Ἡ Ἐγκοπή.

†. Κάθε φορά, αγαπητοί μου, που θα μελετήσουμε τις επιστολές του Παύλου, θα νιώσομε το πελώριο πνευματικό του ανάστημα να μας σκιάζει. Τα διάφορα περιστατικά που συνέβαιναν κατά την διάρκεια του ποιμαντικού του έργου, στάθηκαν οι αφορμές να αποκαλύπτεται το μεγαλείον της ψυχής του.

     Έτσι, κάποια αφορμή δόθηκε κάποτε με τους Κορινθίους, για να τους γράψει τον μεγάλο του λόγο, εκείνον που ακούσαμε προηγουμένως εις την αποστολική του περικοπή. «Ἀλλ᾽ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, «δεν κάνομε άσκηση δικαιωμάτων -δικαιωμάτων μας, υλικής φύσεως δικαιωμάτων μας- αλλά στενοχωρούμενοι, τα πάντα υπομένομε, για να μην δώσουμε κάποια ‘’ἐγκοπή’’ στο ευαγγέλιο του Χριστού».

    Και τι σημαίνει «ἐγκοπή»; Σημαίνει κώλυμα, πρόσκομμα, εμπόδιο. Αυτό θα πει «ἐγκοπή». Φοβείται ο Παύλος, φοβείται. Μήπως κάποια του ενδεχομένως ιδιοτελής ενέργεια σταματήσει τον δρόμο του Ευαγγελίου στις ψυχές των ανθρώπων και, σας είπα, φοβείται. Θα γράψει, επί παραδείγματι, στους Θεσσαλονικείς: «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, προσεύχεσθε περὶ ἡμῶν (:για μας), ἵνα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου τρέχῃ καὶ δοξάζηται (:Προσεύχεσθε για μας, ώστε ο λόγος του Θεού να τρέχει και να δοξάζεται), καθὼς καὶ πρὸς ὑμᾶς». Με τον χαρακτηρισμό ότι ο λόγος του Θεού τρέχει, προσιδιάζει, ταιριάζει η λέξη που τώρα γράφει εδώ στους Κορινθίους, «ἐγκοπή». Δηλαδή το σταμάτημα, το πρόσκομμα. Και μπροστά σ’ αυτό τρέμει ο Παύλος, σας είπα. Διότι ο Παύλος ήθελε τον λόγο του Θεού να τρέχει. Να μην σταθεί κάτι μπροστά που να τον σταματήσει. Πολύ δε παραπάνω, αν υποτεθεί ότι αυτός θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος ο Παύλος. Έτσι θυσιάζει όλα του τα δικαιώματα, για να μην σταθεί ο ίδιος εμπόδιο σ’ αυτήν την ροή, σ’ αυτό το τρέξιμο του λόγου του Θεού.

       Το ευαγγέλιον ήρθε εις τον κόσμον με τον Ιησούν Χριστόν. Ο σκοπός ήταν να σώζει διαρκώς τους ανθρώπους. Κι έπρεπε να τρέχει διαρκώς, για να φθάνει κάθε γωνιά της γης. Κάθε εμπόδιο θα ήταν αμάρτημα κατά του ιδίου του Ευαγγελίου.

      Αλλά τι μπορούσε να εμποδίσει τον δρόμο του Ευαγγελίου; Από του να τρέχει; Πρώτιστα ο σατανάς. Αυτός μπορούσε να εμποδίσει το Ευαγγέλιο να τρέχει. Είναι ο σατανάς ο μεγάλος πτερνιστής και εμποδοστάτης. Αυτός ο οποίος βάζει το πόδι του και εμποδίζει. Και υποσκελιστής. Αυτός που βάζει την τρικλοποδιά και ανατρέπει και αναποδογυρίζει. Ο διάβολος, ο σατανάς. Μην ξεχνάμε ότι «σατανάς» σημαίνει αντικείμενος. Προσπάθησε, αναιδέστατα, όταν είδε τον Ιησούν να βαπτίζεται και να ακούει την φωνήν που ήκουσε υπέρ του Ιησού, προσπάθησε να Τον υποσκελίσει, με εκείνους τους γνωστούς τρεις πειρασμούς εις την έρημον. Η μεγάλη «ἐγκοπή», το εμπόδιο του σατανά, ήταν το ανέβασμα του Ιησού επί του Σταυρού. Έτριβε τα χέρια του ο διάβολος. «Επιτέλους σε ανέβασα στον Σταυρό! Τι έχεις πια να κάνεις; Θα πεθάνεις. Θα μας ξεφορτωθείς». Νόμιζε, ο ταλαίπωρος, η ταλαίπωρη αυτή ύπαρξη, ότι θα εματαίωνε το έργον του Χριστού στη γη. Αλλά ο σοφός Θεός, το όργανον της ματαιώσεως, του σατανά, το παίρνει στα χέρια Του, τον Σταυρό και τον κάνει όργανον σωτηρίας. Εδώ είναι το καταπληκτικό.

     Πάντως ο σατανάς ανακόπτει. Ανακόπτει τους ιεραποστόλους, τους μαθητάς. Εάν προσπαθούσε να ανακόψει το έργον του Χριστού, πόσο περισσότερο το έργο του Χριστού στα χέρια των μαθητών; Πόσο περισσότερο; Και όλων των ιεραποστόλων σε όλη την Ιστορία; Γι'αυτό θα γράψει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς: «Είχαμε σχεδιάσει –τους γράφει- και δυο και τρεις φορές να σας επισκεφθούμε -και επί λέξει:- καὶ ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ Σατανᾶς». Είναι στην πρώτη του προς Θεσσαλονικείς επιστολή. «Μας ἐνέκοψεν. Έκανε «ἐγκοπή».  Εμπόδιο. Να μην έρθομε».

     Μετά από τον σατανά που εγκόπτει το έργον του Θεού, το έργον του Ευαγγελίου, μετά τον σατανά, είναι οι διάκονοι του σατανά, οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι του σατανά. Αυτοί που παρέδωκαν το θέλημά τους σε αυτόν. Και γίνονται όργανα εμποδίου του Ευαγγελίου σε όλη την Ιστορία, σε όλο το μήκος της Ιστορίας. Οι διωγμοί που συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν, σ’ αυτούς οφείλονται. Διωγμοί των Χριστιανών, της Εκκλησίας, του Ευαγγελίου. Η αίρεσις και η νοθεία του Ευαγγελίου είναι κι αυτό έργον εκείνων που εν γνώσει των ή εν αγνοία των, εμποδίζουν το Ευαγγέλιο. Το εμποδίζουν να διαδοθεί. Το εμποδίζουν να σώζει. Γιατί ένα νοθευμένο Ευαγγέλιον δεν μπορεί να σώζει. Είναι μερικές δε αιρέσεις που χαλκεύονται ακριβώς για να εγκόψουν την πορεία του Ευαγγελίου και να μην σώζει. Μία απ’ αυτές είναι ο Χιλιασμός. Ο Χιλιασμός είναι μία αίρεσις σχεδιασμένη. Έτσι, χρίει επιχρίσματα, πασαλείμματα, λίγο από το Ευαγγέλιο, λίγο από τον Ιουδαϊσμό, λίγο από δω, λίγο από κει. Και είναι μία υπόθεσις, ξαναλέγω, κατασκευασμένη, από τον Σιωνισμόν. Δια να πλήξει την Εκκλησίαν.

     Όλα αυτά, βεβαίως, «εγκόπτουν» την πορεία του Ευαγγελίου. Είναι ακόμα και η πολιτικοποίηση του Ευαγγελίου· που τελικά το απογυμνώνουν από τη θεία του αποστολή. Το χρησιμοποιούν στην πολιτική. Δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο εκείνοι που το χρησιμοποιούν. Απλώς επειδή επικρατεί, θέλουν να το χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν κάποιους σκοπούς, κάποια σκοπιμότητα. Αυτό λέγεται πολιτικοποίηση του Ευαγγελίου. Είναι δυστύχημα. Θα επαναλάβω, το απογυμνώνουν από τη θεία του αποστολή· που είναι η σωτηρία των ανθρώπων. Μάλιστα στις ημέρες μας το όνομα «Ορθοδοξία» παίρνει και δίνει. Παίρνει και δίνει. Είναι μία πολιτικοποίηση της Ορθοδοξίας. Δεν θέλω να πω ότι δεν πρέπει να την προβάλλομε. Αλλά όταν εκείνοι που την προβάλλουν δεν πιστεύουν εις την Ορθοδοξία, δεν πιστεύουν καν εις τον Χριστιανισμό, αυτό είναι κάτι πολύ άσχημο. Γιατί απλούστατα γίνεται ένα στοιχείον μιας σκοπιμότητος, πολιτικής ή και εθνικής, αν θέλετε, ακόμη.

