«Μηδέν πράξεις σεαυτῷ κακόν».

†. Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, ήδη ευρίσκεται εις την πρώτην ευρωπαϊκήν πόλιν, εις πόλιν επί ευρωπαϊκού εδάφους· εις τους Φιλίππους. Εκεί συνέβη ένα περιστατικόν. Ενώ επήγαιναν εις τον τόπον της προσευχής, έξω από την πόλιν, μια μαντευομένη υπηρέτρια, δούλη, έβγαινε από το σπίτι της και εφώναζε και έλεγε ότι «αυτοί είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι καταγγέλλουν σε σας», έλεγε εις τους συμπατριώτες της, «οδόν σωτηρίας».

   Αυτό συνέβαινε πολλές μέρες και «διαπονηθείς» ο Παύλος εκουράστηκε,  ηγανάκτησε, εστράφη εις τα οπίσω και διατάσσει το πνεύμα το ακάθαρτον να εξέλθει από τον άνθρωπον αυτόν, την κοπέλα αυτή, η οποία είχε πνεύμα πύθωνος και απηλλάγη η κοπέλα από την ώρα εκείνη, αλλά να λάβετε υπόψη σας ότι η κοπέλα αυτή παρείχε πολλήν εργασίαν, χρήματα αρκετά εις τα αφεντικά της, διότι ως μαντευομένη προσέτρεχε όχι μόνον όλη η πόλις, αλλά και ίσως και από τους γύρω τόπους και αντιλαμβάνεσθε, εχρηματίζοντο. Όταν είδαν ότι η ελπίς η οικονομική εξέλιπεν, εξεμάνισαν, εστράφησαν εναντίον των Αποστόλων, άρχισαν να κραυγάζουν μέσα εις την πόλιν, να ξεσηκώσουν τον όχλον. Έτρεξαν οι άρχοντες να δουν τι συμβαίνει. Εκεί ελιντσάρισαν τον Απόστολο Παύλο και τον Απόστολο Σίλα και τελικά, αφού τους καταξέσχισαν τα ρούχα, τους έδειραν ανηλεώς, τους έριξαν μέσα στη φυλακήν.

  Ένα περιστατικό αναπάντεχο. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, βλέπετε τι κάνει ο διάβολος. Ωστόσο, στη φυλακή που τους έριξαν, επήρε ειδική εντολή ο αρχιδεσμοφύλαξ να τους θέσει εις την εσωτάτην φυλακήν. Και τους ησφάλισε εις το «ξύλον». Δηλαδή έβαλε τα πόδια τους μέσα σε ένα ξύλο. Ως εξής ήταν το ξύλο αυτό. Ας πούμε, ένας κορμός δέντρου, όπως είναι στρογγυλός, ήταν κομμένος σε μία χοντρή φέτα, κατόπιν ήταν κομμένος ο κορμός καθέτως, έγινε δύο ημικύκλια, άνοιγαν μία τρύπα στη μέση, ίσα να χωράει το καλάμι του ποδιού, έβαζαν το πόδι εκεί και ξανάκλειναν τα ξύλα αυτά εις τρόπον ώστε, βάζοντας δύο τέτοια στα πόδια του φυλακισμένου, να μην μπορεί να περπατήσει ή να περπατήσει μετά μεγάλης δυσκολίας. Εν τω μεταξύ δε ο άνθρωπος έχοντας στα πόδια του τα ξύλα αυτά, ησθάνετο πολύ άσχημα. Πάρα πολύ άσχημα. Ήταν ταυτοχρόνως όχι μία ασφάλεια, αλλά και πολύ βασανιστικό για τον κρατούμενο. Έτσι ησφάλισαν τους δύο αποστόλους, τον Παύλον και τον Σίλαν.

   Κάπου τα μεσάνυχτα, που ησύχαζε η πόλις, ακούστηκαν ψαλμωδίες. Σηκώθηκε ο Παύλος και ο Σίλας, ξέχασαν τους πόνους τους, ξέχασαν την φυλακή των, ξέχασαν όλα. Αλήθεια, όταν η ψυχή είναι δεμένη με τον Θεό, δεν βλέπει τι μπορεί να συμβαίνει επάνω στη γη. Και άρχισαν να υμνούν τον Θεόν. Λέγει ο απόστολος Παύλος σε μια του επιστολή: «Εάν κανείς λυπάται, ας προσεύχεται· αν χαίρεται: Εὐθυμεῖ τις; Ψαλλέτω (:Ας ψάλλει)». Αλλά εδώ τώρα τι ακριβώς συνέβαινε με τους δύο αποστόλους, οι οποίοι έψαλλον; Ελυπώντο; Ή έχαιρον; Προφανώς έχαιρον. Διότι αλλιώτικα μόνο θα προσηύχοντο, αλλά δεν θα έψαλλαν. Όλοι δε οι κρατούμενοι εξύπνησαν από την ωραιοτάτην και γλυκυτάτην ψαλμωδία των Αποστόλων και «ἠκροῶντο», ήκουον όλοι.

   Εκεί ξαφνικά έγινε ένας σεισμός, πολύ ισχυρός σεισμός, που συνετάραξε πραγματικά την φυλακήν. Σεισμός, όμως, που ήταν μόνον τοπικός, μόνον εις την φυλακήν. Και τότε, όπως εκινήθη ολόκληρος η φυλακή, άνοιξαν οι πόρτες και ελύθησαν και τα δεσμά, πέσαν τα ξύλα από πάνω από τους φυλακισμένους, όλα ελύθησαν. Αν ήταν ένας σεισμός συνήθης, δεν θα έπεφταν τα ξύλα από τα πόδια που ήσαν εκεί δεμένα. Όλα ελύθησαν. Τότε ο αρχιδεσμοφύλαξ, όταν αντελήφθη ότι η φυλακή ήνοιξε, τόσο πολύ ετρόμαξε ότι την άλλη μέρα θα έδινε λόγο εις τους άρχοντας της πόλεως ότι έφυγαν οι κρατούμενοι, ώστε την ώρα εκείνη τράβηξε ένα μαχαίρι να αυτοκτονήσει. Ήταν δε αξιέπαινος πράξις τότε η αυτοκτονία εις τους Ρωμαίους… Και μάλιστα και σοφοί και στρατιωτικοί, πολλάκις, μεγάλοι άνδρες, ηυτοκτόνουν και εθεωρείτο πράξις ηρωική! Έτσι ο αρχιδεσμοφύλαξ τράβηξε μαχαίρι να αυτοκτονήσει.

  Τον είδε ο Παύλος. Τον είδε. Διότι αυτός ήταν απέξω. Ο Παύλος ήταν μέσα. Είτε υπό το φως της σελήνης, των αστέρων κ.λπ., αντελήφθη, λοιπόν, την πράξη που πήγαινε να κάνει ο αρχιδεσμοφύλαξ και του βάζει μια φωνή. Και του λέγει: «Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε». «Μην κάνεις κακό στον εαυτόν σου. Είμαστε όλοι εδώ».

   Αυτή η θέσις του Αποστόλου, «μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν», «μην κάνεις τίποτε το κακό στον εαυτό σου», βεβαίως αναφέρεται, αγαπητοί μου, σε μία συγκεκριμένη περίπτωση. Αυτή που μπροστά του είχε ο Απόστολος. Την περίπτωση της αυτοκτονίας. Και σπεύδει να εμποδίσει τον άνθρωπον αυτόν να αυτοκτονήσει. Αλλ’ όμως, δεν ξέρω εάν αντιλαμβάνεσθε αυτήν την θέσιν του Παύλου, ότι συμπεριλαμβάνει ολόκληρον τον απαγορευτικόν νόμον του Θεού. Παν ό,τι ο Θεός απαγορεύει, παν ό,τι ο Θεός δεν θέλει, εις ολόκληρον τον λόγο Του, εις τον Δεκάλογον και εις την Παλαιάν Διαθήκην και εις την Καινήν Διαθήκην, παν ό,τι απαγορεύει ο Θεός, κατά αρνητικόν τρόπον, συμπεριλαμβάνεται εις αυτόν τον λόγον του Αποστόλου Παύλου: «Μην κάνεις τίποτε κακό εις τον εαυτό σου».

   Πράγματι, αγαπητοί μου, μπορούμε να κάνομε κακό εις τον εαυτόν μας; Βεβαίως μπορούμε να κάνομε κακό εις τον εαυτόν μας. Μπορούν άλλοι να μας κάνουν κακό; Όχι. Καθόλου, τίποτε; Όχι! Απολύτως τίποτε; Όχι! Ω, να το ξέραμε αυτό! Ότι κανείς δεν δύναται να μας βλάψει, κανείς! Ούτε οι δαίμονες, λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ούτε ο κόσμος. Κανείς! Μόνον εμείς μπορούμε να βλάψομε τον εαυτόν μας. Ο καθένας μόνος του. Επαναλαμβάνω. Ούτε οι δαίμονες. Ούτε οι άνθρωποι. «Και αν με αδικήσουν; Κι αν οι άνθρωποι μού αφαιρέσουν την περιουσία μου; Αν οι άνθρωποι μού φονεύσουν προσφιλή μου πρόσωπα; Αν οι άνθρωποι με κακοποιήσουν, με δείρουν, με φονεύσουν ακόμη; Δεν με αδικούν;». Όχι! Ακούσατε τον λόγον του Κυρίου: Ματθαίος 10,26: «Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ». «Μη φοβηθείτε», λέγει, «μη φοβηθείτε εκείνους οι οποίοι σκοτώνουν το σώμα. Την ψυχήν δεν μπορούν».

  Ίσως θα διαμαρτυρηθούμε και θα πούμε: «Μα, Κύριε, ο άνθρωπος είναι και το σώμα και η ψυχή. Είναι ολόκληρη αυτή η ύπαρξις. Πώς, λοιπόν, μπορώ να πω ότι δεν με αδικεί, όταν φθάσει ο άλλος εις το τελευταίο σκαλοπάτι, να με φονεύσει; Δεν με αδικεί;». «Όχι!», λέγει ο Κύριος. «Μη φοβηθείτε. Γιατί; Μία τρίχα», λέγει, «από το κεφάλι σας δεν θα χαθεί!».  «Κύριε, ποια τρίχα δεν θα χαθεί από το κεφάλι μου, που με ξεμαλλιάζουν οι άνθρωποι, με κακοποιούν, με κατακρεουργούν, ποια τρίχα δεν θα χαθεί από το κεφάλι μου;». «Μία τρίχα από το κεφάλι σας δεν θα χαθεί. Μη φοβείσθε. Θα τα πάρετε όλα στην ανάσταση των νεκρών. Και την τελευταία τρίχα της κεφαλής σας! Θα την πάρετε στην ανάσταση των νεκρών! Μη φοβείσθε λοιπόν. Να σας πω τι να φοβηθείτε. Εκείνον που μπορεί να σας βάλει στην γέεννα του πυρός». Είναι ο Θεός.

   Αλλά ο Θεός πότε βάζει τους ανθρώπους εις την γέενναν του πυρός; Όταν ο άνθρωπος αμαρτήσει. Και πότε αμαρτάνει; Όταν θέλει αυτός να αμαρτήσει. Και όχι όταν λέμε με τόση ευκολία: «ο διάβολος με έβαλε». Εάν εσύ δεν ήθελες, αδελφέ μου, ο διάβολος τίποτα δεν μπορεί να κάνει. Δεν δύναται να παραβιάσει την ελευθερία σου. Δεν δύναται. Απλώς δημιουργεί τον πειρασμόν. Αν εις τον πειρασμόν, την δοκιμασία πεις το «όχι», τότε δεν αμαρτάνεις. Και δύνασαι, αδελφέ μου, να πεις το «όχι» στην αμαρτία, διότι αν ο άνθρωπος δεν ηδύνατο να πει το «όχι» στην αμαρτία, τότε θα ήταν ανεφάρμοστο το Ευαγγέλιον. Το Ευαγγέλιο θα ήταν μία ουτοπία. Αλλά για να είναι εφαρμόσιμο σημαίνει ότι ούτε ο διάβολος μπορεί να μας κάνει να αμαρτήσομε. Ούτε ο κόσμος. Όταν λέμε ότι βγαίνομε έξω και υπάρχουν πολλοί πειρασμοί… Ναι. Ουδείς το αρνείται. Όταν λέμε ότι τα πάντα προκαλούν… Ναι. Ουδείς το αρνείται. Αλλά και κανείς δεν δύναται να αρνηθεί ότι δύνασαι, αδελφέ μου, να σταθείς σε οποιαδήποτε εποχή σοδομική και γομορική εποχή, να σταθείς όρθιος. Γιατί; Αν το θέλεις. Μόνον, λοιπόν, εμείς αν βλάψομε τον εαυτόν μας, τότε, αγαπητοί μου, βλαπτόμεθα πραγματικά, γιατί τότε χάνομε την αιώνιον ζωήν.

   Ώστε η αμαρτία βλάπτει. Βλάπτει η αμαρτία. Λέγει στο «Δευτερονόμιον» ο Θεός: «Πρόσεχε σεαυτῷ καὶ φύλαξον τὴν ψυχήν σου σφόδρα (: Πρόσεχε τον εαυτό σου. Και φύλαξε την ψυχή σου πάρα πολύ)». Δεν λέγει: «Πρόσεχε τον κόσμο». Δεν λέγει: «Πρόσεχε τον διάβολο». Αλλά: «Πρόσεχε τον εαυτό σου». Όταν ο Κύριος προσηύχετο δια τους μαθητάς Του, έλεγε: «Πατέρα, δεν Σε παρακαλώ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ’ ἵνα φυλάξῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ». Τι θα πει «να τους φυλάξεις»; «Να τους δώσεις την δύναμιν, την χάρη Σου, να νικούν τον πονηρόν». Βλέπετε; Δεν αίρεται ο πονηρός από τον κόσμον.

   Πάλι η Γραφή λέγει: «Πάσῃ φυλακῇ τήρει σὴν καρδίαν». Είναι παρόμοιο, από πλευράς πνεύματος, με το προηγούμενο του «Δευτερονομίου». «Με κάθε τρόπο φύλαγε την καρδίαν σου». Και λέγουν οι νηπτικοί Πατέρες: «Δεν λέγει: ‘’Πάσῃ φυλακῇ τήρει σοὺς ὀφθαλμούς’’, αλλά ‘’σήν καρδίαν’’». Γιατί; Διότι, αγαπητοί μου, δεν μπορούμε με κάθε τρόπο να φυλάξομε τα μάτια μας. Όσο μπορούμε θα τα φυλάξομε. Εκεί πράγματι δεν μπορούμε απολύτως. Γιατί; Γιατί, όταν περπατάμε στον δρόμο και ξαφνικά είναι μπροστά μας κάτι το ανεπιθύμητον, πώς θα φυλάξομε τα μάτια μας; Πρέπει να περπατούμε με ένα τυφλοπάνι. Πρέπει να βάλομε βουλοκέρι στα αυτιά να μην ακούμε τίποτε. Ώστε δια των αισθήσεων να μη φθάνει τίποτα εις την ψυχήν. Αυτό είναι αδύνατον. Γι’ αυτό δεν λέγει η Γραφή, όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες: «Με κάθε τρόπο θα φυλάς τα μάτια σου ή τις αισθήσεις σου», αλλά «θα φυλάς με κάθε τρόπο την καρδιά σου». Γιατί; Γι’ αυτήν είμαστε υπεύθυνοι. Όχι δια τας αισθήσεις μας πάντοτε. Αλλά δι’ αυτήν είμεθα υπεύθυνοι. Ώστε, όπως λέγει πάλι το «Δευτερονόμιον», «για να μη γεννηθεί», λέγει, «πρόσεχε σεαυτῷ καὶ φύλαξον τὴν ψυχήν σου σφόδρα, για να μη γεννηθεί μέσα στην ψυχή σου, στην καρδιά σου ρήμα κρυπτόν και πονηρόν». Εκείνο που δεν βλέπουν οι άνθρωποι. Κι εκείνο το οποίο στέκεται δολιοφθορεύς και θα σε προδώσει. Και θα σε ρίξει κάτω. «Πρόσεχε λοιπόν», λέγει ο Θεός. Πρόσεχε.

   Αλλά θα ήταν δυνατόν ποτέ να έδινε ο Θεός την εντολήν «Πρόσεχε», εάν δεν είχε ο άνθρωπος την δυνατότητα να προσέξει; Άρα, αγαπητοί μου, ας μη χαριζόμεθα εις τους εαυτούς μας. Μπορούμε να προσέξουμε. Όταν ακούμε το επιχείρημα πολλές φορές από τους άλλους ή εμείς το λέμε ότι… «δεν μπορώ, τι να κάνω;», όχι, αδελφέ μου, μπορούμε να προσέξομε τον εαυτό μας. Και συνεπώς μπορούμε να σωθούμε. Σε κάθε εποχή. Προσέξατε, σε κάθε εποχή μπορούμε να σωθούμε.

  Αλλά υπάρχει, όμως, και μία ακόμη πολύ ωραία σκηνή στη συνέχεια της διηγήσεως. Γι'αυτό ας δούμε και μια ακόμα σκηνή, είναι πολύ χαριτωμένη. Όταν ο αρχιφύλαξ, ο αρχιδεσμοφύλαξ είδε ότι εσώθη, ότι οι κρατούμενοι πράγματι δεν έφυγαν, ο Παύλος και ο Σίλας δεν εδραπέτευσαν, όχι μόνον αυτό, αλλά έσπευσαν να πουν ότι «μη φοβάσαι· όλοι είμαστε εδώ, μην κάνεις το κακό αυτό στον εαυτόν σου», εκείνος τότε συνεδύασε πολλά πράγματα. Ίσως και ο ίδιος να έδειξε μια βαναυσότητα. Διότι βεβαίως ως αρχιδεσμοφύλαξ, έπρεπε ως υπεύθυνος να ασφαλίσει τους κρατουμένους του, δεν θα συμπεριεφέρετο φυσικά με το «σεις» και με το «σας», ούτε «με το γάντι», όταν τους θα τους έβαζε το ξύλο εις το πόδι, φυσικά δεν θα τους έλεγε «Με συγχωρείτε, θα σας βάλω…», όπως ακριβώς ο τσαγκάρης δοκιμάζει παπούτσια σε έναν πελάτη.

