^ον κεφάλαιον: «Καὶ ἐπιθήσει Ἀαρὼν τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ χιμάρου – μένομε σ’ αυτήν την περικοπήν για να σας δείξω ότι ο θάνατος του Χριστού είναι αντιπροσωπευτικός· επιμένω σ’ αυτό. – τοῦ χιμάρου· χίμαρος το χι- με γιώτα, θα πει «τράγος». Λέει ο Θεός: «Ο Ααρών, δηλαδή ο αρχιερεύς, θα βάλει τα χέρια του, επάνω στο κεφάλι του τράγου». Έφερναν ένα τραγί. Και έβαζε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι του τράγου. Και τα δύο του χέρια - τοῦ ζῶντος - ζωντανό τραγί- καὶ ἐξαγορεύσει ἐπ᾿ αὐτοῦ πάσας τὰς ἀνομίας τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ (:και θα αναφέρει εκεί όλες τις αμαρτίες του λαού- ἐξαγορεύσει: Θα πει όλες τις αμαρτίες του λαού) καὶ πάσας τὰς ἀδικίας αὐτῶν καὶ πάσας τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν (:όλες τις αδικίες του λαού· όλες τις αμαρτίες του λαού) καὶ ἐπιθήσει αὐτὰς ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ χιμάρου τοῦ ζῶντος (:και θα τοποθετήσει όλες αυτές τις αμαρτίες με τα δυο του χέρια - είδατε, και ο ιερεύς βάζει τα χέρια του επάνω στην εξομολόγηση, όταν εξομολογεί. Το θυμόσαστε, το ξέρετε αυτό. Θα βάλει τα χέρια του επάνω στο κεφάλι του χιμάρου, του τραγιού) καὶ ἐξαποστελεῖ ἐν χειρὶ ἀνθρώπου ἑτοίμου εἰς τὴν ἔρημον (:και θα τον πάρει ένας άνθρωπος, τον τράγον, και θα τον κυνηγήσει να πάει στην ερημιά.- «Έρημος» όχι με την έννοια «άμμος». Με την έννοια «τόπος που δεν κατοικείται»). Καὶ λήψεται ὁ χίμαρος ἐφ᾿ ἑαυτῷ τὰς ἀδικίας αὐτῶν –λήψεται: θα πάρει ο τράγος όλες τις αδικίες του λαού- εἰς γῆν ἄβατον (: σε τόπον που δεν κατοικούν άνθρωποι), καὶ ἐξαποστελεῖ τὸν χίμαρον εἰς τὴ,ν ἔρημον(: και θα σταλεί ο χίμαρος, το ζώο, στην ερημιά)».

Ο τράγος εδώ, αγαπητοί μου, είναι τύπος του Ιησού Χριστού. Το τραγί τυπικά παίρνει τις αμαρτίες του λαού και απομακρύνεται. Σπουδαίο αυτό. Ξέρετε, έχομε πολλές ονομασίες του Ιησού Χριστού. Θα σας έκανε εντύπωση αν λέγαμε ότι εκτός του ότι, και πολύ πυκνά αναφέρεται, είναι ο αμνός του Θεού, ότι είναι και ο «τράγος»; Και μάλιστα ξέρετε και πώς λέγεται αυτός ο τράγος. Αποδιοπομπαίος. Το έχομε και στην γλώσσα μας αυτό. «Τι είμαι», λέμε, «εγώ, είμαι αποδιοπομπαίος τράγος;». Το λέμε σαν παροιμία. Από κει είναι παρμένο. Από το «Λευιτικόν» που σας λέγω τώρα. Συνεπώς, «τραγί για διώξιμο;». Ένα, λοιπόν, από τα ονόματα είναι κι αυτό. Έχει κι ένα άλλο όνομα: «Σκώληξ»· σκουλήκι. «Εγώ», λέει, «δεν είμαι άνθρωπος, αλλά σκώληξ», λέει ο Ψαλμωδός κ.ο.κ. Έχει, δηλαδή, ονόματα τα οποία μας καταπλήσσουν.

