Αθανάσιος Άμβωνας

03 Φεβρουαρίου 2026

Ἡ σωτηρία τοῦ σπιτικοῦ.

†. Μας είναι συμπαθής η ιστορία του Ζακχαίου, αγαπητοί μου, στην όμορφη πόλη της Ιεριχούς, όπως μας την διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς.

Ο Κύριος διήρχετο την Ιεριχώ. Διήρχετο σαν κάποιον να ζητούσε. Χάριν του οποίου και επεσκέφθη την Ιεριχώ. Ήταν ο Ζακχαίος. Αρχιτελώνης, πλούσιος και ασυμπαθής στον λαό. Εντούτοις, κανείς δεν γνωρίζει τι απεργάζεται η χάρις του Θεού στις ανθρώπινες ψυχές. Κάτι ξύπνησε στην ψυχή του Ζακχαίου. Και ήθελε να δει τον Ιησούν. Ήτο, όμως, κοντός στο ανάστημα, γι’αυτό, από κει που θα περνούσε ο Ιησούς, σκαρφάλωσε σε μία συκομοριά και περίμενε. Όταν έφθασε ο Ιησούς εις το ύψος του δένδρου, σήκωσε το κεφάλι Του και τον κοίταξε. Τα μάτια τους συναντήθηκαν. Η καρδιά του Ζακχαίου χτύπησε δυνατά: «Επιτέλους, είδε τον Ιησούν!». Αλλά η έκπληξις του έφθασε στο αποκορύφωμα, όταν ο Ιησούς τον φώναξε με το όνομά του από το πλήθος: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». «Κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα θα μείνω στο σπίτι σου». Άλλο δεν περίμενε ο Ζακχαίος, κατέβηκε από το δένδρο και με χαρά ανείπωτη υπεδέχθη τον Κύριον.

Οι γύρω, όσα άκουσαν, εκείνα τα οποία ομολόγησε, άρχισαν να μουρμουρίζουν και να σχολιάζουν τον Ιησούν, ότι θα πήγαινε στο σπίτι ενός αμαρτωλού και ασυμπαθούς ανθρώπου. Ενώ αυτοί έτσι εσκέπτοντο, ο Ζακχαίος τούς εφίμωσε με τον τρόπο που ομολόγησε τον εαυτό του, μπροστά στον Ιησού και μπροστά στο πλήθος. Και προβαίνει όντως σε μία αναπάντεχη ομολογία, εξομολόγηση: «Κύριε, ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν». Ομολογία καταπληκτική. Μετάνοια με έργα. Ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Γι’αυτό ο Κύριος είπε: «ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». «Σήμερα έγινε σωτηρία σε αυτό το σπιτικό, σε αυτό το σπίτι».

Ο λόγος, αυτός, του Κυρίου, αγαπητοί μου, είναι σημαντικός και πολύ χρήσιμος: «Έγινε σωτηρία σε αυτό το σπίτι»! Πώς έγινε; Αφού στο σπίτι αυτό ευρίσκετο ο Σωτήρας Χριστός. Και αφού εκεί ευρίσκετο ο Σωτήρας Χριστός, επόμενον ήταν το σπίτι εκείνο να υποδέχεται την σωτηρία και σε αυτό στο σπίτι να γίνεται η σωτηρία. Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἒνθα γὰρ ἂν εἰσβάλῃ Χριστός, ἐκεῖ πάντως ἐστὶ καὶ σωτηρία». «Όπου εισβάλλει ο Χριστός, εκεί είναι και η σωτηρία».

Πώς εννοούμε, όμως, αυτήν την σωτηρία του σπιτιού; Γιατί σαφώς είπε ο Κύριος ότι «σωτηρία έγινε ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ». Όταν ο αρχηγός του σπιτιού, ο οικοδεσπότης, γνωρίσει τον Χριστόν και αποδεχθεί την σωτηρία, τότε και όλο το σπιτικό ακολουθεί τα βήματα του αρχηγού του σπιτιού. Αυτό ως επί το πλείστον συμβαίνει. Όταν δηλαδή ο οικοδεσπότης είναι ευσεβής, τότε και το σπίτι είναι ευσεβές. Σας είπα, ως επί το πλείστον. Δεν είναι απόλυτο. Κι έχομε μια ολόκληρη σειρά τέτοιων περιστατικών μέσα στην Καινή Διαθήκη. Αν έτσι κοιτάξομε, θα δούμε κάποια από τα περιστατικά αυτά.

Ο δεσμοφύλακας, φερειπείν, εις τους Φιλίππους, που επίστευσε στον Χριστό και στο κήρυγμα του Παύλου, αναποδογυρίστηκε η ψυχή του. Είπε εις τους δυο κρατουμένους του, Παύλον και Σίλαν, ύστερα από τον σεισμό, ύστερα από του ότι ουδείς εδραπέτευσε, παρότι ήταν ανοιχτές οι πόρτες της φυλακής και είδε έναν Παύλο να τον εμποδίζει να αυτοκτονήσει, γιατί τρόμαξε ο δεσμοφύλακας ότι θα δραπετεύσουν οι κρατούμενοι και τι λόγο θα δώσει εις τις αρχές, «Μην κάνεις το κακό αυτό –του φώναξε μέσα στην νύχτα ο Παύλος, μεσάνυχτα ήταν- όλοι εδώ είμαστε!», τότε εκείνος συγκλονίστηκε, γονάτισε μπροστά στους δύο Αποστόλους και τους λέει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Τι να κάνω για να σωθώ;». Και τότε του απήντησαν: «Πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου». «Και θα σωθείς και συ και το σπίτι σου». «Καὶ εὐθύς –όπως μας λέγει εκεί και μας περιγράφει ο Λουκάς- ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα». Όλοι εβαπτίστηκαν μέσα στο σπίτι. Λέει «καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες», διότι συμπεριλαμβάνονται και οι υπηρέτες. Όχι μόνον οι συγγενείς του δεσμοφύλακος, η σύζυγος, τα παιδιά, αλλά και οι υπηρέται. Και όπως συμπληρώνει ο Λουκάς «καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». Είδατε; Έχαιρε με όλο του το σπίτι, που είχε πιστεύσει στον Θεό.

Το ίδιο συνέβη και με την Λυδία, στην ίδια πόλη. Είχε συμβεί λίγο πιο μπροστά. Πριν από το περιστατικό του δεσμοφύλακος. «Αφού», λέγει, «επίστευσε, ἐβαπτίσθη καὶ ὁ οἶκος αὐτῆς». Όλο της το σπιτικό. Ήταν πλουσία η Λυδία. Ήταν πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο η Λυδία. Ήτο από τα Θυάτειρα. Δεν ήταν ντόπια. Και ήταν έμπορος πορφύρας. Σπουδαία γυναίκα, δυναμική. Και εβαπτίσθη και όλο της το σπιτικό.

Αναφέρεται ακόμη ότι επίστευσε και εβαπτίσθη και το σπιτικό του Κορνηλίου του εκατοντάρχου· που με το κήρυγμα του Πέτρου, λέγει εκεί ότι «ἐβαπτίσθη σὺν παντὶ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ». Με όλο του το σπιτικό. Και όχι αυτό, αλλά είχε προσκαλέσει «τοὺς συγγενεῖς αὐτοῦ καὶ τοὺς ἀναγκαίους φίλους». Δηλαδή τους πιο κοντινούς του φίλους. Όλοι αυτοί επίστευσαν και εβαπτίσθησαν. Και επήλθε η σωτηρία στα σπιτικά τους.

Αναφέρεται ακόμη και ο οίκος του Στεφανά, που είχε βαπτίσει ο Παύλος στην Κόρινθο. Όπως αναφέρεται και ο οίκος του Ονησιφόρου. Αλλά είναι πολλές οι περιπτώσεις. Διάλεξα έτσι μερικές για να σας δείξω ότι το σπιτικό ολόκληρο σώζεται, όταν ο οικοδεσπότης πιστέψει στον Χριστόν και ζει την πνευματική ζωή.

Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι «όταν η ρίζα ενός δένδρου είναι αγαθή, τότε αγαθός είναι και ο κορμός και οι κλάδοι και οι καρποί». Σήμερα πρέπει να στραφούμε στην οικογένεια· που είναι αυτό το κύτταρο της κοινωνίας μας. Πρέπει να στραφούμε γιατί εάν αυτό το κύτταρο υγιαίνει, τότε και όλη η κοινωνία υγιαίνει. Αν το κύτταρο αυτό νοσεί, τότε και η κοινωνία μας νοσεί. Και πράγματι, σήμερα η κοινωνία μας νοσεί βαρύτατα, ακριβώς γιατί νοσεί το κάθε σπιτικό. Σήμερα η σωτηρία δεν υπάρχει στο κάθε σπιτικό. Γιατί έχουν απελάσει τον Χριστόν. Και ζουν οι άνθρωποι του κάθε σπιτιού με το ίδιόν τους θέλημα. Ο Χριστός δεν κατοικεί πλέον στις καρδιές και στα σπιτικά· στα περισσότερα σπιτικά. Αντί του Χριστού, έχει εισβάλλει το κοσμικόν φρόνημα.

Από δω δε και απορρέει η παρακμή της κοινωνίας. Όπου μπαίνει το κοσμικό φρόνημα, γκρεμίζεται η κοινωνία, παραπαίει η κοινωνία, παρακμάζει η κοινωνία. Γιατί; Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος είναι φίλαυτος. Ο καθένας αγαπά τον εαυτό του, με την κακή σημασία. Διότι την αγάπη στον εαυτό μας την έχομε έμφυτη. Γι΄αυτό κα σαν μέτρο της αγάπης του πλησίον, παίρνει ο Θεός το μέτρον της αγάπης προς τον εαυτό μας. «Αγαπήσεις τον πλησίον σου», λέγει, «σαν τον εαυτόν σου». «Σαν τον εαυτό σου». Συνεπώς το μέτρον της αγάπης προς τον πλησίον είναι ο εαυτός μας. Είναι η αγάπη στον εαυτό μου. Το κριτήριον της αγάπης του πλησίον είναι αυτό· η αγάπη στον εαυτό μου. Αυτό είναι η υγιής μορφή της φιλαυτίας. Έχομε όμως και την νοσηράν μορφήν της φιλαυτίας, την κακή μορφή: «Αγαπώ τον εαυτό μου και δεν με ενδιαφέρει για τίποτε άλλο. Συρρικνούμαι εις αυτόν τούτον τον εαυτόν μου».

Και οι άνθρωποι που δημιουργούν οικογένεια, επιζητούν με κάθε τρόπο την άνεσή τους. Ιδού η φιλαυτία. Γι’αυτό…- φερειπείν η γυναίκα δεν θέλει να κάνει παιδιά, διότι είναι φίλαυτος. Γι’αυτό και το δημογραφικόν πρόβλημα είναι οξύτατο. Τελευταία τίθεται αυτό το θέμα. Και μάλιστα εσημειώθη ότι σε κάθε γυναίκα αντιστοιχεί 1,1 έως 1,4 παιδιά. Δηλαδή ούτε καν δύο. Ώστε οι δύο αυτοί άνθρωποι που παντρεύτηκαν, απογόνους να αφήνουν, ποσοστό λιγότερο από δύο. Και η κοινωνία η ελληνική γηράσκει. Γενικότερα η Ευρώπη. Όχι όμως και οι γείτονές μας· οι οποίοι πολλαπλασιάζονται και κάποια μέρα η πατρίδα μας θα συρρικνωθεί. Και εδαφικά θα συρρικνωθεί. Αλλά και ποιοτικά.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα του φεμινισμού. Έκαναν την γυναίκα φίλαυτον. Δεν είναι παρά μόλις δέκα χρόνια, όταν η τέως σύζυγος του Πρωθυπουργού, με πανό, προ της Βουλής, στο Σύνταγμα, με κυρίες, κυρίες… αυτές, ω αυτές, οι «ΕΓΕΣ» όπως λέγονται, πάρτε το όπως θέλετε, είναι… όπως θέλετε πάρτε το…: «Έχομε δικαίωμα να κάνομε έκτρωση, έχομε δικαίωμα να κάνομε όσα παιδιά θέλομε, κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει». Μόνον δέκα χρόνια πέρασαν. Να το αποτέλεσμα. Αν και θυμάμαι, από παλιά παλιά, εγώ ήμουν μικρός, όταν ήταν μόδα, ευρωπαϊκή μόδα, ειδικότερα γαλλική μόδα, να μην κάνουν περισσότερα παιδιά από δύο. Και μάλιστα, αν ήταν δυνατόν, να έχουν ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Γιατί; Διότι η σύγχρονη οικογένεια είναι φίλαυτος. Θέλει την άνεσή της. Θέλει να πάει στις ψυχαγωγίες της, θέλει στις εκδρομές της. Δεν κάθεται εις το σπίτι να θηλάσει το παιδί και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Γι΄ αυτό ο Απόστολος Παύλος σημειώνει στον Τιμόθεο και του λέγει στην δευτέρα του επιστολή: «Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι…». Και αραδιάζει ο Παύλος άλλα δεκαεπτά γνωρίσματα, μαζί με την φιλαυτία δεκαοκτώ. Γιατί απλούστατα η φιλαυτία είναι το κεφαλάρι, είναι η πηγή παντός κακού, πάσης κακίας. Από εκεί ξεκινούν όλα. Θα το λέγαμε αλλιώτικα, από τον εγωισμό ξεκινούν όλες οι κακίες. Αλλά εδώ ο εγωισμός ονοματίζεται φιλαυτία. Και όταν λέει «καιροί χαλεποί», δύσκολοι, σημαίνει μεταξύ άλλων ότι είναι καιροί παρακμής. Η αιτία; Όλα εκείνα τα παρακάτω που απαριθμεί στην δεύτερή του επιστολή, στο τρίτο κεφάλαιο, ο Απόστολος προς Τιμόθεον. Παρακαλώ διαβάσετε την περικοπή αυτή στο σπίτι σας. «Οι άνθρωποι», λέει, «θα είναι… τέτοιοι, τέτοιοι, τέτοιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, απειθείς, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, δεν θα σέβονται τους γονείς των, δεν θα έχουν στοργή στα παιδία τους… Γιατί θα υπάρχει αυτή η φοβερή φιλαυτία».