   Όταν είδε, όμως, ότι αυτοί οι άνθρωποι ήσαν ασυνήθιστοι, ήσαν σπουδαίοι άνθρωποι, ότι η συμπεριφορά τους είναι άψογη, αντελήφθη ότι είναι άνθρωποι του Θεού. Κι έπεσε στα γόνατα και λέγει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Κύριοι, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Τι ωραίο πράγμα! Αν, ξέρετε, κάθε αμαρτωλός και αποστάτης από τον Θεό, από μας, κάποτε του συνέβαινε ένα περιστατικό στη ζωή του και γύριζε με καθαρή καρδιά, αγνή, παρθενικήν καρδίαν προς τον Θεόν κι έλεγε: «Κύριε, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;», όπως το είπε και ο ευνούχος, ο Αιθίοψ, «Κύριε, τι να κάνω για να σωθώ;» είπε στον Φίλιππον τον διάκονον, «Τι να κάνω για να σωθώ;»· όπως είπαν τότε οι πρώτοι ακροαταί του κηρύγματος του Πέτρου του Αποστόλου την ημέρα της Πεντηκοστής: «Τι να κάνομε για να σωθούμε;». Αλλά βλέπετε ότι τραβάμε πολλά, υφιστάμεθα πολλά, μυαλό δεν βάζουμε και δεν λέμε εις τον Θεόν «τι πρέπει να κάνομε για να σωθούμε». Έρχονται σεισμοί, έρχονται καταποντισμοί, έρχονται απειλές πολέμου, έρχονται πανούκλες και καρκίνοι, έρχονται και έρχονται και οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Τι κρίμα για μας τους ανθρώπους!

   Αλλά ωστόσο, ο θαυμάσιος αυτός άνθρωπος, θαυμάσιος πραγματικά, έθεσε αυτό το ερώτημα εις τους Αποστόλους, οι οποίοι του είπαν πολύ απλά: «Πίστεψε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού και θα σωθείς. Κι εσύ και το σπίτι σου». Προσέξτε μια λεπτομέρεια: «Κι εσύ και το σπίτι σου». Εάν η κεφαλή του σπιτιού φροντίζει για τη σωτηρία, τότε το σπίτι ολόκληρο είναι σωσμένο. Γιατί πραγματικά ο άνδρας είναι η κεφαλή του σπιτιού. Τώρα ξέρετε, γεννιώνται παιδιά με δυο κεφάλια. Το ξέρετε; Γεννιώνται παιδιά με δυο κεφάλια. Το ξέρετε; Το έχετε πάρει είδηση; «Δηλαδή τέρατα», θα μου πείτε. Ε, βέβαια. Όταν μες στο σπίτι σήμερα υπάρχουνε δυο κεφάλια, του ανδρός και της γυναικός… Όταν η γυναίκα θέλει να έχει το δικό της επώνυμο, τον δικό της μισθό, το δικό της κουμάντο και να κινείται «κατὰ τὸ δοκοῦν», δεν έχομε δύο κεφάλια; Δηλαδή έχομε τερατώδη μορφή της οικογενείας. Όπως θα εγεννώντο παιδιά –εκεί θα μας έκανε εντύπωση και θα τρέχαμε να ερευνήσομε το φαινόμενο- γιατί θα εγεννώντο παιδιά με δύο κεφάλια! Τερατώδη όντα. Κι όμως εμείς ήδη δημιουργούμε τερατώδεις καταστάσεις. Όπως είναι η σημερινή αμβλωτική πραγματικά, εξαμβλωτική οικογένεια. Αν μπορούμε να μιλάμε πια για την οικογένεια από δω και μπρος…

   Όμως, ο Απόστολος λέγει: «Να πιστέψεις εις τον Κύριον Ιησούν και εσύ και ο οίκος σου». Και πράγματι μετά από αυτό, επίστευσε, το απεδέχθη πλήρως, επήρε τους Αποστόλους στο σπίτι του, οι οποίοι «ἐλάλησαν αὐτῷ –και εις τους οικείους του-  τὸν λόγον τοῦ Κυρίου». Δηλαδή έγινε μία κατήχηση. Και εν συνεχεία εβαπτίσθη ο αρχιδεσμοφύλαξ και όλο το σπίτι του. Τρία πράγματα δηλαδή συνέβησαν. Επίστεψε, εκατηχήθη, το σπίτι ολόκληρο, και εβαπτίσθη. Τρία πράγματα. Να, αγαπητοί μου, μα πάρα πολύ ωραία εικόνα οικογενειακής ευσεβείας. Όλο το σπίτι. Πίστεψε, κατηχήθηκε, βαπτίστηκε.

   Μήπως έχομε κι εμείς ανάλογες εικόνες στη ζωή μας; «Βεβαίως», θα λέγαμε. «Όλοι πιστέψαμε μες στο σπίτι μας, όλοι βαπτιστήκαμε. Μέσα σε ένα σπίτι είμεθα όλοι βαπτισμένοι. Και όλοι έχομε ακούσει τον λόγον του Θεού. Συνεπώς; Συνεπώς έχομε σωθεί». Το πιστεύομε, έτσι; Αγαπητοί μου, βεβαίως βαπτιστήκαμε, βεβαίως! Αλλά μην ξεχνάμε ότι το θέμα του βαπτίσματος δεν είναι το τέλος της σωτηρίας μας. Αλλά είναι η αρχή της σωτηρίας μας. Όπως το βάπτισμα είναι η πύλη της Βασιλείας του Θεού, η πύλη της Εκκλησίας. Δια της οποίας πύλης εισερχόμεθα εις την Εκκλησίαν, εις την Βασιλείαν του Θεού, έτσι, θα λέγαμε, είναι η αφετηρία, είναι η πύλη. Αλλά «πύλη» δεν θα πει παρά… «τώρα μπαίνω, τώρα αρχίζω».

   Πολλές φορές νομίζομε ότι η ζωή μας σφραγιζομένη με το βάπτισμα, ετελείωσε.  Όχι, αγαπητοί μου! Αντιθέτως, πρέπει να προσθέτομε πίστιν διαρκώς μετά το βάπτισμα. Κατά μείζονα λόγο που έχομε και τον νηπιοβαπτισμόν. Αλλά και θα πρέπει ακόμη, αν θέλετε, και η κατήχησις διαρκώς να αυξάνει. Να ακούμε διαρκώς τον λόγον του Θεού. Έτσι όταν έχομε μια διαρκή κατήχηση στο σπίτι μας… -τι ωραίο πράγμα να διαβάζουν όλοι την Αγία Γραφή! Ακόμη στο τραπέζι ή σε κάποια ξεχωριστή ώρα ή αν δεν έχομε την ξεχωριστή αυτή ώρα… την ώρα του γεύματος ή του δείπνου, όλοι μαζί, πριν σηκωθούμε από το τραπέζι μας, να διαβάσουμε κάτι από την Αγία Γραφή. Και από τον λόγο του Θεού γενικά. Να διαβάσομε κάτι. Ο νοικοκύρης του σπιτιού, η κεφαλή του σπιτιού ή η μητέρα ή όποιος άλλος δύναται ή ένα παιδί ίσως, αν πηγαίνει σχολείο και λοιπά, να πουν δυο λόγια πάνω σ’ αυτό που διαβάστηκε. Αυτή η κατήχησις πρέπει να γίνεται κάθε μέρα.

   Όπου και στον ναό ακόμη θα πηγαίνουμε. Και θα ακούμε και κήρυγμα. Δεν μπορούμε να πούμε: «Τα μάθαμε». Δεν μπορούμε να πούμε: «Κατηχηθήκαμε». Η Θεολογία δεν τελειώνει ποτέ. Πρέπει διαρκώς να κατηχούμεθα. Σ’ αυτήν την κατήχηση την διαρκή, θα έχομε αύξηση πίστεως, διαρκή αύξηση πίστεως. Και τότε, τότε θα έχομε ανανέωση του βαπτίσματος. Αυτό που σήμερα έχομε ανάγκη σαν οικογένειες, να ανανεούμεθα διαρκώς όλοι εις το βάπτισμα. Και όταν έτσι αυτά συμβαίνουν, τότε, όπως μας λέγει εδώ το ιερόν κείμενον, τότε «ἠγαλλιάσατο –όχι ο δεσμοφύλαξ- πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». «Χάρηκε με όλο του το σπίτι, πανοικί, μ’ όλο του το σπίτι».

   Και τότε, αγαπητοί μου, έρχεται η βαθιά και αναφαίρετη ειρήνη μέσα στο σπίτι, η βαθιά του Χριστού χαρά. Τότε μπορούμε να μιλάμε για ευτυχία, για οικογενειακή ευτυχία. Όταν θα έχει εγκαθιδρυθεί ο Χριστός μέσα στο σπίτι μας. Όταν το κέντρον του σπιτιού μας είναι ο Χριστός, η σωτηρία, το άγιον ποτήριον και το άγιο δισκάριον, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Όταν αυτά έχουν αρχίσει, όχι όταν θα έχουμε παντρευτεί και να ‘χουν περάσει μερικά χρόνια και που ίσως θα πούμε: «Ε, ας χαρούμε μερικά πράγματα και μετά βλέπομε παρακάτω». Τι να χαρούμε, αδερφοί μου; Την αμαρτία; Η αμαρτία δίνει χαρά;

    Πρέπει πολύ πριν ξεκινήσουμε να βάλουμε τα θεμέλια του γάμου, θα πρέπει να έχουμε καταρτιστεί. Ξέρετε ότι ο ναός του Σολομώντος πώς κτίστηκε; Δεν ακούστηκε καλέμι και σφυρί στον τόπο της οικοδομής. Ούτε ένας κρότος δεν ακούστηκε, ούτε ένας θόρυβος. Ελατομούντο οι πέτρες μακράν, στο λατομείον. Μετεφέροντο και ετοποθετούντο μόνον. Τούτο κατ’ εντολήν του Θεού. Που σημαίνει: Θέλεις να θεμελιώσεις το σπίτι σου, την οικογένειά σου; Πρέπει κάπου μακριά να έχεις λατομήσει τις πέτρες της υπάρξεώς σου. Δηλαδή; Στα πρώτα σου χρόνια. Όταν είσαι νέος άνθρωπος, θα φτιάξεις τους λίθους τους θεμελίους του μελλοντικού σου γάμου, του οικοδομήματος του μελλοντικού σου γάμου. Και τότε, ω τότε, τότε πραγματικά αυτό το θεμέλιο που λέγεται «οικογένεια» ορθώνεται σε ναό! Πράγματι, σε ζωντανή Εκκλησία του Θεού.

🔸102η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μία νυκτερινή περιπέτεια. (β΄ ἔκδοσις)

†. Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», βλέπομε τον απόστολο Παύλο εις τους Φιλίππους. Έφθασε σ’ αυτήν την πόλιν κατόπιν θείου οράματος, που ο ίδιος το εξήγησε και είπε: «Προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτούς». Είχε δει άντρα Μακεδόνα, που του έλεγε «Παῦλε, διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν». Και ο Παύλος το ερμηνεύει ότι ο Κύριος τούς προσκαλεί εις την Μακεδονίαν. Ήταν η πρώτη φορά που Χριστιανός απόστολος πατούσε το πόδι του σε ευρωπαϊκόν έδαφος.

   Οι περιπέτειες, όμως, που συνέβησαν στην πόλη των Φιλίππων, που ήταν πόλις colonia, δηλαδή έδρα ρωμαϊκής αρχής, θα ‘λεγε κάποιος ότι δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ ο Θεός να ήθελε ο Παύλος να φτάσει έως εκεί. Διότι υπήρξαν περιπέτειες εκεί σ΄ αυτήν την πόλη. Κι όμως, ακριβώς γι’ αυτές τις περιπέτειες ο Κύριος εκάλεσεν τον Παύλον εις τους Φιλίππους.

   Είναι γνωστή η ιστορία της μαντευομένης, αλλά επειδή λίγο αργήσατε, δεν ακούσατε την αποστολική περικοπή, με μόνο δύο λόγια σας λέγω ότι όταν ο Παύλος έφτασε εις τους Φιλίππους και εκεί βρήκε μία ομάδα προσηλύτων γυναικών και που έκαναν την προσευχή τους έξω από την πόλη σε ένα μικρό χείμαρρο, εκεί, ποταμάκι και ο Παύλος τις συνήντησε και κάθε μέρα πήγαινε εκεί και τους εδίδασκε. Κάποια μέρα περνώντας από ένα δρόμο, από ένα σπίτι πετάχτηκε μία δούλη, υπηρέτρια, και εφώναζε και έλεγε ότι «Αυτοί είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι καταγγέλλουν σε σας οδόν σωτηρίας». Ο Παύλος εκούνησε το κεφάλι του και δεν είπε τίποτα. Την επομένη το ίδιο, την μεθεπομένη το ίδιο. Λέγει εκεί ο ιερός Λουκάς «διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος», δηλαδή ηγανάκτησε για το φαινόμενον στέκεται και λέγει στον δαίμονα που ήταν εις την ψυχήν, στην καρδιά αυτής της κοπέλας, η οποία, επαναλαμβάνω, ήτανε μαντευομένη, «μέντιουμ» θα το λέγαμε σήμερα, κάπως έτσι, και λέγει: «Φύγε –σε ποιον, «φύγε»; Εις τον διάβολον- φύγε και άλλη φορά να μην ξανάρθεις να κατοικήσεις μέσα στην ψυχή αυτής της κοπέλας». Η κοπέλα αυτή αυτομάτως έχασε την μαντική της ικανότητα. Το είδαν αυτό τα αφεντικά της, οι οποίοι την εξεμεταλλεύοντο. Γιατί όλοι πήγαιναν να πάρουν τη μαντεία τους και βέβαια επί χρήμασι.

  Και τότε αγανακτισμένα τα αφεντικά ‘πιάσαν τον Παύλο και άρχισαν να τον κτυπούν, αφού τον κατήγγειλαν στις αρχές και έγινε μες στον δρόμο μία απίθανη σκηνή. Μόλις πρόλαβαν εκεί οι Ρωμαίοι άρχοντες να σώσουν τον Παύλον, αφού βεβαίως και εκείνοι έβαλαν το χέρι τους χτυπώντας τον, μαζί δε έτυχε και ο Σίλας. Ο Λουκάς δεν φαίνεται να έχει μπει σε αυτήν την περιπέτεια, ποιος ξέρει, προεπορεύετο, δεν πήγε εκείνη την ημέρα εκεί εις τον κοινόν τόπον προσευχής - δεν γνωρίζουμε- το θέμα είναι ότι τους έβαλαν στη φυλακή, αφού, βέβαια, τους έδωσαν πολύ πολύ ξύλο.

  Στη φυλακή όταν τους έβαλαν, όπως παρήγγειλαν οι άρχοντες – λέγω «οι άρχοντες» διότι δεν ήταν πρωτοφανές το φαινόμενον να είναι περισσότεροι του ενός· δηλαδή διοικηταί περισσότεροι του ενός. Γι'αυτό λέμε: «οι άρχοντες»- παρήγγειλαν εις τον δεσμοφύλακα να τον βάλουν τον Παύλον εις την εσωτάτην φυλακήν. Μέσα μέσα. Σε μπουντρούμι. Και να τους ασφαλίσουν και των δύο, και του Σίλα και του Παύλου τα πόδια εις το «ξύλον». Τι ήταν αυτό το «ξύλον»; Ήταν ένα πελώριο, στρογγυλό ξύλο κομμένο, δηλαδή ήταν μία χονδρή, πολύ χονδρή φέτα, στρογγυλό, ήταν κομμένο, στην μέση έκαναν μία εγκοπή, ώστε να χωράει το καλάμι ενός ποδιού. Περνούσαν εκεί το πόδι και το ‘κλειναν κατόπιν το ξύλο, το βίδωναν, το κάρφωναν, και το πόδι έπρεπε να κουβαλάει αυτό το ξύλο. Ένα τέτοιο στο ένα πόδι, ένα τέτοιο στο άλλο πόδι. Δεν μπορούσε κανείς να μετακινηθεί, ήταν βαριά τα ξύλα αυτά. Ώστε να υπάρξει μία ασφάλεια για έναν κρατούμενον που μπορούσαν να έχουν εις την φυλακήν. Αυτό και στον Σίλα έγινε.

   Αλλά, κάτι εκπληκτικόν. Κάπου τα μεσάνυχτα, Παύλος και Σίλας, μας σημειώνει ο Λουκάς, προσευχόμενοι ύμνουν τον Θεόν. «Ἐπηκροῶντο δὲ αὐτῶν οἱ δέσμιοι». Οι άλλοι κρατούμενοι άκουγαν την ψαλμωδία. Θα ‘λεγαν: «Τι περίεργοι άνθρωποι… Τόσο ξύλο έφαγαν, σε μπουντρούμι βρίσκονται, είναι κακοποιημένοι και συνεχίζουν να είναι κακοποιημένοι εφόσον τα πόδια τους είναι εις το ξύλον, πώς ψάλλουν αυτοί οι άνθρωποι; Πού βρίσκουν αυτό το κουράγιο;». Αλλά «ἐπηκροῶντο», λέγει, «οἱ δέσμιοι», «άκουγαν». Έχει σημασία αυτό.