Ωστόσο, εδώ απομακρύνεται το τραγί. Ναι, απομακρύνεται. Γιατί; Γιατί δεν έπρεπε να μείνει μέσα εις τον λαόν του Θεού. Γιατί; Γιατί κουβαλούσε τις αμαρτίες του λαού. Ουσιαστικά. Ουσιαστικά, θα τις έπαιρνε ο Χριστός. Τυπικά, ως τύπος, τις παίρνει το τραγί. Και κοιτάξτε, απομακρύνεται. Ναι. Διότι, όπως λέει στην προς Εβραίους ο Απόστολος Παύλος, χρησιμοποιεί άλλον σημείον της Παλαιάς Διαθήκης, ότι «ὁ Χριστὸς ἔπαθεν ἔξω τῆς παρεμβολῆς». «Παρεμβολή» θα πει στρατόπεδον. Έπαθε «ἔξω τῆς παρεμβολῆς» θα πει «έξω από την πόλη· που ο λαός εστρατοπέδευε· κατοικούσε. Έμενε στην πόλη». Πράγματι. Ο Χριστός απέθανε, εσταυρώθη «ἔξω τῆς παρεμβολῆς».

Αλλά ο λαός δεν θα έμενε εις τον τύπον της Παλαιάς Διαθήκης. Θα ήρχετο το πρωτότυπον. Θα ήρχετο ο Ιησούς Χριστός. Έπρεπε, λοιπόν, ο λαός να προχωρήσει στην Καινή Διαθήκη, στον Ιησούν Χριστόν, διότι όπως λέει στην προς Εβραίους ο απόστολος Παύλος: «Ἀδύνατον αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἀφαιρεῖν ἁμαρτίας». «Είναι αδύνατον», λέγει, «το αίμα των ζώων, των ταύρων και των τράγων, αυτό να αφαιρεί αμαρτίες». Είναι αδύνατον. Συνεπώς, ήταν τύπος. Και ο τύπος αυτός έδειχνε τον Ιησούν Χριστόν. Έτσι, μόνο με το Αίμα του Ιησού Χριστού σωζόμεθα. Και από τις αμαρτίες μας και από τον θάνατον· και τον βιολογικόν και τον αιώνιον. Μας συγχωρεί τις αμαρτίες μας και ο βιολογικός θάνατος είναι αυτός που θα πεθάνομε, αλλά θα αναστηθούμε, εις ζωήν αιώνιον, και συνεπώς δεν υπάρχει άλλος έξω από τον Ιησούν Χριστόν. Οι ταλαίπωροι Εβραίοι, όταν θα χτιστεί ο ναός τους, θα κάνουν προσπάθεια να αναστηλώσουν και το παλαιό λατρευτικό τυπικό. Λέει θυσίες κ.λπ. κ.λπ. Βέβαια κάπου έχουνε μια δυσκολία, η οποία είναι ουσιαστικά απροσπέλαστη. Αλλά εκείνοι θα την προσπεράσουν την δυσκολία. Δεν υπάρχει, πλέον, η διαδοχή της αρχιερωσύνης. Δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει απλούστατα· ιστορικά γιατί δεν χρειάζεται. Δεν χρειάζεται πια, διότι ήλθε ο Μέγας Αρχιερεύς, όχι κατά την τάξιν του Ααρών, αλλά κατά την τάξιν του Μελχισεδέκ, που λέγει ο δεύτερος Ψαλμός, και συνεπώς, περί τι η παλαιά ιερωσύνη. Εκεί προσκρούουν, αλλά θα βρουν τον τρόπον, είναι επινοητικοί αυτοί. Και θα πουν «Να, εμείς έχομε και αρχιερέα» και θα αναστηλώσουν, όπως σας είπα, το παλαιόν τελετουργικόν. Αν είναι δυνατόν πια, το αίμα των ταύρων και των τράγων να αφήνει να συγχωρεί αμαρτίες…

Έξω, λοιπόν, του Ιησού Χριστού και της πίστεως εις Εκείνον, που είναι ο αντιπρόσωπός μας, δεν υπάρχει άλλη σωτηρία. Γι΄αυτό σημειώνει ο απόστολος Πέτρος, στις «Πράξεις» είναι, όταν ομίλησε την ημέρα της Πεντηκοστής: «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία (:Δεν υπάρχει σε κανέναν άλλον η σωτηρία- προσέξτε, κατ΄απόλυτον εκτίμησιν)· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς (:ούτε υπάρχει όνομα μέσα στον κτιστόν κόσμον, που το όνομα αυτό θα μπορούσε να σώσει τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει. Ένα μόνον. Ο Ιησούς Χριστός)».