Αυτή, λοιπόν, η φιλαυτία των ανθρώπων έδιωξε τον Χριστό, έδιωξε την σωτηρία από τα σπιτικά τους. Για να μεταβληθούν τα σπιτικά και οι άνθρωποι σε αυτόνομα νούμερα. Νούμερα, ναι! Γιατί ο άνθρωπος με την φιλαυτία του νομίζει ότι διασώζει το πρόσωπό του· ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο: Χάνει το πρόσωπό του.

Ο Κύριος είπε στο σπίτι του Ζακχαίου: «ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». «Σήμερα έγινε σωτηρία σ’ αυτό το σπιτικό». Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν ξεκινά ο γάμος με τον Χριστό. Γίνεται σωτηρία. Και στο καινούριο σπιτικό. Όταν ο άνδρας ζει Χριστό, όταν η γυναίκα ζει Χριστό, τότε το σπιτικό τους θα είναι οίκος σωτηρίας. Τότε θα μεταβληθεί σε κατ’ οίκον Εκκλησία. Τότε εκεί θα βασιλεύει η ειρήνη του Χριστού. Επιτρέψατέ μου, αγαπητοί γονείς να σας πω, με τον ζήλο που δείχνετε για να δημιουργήσετε περιουσία για τα παιδιά σας, να ζήσουν καλά στη ζωή τους, αν δείχνατε τον ίδιο ζήλο και για την πνευματική μόρφωση των παιδιών σας, τότε το σπίτι σας θα εγίνετο οίκος σωτηρίας, οίκος Χριστού. Δεν θα είχατε απώλειες, δεν θα είχατε αποτυχίες.

Όταν ο Θεός εδημιούργησε την Εύα, σκοπός ήταν να σταθεί βοηθός στον Αδάμ, στον άνδρα. Όχι απλώς στην τεκνογονία. Αλλά, ακόμη και το σπιτικό, να βοηθάει η γυναίκα τον άνδρα στο σπίτι -σήμερα τα πράγματα αντεστράφησαν. Και αντί για διαίρεση κάνομε πολλαπλασιασμό, όπως λέμε στην Αριθμητική…- αλλά στην θέωση βοηθός. «Ποιήσωμεν», λέει, «τῷ Ἀδάμ βοηθὸν κατ᾿ αὐτόν». Εκείνο το «κατ᾿ αὐτόν» ξέρετε τι σημαίνει; Ότι η γυναίκα θα είναι ομοία με τον άνδρα από πλευράς υπάρξεως προσώπου. Εκεί είναι ο φεμινισμός. Δεν διαφέρει σε τίποτα η γυναίκα από τον άνδρα. Δηλαδή όμοια με τον άνδρα. Ό,τι είναι ο άνδρας, θα είναι και η γυναίκα. Άλλο ότι οι ρόλοι τους θα είναι διαφορετικοί. Γιατί, εκ της φύσεως των πραγμάτων αλλά και εκ της κοινωνικότητος των πραγμάτων, έτσι πρέπει να είναι, οι ρόλοι διαφορετικοί, για να υπάρχει μια αρμονία και ισορροπία. Όμως, ξαναλέγω, ο σκοπός που ο Θεός έκανε την Εύα ήτο η θέωσις. Έπρεπε ο ένας να βοηθάει τον άλλον στην πνευματική οικοδομή. Να γίνει η πορεία τους κοινή προς τον Θεό.

Σήμερα, αντιθέτως, ο γάμος γίνεται αφετηρία διαλύσεως των προσώπων, ακριβώς γιατί υπάρχει αυτή η φιλαυτία. Και ο άνδρας φίλαυτος και η γυναίκα φίλαυτη. Έτσι έχομε δύο σκληρά αντικείμενα συγκρουόμενα. Όμως άμα πάρομε δύο στουρναρόπετρες, αυτές τις πέτρες τις άσπρες και τις χτυπήσομε, βγάζουν φωτιά, σπίθα. Τι σημαίνει; Δύο σκληρά πράγματα βγάζουν φωτιά. Αν χτυπήσετε με ένα φελλό μία στουρναρόπετρα, δεν βγάζει φλόγα, δεν βγάζει φωτιά. Έχομε σύγκρουση των φιλαυτιών, σύγκρουση των εγωισμών. Γι΄αυτό σήμερα μέσα στα σπιτικά μας υπάρχει η δυστυχία. Δεν είναι πλέον προσφορά και θυσία. Αλλά εγωιστική συσπείρωση.

Η αγωγή των παιδιών δεν είναι αγωγή Χριστού. Εκείνο που έγραφε ο Παύλος: «Τεκνία, ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν». «Περνάω», λέει, «τους πόνους της γυναικός που κοιλοπονάει, που έχει το έμβρυο στην κοιλιά της. Ωδίνω, έως ότου διαμορφωθεί ο Χριστός σε σας». Η σύγχρονη μητέρα δεν θέλει να διαμορφώσει τα παιδιά της κατά το πρότυπον «Χριστός». Αλλά τι γίνεται; Γίνεται μία επένδυσις κοσμική. Τι εννοούμε «επένδυση κοσμική»; Μία παιδεία που θα αποδώσει χρήματα στα θυλάκια των παιδιών των. Να μάθει αυτό, να μάθει εκείνο, γλώσσες, τούτα, εκείνα, για να αποδώσει όλη αυτή η παιδεία, η μόρφωσις, χρήματα… Επένδυσις κοσμική.

Αγαπητοί, ο Χριστός βρίσκεται στην εξορία. Τον έχομε διώξει από τις καρδιές μας και από τα σπίτια μας. Ο Χριστός δεν είναι πλέον η ζωή μας. Ζούμε έναν Χριστό άψυχο, ψιλώ ονόματι, έναν Χριστόν ψεύτικον, νόθον. Κι έτσι τα σπιτικά μας μένουν έρημα. Είπε κάποτε ο Χριστός, βλέποντας την Ιερουσαλήμ, με δάκρυα: «Ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος». «Να, αφήνεται η πόλη σας, η πατρίδα σας, το σπίτι σας, μένουν έρημα. Γιατί; Γιατί δεν γνωρίσατε την ἐπισκοπή σας». Το λέει ο Χριστός. «’’Ἐπισκοπή’’ θα πει την επίσκεψη που σας έκανα. Στις καρδιές σας και εις την πόλη σας και εις την πατρίδα σας. Όταν συνεχίζω να στέκομαι απέξω και να κρούω και να ζητώ για να σας επισκεφθώ, για να σας φέρω την σωτηρία, αλλά εσείς αρνείσθε».

Αγαπητοί, ζούμε οριακές τιμές. Το κακό μάς βουλιάζει. Συνεχώς μας βουλιάζει. Και επίκειται ο πνιγμός μας. Η πατρίδα μας κινδυνεύει. Κινδυνεύει τον έσχατον κίνδυνο! Όχι μόνο με συρρίκνωση εδαφική, αλλά και συρρίκνωση πνεύματος και συνειδήσεων! Αλλάζομε. Γινόμαστε άλλοι. Δεν έχομε πια ιδανικά. Δεν έχομε τίποτα! «Ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». Εάν τον κίνδυνο επισημαίνουν άνθρωποι χωρίς Πνεύμα Θεού, πόσο περισσότερο εμείς θα μπορούσαμε να επισημάνομε αυτόν τον κίνδυνον; Και οι κοσμικοί επισημαίνουν χωρίς να γνωρίζουν, βεβαίως, και την θεραπεία. Λένε, λένε, λένε, ψάχνουν, ερευνούν, βγάζουν στατιστικές…· «Α», λέγει, «οικονομικά τα θέματα, τούτα, εκείνα…». Κανείς δεν μπορεί να εγγίσει την ουσία του προβλήματος, την ουσία της θεραπείας. Γιατί; Δεν έχουν το Πνεύμα του Θεού. Είναι οι κοσμικοί άνθρωποι. Εμείς όμως το έχομε. Η θεραπεία είναι να εγκατασταθεί ο Χριστός στις καρδιές μας και εις τα σπιτικά μας. Αυτή είναι η θεραπεία. Αγαπητοί, ναι, «ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». Και περιθώρια άλλα δεν μένουν! Μπροστά σε αυτόν τον έσχατον κίνδυνο, ας ξυπνήσομε επιτέλους, για να σωθούμε.

627η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

22 Ιανουαρίου 2026

Περί ὁμοφροσύνης.

†. Φαίνεται, αγαπητοί μου, ότι η παραβολή εκείνη του Κυρίου, που αναφέρεται εις τον αγρόν με τα ζιζάνια, ότι θα βρίσκει πάντοτε μία πραγμάτωση μέσα εις την ιστορίαν της Εκκλησίας. Δεν άργησε, πλάι στον σπόρο του σιταριού που έπεσε στην Εκκλησία της Κορίνθου, να φυτρώσουν και τα ζιζάνια. Ο απόστολος Παύλος, μετά την ίδρυσιν της Εκκλησίας της Κορίνθου, που τόσο την ηγάπησε, αλλά και που τόσο τον ελύπησε, ευρισκόμενος εις την Έφεσον, μαθαίνει από τα παιδιά της Χλόης, μιας χριστιανής της Κορίνθου, ότι στην Κόρινθο συμβαίνουν διχοστασίες, συμβαίνουν έριδες. Και τι ήταν οι έριδες; Αυτοί οι εγωισμοί, οι οποίοι φαίνεται δέρνουν πάντα τους ανθρώπους, δεν ξέρω, ίσως ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνας, σε όλους τους τομείς της ζωής, σε όλους τους τομείς της ζωής. Στον επαγγελματικό τομέα, στον πολιτικό τομέα, στον κοινωνικό τομέα και εις τον θρησκευτικόν, δυστυχώς, τομέα.

Αυτό ακριβώς συνέβη στους Κορινθίους. Τι έγινε; Ποιος ξέρει τι ζιζάνια έσπειρε ο διάβολος μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, να θέλουν να «φανούν». Διότι ήσαν πρώτα στη ζωή τους βεβαίως οι άνθρωποι που εφαίνοντο κοινωνικά. Τώρα άλλαξαν τοποθέτηση. Τώρα γινήκαν Χριστιανοί. Τώρα πρέπει πάλι να «φαίνονται» καλά. Πρέπει να φαίνονται όμορφα. Πρέπει να φαίνονται ότι είναι σπουδαίοι. Πού όμως; Μέσα εις την Εκκλησία. Δεν αντελήφθησαν το πνεύμα του Ευαγγελίου. Δεν αντελήφθησαν ότι η ταπείνωσις και η αγάπη είναι εκείνη που πρέπει να επικρατεί μέσα εις την Εκκλησίαν.