   Κάποια στιγμή έγινε ένας τοπικός, φοβερός σεισμός. Τόσο φοβερός, ώστε τα θεμέλια της φυλακής εσαλεύθησαν, οι πόρτες άνοιξαν, και το εκπληκτικόν, όλα τα δεσμά των φυλακισμένων έπεσαν. Και του Παύλου και του Σίλα. Θα μου πείτε, από ένα ξύλο που ακουμπάει στη γη και είναι καρφωμένο, ο σεισμός μπορεί να συντελέσει στο να ανοίξει αυτό το ξύλο; Ή να πέσουν οι αλυσίδες από τα χέρια; Δεν είναι κτίσμα να πέσει το κτίσμα. Όπως το παραπέτασμα του ναού τότε, στη Σταύρωση του Χριστού, με τον σεισμό σχίστηκε στα δυο. Είναι γνωστό, όμως, ότι δεν παθαίνει τίποτα ούτε ένα ξύλο από τον σεισμό, πολύ παραπάνω ένα ύφασμα. Ήτανε θαύμα. Ήταν θαύμα! Λύθηκαν τα δεσμά όλων των δεσμίων, όλων των κρατουμένων, έπεσαν κάτω. Άνοιξαν όλες οι πόρτες.

  «Ἔξυπνος», λέει, «γενόμενος ὁ δεσμοφύλαξ», «ξύπνησε, είδε το πράγμα, τις πόρτες ανοιχτές» -τότε δε τα πράγματα ήσαν πολύ διαφορετικά, η ευθύνη του δεσμοφύλακος ήταν πολύ μεγάλη έναντι των αρχών- και αντελήφθη αμέσως ότι τα πράγματα θα ήσαν πολύ άσχημα με αυτόν. Δηλαδή, την άλλη μέρα θα είχε να απολογηθεί αυτός και θα εφονεύετο- θυμηθείτε εκείνους τους δεκαέξι στρατιώτες, τέσσερις τετράδες, που εφύλατταν τον Πέτρον εις την Ιερουσαλήμ και ο Πέτρος, κατά θαυμαστόν τρόπον απελευθερώθη από τον Κύριον, αυτούς ο Ηρώδης τούς εφόνευσε. Και επειδή υπάρχει μια φιλοτιμία σε πολλούς ανθρώπους, μία ευθιξία, σου λέει: «Προκειμένου να δικαστώ και να εκτελεστώ, θα αυτοκτονήσω». Τραβάει, λοιπόν, το μαχαίρι του ο άνθρωπος αυτός να αυτοκτονήσει!

   Εκείνη την ώρα βρέθηκε μπροστά του ο Παύλος. Ας μου επιτραπεί να πω, θα βάλω την φρασούλα μέσα σε εισαγωγικά: «ο πανταχού παρών Παύλος»! Δεν είναι πανταχού παρών, γιατί ο Θεός είναι πανταχού παρών, γι'αυτό βάζω τη φρασούλα μέσα σε εισαγωγικά. Ο άνθρωπος ο δυναμικός, που βρισκόταν παντού. Και του λέγει: «Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν». «Μην κάνεις εις τον εαυτό σου κανένα κακό! Όλοι είμεθα εδώ!». «Αυτός», λέει, «πήδηξε» - καταλαβαίνετε την τρομάρα του. Ζήτησε φως. Σημειώσατε δε ότι το σπίτι του δεσμοφύλακος ήταν πάνω από τη φυλακήν. Δηλαδή διώροφο. Κάτω η φυλακή, από πάνω το σπίτι. Και τότε εζήτησε να δει τι γίνεται. Περίεργο... Ούτε ο Παύλος εδραπέτευσε, ούτε ο Σίλας, ούτε οι άλλοι κρατούμενοι. Αλλά μετά ασφαλείας έκλεισε τις πόρτες ο δεσμοφύλαξ και πήγε η καρδιά στη θέση της. Όταν, βεβαίως, ο Παύλος τον βεβαίωνε: «Ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε». «Μην κάνεις κακό. Όλοι εδώ είμαστε».

  Τι μεγάλη μορφή ο Παύλος, αλήθεια… Τον αγαπάτε τον απόστολον Παύλον; Εγώ τον αγαπώ πολύ. Μετά από τον Ιησούν Χριστόν και την Θεοτόκον, πάρα πολύ αγαπώ τον Παύλον. Δεν σπεύδει, όπως σας είπα, να δραπετεύσει, έδωσε, όμως, ένα θαυμάσιο ευαγγελικό μάθημα. Ποιο ήταν αυτό; Η εντιμότης. Μπορεί ο Θεός να επέτρεψε τον σεισμόν, μπορεί -γιατί περί θαύματος επρόκειτο, όπως σας είπα- αλλά εφόσον είμεθα κρατούμενοι, εδώ θα μείνουμε. Οι πόρτες μπορεί να είναι ανοιχτές, αλλά εμείς εδώ θα μείνουμε. Εντιμότης. Ω αυτή η εντιμότης… Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος - διότι ο δεσμοφύλαξ αντελήφθη ότι κανείς πια δεν είχε δραπετεύσει πράγματι και ότι αυτοί οι κακοποιοί, ο Παύλος και ο Σίλας, οι «κακοποιοί», βάζω τη λέξη μέσα σε εισαγωγικά, «οι κακοποιοί είναι εδώ!». Λέει, λοιπόν, ο Ιερός Χρυσόστομος : «Ἐθαύμασε μᾶλλον τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ Παύλου - ο δεσμοφύλαξ-· ἐξεπλάγη τὴν ἀνδρείαν, ὅτι καὶ φυγεῖν δυνάμενος, οὐκ ἔφυγεν· καὶ ὅτι αὐτὸν ἐκώλυσεν τῆς σφαγῆς». «Εθαύμασε», λέγει, «την φιλανθρωπία του, την εντιμότητα ακόμη. Μπορούσε να φύγει. Δεν έφυγε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον εμπόδισε και να αυτοκτονήσει».

   Ύστερα ο δεσμοφύλακας, άνθρωπος της αγοράς, δεν ήταν κάποιος λεπτεπίλεπτος κ.τ.λ. είχε να κάνει με κρατουμένους. Δεν ήξερε ο κάθε κρατούμενος ποιος είναι; Όσους του πήγαιναν εκεί, δεν ήξερε ο δεσμοφύλαξ ποίοι ήσαν; Είδε, όμως, σε αυτούς τους ανθρώπους ότι ήσαν σπουδαίοι άνθρωποι. Δεν ήσαν κακοποιοί αυτοί οι άνθρωποι. Ήσαν εκπληκτικοί άνθρωποι! Ύστερα, όχι για κανένα κακούργημα τούς έβαλαν στη φυλακή, αλλά για λόγους, ας το πούμε, θρησκευτικούς. Αυτός που ήταν κύριος, ο δεσμοφύλαξ και οι κατάδικοι βεβαίως ήσαν όχι κύριοι, γονατίζει μπροστά τους και τους λέει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Κύριοι!» Συνήθως δεν βάζομε τους κρατουμένους με τον τίτλον «κύριος». Μάλιστα, εγώ το γράφω όταν στέλνω σε κάποιον κρατούμενον, αλλά συνήθως δεν γίνεται έτσι. Αλλά: «Κρατούμενον…- στον φάκελο, που στέλνω μία επιστολή, μία επιταγή- κρατούμενον τάδε». «Κύριοι…Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». «Τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». Και τώρα αυτός γίνεται δούλος. Και οι Απόστολοι γίνονται κύριοι. Αυτά συμβαίνουν όταν αρχίζει να γράφεται η ιστορία της σωτηρίας… Ας την δούμε με δύο λόγια.

   «Τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». Ερωτώμεθα: Τι είναι εκείνο που έκανε τον δεσμοφύλακα να ζητά να μάθει πώς μπορούσε να σωθεί; Η χάρις του Θεού! Αυτή, αγαπητοί μου, ήγγισε την ψυχή του. Μπορούσε να θαυμάσει, βεβαίως, την εντιμότητα των καταδίκων. Να τους ευχαριστήσει για την προσφορά τους. Αλλά τίποτε περισσότερο. Να πει: «Σπουδαίοι άνθρωποι». Αλλά τίποτε περισσότερο. Εξάλλου, κανείς άλλος δέσμιος, όσο τουλάχιστον μας καταγράφει αυτά ο ευαγγελιστής Λουκάς, δεν εζήτησε να γίνει Χριστιανός. Κανείς άλλος κρατούμενος. Είδαν και οι άλλοι. Κι όμως δεν ζήτησε κανείς. Γιατί αυτός ο δεσμοφύλαξ εζήτησε να σωθεί; Τι συνέβη με αυτόν; Το Πνεύμα το Άγιον όταν εκώλυσε, εμπόδισε τους Αποστόλους να προχωρήσουν εις το εσωτερικόν της Μικράς Ασίας διότι ήθελαν να πάνε ανατολικά, προς την Άγκυρα, αυτό ήταν το καταστρωμένο σχέδιο το ιεραποστολικό του Παύλου, δεν τους άφησε το Πνεύμα το Άγιον. «Οὐκ εἴασεν αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον». «Δεν τους άφησε». Και τότε εμφανίστηκε ο άνδρας Μακεδών, «ὁ ἀνὴρ ὁ Μακεδών» και τους είπε κ.τ.λ. - αυτά που σας είπα.

   Το Πνεύμα το Άγιον πρώτα πρώτα εμποδίζει τον Παύλον να πάει ανατολικά και να ‘ρθει εις την Ελλάδα, εις τους Φιλίππους, για τον δεσμοφύλακα! Πρώτα για τον δεσμοφύλακα. Βεβαίως ήταν και η Λυδία. Και για την Λυδία! Αυτήν την θαυμασία γυναίκα. Πραγματικά, ήταν ο άνθρωπος, που χωρίς να το ξέρει, εις την προαίρεσή του ήταν, έπρεπε να σωθεί. Και τώρα το Πνεύμα το Άγιον στέλνει τον Παύλον για να τον σώσει. Και κοιτάξτε πώς τον σώζει. Μέσα από μία σωρεία δυσαρέστων περιστατικών. Είναι εκπληκτικό το Πνεύμα το Άγιον τι δρόμους βρίσκει προκειμένου να σώσει έναν άνθρωπο. Και όχι μόνον αυτόν τον άνθρωπο, αλλά και ολόκληρο το σπιτικό του.

   Και η απάντησις του Παύλου: «Πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου». «Πίστεψε», λέει, «εις τον Κύριον Ιησούν και θα σωθείς κι εσύ και το σπιτικό σου». Σαν να του έλεγε: «Εσύ μας απεκάλεσες εμάς ‘’κυρίους’’. Αλλά σου λέω ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός. Σ’ Αυτόν που σε καλώ να πιστεύσεις, επειδή ζήτησες να σωθείς. Αυτός είναι Εκείνος, ο Οποίος θα σε σώσει. Και εσένα και ολόκληρο το σπίτι σου».

  Ο διάβολος έλεγε μιαν αλήθεια, όταν δια στόματος μαντευομένης έλεγε: «Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν (:σε σας - λέει- καταγγέλλουν) ὁδὸν σωτηρίας».  Άλλο ότι δεν έπρεπε να γίνει πιστευτός. Διότι δεν θα πάρομε διαπιστευτήρια ή μάλλον την αλήθεια από το στόμα του διαβόλου. Αλλά είδατε; Οδόν σωτηρίας. Προσέξτε, ο διάβολος λέει και μερικές αλήθειες, για να πει τα μεγάλα του ψέματα μετά. Και δεν πρέπει ποτέ να ακούμε μία πληροφορία από το στόμα κάποιου μάντη, μάντεως, ποτέ! Ποτέ!

   Αλλά είδατε; Έγινε λόγος περί σωτηρίας. Γι’ αυτό και αυτός ο άνθρωπος λέγει: «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Και ο Απόστολος του λέγει: «Πίστευσε εις τον Ιησούν Χριστόν και θα σωθείς κι εσύ  - καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου - θα σωθείς κι εσύ και το σπιτικό σου». Δεν είπε: «Εσύ». Αλλά είπε: «Εσύ και το σπιτικό σου». Γιατί; Γιατί ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογενείας. Δεν είναι έτσι; Έτσι το όρισε ο Θεός. Και συνεπώς έπρεπε να σωθεί η κεφαλή, αλλά να σωθεί και το σώμα. Είναι κάτι περίεργο, αποτείνομαι προς τους άνδρες, όταν, πολλές φορές η γυναίκα πιστεύει και ζει πνευματική ζωή, τα παιδιά πιστεύουν, ο άνδρας δεν πιστεύει. Είναι πάρα πολύ περίεργο, να πιστεύει το σώμα, αφού το σώμα είναι η οικογένεια και να μην πιστεύει η κεφαλή. Να σώζεται το σώμα και να χάνεται η κεφαλή. Δεν είναι περίεργο σχήμα αυτό; Αγαπητοί μου, ο άνδρας πρέπει να είναι ο πιστός. Και να ακολουθήσει ολόκληρο το σπιτικό του. «Συ και ο οίκος σου. Συ και το σπίτι σου».

   «Καὶ ἐλάλησαν αὐτῷ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ». Είδατε; Τον κατηχούν. Όχι μόνον τον ίδιον, αλλά και όλο το σπιτικό του. Ποιους μπορούσε να έχει το σπίτι αυτό; Τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας. Η σύζυγος, τα παιδιά, ίσως κάποιοι συγγενείς, κανένας παππούς, καμία γιαγιά, κανένας θείος, καμία θεία και ακόμα και το υπηρετικό προσωπικό. Όλο το σπιτικό άκουσαν κήρυγμα, άκουσαν κατήχηση.

   Σπουδαιότατο έργο που τονίζει η Εκκλησία, έχει ατονίσει όμως τώρα δυστυχώς, ήταν η Κατήχησις. Ακούστε τι λέγουν οι «Αποστολικές Διαταγές» εις το 8^ον βιβλίον: «Ἐργαζέσθωσαν οἱ δοῦλοι πέντε ἡμέρας». Βλέπετε, λοιπόν, το πενθήμερο δεν είναι καινούριο πράγμα. Ουου… το εγκαινίασε προ πολλού η Εκκλησία. Πριν δύο χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι επινόησις καινούρια. «Να εργάζονται», λέγει, «πέντε ημέρες». «Σάββατον δὲ καὶ Κυριακὴν σχολαζέτωσαν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ -α, όχι να τρέχουν, να παίρνουν το αυτοκίνητο και να τρέχουν και να τρέχουν σαν δαιμονισμένοι, για να έχομε 15, 20, 25 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες κάθε Σαββατοκύριακο- Αλλά να πηγαίνουν στην Εκκλησία. Να ακούσουν κατήχηση- διὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς εὐσεβείας». Ένα από τα ονόματα του Χριστιανισμού είναι και τούτο: «Ευσέβεια». «Ευσέβεια» θα πει Χριστιανισμός. «Να ακούσουν», λέγει, «διδασκαλίαν του Χριστιανισμού». Δηλαδή κατήχηση.

   Να πάλι το  ίδιο βιβλίο τι λέγει στο 7^ο κεφάλαιο, για να δείτε το περιεχόμενον της Κατηχήσεως. Πολύ γρήγορα: «Περὶ Θεοῦ τοῦ ἀγεννήτου γνῶσιν (: γνώση του αγεννήτου Θεού), τὴν περὶ υἱοῦ μονογενοῦς ἐπίγνωσιν (: να γνωρίσουν τον Υιόν), τὴν περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος πληροφορίαν (: για τον Άγιον Τριαδικό Θεό)· μανθανέτω δημιουργίας διαφόρου τάξιν (: άγγελοι, άνθρωποι), προνοίας εἱρμόν (:πώς φροντίζει ο Θεός), νομοθεσίας διαφόρου δικαιωτήρια (:δηλαδή διαφορά νόμου και χάριτος· πώς θα σωθείς)· παιδευέσθω δέ διατί  ὁ κόσμος γέγονεν (:γιατί έγινε ο κόσμος, η Δημιουργία) καὶ δι’ ὅ κοσμοπολίτης ὁ ἄνθρωπος ἐτάχθη (: και ο άνθρωπος έγινε - Σας αρέσει αυτή η λέξις; Σήμερα, όμως, έχει άλλη έννοια- κοσμοπολίτης. Σήμερα έχει την έννοια του κοσμοπολιτισμού, που δεν αναγνωρίζω ούτε σύνορα, ούτε τίποτα. Έχει αρνητικήν έννοιαν.)· ἐπιγινωσκέτω τὴν ἑαυτοῦ φύσιν (:να γνωρίζει τι είναι ο άνθρωπος, ψυχή και σώμα), οἵα τις ὑπάρχει (:αυτή που υπάρχει)». Και λοιπά και λοιπά.

   Βέβαια, θα λέγαμε ότι ο απόστολος Παύλος έκανε μία συντομοτάτη κατήχηση, γιατί δεν μπορούσε να επεκταθεί. Αυτή η κατήχηση κρατούσε καιρό και καιρό. Συντομοτάτη κατήχηση έκανε εις το σπιτικό του δεσμοφύλακος, ώστε να πιστέψουν και να σωθούν.