     Ο Παύλος, αφού εζήτησε από τους Θεσσαλονικείς την προσευχή τους, που σας είπα προηγουμένως, για να τρέχει και να δοξάζεται ο λόγος του Θεού, να τρέχει και να δοξάζεται, δύο πράγματα είναι, θα προσθέσει: «Καὶ ἵνα ῥυσθῶμεν - δηλαδή προσεύχεσθε- όχι μόνο γι΄αυτό, αλλά και ἵνα ῥυσθῶμεν (:εμείς, δηλαδή, να απαλλαγούμε) ἀπὸ τῶν ἀτόπων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων· οὐ γὰρ πάντων ἡ πίστις (:γιατί δεν ανήκει σε όλους η πίστις. Δεν έχουν όλοι πίστιν σωστή)». «Προσεύχεσθε, λοιπόν, να απαλλαγούμε απ’ αυτούς τους ατόπους και πονηρούς ανθρώπους».

    Είναι και κάποιοι άλλοι, αγαπητοί μου, που κι αυτοί εγκόπτουν την ομαλή πορεία του Ευαγγελίου. Αυτοί ανήκουν εις τους φίλους του Χριστού. Μην σας κάνει εντύπωση. Δεν είναι δύσκολο, βέβαια, να σταθεί κανείς εμπόδιο του Ευαγγελίου. Εάν ένας Παύλος φοβάται, εμείς τι θα είχαμε να πούμε; Γι'αυτό λοιπόν, αγαπητοί, ας προσέχομε μήπως κάπου κι εμείς εμποδίζομε το «τρέξιμο», την διάδοση, την πορεία του Ευαγγελίου. Όλοι εμείς οι πιστοί, με κάθε σκάνδαλο που δημιουργούμε στην Εκκλησία, αυτό γίνεται μια «ἐγκοπή» του Ευαγγελίου. Ο άλλος εμποδίζεται. Σου λέει: «Αυτός είσαι; Αυτός είσαι; Αφού, λοιπόν, είσαι αυτός, εγώ φεύγω μακριά από το Ευαγγέλιο. Δεν δέχομαι το Ευαγγέλιο». Βέβαια, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να διακρίνουν ότι άλλο πράγμα είναι το Ευαγγέλιο και άλλο είναι οι φορείς του· οι οποίοι μπορούν να αμαρτάνουν οι φορείς του. Να είναι ποικίλοι και ποικίλοι. Δεν μπορούν να το διακρίνουν. Κι έτσι, ένεκα των εγκοπτόντων, απορρίπτουν το Ευαγγέλιο.

    Είναι και ο κλήρος, οι κληρικοί και οι μοναχοί. Με τον τρόπο που ο καθένας ζει και πολιτεύεται. Πολλές φορές γίνεται εγκοπή του Ευαγγελίου. Εάν εσύ, ο παπάς, της ενορίας μου ή ο ιερομόναχος του μοναστηριού, ο μοναχός, ο Πατριάρχης, δεν ξέρω ποιος, μπορεί να είναι, είσαι αυτός και αυτός, τότε: «Ε, άντε γεια σου». Αναχωρούν από το Ευαγγέλιο και το εμποδίζουν να μεταδοθεί.

   Ακόμη και γονείς, που εμποδίζουν την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών των. Γιατί νομίζουν ότι πρέπει να έχουν περιορισμένα όρια, στενά όρια πνευματικότητος τα παιδιά τους: «Όχι πολύς Χριστιανισμός! Δεν χρειάζεται! Ε, λίγο. Να κάνεις τον σταυρό σου, να πας στην Εκκλησία, κι όχι κάθε Κυριακή βεβαίως». Έτσι θέλουν τα παιδιά τους οι πιο πολλοί γονείς. Όταν δουν το παιδί τους να προκόβει στην πνευματική ζωή, τα εμποδίζουν. Και σ’ αυτά τα παιδιά γίνεται η εγκοπή του Ευαγγελίου. Ίσως εδώ θα ταίριαζε εκείνος ο λόγος τον οποίον είπε ο Κύριος, περί σκανδαλισμού των μικρών. «Μικρών» ως άσημοι άνθρωποι. Μικροί κατά κόσμον. Αλλά και μικρών κατά την ηλικίαν. Όταν είπε ότι «είναι προτιμότερο να πας να δέσεις θηλιά στον λαιμό σου και να φουντάρεις με μία μυλόπετρα στα ανοιχτά του πελάγους, παρά να σκανδαλίσεις έναν από τους μικρούς τούτους που πιστεύουν στο όνομά μου». Βαρύ πράγμα!

     Είτε, λοιπόν, σκανδαλίζω, είτε εγκόπτω, είναι συνώνυμα στην πραγματικότητα. Τι θα πει «σκανδαλίζω»; Το «σκάνδαλον» είναι το παλούκι. Το στήνει κάποιος στη γη, δεν το βλέπω εγώ που περπατάω, σκοντάφτω και πέφτω. Αυτό θα πει «σκανδαλίζομαι». Προσκρούω στο σκάνδαλο και ανατρέπομαι. Είναι τόσο βαρύ, λοιπόν, πράγμα ο σκανδαλισμός, η εγκοπή. Είναι τόσο βαρύ πράγμα. Γι'αυτό ας προσέξομε, μήπως άθελά μας, μήπως από μία αγνωσία μας, μήπως από μία περιορισμένη αντίληψή μας περί του Ευαγγελίου, στεκόμαστε εκείνοι κι εμείς εγκοπή στο τρέξιμο και τη διάδοση του Ευαγγελίου. Εμείς, οι φίλοι του Χριστού, υποτίθεται.

    Βέβαια είναι κι εκείνοι, αν θέλετε, μία τετάρτη κατηγορία, που παντού στους άλλους βλέπουν το σκάνδαλο, βλέπουν την εγκοπή. Αυτοί έχουν μέσα τους και καλλιεργούν έναν πουριτανισμόν, μίαν ακρότητα. Δήθεν θα ήθελαν τους πάντες και τα πάντα να καυτηριάζουν και να ελέγχουν. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εκτός πραγματικότητος. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η Εκκλησία πορεύεται μέσα εις τον κόσμον, μες στην Ιστορία. Και είναι το θαύμα το πώς περπατά μέσα σ΄ αυτό που λέγεται «κόσμος» και ταυτόχρονα διασώζεται. Διότι ο κόσμος είναι ο κόσμος, ο ευρισκόμενος μακράν του Θεού. Και ασκεί επιρροές στην Εκκλησία. Αυτό δεν το αντιλαμβάνονται. Το αντιλαμβάνεται μόνον εκείνος που έχει το Πνεύμα του Θεού και είναι επιεικής έναντι των πιπτόντων Χριστιανών. Και δεν είναι εκείνος ο πουριτανός, που είναι έτοιμος να πλήξει και να καυτηριάσει, δήθεν για να περισώσει το κύρος της Εκκλησίας.

     Αλλά, συνήθως, η έννοια του σκανδάλου είναι μέσα στην ψυχή αυτών των ανθρώπων. Είναι μέσα τους. Δεν φταίει κάτι το απέξω. Το απέξω είναι απλώς μία αφορμή. Το αίτιον, όμως, είναι μέσα τους. Έχουν άγνοια των πραγμάτων, άγνοια της Ιστορίας, άγνοια της πορείας της Εκκλησίας, είναι στενόκαρδοι, στενόψυχοι και είναι και οι κατάσκοποι της ζωής των άλλων. Κατάσκοποι. Και στερούμενοι και διακρίσεως και αγάπης. Είναι οι πιο δυστυχείς άνθρωποι. Κι όμως για τον εαυτό τους πιστεύουν ότι είναι σπουδαίοι! Μια μορφή φαρισαϊσμού.

     Ο ίδιος ο Παύλος γράφει, αγαπητοί μου, εις τους Γαλάτας: «Διὰ δὲ τοὺς παρεισάκτους ψευδαδέλφους (:Όσον αφορά τους ψευδαδέλφους, οι οποίοι είναι ‘’παρείσακτοι’’, τρυπώνουν μες στην Εκκλησία, δεν τους θέλομε, αλλά μπαίνουν, τρυπώνουν), οἵτινες παρεισῆλθον -Είδατε; «παρεισῆλθον» -  κατασκοπῆσαι τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν (:για να κατασκοπεύσουν την ελευθερία μας)» -Ήταν τότε το θέμα, αγαπητοί, των ειδωλοθύτων. Υπεστήριζαν αυτοί οι ψευδάδελφοι, Ιουδαίοι, ότι φερειπείν για να γίνεις Χριστιανός πρέπει πρώτα να δεχθείς την περιτομή και μετά να γίνεις Χριστιανός. Ύστερα, αν είσαι Χριστιανός, θα πρέπει να τηρείς και τον μωσαϊκόν νόμον, εννοείται την λατρεία του μωσαϊκού νόμου, ότι τις 10 εντολές, αλλά την λατρεία του μωσαϊκού νόμου. Καταλαβαίνετε ότι καπέλωναν –καπέλωναν!- τον Χριστιανισμό με τον Ιουδαϊσμό.  Ο Παύλος ήξερε τι έκανε. Ο Παύλος είχε αποκαλύψεις από τον Χριστόν. Και αν ο Χριστός δεν το έκανε αυτό, ήταν γιατί ένας λαός εύκολα δεν μπορεί να μεταφερθεί από το ένα κλίμα στο άλλο. Είναι σαν το καινούριο κρασί. Και λέει εκείνος που πίνει το παλιό και το καινούριο και λέει:  «Είναι καλύτερος ο οίνος ο παλαιός». Έπρεπε να ωριμάσει το πράγμα εις τον λαόν. Συνεπώς ο Παύλος, που είναι ο κομιστής του Ευαγγελίου εις τα έθνη, εις την «ἀκροβυστίαν», που δεν είχαν την περιτομή, εδέχετο παρεισάκτους. Είδατε; Παρεισάκτους, τους ψευδαδέλφους για να κάνουν τι; Να κατασκοπεύσουν «τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν, ἣν ἔχομεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἵνα ἡμᾶς καταδουλώσωνται (:για να μας καταδουλώσουν, να μας καπελώσουν)». Το ρήμα «καπελώνω», βλέπετε και στην εποχή μας είναι ως προς τις τιμές. «Καπελωμένες», λέει,  «οι τιμές» - το «καπελώνω» έχει ευρεία σήμερα μορφή. Βλέπετε; Είναι και αυτοί.

