Αθανάσιος Άμβωνας

09 Μαρτίου 2026

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

†. Μας διηγείται, αγαπητοί μου, ο Ευαγγελιστής Μάρκος, που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, ότι «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναούμ καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον».

Με ένα χαριτωμένο και ζωηρό και σύντομο τρόπο, μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Μάρκος την είσοδον του Ιησού εις την Καπερναούμ. Και συγκεκριμένα, ότι επήγε σε ένα σπίτι, προφανώς φιλικόν, κι εκεί άρχισε να ομιλεί τον λόγον του Θεού. Μόλις το έμαθαν οι κάτοικοι ή οι περίοικοι, έσπευσαν να τον ακούσουν. Το πλήθος ήταν τόσο πολύ, ώστε, όπως σημειώνει ο Ευαγγελιστής Μάρκος, ώστε όχι μόνον το σπίτι εγέμισε, που βέβαια τα σπίτια τότε ήταν κάπως μικρά, αλλά και η αυλή μέχρι την αυλόθυρα και έξω στον δρόμο. Πλήθος κόσμου, στο άκουσμα ότι έφθασε ο Ιησούς στην πόλη και ότι βρίσκεται σε εκείνο το συγκεκριμένο σπίτι.

Τέσσερις φίλοι ενός παραλύτου ανδρός τον έφεραν επάνω σε ένα κρεβάτι για να τον θεραπεύσει ο Κύριος. Αλλά το πλήθος ήταν τόσο, που ήταν αδύνατον να περάσουν μέσα εις το σπίτι. Τότε, η πίστις και η αγάπη αυτών των τεσσάρων συνοδών, βρήκε τον τρόπο. Πέρασαν σε ένα γειτονικό σπίτι, ανέβηκαν στη στέγη του, από κει πέρασαν στη στέγη του σπιτιού που ήταν ο Κύριος, απεστέγασαν την στέγη, δηλαδή βγάλαν τα κεραμίδια -προφανώς δεν υπήρχε ταβάνι- και κατέβασαν με σχοινιά τον παραλυτικό μπροστά εις τον Κύριον. Και ο Κύριος εθαύμασε την πίστιν αυτών των τεσσάρων ανδρών και τους είπε έναν επαινετικόν λόγον και αφού συγχώρησε και τις αμαρτίες του παραλύτου, του λέγει: «Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου, το ξύλινο κρεβάτι που σε μετέφεραν και πήγαινε στο σπίτι σου».

Έχομε εδώ, αγαπητοί μου, δύο περιστατικά. Το ένα είναι η εξαγγελία του λόγου του Θεού. Τι έκανε ο Κύριος όταν εισήλθε σ’ αυτό το σπίτι; Λέγει ότι «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον» του Θεού. Το άλλο ποιο είναι το περιστατικό; Είναι η θεραπεία του παραλυτικού.

Μπροστά σ’ αυτά τα δύο περιστατικά, θα μας επιτραπεί να κάνομε μίαν ιεράρχησιν. Εκ των δύο τούτων, τι είναι πιο ανώτερο; Δηλαδή η θεραπεία του παραλυτικού ή του ότι ο Κύριος ελάλει τον λόγον του Θεού; Εκ των δύο, κάνοντας, επαναλαμβάνω, ιεράρχησιν των δύο αυτών περιστατικών, ποιο είναι ανώτερο; Το ερώτημα δεν είναι ούτε αφελές, βέβαια ούτε και περιττό. Και τούτο διότι από την οπτική γωνιά που βλέπουν οι άνθρωποι τον Χριστιανισμόν, θα κρίνουν και την ιεράρχησιν αυτών των δύο. Να πουν ποιο είναι πρώτο και ποιο είναι δεύτερο. Από την οπτική γωνιά που υπάρχουν, κρίνοντες τον Χριστιανισμόν. Είναι το θέμα πάρα πολύ σπουδαίο. Αν θεωρήσουμε, αν θεωρηθεί, θεωρήσουν οι άνθρωποι τον Χριστιανισμό σαν ένα κοινωνισμό, θα μας πουν ότι …το πρώτο, η θεραπεία είναι εκείνη, του παραλυτικού, που προέχει, είναι πάνω απ΄όλα, σαν μια πράξη κοινωνικώς αγαθή. Αν πάλι δουν τον Χριστιανισμό σαν διδασκαλία που ανοίγει τον δρόμον για την σωτηρία, θα κρίνουν ότι ο λόγος του Θεού έχει την προτεραιότητα. Και το σπουδαίον είναι ότι μέσα στους αιώνες, μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι παραμένουν σ’ αυτές τις δύο οπτικές θεωρήσεις. Οι μεν έτσι βλέπουν· κοινωνικά τον Χριστιανισμό. Οι δε έτσι βλέπουν· σωτηριολογικά τον Χριστιανισμόν. Κι αυτό το βλέπομε καθημερινά και εις αυτήν την ζωήν μας και αύριο και μεθαύριο έτσι θα είναι.

Πολλοί ζητούν από την Εκκλησία, μάλιστα ειδικά στην εποχή μας, να κάνει κοινωνικόν έργον ευρέος φάσματος. Επί παραδείγματι να κτίζει φιλανθρωπικά ιδρύματα, να οικοδομεί νοσοκομεία, να αναλαμβάνει την παιδεία, να συνδράμει τους πτωχούς κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Που όλα αυτά ουσιαστικά ανήκουν εις την πολιτεία και την οργάνωσή της. Ζητούν, δηλαδή, πολλοί από την Εκκλησία έναν ακτιβισμόν. Επειδή αυτή η λέξις πολύ χρησιμοποιείται, γι'αυτό σας την είπα, δεν είναι ελληνική. Από το ‘’act’’ που θα πει πράξις. Δηλαδή ζητούν από την Εκκλησία να έχει μίαν κοινωνικήν πράξιν. Και λέγεται… ζητούν έναν ακτιβισμόν. Έτσι, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που χωρίς οι ίδιοι που ζητούν να αντιλαμβάνονται τα πράγματα, απογυμνώνουν την Εκκλησία από το σωτηριολογικό της έργο.

Αν το θέλετε, αν και δεν είναι δόκιμη η λέξις, από το μεταφυσικό της στοιχείο- λέγω δεν είναι δόκιμη η λέξις «μεταφυσικόν» γιατί ανήκει εις την φιλοσοφίαν αυτή η λέξις. Δηλαδή αφαιρούν από την Εκκλησία εκείνο που ανήκει εις τον ουρανόν. Και σου λέει: «Εδώ, στη γη, πράξη». Αυτό θα πει Χριστιανισμός. Οτιδήποτε άλλο δεν τους ενδιαφέρει. Ό,τι κι αν πιστεύουν οι άνθρωποι αυτοί, μπορεί ακόμη να μην πιστεύουν καν εις τον Χριστόν, δέχονται όμως το Ευαγγέλιο, το βάρος εκεί το θέτουν. Στον ακτιβισμόν, στην πράξη. Μην πάτε μακριά. Στο Κρεμλίνο, στη Ρωσία, κατά την διάρκεια του Κομμουνισμού, υπήρχε εις την μετώπην κάποιας πύλης της εισόδου του Κρεμλίνου: «Ὁ μὴ ἐργαζόμενος μηδὲ ἐσθιέτω». Είναι του Αποστόλου Παύλου αυτό. Αυτός που δεν εργάζεται, ούτε να τρώει. Γιατί απλούστατα ο σοσιαλισμός απαιτούσε την εργασίαν: «Δεν μπορείς, κύριε, να ζητάς ψωμί να φας, όταν δεν εργάζεσαι». Αυτό τους ταίριαξε. Το πήραν. Το έβαλαν στην πύλη τους πάνω. Επίστευαν εις τον Χριστιανισμόν; Όχι. Δεν τους ενδιέφερε ο Χριστός. Μάλιστα, αν ανοίγαμε, τότε, γιατί όχι και τώρα, την ρωσική εγκυκλοπαίδεια εις το λήμμα Ιησούς Χριστός», θα βρίσκαμε: «Μυθικόν πρόσωπον, που…»! κ.τ.λ.- τρεις αράδες έχει η ρωσική εγκυκλοπαίδεια περί του Ιησού Χριστού. Βλέπετε ότι δεν τους ενδιέφερε το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Πολύ δε παραπάνω περί ουρανού, περί Βασιλείας, περί σωτηρίας, περί, περί, περί… Τους ενδιέφερε αυτή η φράσις. Ξαναλέγω, του Αποστόλου Παύλου. Την γράφει εις τους Κορινθίους, συγνώμη, προς Θεσσαλονικείς. Οπότε αυτό τους ενδιέφερε. Αυτό πήραν. Τι έκαναν εδώ δηλαδή; Χώρισαν τον Χριστό από κάτι που αναφέρεται σε θέμα κοινωνικό. Δεν θα λείψουν μέχρι που να τελειώσει ο κόσμος, εκείνοι που θεωρούν την Εκκλησία ως υπόθεση ακτιβιστική. Δηλαδή να ενδιαφέρεται για όλα εκείνα που προανέφερα.

Εδώ πρόκειται για ένα λάθος. Ένα λάθος πολύ μεγάλο. Δεν προηγείται εδώ το θαύμα. Γιατί εδώ τι έκανε ο Χριστός; Εθεράπευσε έναν παράλυτον άνθρωπον. Θα λέγαμε, απέδωσε εις την κοινωνίαν υγιή έναν άνθρωπο, ο οποίος πρώτα δεν θα μπορούσε να αποδώσει εργασία εις την κοινωνία. Έτσι συνεπώς εδώ έχομε κάτι πολύ σπουδαίο. Αλλά βλέπουν αυτό και όχι την ευαγγελική διδασκαλία. Θέλετε ακόμη; Και εκείνο το όποιο είπε ο Χριστός…Τι; Ο έπαινος στους τέσσερις για την πίστη τους και στον παραλυτικό που του είπε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». «Μπα, ψιλά πράγματα, τι μας ενδιαφέρει αυτό; Τι θα πει ‘’συγχωρούνται οι αμαρτίες’’; Χέρια θέλομε εργατικά, να αποδώσεις κοινωνικά».

Αν προηγείτο το θαύμα, τότε ο Κύριος θα έπρεπε να θεραπεύσει, δηλαδή το πρώτιστον, το πρώτο, το θαύμα, θα ‘πρεπε τότε ο Κύριος να θεραπεύσει όλους τους ασθενείς που υπήρχαν στην Παλαιστίνη. Κάτι που δεν το έκανε. Αν προηγείτο το θαύμα, ο κοινωνισμός, θα έπρεπε ο Κύριος να αναστήσει όλους τους νεκρούς. Όπως ξέρομε, ποιους ανέστησε; Τρεις νεκρούς. Τον Λάζαρο, τον γιο της χήρας της Ναΐν και εκείνο το κοριτσάκι το δωδεκαετές του Ιαείρου κ.τ.λ. Αυτό όμως δεν έγινε. Θα έπρεπε ακόμη να αφήσει παραγγελία εις την Εκκλησίαν να κάνουν το ίδιο και οι μαθηταί Του. Δηλαδή τι; Να χορταίνουν ψωμί τους ανθρώπους, να θεραπεύουν τις αρρώστιες τους κ.ο.κ.

Αλλά, αγαπητοί μου, το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου δεν προέχει στον Χριστιανισμόν. Αν έγινε εκείνη τη στιγμή, σε συνδυασμό με την ομιλία του Χριστού, που έλεγε τον λόγο του Θεού, αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα στοιχείο - ποιο; Το θαύμα- ένα στοιχείο επιβεβαιώσεως της διδασκαλίας Του. Ότι «Εγώ είμαι ο Μεσσίας». Αυτό ήθελε να πει ο Ιησούς Χριστός.

Θέλετε ακόμη και κάτι άλλο; Τι είπε εις τον παραλυτικό; «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Δεν μου λέτε, η συγχώρηση των αμαρτιών φαίνεται πουθενά; Το να πεις στον άλλον «σου συγχωρούνται οι αμαρτίες», τι στοιχείον φανερόν έχεις; Ουδέν. Πώς θα έπρεπε, λοιπόν, να γίνει φανερή η συγχώρησις των αμαρτιών του ανθρώπου αυτού; Με το να του πει «σήκω επάνω εσύ, ο παράλυτος, πάρε στον ώμο σου το ξύλινο κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου». Δηλαδή; Γιατί γόγγυσαν κάποιοι Φαρισαίοι, οι κατάσκοποι του Ιησού Χριστού, κάτι Γραμματείς… όπου πήγαινε ο Χριστός, από πίσω, από πίσω, να έχουν για να κατηγορήσουν. «Μπα», λέγει, «αυτός; Ποιος έχει το δικαίωμα να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνον ο Θεός». Και ο Χριστός λέει: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες. Θέλετε να μάθετε Ποιος είμαι; Σήκω από το κρεβάτι σου, τέκνον –που του είπε- και περπάτα. Αυτός είμαι Εγώ. Ο Θεός». Γιατί ο Θεός εγείρει νεκρούς, εγείρει αρρώστους και μάλιστα με έναν λόγον μόνον. Άρα λοιπόν η βεβαίωσις της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων του ανθρώπου αυτού ποια ήτο; Ήτο με το να του πει: «Σήκω επάνω».

Και για να ξαναγυρίσω, αγαπητοί μου, ανάμεσα στα δυο, ποιο δηλαδή; -το θαύμα και ο λόγος του Θεού. Πώς θα έπρεπε να βοηθηθεί ο άνθρωπος αυτός, οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι ο λόγος του Θεού είναι ο σωστός, ο πρέπων, εκείνον τον οποίον πρέπει να ακούσουν; Βλέποντας το θαύμα.

Έτσι ο Κύριος ήλθε στον κόσμον αρνητικώς μεν, όπως μας λέει ο Απόστολος Πέτρος, να λύσει τα έργα του διαβόλου. «Εἰς τοῦτο», λέει, «ἐλήλυθεν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου». Θετικώς δε, να διδάξει για την Βασιλεία του Θεού. Αυτό είναι το πρώτο. Το καταλάβαμε, αγαπητοί μου; Αυτό είναι το πρώτο. Και ο δρόμος ανοίχτηκε, για την σωτηρία, με τα «ποιητικά της σωτηρίας μας» και με τους σταθμούς που διακρίνουν την πορεία του Ιησού Χριστού στη ζωή Του. Όπως είναι η Σταύρωσις, η Ανάστασις, η Ανάληψις και του ότι εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός.

Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας αποκαλεί αυτά τα στοιχεία «ποιητικά της σωτηρίας μας». Επαναλαμβάνω, γιατί πιθανώς να σας έφυγε γρήγορα. Ποια είναι τα «ποιητικά»; Εκείνα που κάνουν, προσφέρουν τη σωτηρία μας. Ακούσατε την Λειτουργία σήμερα του Μεγάλου Βασιλείου; Εκείνες οι θαυμάσιες ευχές τι είναι; Έκθεσις πίστεως. Στον Πατέρα αποτείνεται: «Συ, που έστειλες τον Υιόν Σου εις τον κόσμον, για να σώσει εμάς, που ξεπέσαμε στον Παράδεισον», κ.τ.λ. κ.τ.λ. Τι έκανε εδώ ο Μέγας Βασίλειος, ο συντάκτης αυτής της Θείας Λειτουργίας και που απλώς την διακόσμησε ο Μέγας Βασίλειος. Γιατί και ο Ιερός Χρυσόστομος βρήκαν την Θεία Λειτουργία. Η Θεία Λειτουργία είναι αρχαία. Είναι από τους Αποστόλους. Έτσι, σ’ αυτήν την έκθεση τι αναφέρεται; Παν ό,τι αναφέρεται εις τα ποιητικά της σωτηρίας μας: «Είδαμε την Ανάστασή Σου, είδαμε την Σταύρωσή Σου», κ.τ.λ.

Είδατε πουθενά, είπαμε τις ευχές εκφώνως, ακούσατε πουθενά ότι ήρθε ο Χριστός να κάνει θαύματα; Ούτε σε μία προτασούλα δεν ακούστηκε αυτό. Διότι αν έκανε ο Χριστός θαύματα ή δεν έκανε, αυτό δεν έχει καμία σημασία για τη δική μου τη σωτηρία· που είμαι ένας άνθρωπος, δύο χιλιάδες χρόνια μετά τον Χριστό. Τι έχει, όμως, σημασία και σωτηρία για μένα, τον άνθρωπο της όποιας εποχής; Το ότι ο Χριστός Ενηνθρώπησε, Εσταυρώθη, Ανεστήθη, Ανελήφθη, εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός. Πώς κάθισε; Ως άνθρωπος. Όχι ως Θεός. Γιατί ως Θεός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα. Δεν υπάρχουν δεξιά και αριστερά του Θεού Πατρός. Ως άνθρωπος εκάθισε εις τα δεξιά του Θεού Πατρός. Με άλλα λόγια η δική μου, η ανθρωπίνη φύσις, η συγκεκριμένη, αυτός που είμαι, θα ανέβω μια μέρα εκεί να καθίσω. Αυτό θα πει «σωτηρία». Μετά την ανάσταση των νεκρών. Αυτά, λοιπόν, περιγράφονται και αναφέρονται εις την Θεία Λειτουργία.

Σκοπός ακόμη της Ενανθρωπήσεως, αγαπητοί, ήταν η αποκάλυψις του Θεού· που θα εγίνετο με την διδασκαλία. Διότι είχε αγνοηθεί ο Θεός. Μην ξεχνάτε ότι ο Αδάμ και η Εύα, εγνώριζαν τον αληθινό Θεό. Και μάλιστα Εκείνος που τους ομίλει εις τον Παράδεισον, εάν δεν το ξέρατε, θεμελιώσατέ το καλά μες στην ψυχή σας, στη γνώση σας, ήταν ο Θεός Λόγος. Αυτός τους εδημιούργησε, δηλαδή με βουλήν του Αγίου Τριαδικού Θεού, αλλά ως πράξη, ο Λόγος δημιουργεί τους Πρωτοπλάστους, όπως και όλα τα πράγματα. Και όταν εφοβήθηκαν οι Πρωτόπλαστοι, άκουσαν, λέει, τα βήματα του Θεού Λόγου- εδώ μια ανθρωποπαθή έκφραση έχομε, είναι εκείνο που λέει ωραιότατα το τροπάριον της Κασσιανής, για μία πόρνη γυναίκα, ότι… εθροήθη η γυναίκα αυτή, όταν άκουσε εκείνα τα βήματα ο Αδάμ και η Εύα, τώρα, αυτά λέγει τα βήματα από τα πόδια αυτά, έρχεται αυτή η πόρνη γυναίκα να τα πλύνει. Για να δείτε ποια είναι η ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Ναι.

Έτσι, αγαπητοί μου, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, μας λέγει ότι ο Υιός δεν ηνείχετο να καταφρονείται, είναι εις την έκτην Κατήχησή του, στην 11^η παράγραφο, ότι δεν ηνείχετο, λέγει, να καταφρονείται ο Πατήρ και να τιμώνται τα ζώα, η φύσις, οι δαίμονες. Όλα, λέγει κάποιος σύγχρονος, ετιμώντο σαν θεοί, ακόμη και ο Νείλος ποταμός, και ο κροκόδειλος κ.τ.λ. εις την Αίγυπτον, πλην του αληθινού Θεού. Δεν ηνείχετο ο Υιός και ήλθε εις τον κόσμον αυτόν. Είναι απλώς ένας λόγος. Είναι πολλοί οι λόγοι. Για να διορθώσει αυτήν την διαστροφήν, που επεκράτησε εις τον άνθρωπον. Λίγο πιο κάτω, αγαπητοί μου, από τους απογόνους του Αδάμ, ο αληθινός Θεός ξεχάστηκε. Και οι άνθρωποι έπεσαν εις την ειδωλολατρίαν, διότι ελάτρευαν εκείνο που έβλεπαν μπροστά τους, την φύσιν. «Ο ήλιος», φερειπείν, «με ζωογονεί. Να, λοιπόν, ο θεός μου. Ο ήλιος». Αυτό που δέχονται και οι Μασόνοι. Οι ταλαίπωροι, οι φτωχοί, οι πάμπτωχοι, με τον πανθεϊσμό τους, που λατρεύουν τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, τον Μ.Α.Τ.Σ. Που είναι ο ήλιος. Ο ήλιος είναι! Για να μην πω ότι πιο πίσω, πιο πίσω, εις τις μυήσεις που καθιστούν, που κάνουν εις τους μυουμένους είναι ο διάβολος.

Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, θα έλεγα, πόσο σπουδαία τώρα είναι η διδασκαλία. Να μας φανερωθεί ο αληθινός Θεός. Και η έκφρασις «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον» κατ’ ουσίαν ελάλει και δια τον εαυτόν Του, διότι είναι ο Λόγος του Θεού. Υιός και Λόγος του Θεού. Αποκαλύπτει δηλαδή ο Ιησούς Χριστός εις τους ανθρώπους, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Γι'αυτό, ο λόγος του Θεού έρχεται πάντοτε πρώτος. Και μετά ακολουθούν όλα εκείνα που ο Χριστός μάς εχάρισε. Ελπίζω να το κατανοήσαμε.

Και το κοινωνικό έργο είναι σπουδαίο. Δεν έχομε καμίαν αντίρρησιν. Αλλά δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει τον λόγον του Θεού. Δεν μπορούμε να πούμε… πάμε τώρα σε ένα νοσοκομείο να διακονήσομε, άσε το κήρυγμα, δεν μας χρειάζεται. Όχι, αγαπητοί μου. Θυμηθείτε ο Απόστολος Πέτρος, όταν καθιερώθηκαν τα τραπέζια της αγάπης, οι Χριστιανοί εγίνοντο πολλοί· κατά χιλιάδες στα Ιεροσόλυμα και υπήρχε δυσκολία εκεί, και μάλιστα κάποιοι γογγυσμοί και δεν ξέρω τι. Αλλά έπρεπε να γίνουν και τα τραπέζια αυτά. Και είπαν στους Αποστόλους και στον Απόστολο Πέτρο: «Τι θα γίνει;». Και είπε ο Απόστολος Πέτρος: «Δεν είναι καλό να αφήσομε τον λόγο του Θεού και … διακονεῖν τραπέζας. Και να διακονούμε τα τραπέζια. Να πάμε να ψωνίσομε, τα οικονομικά μας, τα έτσι, τα αλλιώς. Διαλέξτε», λέγει, «επτά διακόνους, που να έχουν το Πνεύμα του Θεού· αυτοί θα αναλάβουν την διακονία των τραπεζών. Εμείς, ελεύθεροι όντες, θα κηρύσσομε τον λόγον του Θεού». Το βλέπει κανείς ολοκάθαρα αυτό.