  «Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς –μας σημειώνει παρακάτω ο ιερός Λουκάς- ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν (:τους έπλυνε τις πληγές), καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα (:όλο το σπίτι βαπτίστηκε)». Τι ωραίο! Πώς αλλάζει εδώ τώρα η συμπεριφορά, ε; Τους πλένει τις πληγές. Ποιος; Ο δεσμοφύλακας! Εκείνος τους λούει και εκείνοι τον βαπτίζουν. Και όπως λέγει ωραιότατα ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἔλουσεν αὐτοὺς καὶ ἐλούσθη (:τους έλουσε και λούστηκε) · ἐκείνους μὲν ἀπὸ τῶν πληγῶν ἔλουσεν (:τους έλουσε από τις πληγές), αὐτὸς δὲ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἐλούσθη (:ελούσθη από τις αμαρτίες του)» Τι ωραίο! Ανταλλαγή έργου αγάπης. Έτσι βαπτίζεται όλο το σπιτικό. Πρέπει να υπονοήσουμε έμμεσα ότι ίσως υπήρχαν κάποιο ή κάποια μικρά παιδιά. Εδώ ομοίως -και εδώ, όχι μόνο από δω- υπονοείται και ο νηπιοβαπτισμός. Γιατί μας κατηγορούν, γιατί κάνομε τον νηπιοβαπτισμόν.

   «Ἀναγαγών τε αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρέθηκε τράπεζαν, καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». Τι ωραία! Τους παρέθεσε τραπέζι στο σπίτι του. Τραπέζι. Τραπέζι, που είναι σημείον κοινωνίας, αγάπης, ευτυχίας. Και εβαπτίσθησαν όλοι. Και πιθανότατα ο Παύλος στο τραπέζι ετέλεσε και το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας και εκοινώνησαν. Όπως κοινωνούν εκείνοι οι οποίοι βαπτίζονται. Και ο άνθρωπος αυτός ετράφη… Τους έδωσε τροφή εις τους Αποστόλους και ετράφη με το σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και όπως σημειώνει πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος: «Οὐκ ἐπειδὴ ἐσώθη εὐφράνθη, ἀλλὰ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». «Όχι», λέει, «επειδή σώθηκε η ζωή του, δηλαδή, γι'αυτό χάρηκε, αλλά γιατί πίστεψε εις τον Θεόν». Είναι κάτι δηλαδή βαθύτερο.

   Αγαπητοί, είδαμε μία πολύ ωραία εικόνα παννυχίδος. Τι θα πει «παννυχίς»; Θα πει νυχτερινή γιορτή. Η Εκκλησία μας κάνει αυτές τις νυχτερινές γιορτές, τις παννυχίδες. Οι γνωστές «αγρυπνίες». Γι'αυτό, βλέπει κανείς μέσα σε μία παννυχίδα μία ποικιλία πραγμάτων. Και στα μοναστήρια παρατίθεται και τράπεζα. Γιατί; Διότι εκείνη η εικόνα στους Φιλίππους ήταν μία… να την πω «μικρογραφία» ή να την πω «μεγαλογραφία»; Ήταν ένα υπόδειγμα πώς οι Χριστιανοί πρέπει να ακούν τον λόγο του Θεού, να κοινωνούν, να χαίρονται και όλη την νύχτα να υμνούν τον Θεό. Πόσο ωραία πράγματα, αλήθεια, που, αν τα δούμε κατάματα, όλα αυτά, θα έχομε πολλή χαρά.

   Ο άνθρωπος αυτός κατοπινά, όταν ο Παύλος θα είναι στη Ρώμη, θα διαβάζει και την προς Φιλιππησίους επιστολή του Παύλου. Και ασφαλώς θα την διάβαζε και θα την ξαναδιάβαζε. Γιατί θα χαιρόταν να την διαβάζει. Αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, ο Παύλος και ο Σίλας και ο Λουκάς -δεν ήταν εκείνο το βράδυ, το ξαναλέγω, ήταν όμως στους Φιλίππους - αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, που ήρθαν να κηρύξουν Χριστόν στην πόλη τους. Και ο δεσμοφύλακας και το σπιτικό του όλο σώθηκε.

   Είθε ο Θεός να βλέπει την αγαθή μας προαίρεση και να δίνει σε όλους μας ευκαιρίες σωτηρίας.

🔸496η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ μαντευομένη τῶν Φιλίππων καί οἱ κακοτεχνίες τοῦ διαβόλου.

†. Ο ευαγγελιστής Λουκάς, αγαπητοί μου, στις «Πράξεις των Αποστόλων», μας αναφέρει ένα περιστατικόν, μόλις επάτησε ο απόστολος Παύλος το πόδι του σε ευρωπαϊκό έδαφος και συγκεκριμένα εις τους Φιλίππους της Μακεδονίας. Το περιστατικόν αυτό ήτο το εξής· όπως μας το διηγείται μάλιστα με πολύ απλά λόγια: «᾿Εγένετο δὲ πορευομένων ἡμῶν εἰς προσευχὴν παιδίσκην τινὰ ἔχουσαν πνεῦμα πύθωνος ἀπαντῆσαι ἡμῖν, ἥτις ἐργασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς μαντευομένη. Αὕτη κατακολουθήσασα τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ ἔκραζε λέγουσα· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας. Τοῦτο δὲ ἐποίει ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. Διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἐπιστρέψας τῷ πνεύματι εἶπε· παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς. Καὶ ἐξῆλθεν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ».

   Είναι ένα συγκλονιστικό περιστατικό, το οποίον μας είναι πάρα πολύ χρήσιμο. Ο Απόστολος Παύλος με τους συνεργάτας του, τον Σίλα και τον Λουκά και τον Τιμόθεον, πηγαίνει έξω από την πόλη κάθε μέρα, περνώντας από έναν συγκεκριμένο δρόμο, και εκεί εγίνετο μια συγκέντρωσις Ιουδαίων και προσηλύτων, δηλαδή εκείνοι που είχαν πιστέψει στον αληθινόν Θεό δια των Ιουδαίων και εκεί έκαναν προσευχή και τους εκήρυσσε τον Χριστόν. Κάθε μέρα, όμως, που περνούσε έξω από ένα σπίτι, την ώρα εκείνη πετιόταν μία δούλη, η οποία εφώναζε μες στον δρόμο: «Αυτοί είναι άνθρωποι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι ήλθαν να  κηρύξουν σε σας, τους κατοίκους των Φιλίππων, οδόν σωτηρίας».

   Ο Απόστολος Παύλος την ήκουσε, εκούνησε το κεφάλι του και έφυγε. Την δεύτερη μέρα το ίδιο, την τρίτη ημέρα το ίδιο, κάθε ημέρα εγίνετο το ίδιο. Ο Απόστολος Παύλος ηγανάκτησε. Διότι μπροστά του είχε τον εκπρόσωπο της ειδωλολατρίας, που εξεπροσωπείτο από το μαντικό πνεύμα και βλέποντας ότι έχει μπροστά του τον ίδιο τον διάβολο, γυρίζει και λέγει προς το ακάθαρτον πνεύμα που ήτο εις την κοπέλα, η οποία είχε πνεύμα πύθωνος, δηλαδή ήταν μαντευομένη και έλεγε, αφού ανήκε σε κάποια αφεντικά, την εξεμεταλλεύοντο, πήγαινε όλη η πόλις εκεί και έπαιρνε μαντικές πληροφορίες και έπαιρναν χρήματα τα αφεντικά της. Οπότε αυτή εμαντεύετο με την βοήθεια αυτού του πονηρού πνεύματος, το πνεύμα του πύθωνος. Και τότε ο Απόστολος αποτείνεται προς το πνεύμα το πονηρόν και λέγει να φύγει και να μην ξαναμπεί εις την κοπέλα αυτή. Και την ιδίαν στιγμή έχασε την μαντική της ικανότητα η κοπέλα.

   Τώρα, βέβαια, το πόσο κόστισε αυτό εις τον Απόστολον Παύλον και τον Σίλα, τους οποίους συνέλαβαν οι κάτοικοι εκεί της περιοχής, της πόλεως των Φιλίππων, με τις φωνές των αφεντικών αυτής της κοπέλας, ακριβώς διότι έχασαν την δουλειά τους. Και τότε ο απόστολος Παύλος και ο Σίλας οδηγήθηκαν στις φυλακές. Έφαγαν πολύ ξύλο και λοιπά. Το πιο κάτω περιστατικά τα ενθυμείσθε από την περικοπή που ανεγνώσθη.

   Όμως αυτό το περιστατικό για μας είναι πολύ χρήσιμο. Έρχεται να μας πει ότι εδώ κάτι γίνεται. Ότι έχομε πρόσωπα τα οποία μετέρχονται μια δουλειά με την βοήθεια του διαβόλου, του σατανά. Και είναι μία δουλειά, η οποία είναι τόσο παλιά, όσο παλιός είναι ο άνθρωπος. Και συνεχίζεται αυτή η κατάστασις εφόσον βεβαίως ο διάβολος δεν πέθανε, υπάρχει, κινείται, ενεργεί πάντοτε εναντίον του πνεύματος του Χριστού και προσφέρει εκείνα τα οποία προσέφερε και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δική του η λατρεία. Όταν, λοιπόν, πηγαίνομε σ’ αυτές τις πόρτες, είτε να κάνομε μάγια, είτε να έχομε κάποια μαντεία, είτε ακόμη για να πληροφορηθούμε δια του πνευματισμού κάτι, αναμφισβήτητα πηγαίνομε στη πόρτα του διαβόλου.

   Θα ήθελα, λοιπόν, στην αγάπη σας, να σας έλεγα λίγα λόγια, για να προσέχομε εμείς οι Χριστιανοί και να μην νομίζουμε ότι αυτά όλα είναι από τον Θεό, είναι καλά, είναι χρήσιμα και συνεπώς θα πρέπει να είμεθα πάρα πολύ προσεκτικοί.

   Έχομε τέσσερις κατηγορίες αυτών όλων των πραγμάτων. Η πρώτη κατηγορία είναι οι προλήψεις.  Η δεύτερη κατηγορία είναι η μαγεία. Η τρίτη κατηγορία είναι η μαντεία. Και η τετάρτη κατηγορία είναι ο Πνευματισμός.

   Στην κατηγορία των προλήψεων, θα είχαμε να πούμε ότι ο άνθρωπος αποδίδει κάποια δύναμη, είτε σε έμψυχα, είτε σε άψυχα αντικείμενα, τα οποία, κατά την γνώμη του, μπορούν να επιδράσουν επάνω του ή δυσμενώς ή ευμενώς. Όταν, επί παραδείγματι, βρεθούμε στο 13^ο βαγόνι, αισθανόμεθα ότι ο αριθμός 13 θα ασκήσει σε μας μίαν δυσμενή επίδραση. Εδώ έχομε έναν αριθμό. Ή βρεθήκαμε να αγοράσομε σπίτι ή να νοικιάσομε σπίτι, που είναι αριθμός 13. Ή ακόμη, όταν ακούσομε το λάλημα ενός πτηνού, όπως είναι η κουκουβάγια ή όπως είναι η κότα που τάχα κοκόρισε κι αυτό είναι ένας κακός οιωνός, και όταν ακούσομε τέτοια πράγματα, κάτι κακό θα μας συμβεί. Ή, ακόμη, άμα δούμε πρόσωπα, άμα δούμε ιερέα πρωί πρωί, αυτό το θεωρούμε ένα δυσμενές σημείο. Ή ακόμη άλλα πράγματα, όπως ήχοι, οράσεις, όταν βουίζουν τα αυτιά μας… Αν είναι το δεξί αυτί, θα ακούσομε καλήν είδησιν, αν είναι το αριστερό αυτί να βουίζει, θα ακούσομε δυσάρεστη είδηση. Αν τα μάτια μας παίζουν, αν το δεξί μας παίζει το μάτι, θα δούμε κάτι καλό, αν το αριστερό μας παίζει, θα δούμε κάτι κακό. Είναι ατελείωτα. Έναν χρόνο να καθίσομε εδώ, θα μπορούμε να διηγούμεθα, αγαπητοί μου, τον ατελείωτο κατάλογο των προλήψεων. Όσοι οι άνθρωποι, τόσες και οι προλήψεις. Διότι ο καθένας νομίζει ότι αυτό τον βλάπτει ή τον ωφελεί.

   Όπως αντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, αυτό, το ολιγότερον, είναι κουτό. Είναι μία δεισιδαιμονία ή η δεισιδαιμονία αυτή που να νομίζει ο άνθρωπος ότι πρόσωπα, πράγματα, ήχοι, εικόνες, έχουν κάποια δύναμη. Δύναμη δεν έχει παρά μόνον ο Θεός. Τα αντικείμενα δεν έχουν καμία δύναμη. Είναι αδιανόητο να μπορεί να γνωρίζει η κουκουβάγια αν κάτι κακό ή καλό θα σου συμβεί σ’ εσένα. Ή ο αριθμός 13 είναι απλώς ένας αριθμός, όπως είναι στη σειρά όλοι οι αριθμοί. Έτσι πρέπει να καταλάβομε ότι είμεθα δέσμιοι του σατανά, όταν δεχόμεθα ότι κάτι απ’ αυτά ασκεί επάνω μας άσχημη κατάσταση, δυσμενή επίδραση.

   Μετά από τις προλήψεις είναι η μαγεία. Η μαγεία είναι ατελείωτη. Υπάρχουν ειδικά πρόσωπα, στα οποία καταφεύγομε για να κάνομε κάποια μαγική πράξη. Τι είναι η μαγεία; Γενικά η μαγεία είναι ένας τρόπος, που με εύκολο δρόμο να πετύχομε σε ένα ποθούμενο. Προσέξτε τι είπα: Από έναν εύκολο δρόμο να πετύχομε ένα ποθούμενο. Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος προσπαθεί να ελευθερώσει τις δυνάμεις της φύσεως προς ίδιον όφελος. Να ελευθερώσω την θερμότητα, να ελευθερώσω ό,τι είναι δυνατόν και να δημιουργήσω μία κίνηση, τέλος πάντων μια ενέργεια, η οποία τελικά θα με ωφελήσει στη ζωή μου. Αυτή η κατάστασις, αυτός ο τρόπος είναι επιστημονικός. Είναι δια της οδού της επιστήμης. Η οδός της μαγείας δεν είναι κυκλική, αλλά ευθύγραμμος. Ζητάει με άμεσο τρόπο, χωρίς κόπο, να ελευθερώσει δυνάμεις μέσα από την δημιουργία, οι οποίες δυνάμεις θα εξυπηρετήσουν τον άνθρωπο στους σκοπούς του και πολλές φορές στους σκοτεινούς σκοπούς του. Προς τούτο καλεί δυνάμεις σκοτεινές, κρύφιες, δαιμονικές, δια να τον βοηθήσουν σ’ αυτόν του τον σκοπόν.

   Θέλει, επί παραδείγματι, να βρει χρήματα, τα οποία κάπου μπορεί να είναι κρυμμένα. Βέβαια, αυτά μπορεί να τα βρει, αν νομίζει, με έναν τρόπο όπως, φερειπείν, σκάπτοντας. Σκάβει εδώ, σκάβει εκεί. Αυτός είναι σωστός τρόπος, δεν είναι μαγικός. Όταν επικαλεστώ δυνάμεις πονηρές να μου αποκαλύψουνε με τη βοήθεια ενός μάγου, πού μπορεί να υπάρχει αυτός ο θησαυρός, αυτός είναι ένας μαγικός τρόπος. Και για να μην πολυπραγμονώ, ειλικρινά σας λέγω, δεν υπήρξε άνθρωπος πάνω στη γη, που να μην έκανε έστω και μια φορά, μια μαγική πράξη στην ζωή του.

   Μαγική πράξη είναι οτιδήποτε που, σας είπα, προσπαθεί ο άνθρωπος να γνωρίσει με άλλον τρόπον, όχι τον σωστόν. Θα σας πω ένα μικρό, πολύ μικρό παράδειγμα. Όταν είμαστε μικρά παιδιά στο σχολείο, θυμούμαι, όπως παίζαμε στην αυλή, στο προαύλιο του σχολείου, πάντα κάτι χάναμε. Μα, από τους βώλους μας κάτι χάναμε, ένα αντικείμενο, ένα μολύβι, οτιδήποτε χάναμε. Αμέσως τι γινόταν; Ξέρετε τι γινόταν; Έσπευδε η παρέα εκείνου που έχασε αυτό το κάτι, έκανε έναν κύκλο μικρό και στο κέντρο του κύκλου εστερέωνε στο χώμα ένα μολύβι. Και περίμεναν το μολύβι αυτό, χαλαρά στερεωμένο, για να μπορεί εύκολα να πέσει.  Επερίμεναν το μολύβι αυτό να πέσει και στην κατεύθυνση που έπεφτε, έδειχνε τάχα, δήθεν, πού μπορούσε να είναι το χαμένο αντικείμενο. Αυτό τι είναι; Είναι μαγική πράξις.

   Αλλά μαγεία, αγαπητοί μου, είναι όταν με κάθε τρόπο προσπαθώ να ελευθερώσω έναν άνθρωπο από δέσιμο, από μία αρρώστια, από μία τάχα επίδραση του κακού. Δηλαδή τι; Το πρώτο πρώτο, που μυριάδες άνθρωποι Χριστιανοί το κάνουν, είναι το ξεμάτιασμα. Όταν βάζουν νερό με λάδι και λέγουν μερικές ευχές, χρησιμοποιούν δε εδώ και το όνομα του Χριστού και της Παναγίας και των αγίων, ή ακόμη βάζουν κάρβουνα με νερό ή βάζουν αλάτι με νερό, για να διώξουν τάχα το πονηρό πνεύμα που έχει επικρατήσει στον άνθρωπο, ο οποίος έχει μία, θα λέγαμε, κατάσταση δύσθυμη, άσχημη, και τώρα θέλουν να τον θεραπεύσουν, να τον ξεματιάσουν. Ή ακόμη οι διάφορες γητιές, όπως το ξεμέτρημα από τον ήλιο, όπως διάφορα πράγματα που παρουσιάζομε στο σώμα μας εδώ, κάτι πρηξίματα στον λαιμό κ.τ.λ. λέμε διάφορες γητιές, «μια κουνέλα είχε εννέα κουνελάκια και της ψόφησε το ένα και μείνανε οκτώ, της ψόφησε το άλλο και μείνανε επτά» και τρίβουνε με λάδι εδώ από κάτω, κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Μάλιστα δεν λέγει ποτέ αυτή, κυρίως γυναίκες, όταν κάνουν αυτά τα ξόρκια τους, δεν λέγουν ποτέ το τι λένε, γιατί μετά δεν πιάνει άμα το μάθουν πολλοί. Αν θα ‘πρεπε να το πει, θα ‘πρεπε να το πει όχι κατευθείαν σε γυναίκα, αλλά πρέπει να μεσολαβήσει άνδρας δήθεν, και από τον άνδρα να το μάθει η γυναίκα κ.ο.κ. 