      Εξάλλου, αυτός ο Παύλος μάς διασώζει, για την συντήρησιν των κληρικών, γιατί από εκεί ξεκίνησε το θέμα, η συντήρηση των κληρικών, αυτό έλεγε η σημερινή αποστολική περικοπή, τον λόγον του Κυρίου: «Οὕτω καὶ ὁ Κύριος διέταξε τοῖς τὸ εὐαγγέλιον καταγγέλλουσιν ἐκ τοῦ εὐαγγελίου ζῆν».  «Εκείνοι που καταγγέλλουν, δηλαδή κηρύσσουν το Ευαγγέλιον, να ζουν εκ του Ευαγγελίου». Κηρύσσω εγώ σε σας το Ευαγγέλιο; Θα μου φέρετε ψωμί και ελιές. Ύστερα, όλα εκείνα τα οποία προσφέρετε, τα πρόσφορά σας, το κρασί, τα προσφέρετε εις τον Κύριον. Κι εμείς τα παίρνομε, ήταν και στον παλαιό νόμο αυτό, από το χέρι του Κυρίου. Τα πρόσφορα να τρώμε εμείς. Σας δίνομε και σας όταν είναι πολλά. Πού το άσχημον; Πού το περίεργον; Τίποτε. Και στον παλαιό νόμο έτσι ήταν και εις την Καινή Διαθήκη έτσι είναι. Και κάνει εντύπωση, ο Παύλος διασώζει αυτά· εκείνος που δεν έπαιρνε τίποτα. Γιατί εφοβείτο την «ἐγκοπήν» του Ευαγγελίου. Ηρνείτο, λοιπόν, ο Παύλος. Άλλο θέμα, όμως, αυτό. Και το κάνει για να κλείσει το στόμα μερικών. Αλλά ο κακοήθης άνθρωπος και αντίστροφα ενεργεί.

      Τώρα τον κατηγορούν τον Παύλο ότι δεν παίρνει τίποτα, επειδή είναι «δευτέρας σειράς Απόστολος»… Και δεν έχει δικαίωμα να πάρει τίποτε αλλά οφείλει να εργάζεται. Είδατε η κακοήθεια; Ενώ «οἱ ὑπερλίαν Ἀπόστολοι», οι πρώτης σειράς απόστολοι, αυτοί, λέγει, έχουν το δικαίωμα να μην εργάζονται. «Δεν έχομε το δικαίωμα», λέει ο Παύλος, «καί ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν και να βοηθούμεθα και να συντηρούμεθα από την Εκκλησία;». Ε, αυτό, λοιπόν, το καταλογίζουν στον Παύλο ως μειονέκτημα. Όπως και να το πεις, είτε έτσι το πάρεις, είτε έτσι το πάρεις, η κακοήθεια θα το κατακρίνει. Είναι φοβερό πράγμα. Εκείνοι που πολλές φορές λέγονται ότι είναι Χριστιανοί!

     Και θα γράψει στη συνέχεια. «Ἐγὼ δὲ οὐδενὶ κέχρημαι τούτων (:Δεν έκανα χρήση των δικαιωμάτων μου). Οὐκ ἔγραψα δὲ ταῦτα –γράφει στους Κορινθίους- ἵνα οὕτω γένηται ἐν ἐμοί (: Και δεν σας τα γράφω αυτά για να γίνει τώρα έτσι σε μένα. Να αρχίσετε να μου δίνετε, για να τρέφομαι από τα δικά σας χρήματα). Καλὸν γάρ μοι μᾶλλον ἀποθανεῖν ἢ τὸ καύχημά μου ἵνα τις κενώσῃ (:Προτιμώ να πεθάνω, παρά να μου αδειάσει κανείς το καύχημά μου)». Δεν είναι υπερηφάνεια, αλλά είναι η αξιοπρέπεια του Παύλου. Ο Παύλος κινείται ελεύθερος και αγαπά τον Χριστόν και θέλει να θέτει αδάπανον το Ευαγγέλιον. Γι'αυτό γράφει – είναι στην ίδια περικοπή, λίγο πιο κάτω: «Εὐαγγελιζόμενος ἀδάπανον θήσω τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ μὴ καταχρήσασθαι τῇ ἐξουσίᾳ μου ἐν τῷ εὐαγγελίῳ».

     Αγαπητοί, να γιατί ο Παύλος έχει ουρανομήκες πνευματικόν ανάστημα. Εμείς ας προσέχομε. Ποτέ να μην δημιουργήσομε «ἐγκοπή», εμπόδιο εις το Ευαγγέλιον. Αλλά μάλλον να ενισχύομε το τρέξιμο του Ευαγγελίου. Ο Κύριος είπε: «Ὃς γὰρ ἂν ποτίσῃ ὑμᾶς ποτήριον ὕδατος ἐν τῷ ὀνόματί μου, ὅτι Χριστοῦ ἐστε, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀπολέσῃ τὸν μισθὸν αὐτοῦ». Και ακόμη είπε… -αυτό που σας είπα το γράφει ο Μάρκος, αυτό τώρα το γράφει ο Ματθαίος: «Ὁ δεχόμενος ὑμᾶς ἐμὲ δέχεται, καὶ ὁ ἐμὲ δεχόμενος δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με. Ὁ δεχόμενος προφήτην εἰς ὄνομα προφήτου μισθὸν προφήτου λήψεται, καὶ ὁ δεχόμενος δίκαιον εἰς ὄνομα δικαίου μισθὸν δικαίου λήψεται. Καὶ ὃς ἐὰν ποτίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων ποτήριον ψυχροῦ ὕδατος (:να μη βαρεθεί να αντλήσει από το πηγάδι, είναι κρύο το νερό)  εἰς ὄνομα μαθητοῦ, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀπολέσῃ τὸν μισθὸν αὐτοῦ».

    Τι θέλει να πει με αυτά ο Κύριος; Όποιος βοηθήσει στο έργον της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Όλοι αυτοί οι λόγοι του Κυρίου δείχνουν πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να συντελέσει κανείς στην διάδοση του Ευαγγελίου. Έστω και με μια φιλοξενία, έστω και με ένα ποτήρι δροσερό νερό στον εργάτη του Ευαγγελίου. Όλοι συντελεσταί πρέπει να είμεθα της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Κανείς μη σταθεί «ἐγκοπή», εμπόδιο, κώλυμα· είτε με χρήματα θα βοηθήσομε, είτε με οποιαδήποτε ενέργειά μας, να βοηθούμε κάθε μορφή ιεραποστολής του Ευαγγελίου. Κάτι περισσότερο αν θέλετε. Αν μπορούμε να δώσομε και τον εαυτό μας, την γλώσσα μας, τις γνώσεις μας, τις δυνάμεις μας. Μέλημά μας και πόθος μας διακαής θα είναι πάντοτε να τρέχει ο λόγος του Θεού. Να τρέχει ανεμπόδιστα. Να τρέχει και να ποτίζει κάθε γωνιά της Γης. Κάθε ψυχή που διψά τη σωτηρία.

🔸690η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Προφητικές προτυπώσεις τῆς Ἀναστάσεως τῆς Θεοτόκου.

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας εορτάζει τον θάνατον, την ταφήν, την μετάστασιν και ανάστασιν της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τα γεγονότα που την χαρακτηρίζουν αποτελούν μίαν ηχώ του Κυριακού Πάσχα, της Αναστάσεως δηλαδή του Χριστού και ένα δεύτερον Πάσχα δια τους πιστούς, όπου άνθρωπος, μετά την διάνοιξιν της οδού που πραγμάτωσε ο Υιός του Θεού με την δική Του Ανάσταση και Ανάληψη εις τους Ουρανούς ανέρχεται εις τον ουρανόν. Και αυτός ο άνθρωπος είναι η Υπεραγία Θεοτόκος.

Δηλαδή είναι 100% άνθρωπος, διότι ο Ιησούς είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Εκείνος άνοιξε τον δρόμο· και η Υπεραγία Θεοτόκος, ο άνθρωπός μας, από το φύραμά μας, από την ζύμη μας, ανήλθε εις τον ουρανόν. Και εκάθισε εις τα δεξιά του Υιού της, Ιησού Χριστού.