Προχωρούμε στο χωρίον, που το αναλύομε: «Καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει (: Και εμείς –βλέπετε βάζει πληθυντικό, θα το δούμε λίγο πιο κάτω- κι εμείς νομίσαμε ότι αυτός, ο Μεσσίας, βρίσκεται ‘’ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ’’ - ‘’ἐν πληγῇ καί ἐν πόνῳ’’, είναι πρωθύστερο, διότι τον πόνο τον αισθάνομαι από την πληγή· δηλαδή σταυρώνεται και πονάει. Ξέρετε έχομε πολλές φορές πρωθύστερα τέτοια- καὶ ἐν πληγῇ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει». «Ἑν πληγῇ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει». «Είναι σε αυτήν την κάκωσιν, σε αυτήν την πάρα πολύ άσχημη κατάσταση από τον Θεό. Έτσι νομίσαμε ότι ο Θεός τον τιμωρεί». Τι παρατηρούμε εδώ: Αφού είναι στο πρώτο πρόσωπον, σαν να δείχνει ο Ησαΐας την άγνοια περί του παθητού Μεσσίου. Τι κάνει εδώ ο Ησαΐας; Οικειώνεται τον λαό του· γι'αυτό μιλάει στον πληθυντικό. Δηλαδή· γίνεται ένα με τον λαό του. Δεν ξεχωρίζει από τον λαό του. Ο Ησαΐας το ξέρει αυτό. Αφού το προφητεύει, αφού το διατυπώνει. Αλλά οικειώνεται τον λαό του, γι'αυτό λέει: «Και εμείς τον λογαριάσαμε ότι είναι φταίχτης, γι’ αυτό τιμωρείται».

Εδώ, λέει ένας εκκλησιαστικός ερμηνευτής: «Κοινοποιεῖ ὁ προφήτης συγκαταλέγων καὶ ἑαυτὸν τοῖς μὴ λογισαμένοις τὸν Σωτῆρα (:Βάζει και τον εαυτόν του μαζί με εκείνους που δεν λογάριασαν και δεν έδωσαν σωστήν ερμηνεία περί του Πάθους του Σωτήρος)». «Οὐκ ἐλογισάμεθα», συνεχίζει, «αὐτόν, οὐδὲ ἐνοήσαμεν τίς ποτέ ἦν (:Ούτε τον λογαριάσαμε ούτε καθίσαμε ποτέ να σκεφθούμε ποιος τάχα να είναι αυτός που σταυρώθηκε). Ὁ δὲ ἦν ἄρα ὁ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν σωτήρ (:Αυτός, όμως, είναι ο Σωτήρας των ψυχών μας)».

«Τουτέστιν ἐνομίσαμεν θεήλατον -λέει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. «Τον λογαριάσαμε θεήλατον». «Θεήλατος» θα πει εκείνος τον οποίο ο Θεός απομακρύνει, ωθεί, σπρώχνει, διώχνει ως ανεπιθύμητον. Έτσι τον λογαριάσαμε, ότι ήταν «θεήλατος» - ἐπ’ αὐτῷ συμβῆναι τὸ πάθος ὡς διὰ τινας ἁμαρτίας (:για κάποιες αμαρτίες) ταύτης δὲ ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει γενέσθαι». «Τα ‘παθε όλα αυτά γιατί στάθηκε αμαρτωλός». Και ξέρετε ποια θεωρήθηκε αμαρτία εις τον Ιησούν Χριστόν: ότι εσφετερίσθη θεία προνόμια, θεία δικαιώματα. «Είμαι», λέει, «Υιός του Θεού». «Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν». Τι θα πουν στον Πιλάτο οι Εβραίοι, ξέρετε; Τι κατηγορία είχαν να πουν; «Είπε ότι είναι Υιός του Θεού!». Ἐν ἐννοίᾳ εἰδικῇ. Γιατί «υιοί Θεού» ήταν όλος ο λαός. Συνεπώς, σφετεριστής θείων ιδιοτήτων. Όσο για τον προφήτη, εδώ λέει ο Θεοδώρητος: «Τοῦ λαοῦ τὴν ἄγνοιαν ᾠκειώσατο». «Οικειώθηκε, πήρε την άγνοια του λαού επάνω του».