   Όλα αυτά είναι μαγικές ενέργειες· που ο αριθμός τους δεν τελειώνει ποτέ. Είναι αναρίθμητος ο αριθμός των μαγειών που μετέρχονται οι άνθρωποι. Βέβαια, περιττόν να σας πω ότι το ξεμάτιασμα είναι μία παρωδία, ένα υποκατάστατο του μυστηρίου του Ευχελαίου. Προσπαθεί να διορθώσει δηλαδή κάποιος κάτι με τον τρόπον αυτόν. Εδώ θα ήθελα να σας έλεγα ότι στην ένσταση: «Μα λέμε λόγια του Θεού και κάνομε τον άλλον καλά, ενώ μπορούσε να σκάσει, μπορούσε να πεθάνει», θα απαντούσαμε: Το ότι λέγεις λόγια του Θεού, δεν είναι λόγια του Θεού, αλλά είναι μερικά ονόματα τα οποία χρησιμοποιείς με δαιμονικές άλλες εκφράσεις και να το ξέρεις, όπως λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ότι είναι η χειρότερη μορφή μαγείας που εμπνέει ο διάβολος στους ανθρώπους για να τους εξαπατά, ότι τάχα είναι από τον Θεό αυτές οι ενέργειες, το να ανακατεύει θρησκευτικά πράγματα με άλλα αδιάφορα και δαιμονικά. Δεν είναι, αγαπητοί μου, από τον Θεό αυτό.

   Όσο για το επιχείρημα ότι προσφέρομε καλό στον άλλον, σας απαντώ ότι… με τον διάβολο προσπαθείς να επιφέρεις καλό στον άλλον; Κι αν υποτεθεί ότι γίνεται καλά ο άλλος, να το ξέρεις, ο διάβολος αιχμαλώτισε και την δική σου την ψυχή και την δική του την ψυχή. Μάλιστα επάνω σ’ αυτό λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ότι εκείνος που θα προτιμούσε να πεθάνει από μια ενέργεια που δέχτηκε από τα μάγια, θα προτιμούσε να πεθάνει, παρά να πάει σε μάγια, σε μάγισσες να λύσουν… -μερικοί λένε: «Μα δεν πήγα να δέσω, πήγα να λύσω», μα το ίδιο είναι, η πόρτα είναι του διαβόλου πάντοτε. Λέγει, λοιπόν, ο άγιος Νικόδημος, ότι αυτός ο άνθρωπος μπαίνει στον χορό των μαρτύρων! Γιατί πέθανε στο μαρτύριο μιας καταστάσεως, χωρίς να πάει στον διάβολο να του λύσει τα μάγια.

   Ο διάβολος πράγματι λύνει τα μάγια; Ω αγαπητοί, ο διάβολος δένει, ο διάβολος λύνει και δημιουργεί έναν τζίρο εργασιών. Σου κάνει κακό, για να πας σε εκείνον να του επικαλεστείς την δύναμή του να σε κάνει καλά. Και μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο ενεργειών του σου αιχμαλωτίζει την ψυχή. Και σου την κάνει δική του, την ψυχή σου, την αθάνατη ψυχή σου, την κάνει δική του. Είναι φοβερό! Είναι φοβερό το αμάρτημα αυτό, φοβερό! Ας το καταλάβομε, αγαπητοί.

  Ένα τρίτο είδος είναι η μαντεία. Είναι η περίπτωση που ήταν αυτή η κοπέλα των Φιλίππων. Η μαντεία είναι ο τρόπος με τον οποίον μπορώ να αποκρυπτογραφήσω το μέλλον· τι θα συμβεί στο μέλλον, ως προς τον χρόνον. Ή, ως προς το παρόν, πάλι στον χρόνο, αλλά ως προς το παρόν, όταν επιθυμώ να ιδώ τι μπορεί να συμβαίνει αυτήν την στιγμή κάπου ή σε έναν άνθρωπο. Τι μπορεί να συμβαίνει. Αυτό λέγεται «μαντεία». Δεν υπάρχει άνθρωπος επάνω στη γη αυτήν, που μια φορά στη ζωή του να μην αποπειράθηκε να μπει στο πνεύμα της μαντείας.

   Μάλιστα θα σας πω ένα πάρα πολύ πρόχειρο παράδειγμα. Όταν πηγαίνομε σε έναν τόπο, πάμε σε ένα Νοσοκομείο κι ανεβαίνομε τα σκαλιά του νοσοκομείου. Με το τελευταίο πόδι ή το πρώτο αναλόγως, που θα περάσομε ή το πρώτο σκαλοπάτι ή το τελευταίο σκαλοπάτι, εάν βρέθηκε ο αριθμός των σκαλοπατιών να είναι με το δεξί μας πόδι, θα γίνομε καλά και θα γυρίσομε στο σπίτι μας. Αν είναι με το αριστερό, δεν θα γίνομε καλά, και μπορεί και να πεθάνομε. Και το παρατηρούμε αυτό να δούμε… τι να δούμε; Να μαντευτούμε και να γνωρίσουμε το μέλλον. Το μέλλον το γνωρίζει όμως μόνον ο Θεός. Τι αποπειράσαι, άνθρωπε, να γνωρίσεις; Το μέλλον να γνωρίσεις; Για να μην πάω στις χαρτορίχτρες, να μην πάω στις καφετζούδες, να μην πάω σε εκείνους που διαβάζουν το χέρι, την χειρομαντεία, και είναι όχι λίγοι οι άνθρωποι εκείνοι που και στο σπίτι τους και στα σαλόνια και παντού μετέρχονται αυτάς τας μεθόδους τας δαιμονικάς. Για να μάθουν το μέλλον, να αποκρυπτογραφήσουν το μέλλον. Ή το παρόν. Αυτά όλα λέγονται «μαντεία». Ας το προσέξομε, λοιπόν. Ποτέ μη θέλομε, αγαπητοί μου, να μάθομε το μέλλον με αυτόν τον τρόπον, τον δαιμονικόν τρόπον.

  Και τέλος, είναι ο Πνευματισμός. Ο Πνευματισμός είναι μία φοβερή κατάσταση, που εδώ βλέπομε… - πανάρχαιος δε, τόσο αρχαίος όσο και ο άνθρωπος. Τι είναι ο Πνευματισμός; Όταν πια ο διάβολος ομιλεί διαμέσου ενός ανθρώπου προς άλλους ανθρώπους, αφού αυτός ο άνθρωπος που λέγεται «μεσάζων», «μέντιουμ», «μέντιουμ» θα πει «μέσον» ελληνικά, «μεσάζων», που μεσολαβεί ανάμεσα στον διάβολο και στους άλλους ανθρώπους. Βρίσκεται αυτός, ο μεσάζων, το μέντιουμ, σε μία υπνωτιστική κατάσταση. Και τότε, διαμέσου αυτού του ανθρώπου ομιλεί ο διάβολος προς τους ανθρώπους. Σας είπα, μέθοδος παναρχαία. Αφού αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη. Έχομε μία «πνευματιστική συνεδρίαση», έτσι λέγεται, που είναι γραμμένη στο βιβλίο Α΄Βασιλειών. Κι εκεί έχει μάλιστα λεπτομέρειες μιας τέτοιας πνευματιστικής συνεδριάσεως. Συνεδρίασις λέγεται.

  Όταν εδώ έχομε τον διάβολον, έχομε το μέντιουμ κι εκείνους οι οποίοι ερωτούν το μέντιουμ περί του πρακτέου, περί, περί, περί, ό,τι θέλουν. Νομίζουν δε στον Πνευματισμό ότι καλούν τα πνεύματα των νεκρών. Και συνεπώς λέγεται και «νεκρομαντεία». Τον παλιό καιρό λεγόταν νεκρομαντεία, σήμερα λέγεται Πνευματισμός. Διότι ερωτούν δήθεν τα πνεύματα των νεκρών. Αν ερωτήσετε, πράγματι τα πνεύματα των νεκρών ερωτώνται εδώ; Όχι, αγαπητοί μου! Οι ψυχές των πεθαμένων ανθρώπων, όταν φύγουν από τον παρόντα κόσμον, πηγαίνουν εις τον οικείον τόπον. Εκεί που τις έχει τάξει ο Θεός. Οι δαίμονες υποκρίνονται τις ψυχές των πεθαμένων. Για να πληροφορήσουν δήθεν, τάχα, μερικά πράγματα.

   Και τίθεται τώρα το ερώτημα: Σε όλα αυτά τα είδη που αναφέραμε, τις προλήψεις, την μαγεία, την μαντεία και τον Πνευματισμόν, αληθεύουν; Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό απ΄ αυτά είναι απάτη. Ένα ποσοστό από αυτά είναι μία σύμπτωσις. Και ένα άλλο ποσοστό είναι ενέργεια του διαβόλου. Ο διάβολος το μέλλον δεν το γνωρίζει. Ούτε οι άγγελοι γνωρίζουν το μέλλον. Μόνον ο Θεός γνωρίζει το μέλλον. Ο άνθρωπος, οι άγγελοι και οι δαίμονες, γνωρίζουν το μέλλον όσο τούτο είναι δυνατόν από φυσικής πλευράς. Αυτή την στιγμή, επί παραδείγματι, έρχεται κάποια κυρία με ένα παιδί. Εσείς δεν την βλέπετε. Χρονικά για μένα, το γεγονός αυτό είναι παρόν. Χρονικά για σας, που θα την δείτε ύστερα από ένα λεπτό, είναι μέλλον. Αν λοιπόν εγώ που την βλέπω, σας πω ότι έρχεται μία κυρία με ένα παιδί, αυτό δεν είναι μαντεία, αυτό δεν είναι γνώσις του μέλλοντος. Γιατί απλούστατα εγώ το βλέπω. Έτσι ο διάβολος βλέπει πολλά πράγματα. Όταν ο μακαρίτης πριν πεθάνει είχε βάλει σε ένα πλακάκι κάτω εκεί στο δωμάτιο τις λίρες του, ο διάβολος τις είδε. Και έρχεται στον ύπνο σου ή έρχεται δια του μέντιουμ ή δια του μάγου να σου αποκαλύψει ότι «σε εκείνο το μέρος ο μακαρίτης έβαλε τις λίρες του». Και δήθεν έρχεται ο μακαρίτης να σου πει στον ύπνο σου ή στο μέντιουμ να σου πει ότι είναι. Δεν είναι ο μακαρίτης, είναι ο διάβολος που είδε τον μακαρίτη να βάζει τα χρήματά του μέσα στο πλακάκι από κάτω.

   Με αυτόν τον τρόπο γνωρίζει ο διάβολος, αγαπητοί μου, το μέλλον. Όσο μπορεί να το ξέρει ο άνθρωπος ή κάτι περισσότερο από τον άνθρωπον, διότι ο διάβολος είναι πνεύμα και βλέπει τα παρόντα. Το μέλλον το αγνοεί. Το μέλλον το αγνοεί. Λέμε: «Θα γίνει έκλειψις ηλίου». Και το λέμε αυτό μάλιστα και χρόνια πιο μπροστά. Το βγάζομε από υπολογισμό, από τα Μαθηματικά. Αυτό, όμως, δεν είναι μαντεία, δεν είναι γνώσις του μέλλοντος. Αυτό βγαίνει με λογαριασμό. Καταλάβατε, λοιπόν, ότι γνώστης του μέλλοντος είναι μόνον ο Θεός. Γι’ αυτό η προφητεία ανήκει μόνον στον Θεό.

   Αν μου πείτε τώρα, για πράγματα που λέγονται και είναι ανύποπτη περίπτωσις, αληθινά μελλοντικά, πώς βγαίνουν; Να σας πω πώς βγαίνουν. Δεν βγαίνουν στην πραγματικότητα, αλλά βγαίνουν. Δηλαδή τι; Όταν εσύ, αδελφέ μου, πιστέψεις σε μια μαντεία, άμα σου πει ο μάντης, η μάγισσα, ότι ύστερα από δέκα χρόνια θα πεθάνεις, και το πιστέψεις, ο Θεός θα επιτρέψει να πραγματοποιηθεί αυτό, για να πληρώσεις την πίστη σου στον διάβολο. Έτσι, με αυτήν την έννοια επαληθεύει. Επιτρέπει ο Θεός να πραγματοποιηθεί αυτό. Και το επιτρέπει δια την κακίαν των ανθρώπων. Και όχι στην πραγματικότητα γιατί έτσι θα έβγαινε. Είδες στον ύπνο σου ότι θα πεθάνεις σε 10 χρόνια; Πήγαινε στον πνευματικό και πες του: «Πάτερ, είδα αυτό στον ύπνο μου». Και θα σου πει ο πνευματικός: «Μη δίνεις καμία σημασία σε αυτό». Και να δείτε, δεν επαληθεύει απολύτως τίποτα. Τίποτα. Όλα διαλύονται. Προσέχετε δε και τα όνειρα. Είναι στην ιδίαν κατηγορίαν.

   Αλλά χρόνο πολύ θα έπρεπε να είχαμε για να τα αναλύσομε αυτά αναλυτικά και λεπτομερώς. Δεν είναι δυνατόν. Θα μπορούσαμε μόνον να πούμε ότι Χριστιανός και τέτοια πράγματα είναι αδιανόητο. Προσέξτε. Εκεί στην περιοχή σας είναι το Γάζωρο. Και είναι ο Χρήστος, τον οποίον αποκαλούν και «Χριστό». Και το Γάζωρο το έχουν ονομάσει «Γαζωραίος», «Ναζωραίος». «Ο Χριστός, ο Ναζωραίος». Είδατε ο διάβολος τι πλάνες φτιάχνει; Και να φανταστείτε ότι σε εκείνη την περιοχή ήταν, κάπου εκεί κοντά στην Καβάλα ήταν οι Φίλιπποι, που ο Απόστολος Παύλος εφυγάδευσε τον διάβολο από εκείνη την μαντευομένη κοπέλα. Μη γυρίζομε ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμό, αγαπητοί μου, να τρέχομε και να πηγαίνομε σε αυτές τις πόρτες. Εκεί είναι ο διάβολος. Αυτός ο Χρήστος είναι το υπ’ αριθμόν ένα μέντιουμ της Ελλάδος. Μάγος φοβερός και δεινός. Προσέχετέ τον! Και εμποδίζετε κάθε άνθρωπο να πάει εκεί. Μην πείτε: «Έχομε ανάγκη να πάμε». Ανάγκη; Έχω ανάγκη να πάω στον διάβολο; Ο Θεός να φυλάξει...!

   Για όλα αυτά, αγαπητοί μου, λέγει τα εξής ο λόγος του Θεού. Είναι στο «Δευτερονόμιον», 18^ο κεφάλαιο, 10-12: «Οὐχ εὑρεθήσεται ἐν σοὶ (:μη βρεθεί ανάμεσα στον λαό σου κανένας) περικαθαίρων τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἢ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ ἐν πυρί - που περνάμε και πηδάμε τις φωτιές, όταν καίμε τους «Μάηδες»! -, μαντευόμενος μαντείαν (:να μαντεύεται μαντείαν), κληδονιζόμενος καὶ οἰωνιζόμενος (: αυτοί που μετέρχονται τους κλήδονες και τους οιωνισμούς και τα σπλάχνα από την κότα και από το πρόβατο), φαρμακὸς ἐπαείδων ἐπαοιδήν, ἐγγαστρίμυθος καὶ τερατοσκόπος, ἐπερωτῶν τοὺς νεκρούς - ο Πνευματισμός. Ἔστι γὰρ βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου πᾶς ποιῶν ταῦτα (: Όλα αυτά, εκείνος που τα κάνει είναι βδέλυγμα, σίχαμα μπροστά στον Θεό)· ἕνεκεν γὰρ τῶν βδελυγμάτων τούτων Κύριος ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου». «Όλοι αυτοί που κατοικούσαν στη γη Χαναάν, γι’ αυτόν τον λόγον θα εξολοθρευτούν· για να δεις εσύ. Πρόσεξε, λοιπόν, Ισραήλ, μην κάνεις τα ίδια πράγματα που έκαναν οι άλλοι ειδωλολάτραι». Έτσι μας λέει και σήμερα: «Πρόσεχε, νέε Ισραήλ, λαέ του Θεού, χριστιανικέ λαέ του Θεού, μην κάνεις τα ίδια πράγματα». Για να μας τονίσει ο Απόστολος Παύλος: «Οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων». «Δεν μπορείς να μετέχεις της Αγίας Τραπέζης και να κοινωνείς και από την άλλη μεριά να πηγαίνεις στα πνευματιστικά τραπεζάκια, για να μάθεις το μέλλον και ό,τι άλλα πράγματα».

   Αγαπητοί μου, συμπληρώνει και λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής: «Μή παντί πνεύματι πιστεύετε , μην πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να εξετάζετε εάν τα πνεύματα είναι από τον Θεό. Είναι το Πνεύμα του Θεού ή το πνεύμα του διαβόλου;» Εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη και προνομιακή θέσις του Χριστιανού, να μπορεί να ξεχωρίζει αν αυτό είναι από τον Θεό ή είναι από τον διάβολο. Και δεν πιστεύει ποτέ στο πνεύμα του διαβόλου. Δεν το δέχεται ποτέ, αλλά λέγει: «Πίσω μου, σ’ έχω, σατανά».