    Αλλά όταν ανήλθε η Υπεραγία Θεοτόκος, αφού απέθανε, ετάφη, μετέστη, δηλαδή η ψυχή της επήγε στον Παράδεισον και την τρίτη ημέρα η ψυχή της επανήλθε εις το σώμα, ηνώθη με αυτό και ανεστήθη, ποιο είναι το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου; Βεβαίως, είναι το σώμα του Αδάμ· είναι εκείνο που πήρε από τον Αδάμ και την Εύα, είναι το δικό μας το σώμα, αυτό που έχομε εμείς, το ίδιο, γιατί η Υπεραγία Θεοτόκος είναι από το δικό μας το φύραμα, την ανθρωπίνη ουσία. Αλλά αφότου, αγαπητοί, το Πνεύμα το Άγιον την επισκίασε, τότε που ο αρχάγγελος Γαβριήλ την επεσκέφθη κι εκείνη απήντησε «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», «ας μου γίνει όπως λέγεις κι εγώ δεν είμαι παρά η δούλη του Κυρίου», τότε το Πνεύμα το Άγιον ήλθε και εδημιούργησε μέσα στα σπλάχνα της αφού την επεσκίασε, την σύλληψιν, δηλαδή την σωμάτωσιν του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Θεού Λόγου, ευδοκήσαντος του Ουρανίου Πατρός. Δηλαδή και τα τρία πρόσωπα, του Θεού Πατρός ευδοκούντος, του Υιού συλλαμβανομένου και σωματουμένου και του Πνεύματος του Αγίου ενεργούντος. Από τότε το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου έγινε θεοδόχον και ζωοδόχον. Δεν ήτο, λοιπόν, δυνατόν παρά να ακολουθήσει την πορεία του Υιού της, προ της κοινής αναστάσεως των νεκρών.

     Ερμηνεύοντες οι Πατέρες τον 131^ον  Ψαλμόν, στον στίχον 8, που λέγει: «Ἀνάστηθι, Κύριε, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου, σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματός σου» σημειώνουν ότι «κιβωτός ἁγιάσματος» είναι η σάρκα του Χριστού, διότι λέγει ο Ψαλμωδός: «Ἀνάστηθι, Κύριε, σήκω και πήγαινε να αναπαυθείς, Εσύ και η κιβωτός του αγιάσματός Σου», δηλαδή «η αγία Σου κιβωτός, Συ και η αγία Σου κιβωτός». Βεβαίως ο Ψαλμωδός είχε μπροστά του πράγματι την Κιβωτόν η οποία περιείχε μέσα τις πλάκες του Νόμου. Αλλά σημειώνουν όμως οι ιεροί ερμηνευταί πλέον στον χώρο της Καινής Διαθήκης ότι «η κιβωτός αγιάσματος» είναι η σάρκα του Χριστού, η οποία μετά την Ανάσταση είναι άφθαρτος, αθάνατος και ανελήφθη εις τους ουρανούς.

   Γι'αυτό ακριβώς επήρε ο Μωυσής εντολήν από τον Θεόν –πόσα τέτοια σημεία ακατανόητα υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη τα οποία κατανοούνται στην Καινή Διαθήκη – που του λέγει ο Θεός: «την κιβωτόν θα την κατασκευάσεις από ξύλον άσηπτον ακακίας -ξύλον που δεν σαπίζει- και θα την επιχρυσώσεις με φύλλα καθαρού χρυσού· πρόσεξε», λέει στον Μωυσέα, «ό,τι ακριβώς σου είπα, αυτό θα κάνεις». Δίνει δε και τις διαστάσεις της Κιβωτού οι οποίες δεν ήσαν μεγάλες, γύρω στο ένα μέτρο· ένα παραλληλόγραμμο ήταν. Αναρωτιέται ο αναγνώστης, γιατί ο Θεός επιμένει σε αυτές τις κατασκευαστικές, τεχνικές λεπτομέρειες; Απλούστατα, όπως λύει τη απορία μας η Καινή Διαθήκη πια, ο Απόστολος Παύλος, όταν λέγει ότι ο Θεός είπε ότι πρέπει να γίνουν μετ΄ ακριβείας αυτά, διότι ήσαν σύμβολα πραγματικοτήτων πρώτον πραγματικοτήτων ουρανού, και δεύτερον, πραγματικοτήτων μελλόντων γενέσθαι, εκείνων που επρόκειτο να γίνουν και εν προκειμένω η κιβωτός με το άσηπτον, που δεν σαπίζει, ξύλο, συμβόλιζε το άφθαρτον και αθάνατον μετά την Ανάστασιν Σώμα του Ιησού Χριστού. Σ΄ αυτό, λοιπόν, το σημείο έχομε αυτήν την ερμηνεία των Πατέρων, που μένουν κατάπληκτοι όταν μελετούν την Παλαιά Διαθήκη και βρίσκουν όλες αυτές τις θέσεις να πραγματούνται, όπως σας είπα, εις την Καινήν Διαθήκην.

     Αλλά «κιβωτός ἁγιάσματος» είναι και η Θεοτόκος, κατά τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν. Διότι το Σώμα του Χριστού ήτο το σώμα το δικό της, το οποίον βεβαίως δικό της σώμα, ήτο το σώμα του Αδάμ. Μάλιστα, γνωρίζομε, γι'αυτό ακριβώς και η Εκκλησία σε κάθε θεομητορικήν εορτήν, ως Απόστολο, χρησιμοποιεί αυτό το κομμάτι. Ποιο; Όταν κάνει περιγραφή των επιμέρους  αντικειμένων του παλαιού ναού του Σολομώντος, όπως για την επτάφωτο λυχνία, όπως δια τον λουτήρα, όπως και δια την κιβωτόν. Γιατί; Διότι εάν οι πλάκες του Νόμου είναι ο νομοθέτης Χριστός – σύμβολον οι πλάκες του Νόμου εκείνες οι πέτρινες, σύμβολον της παρουσίας του Νομοθέτου, του Ιησού Χριστού, που κατοπινά ενανθρωπίζει – τότε η Κιβωτός που περιέχει αυτές τις πλάκες, τι συμβολίζει; Προφανώς είναι τύπος της Υπεραγίας Θεοτόκου. Άρα, λοιπόν, η κιβωτός η άσηπτος και επιχρυσωμένη, δεν είναι μόνον σύμβολον της Θεανθρωπίνης φύσεως του Ιησού Χριστού, αλλά είναι και σύμβολον της Υπεραγίας Θεοτόκου. Διότι το Σώμα του Χριστού είναι το σώμα της Παναγίας. Από εκείνη επήρε το πρόσλημμα, το σώμα· το αφθάρτισε, το αθανάτισε και μας το προσφέρει, αφού βεβαίως πρώτα το πρόσφερε εις την Παναγία μητέρα Του, μας το προσφέρει προς αθανατισμόν και αφθαρτισμόν, και του δικού μας του σώματος.

     Έτσι φυσικόν ήτο εκείνο το ζωοδόχον και θεοδόχον σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, να δεχθεί μεν τον θάνατον, όπως και ο Υιός της εδέχθη τον θάνατον, και πέθανε ο Χριστός, γιατί έφερε το παλαιό σώμα του Αδάμ· μετά την Ανάσταση όμως, το αφθαρτίζει και το αθανατίζει, έτσι και η Υπεραγία Θεοτόκος φέρει, βέβαια, το παλαιόν σώμα του Αδάμ, αλλά αφθαρτίζεται και αθανατίζεται από την κοινωνία της μετά του Υιού της και έτσι αποθνήσκει. Η ψυχή της πηγαίνει εις τον Παράδεισον, εκεί που πηγαίνουν οι άγιοι, δηλαδή εις τον χώρον εκείνον των ψυχών μόνο, που αναμένουν την ανάσταση των νεκρών.

    Αλλά έφυγε από τον Παράδεισον, όπως και ο Χριστός ως ψυχή μετά τον Σταυρόν, ηνωμένη, όμως, η ψυχή μετά της θεότητος, επανήλθε και επανηνώθη με το σώμα, έτσι τώρα και η Υπεραγία Θεοτόκος, επανενώνεται η ψυχή της με το σώμα της και ανασταίνεται, όπως ανεστήθη και ο Υιός της, ο Ιησούς Χριστός. Έτσι, λοιπόν, το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου απέθανε, ετάφη, μετέστη η ψυχή στον Παράδεισον, ανέστη και ανήλθε εις τον ουρανόν. Γι’ αυτό σημειώνει ο Ψαλμωδός και προλαβαίνει να προφητεύσει ο ιερός Ψαλμωδός Δαβίδ στον 4^ο Ψαλμό του, στον στίχο 10: «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου». «Στάθηκε», λέει, «παρέστη», δεν λέει «συνεκάθισε», αλλά «στάθηκε». Ο Υιός κάθεται στα δεξιά του Θεού Πατρός. Η Υπεραγία Θεοτόκος παρίσταται, στέκεται εις τα δεξιά του Υιού της. Πράγματι η θέση που κατέχει η Υπεραγία Θεοτόκος είναι πλάι στον Χριστό, ανάλογη με εκείνη που έχει ο Χριστός, ο Υιός της, πλάι, στα δεξιά, δηλαδή, του Θεού Πατρός.