Και άρχισαν οι φατρίες, τα κόμματα. Ξεσηκώθηκε κάποιος να λέγει ότι «ο Παύλος, ναι, είναι Απόστολος, αλλά ο λόγος του δεν είναι τόσο ωραίος όσο ωραίος είναι ο λόγος του Απολλώ, του μορφωμένου. Εκείνου ο οποίος είχε παιδεία, μόρφωση λάμπουσα, αστράπτουσα μόρφωση. Είχε έλθει από την Αλεξάνδρεια, ήτο πάρα πολύ μορφωμένος, ήταν ρήτωρ. Όταν λοιπόν ωμίλει, συνήρπαζε τα πλήθη. Καλός ο Παύλος, αλλά… πιο καλός είναι όμως ο Απολλώ». Μερικοί, αφού χωρίστηκαν οι Χριστιανοί εις τους οπαδούς του Παύλου –απόντος του Παύλου, αγαπητοί μου, και αγνοούντος του Παύλου· όπως αγνοούντος και του Απολλώ. Και οι δυο ήσαν απόντες!- Μερικοί έγιναν οπαδοί του Παύλου. Άλλοι έγιναν οπαδοί του Απολλώ. Κάποια τρίτη μερίδα έλεγαν ότι… «για σταθείτε, ούτε ο Απολλώ, ούτε ο Παύλος. Διότι πέρα και πάνω από όλους αυτούς, είναι ο κορυφαίος των Αποστόλων ο Πέτρος, ο Κηφάς». Κηφάς θα πει Πέτρος. «Εμείς λοιπόν θα ανήκομε εις τον Πέτρον». Κάποια τέταρτη μερίδα είπαν: «Μα τι θα πει του Παύλου, τι θα πει του Απολλώ, και τι θα πει του Πέτρου. Εμείς είμαστε του Χριστού. Τέταρτη μερίδα, λοιπόν. Εμείς είμαστε του Χριστού».

Τι θλιβερό φαινόμενο! Τι θλιβερό! Όταν πήγαν, λοιπόν, τα παιδιά της Χλόης εις την Έφεσον και ανήγγειλαν στον Απόστολο το κατάντημα των Χριστιανών των Κορινθίων, έπιασε και έγραψε, αγαπητοί μου, αυτήν την επιστολή και μάλιστα εκ προοιμίων εις το Α΄ κεφάλαιο αναφέρεται γι΄αυτό το θέμα, διότι ήταν θεμελιώδες, ήταν βασικό. Αν επί παραδείγματι, μες στην Εκκλησία υπήρχε μια ταραχή, μια διχοστασία, ένας φατριασμός, τι άλλο θα μπορούσε να θεμελιωθεί; Όταν απουσίαζε η αγάπη μέσα από την Εκκλησία, τι θα μπορούσε να βλαστήσει ως αρετή και ως προκοπή και αγιότητα;

Και πιάνει και τους γράφει: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ(:Σας παρακαλώ εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού), ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ(:όλοι να λέτε το ίδιο πράγμα, όλοι να έχετε την ίδια γνώμη. Όλοι να είσαστε ηνωμένοι με το αυτό πνεύμα και με την αυτήν γνώμη. Να μην υπάρχουν σε σας σχίσματα). Ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης (:Γιατί αυτό μου ειπώθηκε από τα παιδιά της Χλόης) ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι (:ότι υπάρχουν σε σας τσακωμοί, διαπληκτισμοί, διχοστασίες)».

«Αλλά θα ‘θελα να σας ερωτήσω, ω Κορίνθιοι. Ποιος είναι ο Παύλος; Μήπως ο Παύλος σάς βάφτισε στο όνομά του; Μήπως ο Παύλος εσταυρώθηκε για σας; Τι είναι ο Παύλος;». Δεν αναφέρει τους άλλους. Αναφέρει τον εαυτόν του: «Εγώ ούτε στ’ όνομά μου κάποιον εβάφτισα. Δόξα τω Θεώ, ο Θεός με έστειλε να ευαγγελίζομαι να μην βαπτίζω, ώστε να μην υπάρξει η αφορμή να πει κάποιος ότι βαφτίζω στο δικό μου το όνομα. Ούτε στ’ όνομά μου βάφτισα κανέναν, ούτε ποτέ σκέφτηκα να πεθάνω για σας. Δεν πέθανα εγώ για σας. Ούτε σταυρώθηκα εγώ για σας. Ο Χριστός εσταυρώθηκε και πέθανε για σας».

Μια θλιβερή σελίδα είναι αυτή από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Είναι ένα φαινόμενο, αγαπητοί μου, το οποίον δυστυχώς δεν έχει λείψει ποτέ. Είναι τα ζιζάνια που σπάρθηκαν από τον κακόν άνθρωπο, που σας είπα, της παραβολής του Κυρίου, εν καιρώ νυκτός, πλάι στο σιτάρι του λόγου του Θεού, που έπεσε στο καλό χωράφι των καρδιών των πιστών. «Αγαθή προαίρεσις, όλα πολύ ωραία, πιστέψαμε στον Χριστό, αλλά έρχεται το ζιζάνιον της διχοστασίας, του εγωισμού. Εγώ να φανώ και όχι εσύ! Εγώ είμαι και όχι εσύ!».

Δεν πέρασαν πάρα πολύ λίγες δεκαετίες και πάλι εταράχθηκε, αγαπητοί μου, η Εκκλησία της Κορίνθου, με τέτοιες διχοστασίες. Φαίνεται ότι η επιστολή του Αποστόλου Παύλου έβαλε κάποια τάξη, αλλά ο εχθρός αγρυπνεί. Ο διάβολος δεν αγαπά την αγάπη, δεν αγαπά την ομοφροσύνη. Ήρθε πάλι να σπείρει την δική του την βοτάνη, όπως λέγει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Μόλις ελάχιστες δεκαετίες, αγαπητοί μου, επέρασαν και πάλι ξέσπασαν εις την Κόρινθον διχοστασίες, έριδες, τσακωμοί. Ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι δεύτερος, ποιος αξίζει πιο πολύ κ.ο.κ.

Το έμαθε ο άγιος επίσκοπος Ρώμης, ο Κλήμης, αυτός ο αποστολικός Πατήρ. Και έγραψε στους Κορινθίους, κατ’ απομίμησιν του Αποστόλου Παύλου, πάλι προς Κορινθίους, δύο επιστολές. Και οι δυο του, αυτές, οι επιστολές του αγίου Κλήμεντος Ρώμης είναι γεμάτες από παραδείγματα, για να πείσει τους Κορινθίους να έχουν αγάπη και να μην μαλώνουν. Τους υπενθυμίζει… λέει: «Σας παρακαλώ, πάρτε την επιστολή του αποστόλου σας, του Παύλου και διαβάσατέ την. Εκ προοιμίων σας αναφέρει και σας λέγει ότι πρέπει να έχετε αγάπη, ότι δεν σταυρώθηκε ο Παύλος για σας, αλλά ο Χριστός. Και ότι εις τον Χριστόν οφείλομε τα πάντα». Είναι, αγαπητοί μου, αυτές οι του οι δυο επιστολές, περίφημες, του αγίου Κλήμεντος, όμως θα ήθελα να σας διάβαζα μία μικρή παράγραφο η οποία είναι πάρα πολύ ωραία και η οποία έρχεται να μας βοηθήσει κι εμάς.

Διότι εκείνο που θεραπεύει αυτές τις καταστάσεις είναι η ταπείνωσις και η αγάπη. Όταν πιστεύω μέσα στην ταπείνωσή μου, ότι δεν έχω να χάσω τίποτα… Ξέρετε, όταν σε κάποιον συστήσομε την ταπείνωση, νομίζει ότι αν την δείξει την ταπείνωση στο περιβάλλον του ότι θα χάσει πολλά, ότι θα εξαφανιστεί, ότι θα παραγκωνιστεί, ότι θα θαφτεί από κείνους οι οποίοι θα ήθελαν να είναι επιδειξίαι του εαυτού των. Γι’ αυτόν τον λόγο αυτό δεν το ανέχεται. Και σπεύδει να αποβάλει την συμβουλή, την παραίνεση της ταπεινοφροσύνης. Είναι θέμα βαθύτατα κατανοήσεως. Να καταλάβω ότι το πρόσωπό μου δεν χάνεται, όπως δεν χάνεται ούτε ένας κόκκος άμμου μέσα στο αχανές σύμπαν, γιατί είναι γνωστός ο κόκκος της άμμου εις τον Θεό. Πού το ξέρομε; Μας το εβεβαίωσε ο Κύριος. «Ένα σπουργίτι», λέει, «δεν είναι επιλελησμένο, δεν είναι ξεχασμένο στα μάτια του Θεού». Εγώ θα είμαι ξεχασμένος; Είναι θέμα βαθιάς κατανοήσεως ότι δεν παραγκωνίζομαι και δεν χάνομαι, εάν υποτεθεί ότι θα ταπεινώσω τον εαυτό μου.

Δύσκολο μάθημα αυτό. Είναι πολύ δύσκολο μάθημα. Αλλ΄ είναι, όπως σας είπα, να καταλάβω, να ‘ρθει η χάρις του Θεού να με φωτίσει. Κι εγώ να κατανοήσω. Ότι η ταπείνωσις είναι θεμελιώδες θέμα. Και όταν υπάρχει αυτή η ταπείνωσις μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων, μα Εκκλησία λέγεται αυτό, μα οικογένεια λέγεται, μα κοινωνία λέγεται, ό,τι θέλετε, ένα σύνολο ανθρώπων, τότε η ταπείνωσις διασώζει την ενότητα. Και η αγάπη έρχεται να δώσει τον τόνο της εις αυτήν την ομοφροσύνη. Η αγάπη. Πάντως προσέξτε. Αυτά τα δυο είναι εκείνα που συντρίβουν τον προσωπικό εγωισμό, διατηρούν την ενότητα, την ομοφροσύνη και αναδεικνύουν το αληθινό πρόσωπο, το κάθε πρόσωπο μέσα στην ομάδα. Εδώ είναι το μεγάλο θέμα: Οφείλεις να καταποντίσεις το πρόσωπό σου μέσα στην αφάνεια, με την αρετή της ταπεινώσεως και θα αναδύσει ο Χριστός την προσωπικότητά σου καινούρια μέσα στην ομάδα, μέσα στην κοινωνία και θα είναι μία προσωπικότης, η οποία θα προβάλλεται αλλά δεν θα την προβάλλεις εσύ, θα την προβάλλει ο Χριστός.

Πάρτε παράδειγμα τον απόστολο Παύλο. Εγκατέλειψε την προσωπικότητά του, την κατά κόσμον προσωπικότητά του. Την εγκατέλειψε. «Τὰ πάντα ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω». Και έγινε ο άνθρωπος του Χριστού, το κλωτσοσκούφι της Ιστορίας, το κλωτσοσκούφι της Μεσογείου έγινε ο Απόστολος Παύλος. Πού πήγαινε και δεν τρέχαν από πίσω να τον κυνηγήσουν; Πόσο ξύλο έφαγε; Τι ναυάγια υπέστη; Τι διωγμούς, τι πικρίες; Χάθηκε ο Παύλος; Υπέρ τον ήλιον λάμπει το πρόσωπό του. Γιατί; Γιατί εκείνος εβύθισε το πρόσωπό του και ο Χριστός ανέδυσε το πρόσωπο του Παύλου. Αυτό είναι ένα θέμα βαθιάς πίστεως και βαθιάς κατανοήσεως.

Aλλά ας δούμε ο άγιος Κλήμης Ρώμης, αγαπητοί μου, τι γράφει εις τους Κορινθίους: «Ὁ ἔχων ἀγάπην ἐν Χριστῷ ποιησάτω τὰ τοῦ Χριστοῦ παραγγέλματα. Τὸν δεσμὸν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τίς δύναται ἐξηγήσασθαι; Τὸ μεγαλεῖον τῆς καλλονῆς αὐτοῦ τίς ἀρκετὸς ἐξειπεῖν; Τὸ ὕψος, εἰς ὃ (:εις το οποίον) ἀνάγει ἡ ἀγάπη, ἀνεκδιήγητόν ἐστιν. Ἀγάπη κολλᾷ ἡμᾶς τῷ Θεῷ -Τα λόγια του θυμίζουν λίγο την επιστολή του Αποστόλου Παύλου πάλι προς Κορινθίους Α΄ επιστολή στο 13^ο κεφάλαιο που μιλάει για την αγάπη- (:Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό)». Βέβαια. Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό. Η αγάπη μάς ενώνει με τον Θεό. Γιατί «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν». «Ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν, ἀγάπη πάντα ἀνέχεται (:η αγάπη όλα τα ανέχεται), πάντα μακροθυμεῖ (:όλα τα μακροθυμεί)· οὐδὲν βάναυσον ἐν ἀγάπῃ (:δεν υπάρχει τίποτε το βάναυσον εις την αγάπη)».