🔸187η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ποῦ καί πῶς λατρεύεται ὁ Θεός. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας αναφέρει ως ευαγγελική περικοπή εκείνον τον θαυμάσιον διάλογον του Κυρίου μετά της Σαμαρείτιδος. Μέσα εις τον διάλογον αυτόν, αποκαλύπτει ο Κύριος παμμέγιστες αλήθειες, μεταξύ των οποίων και το πολύ, εκείνο, ενδιαφέρον θέμα, πού λατρεύεται ο Θεός· το οποίον έχει, βεβαίως, και τις προεκτάσεις του. Όπως ο τρόπος, δηλαδή το πώς, όχι μόνον πού, αλλά και το πώς λατρεύεται ο Θεός, όπως και ο χρόνος της λατρείας του Θεού. Και όλα αυτά, βεβαίως, όταν υπάρχουν οι αληθινοί προσκυνηταί.

   Για να δούμε, όμως. Το θέμα τίθεται από την Σαμαρείτιδα. Δεν θα πω την ιστορία· την ακούσατε στην ευαγγελική περικοπή και σας είναι σε όλους γνωστή. Όταν ήρθε αυτή η γυναίκα να αντλήσει νερό, έξω από το χωριό της ήταν το πηγάδι αυτό του Ιακώβ, το φρέαρ του Ιακώβ, όπου ο Κύριος «ἐκαθέζετο», λέγει, καθόταν, «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας», ήταν μεσημέρι και κουρασμένος και οι μαθηταί Του πήγαν εκεί στην πόλη, στην κώμην να αγοράσουν τροφές. Τότε έφθασε αυτή η γυναίκα κι εκεί ανοίχτηκε ένας διάλογος, όπως σας ανέφερα.

   Το θέμα, σας είπα, ετέθη, το πώς δηλαδή και πού λατρεύεται ο Θεός, από την Σαμαρείτιδα, αυτή την γυναίκα. Τότε οι Σαμαρείται που ανήκον εις το βόρειον βασίλειον και οι Ιουδαίοι ανήκον εις το νότιον βασίλειον και εχωρίστηκαν ευθύς μετά τον θάνατον του Σολομώντος κι έμειναν για πάντα χωρισμένοι, είχαν διαμάχη ανάμεσά τους περί του τόπου της λατρείας του Θεού. Πού θα λατρεύσομε τον Θεόν. Θα λέγαμε… :«Στην Εκκλησία;» · θα λέγαμε σήμερα εμείς. «Έξω στο ύπαιθρον; Στο βουνό; Στην παραλία; Πού;». Οι Σαμαρείται ήσαν απόγονοι του βορείου βασιλείου, σας ανέφερα προηγουμένως, και μετά από μίαν πολυχρόνιον αιχμαλωσίαν, από τον 7^ον αιώνα -μάλλον τέλη 8^ου αρχές 7^ου αιώνος- έως τον 4^ον αιώνα -προ Χριστού αυτά- και εκεί είχαν μιγεί με τους ειδωλολάτρας. Δηλαδή με ειδωλολατρικά φύλα. Και όταν έφθασαν πίσω, έφθασαν με εξαιρετικά νοθευμένη πίστη. Τα είχαν όλα ανακατεμένα και μπερδεμένα.

   Επιπλέον, αφού απέρριψαν -το βόρειο, πάντα, βασίλειον- οι Σαμαρείται -με πρωτεύουσα την Σαμάρεια- απέρριψαν σχεδόν όλα τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, εκτός από την λεγομένη «Πεντάτευχον», τα πρώτα, δηλαδή, πέντε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, που είχε συγγράψει ο Μωυσής, συνεπώς οι άνθρωποι αυτοί, στερούμενοι των προφητών, δεν είχαν σαφή αποκάλυψη του Θεού περί του τόπου της λατρείας, που θα ήταν, βεβαίως, η Ιερουσαλήμ και έμεναν στην παράδοση ότι μόνον στο όρος Γαριζίν, που ήταν στην περιοχή τους, εκεί έπρεπε να λατρεύεται ο Θεός, διότι εκεί έστησε θυσιαστήριον, ερχόμενος από την Μεσοποταμίαν, τόσο ο Αβραάμ, όσο και ο Ιακώβ.

   Κι ο Κύριος τής απαντά - ήτανε σοβαρή διαμάχη ανάμεσα στους Σαμαρείτας και τους Ιουδαίους. Κι ο Κύριος της απαντά: «ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί». «Έρχεται ώρα», λέγει, «που ούτε εις αυτό το βουνό - διότι απέναντι ακριβώς από τον Κύριον ήταν το όρος Γαριζίν - ούτε εις αυτό το βουνό, ούτε εις την Σιών, εις τον λόφον Σιών, που ήταν ο ναός του Σολομώντος, ούτε εκεί, ούτε εδώ, ούτε εκεί πρόκειται εφεξής να λατρευτεί ο Θεός».

   Ήταν όλα σχετικά, διότι ο Θεός είχε τον λόγο Του που είχε πει, μόνον σε έναν ορισμένο τόπο θα λατρεύεται ο Θεός, διότι εφοβείτο, ας το πούμε έτσι, την ειδωλολατροποίηση του λαού. Ήσαν άνθρωποι που με πολλήν ευκολίαν ετρέποντο εις την ειδωλολατρίαν. Αλλά τότε πού θα έπρεπε να λατρεύεται ο Θεός; Και η συνέχεια της απαντήσεως του Κυρίου: «Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». Δηλαδή ο Θεός είναι πνεύμα και εκείνοι που θα Τον προσκυνούν, θα Τον προσκυνούν «ἐν πνεύματι», κατά πνευματικόν τρόπον, αλλά και «ἐν ἀληθείᾳ». Δηλαδή θα έχουν ορθήν αντίληψιν περί Θεού. Θα λέγαμε, δογματικώς άψογα, θα το λέγαμε ορθόδοξα.Έτσι ο Κύριος θέτει νέους όρους και νέους τρόπους λατρείας του Θεού, που θα απεδέχοντο όσοι θα επίστευαν εις το δικό Του όνομα και αυτοί θα ελέγοντο Χριστιανοί.

  Τι σημαίνει «λατρεία του Θεού»; Η λατρεία του Θεού τι είναι; Είναι μία σχέσις του ανθρώπου με τον Θεό. Μία σχέσις. Και αυτή η σχέσις είναι μία απάντησις και ανταπόκρισις του πεπερασμένου και αμαρτωλού ανθρώπου προς τον αιώνιον και απειροτέλειον Θεόν. Και η απάντησις και η ανταπόκρισις του ανθρώπου προς τον Θεόν, φανερώνει ότι πρώτος ο Θεός αποκαλύπτει τον εαυτόν Του εις τον άνθρωπον. Πρώτος Εκείνος. Μετά ο άνθρωπος. Και γίνεται μία συνάντησις. Και δημιουργείται μία σχέσις ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Αυτή η σχέσις λέγεται «λατρεία». Στη λατρεία βλέπομε, λοιπόν, να συναντώνται δύο ρεύματα ζωής: η ζωή του Θεού και η ζωή του ανθρώπου. Το ένα προέρχεται από την υπερβατικήν πραγματικότητα, από τον ουρανό και το άλλο απορρέει από την θρησκευτική ζωή του ανθρώπου, που ανέρχεται προς τον Θεόν.

   Η ανάγκη της λατρείας εις τον άνθρωπον είναι έμφυτος. Όχι σαν ένα συμβατικόν πράγμα, γιατί έτσι το συμφωνήσαμε. Είναι έμφυτος η λατρεία στον Θεό. Κάποτε διάβαζα, κάνοντας ένα πείραμα… είναι δεκαετίες πίσω. Ένα μικρό παιδάκι μεγάλωσε στο δάσος χωρίς καμίαν αγωγήν, ούτε πολιτιστικήν ούτε θρησκευτικήν. Βρίσκαν τον τρόπον, το τάιζαν, το παιδί αυτό δεν είχε καμίαν κοινωνίαν με τίποτα. Το παιδάκι αυτό μία φορά το είδαν να γονατίζει και να λατρεύει τον ανατέλλοντα ήλιον. Ορίστε. Ότι είναι έμφυτος η λατρεία του θείου. Σε οποιαδήποτε γεωγραφικά μήκη και πλάτη εάν στραφείτε, σε οποιαδήποτε εποχή, σε πολιτισμένους  και απολίτιστους ανθρώπους, θα βρείτε παντού, προσέξτε, όχι την προσευχή, την λατρεία του Θεού. Συνεπώς η λατρεία του Θεού δεν επεβλήθη εξωτερικά, αλλά αναβλύζει από μέσα, εσωτερικά. Είναι μία πηγή στα βάθη της υπάρξεως του ανθρώπου, που ο Θεός εκεί έβαλε αυτήν την τάση να λατρεύεται από τον άνθρωπον.

   Η λατρεία, θα επαναλάβω, δεν είναι προσευχή. Άλλο πράγμα είναι η προσευχή. Άλλο πράγμα ότι μπορεί η λατρεία να περιέχει και προσευχή. Δεν είναι, όμως, η λατρεία η προσευχή. Είναι δύο διακεκριμένα, χωρισμένα πράγματα. Θα το ξαναπώ: Μέσα στη λατρεία απλώς μπορεί να υπάρχει και η προσευχή. Δεν μιλάμε για την προσευχή. Μιλάμε για την λατρεία. Και όπως σας είπα η λατρεία είναι μία σχέσις, μία σχέσις αγάπης· που ζητά, χωρίς τίποτα να ζητά, τι; «Ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου, γενηθήτω τὸ θέλημά Σου». Δεν ζητούμε τίποτε εκεί, κάτι για μας, κάτι για τον εαυτό μας, κάτι για τις ανάγκες μας. Αλλά τι ζητούμε; Να δοξασθεί το όνομα του Θεού. Το «ἁγιασθήτω» σημαίνει «δοξασθήτω». Να δοξασθεί το όνομα του Θεού. Να έλθει η βασιλεία Του εδώ στη γη, να γίνει το θέλημά Του. Αυτό είναι στοιχείον λατρείας. Παρακάτω, όταν θα πούμε: «Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον, δὸς ἡμῖν σήμερον … καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν» κ.λπ. είναι στοιχεία προσευχής. Ώστε, λοιπόν, η Κυριακή προσευχή έχει δύο στοιχεία: το στοιχείον της λατρείας και το στοιχείον της προσευχής. Είναι η φωνή που λέγει… όπως γράφει ο ιερός Αυγουστίνος: «Τι να είπω, Θεέ μου, αγία μου χαρά!». Δεν ζητάει τίποτα. «Τι να είπω, Θεέ μου, αγία μου χαρά!».

   Έτσι, στη λατρεία του Θεού δεν ζητούμε, αλλά προσφέρομε. Συνεπαρμένοι από το θείον μεγαλείον, την άπειρη αγαθότητα, την ασύλληπτη σοφία του Θεού, την ανείκαστη -ανείπωτη- ωραιότητα του Θεού, προσερχόμεθα στον Θεό, αποβάλλοντες κάθε αυτονομία που θα μπορούσαμε να είχαμε, γιατί κι αυτή είναι μία τάσις του πεπτωκότος ανθρώπου. Λέω «του πεπτωκότος», γιατί υπάρχει μία έλξις ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, ανάμεσα στην εικόνα και στο πρωτότυπον. Μία έλξις. Όταν, όμως, σπάσει αυτή η έλξις, κατά κάποιο τρόπο δεν έχομε πια τίποτα άλλο παρά την αποστασία· ή την αυτονομία· το ίδιο πράγμα είναι.

   Κι έτσι εκφράζομε τον θαυμασμό μας, την αγάπη μας, την λατρεία μας. Αυτό είναι λατρεία. «Τι ωραίος που είσαι, Θεέ μου!. Τι ωραία είναι αυτά που εδημιούργησες! Πόσο μεγάλος είσαι! Είσαι πανταχού παρών! Είσαι ακίνητος! Ναι. Γιατί μόνον κινείται ό,τι είναι εδώ και δεν είναι εδώ. Για να πάει από ‘δω εδώ κινείται». Αλλά ο Θεός είναι κι εδώ είναι κι εδώ. Είναι πανταχού παρών. Ο ακίνητος Θεός. «Ω μεγαλειώδη Θεέ!». Αυτό είναι μια λατρεία. Έτσι μιμούμεθα τον αγγελικόν κόσμον που ψάλλει εις το διηνεκές τον τρισάγιον ύμνον με έναν ακόρεστον κορεσμόν.

   Αν υπάρχουν άνθρωποι, όμως, που δεν λατρεύουν τον Θεό, έχουν αποστασία από τον Θεό, στρέφονται κατά του Θεού, δεν σημαίνει ότι σ’ αυτούς δεν ετέθη η ανάγκη της λατρείας. Ετέθη. Αλλά ο εγωισμός και η αυτονομία των εστράφη στη λατρεία του διαβόλου, εστράφη στη λατρεία της τύχης, εστράφη εις την λατρείαν του ιδίου «εγώ». Δεν υπήρξε λαός, σας είπα, πολιτισμένος ή απολίτιστος, σε οποιαδήποτε εποχή, σε οποιονδήποτε τόπο, που να μην εξεδήλωνε αυτήν την ανάγκη της λατρείας στον Θεό, έστω κι αν αγνοούσε τον αληθινό Θεό. Μάλιστα οι αρχαίοι Αθηναίοι, στην εποχή του Παύλου, που ήταν «κατείδωλος» η πόλις, είπε κάποιος σύγχρονος ότι στην Αθήνα ήταν πιο πολλοί οι θεοί από τους κατοίκους Αθηναίους.

   Εμείς, όμως, θα μείνομε μέσα στον χώρο του Χριστιανισμού. Πώς μπορούμε να λατρεύσομε τον Θεό μέσα εις αυτόν τον χώρον του Χριστιανισμού. Το κέντρον της χριστιανικής λατρείας -κι αυτό δεν πρέπει ποτέ να μας ξεφεύγει- είναι η Θεία Λειτουργία. Καρδία της οποίας Θείας Λειτουργίας είναι το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Εδώ ο Θεός αποκαλύπτεται ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τι είπε εις τον Φίλιππον; «Εκείνος», λέγει, «ο οποίος είδε Εμένα, είδε τον Πατέρα». Ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ, λοιπόν, λατρεύεται ο Άγιος Τριαδικός Θεός. Και ζητά την λατρεία Του, η οποία αποπληρούται από τον Ιησούν Χριστόν, από προσώπου, όμως, των ανθρώπων που πιστεύουν σ’ Αυτόν. Διότι αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους ο Ιησούς Χριστός. Γιατί Εκείνος επί του Σταυρού έπαθε «ὑπὲρ ἡμῶν καὶ ἀντὶ ἡμῶν». Αντί εμείς να ανεβούμε στον ουρανόν σαν ένοχοι, ανέβηκε Εκείνος, ο ανένοχος. Είναι, λοιπόν, «ὑπὲρ ἡμῶν καὶ ἀντὶ ἡμῶν».

   Έτσι ο Χριστός, όπως λέμε μία ευχή στην Θεία Λειτουργία, την οποία δυστυχώς δεν ακούτε εσείς αυτήν την ευχή: «ο Χριστός είναι ο προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος». Δηλαδή Αυτός που προσφέρει. Τα χέρια του ιερέως δανείζονται εις τον Χριστόν. Ο Χριστός είναι Εκείνος που προσφέρει, ως άνθρωπος. Εις τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν προσφέρει. Τι προσφέρει; Τον Εαυτόν Του. Συνεπώς είναι ο προσφερόμενος. Και ποιος δέχεται αυτήν την προσφορά; Ο ίδιος πάλι. Και προσδεχόμενος. «Ὁ προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ προσδεχόμενος».

   Αυτό είναι λατρεία. Είναι λατρεία. Οι πιστοί, στον χώρο του Χριστιανισμού, προσφέρουν αυτήν την λατρεία τους «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ». Είναι πολλοί που λένε - να πω κι αυτό- που λένε: «Κάνω την προσευχή μου στο σπίτι και … τίποτε άλλο». Λάθος! Λάθος! Στην Εκκλησία δεν έχομε προσευχή που δύναται να αντικατασταθεί στο σπίτι μας. Και η μία και η άλλη είναι σπουδαίες. Έχομε λατρεία: Την κατεξοχήν λατρεία, την προσφορά του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Αυτό γίνεται στο σπίτι σου, αδελφέ; Κι αυτό σημαίνει… Α, συγνώμη. «Ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» θα πει: «με πνευματική διάθεση», θα πει: «με όλη την διάθεση της ορθοδοξότητος». «Ἐν ἀληθείᾳ».

   Αλλά επιτρέψατέ μου· οι Πατέρες λένε και κάτι το πολύ ωραίο. Εκείνο το «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» θα πει «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι», που είναι το Πνεύμα το Άγιον, και είναι γνωστό ότι ο Χριστός είναι η Αλήθεια, διότι ο Χριστός είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ Ἀλήθεια»- συνεπώς «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Αυτό θα πει «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ».  Είναι μία βαθυτέρα θεώρησις αυτού του ημιστιχίου. Και αυτό σημαίνει ότι ανταποκρίνονται οι άνθρωποι ευγνωμόνως σε ό,τι προσέφερε ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού σε μας τους ίδιους, μέσα στον χώρο της Θείας Λειτουργίας, της κατεξοχήν λατρείας, που όλοι οι πιστοί μαζί προσφέρουν , μετὰ τῆς κεφαλῆς … Ποια είναι η «κεφαλή»; Ο Χριστός. Ο προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος. Προσφέρουν οι πιστοί , μετὰ τῆς κεφαλῆς, ως μέλη του Σώματος Αυτού, ό,τι ο καθένας μπορεί. Να λέγει «Κύριε, ἐλέησον», «Παράσχου, Κύριε», «Ἀμήν». Την κεφαλοκλισία. Να σκύψομε το κεφάλι σε μία ευχή. Την γονυκλισία. Την προσκύνηση, την ψαλμωδία και οποιαδήποτε άλλη διακονία μέσα εις τον ναόν. Ο ιερεύς εκπροσωπείται από τον λαό. Με τα χέρια του. Τα χέρια του ιερέως είναι τα χέρια του λαού. Όλοι μαζί προσφέρομε σαν σώμα Χριστού, θα επαναλάβω, μετὰ τῆς κεφαλῆς, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι λατρεία.