    Ώστε, λοιπόν, η Υπεραγία Θεοτόκος ανελήφθη και κάθισε στα δεξιά του Υιού της, κατά το «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου», «στάθηκε η βασίλισσα δεξιά Σου». Άρα η θέση της είναι άκρως τιμητική. Είναι μετά την Αγία Τριάδα! Συλλάβατέ το παρακαλώ αυτό. Αντιπρόσωπος του ανθρωπίνου γένους, η Υπεραγία Θεοτόκος είναι στη θέση εκείνη μετά την Αγία Τριάδα, μετά την θεότητα! Είναι ασύλληπτο, είναι ασύλληπτο! Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτές τις πραγματικότητες. Γι'αυτό ο άγιος Ανδρέας Κρήτης, σημειώνει σε ένα ωραιότατο και θεολογικότατο τροπάριό του: «Χαίροις, μετὰ Θεὸν ἡ Θεός, τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος ἔχουσα (:Να έχεις χαρά, εσύ που είσαι η Θεός μετά τον Θεόν, που κατέχεις τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος) ἀμέσως ἡ δεχομένη τῶν ἐκ Θεοῦ δωρεῶν τὸ πλήρωμα ὅλον καὶ εἰς ἅπαντας ἀνθρώπους, ἀγγέλους τε τοῦτο διαπορθμεύουσα (:και δέχεσαι άμεσα όλες τις δωρεές του Θεού, και τις διαπορθμεύεις, τις διοχετεύεις και εις τους αγγέλους και εις τους ανθρώπους)». Θα λέγαμε, από το χέρι της Υπεραγίας Θεοτόκου, δέχεται όλος ο ουράνιος αγγελικός κόσμος, κι όλος ο επίγειος ανθρώπινος κόσμος, τις δωρεές του Θεού. Από το χέρι της Υπεραγίας Θεοτόκου.

     Ο άγιος Κοσμάς ο Μελωδός, στον Κανόνα που ακούσατε και ψάλλαμε προηγουμένως, δηλαδή στους ειρμούς, λέει: «Διὸ ἄχραντε σὺν τῷ Υἱῷ ἐγείρῃ διαιωνίζουσα (: γι΄ αυτό, Άχραντε, συ, Υπεραγία Θεοτόκε, που είσαι άχραντος, είσαι τόσο καθαρή, συ αναστήνεσαι μαζί με τον Υιόν, και μένεις εις τους αιώνας των αιώνων)». Διότι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Οὐδὲν μέσον μητρὸς καὶ Υἱοῦ»· «δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του Υιού και της μητρός Του»! Δηλαδή, είναι πολύ κοντά. Γιατί; Διότι το σώμα του Υιού είναι το σώμα της μητρός.

      Ακόμη, σημειώνει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ότι η Υπεραγία Θεοτόκος δεν φθάνει, όπως ο προφήτης Ηλίας «ὡς εἰς οὐρανόν», «κάπου στον ουρανόν», ούτε όπως ο Απόστολος Παύλος που ανέβηκε «ἕως τρίτου οὐρανοῦ», που είναι ο Παράδεισος, είναι ο χώρος των ψυχών, ο χώρος των δικαίων και των αγίων· όχι. Η Υπεραγία Θεοτόκος ανέβηκε έως αυτόν τον θρόνον τον βασιλικόν, τον θρόνον της θεότητος. Έτσι το σώμα της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, υπερέβη την επωνυμία του. Τι θα πει σώμα; Θα πει σώμα υλικόν, ψυχικόν, ζωικόν. Ψυχικό θα πει ζωικό, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Υπερέβη όμως την επωνυμία του. Δηλαδή αυτό που είναι. Σώμα. Και τι έγινε; Σώμα πνευματικόν. Όταν όμως λέμε «σώμα πνευματικόν» δεν εννοούμε ότι απέβαλε αυτήν την βιολογικότητα, δεν ξέρω πώς να το πω, βέβαια αποβάλλεται η βιολογικότης, αλλά δεν απέβαλε αυτήν την ουσία του το σώμα, αυτό που ακριβώς λέμε «σώμα». Αλλά απλώς διέπεται όχι πια από τους φυσικούς ή βιολογικούς νόμους, αλλά από το Πνεύμα του Θεού. Θα είναι το ίδιο σώμα, εκείνο που θα πάρομε κι εμείς με την ανάσταση των νεκρών.

      Ναι, αγαπητοί μου, όλα τούτα είναι θαυμαστά πράγματα, δεν είναι αλλότρια, απομεμακρυσμένα, δεν είναι απλώς μία γιορτή που κάνομε για να δείξουμε κάποια θαυμαστά, αλλά μακρινά πράγματα για μας. Είναι δικά μας πράγματα. Είμαστε μέσα σε αυτά τα πράγματα εμείς οι ίδιοι, ο καθένας. Άπαξ και πήρε την ύπαρξη σε τούτον τον κόσμο, θα βρεθεί σε αυτήν την πορεία. Διότι η πορεία του Χριστού είναι η πορεία η δική μας. Μόνο που επικεφαλής της δικής μας της πορείας είναι η Υπεραγία Θεοτόκος, μετά τον Ιησούν Χριστόν. Και η Υπεραγία Θεοτόκος εδέχθη την νέκρωσιν μόνο τρεις ημέρες. Εμείς όλοι περιμένομε την κοινήν των πάντων ανάστασιν. Όταν θα ξανάρθει ο Χριστός και τότε θα αναστηθούν οι νεκροί και τότε θα ζήσομε, οι δίκαιοι και ευσεβείς, μαζί με τον Χριστό και την Υπεραγία Θεοτόκον εις τους αιώνες των αιώνων. Η ουσία της αναστάσεως και της σαρκός είναι κοινή στον Χριστό, στην Παναγία, σε μας. Είναι κοινή. Η δόξα διαφέρει. Γι'αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Ἀστὴρ ἀστέρος ἐν δόξῃ διαφέρει».

      Δηλαδή για να το καταλάβετε, εδώ μέσα είμαστε 500 άνθρωποι. Όλοι είμαστε άνθρωποι. Έχομε την ίδια ουσία. Όλοι έχομε τα ίδια ανθρώπινα κύτταρα. Ο καθένας, όμως, έχει μία διαφορετική από θέσεως αξία. Ο ένας είναι πρωθυπουργός, ο άλλος είναι υπουργός, άλλος επαγγελματίας κ.λπ. Διαφέρει μόνο η κατάστασις, το αξίωμα. Η ουσία, όμως, είναι κοινή. Θα το πω άλλη μία φορά, γιατί αυτά πρέπει να γίνονται μαθήματά μας. Η ουσία του σώματος του αναστημένου του Χριστού, η ουσία του αναστημένου σώματος της Υπεραγίας Θεοτόκου και η ουσία του δικού μας σώματος όταν θα αναστηθεί, είναι κοινή, είναι η ίδια. Δεν μπορούσε να είναι διαφορετική. Γιατί ακριβώς πήρε ο Χριστός το δικό μας το σώμα, από την Παναγία μας, για να το κάνει αυτό που θα το έκανε, άφθαρτο και αθάνατο. Δεν πήρε κάτι άλλο. Πήρε το δικό μας το σώμα. Και συνεπώς το δικό μας το σώμα θα μοιάζει με το σώμα του Χριστού και της Υπεραγίας Θεοτόκου.

    Γι'αυτό ακόμη αν θέλετε, εκείνο που έχει σημασία… γιατί είτε το θέλομε, είτε δεν το θέλομε, θα αναστηθούμε· είναι μία πράξις που ενεργείται από τον Θεό και όχι από μας. Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, είτε το πιστεύομε, είτε δεν το πιστεύομε· εκείνο που εξαρτάται από μας είναι αν θα αναστηθούμε «εἰς ἀνάστασιν ζωῆς» ή «εἰς ἀνάστασιν κρίσεως». Αυτό είναι δικό μας. Αν δηλαδή θα κριθώ από τον Θεό και θα καταδικαστώ ή θα μπω στην Βασιλεία Του. Ανάλογα με το τι διαθέτω, τι πίστη διαθέτω και τι πνευματική ζωή.