Θα ‘θελα να μείνω λίγο στο σημείο αυτό. Οι άνθρωποι, αγαπητοί μου, συμπεριφέρονται στους άλλους ανθρώπους, πάρα πολλές φορές, βαναύσως. Σημαίνει απουσία αγάπης. Σε έναν τομέα θα ‘θελα μόνον να μείνω. Στον τομέα της οικογενείας. Πολλές φορές ο σύζυγος ομιλεί βάναυσα εις την γυναίκα του και αντίστροφα, η γυναίκα ομιλεί βάναυσα εις τον άνδρα της. Αυτή η βαναυσότης είναι ένας βαρβαρισμός, είναι κάτι το χοντροκομμένο, κάτι που δείχνει όχι λεπτότητα και όχι πολιτισμό ψυχής. Τι είναι εκείνο το οποίον αφήνει περιθώρια ανάμεσα στους συζύγους να υπάρχει αυτή η βαναυσότης; Όταν βρίζει ο ένας τον άλλον, όταν δέρνει ο ένας τον άλλον, όταν, όταν, όταν… Όλα αυτά, προσέξτε, ύβρις ἔργῳ λόγῳ, ο ένας κατά του άλλου. Απουσία της αγάπης. Αν υπήρχε η αγάπη, δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να υπάρχει αυτή η βαναυσότης.

«Οὐδὲν ὑπερήφανον (:Στην αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το υπερήφανο)». Κάποτε μέσα στους συζύγους -παίρνω πάλι την οικογένεια- υπάρχει ένας ανταγωνισμός. Το πιστεύετε αυτό ότι είναι δυνατόν; Ακόμα κάτι που δεν θα το είχα φανταστεί, αλλά το γνώρισα όμως. Μπορείτε να φανταστείτε ότι μπορεί να υπάρχει ένας ανταγωνισμός μεταξύ της μητέρας και των παιδιών; Ή του πατέρα και των παιδιών; Ανταγωνισμός! Ότι εγώ ξέρω πιο πολλά από σένα. Η μητέρα να ανταγωνίζεται. Γιατί τα παιδιά να ανταγωνίζονται τους γονείς, ε, πάντα υπάρχει αυτή η υπερηφάνεια ότι «εγώ είμαι καλύτερος από σένα». Αλλά η μητέρα να ανταγωνίζεται τα παιδιά της; Ή ο πατέρας να ανταγωνίζεται τα παιδιά του και να λέγει ότι αυτός είναι σοφότερος, ότι ξέρει πιο πολλά, ότι είναι σπουδαιότερος, επιστήμων κ.λπ; Το φαντάζεσθε αυτό; Αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία μας, όταν υπάρχει αυτός ο ανταγωνισμός! Η αγάπη καταργεί αυτόν τον ανταγωνισμό. Γιατί καταργεί την υπερηφάνεια.

«Ἀγάπη σχίσμα οὐκ ἔχει (:Στην αγάπη δεν μπορεί ποτέ στο έδαφός της να φυτρώσει το σπέρμα του διαβόλου, το σχίσμα)». Τι θα πει «σχίσμα»; Να είμαστε από δύο χωριά, που λέει η λαϊκή παροιμία. Πουθενά ποτέ. Αγαπητοί μου, το σχίσμα να το φοβόμαστε. Αν υπάρχει μέσα στην Εκκλησία το σχίσμα, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, ότι ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν το ξεπλένει. Αν γίνεις μάρτυς Χριστού, είσαι όμως εκείνος που συνετέλεσε σε ένα σχίσμα μέσα στην Εκκλησία, δεν σώζεσαι. Όχι μόνον δεν είσαι μάρτυς, αλλά ούτε καν σώζεσαι. Να προσέχομε το σχίσμα στις δουλειές μας, στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, στην οικογένεια. Να προσέχομε να μην συμβούν καταστάσεις που να δημιουργήσουν το σχίσμα. Κι αν καμία φορά δημιουργήθηκαν, τότε να σπεύδομε γρήγορα να συμφιλιωνόμεθα, για να μην αφήνομε περιθώρια για σχίσματα. Τσακώθηκαν δύο αδέλφια; Να τρέξουν να συμφιλιωθούν. Χρόνισε η κατάστασή τους; Ε, λοιπόν, αγαπητοί μου, εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν- πόσες φορές το έχω συναντήσει αυτό…-εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν και τα αδέλφια αυτά να μην αγαπηθούν. Και να μην πουν «καλημέρα». Και ακόμη να φθάνουν εις τον τάφον και να μη δέχονται, όταν τρίτοι απέξω τους λέγουν να αγαπήσουν και να μην μπορούν να αγαπήσουν. Γιατί; Εχρόνισε το σχίσμα!

«Ἀγάπη οὐ στασιάζει (:Η αγάπη δεν επαναστατεί)». Τι ωραία τα λέγει ο άγιος Κλήμης Ρώμης! Τι θα είχα να πω, αγαπητοί μου, για το θέμα: «Ἀγάπη οὐ στασιάζει»; Σήμερα μέσα στην κοινωνία, μέσα στον κοινωνικό μας βίο, δεν υπάρχει παρά ο στασιασμός. Καθ’ οιονδήποτε τρόπον. Σε όλο το φάσμα υπάρχει ο στασιασμός. Οι μεν στρέφονται εναντίον των δε. Μέσα στην οικογένεια, μέσα στην πολιτεία, μέσα στις εργασίες μας, ανάμεσα στους εργαζομένους και στους εργοδότας, τους πολίτας και την πολιτεία, τα παιδιά και τους γονείς, τους καθηγητάς και τους μαθητάς. Παντού υπάρχει το πνεύμα του στασιασμού, της επαναστάσεως, της αντιδράσεως. Γιατί; Δηλωτικόν. Λείπει η αγάπη. Έφυγε η αγάπη από την κοινωνία μας, αγαπητοί μου, έφυγε η αγάπη. Και όταν φύγει η αγάπη, τότε βεβαίως θα υπάρχουν όλα αυτά τα δεινά.

«Ἀγάπη πάντα ποιεῖ ἐν ὁμονοίᾳ(:Όλα τα κάνει η αγάπη με ομόνοια) · ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐτελειώθησαν πάντες οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ· δίχα ἀγάπης οὐδὲν εὐάρεστόν ἐστιν τῷ Θεῷ(:Χωρίς την αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το ευάρεστο στον Θεό)». Θέλετε να το ιδείτε; Ο Κύριος είπε: «Πηγαίνεις στον ναό να προσφέρεις το δώρο σου. –Θα το λέγαμε σήμερα: ‘’Πηγαίνεις το πρόσφορό σου στον ναό’’- Εκεί θυμήθηκες ότι έχεις κάτι με τον αδελφό σου, τον συνάνθρωπό σου. Μην το δώσεις το δώρο σου εις τον ιερέα. Απίθωσέ το χάμω, πήγαινε, συμφιλιώσου και τότε γύρισε να προσφέρεις το δώρο σου». Το είπε ο Κύριος; Και τι τώρα σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αν προσφέρεις το δώρο σου και δεν έχεις συμφιλιωθεί, έχεις μέσα φατριαστικόν πνεύμα, έχεις μία κατάσταση διχοστασιακή, τότε δεν θα γίνει δεκτό το δώρο σου από τον Θεό.

Υπάρχει ένας στίχος στους Ψαλμούς, που λέγει το εξής και ίσως αν διαβάζετε το Ψαλτήρι, θα σας έχει κάνει εντύπωση. «Να μεταβληθεί η προσευχή τους σε κατάρα», λέει ο στίχος αυτός. Σας κάνει εντύπωση ότι μπορεί η προσευχή που κάνω, αντί να επισύρει την ευλογία και την ένωσή μου με τον Θεό, να επισύρει την κατάρα του Θεού; Είναι δυνατόν ποτέ; Είναι, αγαπητοί μου, δυνατόν. Όταν υπάρχει μέσα μου τέτοιου είδους πνεύμα. Όταν προσφέρω τα δώρα μου και έχω μέσα φατριαστικόν πνεύμα, τότε το δώρο που προσφέρω, αντί να δεχθώ την ευλογία το αντίδωρον, τότε δέχομαι αντίδωρον κατάρας και περιφρονήσεως και τιμωρίας εκ μέρους του Θεού.

«Ἐν ἀγάπῃ προσελάβετο ἡμᾶς ὁ δεσπότης· διὰ τὴν ἀγάπην, ἣν ἔσχεν πρὸς ἡμᾶς(:που είχε εις εμάς), τὸ αἷμα αὐτοῦ ἔδωκεν ὑπὲρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κύριος ἡμῶν ἐν θελήματι Θεοῦ, καὶ τὴν σάρκα ὑπὲρ τῆς σαρκὸς ἡμῶν καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Αυτά γράφει, αγαπητοί μου, ο άγιος Κλήμης Ρώμης εις τους Κορινθίους που διχοστασίαζαν, που εφατρίαζαν, που είχαν υπερηφάνεια και τσακωνόντουσαν μεταξύ τους και δεν είχαν ειρήνη. Παράλληλες εποχές. Παράλληλες εποχές. Πάντοτε τα ίδια συμβαίνουν. Πάντοτε οι ίδιοι άνθρωποι. Πάντοτε οι άνθρωποι που δεν έχουν το πνεύμα του Θεού. Μπαίνουν μες στην Εκκλησία, μπαίνουν μες στην ζωή, αλλά κουβαλάνε τον παλιό τους εαυτό, τον πεσμένο εαυτό τους κουβαλούν. Και τότε; Τότε γίνονται όργανα, χωρίς να το αντιληφθούν, του μισοκάλου διαβόλου.

Ας κατανοήσομε, αγαπητοί μου, αυτό το μεγάλο κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, για μια ομοφροσύνη σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Και στον τομέα της Εκκλησίας. Για να δούμε μέρες όμορφες, μέρες ειρήνης, μέρες χαράς και ευλογίας. Να δούμε πραγματικά να φυτρώνει ή καλύτερα να αναπτύσσεται το φυτόν της Εκκλησίας επάνω εις την γη και να είναι μια αληθινή χαρά Θεού.

113η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τά ὅρια τῆς ἀνοχῆς τοῦ Χριστοῦ.

†. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αγαπητοί μου, με τους τρεις μαθητάς του, Πέτρον, Ιάκωβον και Ιωάννην, είχαν κατέλθει από το όρος της Μεταμορφώσεως, το Θαβώρ. Έζησαν εκεί οι τρεις μαθηταί αληθινά βιώματα της Βασιλείας του Θεού. Γιατί ο χρόνος αυτός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ήτο μία παρένθεσις, μία χρονική παρένθεσις της Βασιλείας του Θεού. Ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού.

Κάτω όμως εις την πεδιάδα τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Τους περίμενε η γνωστή αθλιότης των ανθρώπων. Ένας ταλαίπωρος πατέρας, γονυπετώντας μπροστά στον Κύριο, ζητά το έλεός Του για το παιδί του, που εσεληνιάζετο. Και ότι το δαιμόνιο το έσπρωχνε στην αυτοκαταστροφή. Άλλοτε στο νερό για να πνιγεί και άλλοτε στη φωτιά για να καεί. Και προσθέτει ο πατέρας: «Προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι». Και τότε ο Κύριος είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και βέβαια εθεράπευσε το δαιμονισμένο, αυτό, παιδί.

Θα πρέπει όμως να μείνομε σ’ αυτούς Του τους λόγους, του Κυρίου λόγους. Απεκάλεσε την γενεά εκείνη «ἂπιστη καί διεστραμμένη». Και προσέθεσε: «Ἕως πότε», λέγει, «ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν;(:έως πότε θα είμαι μαζί σας;). Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;(:Έως πότε θα σας ανέχομαι;)».

Πρόκειται για την ανοχή του Χριστού. Γι’ αυτήν θα μιλήσομε. Τι είναι η ανοχή; Είναι το «ἀνέχεσθαι» (απαρέμφατον). Το «ὑπομένειν». Είναι η επιείκεια. Είναι η μακροθυμία. Η αναβολή, δηλαδή, μιας κυρώσεως, μιας τιμωρίας. Αυτό είναι η μακροθυμία. Αυτό είναι η ανοχή. Είναι μία ενέργεια του Θεού, άκτιστος. Και είναι φυσικά αρετή. Την ιδίαν αρετή καλείται και ο άνθρωπος προς τον άλλον άνθρωπον να επιδείξει. Δηλαδή να είναι ανεκτικός, να έχει ανοχή. Να ανέχεται.