   Το κεντρικό σημείο της λατρείας είναι πάντοτε η θυσία. Πάντοτε η θυσία. Εάν κάνω την προσευχή μου, προσέξτε για να το καταλάβομε, γιατί πολλές φορές μας μπερδεύεται μέσα μας, κάνω την προσευχή μου, κι ανάψω ένα κεράκι ή βάλω σε ένα καρβουνάκι θυμίαμα, ξέρετε τι έχομε εδώ; Δύο πράγματα. Πρώτον, την προσευχή που συνοδεύεται με την λατρεία. Το να ανάψω το κεράκι, να ανάψω το καρβουνάκι με θυμίαμα, αυτό είναι λατρεία. Αυτό είναι λατρεία. Επιτρέψατέ μου να σας πω. Έξω από κάποια ανάγκη να έχετε να είμαστε κάπου… δεν ξέρω, η προσευχή μας να συνοδεύεται και με λατρεία. Ανάψτε το καντήλι σας, ανάψτε το κεράκι σας, ανάψτε το θυμιατό σας· ώστε η προσευχή να συνοδεύεται και με την λατρεία.

   Η καρδία, σας είπα, όμως, της λατρείας, είναι η θυσία. Είναι η θυσία. Ναι. Στην Θεία Λειτουργία το κέντρον ποιο είναι; Η θυσία. Η θυσία του Χριστού. Το κέντρον, λοιπόν, είναι πάντα η θυσία. Στη θυσία αυτή πρέπει και εμείς να συμμετέχομε όχι μόνον στη συμμετοχή μας στο ποτήριον της ζωής, που θα κοινωνήσομε, αλλά όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος «παραστῆσαι τὰ σώματα ἡμῶν (:να παραστήσομε, να προσφέρομε)». Το «παραστῆσαι» έχει ειδική σημασία. Δεν την αναλύω τώρα την λέξη. «Τα σώματά σας». Τι; «Τα σώματά σας», «τα σώματά σας». Τι; «Θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ, τὴν λογικὴν λατρείαν ὑμῶν -τι θα πει «λογική»; Την πνευματική λατρεία σας. Πώς τα σώματα; Θα το δούμε αμέσως παρακάτω- καὶ μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ (:μη γίνεσθε ένα σχήμα με τούτον τον αιώνα), ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν (:αλλά να μεταμορφώνεσθε εις το να γίνεται καινούρια και καινούρια η νοοτροπία σας) εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς (:εις το να δοκιμάζετε) τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ (:τι θέλει ο Θεός; Αυτό θα κάνω), τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον». Ναι. Προσέξτε: Εάν δεν προσφέρω θυσία στον διάβολο. Τίνι τρόπῳ; Με την πορνεία. Με την πορνεία προσφέρω θυσία στον διάβολο. Με την αγνότητα προσφέρω την θυσία στον Θεό. Γι'αυτό είπε ο Απόστολος Παύλος: «να προσφέρετε θυσία ζωντανή τα σώματά σας». Δεν είπε «τις καρδιές σας». Είπε «τα σώματά σας». Δεν μπορώ να πάω στην Εκκλησία και να πέφτω στην πορνεία. Δεν προσφέρω θυσία στον Θεό. Προσφέρω στον διάβολο και δεν το καταλαβαίνω. Κι όταν το σπέρμα σκορπιέται μάταια και ανώφελα, λένε οι Πατέρες, ότι είναι θυσία και σπονδή εις τον διάβολον. Όχι. Θα μείνω εγκρατής. Μόνον ό,τι ο Θεός θέλει, μόνον μέσα εις τον γάμον. Τίποτε άλλο.

   Η έννοια αυτού του «παραστῆσαι»,  αλλά… σας είπα, ας το αφήσουμε, γιατί πέρασε και η ώρα… Εδώ βλέπομε πολύ θαυμάσια ότι θυσία είναι η προσφορά του ιδίου μας θελήματος. Όχι τι θέλω. Τι θέλει ο Θεός. Και ξέρετε πόσο σκληρόν είναι, πόσο οδυνηρόν είναι να μείνω στο θέλημα του Θεού και όχι στο θέλημα το δικό μου; «Ἰδοὺ ἥκω – λέει ο Κύριος -  τοῦ ποιῆσαι, ὁ Θεὸς, τὸ θέλημά Σου». «Να, ήρθα να κάνω το θέλημά Σου».

   Θυσία είναι η μετάνοια και η συντριβή της καρδίας. «Θυσία τῷ Θεῷ – λέει η Γραφή στον 50ό Ψαλμό- πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει». Θυσία είναι η προσφορά της καρδιάς σαν αγάπη. «Δός μοι, υἱέ, σὴν καρδίαν», λέγει η Γραφή. «Υιέ μου, δος μου την καρδιά σου». Θυσία είναι η ομολογία της πίστεως. Εκείνο το «ἀναφέρωμεν» που λέγαμε προηγουμένως, λέει στην προς Εβραίους ο Απόστολος, και «παραστήνω» και «αναφέρω», «ἀναφέρωμεν»  -το «ρω» με ωμέγα· δηλαδή «να αναφέρομεν», τι;- «θυσίαν αἰνέσεως διὰ παντὸς τῷ Θεῷ, τοῦτ᾿ ἔστι καρπὸν χειλέων ὁμολογούντων τῷ ὀνόματι αὐτοῦ». Θυσία είναι η ελεημοσύνη. Λέει ο Απόστολος: «Τῆς δὲ εὐποιίας καὶ κοινωνίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε· τοιαύταις γὰρ θυσίαις εὐαρεστεῖται ὁ Θεός». Θυσία είναι και η ορθόδοξος πίστις. «Ἐν ἀληθείᾳ». Θυσία είναι όλα αυτά.

   Αγαπητοί, η λατρεία του Θεού στο Γαριζίν απεδείχθη κατωτέρα της λατρείας του Θεού στα Ιεροσόλυμα, η οποία και αυτή, με τη σειρά της, κατηργήθη. Απομένει σ’ αυτήν τώρα να λατρευτεί πού; Τώρα πού; Στην Ιερουσαλήμ. Να λατρευτεί ο Αντίχριστος. Εκεί θα λατρευτεί ο Αντίχριστος. Στον ναό του Σολομώντος, που θα χτίσει ο Αντίχριστος.

    Η λατρεία του Θεού είναι παντού. Η λατρεία του Θεού, παντού και πάντοτε, από την θυσία στην Θεία Λειτουργία, μέχρι την θυσία του ανθρώπου στο θυσιαστήριον της πίστεως και της αγάπης του Θεού. Αυτή είναι η λατρεία που μας υπέδειξεν ο Κύριος, όταν είπε «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ». Κι εμείς, όπως γράφει ο Απόστολος Πέτρος, «ὡς λίθοι ζῶντες(:σαν ζώντα λιθάρια) οἰκοδομούμενοι(:οικοδομούμεθα), οἶκος πνευματικός(:χτιζόμαστε οικοδομή πνευματική), ἱεράτευμα ἅγιον, ἀνενέγκαι (:στο οποίον θα προσφέρομε) πνευματικὰς θυσίας εὐπροσδέκτους τῷ Θεῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Εκεί θα προσφέρομε τους εαυτούς μας στον Θεό, ως πνευματική πια λατρεία και θυσία.

🔸600η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Δύο πελώρια θέματα: Περί Θεοῦ καί Περί Μεσσίου. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μας προβάλλει τον θαυμάσιον εκείνον διάλογον μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος γυναικός. Βέβαια, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, δια μακρών και σχετικά λεπτομερώς, μας αναφέρει όσους διαλόγους παραθέτει μέσα στο ιερό του Ευαγγέλιο. Όμως, ο διάλογος, αυτός, του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα γυναίκα, είναι ο μακρύτερος και ο σπουδαιότερος. Διότι αναφέρεται σε δύο πελώρια θέματα: στο θέμα περί του Θεού και εις το θέμα περί του Μεσσίου. Με τον Νικόδημο, επί παραδείγματι, ο διάλογος είναι περί αναγεννήσεως του ανθρώπου. Αλλά όλα τα άλλα έρχονται από κάτω, αφού κορυφαίο θέμα είναι το θέμα του Θεού και το θέμα του Μεσσίου.

   Ετέθησαν τα θέματα αυτά κατά έναν θαυμαστόν τρόπον. Βέβαια, την αφορμή την έδωσε η ιδία η Σαμαρείτις και κάνει εντύπωση μία γυναίκα, επιπλέον Σαμαρείτις, δηλαδή μη έχουσα σχέση με τον λαό του Θεού – διότι οι Σαμαρείται εθεωρούντο από τους Ιουδαίους περίπου ειδωλολάτραι- μία αγράμματος γυναίκα, δεν έτυχε καμίας θεολογικής παιδεύσεως, δεν κάθισε κοντά σε Ραβίνους να ακούσει διδασκαλίες, και πόρνη! Εκπληκτικόν!

   Όμως ο Κύριος, ο καρδιογνώστης, που βλέπει τις προθέσεις, βλέπει τις διαθέσεις και την προαίρεση του ανθρώπου, έβλεπε εις αυτήν την γυναίκα θεολογικόν ενδιαφέρον. Και ανοίχτηκε κουβέντα, συζήτησις, εκεί στο φρέαρ του Ιακώβ. Οι μαθηταί είχαν πάει εν τω μεταξύ στην πόλιν δια να αγοράσουν τροφές. Αυτή δε η γυναίκα ήλθε εις το πηγάδι δια να αντλήσει νερό. Ανοίχτηκε θεολογική συζήτησις περί Θεού! Και πώς πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και πού πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και τότε ο Κύριος, βεβαίως, ετοποθέτησε ορθά το όλον θέμα, λέγοντας: «Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».     

  Πνεύμα ο Θεός! Τι είναι ο Θεός; Τι είναι ο Θεός; Από την στιγμή που ο άνθρωπος έχασε από τον οπτικό του ορίζοντα τον Θεόν, Τον αναζητεί. Τον αναζητεί, διότι ο Θεός έβαλε μέσα μας την έφεσιν της αναζητήσεως. Γι΄αυτό, πολύ σωστά έλεγε ο Πλούταρχος: «Μπορείτε να γυρίσετε πόλεις και να δείτε στον κόσμο πόλεις ατειχίστους, πολιτισμένες ή απολιτίστους, μπορείτε να δείτε τούτα ή εκείνα, πόλη χωρίς βωμούς δεν θα συναντήσετε». Δηλαδή, με άλλα λόγια, το θρησκευτικόν αίσθημα είναι παγκόσμιον. Σε όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις φυλές, σε οποιαδήποτε στάθμη πολιτισμού κι αν αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται. Γιατί; Γιατί ο Θεός φύτεψε μέσα μας την αναζήτηση του Θεού.

       Τώρα, βέβαια, Τον εχάσαμε τον Θεόν από τον οπτικό μας ορίζοντα. Και αρχίσαμε να λέμε αλλότρια πράγματα ότι είναι ο Θεός. Ότι ο Θεός… τι είναι ο Θεός; «Ο θεός είναι η κτίσις, είναι ο ήλιος, ο θεός. Γιατί; Επειδή μας θερμαίνει, επειδή μας φωτίζει, επειδή μας ζωογονεί. Έτσι, δεν πρέπει παρά να είναι αυτός ο θεός». Άλλες δυνάμεις… Δηλαδή πανθεϊσμός. Ή ακόμη, φθάνομε στο τελευταίο, να πούμε: «Εγώ, ο άνθρωπος, είμαι ο θεός». Βέβαια, το τελευταίο είναι μεγάλη μωρία, αλλά όχι ολιγότερη μωρία είναι γενικά η ειδωλολατρία.

   Έπρεπε, συνεπώς, να αποκαλυφθεί ο Θεός. Διότι οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν ποτέ να μάθουν περί του Θεού. Και έρχεται τώρα ο Κύριος Ιησούς και λέγει σ’ αυτήν την γυναίκα ότι ο Θεός είναι Πνεύμα. Δεν έχει καμίαν σχέσιν με την κτίσιν. Πνεύμα ο Θεός. Και μάλιστα εδώ, όσοι θεολογείτε, ακούσατε και κάτι θαυμαστόν: «Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». «Πνεῦμα ἐν πνεύματι». «Πνεῦμα ἐν πνεύματι». Εκ πρώτης όψεως και δίκαια, δίδεται η εντύπωσις ότι κατά πνευματικόν τρόπον θα λατρεύσω τον πνευματικόν Θεόν. Ορθόν. Αλλά πίσω από αυτό, δεν είναι τι άλλο παρά, εάν ο Θεός είναι ο Πατήρ, τότε «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» είναι τα άλλα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος! Διότι ο Θεός είναι ο Πατήρ, είναι ο Υιός, ο Οποίος είναι η Αλήθεια («Ἐγώ εἰμι ἡ Ἀλήθεια») και το Πνεύμα το Άγιον. Ώστε λοιπόν, ξεκινώ από το Πνεύμα το Άγιον, φθάνω εις τον Υιόν και περνάω εις τον Πατέρα. Ποτέ δεν θα φθάσω εις τον Πατέρα, παρά από το Πνεύμα το Άγιον δια του Υιού εις τον Πατέρα. Έτσι εδώ, «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» δεν σημαίνει τι άλλο παρά ότι ο Θεός Αυτός είναι πνευματικός, που σημαίνει είναι έξω από το δημιούργημά Του, που λέγεται «κόσμος», «ύλη», «σύμπαν», έξω από το δημιούργημά Του, έξω από τον χώρο, έξω από τον χρόνο, και ο Θεός Αυτός είναι Τριαδικός. Είναι εκπληκτικό!

   Και το άλλο είναι περί του Μεσσίου. Γιατί χρόνος δεν μένει πολύς να επεκταθούμε περισσότερο. Το θέμα αυτό περί του Μεσσίου, αγαπητοί μου, είναι πάρα πολύ σημαντικό. «Μεσσίας» θα πει αυτός ο οποίος έρχεται εξ ονόματος του Πατρός να σώσει τον κόσμον. Έργον του Οποίου είναι η σωτηρία του κόσμου. Είναι ο κεχρισμένος, ελληνικά. Μεσσίας, εβραϊκή λέξις, θα πει ο κεχρισμένος, ο Χριστός. Αυτός ο Οποίος εχρίσθη. Με την αποστολήν, την οποίαν θα πρέπει να φέρει εις πέρας. Και δεν είναι τι άλλο παρά η σωτηρία του ανθρώπου. Και η σωτηρία ξεκινά από την συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό. Και του Θεού με τον άνθρωπον.

   Είναι, λοιπόν, ένα πρόσωπον ο Μεσσίας. Θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από αυτό που λέμε «άνθρωπος». Είναι Θεός ο Μεσσίας. Ναι. Είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Είναι ο Θεός Λόγος. «Ο Θεός Λόγος», λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, «δεν ηνείχετο, δεν ηνείχετο να λατρεύονται τα ξόανα, τα ξύλινα δηλαδή αγαλματίδια, και τα είδωλα και οι πέτρες και η κτίσις και να μην λατρεύεται ο Θεός Πατήρ». Κι επειδή Εκείνος, ποιος; Ο Θεός Λόγος μάς έκτισεν, ο Θεός Λόγος μάς έκτισεν, επαναλαμβάνω τις προτάσεις μου, όχι γιατί έχω κανέναν γλωσσοδέτην. Οι έχοντες γλωσσοδέτη συνήθως επαναλαμβάνουν τις προτάσεις των, αλλά γιατί θέλω να εδραιωθούν αυτά. Επειδή, λοιπόν, ο Θεός Λόγος μάς έκτισε, Αυτός ενανθρωπίζει, για να μας προσαγάγει εις τον Πατέρα. Γιατί στο ερώτημα: «Ποιος έπρεπε να ενανθρωπήσει, ο Πατήρ, ο Λόγος ή το Πνεύμα το Άγιον;». Ο Λόγος· διότι Αυτός μας έκτισε, Αυτός αναλαμβάνει και την διόρθωσιν. Είναι εκπληκτικό! Αυτός είναι ο Μεσσίας. Αυτός είναι ο κεχρισμένος.  Ο Χριστός.