Αν γίνει καμία διαστροφή, τότε τα πράγματα δεν είναι καλώς τοποθετημένα. Και ποτέ δεν πρέπει να παρασύρεται ο λαός από τα θαύματα ή την λεγομένην «κοινωνικήν δικαιοσύνην». Προσέξτε· ή την λεγομένην «κοινωνικήν δικαιοσύνην». Ύστερα, στο κάτω κάτω της Γραφής, στην διδασκαλία του Ευαγγελίου, τι μας λέγει; Τι μας λέει ο Χριστός Ότι… δεν πειράζει αν σε αδικήσουν. Δεν θα ‘θελα να πω ότι δεν πρέπει να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι εκείνο που ακριβώς λέει η Παλαιά Διαθήκη: «Δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς». Είναι κακό να μην υπάρχει δικαιοσύνη επί της γης. Αλλά δεν αποτελεί το κύριο σημείον. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήσαν οι άνθρωποι που εδικαιούντο; Και γενικά, οι Χριστιανοί μέσα στην Ιστορία, είναι οι άνθρωποι που δικαιούνται; Ε, δεν δικαιώνονται. Συνεπώς; Δεν είναι το πρωτεύον αυτό. «Με αδίκησες ή με δικαίωσες». Δεν έχει και πολλή σημασία. Όλοι οι μάρτυρες δεν αδικήθηκαν; Όταν τους αφαιρέθηκε η ζωή τους; Δεν έχει και πολλή σημασία αυτό. Βέβαια, μακάρι να υπάρχει. Αλλά εδώ ιεραρχούμε τα πράγματα. Θα πάμε και στα νοσοκομεία. Θα δούμε και τον αδελφό τον φτωχό, τον σακάτη. Ναι. Αλλά δεν αποτελούν αυτά τα πρώτα.

Βλέπομε στην ευαγγελική περικοπή ότι ο κόσμος έσπευσε να ακούσει τον λόγο του Θεού. Γράφει ο Ματθαίος: «Καὶ ἐγένετο ὅτε συνετέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους τούτους -εννοεί την επί του Όρους ομιλία- ἐξεπλήσσοντο (:έτριβαν τα μάτια τους από έκπληξη) οἱ ὄχλοι ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ· ἦν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὡς ἐξουσίαν ἔχων, καὶ οὐχ ὡς οἱ γραμματεῖς». Αλήθεια, τι είλκυσεν τα πλήθη να θέλουν να ακούν τον λόγον του Θεού; Είδατε; «Ὡς ἐξουσίαν ἔχων». «Προσέφερε τον λόγο του Θεού με αυθεντία». Κι αν προσφέρεται ο λόγος του Θεού με αυθεντία, τότε αναμφισβήτητα ελκύει. Ο Κύριος μάς έδωσε τον λόγο Του. Αυτός σώζει.

Μένει για μας… τι μένει για μας; Η προθυμία να ακούσομε και να βιώσομε τον λόγο του Θεού. Όπου υπάρχει ο σωστός λόγος του Θεού, εκεί υπάρχει και κάθε ευλογία. Κάθε άλλη ευλογία. Έρχονται ημέρες, αγαπητοί, και πολλάκις σας ειδοποίησα και σας ξαναειδοποιώ ότι δεν θα ακούεται πάντοτε ο λόγος του Θεού. Κι αν ακούεται, θα είναι νοθευμένος. Θα έχει βάλει ο διάβολος την δική του την ουρά σ’ αυτόν τον λόγο. Δεν θα είναι του Θεού. Και όσοι θα τον διδάσκουν θα είναι ψευδοπροφήται και ψευδοδιδάσκαλοι. Για μας, διδάσκει η Γραφή και οι Πατέρες, να φεύγομε μακριά από τους ψευδοπροφήτες. Ναι, αγαπητοί, δεν είναι ανάγκη να προφητεύσει κανείς για τον ερχομό αυτών των δυσκόλων ημερών. Απλούστατα, ο νοθευμένος λόγος ήδη έχει δώσει το στίγμα του. Είναι όλες οι αιρέσεις, με κορυφαίαν τον Οικουμενισμόν. Τον Οικουμενισμό. Χτυπάει την πόρτα μας. Μπήκε από την πόρτα μας! Μας λέγουν ότι πρέπει να κάνομε ανοίγματα εμείς, οι Ορθόδοξοι, για να βοηθήσομε τάχα τους Ορθοδόξους και αλλοθρήσκους, και τους Μουσουλμάνους ακόμη. Καλό θα ήταν όλα αυτά αν γινόταν έτσι. Αλλά δεν είναι έτσι. Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει. Θέλουν, θέλουν να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία μας.

Βέβαια, θα μένει πάντα το λείμμα. Θα πει «το υπόλοιπον». Πάντα θα υπάρχουν οι σωστοί Χριστιανοί. Έτσι μας λέγουν οι Γραφές. «Θα μείνει το λείμμα». Τα ανοίγματα προς έναν κόσμον που δεν διατίθεται να σωθεί είναι θανάσιμα.

Μη παύσουμε να ακούμε, χωρίς σταματημό, αγαπητοί, τον ορθόδοξο λόγο του Θεού. Και να τον βιώνομε. Χωρίς την βίωσή του, θα είναι για μας έωλος και υφάρπαστος. Θα τον χάσομε. Πολλοί ταγοί της Εκκλησίας μας, θα σταθούν προδόται του λόγου του Θεού. Αφήσατέ τους στον δρόμο τον δικό τους και μην τους ακολουθείτε. Πορεύονται στην απώλεια. Πλανώντες και πλανώμενοι. Και να το γνωρίζετε ότι κι αν τους υποδειχθεί το αληθές, δεν θα το ακολουθήσουν. Γιατί είναι άμοιροι Αγίου Πνεύματος. Ήδη θα έχουν βλασφημήσει κατά του Αγίου Πνεύματος και θα επικρατεί σ’ αυτούς το πνεύμα της πλάνης.

Αγαπητοί, ο λόγος του Θεού είναι το ύδωρ το ζων, που δροσίζει, που αφθαρτίζει, που αθανατίζει. Όλοι, με αισθήματα διψασμένου, ας τρέχομε προς αυτόν τον γνήσιον λόγον του Θεού και τότε θα έχομε σωθεί.

🔸749η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ προσφορά τοῦ Χριστοῦ καί ἡ προσφορά τῶν ἀνθρώπων.

†. Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, ο Ευαγγελιστής Μάρκος μάς περιγράφει την αμοιβαία προσφορά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και του λαού Του. Είναι μία συγκινητική, ομολογουμένως, αμοιβαιότης.

Ο Κύριος μετά από μια μικρή περιοδεία που έκανε στην περιοχή της Καπερναούμ, επέστρεψε πάλι εις την πόλιν. Η Καπερναούμ εθεωρείτο η πόλις του Κυρίου· επειδή την είχε ως κέντρον εξορμήσεών Του στη γύρω περιοχή.

«Καὶ ἠκούσθη –μας σημειώνει ο Ιερός Ευαγγελιστής- ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι (:Ακούστηκε ότι είναι σε κάποιο σπίτι. Προφανώς ήταν κάποιο φιλικό σπίτι. Μόλις ο κόσμος το άκουσε, έσπευσε να Τον επισκεφθεί και να Τον ακούσει). Καὶ εὐθέως –συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής- συνήχθησαν πολλοί». «Αμέσως», λέει, «συνήχθησαν πολλοί». Ο λαός πάντοτε διατηρεί την ευαισθησία να διακρίνει τον άνθρωπον της ποιότητος. Και ανταποκρίνεται. Αυτό συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο που θέλει να έχει δημόσιες σχέσεις. Για να είσαι δημόσιος άνθρωπος πρέπει να έχεις αρκετές προϋποθέσεις. Αλλά η πρώτη είναι η ειλικρίνεια. Είναι η ειλικρίνεια. Γιατί πολλές φορές ο λαός απογοητεύεται από δημόσιες εμφανίσεις.

Πάντως όχι μόνον ο χώρος του σπιτιού εγέμισε, αλλά και ο παρακείμενος χώρος, που μετά λεπτομερείας μας περιγράφει ο ιερός Ευαγγελιστής. Και αυτό ήταν μία ανταπόκριση του λαού προς τον Κύριον. Σας είπα, αυτή η αμοιβαιότητα προσφοράς. Προσφέρει ο Κύριος, προσφέρει και ο λαός. Εκείνος τον λόγο Του, ο λαός την προθυμία του.

Και ο Κύριος, συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής, «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον». Αλήθεια, τι καλύτερο θα μπορούσε να προσφερθεί στον λαό από τον λόγο του Θεού; Και προπαντός όταν ο Λόγος, με λάμδα κεφαλαίον, λαλεί τον λόγον. Και είναι ο λόγος του Ευαγγελίου, το μήνυμα της Βασιλείας του Θεού. Το μήνυμα της μετανοίας και της σωτηρίας. Και οι άνθρωποι τρέχουν να τον ακούσουν. Όταν μάλιστα είναι γνήσιος και ανόθευτος. Σκεφθείτε πώς ο Κύριος ομίλει αφού Αυτός ήταν ο Ενυπόστατος Λόγος του Θεού. «Ενυπόστατος» θα πει προσωπικός. Πρόσωπον. Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Ο Ενυπόστατος Λόγος του Θεού, η Ενυπόστατος Σοφία του Θεού. Εκείνοι που αργότερα εστάλησαν να Τον συλλάβουν, εν ονόματι του Συνεδρίου κ.τ.λ. ομολόγησαν ότι «οὐδέποτε οὕτως –έτσι, δηλαδὴ- ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος». Εθαύμασαν. Έμειναν έκπληκτοι.

Θα λέγαμε γιατί ο Κύριος δεν χρησιμοποίησε τον χώρον της Συναγωγής, που ασφαλώς ήταν περισσότερον ευρύχωρος; Για να μας δείξει ότι κάθε χώρος και προπαντός ο χώρος του σπιτιού είναι κατάλληλος για να ακουστεί ο λόγος του Θεού. Και πού δεν δίδαξε ο Κύριος; Στην κατωφέρεια του όρους, την ομώνυμον ομιλίαν, που λέμε την «επί του όρους ομιλία»; Και πού δεν εδίδαξε; Παρά την λίμνην της Τιβεριάδος. Παντού εδίδαξε. Κάθε τόπος εγίνετο και άμβων του Ιησού Χριστού.

Εξάλλου ο Κύριος δεν κατευθύνθηκε στο φιλικό σπίτι για να κηρύξει τον λόγον. Απλώς επέστρεψεν εις την Καπερναούμ και επήγε, κατευθύνθηκε σε αυτό το σπίτι για να φιλοξενηθεί. Απλώς να φιλοξενηθεί. Και εφόσον προσήλθεν εκεί κόσμος, κόσμος πολύς, ο Κύριος δεν τον άφησε χωρίς τον λόγο του Θεού. Αυτό ήταν. Επειδή μαζεύτηκε κόσμος, του προσφέρει τον λόγο Του. Αυτό σημαίνει ό,τι μας έγραψε ο Παύλος: «Κήρυξον τόν λόγον –λέει στον Τιμόθεο- εὐκαίρως ἀκαίρως». Γι’ αυτό πολλάκις ακούστηκε ο λόγος του Θεού και από τα σπίτια. Μέχρι σήμερα, από τους αποστολικούς χρόνους. Ναι. Θα ήταν αγία συνήθεια, στις φιλικές επισκέψεις που γίνονται, να αναπτύσσεται ο λόγος του Θεού. Είτε προγραμματισμένα, είτε απρογραμμάτιστα. Εάν, δηλαδή, θα θέλαμε να κάνομε μια συντροφιά αναπτύξεως του λόγου του Θεού. Προγραμματισμένα: «Την τάδε ημέρα και ώρα έχομε αυτό». Ή απρογραμμάτιστα. Γιατί βρεθήκαμε σε εκείνο το σπίτι. Κι έτσι εκπληρούται εκείνο το «εὐκαίρως ἀκαίρως».

Και συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων». Έσπευσε, βέβαια, ο κόσμος να ακούσει τον λόγο του Κυρίου, αλλά επωφελήθηκαν και κάποιοι, για να μεταφέρουν έναν παράλυτο επάνω σε έναν «κράβαττον», σε ένα φορείο, υπό τεσσάρων. Βέβαια, κρατιέται πάντοτε ένα φορείο κυρίως από τέσσερις, ή δύο, αν καμιά φορά δεν υπάρχουν περισσότεροι. Ο λαός πλέον της ακροάσεως του θείου λόγου θέλει να καλύψει και άλλες του ανάγκες.

Και ο Κύριος είναι πρόθυμος. Αφού και πεινασμένους στην έρημο εχόρτασε. Κι εκεί πήγαν απρόσκλητα στην έρημο να Τον επισκεφθούν. Ο Κύριος απεσύρθη λέγοντας στους μαθητάς Του «Δεῦτε –ελάτε-, ἀναπαύεσθε ὀλίγον». Πήγαν λίγο να ξεκουραστούν. Αλλά δεν τα κατάφεραν... Κι ο κόσμος ήρθε. Ήρθε κόσμος πολύς. Μόνο εκείνοι που μετρήθηκαν ήταν 5000 χιλιάδες άνδρες. Μόνο εκείνοι που μετρήθηκαν. Γι΄αυτό, αγαπητοί μου, τοποθετήθηκαν ανά εκατό, ανά πρασιά και πρασιά, για να μετρηθούν εύκολα. Για να απομνημονευθεί το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων. Δεν ήταν στο πρόγραμμα. Ήταν στη σκέψη του Θεού, να το πω έτσι. Αλλά δεν ήταν στο πρόγραμμα. Κι όμως ο Κύριος προσφέρει τον λόγο Του και θεραπεύει όσους Του προσέφεραν ασθενείς. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος: «ὃς διῆλθεν -ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός- εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας τοὺς καταδυναστευομένους ὑπὸ τοῦ διαβόλου». «Όλους», λέει, «τους ιάτο και τους ευεργετούσε».

Ξέρετε ποια αρετή είναι αυτή η οποία ευεργετεί; Δεν ξέρω αν το έχετε ποτέ σκεφθεί. Είναι η αρετή της χρηστότητος. «Χρηστόστης, ἀγαθοσύνη», λέει ο Απόστολος Παύλος. Το «χρη-» με ήτα· που θα πει «χρήσιμος άνθρωπος». Όπου να βρεθείς, να είσαι ο χρήσιμος άνθρωπος. Να προσφέρεις πάντα τις υπηρεσίες σου. Σας βεβαιώνω, αγαπώ πολύ αυτήν την αρετή. Και όταν δω άνθρωπον που έχει αυτή την αρετή, την χρηστότητα, τον αγαπώ κι αυτόν πάρα πολύ. Είναι ωραία αρετή. Είσαι ευεργετικός παντού. Παντού. Παντού! Τρέχεις να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου, την διακονία σου.

Εξάλλου, όταν λέγει εδώ ότι «διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος», ο άνθρωπος, όταν λέμε «πάντα άνθρωπον», αυτό σημαίνει ψυχή και σώμα μαζί. Να το προσέξομε αυτό το σημείο. Μη διακρίνομε τον άνθρωπον σε σώμα και ψυχή. Καταχρηστικά πολλές φορές το κάνουμε. Αλλά να τον βλέπομε τον άνθρωπο ολόκληρον· με ψυχή και σώμα. Με ψυχή και σώμα. Ολόκληρον τον άνθρωπον. Και άμα λέμε «άνθρωπος» εννοούμε και την ψυχή, εννοούμε και το σώμα. Δεν βγαίνει απέξω το σώμα. Αυτό αποτελεί μια σπουδαία θέση, η οποία, δεν ξέρω γιατί, μας διαφεύγει.

Παρατηρούμε, όπως ήταν φυσικό, κάποιοι φίλοι σηκώνουν το φορείο, για να οδηγήσουν τον παράλυτον εις τον Χριστόν. Κάποιοι φίλοι. Προφανώς εκείνοι που αγαπούσαν αυτόν τον παράλυτον άνθρωπον. Πολλοί είναι εκείνοι που είναι τυφλοί, χωλοί, παράλυτοι, που δεν μπορούν να συναντήσουν τον Κύριον. Καταρχάς σωματικά. Ύστερα και πνευματικά. Κάποιος πρέπει να τους οδηγήσει. Κι αυτοί είναι οι φιλανθρώπως φερόμενοι προς τον πλησίον. Να τον διακονήσουν. Είτε σωματικά - να περάσεις έναν άνθρωπο από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, που είναι χωλός, που είναι τυφλός- ή και κατά μεταφοράν· πνευματικώς.

Λέγει το «Δευτερονόμιον» στο 27^ο κεφάλαιον: «Ἐπικατάρατος ὁ πλανῶν τυφλὸν ἐν ὁδῷ». «Καταραμένος είναι εκείνος ο οποίος πλανά τον τυφλόν στον δρόμο». Ρωτάει ο άνθρωπος. «Από πού θα πάω για να φθάσω εκεί;». Και του λέγει άλλο δρόμο. Και του λέγει εν επιγνώσει άλλον δρόμον. «Ἐπικατάρατος», λοιπόν, «ὁ πλανῶν τυφλὸν ἐν ὁδῷ». Και πρόκειται για κείνους που όχι μόνον δεν οδηγούν τους αγνοούντας, τα παιδιά και την νεότητα και τους απλούς ανθρώπους στον Χριστό, αλλά τους οδηγούν σε αλλότρια μονοπάτια της ποικίλης αμαρτίας και ασωτίας και αθεΐας. Επικατάρατοι είναι αυτοί. Για να προσθέσει το Λευιτικόν: «Ἀπέναντι τυφλοῦ οὐ προσθήσεις σκάνδαλον». «Μπροστά στον τυφλό, δεν θα βάλεις», λέει, «σκάνδαλο».

Και οι ευλογημένοι τέσσερις φίλοι τώρα του παραλύτου, επειδή δεν μπόρεσαν να προσεγγίσουν τον Κύριον -τόσος κόσμος ήταν στο σπίτι, στην αυλή, είχαν τα σπίτια τότε αυλές, όχι βέβαια μεγάλες αυλές, έξω στον δρόμο, παντού, θα λέγαμε… «Ανοίξτε, παρακαλώ, ανοίξτε», αλλά ποιος παραχωρούσε την θέση του για να περάσει αυτό το φορείο; - και χωρίς να απογοητευθούν οι ωραίοι αυτοί φίλοι, επινοούν το ανέβασμα στη σκεπή κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ. που τα διαβάζομε, θα σας τα πω τώρα και θαυμάζομε. Να περάσουν από το πλαϊνό σπίτι απάνω στη σκεπή και από κει να περάσουν στη σκεπή του σπιτιού που ήταν ο Κύριος και να την αποστεγάσουν κ.λπ. κ.λπ.

«Ἰδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ · τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Τι ωραίο! Σκεφθείτε να αντιλαμβάνεσθε ότι επάνω στο ταβάνι κάτι γίνεται. Και να σηκώσεις τα μάτια σου και να βλέπεις εκεί, όπως σήκωσε τα μάτια Του ο Κύριος και είδε να χαλούν και το ταβάνι και να κατεβαίνει από κει το φορείο με σχοινιά καταλλήλως μπροστά εις τον Ιησούν Χριστόν. «Είδε», λέει, «την πίστη τους». Ε, βέβαια, δεν ήταν θέμα πίστεως εκ μέρους αυτών των ανθρώπων, των τεσσάρων; Δεν ήτο; Αναμφισβήτητα. Γιατί πίστευαν ότι ο Ιησούς είναι Εκείνος που θα ευεργετήσει και θα θεραπεύσει τον φίλο τους τον παράλυτον.Και τι λέει ο Κύριος στον παραλυτικό; «Τέκνον(:παιδί), ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Σοι λέγω, σε σένα το λέγω, σε σένα, σε σένα, τον συγκεκριμένον, σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Οπότε, το κρεβάτι τον έφερε και τώρα ο τέως παραλυτικός σηκώνει το κρεβάτι του, για να το πάει στο σπίτι του.

«Ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν τῶν τεσσάρων». Υπερφυσικώς είδε ο Ιησούς την πίστη των τεσσάρων; Δηλαδή κατά υπερφυσικόν τρόπον; Όχι, αγαπητοί. Αλλά εκ της ενεργείας των είδε την πίστιν των. Είναι εκείνο που λέγει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: «Δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου(:Άμα δω τα έργα σου, τότε θα δω την πίστιν σου)». Δεν ήταν υπερφυσική αυτή η γνώσις του Κυρίου. Ήταν φυσική. Θα μπορούσαμε να πούμε… κι εμείς, θα λέγαμε: «Πωπω, πίστη που έχουν αυτοί οι άνθρωποι!». Και όπως λέγει ο Θεοφύλακτος: «Πολλὴ δὲ ἡ πίστις τῶν ἀνδρῶν, ὥστε καὶ τὴν στέγην ὀρύξαι καὶ χαλᾶσαι, δι' ὃ καὶ ὁ Κύριος θεραπεύει, ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν τῶν κομισάντων (:αυτοί που μετέφεραν) ἢ καὶ ἐκείνου τοῦ παραλυτικοῦ (:ακόμα και την πίστιν του ιδίου του παραλυτικού)». Και συμπληρώνει ο Θεοφύλακτος: «Καὶ γὰρ κἀκεῖνος οὐκ ἀνεδέξατο ἀρθῆναι, εἰ μὴ ἐπίστευσεν ὡς ἰαθήσεται (:Δεν θα δεχόταν να τον μεταφέρουν, εάν και αυτός δεν πίστευε ότι θα γίνει καλά)».

Και να μια πρώτη αμοιβή. Μια πρώτη απολαβή. Ο Κύριος -καταρχάς, βέβαια, είδε την πίστιν των τεσσάρων -τους αφήνω αυτούς· Ο Κύριος τον αποκαλεί τον παράλυτον αυτόν άνθρωπον «τέκνον». Να λογαριαστείς παιδί του Θεού, είναι μικρό αυτό; Είτε γιατί κι αυτός επίστευσε, όπως ήδη είπαμε, ή, όπως λέγει πάλι ο Θεοφύλακτος: «Κατὰ τὸν τῆς δημιουργίας λόγον». «Διότι όλοι οι άνθρωποι, κατά τον λόγον της δημιουργίας, είμαστε παιδιά του Θεού».