Αν, τώρα, ανατρέξομε στην Καινή Διαθήκη, θα δούμε τους άρχοντας να Τον θεωρούν αμαρτωλόν, όπως σας είπα. Διότι όταν βλέπεις την προφητεία και την ιστορία, αυτό είναι το καλύτερο δέσιμο που μπορεί να γίνει. Ατράνταχτο δέσιμο! Προφητεία και Ιστορία. Θυμηθείτε, ακόμη, εκείνη την απολογία του τυφλού που τον πήραν εκεί στο δικαστήριον στο συνέδριον και του είπαν : «Ποιος σου άνοιξε τα μάτια;». Είπε: «Ο Ιησούς». «Μα αυτός είναι αμαρτωλός». Και εκείνος απήντησε, ο τυφλός: «Ένα ξέρω: ότι μου άνοιξε τα μάτια. Και τούτο ξέρω: ότι ἁμαρτωλὸν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει. Δεν ακούει τους αμαρτωλούς ο Θεός. Συνεπώς, εσείς τον λέτε ότι είναι αμαρτωλός». Ακόμη, θυμηθείτε: «Τό Σάββατον», λέει, «οὐ τηρεῖ», «δεν φυλάττει το Σάββατον, άρα –γιατί ο Κύριος έκανε θεραπείες το Σάββατο- άρα, είναι αμαρτωλός· παραβάτης των εντολών του Θεού». Έτσι, λοιπόν, ισχυρίζοντο οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι.

Και όταν εσταυρώθη ο Ιησούς, ακούστε περιγραφή την οποία μας κάνει εδώ ο Ματθαίος. Δεν θα εξηγήσω πιο πολλά. «Οἱ παραπορευόμενοι (:Αυτοί που περνούσαν από τον σταυρό μπροστά) ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλάς αὐτῶν καὶ λέγοντες». «Κινοῦντες τὰς κεφαλάς». Όταν κάποιος είναι ένοχος, αμαρτωλός ξέρω ‘γω, ό,τι είναι, οι άλλοι όταν κάνουνε κουβέντα για αυτόν -είναι μία κίνηση που την έχουμε και εμείς: «Α, αυτός. Αα». Και κουνάμε το κεφάλι μας. «Κινοῦντες τὰς κεφαλάς». Κίνημα κεφαλής αποδοκιμασίας! Και τι έλεγαν: «Ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν –(:έτσι έλεγε…). Παρανόησις φοβερή! -, σῶσον σεαυτόν (:σώσε τον εαυτόν σου)· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπὸ τοῦ σταυροῦ (: αν είσαι, λέει, υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό). Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν Γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον· “Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι. εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστιν, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν αὐτῷ’’».

Μέγα λάθος! Θα πιστέψω, όταν δω το θαύμα. Μα τότε δεν υπάρχει θέμα πίστεως. Υπάρχει θέμα γνώσεως. Το καταλάβατε εδώ; Έκαναν αυτό το μεγάλο λάθος. Όπως έκανε και ο Θωμάς: «Εάν δεν βάλω το δάκτυλό μου εις τον τύπον των ήλων, δεν θα πιστέψω». Μα τότε, δεν χρειάζεται πια η πίστις. Τότε έχεις γνώση… Βλέπετε πώς ο άνθρωπος, όταν, όταν, όταν…γίνεται αντιφατικός; «Πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν· ῥυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν (:Γιατί, λέγει, έδειξε την πεποίθησή του στον Θεό. Ας τον σώσει, λοιπόν, ο Θεός αν τον αναγνωρίζει, αν τον θέλει). Εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι Υἱός (:Γιατί είπε: Είμαι Υιός του Θεού)». Είδατε παρακαλώ; Είδατε την προφητεία; Είδατε την Ιστορία; Έτσι, θα επαναλάβω, το είπαμε και προηγουμένως, ότι το υποτιθέμενον αμάρτημα του Ιησού ήταν ότι έκανε, λέει, τον εαυτόν του Υιόν του Θεού, δηλαδή ίσον με τον Θεόν.