    Συνεπώς, θα λέγαμε, εκείνο που έχει σημασία για μας ακόμη είναι ότι η Υπεραγία Θεοτόκος μεσιτεύει για μας. Προσέξατε· η Εκκλησία βέβαια λέγει «πρεσβεύει». Λέει και «μεσιτεύει». Η Υπεραγία Θεοτόκος υπερέβη την πρεσβείαν και εισήλθε εις την μεσιτείαν. Κι αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο και σημαντικό. Υπερέβη, λοιπόν, την πρεσβείαν. Και μεσιτεύει η Υπεραγία Θεοτόκος. Όπως και η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού μεσιτεύει προς τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, τον Πατέρα, τον Λόγο και το Πνεύμα του Θεού. Αυτή η μεσιτεία, όμως, είναι σπουδαία, διότι επειδή υπήρξε ο άνθρωπός μας η Υπεραγία Θεοτόκος, αυτή που έφαγε και ήπιε μαζί μας, αυτή που γεννήθηκε, αυτή που μπήκε μέσα στα ανθρώπινα πράγματα, αυτή που είναι εκατό τοις εκατό άνθρωπος, μας καταλαβαίνει, ξέρει, είναι η μητέρα του Χριστού και η μητέρα η δική μας, και μεσιτεύει για μας. Γι'αυτό λέγει και το τροπάριό της, το απολυτίκιό της: «Ἐν τῇ γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε». «Ναι, όταν έφυγες από τον παρόντα κόσμον, δεν άφησες τον κόσμον, αλλά μεσιτεύεις για τον κόσμον». Γι'αυτό ακριβώς και προς Εκείνην προσφέρονται τιμές και ικεσίες και λιτανείες.

     Πάντως εκείνο που γεμίζει χαρά την καρδιά της Εκκλησίας και της δίδει ελπίδα, θα το πω άλλη μία φορά, είναι ότι κατάφερε η Εκκλησία δια της δυνάμεως και χάριτος του Θεού, να στείλει άνθρωπο αντιπρόσωπό της εις τον ουρανό. Σήμερα μιλάμε για κατάκτηση, αγαπητοί μου, του σύμπαντος. Όμως ούτε ο θάνατος ενικήθη, ούτε η φθορά. Ούτε είναι δυνατόν να απεγκλωβιστούμε από το σύμπαν. Δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων χιλιόμετρα και αν βαδίσομε. Δισεκατομμύρια έτη φωτός και αν ταξιδέψομε, όπου και να πάμε, ακούσατέ το, το λέγει η Επιστήμη, πάντα στο κέντρο του σύμπαντος θα βρισκόμαστε, γιατί κάθε σημείο του σύμπαντος είναι το κέντρον του σύμπαντος. Ο άνθρωπος συνεπώς είναι εγκλωβισμένος μέσα στο σύμπαν. Δεν μπορεί να νικήσει την έξοδό του. Είναι αδιανόητη η έξοδος. Είναι τελείως αδιανόητη και στην λογική. Δεν μπορεί να νικήσει ακόμη ούτε τον θάνατον. Και όμως, αγαπητοί μου, η αληθής απελευθέρωσίς μας η πραγματική, απ’ αυτό το εγκλωβίζον σύμπαν και από αυτόν τον υπάρχοντα θάνατον, είναι ο Ιησούς Χριστός. Και αδιάσειστον δείγμα για ό,τι μας υπεσχέθη ο Χριστός, είναι η Θεοτόκος, η Υπεραγία μητέρα Του.

     Ας δοξάσομε, λοιπόν, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν για ό,τι εργάστηκε για μας. Ας τιμήσομε και την Υπεραγίαν Θεοτόκον, που ετίμησε όσο δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, το ανθρώπινο γένος, κατακτώντας την Βασιλεία των Ουρανών.

🔸36η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omilies-eis-thn-ueotokon
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_98.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://drive.google.com/file/d/16Yb2_qZgVX32iDOetdRsifuOIC0ZTA0B/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ojFLuKMecGTVkBDEN_YP2E

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B5%E1%BC%B0%CF%82%20%CF%84%E1%BD%B4%CE%BD%20%E1%BD%99%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CE%BD%20%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ κίνδυνος νά διακονῆς τόν Θεόν.

†. Η παραβολή των κακών γεωργών, σεβασμιώτατε, αγαπητοί μου αδελφοί, που μας περιγράφει ο Κύριος στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, είναι μία παραβολή με πλήθος πλευρές και υπαινιγμούς για πολλά θέματα. Ένα από αυτά είναι ότι κινδυνεύεις εις τον κόσμον αυτόν, αν διακονείς τον Κύριον.

     Αλλά ας δούμε την παραβολή, όπως μας την καταγράφει ο ιερός ευαγγελιστής, σε μία απόδοση μεταφραστική: «Ένας νοικοκύρης φύτεψε αμπέλι. Το περιέφραξε, έσκαψε πατητήρι, έκτισε πύργο και το ενεπιστεύθη σε γεωργούς. Και ανεχώρησε σε άλλο τόπο. Όταν κόντευε η εποχή της καρποφορίας, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς, να πάρουν τη συγκομιδή. Οι γεωργοί, όμως, έπιασαν τους δούλους του και άλλον μεν έδειραν άλλον σκότωσαν κι άλλον ελιθοβόλησαν. Ξανάστειλε άλλους δούλους, περισσοτέρους από τους πρώτους. Και εις αυτούς έκαναν τα ίδια. Κατόπιν έστειλε τον υιό του, λέγοντας: «Θα ντραπούν τον υιό μου’’. Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον υιόν, είπαν μεταξύ των: ‘’Αυτός είναι ο κληρονόμος. Ελάτε να τον σκοτώσομε και να αρπάξομε την κληρονομιά του’’. Και αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν».

    «Όταν έλθει, λοιπόν, ο κύριος του αμπελώνος, τι θα κάνει σε εκείνους τους γεωργούς;», ερώτησε ο Κύριος. Του λένε: «Επειδή είναι κακοί, θα τους εξολοθρεύσει με τον χειρότερο τρόπο. Και θα δώσει το αμπέλι σε άλλους γεωργούς που θα του δίνουν τους καρπούς στην εποχή τους».

    Για να δώσομε ένα πολύ σύντομο ερμηνευτικό διάγραμμα αυτής της παραβολής, θα λέγαμε ότι νοικοκύρης είναι ο Θεός. Αμπέλι είναι ο λαός του. Γεωργοί είναι οι άρχοντες και οι ποιμένες του λαού. Φραγμός είναι η μη κοινωνία του λαού Του με τα έθνη -για να προφυλαχθεί, δηλαδή, θρησκευτικά- αλλά και η προστασία του λαού από εχθρικές επιβουλές. Πατητήρι είναι το θυσιαστήριον. Πύργος είναι ο ναός. Δούλοι είναι οι προφήται. Και ο Υιός είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

     Παρατηρούμε, αγαπητοί, ότι : Στην άρνηση των γεωργών να αποδώσουν τους καρπούς του αμπελώνος στον νοικοκύρη, στον Θεό δηλαδή, κακοποιούν τους απεσταλμένους του, που είναι διάκονοί Του. Τίθεται το ερώτημα: Γιατί κακοποιούνται οι διάκονοι του Θεού; Σε τι φταίνε; Θα μπορούσαμε να πούμε λίγους λόγους, για να δώσομε ένα διάγραμμα της ψυχολογίας των διωκτών.

        Πρώτον. Διότι καταχρώνται την περιουσίαν του Θεού. Είναι περίεργο πράγμα. Είναι περιουσία του Θεού. Γι'αυτό λέγεται «λαός περι-ούσιος». «Περιούσιος λαός» θα πει «η περιουσία του Θεού». Αυτήν, λοιπόν, την περιουσία, που ανήκει στον Θεό, αυτή τώρα έρχονται να την καταχραστούν οι γεωργοί. Δηλαδή οι άρχοντες του λαού. Είτε ανήκουν εις τον κλήρον, είτε ανήκουν εις την πολιτείαν. Αν δε σημειώσετε ότι οι Ισραηλίται ήταν ένας θεοκεντρικός λαός, που σήμαινε ότι οι πολιτικοί του ηγέτες, οι βασιλείς, οι κριταί κ.λπ. έπαιρναν το χρίσμα εκείνο το ίδιο που έπαιρνε και ο αρχιερεύς. Διότι ήσαν εξίσου υπεύθυνα πρόσωπα απέναντι εις τον Θεόν.

    Ακόμη, διότι εκλήθησαν να αποδώσουν καρπούς ο λαός δια των αρχόντων ή οι άρχοντες καλλιεργούντες το αμπέλι, δηλαδή τον λαό, για να αποδώσει καρπούς. Τι καρπούς; Καρπούς αγιότητος και ευσεβείας. Αυτοί, όμως, ηρνήθησαν. Είναι εκείνο που λέγει έτσι πολύ χαρακτηριστικά ο Κύριος δια των κακών οικονόμων στην Καινή, πια, Διαθήκη, που λέγει ότι: «Ο Κύριός μου; Αργεί να ‘ρθει. Τι; Α, η Δευτέρα Παρουσία. Κι αν υποτεθεί ότι θα έλθει». Λοιπόν αρχίζει να τύπτει, λέει, να χτυπά τους δούλους και τας παιδίσκας και να τρώγει και να πίνει μετά των μεθυόντων. Δηλαδή ο ευδαιμονισμός του εργάτου του Ευαγγελίου, η καλοπέραση και η αδιαφορία του η πνευματική, δια την καλλιέργειαν του λαού του Θεού.