Και μία δεύτερη και μεγαλύτερη ακόμη απολαβή. Του λέγει ο Κύριος: «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Τι μεγάλα πράγματα! Φαίνεται, όπως και σε κάποιον άλλον παραλυτικόν, που ο Κύριος του είπε: «Μην ξαναμαρτήσεις»· που τον βρήκε εκεί στη δεξαμενή κ.τ.λ. και του είπε: «Μην ξαναμαρτήσεις, ἵνα μηκέτι σοι, μη γίνει σε σένα κάτι χειρότερο». Ότι αιτία της παραλύσεως σ’ αυτόν τον άνθρωπον φαίνεται ότι ήταν η αμαρτία. Όχι οι συνήθεις αμαρτίες. Γιατί δεν υπάρχει αναμάρτητος άνθρωπος. Αλλά φαίνεται κάποιες τονισμένες αμαρτίες. Τα ξενύχτια, η μέθη, η ανηθικότητα. Και σήμερα, ας προσθέσομε: «και τα ναρκωτικά». Ρίχνουν τον άνθρωπο στην αρρώστια και εις την αχρηστίαν. Δεν μπορεί να προσφέρει πλέον καμία υπηρεσία στο περιβάλλον του. Είναι ένας άχρηστος άνθρωπος. Δεν μπορούμε οι πολλοί να κατανοήσομε, αγαπητοί, την σχέση αμαρτίας και ασθενείας. Και όμως υπάρχει στενοτάτη σχέσις ανάμεσα στην αμαρτία και την αρρώστια. Αυτό μην το ξεχνούμε.

Αλλά κι εδώ διαφαίνεται η αγάπη του Χριστού, όταν μας δίδει την άφεσιν των αμαρτιών μας, με το θαυμάσιο μυστήριο της Εξομολογήσεως.

Κάπου εκεί, εκάθηντο και κάποιοι Γραμματείς. Και έβλεπαν και άκουγαν τα γενόμενα. Πώς μπήκαν αυτοί μέσα; Σ’ αυτούς φαίνεται τους έκαναν τόπο για να μπούνε μέσα, γιατί ήταν γραμματείς. Ήταν από τους άρχοντες του λαού. Πώς μπήκαν όμως μέσα εκεί, για ποιον σκοπό; Χμμ…Οι αιώνιοι κατάσκοποι, κατασκοπεύοντες τον Κύριό μας και τις κινήσεις Του και τα λόγια Του. Και όπως απεδείχθη. Αλλ΄ όμως και αυτοί κατεσκοπεύοντο από το άγρυπνο και πανταχού παρόν μάτι του Θεού. Λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Ήρθες εδώ στη συντροφιά μας που κάνομε την κατήχησιν, να μας κατασκοπεύσεις;». Το ρήμα «κατασκοπεύω» το χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος: «Ήρθαν μερικοί να μας κατασκοπεύσουν την ελευθερία μας», λέει ο Απόστολος Παύλος. «Ή νομίζεις –ξαναγυρίζω στον άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων- ότι κι εσύ ήρθες μεν να μας κατασκοπεύσεις, αλλά σε κατασκοπεύει και ο Θεός».

Και λέγει τότε, χωρίς να μιλήσουν αυτοί καθόλου. «Τι είναι αυτοί οι λογισμοί που σκεφτήκατε;». Τι πράγματι είχαν σκεφτεί; «Αυτός», λέει, «ο άνθρωπος βλασφημεί», είπαν μέσα τους ο καθένας, για τον Ιησούν. «Ποιος μπορεί να αφήσει αμαρτίες, παρά μόνον ο Κύριος, ο Θεός; Τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;». Αν το θέλετε είχαν δίκιο, από μίαν άποψη. Γιατί πράγματι μόνον ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες. Γιατί η αμαρτία έχει μίαν μεταφυσικήν διάστασιν. Ό,τι να κάνω στον πλαϊνό μου, στον Θεό αποτείνεται. Και συνεπώς ο Θεός πρέπει να συγχωρήσει. Αυτό είναι αληθές. Αλλά… όλα αυτά πότε; Αν ο Ιησούς δεν ήταν Θεός. Έπρεπε κι αυτοί να πιστέψουν, όπως και οι τέσσερις και ο παραλυτικός, ο πέμπτος, οπότε θα εδικαιολογείτο η ενέργεια του Χριστού. Αφού είναι Θεός; Βεβαίως δύναται να συγχωρεί αμαρτίες. Και τότε ο Κύριος τους ελέγχει. Τους ήλεγξε. Δεν μένει περιθώριο χρόνου πιο πολλά να σας πω.

Και στρεφόμενος προς τον παραλυτικόν, του λέγει: «Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Έτσι και έγινε. Οπότε η θεραπεία του παραλυτικού βεβαίωνε την άφεσιν των αμαρτιών. Ποιο είναι πιο μεγάλο; Αυτό ρώτησε στους γραμματείς ο Κύριος. Το ότι ένας άρρωστος σηκώνεται από το κρεβάτι του; Αν το θέλετε, έστω και όχι με έναν λόγον, αλλά με μίαν ενέργειαν. Με ενέσεις, με φάρμακα, με χρόνο, με εντριβές, δεν ξέρω τι, κι ένας παράλυτος γίνεται καλά από τους γιατρούς. Αυτό είναι το μεγάλο; Ή είναι το μεγάλο η άφεσις των αμαρτιών; Οπότε τι γίνεται εδώ; Επιβεβαιούται η άφεσις των αμαρτιών με το θαύμα της εγέρσεως του παραλυτικού. Και όπως λέει ο Θεοφύλακτος: «Διὰ τοῦ ἐμφανοῦς τὸ ἀφανὲς βεβαιώσας». Δηλαδή «εβεβαίωσε το αφανές -σου λέει: ‘’συγχωρούνται οι αμαρτίες’’, το βλέπω αυτό; Πού το βλέπω;- διὰ τοῦ ἐμφανοῦς. Δια της εγέρσεως από το κρεβάτι της παραλύσεως».

Αγαπητοί, θαυμαστά πράγματα είναι όλα αυτά. Και θα προσθέσει ο Κύριος: «Ἳνα εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας». Τι μεγαλύτερο θα μπορούσαμε να είχαμε από αυτό; Πόσο μας ξεκουράζει όταν συγχωρούνται οι αμαρτίες μας! Αλήθεια! Προνόμιο. Προνόμιο που δόθηκε στον άνθρωπο από τον Χριστόν.

«Ὥστε –μας λέγει ο ευαγγελιστής Μάρκος, μας καταχωρεί- ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν». «Όλοι έμειναν έκπληκτοι. Και να λένε, αφού δόξαζαν τον Θεόν: ‘’Πρώτη φορά βλέπομε τέτοιο πράγμα’’».

Η πίστις, αγαπητοί μου, στο Θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού μάς παρέχει όλα αυτά τα προνόμια. Και δεν είναι μόνον αυτό. Κι ένα σωρό άλλα που ακολουθούν. Ας δοξάσομεν, λοιπόν, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν για ό,τι μας έχει δώσει. Αμήν.

🔸792η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, Δημιουργός καί Ἀνακαινιστής τοῦ παντός. (β΄ ἔκδοσις)

†. Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, κατά την περίοδον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, σαν αποστολικό ανάγνωσμα, χρησιμοποιεί την προς Εβραίους επιστολήν του Αποστόλου Παύλου. Ένα τμήμα από τη σημερινή αποστολική περικοπή, σας υπενθυμίζω, διαβάζοντάς την ξανά.: «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι».

Ο σκοπός δε, είναι, όταν η Εκκλησία προβάλλει την προς Εβραίους επιστολή κατά την διάρκεια της Αγίας Τεσσαρακοστής, της Μεγάλης, ο σκοπός είναι να δείξει ότι ο Ιησούς, παρά την ταπεινή Του εμφάνιση και το πάθος Του, είναι Αυτός ο Ίδιος ο Κύριος και Δημιουργός του παντός. Θέλει ο ιερός συγγραφεύς να συγκρίνει το θεϊκό μεγαλείο με την ταπείνωση του Ιησού, για να δώσει ένα μέτρο της κενώσεως. Δηλαδή αυτό το «κατέβασμα», τρόπον τινά, βάζω την λέξη εντός εισαγωγικών, το «άδειασμα». Δεν άδειασε, ο Θεός να φυλάξει. Αλλά περιέκρυψε την θείαν φύσιν, και αυτό λέγεται «κένωσις», δηλαδή ένα είδος –ξαναλέγω την λέξη εντός εισαγωγικών- ένα είδος «αδειάσματος». Και πάντα βέβαια θα είναι όλη αυτή η υπόθεσις ένα απροσπέλαστο μυστήριο. Πώς ο Θεός φθάνει να κενώσει τον εαυτόν Του και να έρθει τόσο ταπεινά στο σχήμα ενός ανθρώπου, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Φιλιππησίους επιστολή του.

Ο Απόστολος Παύλος, ο φερόμενος ως συγγραφεύς της προς Εβραίους επιστολής, χρησιμοποιεί προς τούτο για να καταδείξει ότι είναι ο αιώνιος Θεός Λόγος, χρησιμοποιεί επτά γραφικά επιχειρήματα, να προβάλει τον Ιησούν ως τον Θεόν Λόγον. Διότι το θέμα είναι «Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός;». Ποιος είναι; Ποία είναι η ταυτότητά Του; Ο Απόστολος Παύλος εδώ θέλει να δείξει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός Λόγος, είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

Και όπως μάλιστα γράφει αρχίζοντας την προς Εβραίους επιστολή του: «Πάλαι ὁ Θεὸς(:Από παλιά -δηλαδή- ο Θεός) λαλήσας πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως τοῖς πατράσιν ἐν τοῖς προφήταις, ὅμως ἐπ᾿ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων –«έσχατες ημέρες» και ως προς τον ιερόν συγγραφέα που γράφει αυτά, αλλά και ως προς την… αν το θέλετε, και ως προς την Ιστορία, γενικώς την Ιστορία και του ανθρώπου και του σύμπαντος- ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν υἱῷ(:ομίλησε σε μας, ἐν υἱῷ, δια του Υιού -Και Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτόν που οι Εβραίοι συνέλαβαν και εσταύρωσαν. Αλλά και ανεστήθη. Αυτόν ο Πατήρ), ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων, δι᾿ οὗ -όπως συνεχίζει στην προς Εβραίους να γράφει- καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν». Αυτός κληρονόμος είναι πάντων, όλου του ακτίστου και κτιστού κόσμου, ορατού και αοράτου. Κτιστού, ορατού και αοράτου. Όλων των αγίων αγγέλων και ολοκλήρου της Δημιουργίας. Και όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «για λογαριασμό του Οποίου έγιναν όλα». Από τον Ίδιον έγιναν όλα και για λογαριασμό του Οποίου έγιναν όλα. Είναι ασύλληπτο. «Ο Οποίος υπάρχει», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, στην προς Εβραίους, «ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ». Εννοείται του Πατρός. «Και Αυτόν τον Υιόν τώρα ο Πατήρ, ως Πρωτότοκον, εισαγάγει στην οικουμένη», λέγει στην προς Εβραίους ο Παύλος. Και η εισαγωγή Του δεν είναι τίποτα άλλο, παρά αυτή η ίδια η Ενανθρώπησις. Δηλαδή τα έκανε όλα, και τώρα Τον εισαγάγει τον Υιόν εις την Δημιουργίαν, για να γίνει ορατός.

Ένα μικρό παράδειγμα μου ήρθε στο μυαλό. Όπως μια γυναίκα, καλή νοικοκυρά, φτιάχνει το σπίτι της, το περιποιείται, το φροντίζει κι αφού τα τελειώσει όλα, μόλις χτυπήσει η πόρτα της με τους επισκέπτας, τότε εμφανίζεται η κυρία μέσα στο σπίτι της. Αυτό είναι τώρα εδώ. Αφού τα πάντα εδημιούργησε ο Θεός Λόγος, τώρα εμφανίζεται μέσα εις την Δημιουργία Του. Πώς εμφανίζεται μέσα εις την Δημιουργία Του. Πώς εμφανίζεται; Τον εισαγάγει ο Πατήρ. Όπως ακριβώς, θα λέγαμε, κάνομε μία σύσταση, δηλαδή συστήνουμε. Κάποια στιγμή, επανέρχομαι στο προηγούμενο παράδειγμα, μπορεί να συστήσει η κυρία του σπιτιού κάποιον επισκέπτη της. Και να πει: «Από δω ο κ. τάδε ή η κ. τάδε». Αυτό θα πει «εἰσαγάγει ὁ Πατὴρ τὸν Υἱόν». Είναι, όμως, η περίπτωσις της Ενανθρωπήσεως. Και δεν είναι τι άλλο παρά αυτή η εισαγωγή με δύο βεβαιώσεις, τουλάχιστον ό, τι γνωρίζομε από την Αγία Γραφή. Κατά την Βάπτισιν: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίον έχω ευδοκήσει. Αυτόν να ακούτε». Και το δεύτερον στη Μεταμόρφωση: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίον εγώ έχω ευδοκήσει· Αυτόν να ακούτε. Αὐτοῦ ἀκούετε». Βλέπετε, λοιπόν, ότι εισάγεται εις την Δημιουργίαν ο Υιός, ο Δημιουργός του παντός και συστήνεται από τον Πατέρα.

Έτσι, για να δειχθεί αυτό, ο Θεός Πατήρ αποτείνεται προς τον Υιόν Θεόν. Ο Πατήρ είναι Θεός, ο Υιός είναι Θεός, το Πνεύμα το Άγιον είναι Θεός. Ένας είναι ο Θεός. Τρία τα πρόσωπα. Μη βάλετε στο μυαλό σας ουδέν παράδειγμα ανάλογον, είτε μηχανικόν, είτε ηθικόν, είτε ηλεκτρικόν, είτε φυσικόν. Μη βάλετε κανένα παράδειγμα στο μυαλό σας. Είναι ο Πατήρ Θεός, ο Υιός είναι Θεός, το Πνεύμα το Άγιον είναι Θεός. Τρία πρόσωπα. Ένας είναι ο Θεός. Είναι αυτό το βαθύτατον και απροσπέλαστον και εις το διηνεκές απροσπέλαστον μυστήριον της θεότητος. Ωστόσο, ο Θεός Πατήρ αποτείνεται προς τον Υιόν Θεόν, εις τον 101^ον Ψαλμόν, όπως το βρίσκομε ανάμεσα στους στίχους 25^ον και 27^ον. Και λέγει –θεοπνευστότατα- ο Δαβίδ. Το λέγει ο Πατήρ αυτό προς τον Υιόν: «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται(:χάνονται ή δύνανται να χαθούν), σὺ δὲ διαμένεις(:Εσύ δεν χάνεσαι) · καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται (:τα πάντα μπορούν να παλιώσουν, όπως ένα ρούχο), καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται (:και τότε, σαν παλτό, σαν χιτώνα, θα γυρίσεις την Δημιουργία μέσα-έξω)». Όπως παλιά κάνανε στα κουστούμια τους οι άνθρωποι, δεν είχαν λεφτά να αγοράζουν κάθε χρόνο κουστούμι, το γύριζαν μέσα-έξω και το έκαναν καινούριο κουστούμι. Αυτό θα πει «ἑλίξεις αὐτούς». Είναι δε από το «εἰλητάριον». Το βιβλίον αυτό ήταν τυλιχτάρι και έπρεπε να το γυρίσομε από την άλλη μεριά, γιατί κι από το πίσω μέρος είχε γραμμένα. «Ἑλίξεις αὐτούς». Ποιους; Τους ουρανούς. Το σύμπαν. «Καὶ ἀλλαγήσονται (:Και όλα θα αλλαχθούν). Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ (:Συ είσαι ο Ίδιος. Δεν αλλάζεις) καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Δηλαδή «θα παρατείνεσαι πάντοτε».

Και όλα αυτά για να αντιληφθούμε, αγαπητοί, ότι τόσο η κένωσις όσο και το πάθος του Ιησού Χριστού είναι εκούσια, είναι θεληματικά. Γιατί αυτά τα λέγει ο Πατήρ εις τον Υιόν! Αυτά που σας διάβασα. Και έτσι προβάλλεται εδώ η απέραντη, η ασύλληπτη αγάπη του Θεού για την Δημιουργία Του και δια τον άνθρωπον.

Αυτό το παρατιθέμενον χωρίον δείχνει Ποιος είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Γιατί συνήθως εμείς οι Χριστιανοί έχομε πάρα πολύ φτωχή, ταπεινή αντίληψη περί του Κυρίου μας. Λυπάμαι, λυπάμαι... Διότι θα έπρεπε να είχαμε γνώση, όση, εννοείται, πρέπει να έχομε, όση είναι δυνατή να έχομε. Γι'αυτό ο Απόστολος Παύλος κατ’ επανάληψιν σημειώνει στους Χριστιανούς στις επιστολές του να έχουν την επίγνωσιν του Ιησού Χριστού. Και «ἐπίγνωσις» θα πει να έχουν γνώση βαθιά και αληθή. Όση είναι δυνατόν σε ένα κτίσμα, που είναι βέβαια ο άνθρωπος. Αλλά εάν αγνοούμε, που είναι μεγάλη δυστυχία και που λέει ο Απόστολος στους Κορινθίους, «για ντροπή σας το λέγω, μερικοί έχουν αγνωσίαν Θεού», γιατί δεν μπορούσε να χωνέψει το μυαλό τους την ανάσταση των νεκρών. «Για ντροπή σας το λέγω». «Προς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω, ἀγνωσίαν γὰρ Θεοῦ τινες ἔχουσι», σημειώνει στους Κορινθίους. Πρέπει να αποκτήσομε την γνώσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μη μου πείτε εκείνο το ανόητον «Πίστευε καί μή ἐρεύνα». Μη μου το πείτε. Δεν είναι γραμμένο αυτό πουθενά. Αλλά πρέπει να ερευνούμε όχι με την έννοια της αμφιβολίας, αλλά με την έννοια του μεγαλείου του βάθους και του ύψους και πλάτους του Ιησού Χριστού. Μ’ αυτήν την έννοια.

Έτσι, ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε, για κείνους που κατανοούν, ότι ο Ιησούς Χριστός, αφού είναι Αυτός που είναι, είναι η μεγάλη μας παρηγορία και η μεγάλη μας καύχηση. Είναι η όντως εν Κυρίω καύχησις. Αυτόν έχομε για Κύριόν μας;

Έτσι, επιτρέψατε να δούμε, όσο είναι τούτο δυνατόν μέσα στα στενά όρια ενός χρόνου κηρύγματος, να δούμε αυτό το χωρίον που σας διάβασα.

«Κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». Σας υπενθυμίζω για τρίτη φορά: Αποτείνεται ο Πατήρ εις τον Υιόν. Όπως, επί παραδείγματι, σε εκείνον τον άλλον τον ψαλμόν, τον 109^ον: «Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου». Εδώ ποιος ομιλεί; Ο Πατήρ. Πού αποτείνεται; Εις τον Υιόν. Έχομε κι άλλα σημεία μες στην Αγία Γραφή, που ο Πατήρ αποτείνεται εις τον Υιόν.

Επανέρχομαι. «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». «Συ, Κύριε», λέγει, «κατ’ αρχάς εθεμελίωσας την γην». Αυτό το «Συ» παρουσιάζει τον Θεόν Πατέρα να λαλεί προς κάποιον, προς κάποιον να αποτείνεται. Οι πιο κάτω δε ιδιότητες, που θα δούμε, αρμόζουν σε πρόσωπο με θείους χαρακτήρες. Και Αυτός είναι ο μετέπειτα Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, ο Μεσσίας, ο Ιησούς Χριστός. Αποτείνεται ο Πατήρ προς τον Υιόν, ως προς Δημιουργόν του παντός! Προ της Ενανθρωπήσεως. Και είναι πρόσωπον. Είναι ο Θεός Λόγος, επαναλαμβάνω. Ο Πατήρ αποκαλεί τον Υιόν, πώς; Τον αποκαλεί «Κύριον». Ό,τι προηγουμένως σας είπα. Δεν πειράζει αν επαναλαμβάνω μερικά πράγματα. Ο Πατήρ Κύριος, ο Υιός Κύριος, το Πνεύμα το Άγιον, Κύριον. Δεν λέμε εις το Σύμβολο της Πίστεως: «Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ ζωοποιοῦν». Κύριος το Πνεύμα το Άγιον. Αυτό δε το «Σύ» που ομιλεί ο Πατήρ εις τον Υιόν, εκφράζει ακόμη πρόσωπον. Δεν αποτείνομαι στην καρέκλα και στο βουνό να πω: «Σύ». Σημαίνει, λοιπόν, εδώ πρόσωπον. Και πράγματι είναι πρόσωπον ο Υιός.

«Κατ᾿ ἀρχάς τὴν γῆν», λέει, «ἐθεμελίωσας». Αυτό το «κατ᾿ ἀρχάς» εννοεί τον χρόνον της Δημιουργίας. Όταν λέμε «κατ᾿ ἀρχάς» πάντοτε εννοούμε αυτό που αρχίζει, αυτό που είναι χρόνος. Και ο χρόνος είναι ταυτόχρονος με την Δημιουργία. Δεν προηγείται ο χρόνος και έπεται η Δημιουργία. Ούτε προηγείται η Δημιουργία -ο χώρος δηλαδή- και ακολουθεί ο χρόνος. Και από φυσικής πλευράς μάς είναι ακατανόητον, από φυσική, επιστημονικής πλευράς και λογικής, μας είναι ακατανόητη η ύπαρξη του χρόνου χωρίς τον χώρον και αντίστροφα. Διότι ο χρόνος εκφράζεται με τον χώρο. Καθετί που συμβαίνει μες στον χώρο, καθορίζει τον χρόνο. Έτσι λοιπόν, «κατ᾿ ἀρχάς τὴν γῆν ἐθεμελίωσας», σημαίνει και χρόνος και χώρος, «τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». Είναι ταυτόσημο με εκείνο το «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». «Ἐν ἀρχῇ». Μπαίνει ο χρόνος και ο χώρος.