Η Ανάσταση του Χριστού, όπως σας είπα προηγουμένως -ή μάλλον όπως σας είπα την ώρα των αποριών, με συγχωρείτε- και προπαντός η Πεντηκοστή, με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος εδικαίωσαν τον Ιησούν. Γιατί το είπε ο Χριστός, ότι «Εκείνος, ο Παράκλητος, θα μαρτυρήσει για μένα». Γιατί αν ήτανε, ήτανε καταπατητής θείων ιδιοτήτων, προσεταιριστής θείων ιδιοτήτων, θα ήτανε εις τον Άδη. Δεν είναι ο Χριστός στον Άδη. Ούτε θα μπορούσε να στείλει το Πνεύμα το Άγιον. Δεν μπόρεσαν οι ταλαίπωροι οι αρχιερείς να αντιληφθούν το εκούσιον του Πάθους του Ιησού. Θα μου πείτε: «Επλανήθησαν». Μάλιστα. Κι εμείς να είμεθα τότε στην εποχή τους, πιθανότατα να είχαμε πλανηθεί. Πιθανότατα κι εμείς να λέγαμε τις ίδιες εδώ λέξεις, τις βλάσφημες, που ακούσατε προηγουμένως να μας εξιστορεί ο Ματθαίος. Όταν, όμως, ο απόστολος Πέτρος έκανε κήρυγμα μετανοίας και είπε ότι «ἀγνοοῦντες ἐσταυρώσατε τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν ἐνανθρωπήσαντα», ιδού! Η μετάνοια. Γιατί δεν προσήλθαν στην μετάνοια. Να μετανοήσουν! Αλλά δυστυχώς το πάθος του φθόνου και η απιστία τους στις Γραφές δεν τους άφηνε να δεχθούν τον Ιησούν Χριστόν, αλλά συνέχιζε –μέχρι σήμερα! Αυτό το μυστήριον…- να τους κρατάει τυφλούς.

Τα λέμε για τους Εβραίους, μην πάτε μακριά. Μήπως εμείς; Βαπτιστήκαμε, κατά τεκμήριον είμαστε όλοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, βγήκαμε από την ιδίαν κολυμβήθρα, μη νομίζετε, πόσοι από μας είναι εκείνοι οι οποίοι αρνούνται τον Ιησούν Χριστόν, με περίεργα και ανόητα επιχειρήματα…

Προχωρούμε, αγαπητοί, εις τον πέμπτον στίχον: «Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. Τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». Δηλαδή: «Αυτός, όμως, τραυματίστηκε για τις αμαρτίες μας και ταλαιπωρήθηκε για τις ανομίες μας, παιδευτική τιμωρία για τη δική μας ειρήνη επέπεσε επάνω σ΄ Αυτόν. Με την πληγή Του εμείς θεραπευτήκαμε, γιατρευτήκαμε». Για να δούμε… Συνεχίζει ο προφήτης την περιγραφή του πάσχοντος Μεσσίου. Είναι τόσο παραστατική η περιγραφή, ώστε, όπως σας έλεγα την ώρα των αποριών, ώστε να κληθεί «ο πέμπτος ευαγγελιστής». Σαν να βλέπει –βλέπει!- με προφητικό βλέμμα τα Πάθη του Μεσσίου και τα περιγράφει προ της ιστορικής στιγμής.

Να τα πάρουμε σημεία-σημεία. «Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη». Πρόκειται για τα προ του Σταυρού παθήματα. Ό,τι υπέστη ο Χριστός, πριν σταυρωθεί· όπως η φραγγέλωσις, όπως το σκαμπίλι, το ράπισμα, όπως ό,τι άλλο. Το μασοριτικό κείμενο, δηλαδή το παραδοσιακό κείμενο των Εβραίων, αντί της λέξεως «ἐτραυματίσθη» γράφει «ἐτρυπήθη»! Προσέξτε. Είναι μερικά πράγματα, είναι καταπληκτικά! Είναι κάτι ανάλογο με τον 21^ον Ψαλμόν, όπου εκεί αναφέρει ο Δαβίδ: «Ὤρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας μου». Οι Εβραίοι μέχρι σήμερα, μέχρι σήμερα λένε, ομολογούν ότι είναι μεσσιανικός αυτός ο Ψαλμός. Τώρα, πώς γίνεται να μη δέχονται παθητόν Μεσσία, δεν ξέρω να σας πω. Εκείνο, λοιπόν, το «ὤρυξαν χείρας μου καί πόδας μου» προφανώς δεν αναφέρεται εις τον Δαβίδ, διότι ουδέποτε «ὤρυξαν χείρας καί πόδας» του Δαβίδ. Πέθανε με το βασιλικό του αξίωμα, μεγαλοπρεπώς. Αυτό το «ὤρυξαν» από το «ὄρυγμα» – «ὀρύσσω», «ὄρυγμα» – «ὀρύσσω», θα πει: «σκάβω, τρυπώ». «Έσκαψαν, τρύπησαν χείρας μου και πόδας μου». Σας κάνει εντύπωση; Είναι συγκλονιστικό, «ὤρυξαν χείρας μου καί πόδας μου»… · που στο τέλος τέλος η θανατική ποινή στους Εβραίους είναι γνωστό ότι ήταν ο λιθοβολισμός. Ο λιθοβολισμός, όμως δεν δημιουργούσε όρυγμα, τρύπημα σε χέρια και πόδια. Ήταν ρωμαϊκός τρόπος αυτός θανάτου. Κι όμως ο Δαβίδ το γράφει αυτό δέκα αιώνες προ Χριστού.