      Λέει δε ο Κύριος, όπως ακριβώς και τελειώνει η παραβολή αυτή, θα έρθει σε ώρα που δεν θα περιμένει· και θα τον «διχοτομήσει». Αυτή η διχοτόμησις δεν είναι τίποτε άλλο παρά το χώρισμα ψυχής και σώματος, δηλαδή θα τον θανατώσει. «Καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ», η θέση του, «μετὰ τῶν ὑποκριτῶν». Φαίνεται ότι οι υποκριταί αυτού του τύπου, γιατί η υποκρισία έχει βεβαίως πολλές διαστάσεις και πλευρές, αλλά το να υποκρίνεσαι ότι είσαι εργάτης και διάκονος του Θεού και συ απλώς να καλοπερνάς και να αδιαφορείς για τον λαό του Θεού, είσαι υποκριτής. «Τὸ μέρος αὐτοῦ», λέει, «μετὰ τῶν ὑποκριτῶν». Και φαίνεται ότι οι υποκριταί κατέχουν, προσέξτε, τον πάτο της κολάσεως, τον πυθμένα της κολάσεως. Δηλαδή έκφρασις, εικόνα, ότι πρόκειται περί της μεγαλυτέρας αμαρτίας. Ο Κύριος δεν κατεδίκασε τους πόρνους και τους τελώνες και τις πόρνες. Όχι ότι καλά ‘κάναν. Άπαγε! Αλλά ότι θα μπορούσαν να σωθούν. Κατεδίκασε, όμως, τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς ως υποκριτάς· που εφαίνοντο μεν ότι φροντίζουν, αλλά δεν εφρόντιζαν για τίποτε. Εφαίνοντο μεν ευσεβείς, αλλά δεν ήσαν ευσεβείς. Αυτή είναι η φοβερή υποκρισία.

    Αλλά, εφόσον ηρνήθησαν να καλλιεργήσουν τον λαό του Θεού, επόμενον ήταν όταν ο Θεός θα ζητούσε απ’ αυτούς την καρποφορίαν -ήρθαν, λέει, οι δούλοι να ζητήσουν τον καρπόν, την συγκομιδή - επόμενον είναι αυτοί οι γεωργοί να μισήσουν τον Θεό. Κατ’ επέκτασιν, να μισήσουν και τους δούλους του Θεού. Αυτή είναι η ψυχολογία του ασεβούς. Είναι εκπληκτικόν. Ποιος μισεί τον Θεό; Εκείνος του οποίου η ζωή δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης πολύ χαρακτηριστικά· δηλαδή ο Κύριος το λέγει: «Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς -Πότε μισεί το φως; Και το φως είναι ο Χριστός. Πότε μισεί το φως; Όταν πράττει τα φαῦλα. Είναι δηλαδή ο βρωμιάρης, ο διεστραμμένος-  καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ (:δεν πλησιάζει το φως. Φοβείται ότι το φως θα πέσει και στις πιο μικρές γωνιές της ψυχής του, της υπάρξεώς του, των έργων του. Και τότε θα φανούν τα έργα του. Και τότε τι θα πει ο κόσμος. Δεν φοβάται τον Θεό. Φοβάται την κρίση του κόσμου. Δεν έρχεται, λοιπόν, προς το φως). Ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν (:Εκείνος ο οποίος ζει σωστά, όπως ο Θεός θέλει) ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα». Δεν έχει τίποτε να φοβηθεί. Αυτό που λέμε σήμερα «διαφάνεια».

     Ακόμη, ένας τρίτος λόγος. Η παρουσία του ευσεβούς και του διακόνου του Θεού, αυτόματα, αγαπητοί μου, δημιουργεί σύγκριση που δεν είναι καθόλου ανεκτή. Σύγκριση. «Α, εσύ είσαι αυτός κι εγώ είμαι αυτός. Δεν μου αρέσει καθόλου να αντιπαραβάλλομαι εγώ που ζω αμαρτωλά, άσωτα, ανήθικα, βρώμικα, άδικα, δεν με συμφέρει να συγκριθώ με εσένα. Μου είσαι, λοιπόν, οχληρός». Και λέγει εδώ ωραιότατα η «Σοφία Σολομῶντος», δίνει ένα ψυχογράφημα της περιπτώσεως, που είναι εκπληκτικό. Ακούστε. Βέβαια έχει πολλά. Εγώ σταχυολογώ κάτι: «Ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστιν καὶ ἐναντιοῦται τοῖς ἔργοις ἡμῶν καὶ ὀνειδίζει ἡμῖν ἁμαρτήματα νόμου καὶ ἐπιφημίζει ἡμῖν ἁμαρτήματα παιδείας ἡμῶν». «Πω», λέγει, «μας είναι δύσχρηστος άνθρωπος αυτός, διότι εναντιούται εις τα έργα μας. Δεν είναι των χνώτων μας άνθρωπος. Είναι κάτι άλλο. Και μας κοροϊδεύει τα αμαρτήματά μας. Και μας δυσφημίζει τον τρόπον με τον οποίον εμείς έχομε παιδαγωγηθεί».

    «Ἐγένετο ἡμῖν εἰς ἔλεγχον ἐννοιῶν ἡμῶν - και ξέρετε πολλές φορές χωρίς να ανοίγει ο δίκαιος το στόμα του. Μόνη η παρουσία του. Μόνο ο τρόπος της ζωής του. ‘’Μας έγινε’’, λέγει, ‘’ ἔλεγχος ἐννοιῶν ἡμῶν, δηλαδή έλεγχος της νοοτροπίας μας, του τρόπου με τον οποίον σκεφτόμαστε και ζούμε’’- · βαρύς ἐστιν ἡμῖν καὶ βλεπόμενος (:μας είναι ενοχλητικός και βαρύς και μόνο που τον βλέπομε), ὅτι ἀνόμοιος τοῖς ἄλλοις ὁ βίος αὐτοῦ, καὶ ἐξηλλαγμέναι αἱ τρίβοι αὐτοῦ (:γιατί δεν μοιάζει ο τρόπος που ζει και τα μονοπάτια της ζωής που περπατάει είναι διαφορετικά. -Είδατε ψυχογράφημα η Σοφία Σολομώντος;)» .

    «Θανάτῳ ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν (:Θα τον καταδικάσομε με θάνατον άσχημον)». Ο άσχημος θάνατος, αυτός που δεν έχει σχήμα, αυτός θα πει «ἂσχημος», είναι η δολοφονία, η δηλητηρίασις, η κακοποίησις, το κρέμασμα κ.λπ. Όπως κρέμασαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Όταν κανείς πεθάνει στο κρεβάτι του, ε, αυτός είναι ευσχήμων, καλό σχήμα έχει, ευσχήμων θάνατος. Ο άλλος που έχει, δεν το έχουν βρει, τον έχουν φάει τα σκυλιά, τα σκουλήκια, βρώμισε, είναι ο άσχημος θάνατος. Και λέγουν, λοιπόν, αυτοί: «Θα τον θανατώσομε, θα τον καταδικάσομε, θανάτῳ ἀσχήμονι». Ό,τι δηλαδή λέει η παραβολή των κακών γεωργών. Στέλνει προφήτες, δηλαδή δούλους ο Κύριος. «Α, ξύλο, λιθοβολισμός, σκότωμα». Κανείς προφήτης πράγματι, αγαπητοί μου, δεν γλύτωσε στη ζωή αυτή. Όλοι από τον λαό του Θεού, όχι από τον λαό, από τους άρχοντες του λαού, εθανατώθησαν με θάνατον ασχήμονα. Ενδεικτικά, ο προφήτης Ησαΐας, τον αναποδογύρισαν, τα πόδια πάνω, τα χέρια κάτω, τον κρέμασαν και τον πριόνισαν μέσα στα σκέλη με ξύλινο πριόνι. Είναι εκείνο το οποίον υπαινίσσεται ο Απόστολος στην προς Εβραίους επιστολή του, που λέει: «ἂλλοι δὲ ἐπρίσθησαν». Δηλαδή πριονίστηκαν. Φοβερό πράγματα, φοβερόν. Και ξύλινο, όχι σιδερένιο. Για να είναι ο θάνατος βραδύς. Φοβερόν!

    Υπάρχουν, όμως, και -ακόμη ένας τέταρτος λόγος, αν όχι και περισσότεροι, όπως σας είπα- και τα κακώς νοούμενα συμφέροντα αυτών των ανθρώπων που θίγονται. Οι Φαρισαίοι, ακούστε τι είπαν σε ένα συνέδριο κατά του Χριστού: «Ἐὰν ἀφῶμεν αὐτὸν οὕτω, πάντες πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν, καὶ ἐλεύσονται οἱ Ῥωμαῖοι καὶ ἀροῦσιν ἡμῶν καὶ τὸν τόπον καὶ τὸ ἔθνος». «Αν τον αφήσομε», λέγει, «τότε θα πιστεύσουν όλοι σε αυτόν και τότε θα ‘ρθουν οι Ρωμαίοι, θα μας βγάλουν από τον τόπον αυτόν, θα μας ξεσηκώσουν, πού θα μας στείλουν, τι θα γίνει…».