Χώρος και χρόνος, λοιπόν, νοούνται πάντοτε μαζί. Είναι αδιανόητο και στην ανθρωπίνη λογική να κατανοήσει κάτι το χωριστό. Γιατί; Γιατί η ανθρωπίνη λογική έχει δομηθεί, κτιστεί, με βάση τα δεδομένα της φύσεως, του χώρου και του χρόνου. Μπορείτε να αντιληφθείτε τον εαυτόν σας - αφού καταλαμβάνομε χώρο- μπορείτε να αντιληφθείτε τον εαυτό σας έξω από τον χώρο; Αδιανόητο πράγμα. Η λογική, λοιπόν, είναι φτιαγμένη κατά τέτοιον τρόπον που ακριβώς να μας λέγει έτσι ώστε ο άνθρωπος να μην μπορεί να κατανοήσει κάτι για τον εαυτό του έξω από τον χώρο και τον χρόνο.

Ακόμη, αυτός ο χρόνος, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «οὐχὶ νῦν ἀλλ’ ἄνωθεν». Δηλαδή δεν εννοεί τώρα τον χρόνον τον τωρινό. Αλλά τότε. Όταν θεμελιώθηκαν αυτά. Και Εκείνος που τα εθεμελίωσε ήταν έξω και από τον χώρο και από τον χρόνο. Επιτρέψατέ μου ένα παράδειγμα, ενός ξένου είναι, το θυμάμαι από έφηβος αυτό το παράδειγμα, που το είχα διαβάσει: Όπως, λέγει, ο ζωγράφος βάζει μεν την σφραγίδα του στον μουσαμά που ζωγραφίζει, την νοοτροπία της τέχνης, την δεξιότητά του, βάζει μεν την σφραγίδα της τέχνης του στον μουσαμά που ζωγραφίζει, αλλά ταυτόχρονα είναι έξω από τον μουσαμά του.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα αυτό. Ο Θεός Λόγος δημιουργεί τα πάντα, αλλά είναι ταυτόχρονα έξω και από τον χώρο και από τον χρόνο. Λέγει ο Οικουμένιος: «Ἵνα μὴ ἀκούσας ἀνωτέρω -αυτό το ἀνωτέρω θα πει «κάτι που είναι προτινό»- ὅταν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, νομίσεις ὡς δώρημα εἶναι τὴν οἰκουμένην (:μην νομίσεις- λέει- ότι τώρα ο Πατήρ δίνει σαν δώρο την οικουμένη εις τον Υιόν) ὕστερον δοθεῖσαν παρὰ τοῦ Πατρὸς τῷ Υἱῷ. Αὐτὸν δείκνυσιν νῦν δημιουργὸν αὐτῆς -Αργότερα, ναι. Πότε δίδει ο Πατήρ στον Υιόν την Δημιουργία ολόκληρη; Όταν Ενηνθρώπησε ως άνθρωπος. Όταν λέγει ο ίδιος ο Κύριος - στα ευαγγέλια είναι-: «Όλα είναι δικά μου. Όλα χαρίστηκαν από μένα». Τα πάντα. Πότε; Στην ανθρωπίνη φύση του Υιού και Λόγου του Θεού. Τότε όμως; Τότε δεν χαρίζει ο Πατήρ στον Υιόν. Ο Υιός είναι ο Δημιουργός, ο Ίδιος). Οὐκ ἐπ’ ἐσχάτων ἀλλ’ ἄνωθεν».

Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Αυτόν που… -ο Εβραίος δεν θα το έλεγε ποτέ, την λέξη που θα πω- υβρίζομεν, απιστούμε, λέμε ό,τι χειρότερο. Ο Εβραίος δεν θα ‘λεγε ποτέ την λέξη «ὑβρίζω». Αλλά θα έλεγε την λέξη «εὐλογῶ». Και έχει αντίθετο χαρακτήρα. «Τι», λέει, «έκανε αυτός ο άνθρωπος;». Τίθεται το ερώτημα στην Παλαιά Διαθήκη. -«Είναι ένοχος». -«Γιατί;». -«Ηὐλόγησε τον Θεόν». Θα έλεγε κανείς … «ηὐλόγησε»; Εννοεί: «ύβρισεν τον Θεόν». Μας θυμίζει, λοιπόν, τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Ότι «χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν». Τίποτα δεν έχει γίνει απ’ ό,τι έχει γίνει. Και τον Παύλο που λέγει στην ίδια επιστολή: «Ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων». «Τον κατέστησε κληρονόμο όλων». Αλλά με την ανθρωπίνη φύση, το ξαναλέγω. «Δι' οὗ (:δια του Οποίου Υιού) καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν». Ο Πατήρ δημιουργεί δια του Υιού, τον χρόνον, τους αιώνας, ε; Εν Αγίω Πνεύματι. Το Πνεύμα το Άγιον συντηρεί την Δημιουργία. Και ο Θεός Λόγος τώρα την γην εθεμελίωσε, δηλαδή κατεσκεύασε, την κατέστησε εδραίαν, αμετακίνητον, κάτω από τους νόμους που ο Ίδιος έθεσε.

Ποιοι «οὐρανοί»; «Καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί». Ποιοι «οὐρανοί»; Το σύμπαν όλο! Το στερέωμα. Ο έναστρος ουρανός. Η ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει. Δημιουργός, δηλαδή, του υλικού κόσμου όλου. Και είναι Αυτός που ενεφανίσθη εις την Καινήν Διαθήκην ως Ιησούς Χριστός. Είναι ο Εμμανουήλ του Ησαΐου. Μαζί μας ο Χριστός. Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός. Αυτός είναι. Και που είναι, θα λέγαμε, ένας Θεός Δημιουργός και των πνευμάτων και πάσης σαρκός. Και των ψυχών και των αγίων αγγέλων, των πάντων. Αφού Σεραφείμ Τον περιστοιχίζουν στον θρόνο Του, όπως βλέπει ο Ησαΐας. Χερουβίμ κρατούν τον θρόνον. Ποιον θρόνο; Του Υιού.

Έτσι λοιπόν εδώ είναι Δημιουργός και των πνευμάτων και της ύλης. Βλέπετε πουθενά την διαρχία; Που έλεγαν οι φιλόσοφοι και μέχρι σήμερα το λένε, ότι υπάρχει διαρχία· ο Θεός του καλού και ο Θεός του κακού. Δεν υπάρχει διαρχία. Είναι ο Δημιουργός των πνευμάτων και πάσης σαρκός, όπως λέμε σε μία κηδεία σε μία ευχή. Η διαρχία προϋποθέτει πόλεμον και αντιθέσεις. Δεν υπάρχει πόλεμος ανάμεσα στην ύλη και στα πνεύματα. Έτσι ο Θεός Λόγος είναι Δημιουργός και του ουρανού και της γης, και των ορατών και των αοράτων. «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». «Ἐν ἀρχῇ». «Ἐποίησεν». Ναι. Δεν απέρρευσε η Δημιουργία. Ούτε είναι τμήμα της θεότητος. Αλλά εξωτερική προβολή του Θεού. «Ἐποίησεν». «Ἐποίησεν» που σημαίνει κτίσμα. Και όχι κάτι το άκτιστον. Ό,τι βλέπομε και ό,τι ακόμη δεν βλέπομε. Όπως και οι άγιοι άγγελοι. Και το σύμπαν είναι έργο των χειρών του Θεού Λόγου, δηλαδή της ενεργητικής δυνάμεως του Θεού, αλλά και της θαυμαστής επιμελείας Του. Δεν έρχεται σε αντίθεση με το «εἶπε, καὶ ἐγενήθησαν». Όχι. Κι εκείνο το άλλο που γράφει η Γραφή: «Λαβών χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον». Όχι. Είναι γενικός χαρακτηρισμός ότι τα πάντα είναι έργα των ιδικών Του χειρών. Ότι όλα προήλθαν από τον Θεό. Όχι από κάποιον άλλον.

«Αὐτοὶ ἀπολοῦνται, Σὺ δὲ διαμένεις». Αυτό το «ἀπολοῦνται» τονίζεται σε αντίθεση με το «Σὺ δὲ διαμένεις». Δηλαδή αναλλοίωτος μένει ως ποιητής, ως Δημιουργός, όπως λέγει ο Ζιγαβηνός. Ακόμη το «ἀπολοῦνται», «χάνονται», δύναται να εννοηθεί ως επιστροφή στο μηδέν. Ή ακόμη και ως φθορά. Ή ως αλλαγή από του σχήματος που έχει κάτι. Ο Θεός δεν επιστρέφει τίποτα εις το μηδέν, παρότι τα πάντα εκ του μηδενός έκανε. Δεν επιστρέφει τίποτε. Αλλάζει, ξεκαινουργώνει, αλλά δεν γυρίζει πίσω εις το μηδέν απολύτως τίποτε. Δεν εκμηδενίζει. Ούτε ο διάβολος θα εκμηδενιστεί. Ούτε οι αμαρτωλοί. Τίποτα. Εδώ αυτοί οι στίχοι τονίζουν την αλλαγή του σχήματος και την ανακαίνισιν από την φθορά. Φθείρεται το σύμπαν; Αυτή η επιστήμη, αγαπητοί μου, μας το επιβεβαιώνει αυτό. Είναι ο γνωστός «θερμικός θάνατος του σύμπαντος». Όσοι έχετε λίγο κοιτάξει την Φυσική, θα το ξέρετε αυτό. Δηλαδή τι είναι ο «θερμικός θάνατος του σύμπαντος»; Η επί του αυτού επιπέδου ενέργεια του σύμπαντος. Η θάλασσα έχει τρομακτική ενέργεια, αλλά είναι επί του αυτού επιπέδου. Και δεν μπορεί να αποδοθεί. Αυτό, λοιπόν, λέγεται «θερμικός θάνατος του σύμπαντος».

Αυτός ο αποκαλυπτικός λόγος, ότι το σύμπαν φθείρεται, πρέπει να κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ανασφάλεια: «Πού βρίσκομαι;». Πόσο θυμίζει εκείνο το «Οὐ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». «Γυρεύομε την μελλοντική». Αλλά και πόσο παρήγορο είναι για τον πιστό ότι ο Χριστός μένει στον αιώνα αναλλοίωτος. Εκείνος τα έκανε όλα αυτά. Αν εγώ είμαι εις τον Χριστόν, τι έχω να πάθω; «Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας». Και όταν λέμε Χριστός, υπονοούμε και την ανθρωπίνη φύση μαζί.

Και ποια θα είναι η τύχη του σύμπαντος; Αυτού του σύμπαντος, ποια θα είναι η τύχη; Συνέχεια, σε εκείνο που σας διάβασα: «Καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται». «Όλα θα παλιώσουν», λέει, «σαν ιμάτιο. Εσύ, όμως, θα τα αλλάξεις, όπως το παλτό που γίνεται μέσα-έξω». Λυπάμαι, αγαπητοί μου, ο χρόνος είναι… πω, τρέχει ο χρόνος, είχα να σας πω μαρτυρίες από την Γραφή, πώς θα αλλάξει ο κόσμος. Αλλά δεν έχομε χρόνο. Λυπούμαι.

Αγαπητοί. Αυτός είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός· που θα ζήσομε τα πάθη Του στο τέλος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν θα Τον βλέπομε κρεμάμενον επί του Σταυρού. Όταν θα ζούμε την αιματηρή Του πορεία μέσα στην Ιστορία. Διωκόμενοι και εμείς και θλιβόμενοι σαν σώμα Χριστού. Η γνώση μας του Ποιος όμως είναι ο Κύριος Ιησούς, είναι για μας μία μεγίστη παρηγορία. «Παραμυθία δὲ οὐ μικρά -λέγει ο Θεοφύλακτος- τοῖς ἐνταῦθα κακουμένοις πιστοῖς (:δεν είναι μικρή παρηγορία για μας που κατοικούμε εδώ στη γη και κακουχούμεθα) τὸ γνῶναι (:το να γνωρίζομε) ὅτι οὐκ ἔσται οὕτω τὰ πράγματα, ἀλλὰ μεταβολὴν λήψεται (:όλα θα πάρουν μεταβολή τα πράγματα)».

Αγαπητοί μου, ο Ίδιος ο Κύριος είπε: «Ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι -είπε στην Αποκάλυψη- οὔτε πένθος, οὔτε κραυγή, οὔτε πόνος, οὐκ ἔσται ἔτι. Ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον (:τὰ πρῶτα, το πρώτο σχήμα πέρασε). Καὶ εἶπε ὁ καθήμενος ἐπὶ τῷ θρόνῳ· ἰδού -λέει στην Αποκάλυψη- καινὰ ποιῶ πάντα». «Να, όλα τα κάνω καινούρια».

🔸711η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τα ονόματα των αγίων Τεσσαράκοντα Μεγαλομαρτύρων.

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, ο Κύριος μάς αξιώνει να τιμήσομε τη μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μεγαλομαρτύρων, που εμαρτύρησαν στη λίμνη της Σεβαστείας το 320 μ. Χ. Ο Λικίνιος, πολιτικός αντίπαλος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να τον εκδικηθεί, συλλαμβάνει Χριστιανούς και τους θανατώνει μαρτυρικά. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκονται και 40 παλληκάρια, στρατιώτες του ρωμαϊκού στρατού. Νέοι, με πίστη θερμή στον Χριστό και ζωή αγνή. Και ερρίφθησαν στην παγωμένη λίμνη της Σεβαστείας, για να πεθάνουν βασανιστικά. Το παράπτωμά τους ποιο ήταν;

Μήπως η δειλία; Σαν στρατιώτες που ήσαν; Μήπως η προδοσία ή η απειθαρχία; Όχι βέβαια. Απλώς γιατί ήσαν Χριστιανοί και μόνον γι'αυτό. Συνεπώς, άδικος θάνατος. Και δη μαρτυρικός. Δεν υπήρχε τότε αυτό που λέμε σήμερα «ανθρώπινα δικαιώματα» ή «ελευθερία του προσώπου». Δεν υπήρχαν αυτά τότε. Κανείς δεν υπερησπίζετο την χριστιανική ιδιότητα. Έτσι, εκείνος που έπαιρνε την απόφαση να γίνει Χριστιανός, έπρεπε να γνωρίζει τις συνέπειες που θα είχε η ιδιότητά του.

Αλλά ας ξαναγυρίσομε εις τους Τεσσαράκοντα Μεγαλομάρτυρες. Το δοξαστικό του εσπερινού της εορτής, όπως ακούσαμε, αναφέρει και των τεσσαράκοντα τα ονόματα. Το αντιγράφομε: «Ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων εὐφημήσωμεν πιστοί, τοὺς ἀθλοφόρους τεσσαράκοντα Μάρτυρας, καὶ πρὸς αὐτοὺς μελῳδικῶς ἐκβοήσωμεν λέγοντες· Χαίρετε ἀθλοφόροι τοῦ Χριστοῦ, Ἡσύχιε, Μελίτων, Ἡράκλειε, Σμάραγδε καὶ Δόμνε, Εὐνοϊκὲ, Οὐάλη καὶ Βιβιανέ, Κλαύδιε καὶ Πρίσκε, Χαίρετε Θεόδουλε, Εὐτύχιε καὶ Ἰωάννη, Ξανθία, Ἡλιανὲ, Σισίνιε, Κυρίων, Ἀγγία, Ἀέτιε καὶ Φλάβιε, Χαίρετε Ἀκάκιε, Ἐκδίκιε, Λυσίμαχε, Ἀλέξανδρε, Ἠλία καὶ Κάνδιδε, Θεόφιλε, Δομετιανέ καὶ θεῖε Γάϊε, Γοργόνιε, Χαίρετε Εὐτυχές καὶ Ἀθανάσιε, Κύριλλε καὶ Σαρκεδών, Νικόλαε καὶ Οὐαλέριε, Φιλοκτῆμον, Σεβηριανέ, Χουδίων καὶ Ἀγλάϊε. Ὡς ἔχοντες παρρησίαν πρὸς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, Μάρτυρες παναοίδιμοι, αὐτὸν ἐκτενῶς πρεσβεύσατε, τοῦ σωθῆναι τοὺς ἐν πίστει ἐκτελοῦντας, τὴν πανσέβαστον μνήμην ὑμῶν».

Αν ρωτήσετε γιατί γίνεται αυτή η προσωπική αναφορά των ονομάτων των Μεγαλομαρτύρων, τι θα απαντούσαμε; Καταρχάς διότι διεσώθησαν τα ονόματα αυτά. Κι αφού διεσώθησαν ιστορικώς, καταχωρούνται.

Αλλά και κάτι βαθύτερον. Το όνομα εκφράζει πρόσωπον. Και όλες ακόμη τις καταστάσεις του προσώπου. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Πάρα πολύ σημαντικό. Βέβαια, όχι μόνον η Ιστορία διατηρεί τα ονόματα, όσο βέβαια τούτο είναι δυνατόν, αλλά και η Εκκλησία διατηρεί τα ονόματα. Διότι το όνομα μένει στην αιωνιότητα. Ο Georgiov, Ρουμάνος πρεσβύτερος, συγγραφεύς, έγραψε ένα βιβλίο, με τίτλο… -πιθανώς να το έχετε διαβάσει: «Ένα όνομα για την αιωνιότητα». Και αυτό το όνομα είναι αυτό που παίρνομε από την κολυμβήθρα. Μας κάνει εντύπωση ότι ο Θεός έδωσε ονόματα σε όλα τα αστέρια του ουρανού. Πολλή εντύπωση μας κάνει. Παρότι δεν είναι πρόσωπα τα αστέρια. Είναι αντικείμενα. Έδωσε όνομα και στον Αδάμ και στην Εύα. Και καλεί τον Αδάμ να δώσει ονόματα και σε όλα τα ζώα. Παρήλασαν μπροστά στον Αδάμ όλα τα ζώα που ήσαν εκεί παρόντα, εις τον Παράδεισον. Και έδωσε ο Αδάμ σε όλα αυτά τα ζώα, στο καθένα το όνομά του.

Έχει σημασία αυτό άραγε; Η γνώσις των ονομάτων σημαίνει γνώση των πάντων. Όπου ο άνθρωπος δώσει όνομα, ήδη κατέκτησε το αντικείμενον ή άνοιξε τον δρόμο για τη γνώση του. Αν θέλετε να το πλατύνομε αυτό λίγο, από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα δώσει όνομα σε κάτι, από επιστημονικής πλευράς, ήδη ή το μέτρησε ένα βήμα πιο πέρα, γι'αυτό η μέτρησις είναι τεράστιον κεφάλαιον εις τον χώρον της επιστήμης, αυτό το κατέκτησε. Έστω και αν δεν έχει πλήρη, ακόμα, γνώση. Έτσι, όνομα και μέτρημα, μέτρησις, είναι κατάκτησις του αντικειμένου. Ξαναλέγω, από επιστημονικής πλευράς.

Αλλά και ο ίδιος ο Θεός, αγαπητοί μου, φανερώνει το όνομά Του! Του Οποίου η γνώσις έχει μεγίστη σημασία, ακόμη και προπαντός σωτηριολογική. Η γνώσις του ονόματος του Θεού. Ξέρομε το όνομα του Θεού. Βέβαια δεν ξέρομε την ουσία του Θεού. Όπως και στο προηγούμενο παράδειγμα που σας είπα, μπορεί να ονοματίσομε ένα πράγμα μέσα στη φύση, ίσως να ξέρουμε κάποια χαρακτηριστικά του, αλλά να μην έχουμε πλήρη γνώση, δεν έχει σημασία, το κατακτήσαμε. Εδώ, όταν γνωρίζομε το όνομα του Θεού, τότε αυτό έχει και σωτηριολογική διάσταση! Δηλαδή αφορά στη σωτηρία μας. Αυτό θα πει. Η αγνωσία του Θεού είναι αληθινά μία συμφορά. Γι'αυτό ο Παύλος επιπλήττει τους Κορινθίους γράφοντάς τους ότι «ἀγνωσίαν Θεοῦ τινὲς ἔχουσιν πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω». «Το λέω για ντροπή σας». Σημειώσατε δε ότι το κεντρικό σημείο πάσης ιεραποστολής, όλων των αιώνων και όλων των εποχών, είναι αυτό. Να γίνει γνωστό το όνομα του Θεού, εκεί που δεν έγινε γνωστό μέχρι τώρα.

Η γνώσις του ονόματος του Θεού προσπορίζει, όσο τούτο είναι δυνατόν, και τις ιδιότητες του Θεού. Για να μην πω ότι και οι ιδιότητες αποτελούν ονόματα. Όταν πούμε: «Ο Θεός είναι Παντοκράτωρ, ο Θεός είναι Αγάπη, ο Θεός είναι Δικαιοσύνη, ο Θεός είναι Ελεήμων», αυτά βέβαια λέγονται ενέργειες του Θεού, λέγονται ιδιότητες του Θεού· είναι χαρακτηριστικά δια των οποίων γνωρίζομε, δια των ακτίστων Αυτού ενεργειών, γνωρίζομε τον Θεό. Όχι την ουσία. Το αντιδιαστέλλομε το πράγμα. Αλλά βλέπετε ότι και οι ιδιότητες του Θεού αποτελούν κι αυτές ονόματα του Θεού.

Και έτσι προκύπτει από τη γνώση, αυτή, του Θεού, το σπουδαίο, που θέλει ο Θεός, η λατρεία του Θεού. Πώς θα λατρεύσω έναν Θεόν τον Οποίον δεν γνωρίζω; Πώς θα ευχαριστήσω; Πώς θα ζητήσω κάτι; Πώς θα προσευχηθώ, εάν δεν γνωρίζω το όνομα του Θεού; Όταν αρχίζομε την προσευχή μας, την καθ΄ ημέραν προσευχή μας, λέμε «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», «Βασιλεῦ Οὐράνιε» κλπ. κ.λπ. Τι λέμε; «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Δηλαδή απευθυνόμεθα εις τον αληθινόν Θεόν, ο Οποίος είναι… Αυτός. Ο συγκεκριμένος Θεός. Λέμε όνομα. Αρχίζομε την Θεία Λειτουργία. Τι λέμε; «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Αλλά ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι το Όνομα του Θεού, θα το δούμε λίγο πιο κάτω πιο σαφώς. Έτσι ξεκινάμε τη λατρεία του Θεού ονοματίζοντάς Τον.