Αλλά θα μείνομε μόνο στην ανοχή του Χριστού. Δεν θα μιλήσομε δια την μεταξύ μας ανοχήν. Μόνο δια την ανοχήν του Χριστού, που με σαφήνεια είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

Σαν άκτιστος ενέργεια του Θεού, αγαπητοί μου, είναι άπειρος, χωρίς όρια. Δεν έχει όρια. Όπως και κάθε άκτιστος ενέργεια του Θεού δεν έχει όρια. Όπως οι άλλες ενέργειες του Θεού, η αγάπη, η δικαιοσύνη του Θεού, είναι όλες άκτιστες ενέργειες του Θεού και είναι απεριόριστες, είναι άπειρες. Όμως, επειδή αυτές οι άκτιστες ενέργειες κινούνται μέσα στον χρόνον, γι’αυτό βρίσκονται κάτω από έναν περιορισμόν· χρονικόν περιορισμόν. Ένεκα του ότι κινούνται οι άπειρες, άκτιστες το ξαναλέγω, ενέργειες του Θεού μέσα στον χρόνο, γι’αυτό κινούνται, βεβαίως, περιορισμένα.

Για παράδειγμα, ο Θεός από αγάπη στέλνει τον Υιό Του για να σώσει τον κόσμο. Αν όμως η αγάπη του Θεού περιφρονηθεί, όπως περιφρονήθηκε, οι άνθρωποι εσταύρωσαν τον Υιόν, τον Ενανθρωπήσαντα, του Θεού, τότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού. Χωρίς να παύσει να υπάρχει η αγάπη του Θεού, επειδή κινείται μέσα στον χρόνο, παραμερίζεται, για να εκδηλωθεί στη συνέχεια η άλλη άκτιστος ενέργεια του Θεού: η δικαιοσύνη του Θεού. Έτσι, παραμένουν μεν άπειρες, κινούμενες όμως οι άκτιστες ενέργειες – θέλω να το καταλάβομε, γι΄αυτό το επαναλαμβάνω, να με συγχωρείτε- μέσα στον χρόνο, γι’ αυτόν τον λόγο έχομε περιόδους της αγάπης του Θεού και περιόδους της δικαιοσύνης του Θεού.

Έτσι κατανοείται και η έκφρασις του Κυρίου που είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αυτό το «Ἕως πότε;» είναι χρονικόν. Και συνεπώς η φράσις αυτομάτως που είπε ο Κύριος περιορίζει τον χρόνον. «Έως πότε θα σας ανέχομαι».

Αν κοιτάξομε την Ιστορία, αυτό εύκολα θα το κατανοήσομε. Ο Θεός ανέχεται, βέβαια, την πτώσιν των πρωτοπλάστων, με σκοπό να διορθωθεί το κακό με την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, που ήταν εις τον νουν του Θεού. Ήταν στον σκοπό Του, δηλαδή, η Ενανθρώπησις.

Ανέχεται ακόμη και την αδελφοκτονία του Άβελ· που σκότωσε ο Κάιν τον Άβελ. Μπορούσε να έλθει πιο μπροστά και να εμποδίσει τον Κάιν. Ανέχεται. Όταν επιτελείται ο φόνος, μετά λέγει ο Θεός εις τον Κάιν: «Κάιν, πού είναι ο αδελφός σου, ο Άβελ;».

Ανέχεται την κακία των πρώτων ανθρώπων. Των απογόνων, δηλαδή, του Αδάμ και της Εύας, αλλά η ανοχή Του περιορίζεται στα 120 χρόνια, για να δώσει ευκαιρία μετανοίας. Τι είπε ο Θεός; «Θα πνιγούν όλοι οι άνθρωποι με Κατακλυσμό. Δεν θα μείνει κανένας. Πλην του Νώε και της οικογενείας του». Γι’αυτό λέγει στον Νώε: «Πιάσε να κατασκευάσεις μίαν Κιβωτόν». Ερωτούν οι συντοπίται του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». Λέει: «Μία Κιβωτό». «Ο σκοπός;». «Διότι ο Θεός θα επιφέρει Κατακλυσμόν- δηλαδή θα τελειώσει η ανοχή του Θεού- και θα πνιγούν οι άνθρωποι. Θα’ ρθει η δικαιοσύνη του Θεού». Και τον περιγελούσαν τον Νώε. Εκατόν είκοσι χρόνια χρειάστηκε για να κατασκευαστεί αυτή η Κιβωτός. Ήταν πολύ μεγάλου μήκους. Σαν ένα μικρό καράβι ήταν. Τι μικρό; Σαν ένα υπερωκεάνιο ήταν. Με πολλά πατώματα. Σκεφθείτε, την εποχή εκείνη, χωρίς εργαλεία κ.τ.λ. πώς θα μπορούσε να φτιαχτεί αυτή η Κιβωτός. Με πολλά διαμερίσματα για τα ζώα κ.λπ. κ.λπ. Γιατί κράτησε 120 χρόνια; Όχι από τεχνική αδυναμία. Αλλά με την ευκαιρία της τεχνικής αδυναμίας, να περάσει ο καιρός και να μετανοήσουν οι άνθρωποι. Δηλαδή εκατόν είκοσι χρόνια! Κι όμως οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Και όχι μόνο δεν μετανοούν, αλλά και χλευάζουν. Οπότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού με τον καθολικόν, εκείνον, Κατακλυσμό.

Μετά τον Κατακλυσμό έχομε μια σειρά γεγονότων, που ο Θεός δείχνει την ανοχή Του. Φθάνομε, όμως, σε ένα πάντοτε όριον, αυτό θέλω να σας μείνει άμα φύγετε, σε ένα όριον ανοχής. Είναι η συμπεριφορά της Πενταπόλεως των Σοδόμων· οι οποίοι αμάρταναν σε απίθανον βαθμόν. Και αυτό το απίθανον, δείχνει με μία εικόνα, ότι κατεβαίνει ο Θεός να δει… «Γιατί», λέει, «ανέβηκε ‘’φάσις’’, είδησις στον ουρανό, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι σοδομίται, δηλαδή ομοφυλόφιλοι. Από μικρού έως μεγάλου. Μπα!» Σαν να μην πιστεύει ο Θεός στα αυτιά Του. Και λέει ο Ίδιος- εικόνα είναι, ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα ξέρει όλα, και πριν γίνουν τα ξέρει ο Θεός όλα, αλλά είναι μία εικόνα της εκπλήξεως τρόπον τινά του Θεού-: «Περίεργο… Αυτά κάνουν; Θα κατέβω, λοιπόν, να ιδώ, έτσι είναι;» Λέει εκεί στον Αβραάμ ο Θεός, που Τον φιλοξενεί ο Αβραάμ τον Θεόν, υπό την μορφή τριών ανδρών. Δηλαδή απίστευτα πράγματα· που δείχνει το μέγεθος της διαφθοράς. Και έρχεται, έρχεται αυτή η επιτόπια βεβαίωσις, που είναι έκφρασις της εξαντλήσεως του ορίου της ανοχής, σαν μεσημέρι σήμερα, ο Θεός φιλοξενείται από τον Αβραάμ, κατεβαίνει κάτω στην Πεντάπολη, οι δύο άνδρες εκ των τριών, συναντούν τον Λωτ, και την άλλη μέρα το πρωί φθάνει η καταστροφή. Δεν έμεινε ούτε ένας! Οι πόλεις, πλην μιας, να μην σας λέω πολλή ιστορία, κατεκάησαν με πυρ και θείον. Σύμβολον και εικόνα της αιωνίου κολάσεως.

Λέγουν πολλοί: «Καλά η κόλασις είναι πυρ και θείον;». Αγαπητοί μου, θα αναστηθούν οι νεκροί; Θα αναστηθούν τα σώματά τους; Ε, λοιπόν, θα είναι πυρ και θείον. Ω, μακάρι να ήταν πυρ και θείον… Διότι η φωτιά αυτή που βγάζει θειάφι, όταν καίεται το θειάφι, είναι πολύ μικροτέρας εντάσεως από την φωτιά που λέγεται «άκτιστον πυρ»· που απορρέει από την ουσία του Θεού. Αυτή, λοιπόν, η φωτιά, δεν είναι υλική φωτιά, της κολάσεως, αλλά είναι το άκτιστον πυρ που απορρέει μεν από τον Θεό, φθάνει στην κόλαση ως πυρ αφεγγές, ενώ αντίθετα φθάνει εις την Βασιλείαν του Θεού ως φως χωρίς καυστικότητα. Και είναι αυτό το φως της Βασιλείας του Θεού. Αυτό που είδαν οι μαθηταί, ένα κομματάκι για μια στιγμή, την ημέρα της Μεταμορφώσεως.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει ο Θεός, ο Άγιος Τριαδικός Θεός: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και ήλθε αυτή, όπως σας είπα, η φοβερή καταστροφή, που αποτελεί, θα το ξαναπώ άλλη μια φορά, ιστορικό τύπο, ιστορικό τύπο της αιωνίου κολάσεως. Όπως και οι δέκα πληγές του Φαραώ θα σταθούν ιστορικός τύπος των εσχάτων επί των ημερών του Αντιχρίστου. Ο Θεός βλέπετε, βάζει αυτούς τους ιστορικούς τύπους, για να πείσει τους ανθρώπους. Όπως ο χορτασμός των Εβραίων, όχι των πεντακισχιλίων, στην έρημο 40 χρόνια, είναι, είναι ιστορικός τύπος το πώς τα 3 ½ χρόνια του Αντιχρίστου θα τρέφονται οι πιστοί εις την ερημιά. Ο Θεός παντού κατοχυρώνει τις αλήθειές Του.

Κι ερχόμεθα σε παραδείγματα εις τους χρόνους της Καινής Διαθήκης. Είναι γνωστό ότι η Καπερναούμ ήταν μία πολύ υπερήφανη πόλη. Στην υπερηφάνειά της… πλούσια ήταν, είχε συναγωγήν, ήταν εκεί έδρα του Ρωμαίου Διοικητού, στην υπερηφάνειά της, λοιπόν, δεν επρόσεξε την παρουσία του Χριστού· που την πόλη αυτή την είχε ο Χριστός σαν ένα ορμητήριο του ευαγγελισμού των γύρω περιοχών. Έδειχναν μια αδιαφορία εις τον Χριστόν οι Καπερναΐται. Μια αδιαφορία από μια απιστία προς τον Χριστόν, από μια υποτίμηση που έτρεφαν προς τον Χριστόν. Γι’αυτό ο Κύριος είπε τα εξής- μας τα σημειώνει ο Ματθαίος στο 11ον κεφάλαιον-: «Καὶ σὺ», λέγει, «Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα, ἕως ᾅδου καταβιβασθήση(:μέχρι τον Άδη θα κατέβεις)· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον(:διότι αν –λέγει- έγιναν τα θαύματα εις τα Σόδομα τότε -εννοεί τα θαύματα που έγιναν στην Καπερναούμ, αν είχαν γίνει στα Σόδομα-, δεν θα είχαν καταστραφεί και θα παρέμεναν μέχρι σήμερα ως πόλεις.-Πόλεις, πολλές πόλεις, σας είπα, πέντε πόλεις). Πλὴν λέγω ὑμῖν», λέγει ο Χριστός, «ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί (:Σας βεβαιώνω, ότι όταν θα έρθει η ημέρα της Κρίσεως, τα Σόδομα θα είναι ανεκτότερα από την παρουσία της Καπερναούμ)». Δηλαδή το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι φοβερή αμαρτία· το να αδιαφορείς έναντι του Θεού, είναι πιο μεγάλη αμαρτία.

Κι έρχεται κατόπιν η πόλις της Ιερουσαλήμ, που στάθηκε προφητοκτόνος και Χριστοκτόνος. Έκλαυσεν ο Κύριος, αγαπητοί μου, όταν είδε από το όρος των Ελαιών την Ιερουσαλήμ, την πόλη και είπε: «Ὃτι εἰ ἔγνως καὶ σύ (:αν εγνώριζες κι εσύ), καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου·ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα ΄ρθουν μέρες για σένα.. θα κάνουν όρυγμα γύρω από την πόλη- ήτανε τειχισμένη πόλις) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν – Κλοιός φοβερός. Ξέρετε ποιος μήνας ήταν; Που έπεσε η Ιερουσαλήμ; Ήταν ο Αύγουστος. Σας το λέγω έτσι, ἐν παρόδῳ – καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου». «Δεν κατάλαβες τον καιρόν της ‘’επισκοπή’’ς σου» θα πει της επισκέψεως που σου έκανε ο Θεός. «Εγώ είμαι ο Θεός σου ο Ενανθρωπήσας. Δεν το πήρες είδηση. Δεν το αντελήφθης. Άκουσες την διδασκαλία μου. Είδες τα θαύματά μου. Περιεφρόνησες, Ιερουσαλήμ».