Μετά λέγει: «Μεμαλάκισται». Σημαίνει «κακοπάθησε, ταλαιπωρήθηκε». Βέβαια δεν έχει τη σημασία αυτή που έχει σήμερα η λέξις. Το μασοριτικόν κείμενο πάλι γράφει: «Συνετρίβη». Κι όλα αυτά, λέει ο Ησαΐας, «διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν». Και εδώ φαίνεται ακόμη ο αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας της θυσίας του Χριστού. «Διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν». Για μας. «Παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ’ αὐτόν». «Μια παιδευτική τιμωρία για τη δική μας ειρήνη επέπεσε σε Αυτόν». Ειρήνη με τον Θεό. Όχι ειρήνη μεταξύ μας. Ειρήνη με τον Θεό. Γράφει ο Θεοδώρητος: «Ἔδει δὲ ἡμᾶς παιδευθέντας οὕτω τυχεῖν τῆς εἰρήνης». «Εμείς έπρεπε να παιδαγωγηθούμε, να τιμωρηθούμε παιδαγωγικά για να τύχομε ειρήνη με τον Θεό». Δηλαδή καταλλαγή. «Ἀλλ’ αὐτὸς εἰς ἑαυτὸν τὴν παιδείαν δεξάμενος, τῆς εἰρήνης ἡμᾶς ἠξίωσεν (:Αλλά ο Ιησούς Χριστός ανέλαβε στον εαυτόν Του αυτήν την παιδείαν, την παιδαγωγία, την τιμωρία, για να μας δώσει σε μας την ειρήνη, χωρίς εμείς να πάθουμε τίποτε)». Αρκεί να πούμε: «Πιστεύω και μετανοώ για τις αμαρτίες μου». «Πιστεύω και μετανοώ για τις αμαρτίες μου». Τι απλούστερον; Τι απλούστερον…

Έτσι, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος ότι «εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν», «με τον Χριστό, με τον Χριστό έχουμε ειρήνη προς τον Θεό». Γιατί; Αυτός είναι η ειρήνη μας. Ποια «ειρήνη μας»; Η καταλλαγή μας. Συμφωνότατο αυτό, του αποστόλου Παύλου, με τον Ησαΐα. Γι'αυτό και οι άγγελοι υμνούν –εκείνο που σας είπα την ώρα των αποριών- «καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»· είναι η ευδοκία των ανθρώπων - η ευδοκία…- να έρθει η ώρα να συμφιλιωθούν με τον Θεό. Διότι υπήρχε έχθρα ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο· από πότε; Από την πτώση του Αδάμ και της Εύας. Ήλθε η ώρα. Ήλθε η ώρα της μεγάλης καταλλαγής. Και έτσι αντί η παιδευτική αυτή τιμωρία να πέσει σε μας, πέφτει στον Χριστόν.