Λέγει ο Κύριος Ιησούς εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα εις τους ανθρώπους». Θέλετε; Εάν ερωτήσετε, γιατί ο Χριστός ήλθε στον κόσμον, γιατί ενηνθρώπισε το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος; Θα λέγαμε: Πρώτον, αξιολογικά πρώτον, να αποκαλύψει το όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού! Του αληθινού Θεού. Μετά έρχονται όλα τα άλλα. Η σωτηρία μας, τούτο, εκείνο… Πρώτον η αποκάλυψις του ονόματος του Αγίου Τριαδικού Θεού. Γι'αυτό λέγει: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις». Ο Θεός λέγει εις τον Μωυσή ότι το όνομά Του «Κύριος»…- «Ποιος είσαι;», λέγει· «Εγώ είμαι, ὁ Ὢν, ο υπάρχων, ο Κύριος, δεν το φανέρωσα», λέγει ο Θεός, «εις τον Αβραάμ, αλλά το όνομα Θεός· εκεί είπα: «Εγώ είμαι ο Θεός· ο Θεός Αβραάμ, ο Θεός Ισαάκ, ο Θεός Ιακώβ. Τώρα, το Όνομά μου, Σου αποκαλύπτω σε σένα, τον Μωυσή, ότι είναι Κύριος». «Κύριος», δεν εκφράζει τίποτα από την ουσία του Θεού. Το είπα δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε φορές. Εκφράζει ιδιότητα. «Το όνομά μου», λέγει, «είναι Κύριος». Και βλέπετε, αργότερα, έρχεται ο Ιησούς Χριστός και μας δίνει πλήρη αποκάλυψη του ονόματος του Θεού. Πρώτα είναι το όνομα Θεός, μετά το όνομα Κύριος, και η τρίτη και τελευταία αποκάλυψις, όχι μέσα στην Ιστορία μόνον, αλλά και εις την αιωνιότητα, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Αυτή είναι η τελευταία αποκάλυψις του ονόματος του Θεού. Μας κάνει εντύπωση, όταν τελειώνει το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, καταγράφει ο ιερός Ευαγγελιστής αυτό που τους είπε ο Χριστός «βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ορίστε. Το όνομα του αληθινού Θεού. Και δεν είπε «εἰς τὰ ὀνόματα», αν ποτέ το προσέξατε, να πει: «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Γιατί; Γιατί είναι Ένας ο Θεός. Αυτήν είναι, λοιπόν, η αποκάλυψις του ονόματος του Θεού.

Και οι άνθρωποι ομοίως λαμβάνουν ονόματα. Τι; Τον Αδάμ τον πρωτόπλαστο, τον ονοματίζει ο Κύριος «Αδάμ». Τι θα πει «Αδάμ»; «Πρωτόπλαστος». Ξέρετε ότι τα ονόματα που δίνει ο Θεός, αλλά και οι άνθρωποι ακόμη, αν θέλετε, εκφράζουν μια ιδιότητα, μία κατάσταση. «Αδάμ» λοιπόν, «πρωτόπλαστος». «Πού είσαι, Αδάμ;». Θα μεταφράζαμε: «Πού είσαι, Πρωτόπλαστε;». Η Εύα θα πει «ζωή». Είναι η ζωή των ανθρώπων. «Ζωή», αυτό θα πει Εύα. Μάλιστα πολλάκις, πολλάκις, ο ίδιος ο Θεός, δίνει ονόματα που εκφράζει κάποιο γνώρισμα στο κάθε πρόσωπο. Λέει «Αβραάμ». Ελέγετο «Άβραμ» και το μεταποιεί ο Κύριος -δεν είναι της ώρας να κάνω πιο πολλές αναλύσεις –και του λέει : «Θα λέγεσαι Αβραάμ». Η Σάρρα, στο κείμενο γράφεται με ένα ρ, την μετονομάζει και την λέει «Σάρρα». Και γράφεται με δύο ρ, έχει άλλη σημασία με δύο ρο. Τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Αναγγέλλεται το όνομά του πριν γεννηθεί. Έτσι είπε στον πατέρα του, τον Ζαχαρία: «Και θα ονομάσεις το όνομα του παιδιού που θα γεννηθεί ‘’Ιωάννην’’». Ακόμη, ο Ίδιος ο Κύριος, ο Χριστός, τον Κηφά, τον μαθητή Του, τον αποκαλεί «Πέτρον». Βράχον. Το αρχικό όνομα που πήρε ήταν «Κηφάς». Τώρα τον λένε «Πέτρον». Του το αλλάζει το όνομα. Διότι αυτό έπρεπε να προσιδιάζει με εκείνο που θα έλεγε στη συνέχεια ο Κύριος: «Ἐπὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ -δηλαδή, ποια πέτρα; Της ομολογίας σου, ότι είμαι Εγώ ο Υιός του Θεού του Ζώντος- οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν». Βλέπετε;

Και με αυτό το όνομα, αγαπητοί μου, αν το θέλετε, όλοι μας, που το πήραμε στο βάπτισμά μας, από την κολυμβήθρα, με αυτό το όνομα περνούμε στην αιωνιότητα. Με αυτό το όνομα πέρασαν και οι άγιοι μεγαλομάρτυρες, οι 40 στρατιώται, τα παλληκάρια αυτά, ήσαν Χριστιανοί, ήσαν βαπτισμένοι, τα ονόματά τους αυτά τα πήραν από την κολυμβήθρα. Και με αυτό το όνομα που παίρνομε, βαπτιζόμεθα, αγιαζόμεθα και σωζόμεθα.

Όταν οι Εβδομήκοντα επέστρεψαν από την περιοδεία που τους έστειλε ο Κύριος, και Του περιέγραφαν τις επιτυχίες που είχαν, «Κύριε», λέγουν, «ακόμη και τα δαιμόνια τρέπονται εις φυγήν μόλις ακούσουν το όνομά Σου» και ο Κύριος τούς είπε: «Μη χαίρεστε γιατί κατατροπώνονται τα δαιμόνια, αλλά γιατί τα ονόματά σας εγράφησαν στο βιβλίο της Ζωής». Σπουδαίο. «Τα ονόματά σας εγράφησαν εις το βιβλίον της Ζωής»! Τι θαυμάσιο!

Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στην Αποκάλυψη: «Καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὅ ἐστι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν». Ώστε έχομε και το βιβλίο της Ζωής. Τι ακριβώς είναι το «βιβλίο της ζωής», ξέρετε; Όπως και ο Δανιήλ βλέπει εν οράματι «Βίβλοι», λέει, «ἠνεώχθησαν» κ.λπ. κ.λπ. Πολλές φορές γίνεται μνεία για το βιβλίο όπου γράφονται οι άνθρωποι. Τι είναι αυτό το βιβλίο; Είναι κάποιο δεμένο πράγμα, από φύλλα, που εκεί γράφονται τα ονόματα; Αγαπητοί μου, είναι η μνήμη του Θεού! Αυτό είναι το βιβλίο. Το «βιβλίο της Ζωής» είναι η μνήμη του Θεού. Αντίθετα, ο Θεός «δεν θυμάται» -το βάζω σε εισαγωγικά· γιατί ο Θεός πάντα θυμάται- με την έννοια δεν αναγνωρίζει τους μη όντας Αυτού. Αυτοί που δεν είναι δικοί Του. Αυτό λέγεται κατά τρόπο ανθρωποπαθή, ότι δεν θυμάται ο Θεός εκείνους που δεν αποτελούν τον δικό Του λαό.

Πάλι αναφερομένη η Γραφή στον Αντίχριστο, είναι στην «Ἀποκάλυψη», στο 13^ο κεφάλαιο, σημειώνει ο Ιερός Ευαγγελιστής: «Καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς (:Όλοι θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο, όσοι κατοικούν - λέει- επί της γης), ὧν (:των οποίων) οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου –Ποιοι θα προσκυνήσουν; Εκείνοι οι οποίοι δεν είναι γραμμένοι εις το βιβλίον της ζωής του Αρνίου. Δεν είναι για την αιώνια ζωή. Παρότι μοιάζει ότι είναι πρωθύστερο, ότι δηλαδή πρόωρα είναι γραμμένοι ή δεν είναι γραμμένοι και μετά προσκυνούν ή δεν προσκυνούν. Έρχεται πρωθύστερο- τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου».

Ω αγαπητοί! Τίθεται το ερώτημα: Εις το βιβλίον της Ζωής υπάρχουν μεταβολές; Γραψίματα και σβησίματα; Να σβήσει ένα όνομα, να γραφτεί κάτι καινούριο· παρότι ο Χριστός είπε ότι «τα ονόματά σας είναι γραμμένα προ καταβολής κόσμου»! «Πριν δημιουργηθεί η δημιουργία». Γιατί; Γιατί ξέρει ο Θεός ποιος είναι εκείνος που θα σωθεί και ποιος είναι εκείνος που δεν θα σωθεί. Όχι κατά έναν μοιρολατρικόν τρόπον. Ότι «Ε, είμαι γραμμένος, δεν έχω ανάγκη τίποτε παρακάτω, είμαι γραμμένος, εντάξει». Ή «δεν είμαι γραμμένος; Γιατί να κοπιάζω και να αγωνίζομαι; Αφού δεν είμαι γραμμένος». Πού το ξέρεις; Το ξέρεις; Αν είσαι ή δεν είσαι γραμμένος; Απλώς είναι στη γνώση του Θεού, διότι ο Θεός γνωρίζει και τις πράξεις των ανθρώπων, πριν οι άνθρωποι έλθουν εις το προσκήνιον της Ιστορίας. Προσέξτε. Τελείως δεν υπάρχει το θέμα «μοίρα» κ.λπ. κ.λπ. Τίποτα. Ο Θεός μόνο γνωρίζει εκ των προτέρων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμένα με ανακόπτει ή με προωθεί να σωθώ. Κάθε άλλο.

Βεβαίως υπάρχουν μεταβολές στο ερώτημα που είπαμε, «Υπάρχουν μεταβολές;». Ναι. Ο Ιούδας συναριθμήθηκε μετά των 12 αποστόλων. Και άκουσε από τον Κύριον ότι οι δώδεκα θα καθίσουν επί δώδεκα θρόνων. Κρίνοντες τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Όμως ο Ιούδας εξέπεσε. Γιατί εξέπεσε; Αυτό του έλεγε η προαίρεσή του. Έτσι το’ θελε. Αχ, αυτή η προαίρεσις! Αυτό που λέγω «θέλω» ή «δεν θέλω», «μου αρέσει», «δεν μου αρέσει». Αυτή η προαίρεσις. Και ξέπεσε. Δεν μπορούσε να μην ξεπέσει; Για να καταλάβομε ότι κανείς δεν είναι ασφαλισμένος έως το τέλος της ζωής του. Και από τους τεσσαράκοντα μάρτυρες, ένας, αν ξέρετε την ιστορία του, εξέπεσε. Γιατί λιποψύχησε. Γιατί οι βασανισταί είχαν τη λίμνη, που ρίξανε μέσα τους 40 μάρτυρες, παγωμένη, 9 Μαρτίου, στη νότιο Τουρκία, παγωμένη λίμνη, Σεβάστεια. Και απέναντι από τη λίμνη άναψαν φωτιά για να προκαλούν. Κι ένας λιποψύχησε. Και βγήκε έξω να πάει να ζεσταθεί. Ο ταλαίπωρος! Από το υπερβολικό ψύχος να πάει τώρα στη φωτιά, έπαθε ό,τι παθαίνει ένας οργανισμός και έπεσε νεκρός! Δεν σώθηκε. Ένας φρουρός, που έβλεπε…τι έβλεπε; Είδε αυτόν που βγήκε έξω, και ταυτόχρονα είδα από πάνω 40 στεφάνια, με 40 αγγέλους, έτοιμοι να στεφανώσουν τους μάρτυρες. Όταν όμως είδε έναν άγγελο που κρατούσε ένα στεφάνι και πήγε πολύ ψηλά, γιατί αυτός ο ένας στρατιώτης εβγήκε έξω, ενθουσιασμένος λέγει: «Κι εγώ πιστεύω εις τον Χριστόν!». Κι έπεσε μέσα εις την λίμνην. Κι έτσι πάλι έγιναν 40 μεγαλομάρτυρες.

Αναφέρει ένα τροπάριο της ακολουθίας, αγαπητοί: «Γεγηθὼς ὁ ἀρχέκακος -εννοείται ο διάβολος- ἥρπασεν ὡς τῆς δωδεκάδος Ἰούδαν τον δείλαιον καὶ τῆς Ἐδὲμ τὸν ἄνθρωπον -εννοεί τον Αδάμ- τῆς τεσσαρακοντάδος τὸν ἔκπτωτον». «Ήρθε ο διάβολος, άρπαξε», λέγει, «από τους δώδεκα μαθητάς τον Ιούδα. Ήρθε ο διάβολος στον Παράδεισο, άρπαξε τον Αδάμ και την Εύα. Ήρθε ο διάβολος τώρα στους 40 μάρτυρες και αρπάζει εκείνον που στάθηκε έκπτωτος».

Γι'αυτό, με κάθε ταπείνωση, να ευχόμεθα, αγαπητοί, να μη σταθούμε έκπτωτοι της Θείας Χάριτος, και διαγραφούμε από το βιβλίον της Ζωής. Ώστε υπάρχουν μεταβολές στο βιβλίο της Ζωής. Να φοβηθούμε. Αγαπητοί, οι άγιοι και οι μάρτυρες, είναι πάντοτε στη μνήμη του Θεού και στη μνήμη της Εκκλησίας. Και αν έχουν έκβασιν αγαθήν στον αγώνα τους, θα μείνουν γραμμένοι εις το βιβλίον της ζωής. Το όνομα που λάβαμε, να επαναλάβω, στην Βάπτισή μας, πρέπει να το τηρήσομε άγιον. Αν αυτό συμβεί, τότε με το δεύτερο βάπτισμα, το λεγόμενο «της μετανοίας» ας το καθαρίσουμε. Και ο ιερός συντάκτης της ακολουθίας των αγίων τεσσαράκοντα μεγαλομαρτύρων σημειώνει σε ένα τροπαριάκι:«Προσπίπτω, ὁ ἀνάξιος, προσάγων μου τὴν δέησιν λόγου χάριν αὐτῶν (:ζητώντας –λέγει- την Χάριν του Λόγου), ἵνα ἰσχύσω εὐσεβῶς ὑμνῆσαι κἀγὼ τοὺς ἁγίους οὕς αὐτὸς ἔδειξας νικητάς».

Αγαπητοί, μεγάλη η μνήμη των αγίων τεσσαράκοντα μεγαλομαρτύρων, που σήμερα γιορτάζομε. Ας τους τιμήσομε με την μίμησιν. Ό,τι μπορούμε. Κι ο φιλότιμος Κύριος Ιησούς Χριστός θα τιμήσει και εμάς στη Βασιλεία Του, έστω και με τον μισθόν τον τριακονταπλάσιον. Αμήν.

🔸?η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

(εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-3-1999] (Γ186β)

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

04 Μαρτίου 2026

Οἱ μεγάλες ἐξουσίες τοῦ Ἀντιχρίστου κατά παραχώρησιν Θεοῦ.

†. Ἡ ἀγαθότης ἀγαπητοί μου τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ ἐπέτρεψε καὶ φέτος νὰ ἐπαναρχήσει ἡ ἀκρόαση τοῦ Θείου του λόγου. Βέβαια, ἡ περιπέτεια τῆς ὑγείας μου πρὸς τὸ τέλος τῆς περασμένης περίοδου, ἐνθυμίστε, ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ ἀποκαλυφθεῖ πραγματικὰ ἡ αγάπη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμα καὶ ἡ δίψα γιὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἦταν κάτι ποὺ μὲ συνεκίνησε βαθύτατα.

Ἔπρεπε νὰ μπεῖ ὁ Παῦλος στὴ φυλακὴ τῆς Ρώμης γιὰ νὰ φανεῖ ἡ ἀγάπη των Φιλιππισίων, καὶ νὰ γραφτεῖ ἡ ἀθάνατη αὐτὴ ἐπιστολὴ πρὸς Φιλιππισίους καὶ νὰ τοὺς γράφει ὅτι, «Οὐχ ὅτι ἐπιζητῶ τὸ δόμα, ἀλλ’ ἐπιζητῶ τὸν καρπὸν τὸν πλεονάζοντα εἰς λόγον ὑμῶν» (Πρὸς Φιλιππησίους 4:17).

μοῦ στείλατε τὸ δόμα, τὸ ὁποῖο δὲν ἐπιζητῶ, ἀλλὰ τὴν ἀγάπη ἡ ὁποία ἀποκαλύπτεται μὲ τὸ δόμα, τὸ δῶρο, τὸ ὁποῖο μοῦ στείλατε. Καὶ πραγματικὰ φαίνεται ὅτι ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει πολλάκις κάποιες περιπέτειες γιὰ νὰ φαίνεται ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτό σας ἐπαναλαμβάνω μὲ συνεκίνησε βαθύτατα, οἱ προσευχές σας, τὸ ἐνδιαφέρον σας, ἡ ἀγάπη, ἦταν ἄλλο πρᾶγμα γιὰ μένα. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο διότι ἀγαπᾶτε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Τί ἄλλο εἶναι; ἀγαπᾶτε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι δὲν θὰ προσεύλεπα τόσο σὲ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἐσεῖς θα εκδηλώνατε σὲ μένα, ὅσο γιατί θὰ περιμένατε ἀπὸ μένα τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὸ ἀποκαλύπτει ὅπως σᾶς εἶπα τὴ δίψα σας γιὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν ἔχω παρὰ εἰλικρινὰ νὰ χαρῶ καὶ νὰ ἐπαινέσω. Πάντως σᾶς εὐχαριστῶ πολύ, εὔχεστε ὅμως πάντοτε, ὥστε νὰ χαρίζομαι πάντοτε στὴ δική σας τὴν ἀγάπη, στὴ διακονία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, στὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴ διακονία τῆς σωτηρίας σας. Εὔχεστε λοιπὸν πάντοτε νὰ χαρίζομε σὲ σᾶς.

Ἦταν βέβαια λίγο ἀπότομη ἡ διακοπὴ τῶν θεμάτων μας κατὰ Μάϊο, ὅπως θὰ ἐνθυμίστε στὶς 16 Μαΐου, ὅταν εἴχαμε ἀρχίσει τὸ θέμα περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου ἀναλύοντες τὸ 13ο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως. Ἐπιτρέψατε μοῦ γιὰ νὰ ἐπανασυνδέσουμε τὸ θέμα μας, νὰ κάνω μιὰ πολὺ γρήγορη ἀναδρομὴ στὸ 13ο κεφάλαιο. Λέγει ὁ Ἱερὸς Εὐαγγελιστής: «Καὶ ἐστάθην ἐπὶ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης· καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτά, καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων αὐτοῦ δέκα διαδήματα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ὀνόματα βλασφημίας. καὶ τὸ θηρίον ὃ εἶδον ἦν ὅμοιον παρδάλει, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ἄρκου, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος. καὶ ἔδωκεν αὐτῷ ὁ δράκων τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ ἐξουσίαν μεγάλην· καὶ μίαν ἐκ τῶν κεφαλῶν αὐτοῦ ὡς ἐσφαγμένην εἰς θάνατον. καὶ ἡ πλὴγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ ἐθεραπεύθη, καὶ ἐθαύμασεν ὅλη ἡ γῆ ὀπίσω τοῦ θηρίου. καὶ προσεκύνησαν τῷ δράκοντι τῷ δεδωκότι τὴν ἐξουσίαν τῷ θηρίῳ, καὶ προσεκύνησαν τῷ θηρὶῳ λέγοντες· τὶς ὅμοιος τῷ θηρίῳ; τὶς δύναται πολεμῆσαι μετ᾿ αὐτοῦ;» ἐκεῖ εἴχαμε σταματήσει.

Λέγει ὁ ἱερὸς ὀπτασιαστὴς ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὅτι στάθηκα στὴν ἄμμο τῆς θαλάσσης καὶ εἶδα ἀπὸ τὴ θάλασσα νὰ ἀναδύεται ἕνα θηρίο. Ἡ περιγραφὴ τὴν ὁποία μᾶς κάνει, τοῦ θηρίου, εἶναι ὁμοία μὲ τὴν περιγραφῆ τοῦ τετάρτου θηρίου ποὺ μᾶς κάνει ὁ προφήτης Δανιήλ, ἕνα θηρίο τὸ ὁποῖο δὲν εἶχε περιγραφῆ, ἀλόκοτο θηρίο, τὸ θηρίον αὐτὸ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, φυσικὰ πίσω ἀπὸ τὸ θηρίον εἶναι ὁ δράκον. Τὸ θέμα αὐτὸ τὸ εἴχαμε ἀναλύσει πέρυσι καταδεικνύοντες ὅτι ὁ δράκον εἶναι ὁ διάβολος, ὁ ὄφης ὁ ἀρχαῖος, ὁ πλανὸν ὅπως λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς στὸ ἴδιο κεφάλαιο τὸ 12ο, 20' ὁ πλανὸν τὴν οἰκουμένη, εἶναι ὁ διάβολος. «...ὁ ὄφις ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην...»