   Στον διάλογό τους ο Κύριος με την Σαμαρείτιδα γυναίκα, περνούν από το θέμα «περί του Θεού» εις το θέμα «περί του Μεσσίου». «Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή…». Βέβαια, ο Κύριος δημιουργούσε… σας λέω, αριστοτεχνικός ο διάλογος αυτός. Αν εδίδετο καμιά φορά η ευκαιρία να δει κανείς την αρχιτεκτονική αυτού του διαλόγου! Έδωσε μιαν αφορμήν εις την γυναίκα και λέγει η γυναίκα… – η οποία άρπαζε τα θέματα, επειδή είχε πνευματικά ενδιαφέροντα, θεολογικά ενδιαφέροντα. Σήμερα οι άνθρωποι δεν έχουν θεολογικά ενδιαφέροντα. Και δεν εννοώ τους θεολόγους, που έχουν δουλειά τους αυτό το έργον. Εννοώ τον λαό. Τον λαό, τον λαό! Ο λαός οφείλει να έχει, ο λαός οφείλει να έχει θεολογικά ενδιαφέροντα. Γι’αυτό, όχι ματαίως, είπα προηγουμένως, μία Σαμαρείτις, μία αγράμματη, μία γυναίκα, μία πόρνη, είχε θεολογικά ενδιαφέροντα. Πόσο περισσότερον εμείς πρέπει να έχομε όλοι θεολογικά ενδιαφέροντα;

   «Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα». «Θα μας τα αναγγείλει όλα». «Γνωρίζω». Από πού το εγνώριζε αυτό η Σαμαρείτις γυναίκα; «Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται». Από πού το εγνώριζε ότι θα ήρχετο ο Μεσσίας; Εγώ σας είπα ότι οι Σαμαρείται ήσαν κάπου, περίπου ειδωλολάτραι. Επειδή έγινε μετοικεσία λαού, από τους Βαβυλωνίους πήραν τους Ισραηλίτας, τους πήγαν εκεί, στο σημερινό Ιράκ. Κατόπιν φέραν από εκεί πληθυσμούς. Έγινε εποικισμός του Ισραήλ με αλλοτρίους πληθυσμούς. Ανακατεύτηκαν αυτά τα πράγματα κι έτσι ο λαός αυτός ήταν κάτι περίπου ειδωλολάτρες. Από πού το εγνώριζε; Από τον Μωυσή. Είχε ακούσει. Σήμερα, ρωτήστε έναν άνθρωπο να σας πει: «Έχεις ακούσει ότι ο Αντίχριστος έρχεται;». Θα σας πουν: «Ναι. Τι είναι;». Έτσι, λοιπόν, κι αυτή είχε ακούσει. Το εγνώριζε από τον Μωυσή, όπως σας είπα.

   Έρχεται. «Έρχεται», λέγει, «ο Μεσσίας». Έρχεται. Προσδοκία της γυναικός αυτής. Αναμονή. «Έρχεται!». Ευχάριστος δε προσδοκία. Ενώ όταν είναι δυσάρεστος η προσδοκία, δεν είναι προσδοκία, το ρήμα είναι ἐπ’ ἀγαθῷ· το ρήμα «προσδοκώ» είναι επί αγαθών πραγμάτων. Ενώ είναι δυσάρεστος η «προσδοκία», δεν είναι προσδοκία, για τον Αντίχριστον. Αποτροπαία η παρουσία του, αποτρόπαιος ο ερχομός του. Όμως εδώ είναι ευδοκία, προσδοκία ο ερχομός του Χριστού. «Γνωρίζω, λοιπόν, ότι έρχεται. Και τι;. Ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα». «Θα μας τα φανερώσει όλα». «Τι θα μας αναγγείλει; Θα μας αναγγείλει τα περί του Θεού, Ποιος είναι ο Θεός». Σ’ αυτό το περίεργο χωνευτήρι θέσεων, σκέψεων, προτάσεων, λογισμών, φιλοσοφιών περί του Θεού. «Εκείνος θα μας πει. Γιατί περιμένομε Αυτόν να μας πει; Διότι έρχεται από τον Θεό. Και θα μας μιλήσει μετά κύρους και αυθεντίας».

   Αγαπητοί μου, σπουδαίοι άνθρωποι υπήρξαν στη γη, κατά πάντα θαυμάσιοι, αλλά απλοί άνθρωποι. Άνθρωποι. Μα Πλάτων λέγεται, μα Αριστοτέλης λέγεται, μα φιλόσοφοι της Ανατολής και προ Χριστού, όποιοι κι αν είναι αυτοί, δεν μπορούσαν ποτέ να έχουν μαζί τους την αυθεντία: το να πει κάποιος «αυτό» και να είναι «αυτό». Σωστά ο Σωκράτης ονόμασε τον εαυτόν του «φιλόσοφον» και όχι «σοφόν». Διότι δεν μπορούσε να γνωρίζει. Διότι εγνώριζε την ανθρωπίνη φύση και το πεπερασμένο της ανθρωπίνης γνώσεως. Συνεπώς; Φιλόσοφος. Αγαπώ την σοφία. Ποιος θα μιλούσε, λοιπόν, μετ΄ αυθεντίας, μετά κύρους, παρά μόνον Αυτός που έρχεται. Αυτός θα μας μιλήσει.

   Είναι δε έτσι… πάρα πολύ, έτσι, χαρακτηριστικό, πάντα ο χρόνος μικρός, όταν κάποτε, αναφέρεται σε έναν διάλογο του Πλάτωνος, «Εὐθύδημος» λέγεται, που ο Ευθύδημος συναντά τον Σωκράτη στον δρόμο:

-Πού πας –λέγει- Ευθύδημε;

–Πάω να θυσιάσω εις τους θεούς. Και πηγαίνω να προσευχηθώ (και φορούσε ένα στεφάνι στο κεφάλι).

– Και τι θα ζητήσεις;

– Να, τι άλλο, παρά να γίνω άρχοντας των Αθηνών, κυβερνήτης των Αθηνών και πλούσιος.

–Κι αν ο πλούτος -λέγει- σε εξοκείλει; Σε συμφέρει να το ζητήσεις αυτό;

–Όχι.

– Κι αν σταθείς κακός κυβερνήτης και πέσεις στην κατάρα του λαού, σε συμφέρει αυτό;

-Όχι. Τότε τι να ζητήσω;

–Δεν ξέρω, λέει ο Σωκράτης. Περίμενε. Θα έρθει Εκείνος που θα μας διδάξει πώς πρέπει να προσευχόμαστε!

   Και ήρθε ύστερα από 400 τόσα χρόνια… Βλέπετε, λοιπόν, αγαπητοί μου; Κανείς δεν είναι αυθεντία. Μόνον Αυτός που έρχεται. Ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσσίας.

   «Θα μας τα πει, λοιπόν, όλα! Θα μας τα πει σε μας. Ἡμῖν». Προσέξτε, αυτή διέκρινε ότι ο Κύριος είναι Ιουδαίος. Από πού το διέκρινε; Πάντοτε ένας λαός με έναν άλλον λαό, δεν ντύνονται διαφορετικά; Είναι η προφορά, είναι πολλά πράγματα που φαίνεται ότι αυτός δεν είναι Αθηναίος, δεν είναι Έλληνας, είναι Έλληνας του εξωτερικού. Φαίνεται. –«Πώς», λέγει, «εσύ, Ιουδαίος, μιλάς σε μένα, σε μία Σαμαρείτιδα;». Και λοιπά. –«Εάν εγνώριζες Ποιος…» και τα λοιπά. –«Συ, Ιουδαίος». Θα μπορούσε λοιπόν να πει ότι «ἀναγγελεῖ ὑμῖν» με ύψιλον. «Θα αναγγείλει σε σας, τους Ιουδαίους». Αλλά η Σαμαρείτις λέει: «ἡμῖν» με ήτα. «Θα αναγγείλει σε μας». Γιατί; Αμέσως θέτει το θέμα της παγκοσμιότητος του Μεσσίου. «Δεν είναι αποκλειστικά για τους Ιουδαίους. Είναι και για μας». Θα ‘λεγε κανένας τότε εφεξής: «Για μας. Οι πάντες στην υφήλιο. Για μας». «Και θα μας τα πει όλα, πάντα». «Ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα». Και για τον Θεό και για την λατρεία Του, αλλά και το πώς κανείς θα φθάσει να σωθεί.

   Η έκπληξις… Ω μακαρία αγία Φωτεινή, την γιορτάζομε σήμερα. Φωτεινή ονομάστηκε. Είναι αγία. Έγινε ιεραπόστολος. Και όλοι οι συγγενείς της πίστεψαν. Ω αγία Φωτεινή, θα περίμενες ποτέ εκείνο το μεσημέρι, που πήγαινες να πάρεις νερό με το λαγήνι σου, την υδρία σου, στο προγονικό εκείνο πηγάδι, το φρέαρ του Ιακώβ, ότι θα συναντούσες τον Ίδιο τον Μεσσία; Το υποπτεύθηκες άραγε; Πού να το υποπτευθεί! Όταν είπε αυτά τα λόγια εις τον Κύριον, «λέγει αὐτῇ ὁ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι». «Εγώ είμαι· που τώρα σου ομιλώ». Πέστε μου, θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη έκπληξις απ’ αυτήν; Σίγουρα, ο ήλιος να έσβηνε και το φεγγάρι να έπεφτε και η γη να αναποδογυρίζονταν, δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τόσην έκπληξιν, όση αυτή: «Ήλθε ο Μεσσίας; Και είναι μπροστά μου; Είναι μπροστά μου! Αυτός που μου ζήτησε να πιει νερό! Γιατί, δεν μπορούσε να πιει νερό μόνος Του; Δεν μπορούσε να πει στο νερό που είναι στο πηγάδι βαθιά: «Ανέβα νερό να πιω;». Και ζήτησε από μένα να πιει νερό; Αυτός λοιπόν είναι ο Μεσσίας, ε; Αυτός που μου είπε ότι έχει το νερό το αιώνιο, που όποιος πιει, δεν θα ξαναδιψάσει ποτέ στη ζωή του».

   Τι είπε ο Ιησούς; «Ἐγώ εἰμι». Ανοίξτε και ξεφυλλίστε ολόκληρη απ’ αρχής μέχρι τέλους την Παλαιά Διαθήκη και βρείτε… πόσες φορές θα βρείτε, αν όχι κάποιες μερικές χιλιάδες, αλλά πολλές εκατοντάδες, την φράση: «Ἐγώ εἰμι». Και η φράση αυτή λέγεται αποκλειστικά και μόνο από τον Θεό. «Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου…» και λοιπά, και λοιπά. «Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου…». Ώστε, λοιπόν, να πρώτη αποκάλυψις. «Ἐγώ εἰμι Κύριος τοῦ Ἰσραήλ». «Ἐγώ εἰμι ὁ Ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ. Εγώ τώρα που σου ομιλώ». Ο Κύριος του Ισραήλ! Αυτόν που δεν μπόρεσε να χωρέσει στο μυαλό των διδασκάλων των Ιουδαίων. Γι’αυτό δεν πίστεψαν. Δεν πίστεψαν. Γιατί δεν χώρεσε στο μυαλό τους. Ήταν δε και παθιασμένη η ζωή τους, που δεν πίστευαν καν στον Θεό. Δεν πίστευαν τότε οι αρχιερείς στον Θεό. Το ακούσατε; Δεν πίστευαν στον Θεό οι αρχιερείς. Ήσαν Σαδδουκαίοι. Κοιτούσαν μόνο την τσέπη τους και τα συμφέροντά τους. Τίποτε άλλο! Να τα έχουν καλά με τους Ρωμαίους και να περνούν πολύ καλά. Ταλαίπωροι αρχιερείς, φτωχοί, πάμπτωχοι… Πιο φτωχούς η δημιουργία δεν γέννησε! Να είσαι ο υπηρέτης, ο λάτρης του Θεού και να μην πιστεύεις εις τον Θεόν. Έτσι απέρριψαν τον Μεσσία τους και Τον απορρίπτουν δύο χιλιάδες, τώρα, χρόνια.

   Αυτή η γυναίκα έμεινε έκπληκτη. Διέγνωσε μέσα σ’ αυτήν την φρασούλα «Ἐγώ εἰμι» ότι είναι ο Κύριος του Ισραήλ. Μάλιστα πάνω σ’ αυτό, θα λέγαμε, Ποιος ακριβώς; Εκείνος που ήταν στο Σινά «ἐν γνόφῳ». Μέσα σε εκείνο το σκοτεινό σύννεφο, που έπιανε τρόμο τον άνθρωπο, και ομιλεί στον Μωυσή και του δίνει τον Νόμο. Προσέξτε, εις το Σινά δεν ήταν ο Πατήρ. Ήταν ο Υιός! Ήταν ο Λόγος! Ήταν ο Ίδιος! Είναι Εκείνος που είπε στον Μωυσή: «Δεν μπορεί κανείς να δει το πρόσωπό μου και να ζήσει». Του λέγει ο Μωυσής: «Με αποκαλείς φίλο σου. Δείξε μου το πρόσωπό Σου». -«Ποιος μπορεί να δει το πρόσωπό μου και να ζήσει; Αλλά θα σου κάνω τη χάρη. Μπες σε εκείνη την τρύπα στον βράχο, στο Σινά. Εγώ θα περάσω. Θα βάλω μπροστά την παλάμη μου. Θα περάσω και θα δεις τα οπίσθιά μου. Όχι το πρόσωπό μου». Λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Ποια είναι τα ‘’οπίσθια του Θεού’’; Είναι η Ενανθρώπησις. Θα δεις μόνον την Ενανθρώπησή μου». Και την είδε ο Μωυσής. Πού την είδε; Εις το όρος Θαβώρ. Εκεί που ο Ηλίας και ο Μωυσής λαλούσαν με τον Κύριον. Αλλά και ο Ηλίας, του δόθηκε μήνυμα ότι θα δει τον Θεό. Λαίλαψ, σεισμός! Όχι εδώ ο Κύριος. Όχι εδώ ο Κύριος. Πέρασε μία αύρα. Εδώ ο Κύριος! Εδώ τώρα δεν έχομε ούτε γνόφον, ούτε λαίλαπα, ούτε αύρα, αλλά το πρόσωπον του Θεού εν προσώπω Ιησού Χριστού. Γι’αυτό σας είπα, και θα δικαιολογείτε γιατί ακριβώς ήταν η μεγάλη έκπληξις γι΄ αυτήν την γυναίκα. Έκπληξις!

   Αλλά και για μας είναι μεγάλη έκπληξη που μπορούμε να μελετούμε και να γνωρίζομε τον λόγο του Θεού και να λέμε: «Κύριε, Ποιος είσαι; Ο Κύριος του Ισραήλ; Ο Άγιος του Ισραήλ; Ο Δημιουργός του παντός; Συ που έκανες τα σύμπαντα. Έκανες και τα μυρμήγκια, τις μέλισσες και τις πεταλούδες και τα λουλουδάκια του αγρού. Τα έκανες όλα με τόση σοφία! Από τα παμμέγιστα έως τα πιο μικρά. Εσύ; Εσύ;».

   «Ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι». Η γυναίκα τα ‘χασε. Αφήνει το σταμνί, δεν έδωσε νερό εις τον Κύριον, αφήνει το σταμνί, την υδρίαν και τρέχει στην πόλη. Και λέγει εις τους ανθρώπους: «Ελάτε, ελάτε να δείτε… Ελάτε να δείτε, να δείτε ένα πρόσωπο, έναν άνθρωπο. Μήπως Αυτός είναι ο Μεσσίας. Ελάτε να Τον δείτε». Και έτρεξε σχεδόν η πόλις να δει Ποιος είναι Αυτός. Και είπαν: «Όχι γιατί μας το είπε αυτή η γυναίκα, η συμπατριώτισσά μας, αλλά γιατί με τα μάτια μας τώρα είδαμε Ποιος είναι ο Ιησούς». Ο Οποίος και έμεινε εις την πόλη τους δύο ημέρες. «Αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι αὐτός ἐστίν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός». «Εμείς οι ίδιοι ακούσαμε από το στόμα Του, εμείς οι ίδιοι τώρα γνωρίζομε ότι Αυτός αληθινά είναι ο Σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός». Ο Σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός, έναρθρα. Ο. Όχι κάποιος σωτήρας. Ο Σωτήρας. Ο συγκεκριμένος. Ο Ένας, ο Μοναδικός. «Το είδαμε, το κρίναμε. Αληθινά είναι Αυτός. Και είναι σωτήρας όχι μόνον των Ιουδαίων, αλλά και ημών των Σαμαρειτών. Και όλου του κόσμου». Γι΄αυτό ο Κύριος είπε κάποτε τελειώνοντας την ζωή Του στη γη, μετά την Ανάστασή Του, τελειώνοντας την αποστολή Του στην γη, είπε στους μαθητάς Του: «Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, ἀρξάμενοι (: κάνοντας αρχή)  ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, το κέντρον, από την Ιουδαία, μετά πηγαίνετε στην Ιουδαία, στην επαρχία της Ιερουσαλήμ, στην Σαμάρεια, σε όλη τη γη, εἰς πάντα τὰ ἔθνη». Γιατί πραγματικά Αυτός είναι ο Μεσσίας, αγαπητοί.

   Έτσι, βλέπομε σήμερα η Εκκλησία μας μάς προβάλλει την Κυριακή της Σαμαρείτιδος, όπως λέγεται, μας προβάλλει αυτόν τον θαυμάσιον διάλογον που καταγράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, τον διάλογον του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα γυναίκα, που συζητούνται τα δύο πελώρια, αυτά, θέματα, περί του Θεού και περί του Μεσσίου. Επιτρέψατε να σας προτείνω έναν διάλογο, μία συζήτηση. Με ποιον; Ο καθένας με τον εαυτό του. Να μελετάει σε όλη του την ζωή ό,τι αφορά στον Θεό. Και ό,τι αφορά στον Μεσσία. Και κάθε φορά που μέσα του μελετά, στην Γραφή και μέσα του, μέσα του και στην Γραφή, διαρκώς μελετά το πρόσωπο το Θεανθρώπινο του Χριστού, τόσο πιο πολύ θα το ανακαλύπτει. Και τόσο πιο πολύ θα μαθαίνει ό,τι μπορεί να μάθει ο πεπερασμένος άνθρωπος από τον άπειρο Θεό. Και τότε θα μπορούμε να λέμε ότι αποκτήσαμε κοινωνία με τον Θεό. Αυτή η κοινωνία που έσπασε κάποτε μέσα στον Παράδεισον και απεκατεστάθη με τον Ιησούν Χριστόν.

🔸495η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.