Και ο χρόνος αυτής της ανοχής, ξέρετε πόσο ήταν; Περίπου τρεις δεκαετίες. Ο χρόνος της ανοχής του Χριστού. Να μετανοήσει η πόλις. «Όχι». Να πιστέψει η πόλις. «Όχι». Είδε την Ανάστασιν. Άκουσε, είδε και την Πεντηκοστή. «Όχι». Δεν μετανοεί η πόλις. Το 70 μ.Χ. ήλθε η φοβερά καταστροφή της πόλεως. Έως εκεί ήταν τα όρια τα χρονικά της ανοχής του Χριστού.

Στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως» ειδοποιεί ο Κύριος, αγαπητοί μου, τις επτά Εκκλησίες της ανθυπατικής Ασίας, δηλαδή της Μικράς Ασίας, όπως την γνωρίζομε. Ότι αν δεν μετανοήσουν οι επτά ιστορικές Εκκλησίες, Σμύρνης, Φιλαδελφείας κ.τ.λ. κ.τ.λ., αν δεν μετανοήσουν, της Εφέσου, που ήταν η πρωτεύουσα της ανθυπατικής Ασίας, τότε ο Χριστός θα μετακινήσει την λυχνία τους. Τι θα πει «θα μετακινήσει τη λυχνία τους»; Δηλαδή θα παύσει να υπάρχει η τοπική τους Εκκλησία. Εάν δεν μετανοήσουν. Εδώ έχομε κάτι το καταπληκτικό· που εγγίζει και την δική μας πραγματικότητα. Η Μικρά Ασία ήταν ελληνική δε. Το γνωρίζετε. Πέρασαν 20 αιώνες από τότε που ο Χριστός εξήγγειλε, ότι αν δεν μετανοήσουν οι πόλεις αυτές, οι Εκκλησίες αυτές, θα μετακινηθεί η λυχνία των. Δηλαδή θα χαθούν. Ιστορικά θα σβήσουν. Είκοσι αιώνες! Και ήρθε το 1922… Ναι. Ήρθε το 1922 και αυτές οι ιστορικές, τοπικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας ξεριζώθηκαν. Δεν υπάρχουν πια. Μετά το 1922, δεν υπάρχουν πια. Να το στερεώσουμε καλά στο μυαλό μας. Στον αιώνα μας έγινε αυτό. Η ανοχή του Χριστού κράτησε 2000 χρόνια! Εκεί σταμάτησε.

Eίναι αληθές ότι η εμφάνισις του Αντιχρίστου, θα είναι ο καρπός και η συνισταμένη της αποστασίας, της γενικής αποστασίας. Και ακόμη πρέπει να πούμε ότι ο δυτικός χριστιανικός κόσμος, δηλαδή η Ευρώπη και η Αμερική… βέβαια λέμε ότι είναι ο δυτικός κόσμος χριστιανικός· αλλά ήδη ο δυτικός Χριστιανισμός ζει την αποστασία του. Ο νεοαρειανισμός…- η Ευρώπη και η Αμερική δεν πιστεύει στη θεότητα του Ιησού Χριστού. Ο Νεοαρειανισμός έχει φθάσει σε ακρότατα σημεία. Πολλοί Χριστιανοί στρέφονται, εκ της Δύσεως Χριστιανοί, στρέφονται, θα σας καταπλήξει, εις τον Μωαμεθανισμόν! Αν στήνονται στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, στήνονται μιναρέδες και τζαμιά, δεν είναι μόνον για τις ανάγκες των Αράβων και των Μουσουλμάνων. Αλλά δυστυχώς πολλοί Χριστιανοί προσχωρούν εις τον Μωαμεθανισμόν. Είναι περίεργο πράγμα. Αλλά και στις ποικίλες θρησκείες της Ανατολής· οι οποίες φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Κι εδώ στην Ελλάδα έχομε. Που η καθεμιά απ’ αυτές τις θρησκείες διεκδικεί μια μεσσιανικότητα. «Εγώ», λέει, «είμαι εκείνη που θα φέρω ό,τι θα φέρω εις τον κόσμον». Μια μεσσιανικότητα. Και ο Κύριος Ιησούς ανέχεται. Αλλά έως πότε;

Στην πατρίδα μας έχομε πολλάκις προκαλέσει τον ουρανόν, με πράξεις που δεν έχομε χρόνο αυτήν τη στιγμή να αναφέρομε. Ο Κύριος ανέχεται. Στον ορίζοντα, όμως, διακρίνονται φοβερά απειλητικά σύννεφα και απειλούν όχι μόνο την πατρίδα μας αλλά πιθανώς την υφήλιον ολόκληρον! Και μετάνοια; Πουθενά. Προσέγγιση στον Χριστόν; Πουθενά. Η μετάνοια θα παρέτεινε τον χρόνον της ανοχής του Χριστού, όπως το είπε για τα Σόδομα, έναντι της κακότητος, της υπερηφανείας των κατοίκων της Καπερναούμ που σας είπα προηγουμένως. Ζούμε όμως, κατά την βεβαίωσιν του Κυρίου, ανέφερε και την περίπτωση του Κατακλυσμού και την περίπτωση των Σοδόμων, «έτσι», λέει « ’κάναν, πριν τον Κατακλυσμό, έτσι ‘κάναν πριν την καταστροφή των Σοδόμων. Έτσι θα κάνουν», λέει ο Κύριος, «και πριν το τέλος της Ιστορίας. Θα αγοράζουν, θα πουλάνε, θα παντρεύονται, aμέριμνοι, στην αποστασία τους, στην απιστία τους και θα ‘ρθει», λέγει, «αιφνίδιος ο όλεθρος». Είναι στα ευαγγέλια γραμμένα αυτά, αγαπητοί μου. Άμα διαβάζομε την Αγία Γραφή, εκεί τα βρίσκομε.

Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι σήμερα, βυθισμένοι στον υλισμό μας και στις ηδονές μας, αυτά τα δυο που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αδιαφορούμε για όλα, γιατί ουσιαστικά δεν πιστεύομε.

Αγαπητοί, ας αντιληφθούμε ότι η ανοχή του Χριστού έχει όρια. Και τα όρια αυτά έχουν φοβερά μικρύνει, στενέψει. Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσομε τα 2000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού, με γιορτές… θέλετε; Απαράδεκτες! Δεν έχω καιρό να σας το πω. Όταν θα πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς και θα μπούμε στο 2000, τότε θα σας πω γιατί είναι απαράδεκτες αυτές οι γιορτές.

Ωστόσο, δεν αντιλαμβανόμεθα ότι τα 2000 χρόνια είναι ένας φοβερός έλεγχος στη χριστιανοσύνη κι ένας ισχυρός κόλαφος, ένα χαστούκι, ότι «Άνθρωποι, 20 αιώνες Χριστιανισμού, δεν αποφέρατε καρπούς αξίους της μετανοίας! Τι κάνατε είκοσι αιώνες;». Αντί να γιορτάζαμε, θα έπρεπε να πενθούμε. Αλήθεια, πέρασαν 20 αιώνες! Πού είναι οι καρποί της Εκκλησίας; Πού είναι οι καρποί του Χριστιανισμού; Πού είναι εις τον διαβόητον δυτικόν κόσμον; Πού είναι;

Τι μένει; Ο τερματισμός του χρόνου της ανοχής του Χριστού. Για μια, ακόμη, φορά, μάς ειδοποιεί ο Κύριος: «Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αμήν.

812η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ καί ἡ μακροθυμία τῶν ἀνθρώπων.

†. «Ωμοιώθη», λέγει ο Κύριος, αγαπητοί μου, «η Βασιλεία του Θεού με έναν βασιλέα που θέλησε να του δώσουν λογαριασμό οι δούλοι του από τα πεπραγμένα των. Ανάμεσά τους», λέγει η παραβολή, «βρέθηκε κάποιος που το χρέος του ανέβαινε εις το ποσόν των μυρίων ταλάντων»· που, για να πάρομε μια εικόνα, ήτο ποσόν 2,5 εκατομμυρίων χρυσών λιρών Αγγλίας… Και κατά τις συνήθειες, βεβαίως, της εποχής, έπρεπε ο δούλος εκείνος να πωληθεί και να εισπραχθεί το ποσόν υπέρ του αφεντικού του. Βέβαια, αν λάβετε υπόψιν ότι ο Κύριος επωλήθη αντί τριάκοντα αργυρίων, δηλαδή 30 χρόνια πίσω, χίλιες δραχμές… Συγκρίνατε το ένα ποσόν με το άλλο, για να δείτε αν ποτέ ο δούλος αυτός μπορούσε να εξοφλήσει, έστω και με την πώλησή του και την πώληση της γυναικός του και των παιδιών του και των υπαρχόντων του για να αποδοθεί το ποσόν στο οποίο είχε βρεθεί χρεώστης. Ό,τι κάνουν περίπου, δηλαδή, οι τράπεζες σήμερα προκειμένου να πάρουν τα χρήματά τους και βγάζουν στον πλειστηριασμό εκείνο το οποίον, το κτίσμα εκείνο, το αντικείμενον, το οποίον είχε τοποθετηθεί, τεθεί ενέχυρον.

«Και τότε», λέει η παραβολή, «πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω(:Δείξε μια μακροθυμία, -δηλαδή ανάβαλε το πράγμα- κι εγώ όλα θα σου τα αποδώσω). Κι εκείνος ο βασιλεύς», λέγει η παραβολή, «μακροθύμησε. Και όχι μόνο επερίμενε κάποτε να του αποδώσει το χρέος, αλλά του το εχάρισε ολόκληρο.

Φεύγοντας ο χρεώστης δούλος, συνήντησε έναν σύνδουλό του στο ίδιο αφεντικό, που και αυτός χρεωστούσε 100 δηνάρια. Τρεις μόνο χρυσές λίρες. ‘’Έλα εδώ’’, του λέγει, ‘’μου χρωστάς εκατό δηνάρια’’, λέγει ο μεγάλος χρεώστης δούλος. ‘’Ναι’’, του λέγει, ‘’δεν στο αρνούμαι ότι σου χρωστώ 100 δηνάρια’’. ‘’Θα μου τα δώσεις τώρα!’’. ‘’Μα, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί ’’, έλεγε αυτός ο δεύτερος ο σύνδουλος, ‘’ε, περίμενε λίγο, σε παρακαλώ». Κι εκεί σημειώνει κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Ότι «ἔπνιγε αὐτόν». «Πνίγω»…, το λέμε και σήμερα σαν έκφραση. Δεν είναι τι άλλο παρά η τοποθέτησις του αντίχειρος εδώ εις το καρύδι του λαιμού. Και είναι κατά κυριολεξίαν ένα πνίξιμο. Σήμερα το έχομε μεταφορικά αυτό το πνίξιμο. Τότε ήταν ό,τι ακριβώς λέει η λέξις.

Το έμαθε ο βασιλιάς αυτό, έμαθε αυτήν την περίεργη συμπεριφορά αυτού του δούλου του, του με το μεγάλο χρέος και τον καλεί. Και του λέγει: «Έλα εδώ. Δούλε πονηρέ, δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;». «Έλα εδώ, δούλε πονηρέ. Εκείνη όλη την μεγάλη οφειλή, το μεγάλο χρέος που είχες σε μένα, μόνο γιατί με παρεκάλεσες, όχι μόνο μακροθύμησα, αλλά και σου το χάρισα. Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, όπως κι εγώ ελέησα εσένα;».

Σαφώς, λοιπόν, βλέπομε, αγαπητοί μου, ότι ένα καινούριο στοιχείο αποκαλύπτει ο Χριστός και που ανήκει στον χώρο της Βασιλείας του Θεού. Εκείνο το «ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», πως έμοιασε. Δηλαδή είναι η συγχωρητικότητα. Αυτό το καινούριο στοιχείο βασικής και θεμελιώδους σημασίας, για να σταθεί κανείς πολίτης αυτής της Βασιλείας. Τι είναι; Θα το ξαναπώ: Η μακροθυμία. Με πρότυπον; Συγχωρητικότητος και μακροθυμίας; Την συγχωρητικότητα και την μακροθυμία του Θεού.

Και το εξαγόμενον συμπέρασμα, από τον ίδιον τον Κύριο, της παραβολής είναι: «Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν». «Το ίδιο πράγμα θα κάνει κι ο Πατέρας σας ο ουράνιος σε σας, θα σας συγχωρήσει μεν, αλλά εάν δεν συγχωρήσετε εσείς τους συνανθρώπους σας, τους συνδούλους σας, τότε κι Εκείνος δεν θα σας συγχωρήσει».