Ἔτσι ἔχουμε πρῶτα τὴν ἐμφάνιση στὴν περιγραφή, τὴν ἐμφάνιση τοῦ διάβολου, τοῦ δράκοντος ποὺ μπαίνει μέσα στὴν Ιστορία νὰ ἐπηρεάσει τὴν ἱστορία καὶ νὰ διώξει τὴν γυναῖκα ποὺ ἔτεκε τὸ ἄρεν τέκνον, τὴν Ἐκκλησία, ποὺ ἐνθυμίστε εἶναι ἡ Θεοτόκος, ἡ ὁποία συμπλέκεται μὲ τὴν Ἐκκλησία. Άλλοτε φαίνεται ὡς Θεοτόκος ἄλλοτε ὡς Ἐκκλησία, ἡ ὁποία Ἐκκλησία γεννᾶ καὶ γεννᾶται ἀπὸ τὸν Χριστό. Γεννᾶ τὸν Χριστὸ ἡ Θεοτόκος ~ ἐκκλησία καὶ γεννᾶται ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἡ Ἐκκλησία ἡ ὁποία ἐξῆλθε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Χριστοῦ. Ο διάβολος λοιπόν, ὁ δράκον, διώκει τὴν Ἐκκλησία του. Εἰς τὸ ἀποκορύφωμα τοῦ διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ κάνει ὁ δράκον, καὶ καθιστᾶ τὴν Ἐκκλησία ποταμοφόρητον, βγάζει ἀπὸ τὸ στόμα του νερό, ποὺ εἶναι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀντίθεα συστήματα νὰ πνίξει τὴν γυναῖκα, τὴν ἐκκλησία, νὰ καταστήσει τὴν γυναῖκα ποταμοφόρητον, νὰ τὴν πνίξει τὴν γυναῖκα. Ἐκεῖ στὸ ἀποκορύφωμα τοῦ ἀγῶνος του ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς εἶδα ἐκ τῆς θαλάσσης νὰ ἀναβύεται αὐτὸ τὸ ἀπερίγραπτο τέρας ποὺ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος. Καὶ ἔδωσε λέγει, ὁ δράκον, τὴν ἐξουσία τοῦ ὅλη εἰς τὸ θηρίον αὐτὸ τὸ ἀναβυθὲν ἀπὸ τὴν θάλασσα, καὶ τὸ ὁποῖον θηρίον ἔκανε τέρατα καὶ σημεῖα, ψευδοθαύματα ἐπάνω στὴ γῆ, ὥστε ὅλη ἡ γῆ νὰ προσκυνήσει τὸ θηρίον καὶ δία τοῦ θηρίου νὰ προσκυνήσει τὸν δράκοντα. Βέβαια σᾶς εἶχα πεῖ τὸν Μάϊο, πρὸ τῶν διακοπῶν στὸ τελευταῖο μας θέμα ὅτι, τύπος αὐτῆς τῆς προσκυνήσεως τοῦ Ἀντιχριστοῦ καὶ τοῦ δράκοντος εἶναι ἡ Καισαρολατρία. Ιστορικὰ ἔχουμε τὰ πρῶτα φαινόμενα αὐτῆς τῆς Καισαρολατρίας, δηλαδὴ τῆς προσκυνήσεως βασιλέων ὡς θεῶν εἶναι ἡ Βαβυλώνιοι βασιλεῖς. Κλασικὸ δὲ παράδειγμα εἶναι ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε νὰ προσκυνηθεῖ. Ἐνθυμίστε τοὺς τρεῖς παῖδες ποὺ ἐβλήθησαν εἰς τὴν κάμινο τοῦ πυρός; Ἀκόμη Καισαρολατρία παρατηρεῖται κατ' ἐξοχὴν εἰς τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Οἱ Ἕλληνες ὅσο κυριάρχησαν ἐπὶ τῆς γῆς Καισαρολατρίαν δὲν ἐζήτησαν· οἱ Ρωμαῖοι ἐζήτησαν· καὶ τοῦτο, ὅπως σᾶς ἔλεγα τότε, διὰ νὰ στηρίξουν πολιτικὰ τὴν ἀπέραντή τους Αὐτοκρατορία. Διότι ἐὰν ἐστρέφεσο ἐναντίον τοῦ Αὐτοκράτορος, ἐστρέφεσο ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ ἔκανες ὄχι μόνο ἔγκλημα καθοσιώσεως, ὄχι μόνο ἤσουν κατηγορούμενος δι ἐσχάτην προδοσία, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τοῦ θεοῦ Αὐτοκράτορος. Μὲ τὸν τρόπον αὐτον πίστευαν οἱ Αὐτοκράτορες, οἱ Καίσαρες τὶς Ρώμης, πὼς θὰ κρατοῦσαν τὴν Αὐτοκρατορία τους κάτω ἀπὸ τὴν πυγμή τους καὶ θὰ ἦσαν δοῦλοι ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ ὅλες οἱ φυλὲς ποὺ εἶχαν κάτω ἀπὸ τὴν κατοχή τους.

Ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο, δὲν ἦταν μόνο πολιτικὴ σκοπιμότης ἀλλὰ ἦταν καὶ ἡ φιλοδοξία τους.

Εἶναι μία ροπὴ, μία τάση τοῦ ἀνθρώπου νὰ θέλει νὰ ἐξέχει. Ὅταν αὐτὴ ἡ ροπὴ, ἡ τάση νὰ θέλει νὰ ἐξέχει πάρει διαστάσεις νοσηρότητος ὑπερβολικῆς καὶ ἀθεραπεύτου, οὔτε λίγοτε οὔτε πολὺ ζητάει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος νὰ προσκυνηθεῖ ὡς θεός. Έφτασαν λοιπὸν εἰς τὸ σημεῖο οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες νὰ ζητήσουν τὴν προσκύνηση ὅλων τῶν λαῶν, ὅτι ἦσαν θεοὶ καὶ ζητοῦσαν θυσίες στὸ ὄνομά τους καὶ στὸ πρόσωπό τους.

Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ Καισαρολατρία ἀγαπητοί μου δυστυχῶς δὲν ἔχει τελειώσει, οὔτε ἁπλῶς συναντᾶτε μόνο εἰς τοὺς αὐτοκράτορες τῆς Ρώμης. Σᾶς εἶπα ὅτι μέσα στὴ διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας ἡ Καισαρολατρία δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ ὑπάρχει. Ἂν εἶχα τὴν δυνατότητα ~ ἀλλὰ θὰ σᾶς ἀφήσω ἐσεῖς τὰ πιὸ πολλὰ νὰ τὰ συγκυρώσετε μὲ τὴ γνώση σας ~ νὰ σᾶς κατεδείκνυα τί Καισαρολατρία ὑπάρχει καὶ εἰς τὴν ἐποχή μας θὰ ἐτρομάζατε. Ὅταν λέμε Καισαρολατρία δὲν ἐννοοῦμε τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀποδώσουμε θεῖες ἰδιότητες σὲ ἀνθρώπους. Τὸ νὰ ποῦμε ὅτι αὐτὸς ποὺ μᾶς κυβερνᾶ ὅταν γελᾶ ἀνθίζουν οἱ κάμποι, ὅταν χαίρεται ἀνοίγουν οἱ οὐρανοί, βρέχει καὶ γίνεται τὸ στάρι. Δὲν παραλογίζομαι αὐτὴ τὴ στιγμή, αὐτὰ γράφτηκαν καὶ ἔγιναν, ἀλλὰ μόνο ποὺ δὲν θὰ σᾶς πῶ πιὸ πολλά, ὁ καθένας ἂς ἀναζητήσει τὶς πηγὲς, ποὺ ἔγιναν, ποὺ γίνονται καὶ τί σημαίνουν αὐτά.

https://www.phorum.com.gr/viewtopic.php?t=27601 Συνεπώς, μὲ τὸ φαινόμενο τῆς Καισαρολατρίας θὰ ἐμφανιστεῖ καὶ ὁ Ἀντίχριστος καὶ θὰ ζητηθεῖ νὰ προσκυνηθεῖ, ὅπως πολὺ ὡραῖα μας τὸ ἀναφέρει αὐτὸ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, καὶ μὴν σᾶς φαίνεται καθόλου παράξενο ἐφόσον τύποι τοῦ Ἀντιχρίστου ἀποτελοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ζητοῦν καὶ ἀπαιτοῦν ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα νὰ προσκυνηθοῦν.

Εἶναι χαρακτηριστική αὐτη ἡ φράσις τοῦ λαοῦ, καὶ ὅταν λέμε λαὸς ἐδῶ εἶναι ὅλη ἡ ὑφήλιος, διότι ὁ Ἀντίχριστος θὰ γίνει κοσμοκράτορωρ, λέγοντες ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς "τις ὅμοιος τὸ θηρίο;" ποιός εἶναι δηλαδὴ ὁ ὅμοιος μὲ αὐτὸ τὸ πρόσωπο; Ποιός μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ αὐτὸ τὸ πρόσωπο; Τὶς ὅμοιος; Αὐτὸ εἶναι μία παροδία ἀναλόγου ἀναφωνήσεως πρὸς τὸν ἕναν Θεόν, τὸν ἀληθινὸ Θεό. Εἰς τοὺς ὕμνους τοὺς ἁγιογραφικούς, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι στὸ βιβλίον τῆς Ἐξόδου 15, 11: «Τὶς ὅμοιὸς σοὶ ἐν θεοῖς, Κύριε;» ποιός εἶναι ὄμοιως μὲ Σένα Κύριε; «τὶς ὅμοιός σοι; δεδοξασμένος ἐν ἁγίοις, θαυμαστὸς ἐν δόξαις, ποιῶν τέρατα» ποιός εἶναι ὅμοιος μὲ Σένα, ποὺ εἶσαι ὁ δεδοξασμένος εἰς τοὺς ἁγίους, ποὺ εἶσαι θαυμαστός εἰς τὴν δόξα σου, ἐσύ κάνεις μεγάλα θαύματα; Αὐτὸ τὸ λέγει ὁ Μωυσῆς ὅταν πέρασαν τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Ποὺ τὸ λέγει; Στὸ Θεό. Ποὺ τὸ λένε τώρα οἱ ἄνθρωποι; Στὸν Ἀντίχριστο. Καὶ ἀποδίδουν τὶς ἴδιες αὐτὲς φράσεις ποὺ ἀνήκουν στὸ Θεό, τὶς ἀποδίδουν στὸν Ἀντίχριστο.

Αὐτὸς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀγαπητοί μου μας τὸ βεβαιώνει αὐτό, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι θὰ προσκυνηθεῖ καὶ θὰ λατρευτεῖ ὡς θεὸς ὁ Ἀντίχριστος. Μᾶς λέγει στὴν 2α πρὸς Θέσ/νικεὶς 2, 4. Λέγει: «ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θὲὸν ἢ σέβασμα, (αὐτός, λέγει, ποῦ στέκεται πάνω ἀπὸ κάθε τι ποῦ μποροῦν νὰ σέβονται οἱ ἄνθρωποι, τὴν θρησκεία ποῦ ἔχουν τὴν ὁποιαδήποτε) ὥστε αὐτὸν (τὸν Ἀντίχριστον) εἰς τὸν νὰὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θὲὸν καθίσαι, (εἰς αὐτὸν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ σὰν θεὸς θὰ καθίση) ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός.» καὶ θὰ ἀποδεικνύει τὸν ἑαυτόν του ὅτι εἶναι θεὸς μὲ τὰ ψευδοθαύματα. Τὶς ἀπάτες, ποῦ σᾶς εἶχα πῇ, τότε τὸν Μάϊο.

Ἀκόμα εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὴ ἡ φράσις, λέγοντες, ὁ κόσμος, ἡ ὑφήλιος ὁλόκληρη, «τὶς δύναται πολεμῆσαι μετ᾿ αὐτοῦ;» Ποιός μπορεῖ νὰ πολεμήση μὲ τὸ θηρίο; Ποιός μπορεῖ νὰ παραβγῇ μαζί του; Ὅπως θὰ λέγαμε: Ποιός μπορεῖ νὰ πολεμήση μὲ τὸν Θεό; Πράγματι ὁ Ἀντίχριστος θὰ θεωρεῖται ἀήττητος. Ἀνίκητος δηλ. Μὴ δυνάμενος νὰ καταβληθῇ οὔτε ἀπὸ αὐτὸν τὸν Θεόν. Δηλ. βλέπει κανεὶς μίαν ἔπαρσιν εἰς ὑπερθετικὸν βαθμόν. Αὐτὴ ἡ φράσις ἀντιστοιχεῖ μὲ τὰ ἑξῆς ἐπίθετα τοῦ Θεοῦ: Παντοδύναμος, πανίσχυρος, κραταιός, παντοκράτωρ. Φυσικὰ αὐτὰ ὅλα ἀποτελοῦν φρικτὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Θεοῦ. Ἂν ἐγὼ ἔλεγα, ὃ μὴ γένοιτο, ἔλεγα, ὅτι ἐγὼ εἶμαι παντοκράτωρ, τί θὰ ἔκανα; Θὰ ἤμουνα βλάσφημος. Λοιπὸν ἀγαπητοί, πράγματι τὸ παρακάτω κείμενο αὐτὸ μᾶς λέγει.

Καὶ τώρα μπαίνομε στὸ θέμα μας κανονικά. Σᾶς ἔκανα μία, ἔτσι, μικρὴ περίληψη τοῦ περασμένου θέματος, γιὰ νὰ συνδέσουμε τὰ ἑπόμενα.

ΙΓ' 5. «καὶ ἐδόθη αὐτῷ στόμα λαλοῦν μεγάλα καὶ βλασφημίαν· καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία πόλεμον ποιῆσαι μῆνας τεσσαράκοντα δύο».

Νὰ τὸ ἀποδώσω: Τοῦ δόθηκε στόμα νὰ λέγη μεγάλα καὶ νὰ βλασφημεῖ. Τοῦ δόθηκε ἐξουσία νὰ κάνη πόλεμο 42 μῆνες.

Ὅλος ὁ στίχος καὶ μέχρι τέλους τοῦ 13ου κεφαλαίου δείχνει αὐτὴν τὴν κακοποιὸ δράση τοῦ θηρίου. Ἡ ὁποία εἶναι πλήρης ὕβρεως καὶ βλασφημίας καὶ κακοποιήσεως τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά, ἂς τὰ πάρωμε μὲ τὴν σειρά.

«καὶ ἐδόθη αὐτῷ». Δοτικὴ τὸ "αὐτῷ." Δηλ. δόθηκε εἰς αὐτό, τὸ θηρίον. Τί θὰ πῆ "ἐδόθη"; Θὰ πῆ παρεχωρήθη. Ἀπὸ ποιόν; Κατ' ἀρχὰς ἀπὸ τὸν Θεὸ παρεχωρήθη. Ἀπὸ τὸν Θεὸ παρεχωρήθη ἡ κακοποιὸς δρᾶσις τοῦ Ἀντιχρίστου; Βεβαίως! Τί θὰ πῆ "παρεχωρήθη"; Ὁ Θεὸς ἔχει δύο θελήματα, καὶ ἄλλες φορὲς σᾶς τὸ ἔχω πῇ. Εἶναι τὸ θέλημα τῆς εὐδοκίας καὶ τὸ θέλημα τῆς παραχωρήσεως. Τὸ θέλημα τῆς εὐδοκίας εἶναι αὐτὸ ποῦ πραγματικὰ θέλει ὁ Θεός. Φέρ' εἰπεῖν, ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ὅπως λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος, «ὃς ~ὁ Θεὸς~ πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.» Α' Τίμ. 2, 4 Αὐτὸ τὸ "θέλει" εἶναι τὸ θέλημα τῆς εὐδοκίας. Γιατί τὸ θέλει πραγματικά. Ποιό εἶναι τὸ θέλημα τῆς παραχωρήσεως; Ὅταν ἀφήνει ἢ τοὺς ἀνθρώπους ἢ τὸν διάβολο νὰ κάνουν ἐκεῖνο ποῦ θέλουν χωρὶς νὰ ἐμποδίση. Δὲν τὸ θέλει ὁ Θεὸς αὐτὸ ποῦ κάνει ὁ διάβολος, δὲν θέλει ὁ Θεὸς αὐτὸ ποῦ κάνουν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὸ παραχωρεῖ. Αὐτὴν τὴν ἔννοια ἔχει τὸ "ἐδόθη αὐτῷ." Παρεχωρήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Βεβαίως ἐδῶ φαίνεται ὅλο τὸ μέγεθος τῆς ἐλευθερίας. Γιατί ἂν κάποιος ἔχει τὴν ἀπορία, καὶ γιατί νὰ τοῦ δοθῆ, καὶ γιατί νὰ τοῦ παραχωρηθῆ, σᾶς ἐρωτῶ, ἂν τὸ παιδί σας ἐπιμένει νὰ τοῦ δώσετε κάτι ἀπὸ τὸ σπίτι, χρήματα, καὶ εἶναι ἕτοιμο νὰ κάνη τὸ πᾶν, ἐσεῖς βεβαίως εἴσαστε πιὸ δυνατοὶ ἀπὸ τὸ παιδί σας· παρὰ ταῦτα σεβόμενοι τὴν ἐλευθερία τοῦ, στὸ τέλος, παρὰ τὶς συμβουλές, ὑποχωρεῖτε σ' αὐτό; Γιατί ὑποχωρεῖτε; Γιατί πιστεύετε στὴν ἐλευθερία τοῦ παιδιοῦ σας. Ἐὰν υποτεθῆ ὅτι εἶναι ἔφηβος, νέος κλπ. Ἔτσι καὶ ὁ Θεός, μᾶς ἔδωσε τὴν ἐλευθερία. Καὶ τότε ἂν ἐμεῖς θέλομε τὸ κακὸ τὸ ἀφήνει νὰ γίνη, γιατί ἂν τὸ περιόριζε τότε βεβαίως δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ ἐλευθερία.

Τὸ γιατί ὅμως ὁ Θεὸς παραχωρεῖ αὐτὸ τὸ κακό, φαίνεται καὶ ἀπὸ ἕνα ἄλλο, γιὰ νὰ τιμωρήση. Δὲν εἶναι μόνο τὸ θέμα τῆς ἐλευθερίας. Εἶναι καὶ τὸ θέμα τῆς τιμωρίας. Ὅταν πολλὲς φορές μας λέει τὸ παιδί μας, θὰ φάγω αὐτὸ τὸ φαΐ, θὰ φάγω αὐτὸ τὸ παγωμένο φαὶ ἀπὸ τὸ ψυγεῖο. Μὴν τὸ φᾶς θὰ σὲ πιάση ἡ κοιλιά σου. Θὰ τὸ φάω, μὴν τὸ φᾶς, θὰ τὸ φάω, ε φάτο.. τὸ ἀφήνομε. Τὸ παιδὶ τρώγει τὸ παγωμένο φαΐ. Τί τὸ πιάνει; Ἡ κοιλιά του. Τὸ ἀφήσαμε νὰ τιμωρηθῇ. Γιὰ νὰ βάλη μυαλό. Δηλ. ὁ Θεὸς παραχωρεῖ γιὰ νὰ ἐκφράση τὴν ἐλευθερία ποῦ δίνει στὰ ὄντα τὰ λογικὰ ἀφ' ἑνός, ἀφ' ἑτέρου γιὰ νὰ τιμωρήση στὸ τέλος. Ἀλλὰ ἡ τιμωρία αὐτὴ ὅμως τί θὰ εἶναι; Παιδαγωγική. Ἔχομε κι ἐδῶ δύο τιμωρίες ἀγαπητοί μου. Ἂν κάποτε μπορεῖ νὰ τὰ πιάνομε αὐτά, θὰ πρέπει νὰ μᾶς πιάνει φρίκη. Εἶναι ἡ τιμωρία ἡ παιδαγωγικὴ εἶναι καὶ ἡ τιμωρία ἡ καταδικαστική. Ὅταν μιὰ πολιτεία ἐπὶ παραδείγματι καταδικάζει ἕναν κακοῦργο, νὰ τὸν ἐκτελέση, θανατικὴ ποινή. Δὲν μοῦ λέτε, τί εἶναι αὐτή; Εἶναι τιμωρία παιδαγωγική; Ἢ καταδικαστική; Ἔτσι ὁ Θεός, ὅταν βλέπει ἕναν ἄνθρωπο ὅτι ἔχει ἀποθέματα ἀγαθῆς προαιρέσεως, παρὰ τὸ κακὸ ποὺ ἔκανε, τότε, τότε τιμωρεῖ παιδαγωγικά. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἀποθέματα ἀγαθῆς προαιρέσεως κι αὐτὸ μόνο ὁ Θεὸς τὸ βλέπει, ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δῇ, οὔτε ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἑαυτό του δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δῇ, τὸ βλέπει μόνο ὁ Θεός, τότε ὁ Θεὸς παραχωρεῖ τιμωρία καταδικαστική, δηλ. πλέον τιμωρεῖσαι, κι αὐτὴ ἡ τιμωρία σου εἶναι αἰώνια τιμωρία κατόπιν, εἶναι ἡ αἰωνία κόλαση.

Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ "ἐδόθη" σὲ μιὰ προέκταση ἀναφέρεται καὶ στὸν διάβολο, διότι ὁ Θεὸς συγχωρεῖ, συγχωρῶ ἐδῶ δὲ πῇ ἐπιτρέπω, ἐπιτρέπει αὐτά, ἀλλὰ ἀφοῦ ἐπιτρέπει στὸν διάβολο, ὁ διάβολος τώρα μὲ τὴν σειρά του, δίνει τὴν ἐξουσία τὴν δική του εἰς τὸν Ἀντίχριστον, δηλ. καταλαβαίνετε ὅτι ἐδῶ ἔχομε μία παραχώρηση ποὺ ποτὲ δὲν παρεχωρήθη σὲ ἄνθρωπο, ἀπὸ τὸν διάβολο, τόση μεγάλη ἐξουσία καὶ παραχώρηση, ἐξουσία καὶ δύναμη. Θὰ σᾶς πῶ καὶ θὰ σᾶς θυμίσω, ὅτι ὁ διάβολος ἐπεχείρησε ἄλλη μιὰ φορὰ νὰ τὸ κάνη γιὰ ἕναν ἄλλον καὶ δὲν τὰ κατάφερε. Ὁ διάβολος ποντάρει τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ τὸν βλέπει πολὺ καλά. Εἶδε τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως τὴν θεία του φύση δὲν τὴν ἔβλεπε. Ἔβλεπε μόνο τὴν ἀνθρωπίνη, ἤτοι τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, τὴν ἀνθρωπίνη ψυχή. Ἀλλὰ τὸν Θεὸν Λόγον δὲν τὸν ἔβλεπε, διότι ὁ Θεὸς Λόγος εἶναι ἀόρατος. Καὶ εἰς τοὺς ἀγγέλους καὶ εἰς τοὺς ὅλην τὴν κτιστὴν δημιουργία. Καὶ τότε βλέποντας ὅτι πρόκειται περὶ καταπληκτικοῦ προσώπου, πηγαίνει στὴν ἔρημο νὰ τὸν πειράξη καὶ τὶ τοῦ εἶπε: «Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοὶ δώσω, ἐὰν πὲσὼν προσκυνὴσῃς μοί.» Μάτθ. 4, 8΄9 Θὰ σοῦ δώσω τὴν ἐξουσία νὰ κυβερνήσης τὸν κόσμον ὅλον. Βλέπεις τὶς βασιλεῖες τῆς γῆς, βλέπεις τὸν πλοῦτον τῶν βασιλειῶν τῆς γῆς; Θὰ σοῦ τὰ δώσω ὅλα, δικά μου εἶναι. Ἐὰν πέσης καὶ μὲ προσκυνήσης. "Ὥστε δικά σου εἶναι διάβολε; Βέβαια, λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος, οὔτε ὀβολὸν δὲν ἔχεις διάβολε, σοῦ παρεχωρήθη νὰ εἶναι δικά σου, διότι οἱ ἄνθρωποι ἐλευθέρως σὲ τιμοῦν. Καὶ συνεπῶς ὁ Θεὸς ἄφησε νὰ δαιμονοκρατηθοῦν, ἤτοι νὰ εἶσαι κύριος ἐσύ. Κύριος εἶναι ὁ Θεὸς ἀγαπητοί μου. Παραχωρεῖ ὅμως ὁ Θεός. Λοιπόν, θὰ σοῦ δώσω ὅ,τι ἔχω, δικά μου εἶναι ὅλα, ἀλλὰ ἐὰν πέσης νὰ μὲ προσκυνήσης. Ὁ Κύριος τὶ τοῦ εἶπε; Διότι ξαναλέω ἄλλη μιὰ φορά, ὁ διάβολος δὲν ἔβλεπε τὴν θεία φύση τοῦ Χριστοῦ. Τοῦ λέγει ὁ Κύριος: «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μὸνῳ λατρεύσεις.» Μάτθ. 4, 10 Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ, μόνον τὸν Θεὸν θὰ λατρεύσης.