Πηγαίνομε σε ένα παρακάτω ημιστίχιον: «Τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». «Με τον δικό Του μώλωπα εμείς θεραπευτήκαμε». Εδώ «μώλωψ» κατά λέξη είναι το πρήξιμο. Δηλαδή η πληγή. «Εκείνος επληγώθη. Εμείς, με την πληγή την δική Του, θεραπευτήκαμε». Θα ξέρετε ότι αυτές οι πληγές του Χριστού είναι τα διάσημά Του, ε; Θα ξέρετε ότι όταν θα ξανάρθει ο Χριστός- Α, στους μαθητάς Του που έδειξε τα πόδια Του και τα χέρια Του τα τρυπημένα, αυτά δεν εθεραπεύθησαν, εντός εισαγωγικών δεν εθεραπεύθησαν· έμειναν πληγές. Εις πίστωσιν ότι είναι ο Ίδιος. Εξάλλου το είπε ο Θωμάς: «Ἐὰν μὴ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων…». Όταν θα ξανάρθει ο Χριστός, θα ‘ρθει με τα τρυπημένα Του χέρια. Και στη Βασιλεία Του θα είναι με τα τρυπημένα Του χέρια. Για να πιστωθεί ότι δεν είναι κάποιος άλλος. Είναι ο Ίδιος· που έπαθε επί του Σταυρού, αντιπροσωπευτικά, για την ανθρωπότητα. Και είναι τα διάσημά Του. Δηλαδή, τα παράσημά Του: «Εγώ έπαθα για σας». Όπως ακριβώς βάζει εδώ διάσημα ο αξιωματικός, ο στρατιώτης, που στον πόλεμο τραυματίστηκε, πληγώθηκε. Διάσημα…

Και αυτό το «ἰάθημεν», που λέει, έχει πολύ βάθος. Είναι ίασις από τις αμαρτίες μας. Είναι γνωστό ότι η αμαρτία δημιουργεί αρρώστια. Είναι γνωστό αυτό. Και ακόμα, ότι αυτή η ίασις είναι οντολογική. Εδώ είναι τώρα το σπουδαίον… Είναι οντολογική με δύο διαστάσεις. Όταν θα αναστηθούμε και μετανοήσομε και οικειωθούμε ως αντιπρόσωπό μας τον Χριστό, δεν θα υπάρχει η σφραγίδα της αμαρτίας κατά οντολογικόν τρόπον στην ύπαρξή μας. Γι'αυτό λέει, έτσι κατανοούμε αυτό που λέει ο απόστολος Παύλος, ότι η πορνεία είναι το μόνο αμάρτημα που μένει εις το σώμα. Θα φαίνεται η σφραγίδα, έστω κι αν λιώσομε εις τον τάφο, το σώμα μας θα αναστηθεί με τη σφραγίδα της αμαρτίας. Συνεπώς, η απάλειψις αυτής της σφραγίδας της αμαρτίας γίνεται από τον παρόντα κόσμο μόνον με την μετάνοιαν και την εξομολόγηση. Μόνον. Η μία διάστασις.

Η άλλη διάστασις είναι ότι ιάται την ανθρωπότητα ο Χριστός με την ανάσταση των νεκρών. Έτσι, θεραπεύεται ο άνθρωπος και από τον θάνατον και γίνεται αθάνατος, γιατί ο θάνατος διέλυσε την ανθρωπίνη ύπαρξη. Η θυσία του Χριστού όμως… τώρα η θυσία του Χριστού θα μας δώσει πάλι, όπως λέει στις «Πράξεις», την «ὁλοκληρίαν». Την «ὁλοκληρίαν», όπως αναφέρεται η λέξις εκεί στον χωλόν που τον έκανε καλά ο Πέτρος και ο Ιωάννης. Προ της πύλης του ναού. Θα μας δώσει την «ὁλοκληρίαν». Και «ὁλοκληρία» θα πει την ένωση της ψυχής με το σώμα με την ανάσταση των νεκρών. Συνεπώς αυτή η ίασις έχει οντολογικόν βάθος. Και το φάρμακον αυτής της ιάσεως είναι μοναδικό, η θυσία του Χριστού. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που κοινωνούμε. Ο Χριστός είπε: «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Τώρα το καταλαβαίνομε αυτό, πώς θα αποκτήσομε την αιώνια ζωή τρώγοντας το Σώμα του Χριστού και πίνοντας το Αίμα το δικό Του.

Αλλά αγαπητοί μου, βλέπετε πόσο σπουδαία πράγματα είναι αυτά, που μας βοηθούν να συνειδητοποιούμε περισσότερο και περισσότερο το θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού και τη μοναδική Του αντιπροσωπευτική θυσία. Ευχαριστώ που με ακούσατε.

🔸49η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Προφήτης Ἡσαΐας ".

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Προφήτης Ἡσαΐας».
https://drive.google.com/file/d/164wfp_g3xkKTmiub0kg9XUMOaTt8LB8q/view?usp=drivesdk

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.