Θα μείνομε σ’ αυτό το κεντρικό σημείο, της μακροθυμίας του Θεού, αλλά και των ανθρώπων. Και είναι ένα πολύ σπουδαίο θέμα, το οποίον ίσως δεν έχομε προσέξει σαν ένα στοιχείο, σας είπα, των πολιτών της καινούριας Βασιλείας.

Πρότυπον μακροθυμίας, είδαμε, ότι είναι Αυτός ο Θεός. Αλλά τι είναι η μακροθυμία; Είναι η ανεκτικότης. Είναι η συγχωρητικότης. Είναι η αναβολή της δικαιοσύνης και της οργής. Και η αγαθότητα του Θεού έναντι αυτής της προκλητικής και επιμόνου αμαρτίας μας. Περιμένει την επιστροφή μας. Περιμένει τη μετάνοιά μας. Γιατί ο Θεός «πάντας θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Και προβάλλει την μακροθυμίαν. Προβάλλει την αναβολήν της τιμωρίας και της κρίσεως και της δικαιοσύνης. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, ο λόγος για τον οποίο ο Κύριος μακροθυμεί είναι η σωτηρία: «Καὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε», λέγει ο Απόστολος. «Να θεωρείτε την μακροθυμίαν του Θεού σαν ένα στοιχείο για την σωτηρία σας». Περιμένει. Δεν σας τιμωρεί. Διότι αν τιμωρήσει και μάλιστα κόψει με θάνατον, πού μένει περιθώριον πλέον σωτηρίας; Γι’αυτό λοιπόν δίδει… και ζωή δίδει ο Κύριος και ευκαιρίες δίδει και μακροθυμεί.

Βέβαια, όμως, πρέπει να πούμε ότι η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια… διότι όλες… κακώς λέω τη λέξη «αρετές» του Θεού, δεν είναι σωστή αυτή η έκφραση, όλες οι ενέργειες του Θεού, όλα τα ιδιώματα του Θεού, ανάμεσα στα οποία είναι και η μακροθυμία, είναι ενέργειες άκτιστες. Διότι απορρέουν από τον Θεό. Εμφανίζεται λοιπόν η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια μέσα εις τον κτιστόν κόσμον. Και ο κτιστός κόσμος είναι περιορισμένος. Γι΄αυτό, λοιπόν, βλέπομε εδώ, στην παραβολή αυτού του χρεώστου δούλου, η μακροθυμία του Θεού, παρότι είναι άκτιστος ενέργεια, δηλαδή απεριόριστη, εμφανίζεται με όρια. Εμφανίζεται με περιορισμόν. Εμφανίζεται με προϋποθέσεις.

Και κάποια στιγμή τι γίνεται εδώ; Επανέρχεται ο βασιλιάς της παραβολής να τιμωρήσει εκείνον τον δούλον. Άρα λοιπόν ετερματίσθη η μακροθυμία. Γιατί ετερματίσθη; Διότι τερματίζεται ο κόσμος, ο παρών κόσμος. Διότι τερματίζεται ο χρόνος. Γιατί τερματίζεται; Γιατί είναι κτιστός. Έτσι μη νομισθεί, αγαπητοί μου, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι παιδί της αγάπης. Και η αγάπη έχει όρια. Όχι στον Θεό. Αλλά προβαλλομένη μέσα στον χρόνο, προβαλλομένη μέσα στον κτιστόν κόσμον έχει όρια. Προσέξτε αυτό το σημείο. Γι’αυτό οι ενέργειες του Θεού προβάλλονται μέσα στον κόσμο μας περιορισμένες. Έτσι, μη νομισθεί, όπως σας είπα, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι από ένα σημείο ως ένα άλλο σημείο. Και από κει αρχίζει άλλη ενέργεια του Θεού, άκτιστος κι αυτή, περιορισμένη και αυτή. Η δικαιοσύνη του Θεού.

Γι’ αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του στο 2^ο κεφάλαιο: «Λογίζῃ, ὦ ἄνθρωπε, ὅτι σὺ ἐκφεύξῃ τὸ κρῖμα τοῦ Θεοῦ; (:Νομίζεις, άνθρωπε, ότι συ θα ξεφύγεις την καταδίκη του Θεού;) ἢ τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καὶ τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς μακροθυμίας καταφρονεῖς, ἀγνοῶν ὅτι τὸ χρηστὸν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιάν σε ἄγει; (:ή, ακόμη, νομίζεις ότι αυτός ο πλούτος της χρηστότητός Του, της αγαθοσύνης Του και της ανοχής Του και της μακροθυμίας Του, την οποίαν εσύ καταφρονείς, αγνοώντας ότι το ‘’χρηστόν’’, δηλαδή αυτή η αγαθότητα του Θεού σε οδηγεί σε μετάνοια; Το αγνοείς αυτό; Λες: ‘’Να, δεν με τιμωρεί ο Θεός’’. Δεν σε τιμωρεί γιατί περιμένει να επιστραφείς). Κατὰ δὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτῷ ὀργὴν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καὶ ἀποκαλύψεως καὶ δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ, ὃς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ ἔργα αὐτοῦ (:Τι θησαυρίζεις, όταν εσύ επιμένεις στην αμαρτία, στην αμετανοησία, θησαυρίζεις –λέγει- οργήν, η οποία θα εκδηλωθεί επάνω σου, την ημέρα που θα εκδηλωθεί η ημέρα της οργής. Και είναι η Δευτέρα του Χριστού παρουσία, όταν θα κρίνει ο Θεός τον κόσμον· ο Οποίος θα αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του)».

Τότε δεν είναι η περίοδος της μακροθυμίας. Τότε θα είναι η περίοδος της δικαιοσύνης. Όταν εμφανισθεί ο Χριστός, Τον δουν οι άνθρωποι, θα πει κάποιος: «Κι αν πω εγώ: ‘’Κύριε, συγχώρεσέ με’’, δεν θα γίνω ακουστός;». Όχι. Έκλεισε. Έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και του ελέους και ανοίγει η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσατε, αγαπητοί μου; Και για να μη νομισθεί ότι… «Καλά εμείς, καλά, μπορεί να μη βρεθούμε κατά την ημέρα της Κρίσεως, με την έννοια ‘’Όλοι θα βρεθούμε και θα αναστηθούμε;’’», αλλά… αλλά αυτό συμβαίνει και με τον θάνατον. Αφήνομε την ζωή μας, περνάει ολόκληρη χωρίς μετάνοια και εξαντλούμε την μακροθυμία του Θεού. Πολλές φορές λέμε: «Γιατί άραγε δεν προλάβαμε αυτόν τον άνθρωπο να τον κοινωνήσομε;». «Γιατί άραγε δεν πρόλαβε αυτός ο άνθρωπος την τελευταία στιγμή να εξομολογηθεί;». Διότι πριν πεθάνει, έκλεισε η θύρα του ελέους και άνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσαμε, παρακαλώ;

Και για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα, βλέπομε μέσα στην Ιστορία πλήθος από περιπτώσεις, που δείχνουν αυτήν την μακροθυμίαν του Θεού. Την όχι απεριόριστον. Εξαρτάται. Είναι πάντα μέσα στα όρια της ανθρωπίνης ζωής ή της ζωής ενός λαού. Βλέπει ο Θεός, επί παραδείγματι στην εποχή του Κατακλυσμού, εποχή του Νώε, ότι οι άνθρωποι έγιναν σαρκικοί. Ο Νώε είναι ενάρετος άνθρωπος και η παρουσία του μπορούσε να διδάξει πολλά τους συγχρόνους του. Αλλά για να γίνει, όμως, αυτό το πράγμα αισθητόν, λέγει ο Θεός εις τον Νώε: «Να κατασκευάσεις Κιβωτόν, διότι θα καταστρέψω τον κόσμον με κατακλυσμόν, ενώ εσύ και η οικογένειά σου θα σωθείτε». Και ο Νώε αρχίζει να κατασκευάζει Κιβωτόν. Αν θέλετε τις διαστάσεις της, πηγαίνετε εις το βιβλίον της «Γενέσεως» και εκεί θα δείτε τι πελώριες διαστάσεις είχε αυτή η Κιβωτός. Ήτο σαν ένα μεγάλο υπερωκεάνιον· διότι πάρα πολλά πράγματα έπρεπε να χωρέσουν εκεί. Λογαριάστε ακόμη τα εργαλεία και τους τρόπους με τους οποίους μπορούσαν να ξυλεύονται και να κατασκευάζουν κάτι, για να βγάλετε το συμπέρασμα ότι η Κιβωτός αυτή χρειάστηκε περίπου εκατόν είκοσι χρόνια για να τελειώσει! Τι ήσαν αυτά τα 120 χρόνια της κατασκευής της Κιβωτού; Ήσαν τα χρόνια της μακροθυμίας του Θεού για μετάνοια. Διότι έλεγαν εις τον Νώε οι σύγχρονοί του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». «Κιβωτόν. Διότι θα επέλθει κατακλυσμός ένεκα των αμαρτιών μας». Κι έλεγαν: «Ο Νώε εγέρασε κι έχασε το μυαλό του». Συνεπώς, γελούσαν. Δηλαδή δεν επίστευαν. Και συνεπώς εξήντλησαν τα 120 χρόνια αυτά της μακροθυμίας του Θεού. Μετά, όμως, από τη μακροθυμία αυτή ήρθε ο κατακλυσμός, ήρθε η τιμωρία. Άραγε, την ώρα που έβλεπαν τα νερά να ανεβαίνουν -δεν είχαν πεθάνει οι άνθρωποι, απλώς εγίνετο πλημμύρα, ανέβαιναν τα νερά. Ανέβηκαν στα δένδρα. Πήγαν στα βουνά, δεν ξέρω τι έκαναν. Ανέβηκαν σε υψηλά μέρη- άραγε τότε δεν θα είπαν: «Κύριε του ουρανού και της γης, σώσε μας!». Είχε κλείσει η θύρα του ελέους και της μακροθυμίας. Προ του θανάτου των. Είχε κλείσει.

Αλλά το ίδιο πράγμα βλέπομε, αγαπητοί μου, και εις τα Σόδομα. Τα Σόδομα ήταν μία Πεντάπολις, πέντε πόλεις. Εκεί ο Θεός επέτρεψε να σταλεί ο Λωτ, ο ανιψιός του Αβραάμ. Ο Λωτ, με την παρουσία του… ήταν δίκαιος ο Λωτ. Δηλαδή ήταν άνθρωπος αρετής.Λιγοτέρας βεβαίως αρετής από τον θείο του τον Αβραάμ, αλλά ήταν άνθρωπος αρετής. Το βεβαιώνει η Γραφή. Τον έστειλε εκεί ο Θεός, σαν ένα ζωντανό παράδειγμα, να μετανοήσουν εκείνες οι πόλεις. Και ο Λωτ έβλεπε την αμαρτία να ξεχυλίζει, αναστέναζε, αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν εννοούσαν να σταματήσουν να αμαρτάνουν, ώσπου ήρθε το κορυφαίον εκείνο γεγονός, το γνωστότατον, που πήγαν να του ζητήσουν τους δύο επισκέπτας του –ήσαν τα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος υπό μορφήν ανδρών– να του ζητήσουν αυτά τα δύο πρόσωπα, τους δύο νέους, για να αμαρτήσουν οι Σοδομίται. Δηλαδή το αποκορύφωμα της αμαρτίας των. Και βεβαίως δεν ανεμένετο πλέον τίποτα, ήρθε η καταστροφή. Λέγει για τον Λωτ ο Απόστολος Πέτρος στην Β΄του επιστολή: «Βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς (: Με το βλέμμα του και με την ακοή του, αυτά που έβλεπε και αυτά που άκουγε ο δίκαιος Λωτ, όταν κατοικούσε στα Σόδομα) ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχὴν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνιζεν (: βασάνισε την δικαία του ψυχή με τα άνομα έργα αυτών των πόλεων)». Βλέπετε;

Το ίδιο πράγμα συνέβη, αγαπητοί μου, και με την Νινευί. Μάλιστα με την Νινευί είναι πολύ χαρακτηριστική η ιστορία της, όταν έστειλε ο Θεός τον Ιωνά να κηρύξει κήρυγμα μετανοίας. Ενθυμείσθε τι μετάνοια έδειξαν οι άνθρωποι αυτοί; Τόση μετάνοια που ο Ιωνάς στενοχωρήθηκε. «Μπα…!». Γι’ αυτό λέει: «Κύριε, εγώ δεν πήγαινα στη Νινευί. Όχι διότι μόνον είναι εχθροί μας οι Ασσύριοι, αλλά διότι ήξερα ότι είσαι φιλάνθρωπος και πολυέλαιος. Οπότε όταν εγώ έκανα κήρυγμα μετανοίας, εκείνοι θα εμετανόουν, θα τους συγχωρούσες και θα απεδεικνυόμην ψεύτης εγώ· που θα έλεγα ότι σε τρεις μέρες καταστρέφεται η Νινευί». Βέβαια δεν είχε δίκαιο. Διότι θα έλεγε το κήρυγμά του: «Αν μετανοήσετε, δεν θα καταστραφείτε». Γιατί, λοιπόν, να λυπηθεί ο Ιωνάς; Διαβάστε, παρακαλώ, την ιστορία του, είναι το βιβλίον «Ιωνάς» στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι πολύ μικρό. Μέσα σε λίγη ώρα θα το έχετε τελειώσει.