Ἕνα ἄλλο πρόσωπο τώρα. Πολὺ ἰσχυρό. Ὁ Ἀντίχριστος. Ποὺ θὰ γεννηθῇ ἀπὸ μάννα καὶ πατέρα, κατὰ φυσικὴν γέννηση, θὰ ἔλθη ὁ διάβολος σ' αὐτόν, καὶ θὰ τοῦ βάλη τὸν ἴδιο πειρασμό. Θὰ τοῦ πῇ: Θὰ σοῦ δώσω ὅλη τὴν ἐξουσία τὴν δική μου, καὶ νὰ κυβερνήσης ὁλόκληρη τὴν γῆ. Ἐὰν πέσης καὶ μὲ προσκυνήσης. Τὸ θέλεις; Ἐδῶ θὰ τὴν πάθη ἀγαπητοί μου ὁ Ἀντίχριστος. Καὶ θὰ προσκυνήση τὸν διάβολο. Ὁ Ἀντίχριστος εἶναι Ἑβραῖος στὴν καταγωγή, θὰ τὰ ποῦμε, μόνο νὰ ἔχετε ὑπομονή. Νὰ ἔρχεσθε παρακαλῶ, μὴν λείπετε καθόλου ἀπὸ κανένα θέμα. Εἶναι Ἑβραῖος, θὰ κυβερνήση στοὺς Ἑβραίους ὁ Ἀντίχριστος. Ἄνθρωπος εἶναι. Πολιτικὸν πρόσωπον θὰ εἶναι καὶ θὰ κυβερνήση. Καὶ τότε ὁ διάβολος θὰ τοῦ βάλη αὐτὸ στ' αὐτί. Θὰ τοῦ πῇ: Δικά σου εἶναι ὅλα. Προσκύνησέ με. Καὶ αὐτὸς θὰ ὑποκύψη στὸν πειρασμό. Στὸν ἴδιο πειρασμὸ ποὺ ὁ Χριστὸς δὲν ὑπέκυψε. Καὶ τότε, τότε θὰ εἶναι πραγματικὰ οἱ ἀντίποδες τοῦ Χριστοῦ, δηλ. ὁ Ἀντίχριστος. Αὐτὸ βέβαια θὰ τὸ κάνη ὁ Ἀντίχριστος ἕνεκα τῆς ἀμέτρου του ὑπερηφανείας καὶ φιλοδοξίας. Ἀλλά, πόσοι τέτοιοι ἄνθρωποι ἀγαπητοὶ μοῦ ὑποκύπτουν σ' αὐτοὺς τοὺς πειρασμοὺς διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Πόσοι τέτοιοι ἄνθρωποι καὶ στὴν ἐποχή μας. Ἀγαπητοὶ προσέξτε. Ἂν ὁ διάβολος ἔρχεται καὶ μᾶς λέγει, θὰ σοῦ δώσω αὐτὸ καὶ θὰ σοῦ δώσω ἐκεῖνο, κάνε κάποια ἀπάτη στὴν δουλειά σου, κάνε κάποια ὑπεξαίρεση καὶ κατάχρηση. Τί νομίζετε; Ἐμπνέει ὁ διάβολος. Θὰ εἶσαι εὐτυχής, θὰ ἀποκτήσης χρήματα, θάχεις ἄνεση. Ἀλλὰ ὅταν ἀκούει ὁ ἄνθρωπος τὴν συμβουλὴ τοῦ διαβόλου δὲν προλαβαίνει νὰ τὰ χαρῇ, γιατί γκρεμίζεται, ὅπως καὶ ὁ Ἀντίχριστος ἀγαπητοί μου. 42 μῆνες, 3½ χρόνια θὰ βασιλεύση, ἡ κυρία του δρᾶσις ποὺ θὰ στραφῆ ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Μόνο 3½ χρόνια. Ποὺ δείχνει ὅτι δὲν θὰ προλάβη. Τί λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος; «ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει» Β' Θέσ. 2, 8 θὰ τὸν καταστρέψη ὁ Κύριος. Δὲν θὰ χαρῇ τίποτα. καὶ μαζὶ μ' αὐτὸν δὲν θὰ χαροῦν οὔτε οἱ Ἑβραῖοι. Γιατί πιὰ θὰ ἔχει ἔλθει τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας, ἡ δευτέρα τοῦ Χριστοῦ Παρουσία. Καὶ τί ἐδόθη ὑπὸ τοῦ διαβόλου εἰς τὸν Ἀντίχριστον; «στόμα λαλοῦν μεγάλα καὶ βλασφημίαν·» τρία πράγματα λαμβάνει ὡς ἐξουσία ὁ Ἀντίχριστος. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ μεγαλαυχία, τὸ δεύτερο εἶναι ἡ βλασφημία κατὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ τρίτο εἶναι ἡ κακοποίηση τῶν Χριστιανῶν.

Ἡ μεγαλαυχία τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ ἔχει ὑπερβῇ κάθε προηγούμενό της. Ἀφοῦ, ὅπως σᾶς εἶπα τόσην ὥρα, θὰ φθάση νὰ ζητήση νὰ θεοποιηθῇ, μποροῦμε λοιπὸν νὰ φανταστοῦμε τὸ μέγεθος τῆς μεγαλοστομίας του καὶ τῆς ὑπερηφανείας του. Ὡς πρὸς τὴν βλασφημίαν καὶ τὴν κακοποίηση τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἑπόμενος στίχος εἶναι περισσότερον ἐπεξηγηματικός. Γι' αὐτὸ καὶ θὰ φθάσουμε ἐκεῖ. Πάντως ὅλη αὐτὴ ἡ εἰκόνα της μεγαλαυχίας, βλασφημίας καὶ κακοποιήσεως τῶν ἁγίων ποὺ θὰ κάνη ὁ Ἀντίχριστος, ὅλη αὐτὴ ἡ εἰκόνα, ἤδη προφητεύεται ἀπὸ τὸν προφήτη Δανιήλ. Τὸ τέταρτο θηρίο ποὺ ἐμφανίζεται εἰς τὸν προφήτην Δανιὴλ μὲ τὰ 10 κέρατα, εἶναι ἡ ὅλη σειρὰ τῶν ἱστορικῶν τύπων τοῦ Ἀντιχρίστου, καὶ σημειώνει ὁ Δανιὴλ 7, 8 : «προσενόουν τοῖς κέρασιν αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ κέρας ἕτερον μὶκρὸν ἀνέβη ἐν μὲσῳ αὐτῶν, καὶ τρία κέρατα τῶν ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἐξεῤῥιζώθη ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ». Ἐκεῖ ποὺ ἔβλεπα τὰ 10 κέρατα τοῦ θηρίου, νά, λέει, πετάχτηκε, ξεφύτρωσε ἕνα μικρὸ κέρατο πολύ ἰσχυρὸ μάλιστα αὐτὰ ποὺ ἦσαν, τὰ τρία, μπροστά του τὰ ξερίζωσε. Εἶναι ἕνα κέρατο φοβερὸ καὶ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο, παρὰ ὅλα τὰ ἄλλα κέρατα τύποι τοῦ Ἀντιχρίστου, τὸ ἕνα αὐτὸ κέρατο ποὺ παραμερίζει τὰ ἄλλα, εἶναι αὐτὸς οὗτος ὁ Ἀντίχριστος, ὁ ὁποῖος ὑπερβάλλει κάθε προηγούμενον τύπον του.

Σημειώνει ὁ Δανιήλ: «καὶ ἰδοὺ ὀφθαλμοὶ (εἶναι εἰκόνες ποὺ ἐκφράζουν ὅ,τι ἐκφράζουν) ὡσεὶ ὀφθαλμοὶ ἀνθρώπου ἐν τῷ κέρατι τοὺτῳ καὶ στόμα λαλοῦν μεγάλα.» Δάν. 7, 8. Εἶχε λέει μάτια ἀνθρώπινα, ἄνθρωπος λοιπὸν θὰ εἶναι, καὶ εἶχε στόμα ποὺ μιλοῦσε μεγάλα πράγματα, «καὶ λόγους πρὸς τὸν Ὕψιστον λαλήσει», θὰ λαλήση λόγους πρὸς τὸν Θεόν, μεγάλους λόγους, βρισιὲς μεγάλες πρὸς τὸν Θεόν. «καὶ τὸὺς ἁγίους Ὑψίστου παλαιώσει» παλαιώσει θὰ πῇ θὰ κακοποιήση, τοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ. «καὶ ὑπονοήσει τοῦ ἀλλοιῶσαι καιροὺς καὶ νόμον. καὶ δοθήσεται ἐν χεὶρὶ αὐτοῦ ἕως καιροῦ καὶ καιρῶν καὶ ἥμισυ καιροῦ.» Δὰν 7, 25. καὶ θὰ ὑπονοήσει, θὰ σκεφθῇ νὰ ἀλλοιώση καιροὺς καὶ νόμον. Μὲ τὴν ἔκφρασιν "καιροὺς" θὰ πῇ, νὰ ἀλλοιώση φυσικὰ πράγματα, ὡς τὸ ἔλεγα καὶ τὴν περασμένη χρονιά. Τί σημαίνει νὰ ἀλλοιώση καιρούς, νὰ ἀλλοιώση φυσικὰ πράγματα. Ὅταν ἐπὶ παραδείγματι θεωρεῖται φυσικὴ κατάσταση ἡ ὁμοφυλοφιλία. Ἐδῶ ἔχομε μίαν ἀλλοίωσιν αὐτῆς τῆς φύσεως. Ὅταν ἐπὶ παραδείγματι θὰ γίνη νόμος ποὺ θὰ γίνονται δεκτοὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μέσα σὲ μιὰ κοινωνία, σημαίνει ἔχομε ἀλλοίωση τῆς φύσεως.

Τί θὰ πῇ θὰ σκεφθῇ νὰ ἀλλοιώση νόμον, ποιόν νόμον; Τὸν ἠθικὸν νόμον. Καὶ τί θὰ κάνη; Θὰ κάνη ἄλλα πράγματα. Ἐπὶ παραδείγματι, ἡ ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας, τὸ νὰ εἶσαι μοιχὸς καὶ μοιχαλίδα, δὲν εἶναι παρὰ φύσιν, ἀλλὰ εἶναι παρὰ νόμον. Προσέξτε με, δὲν εἶναι παρὰ φύσιν, ὅπως εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἀλλὰ εἶναι παρὰ νόμον. Παρὰ ἠθικὸν νόμον. Ποὺ σημαίνει αὐτὸ ὀτι, ἂν κάνης τὸ ἕνα καὶ ἂν κάνης καὶ τὸ ἄλλο, ἢ ἂν καθιερωθῇ τὸ ἕνα, καθιερωθῇ καὶ τὸ ἄλλο, ΄τὸ ἕνα καθιερώθηκε περιμένομε τὸ ἄλλο (σ.σ ἡ ὁμιλία ἐκφωνήθηκε τὸ 1983)΄ τότε εἶναι ἡ ἀλλοίωση τῆς φύσεως καὶ τοῦ ἠθικοῦ νόμου. Βλέπετε πῶς τὰ προφητεύει αὐτὰ ὁ Δανιήλ; Καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ κάνη 42 μῆνες. "καὶ δοθήσεται ἐν χειρὶ αὐτοῦ ἕως καιροῦ καὶ καιρῶν καὶ ἥμισυ καιροῦ." Εἶναι τὰ 3½ χρόνια, 42 μῆνες.

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὡς πρὸς τὸ ἔργον ποὺ θὰ κάνη ὁ ἀντίχριστος, ὅτι "ὑπονοήσει" κοιτᾶξτε αὐτὴ τὴ λεξούλα, "ὑπονοήσει" δηλ. θὰ τολμήση, διότι ποιός θὰ τολμοῦσε νὰ κάνη τέτοια πράγματα; Προσέξτε μὲ μόνο θὰ σᾶς πῶ κάτι. Σᾶς ἀνέφερα βέβαια σὰν παραδείγματα αὐτὰ ποὺ σᾶς ἀνέφερα, καὶ δὲν εἶναι στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα αὐτά, ὄχι, μὴ νομίσετε ὅτι εἶναι στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα, εἶναι στὴν παγκόσμια πραγματικότητα, μὴν τὸ ξεχνᾶτε αὐτό. Θὰ τὸ πῶ ἄλλη μία φορά, εἶναι στὴν παγκόσμια πραγματικότητα αὐτὰ τὰ πράγματα, ἁπλῶς ἔρχονται καὶ στὴν Ἑλλάδα. Μὴν νομίζετε ὅτι ἦρθε ὁ Ἀντίχριστος, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης στὴν ἐπιστολή του τὴν πρώτη: "καὶ ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι." εἶναι προδρομικὲς καταστάσεις τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἁπλῶς ὁ Ἀντίχριστος θὰ κάνη πλέον ἐκεῖνο ποὺ δὲν γίνεται παραπέρα. Ὅλα αὐτὰ ὅμως εἶναι προδρομικὲς καταστάσεις διότι μέσα σὲ μιὰ ὑγιὰ κοινωνία ποὺ θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ δράση ὁ Ἀντίχριστος; Ἔχει λοιπὸν τοὺς προδρόμους του. Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης ἐπαναλαμβάνω: «καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν·» Α' Ἰω. 2, 18 Ἔχουνε γίνει. Πῶς ἔχουνε γίνει; Ὅλες αὐτὲς οἱ καταστάσεις εἶναι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι καὶ ὑπηρετοῦν, τὸ καταλαβαίνουν δὲν τὸ καταλαβαίνουν, ΄ ὁπωσδήποτε νάστε σίγουροι δὲν τὸ καταλαβαίνουν, ἀσυνειδήτως, δὲν τὸ καταλαβαίνουν, ΄ ὑπηρετοῦν τὸν ἐρχομὸ καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἀντιχρίστου. Πάντως τὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ θὰ γίνονται αὐτά, στὸ ἀποκορύφωμά τους ἐννοεῖται, καὶ ποὺ ὁ Ἀντίχριστος θὰ κακοποιῇ τοὺς Χριστιανοὺς ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια, θὰ εἶναι μόνο 42 μῆνες.

Ὑπάρχουν ἑρμηνευταί, ἰδίως νεώτεροι, ποὺ λέγουν ὅτι ἁπλῶς εἶναι ἕνα χρονικὸ μικρὸ διάστημα, οἱ παλαιοὶ ἑρμηνευταί, ὅπως εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, ὁ Ἀρέθας καὶ ὅποιοι ἄλλοι, δέχονται τὸ ἑξῆς ἀγαπητοί. Τὸ δέχομαι κι ἐγώ. Ὅτι εἶναι πραγματικοὶ 42 μῆνες. Διότι εἶναι καὶ κάτι, ἀπὸ κάπου ἀλλοῦ βγαίνει. Ὁ Χριστὸς εἶπε Μάτθ. 24, 22, «καὶ εἰ μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σὰρξ·». Κολοβώνω θὰ πῆ κόβω τὴν οὐρά. ποὺ σημαίνει, μικραίνω, προσέξτε με, μικραίνω, καὶ ἂν λέγει, ἐκεῖνες οἱ ἡμέρες, ποιές ἡμέρες Κύριε; τοῦ Ἀντιχρίστου, μᾶς ἀπαντάει ὁ Χριστός. Ἐὰν ἐκεῖνες οἱ ἡμέρες δὲν ἐκολοβώνοντο, ἀπὸ ποιόν; Ἀπὸ τὸν Θεόν. Κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε ἄνθρωπος νὰ ὑπομείνη ἕως τὸ τέλος, κανένας. «διὰ δὲ τὸὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι.» Γιὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς καὶ πιστοὺς ἀνθρώπους, θὰ μικρύνουν οἱ ἡμέρες, τὸ χρονικὸ διάστημα αὐτῶν τῶν φοβερῶν πειρασμῶν. Ἄρα πρέπει νὰ εἶναι μικρό, πολὺ μικρό, δηλ. 3½ χρόνια. Φαίνεται λοιπόν, ἀφοῦ τόσες προφητεῖες λέγονται γι' αὐτὰ τὰ 3½ χρόνια, τί φρικώδη χρόνια θὰ εἶναι αὐτά, φρικώδη! Προσέξτε· τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς Ἱστορίας. Δὲν θὰ ὑπάρχει παρακάτω Ἱστορία. Ἔχομε τὴν δευτέρα τοῦ Χριστοῦ Παρουσία, τὴν κρίση καὶ τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κόλαση τὴν αἰωνία.

ΙΓ' 6. «καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ εἰς βλασφημίαν πρὸς τὸν Θεόν, βλασφημῆσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὴν σκὴνὴν αὐτοῦ, τὸὺς ἐν τῷ οὐρανῷ σκηνοῦντας.»

Ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης ἀμέσως μετὰ κάνει μίαν ἐπανάληψιν. Μία παλιλλογία. Ξαναλέγει τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Τὸ εἶπε προηγουμένως. Τὸ ξαναλέγει. Γιατί; Δὲν μπορεῖ νὰ σηκώση ὁ νοῦς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ, τὸ πόσο φρικώδης θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ Ἀντίχριστος, ποὺ μὲ τὸ προφητικό του μάτι τὸν βλέπει. Ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης ἀγαπητοὶ μοῦ ξέρει ποιός εἶναι. Τὸ ἤξερε ποιός εἶναι ἐν ὅσῳ ζοῦσε. Τοῦ εἶχε ἀποκαλυφθεῖ. Ἀλλὰ τὸ κράτησε μυστικό. Ἔδωσε μόνο τὸ ὄνομά του μὲ τὴν μορφὴ τῶν ἀριθμῶν. Στὸν Ἰωάννη ὅμως ἀπεκαλύφθη τὸ ὄνομα, καὶ ἔβλεπε τὴν δράση τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης, καὶ τρόμαξε ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης. Γι' αὐτὸ τὸ λόγο ὅταν εἶδε νὰ φθάνη αὐτὸ τὸ ἀνθρωπόμορφο τέρας νὰ βλασφημὰ τὸν Θεόν, δὲν τὸ ἀνέχεται. Ἡ ἐπανάληψή του λοιπὸν δείχνει τὴν ἔκπληξη τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ, καὶ τί λέγει; "ὅτι ἐστράφη νὰ βλασφημήση." Γιατί τὸ λέγει αὐτὸ ὁ Εὐαγγελιστής; Γιὰ νὰ δείξη ὅτι ἡ βλασφημία τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν εἶναι ἔμμεσος, ἀλλὰ εἶναι ἄμεσος, καὶ τόσο μεγάλη ποὺ ποτὲ κανεὶς δὲν τόλμησε ἔτσι νὰ μιλήση.

Ἀλλὰ θέτομε τὸ ἐρώτημα: ποιά εἶναι ἡ ψυχολογία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ βλασφημά; Ποιά εἶναι ἡ ψυχολογία του; Ἡ βλασφημία ὅπως ξέρετε εἶναι καρπὸς μιᾶς ἀκράτου ὑπερηφανείας, ἡ ὁποία δὲν δέχεται καμμία αὐθεντία, οὔτε συνεπῶς καὶ τὴν αὐθεντία τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἕνα εἶναι αὐτὸ· ὅταν δὲν δέχομαι τὴν αὐθεντία τοῦ Θεοῦ, οὔτε τὴν αὐθεντία τῶν ἀνθρώπων πολὺ περισσότερο, τότε βλασφημῶ τοὺς ἄλλους καὶ τὸν Θεό, ἐπειδὴ ἐγὼ αἰσθάνομαι τὸν ἑαυτό μου αὐθεντία. Λέω ἄλλη μία φορὰ· μὴν πηγαίνει τὸ μυαλό σας στὶς βλασφημίες ποὺ ἀκούγονται ἔξω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, αὐτὲς τὶς γνωστές, ποὺ λένε οἱ ἄνθρωποι. Δὲν εἶναι αὐτές. Βεβαίως εἶναι βλασφημίες, δὲν τίθεται θέμα. Ὅταν κάποτε ἀκοῦμε ἀνθρώπους ποὺ βλασφημοῦν τὰ θεῖα, μᾶς πιάνει φρίκη. Δὲν εἶναι αὐτές. Εἶναι ὅταν ὁ ἄνθρωπος μέσα του αἰσθάνεται τὴν ὑπερηφάνεια ὅτι αὐτὸς εἶναι αὐτός. "Ἐγὼ εἶμαι ἐγώ, δὲν ὑπάρχει ὁ Θεός." Αὐτὴ εἶναι ἡ φοβερὴ βλασφημία ἀγαπητοί μου. Ἡ παντοδύναμη ἐπιστήμη, ὁ παντοδύναμος ἄνθρωπος. Αὐτὴ εἶναι ἡ φρικώδεις βλασφημία. ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν δέχομαι τὴν αὐθεντία τοῦ Θεοῦ, καὶ στὴν θέση τοῦ Θεοῦ βάζω τὴν δική μου, τῆς ἀφεντιᾶς μου τὴν αὐθεντία.

Τὸ δεύτερο. Ὅταν ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος δὲν ἐπιτύχη εἰς τὰ ἀλαζονικά του σχέδια, τότε στρέφεται πρὸς τὸν πλησίον του ἄνθρωπον, ἢ πρὸς τὸν Θεόν, τοὺς ὁποίους καὶ τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τους θεωρεῖ ὑπευθύνους τῆς ἀποτυχίας του καὶ βλασφημεῖ. Δὲν ἐπέτυχα αὐτὸ ποὺ ἤθελα, βλασφημῶ.

Ἔχομε λοιπὸν δύο περιπτώσεις ἐδῶ. Δύο ἐλατήρια, τὸ ἕνα σᾶς εἶπα εἶναι ἡ ἄκρατος ὑπερηφάνεια ποὺ δὲν δέχεται καμμία αὐθεντία, καὶ τὸ δεύτερο ὅτι φορτώνει ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος τὴν ἀποτυχία του στὸν Θεὸ ἢ στὸν ἄλλο ἄνθρωπο, καὶ συνεπῶς μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, βλασφημεῖ. Τί κάνει ἐδῶ; Μεταθέτει ἕνεκα ἀκριβῶς τῆς ὑπερηφανείας του, τὴν εὐθύνη τῆς ἀποτυχίας, ὅτι ὑπεύθυνος τῆς ἀποτυχίας μου, τῆς πτωχείας μου, τῆς καταστάσεώς μου, τῆς ἀρρώστειας μου, εἶναι ὁ Θεός. Αὐτὸς εἶναι ὑπεύθυνος, καὶ συνεπῶς τί κάνω; τὸν βλασφημῶ. Γι' αὐτὸ τὸν βλασφημῶ τὸν Θεόν. Ὁ Θεὸς εἶναι ὑπεύθυνος τῆς δικῆς μου τῆς ἀποτυχίας. Γιατί κύριε εἶναι ὑπεύθυνος ὁ Θεὸς τῆς δικῆς σου τῆς ἀποτυχίας; Γιατί δὲν ἀνέχεσαι τὴν ἀποτυχία σου, δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια, μὲ ἄλλα λόγια βλέπομε ἐδῶ πέρα ὅτι ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος, ΄νὰ χρησιμοποιήσω μία σύγχρονη ἔκφραση,΄ εἶναι εἰς τὸ ἔπακρον κομπλεξικός. Εἰς τὸ ἔπακρον κομπλεξικός. Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι κομπλεξικός. Ἅμα τοῦ πῇς ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός. Μέγας ὁ Κύριος! Ἐγὼ δὲν εἶμαι τίποτα, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀβραάμ, "ἐγὼ γῆ καὶ σποδός." Ἐγὼ εἶμαι γῆ καὶ στάχτη, δὲν εἶμαι τίποτα. Ἅμα ἔχει ἀποτυχίες ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος λέγει· Ἅγιος ὁ Θεός, ἐγὼ φταίω, ἐγὼ ἔσφαλα, ἐγὼ δὲν πρόσεξα. Δὲν εἶναι κομπλεξικὸς ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος. Προσέξτε μὲ ἀγαπητοί μου, ὁ ταπεινὸς δὲν εἶναι κομπλεξικός. Ὁ ὑπερήφανος εἶναι κομπλεξικός. Ὁ ἐγωιστὴς εἶναι κομπλεξικὸς ἄνθρωπος, σᾶς εἶπα γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω μιὰ σύγχρονη ἔκφραση.

Ὁ Ἀντίχριστος, νὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα μου, θὰ βλασφημήση τὸν Θεὸν καὶ γιὰ τοὺς δυὸ αὐτοὺς λόγους. Πρῶτον γιατί δὲν θὰ δεχθῇ τὴν αὐθεντία τοῦ Θεοῦ καὶ δεύτερον διότι θὰ βλέπη νὰ ἀποτυγχάνη, θὰ ἀρχίσει ἡ ἀποτυχία του, θὰ τοῦ ζητοῦν ψωμὶ οἱ ἄνθρωποι κι ἐκεῖνος θὰ λέγη, ποὺ νὰ τὸ βρῶ; Δὲν θὰ βρέχη. Ἀκοῦστε με, δὲν θὰ βρέχη, θὰ κλείση ὁ οὐρανός. Δὲν θὰ βρέχη. Οἱ δυὸ προφῆται ποὺ θά 'ρθοῦν, κι ἀπ' αὐτὸ ἀναγνωρίζουμε τὸν προφήτη Ἠλία, ὅπως καὶ παλαιά, τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀχαάβ, ὁ ὁποῖος Ἀχαὰβ εἶναι τύπος τοῦ Ἀντιχρίστου, τί ἔκανε ὁ Ἀχαάβ; Ἔλεγε στοὺς ἀνθρώπους, στὸ Βόρειο βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ, ἔλεγε, τί νὰ σᾶς κάνω; Δὲν βρέχει. Τί νὰ σᾶς κάνω; Πεινᾶμε, ψοφᾶνε τὰ ζῶα μας ἀπὸ τὴν δίψα, δὲν ἔχουνε νὰ φᾶνε χορτάρι. Τί νὰ σᾶς κάνω; Καὶ ὁ Ἀντίχριστος ἀγαπητοί μου αὐτὸ θὰ κάνη, θὰ λέη, τί νὰ σᾶς κάνω; Κι ἐπειδὴ θὰ βλέπη, ἐνῷ ἔγινε κοσμοκράτωρ κι ἐνῷ ἔκανε θαύματα, ἀλλὰ πῶς θὰ κάνη τώρα νὰ βρέξη; Ὁ Θεὸς κλείνει τοὺς οὐρανούς. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνη τίποτα, καταρρέει ἡ τιμή του, βλέπει ὅτι ἀποτυγχάνει κι ἀρχίζει νὰ βλασφημὰ τὸν Θεόν.

Ἂς προσέξουμε ἀκόμη μία λεπτομέρεια. Στρέφεται κατὰ τοῦ Θεοῦ, κατὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς σκηνῆς αὐτοῦ. Προσέξτε αὐτὸ τὸ σημεῖο. Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ; Μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας τὸ ἑξῆς: "σκὴνὴ δὲ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ ἐν σὰρκὶ τοῦ Θεοῦ Λόγου σκήνωσις, ἤγουν ἐνανθρώπησις, καὶ ἡ ἐν τοῖς ἁγίοις ἀνάπαυσις, καθ’ ὧν πάντων ἡ βλασφημία τραπήσεται· προσέτι δὲ καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων". Ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ Λόγου. Δηλ. θὰ βλασφημὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Γιατί θὰ βλασφημὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν; Δὲν θέλει φιλοσοφία νὰ τὸ καταλάβαμε. Διότι τὸν δράκοντα τὸν ἐνίκησε ὁ Χριστὸς στὸν Σταυρό Του, καὶ ὁ διάβολος εἶδε τὴν ἧττα του σ' ὅλο τὸ πλάτος καὶ τὸ μῆκος καὶ τὸ βάθος, κάτω στὸν Ἅδη. Ὅταν ἐδέχθη μὲ χαρὰ τὴν ψυχὴ τοῦ Χριστοῦ, "ἐπί τέλους, θανάσιμε ἐχθρέ μου, σὲ θανάτωσα καὶ τώρα εἶσαι αἰχμάλωτος ἐδῶ τοῦ σκοτεινοῦ Ἅδου". Αὐτὸ ἔλεγε ὁ διάβολος. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲν πῆγε ὡς αἰχμάλωτος τοῦ Ἅδου. Ἀλλὰ πῆγε ἀκριβῶς νὰ ἐλευθερώση τους ἀπ' αἰῶνος νεκροὺς τοῦ Ἅδου, καὶ νὰ ἀναστηθῇ. Μπῆκε λοιπὸν μέσα ὡς ἐξουσιαστὴς ὁ Χριστός. Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὡραιότατα ὁ κατηχητικὸς λόγος τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, τὸ Πάσχα ποὺ λέμε ὅτι, συνήντησε λέει γῆ καὶ βρῆκε οὐρανό. Νόμιζε ὅτι βρῆκε γῆ, δηλ. ἄνθρωπο ποὺ εἶναι πλασμένος ἀπὸ τὴ γῆ, καὶ συνήντησε οὐρανό, Δηλ. Θεόν, ἐκεῖ τὴν ἔπαθε ὁ διάβολος, καὶ τώρα ἐμπνέει τὸν Ἀντίχριστον νὰ βλασφημὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἀγαπητοί μου, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ βλασφημοῦν τὸν Ἰησοῦν Χριστόν; Πάλι θὰ ξαναπῶ. Ὄχι μέ τις συνηθισμένες τὶς βλασφημίες αὐτές, παρ’ότι εἶναι φρικώδεις. Ἂν πῆτε σ’ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ βλασφημὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τοῦ πῆτε, ἔλα ἐδῶ ἄνθρωπε, ἔλα ἐδῶ, γιατί βλασφημάς; Ξέρετε τί θὰ σᾶς πῇ; Δὲν τὸ θέλω, ἀπὸ συνήθεια. Τιμᾶς τὸν Χριστό; κάνε τὸν σταυρό σου, θὰ κάνη τὸν σταυρό του. Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ μεγάλος βλάσφημος τοῦ Χριστοῦ, εἶναι αὐτὸς ποῦ θὰ πῇ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι γυμνός, ψιλὸς ἄνθρωπος. Τίποτα ἄλλο. Ὅταν θὰ βρίζη τὴν Θεοτόκον καὶ θὰ λέη ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς γεννήθηκε ἀπό... κτλ, νὰ μὴν τὰ λέω γιατί σέβομαι τὰ αὐτιά σας καὶ τὴν ψυχή σας. Εἶναι φοβερό! Αὐτοὶ εἶναι οἱ μεγάλοι βλάσφημοι. Ἔτσι λοιπὸν καὶ ὁ Ἀντίχριστος μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ βλασφημὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἀλλά, καὶ κάτι ἀκόμη. Βλασφημὰ καὶ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους, βλασφημὰ καὶ τοὺς ἁγίους. Γιατί βλασφημὰ τοὺς ἁγίους ὁ Ἀντίχριστος; Ξέρετε εἶναι φοβερὸ πρᾶγμα, ὅταν βλέπεις τοὺς ἁγίους κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ σὺ μὲ τὴν συμπεριφορά σου νὰ εἶσαι μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως τὸ βλέπει κι ὁ διάβολος γιὰ τὸν ἑαυτόν του, τὸν πιάνει ἕνα συναίσθημα φοβερό. Πᾶρτε ἀγαπητοί μου τὴν ψυχολογία ἑνὸς κακοῦ μαθητοῦ ποὺ βλέπει ὅτι οἱ ἄλλοι συμμαθηταί του διάβαζαν καὶ τώρα περνοῦν γιὰ τὴν ἄλλη τάξη, κι αὐτὸς μένει στὴν ἴδια τάξη. Πέστε μου, ποιά εἶναι ἡ ψυχολογία τοῦ μαθητοῦ ποῦ μένει στὴν ἴδια τάξη; Εἶναι φοβερὴ ἡ ψυχολογία του. Αἰσθάνεται πολὺ μειονεκτικά. Πολὺ μειονεκτικά. Συνεπῶς; Ἐδῶ πέρα πάλι κατέχεται ἀπὸ αἴσθημα μειονεκτικότητος ὁ Ἀντίχριστος, ἂν τὸ θέλετε καὶ ὁ διάβολος, καὶ τί μπαίνει παρακαλῶ στὴν θέση τῆς μειονεκτικότητος γιὰ νὰ ἐκφρασθῇ καὶ ὁ διάβολος καὶ ὁ Ἀντίχριστος; Ὁ φθόνος καὶ τὸ μῖσος. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν βλασφημὰ καὶ ὁ δράκων, καὶ ὁ Ἀντίχριστος, καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους. Τί ἤτανε παρακαλῶ ὁ διάβολος; Ἄγγελος ἦτο, ἔπεσε καὶ βλέπει τοὺς ἀγγέλους φωτεινούς, καὶ αὐτὸς εἶναι χωρὶς πιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Αἰσθάνεται καλά; Ἀναμφισβήτητα ὄχι. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο καὶ βρίζει καὶ βλασφημά, καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους.

ΙΓ΄ 7. «καὶ ἐδόθη αὐτῷ πόλεμον ποιῆσαι μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ πᾶσαν φὺλὴν καὶ λὰὸν καὶ γλῶσσαν καὶ ἔθνος.»

Συνεχίζει τὸ ἱερὸν κείμενον. Δόθηκε εἰς αὐτὸν πόλεμον νὰ κάνη μὲ τοὺς ἁγίους καὶ νὰ τοὺς νικήσει. Δόθηκε σ’ αὐτὸν ἐξουσία σὲ κάθε φυλὴ καὶ λαὸ καὶ γλῶσσα καὶ ἔθνος.

Σᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι κατ’ ἐπανάληψιν λέγεται τὸ "ἐδόθη" καὶ "ἐδόθη;" Ἕξι φορὲς ἀγαπητοὶ μοῦ ἀναφέρεται αὐτὸ τὸ "ἐδόθη." Ὁ τονισμὸς τοῦ "ἐδόθη" ἀπὸ τὸν ἱερὸν Εὐαγγελιστὴν γίνεται γιὰ νὰ γίνη φανερό, ὅτι κάθε ἐνέργεια τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ κατὰ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι ἀπὸ ἀδυναμία ἢ μὴ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ποιοί εἶναι οἱ ἅγιοι ἐναντίον τῶν ὁποίων θὰ κάνη πόλεμον ὁ Ἀντίχριστος; Εἶναι τὰ μέλη τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας. Ἐμεῖς. Τὸ χωρίο αὐτὸ ὑπενθυμίζει πάλι τὸν Δανιὴλ τὸν προφήτην. Λέγει στὸ 7, 21 ὁ Δανιήλ: «ἐθεώρουν (ἔβλεπα) καὶ τὸ κέρας ἐκεῖνο ἐποίει πόλεμον μετὰ τῶν ἁγίων καὶ ἴσχυσε πρὸς αὐτούς.» Ἔβλεπα κι ἐκεῖνο τὸ κερατάκι ποῦ εἶχε βγῇ, τὸ κέρατο ἐκεῖνο τὸ μικρό, ἔκανε πόλεμο ἐναντίον τῶν ἁγίων καὶ τοὺς νίκησε. Ἀκοῦστε, καὶ τοὺς νίκησε. Γιατί κάνει πόλεμον ὁ Ἀντίχριστος ἐναντίον τῶν ἁγίων; Γιὰ τὸν λόγο ποῦ εἴπαμε προηγουμένως. Μισεῖ καὶ φθονεῖ ὁ διάβολος. Μισεῖ καὶ φθονεῖ ὁ Ἀντίχριστος. Ὁ ὑπερήφανος αἰσθάνεται ἀνυποφόρως ἀνυπόφορα νὰ ὑπάρχει ὁ ταπεινός, ὁ πρᾶος καὶ ὁ ἀγαθός, καὶ ζητάει μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸν ἐξαφανίση. Νὰ μὴν ὑπάρχη. Ἐλέγχεται. Αἰσθάνεται ἄσχημα. Καὶ κάνει πόλεμο ἐξοντωτικό. Σ’ αὐτὴν τὴν ψυχολογία κινήθηκαν ὅλοι οἱ διῶκται τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ χρησιμοποίησαν εἴτε μαχαίρι εἴτε πέννα. Ὁ πρῶτος διώκτης τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ πέννα εἶναι ὁ Κέλσος, ποῦ ἔγραψε τὰ πιὸ φοβερὰ πράγματα ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τὸν Κέλσο παρακαλῶ παίρνουν καὶ ἀντλοῦν ὅλοι οἱ φοβεροὶ ἐχθροὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ γράφουν ἐναντίον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὅταν βλέπετε στὶς ἐφημερίδες μερικὲς θεωρίες τάχα καινούριες ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, κλπ, κλπ, ὅλα αὐτὰ εἶναι παρμένα ἀπὸ τὸν Κέλσο. Καὶ βεβαίως δὲν σώθηκε τίποτα ἀπὸ τὰ συγγράμματα τοῦ Κέλσου, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸν ἀνασκευάζει ὁ Ὠριγένης, ἀπὸ τὶς ἀνασκευὲς ποῦ κάνει ὁ Ὠριγένης, ἀπὸ ἐκεῖ παίρνουν οἱ σύγχρονοι, οἱ ὅλων τῶν αἰώνων διῶκται, καὶ γράφουν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Ὥστε λοιπὸν ὅλοι αὐτοὶ διακατέχονται ἀπὸ αὐτὰ τὰ αἰσθήματα, εἴτε κρατοῦν στιλέτο εἴτε κρατοῦν πέννα καὶ γράφουν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Σημειώνει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων γιὰ κείνους οἱ ὁποῖοι θὰ διωχθοῦν ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστον: "Τὶς ἄρα μακάριος ὁ ὑπὲρ Χριστοῦ μετ’ εὐλαβείας μαρτυρῶν τότε;" Ποιός θὰ εἶναι ἄραγε ἐκεῖνος ὁ εὐτυχισμένος ποῦ θὰ μαρτυρήση ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ; "Ὑπὲρ γὰρ τὸὺς πρὸ αὐτοῦ μάρτυρας τὸὺς τότε εἶναὶ φημι." Ἐγὼ νομίζω, λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος, ὅτι οἱ τότε μάρτυρες εἶναι πιὸ πάνω ἀπ' ὅλους τοὺς μάρτυρες ὅλων τῶν αἰώνων. Διότι ἔχουν νὰ παλαίψουν, λέγει, ὄχι πιὰ μὲ τὰ ὄργανα τοῦ Σατανᾶ, ἀλλὰ μὲ τὸν ἴδιο τὸν Ἀντίχριστο καὶ μὲ τὸν ἴδιο τὸν διάβολο.

"Οἱ μὲν γὰρ πρὸ αὐτοῦ, πρὸς ἀνθρώπους μόνους ἐπαλαίσαν· οἱ δὲ ἐπὶ Ἀντιχρίστου, πρὸς αὐτὸν τὸν Σατανᾶν δι’ ἑαυτοῦ πολεμήσουσι."

Δὲν σᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι θὰ νικήσει τοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ; Δηλ. τοὺς Χριστιανούς; Ἅγιοι λέγονται οἱ Χριστιανοί. Τί θὰ πῇ θὰ τοὺς νικήσει; Ὄχι βέβαια μὲ τὴν ἔννοια ὅτι θὰ τοὺς ἀναποδογυρίση τὴν πίστη. Ἂν καὶ αὐτὸ θὰ γίνη, ὅπως τὸ λέγει, τὸ προφητεύει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὅτι «πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τὸὺς ἐκλεκτούς.» εἰ δυνατὸν θὰ πλανηθοῦν καὶ οἱ ἐκλεκτοί. Ἀλλὰ ὅτι κυρίως θὰ τοὺς κακοποιήση καὶ θὰ τοὺς φονεύση. Αὐτὸ ἐννοεῖ ὅτι θὰ τοὺς νικήσει. Θὰ τοὺς κακοποιήση καὶ θὰ τοὺς φονεύση. Ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ ἐπιτρέψη ὁ Θεός, κι ὅπως λέγει πάλι ὁ ἅγιος Κύριλλος: "Οὐκ ἀδυνατῶν κωλύειν ἀλλ’ οἱ δι’ ὑπομονῆς συνήθως στεφανοῦν τὸὺς οἰκείους ἀθλητάς." Δὲν τὸ κάνει ὁ Θεὸς διότι ἀδυνατεῖ νὰ ἐμποδίση ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ἀντιχρίστου τοὺς Χριστιανοὺς νὰ μὴν μαρτυρήσουν. Ὄχι. Ἀλλὰ γιὰ νὰ τοὺς στεφανώση. Ὅτι ἔκανε πάντοτε ὁ Θεὸς μέσα στὴν Ἱστορία γιὰ τοὺς δικούς του ἀνθρώπους. Γιὰ νὰ τοὺς στεφανώση μὲ τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ κάτι ἀποκαλυπτικό, ἰδία στὴν ἐποχή μας ἀγαπητοί μου, ποῦ ζοῦμε πραγματικὰ ἡμέρες Ἀντιχρίστου. Διὰ τῆς ἐκφράσεως τῶν συνωνύμων λέξεων, φυλή, λαός, γλῶσσα, ἔθνος, ποῦ ἀναφέρεται ὁ ἱερὸς Ἔυαγγ. σ' αὐτὸ τὸ χωρίο, ἀναδεικνύεται ἡ κοσμοκρατορία τοῦ Σατανᾶ καὶ τοῦ τοποτηρητοῦ τοῦ, τοῦ διαβόλου, τοῦ Σατανᾶ ἐπάνω στὴν γῆ, τοῦ Ἀντιχρίστου. Δηλ. ὁ Ἀντίχριστος θὰ γίνη κοσμοκράτωρ. Ἄλλ' ὅπως θὰ δοῦμε λίγο ἀργότερα ἀπὸ ἄλλα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, γιατί πρέπει νὰ σᾶς πῶ ἐδῶ τὸ ἑξῆς: θὰ ἐξαντλήσω τὸ κείμενον τὸ ὁποῖον ἔλεγα σήμερα νὰ τὸ τελείωνα, ἀλλὰ δὲν τελειώνει, θὰ δοῦμε καὶ ἕνα τρίτο θηρίο νὰ ἀναδύεται. Ὁ Ψευδοπροφήτης, ποῦ αὐτὸς φέρεται θηρίον ὄχι μὲ κέρατα τρομερά, μὲ κέρατα ἀρνιοῦ. Σὰν πρόβατο, καὶ εἶναι τὸ τρίτο θηρίο αὐτό. Ἀφοῦ ἐξαντλήσουμε τὸ κείμενο τῆς ἀποκαλύψεως κατόπιν θὰ δοῦμε ἄλλα σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ πῶς ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες, ποῦ πραγματικὰ ἀγαπητοί μου θὰ τρομάξουμε. Ἕνα μόνο σᾶς λέγω τώρα γιὰ νὰ κλείσωμε τὸ θέμα μας. Πῶς βλέπετε παρακαλῶ, ὅτι σήμερα οἱ Ἑβραῖοι ἐξαπλώνονται σ' ὅλη τὴ γῆ; Ἐξαπλώνονται σ' ὅλη τὴν γῆ; Πῶς ἐξαπλώνονται; Εἶναι ἡ δύναμη ποῦ ἔχουν. Τὸ κράτος των θὰ ἐπεκταθῇ. Αὐτὸ σᾶς λέει τίποτε; Οἱ Πατέρες μᾶς λέγουν καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ εἶναι Ἑβραῖος. Σᾶς λέει τίποτε; Κι ὅτι θὰ ἐπικρατήση ἐπὶ πάσης φυλῆς, ἔθνους, γλώσσης καὶ λαοῦ. Σᾶς λέει τίποτε; Λέει πολλά.

Ἀλλὰ ὑπομονή, νὰ μπορέσουμε νὰ τὰ δοῦμε ἀγαπητοί μου ὅλα πρῶτα ὁ Θεὸς τὴν ἐρχομένη Κυριακή.

🔸53η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ἱερά Ἀποκάλυψις ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ἱερά Ἀποκάλυψις " εδώ ⬇️

https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_80.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://drive.google.com/file/d/1A9Q7I5lLBiBm6AUhfYsXAdHckIBgYe7j/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC%20%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B9%CF%82.?m=1

🔸 Επιμέλεια κειμένου : Αθανάσιος Άμβωνας.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.