Όμως οι Νινευίται ξαναγύρισαν πάλι στις αμαρτίες τους. Ξαναγύρισαν ακάθεκτοι. Γι’αυτό και ο Θεός μακροθυμεί από εκείνο το πρώτο κήρυγμα μετανοίας του Ιωνά, πόσο λέτε; Ξέρετε; Πάλι 120 χρόνια! Περίπου. Και όταν έγινε η αιχμαλωσία του Βορείου Βασιλείου και είχε αιχμαλωτιστεί ο Τωβίτ με την οικογένειά του, τότε ο Τωβίτ λέει στον Τωβία τον γιο του. Ακούστε αυτά τα θαυμάσια σημαντικά λόγια: «Καὶ νῦν, τέκνον –ύστερα από εκείνη την ωραία περιπέτεια του Τωβίτ. Ωραίο βιβλίο. Διαβάστε το κι αυτό- (:Και τώρα παιδί μου, λέγει…), ἄπελθε ἀπὸ Νινευῆ(: φύγε από την Νινευί. – Παντρεύτηκε την Σάρα, έκανε το σπιτικό του και βέβαια ο Τωβίτ, έτοιμος πια να πεθάνει και η γυναίκα του και του λέει:), ὅτι πάντως ἔσται ἃ ἐλάλησεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς (: οπωσδήποτε θα γίνει εκείνο που είπε ο προφήτης Ιωνάς). Καὶ μηκέτι αὐλισθῆτε εἰς Νινευῆ (:Μη κατοικήσετε στην Νινευί. Εμείς θα πεθάνομε, εσείς, νέοι άνθρωποι που είστε, φύγετε). Ἀπῆλθε δὲ Τωβίας εἰς Ἐκβάτανα (: Μόλις πέθαναν ο πατέρας του και η μάνα του, τους έθαψαν και φύγανε. Και πήγε στα Εκβάτανα). Καὶ ἤκουσε –ο Τωβίας, ο γιος- πρὶν ἢ ἀποθανεῖν αὐτὸν τὴν ἀπώλειαν Νινευῆ (:πριν πεθάνει -127 χρόνια έζησε ο Τωβίας- άκουσε την καταστροφή της Νινευί. Ξέρετε ότι η καταστροφή της Νινευί έγινε από τους Βαβυλωνίους, από τον Ναβουχοδονόσορα), ἣν ᾐχμαλώτισε Ναβουχοδονόσορ καὶ Ἀσύηρος, καὶ ἐχάρη πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν ἐπὶ Νινευῆ». Δεν χάρηκε χαιρεκάκως. Δηλαδή «Επιτέλους, μας βασάνισες Νινευί, ήρθε η ώρα σου και ετιμωρήθης». Όχι. Εχάρηκε δια την εκπλήρωσιν της προφητείας.

Γιατί; Διότι παρακάτω ο πατέρας του επροφήτευσε την αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ και του ναού και ο ναός θα εκτίζετο με χρυσάφια, με διαμάντια… ένας ναός ουτοπικός. Αλλ’ αυτός ο ναός ο ουτοπικός δεν ήτο, όπως και τα τείχη της Ιερουσαλήμ, από διαμάντια και σαπφείρους και ρουμπίνια χτισμένη… τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Ουτοπικά πράγματα. Όχι. Είναι η Βασιλεία του Θεού. Είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού. Διαβάστε το τελευταίον κεφάλαιον του βιβλίου του Τωβίτ να δείτε πόσο μοιάζει με τα τελευταία κεφάλαια της Αποκαλύψεως, που περιγράφει εκεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης την άνω Ιερουσαλήμ, την Εκκλησία, την Βασιλεία του Θεού. Γι΄αυτό χάρηκε ο Τωβίας. Γιατί πραγματώθηκε η προφητεία. Και συνεπώς θα πραγματοποιηθούν και οι άλλες, οι έσχατες, οι εσχατολογικές.

Ακόμη ο Ισραήλ, αγαπητοί μου, παραβαίνει τις εντολές του Θεού και ο Θεός μακροθυμεί. Ξέρετε πόσο; Δέκα περίπου αιώνες! Από τότε που έδωσε τον νόμον, είχε πει να τηρούν τις εντολές Του, μάλιστα την εντολήν της αργίας. Μέσα στους δέκα αιώνες, η καταπάτησις των αργιών, μαζεύτηκαν 70 χρόνια! Και τότε λέγει ο Θεός: «Έλα τώρα, τράβα μέχρι την Βαβυλώνα αιχμάλωτος 70 χρόνια, ω Ισραήλ, για να μάθεις να τηρείς τις εντολές μου. Εβδομήντα χρόνια εργαζόσουν στις αργίες μου. Ε, 70 χρόνια θα είσαι αιχμάλωτος εκεί και τα χωράφια σου θα μείνουν ακαλλιέργητα 70 χρόνια, για να ξεκουραστούν». Αγρανάπαυσις υποχρωτική 70 ετών.

Έρχεται ακόμη, αγαπητοί μου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ένας μαθητής Του, ο Ιούδας, Τον προδίδει, κι όμως, όπως λέγει κάποιος πατήρ: «Ἰούδας οὐκ ἀπεβλήθη ὑπο τοῦ Κυρίου διὰ μακροθυμίαν». «Κάποιος», λέγει, «κάποιος θα με προδώσει». Ακόμα και στον χορτασμό των πεντακισχιλίων κάτι είπε εκεί ο Κύριος δια τον Ιούδα. Δεν τον έδιωξε. Δεν τον απεκάλυψε. Τον άφησε. Μακροθυμών.

Μακροθυμεί ο Κύριος ακόμα και για την επιστροφή της Ιερουσαλήμ, από το 33 που Τον σταυρώνει μέχρι το 70 μ.Χ. Τον αφήνει 37 ολόκληρα χρόνια για να μετανοήσει ο Ισραήλ. Αλλά όχι μόνο δεν μετανοεί, αλλά τον Στέφανο φονεύει ο λαός εκείνος, γκρεμίζει από πάνω από το αέτωμα του ναού τον δίκαιον Ιάκωβον τον Αδελφόθεο και ασκεί διωγμόν εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού. Ε, κατέφθασαν τα ρωμαϊκά στρατεύματα και η καταστροφή έμεινε μοναδική εις την Ιστορία. Το λέγει η Αγία Γραφή. Ούτε έγινε, ούτε θα γίνει ποτέ τέτοια καταστροφή πόλεως. Εκατό χιλιάδες δούλοι έγιναν οι Εβραίοι, πουλήθηκαν 100.000 σε όλες τις αγορές τότε του κόσμου. Τα ξύλα τέλειωσαν για να σταυρώνουν και για πολλά χρόνια, λέει, στάθηκε το αίμα λίπασμα για τα χωράφια και η πόλις οργώθηκε με άροτρα. Τέτοια καταστροφή δεν έγινε ποτέ. Και η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι κατεστράφησαν και ξανακτίστηκαν και δεν κατεστράφησαν ολοτελώς. Παρότι έπεσαν ατομικές βόμβες. Φοβερή η καταστροφή εκείνης της πόλεως. Ήταν η δικαία τιμωρία του Θεού. Το 70 μ. Χ. έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και ήνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης.

Αλλά και αυτός ο Απόστολος Παύλος θα είχε την ιδίαν τύχην, όμως μετενόησε. Όμως άκουσε τον Χριστό. Και τι λέει; «Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην (:γι΄αυτόν τον λόγο έχω ελεηθεί), ἵνα ἐν ἐμοὶ πρώτῳ ἐνδείξηται Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ᾿ αὐτῷ εἰς ζωὴν αἰώνιον». «Είμαι υπόδειγμα μακροθυμίας του Θεού».

Αγαπητοί μου, η παραβολή του χρεώστου δούλου δείχνει ακόμα και σαν πρότυπο, όμως είπαμε, μακροθυμίας τον Θεό, αλλά δείχνει ότι ζητάει από τους νέους πολίτας τους Χριστιανούς να είναι το ίδιο. Γράφει ο άγιος Ιγνάτιος: «Μακροθυμήσατε μετ’ ἀλλήλων ἐν πραΰτητι ὡς ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν». «Μεταξύ σας», λέει, «να μακροθυμείτε, όπως ο Θεός με μας». Και λέγει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς, ο Ωριγένης… ακούστε ένα ωραίο: «Ὡς μακροθύμου Θεοῦ υἱοὶ καὶ μακροθύμου Χριστοῦ ἀδελφοί, μακροθυμεῖτε ἐν πᾶσι τοῖς συμβαίνουσιν (:Σαν παιδιά μακροθύμου Θεού και σαν αδέλφια μακροθύμου Χριστού, έτσι κι εσείς σε ό,τι συμβαίνει μεταξύ σας να μακροθυμείτε)».

Ας θυμηθούμε, ακόμη, τον Δαβίδ πώς μακροθύμησε όχι μόνον στον Σαούλ, αλλά και στους απογόνους του. Ας θυμηθούμε ακόμη τον Ισαάκ, που του παίρναν τα πηγάδια οι γύρω οι γείτονες και πήγαινε κι άνοιγε άλλο πηγάδι και του το παίρναν κι αυτό και πήγαινε σ’ άλλο μέρος να σκάψει άλλο πηγάδι. Διαρκώς μακροθυμούσε ο θαυμάσιος Ισαάκ.

Θα λέγαμε, σε ποιους πρέπει να μακροθυμούμε; Λέει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς: «Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας». Σε όλους. Πόσο πρέπει να μακροθυμούμε; Λέγει ο άγιος Ιάκωβος: «Μακροθυμήσατε, ἀδελφοί, ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου». «Μέχρι την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, να μακροθυμείτε». Και συνιστά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Μακροθυμίαν πρὸς ἀλλήλους, ὑπομονὴν πρὸς τοὺς ἔξω». «Προς τους έξω υπομονήν. Προς τους έσω, τους αδελφούς, μακροθυμίαν».

Αγαπητοί μου, η μακροθυμία του Θεού είναι ένα μυστήριον. Γιατί εκφράζει το μυστήριον της σωτηρίας μας. Ποτέ, όμως, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Θεός «μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς –όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος-, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι (:για να μη χαθεί κανένας), ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι (:να βρεθούμε όλοι στον χώρο της μετανοίας). Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί (::θα μπει όριο και θα έρθει ο Κύριος σαν τον κλέφτη την νύχτα)».

Οι άγιοι, βεβαίως, είναι εκείνοι οι θετικοί συντελεσταί στην μακροθυμία του Θεού υπέρ του κόσμου. Είναι οι προσευχές των αγίων. Είναι οι προσευχές της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και παρατείνουν την μακροθυμία του Θεού. Πάντως, κύριον γνώρισμα των πολιτών της Βασιλείας του Θεού, όπως ανάγλυφα το είδαμε σ’ αυτήν την σημερινήν θαυμασία παραβολή του χρεώστου δούλου, είναι η μακροθυμία. «Μέγα φάρμακο εστίν η μακροθυμία στους πειρασμούς», λέγουν οι Πατέρες. Μέγα φάρμακον! «Ἡ μακροθυμία γλυκυτάτη ἐστὶ καὶ εὔχρηστος, ἡ δὲ ὀξυχολία, ὁ θυμός, πικρὰ καὶ ἄχρηστος ἐστίν».

Η μακροθυμία μας εξομοιώνει, αγαπητοί μου, με τον Θεό. Γιατί «οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος· οὐκ εἰς τέλος ὀργισθήσεται, οὐδὲ εἰς τὸν αἰῶνα μηνιεῖ», λέγει ο 102 Ψαλμός. Έτσι, ας επισημάνομε την μακροθυμία. Θα μακροθυμήσει σε μας ο Θεός. Μας συμφέρει αφάνταστα. Ο Κύριος, ότι μας συμφέρει, το απέδειξε στην πολύ χρήσιμη παραβολή του χρεώστου δούλου.

406η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.