    Γιατί, άνθρωποι; Σεις δεν μιλούσατε για τον Μεσσία; Σεις δεν τον περιμένατε τον Μεσσία; Τι θα περιμένατε να είναι ο Μεσσίας; Κι ύστερα, ο Χριστός ήρθε ειρηνικά. Γιατί οι Ρωμαίοι θα εξεσηκώνοντο; Δεν έκανε καμία επανάσταση. Είπε να γνωρίσουν τον αληθινόν Θεόν και να ζήσουν όπως Εκείνος θα τους δίδασκε. Τι το παραπάνω; Τι το περίεργο; Τι το επαναστατικό, που θα μπορούσε να ενοχλήσει την ρωμαϊκή πολιτείαν; Στην πραγματικότητα έβλεπαν στα συμφέροντά τους. Σου λέει: «Δεν θα καλοπερνάμε καλά», διότι συμμαχούσαν οι άνθρωποι αυτοί, σαν δοσίλογοι στην πραγματικότητα, διότι συνηργάζοντο με τις ρωμαϊκές αρχές. Μην το ξεχνούμε αυτό. Σαν δοσίλογοι στην πραγματικότητα. Και τρώγαν και πίναν κ.λπ.

     Όλα αυτά τι κάνουν; Καθιερώνουν τους κακούς εργάτας. Μία εικόνα του γιατί μισούν τον Θεό και τους εργάτας Του. Αυτό είναι φανερό. Και έτσι, οι διάκονοι του Κυρίου να υφίστανται πάντοτε κίνδυνο και ακόμη να κινδυνεύει και αυτή η ίδια η ζωή τους. Γράφει η «Σοφία Σειράχ» στο 2^ο κεφάλαιο: «Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν». «Παιδί μου», λέει, «πήρες την απόφασιν να υπηρετήσεις τον Κύριον; Να το ξέρεις, θα μπεις σε πειρασμό». Και ο Κύριος προειδοποιεί και λέγει … είναι στο 10^ο κεφάλαιο Ματθαίου: «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· παραδώσουσιν γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς· καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε (:θα οδηγηθείτε)  ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν». «Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς· καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου».

      Ένα ζοφερό διάγραμμα της τύχης και της πορείας εκείνων οι οποίοι ομολογούν Χριστόν και κηρύσσουν Χριστόν. Αυτό, λοιπόν, είναι το όνομα του Χριστού; Τρομερό! Επικίνδυνο; Μην ξεχνάμε ότι πίσω από τους διώκτας κρύβεται ο μεγάλος αντίδικος, ο μεγάλος εχθρός, ο διάβολος. Μην το ξεχνούμε ποτέ! Είναι ο εχθρός του Χριστού. Μην το ξεχνούμε ποτέ αυτό. Γι'αυτό οι άνθρωποι που γίνονται όργανα του σατανά στο έργον να διώξουν τον Χριστόν, δαιμονίζονται όταν τους αναγγελθεί το όνομα του Ιησού Χριστού. Δεν το ανέχονται! Δεν μπορούν!

      Αν πάτε σε έναν μάγο και φοράτε σταυρό, θα σας πει να τον βγάλετε τον σταυρό, γιατί δεν μπορεί να κάνει τις ενέργειές του, φορώντας εσείς τον σταυρόν. Αν μου πείτε ότι έχουν εικόνες και έχουν άλλα πράγματα κ.τ.λ. θα σας απαντούσα: Είναι εγκλωβισμένες αυτές οι εικόνες. Όπως είναι ο άγιος Κωνσταντίνος και η αγία Ελένη που υπάρχει ο Τίμιος Σταυρός στη μέση, η εικόνα την οποία κρατούν οι αναστενάρηδες και κάνουν εκείνα τα οποία κάνουν, τα οποία είναι ειδωλολατρικά πράγματα, δηλαδή δαιμονικά, λατρεία δαιμονική, όμως γιατί δεν ενεργεί εκεί ο Τίμιος Σταυρός και οι άγιοι; Είναι εγκλωβισμένος ο Τίμιος Σταυρός και οι εικόνες των αγίων. Τι θα πει αυτό; Ο Θεός, για να τιμωρήσει αυτούς τους ανθρώπους, αίρει την ενέργειαν του Τιμίου Σταυρού, αίρει την ενέργεια των αγίων, για να μετέρχονται εκείνα που μετέρχονται και να πάρουν την καταδίκην την χειροτέρα που υπάρχει –αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη αυτό- της πλάνης. Την καταδίκην της πλάνης. Σε αφήνω να πλανάσαι.

    Έτσι, οι άνθρωποι οι οποίοι έτσι ενεργούν, ενεργούν έτσι επειδή, όπως λέγει η «Σοφία Σολομῶντος» είναι «τῆς ἐκείνου μερίδος», «Σοφία Σολομῶντος» 2,25. Είναι «τῆς ἐκείνου», του σατανά, «τῆς μερίδος». Δηλαδή του ανήκουν του σατανά. Είναι οι δαιμονάνθρωποι, οι σατανάνθρωποι, που ενεργούν με τον τρόπον αυτόν.

    Ακόμη, το βλέπει κανείς αυτό -ό,τι σας είπα προηγουμένως για τους Αποστόλους, και εις τους αρχιερατικούς κύκλους της εποχής των Αποστόλων. Φρικώδες! Το να είναι μία ιεραρχία, των Εβραίων, ήσαν πολλοί αρχιερείς, διότι τους άλλαζαν οι Ρωμαίοι, είχαν τον τρόπο τους, τον λόγο τους -Άννας, Καϊάφας και σία- αυτοί ήσαν παραδεδομένοι στις πολιτικές αρχές. Και οι άνθρωποι αυτοί, μάλιστα ο Άννας και ο Καϊάφας ήσαν Σαδδουκαίοι, δεν πίστευαν σε δαίμονες, σε αγγέλους, σε αθανασία ψυχής. Μόνον ότι ο Θεός υπάρχει και οι άνθρωποι υπάρχουν. Τίποτε άλλο. Συνεπώς γι’ αυτούς δεν είχε νόημα το θέμα της σωτηρίας. Δεν επίστευαν τους προφήτας. Γι'αυτό ο Κύριος, επιχείρημα τούς είπε για την αθανασία της ψυχής, όχι από τους προφήτας, αλλά από το βιβλίον της Ἐξόδου, γιατί μόνον τα πέντε βιβλία τα πρώτα της Παλαιάς Διαθήκης εδέχοντο. Τα άλλα 44 τα απέρριπτον! Φρικώδης κατάστασις!

     Σ’ αυτούς, λοιπόν, τους αρχιερατικούς κύκλους της εποχής των Αποστόλων, τι αποφάσεις είχαν λάβει για τον Χριστό; Ακούστε τι είπαν: «Ἀπειλῇ ἀπειλησώμεθα αὐτοῖς μηκέτι λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ μηδενὶ ἀνθρώπων (:Θα τους απειλήσομε με απειλήν, ώστε από δω και μπρος πια να μη μιλούν για το όνομα Αυτού -το όνομα του Χριστού- στους ανθρώπους)». Δεν τους συγκινεί, τους ταλαιπώρους, ότι άγγελος βγάζει τους Αποστόλους από την φυλακή. Και τους λέγει τι ο άγγελος; «Πηγαίνετε στον ναό εκεί και κηρύσσετε τα λόγια της σωτηρίας, του Ευαγγελίου». Και την άλλη μέρα, που τους είχαν βάλει στη φυλακή, τους είδαν εκεί. Πώς βγήκαν αυτοί; Τους έβγαλε ο άγγελος. Ούτε αυτό τους συγκινεί. Τίποτα. Αλλά τι κάνουν; Ακούστε:  «Καλέσαντες αὐτοὺς (:Τους ξαναπήραν πάλι, τους κάλεσαν, από τον ναό) παρήγγειλαν αὐτοῖς τὸ καθόλου μὴ φθέγγεσθαι μηδὲ διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ», Πράξεις 4^ο κεφάλαιο,1 8^ος στίχος. Τους παρήγγειλαν τι; Καθόλου να μην φθέγγονται, καθόλου να μην ομιλούν. Ούτε να διδάσκουν στο όνομα του Ιησού Χριστού.

     Και οι Σαδδουκαίοι; Γι’ αυτούς που σας είπα προηγουμένως, που ανήκον ο Άννας και Καϊάφας; Φρικώδες! Φρικώδες! Να μην πιστεύουν οι αρχιερείς! Να μην πιστεύουν! Φρικώδες! Αυτά περάσανε, ξέρετε, και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Μην το ξεχνάτε αυτό. Οι δε Σαδδουκαίοι, ακούτε: «Διαπονούμενοι (:Είχαν αγανακτήσει, είχαν κουραστεί) διὰ τὸ διδάσκειν αὐτοὺς - τους Αποστόλους, εννοείται- τὸν λαὸν καὶ καταγγέλλειν ἐν τῷ Ἰησοῦ τὴν ἀνάστασιν τὴν ἐκ νεκρῶν -την οποίαν δεν εδέχοντο-, ἐπέβαλον αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ ἔθεντο εἰς τήρησιν». Τους συνέλαβαν και τους έβαλαν στην φυλακή.

      Ώστε, λοιπόν, το όνομα του Χριστού είναι επικίνδυνον! Ναι. Και οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Χριστό και τους διακόνους Του. Γι'αυτό τους διώκουν. Ωστόσο, ο διάβολος κατάφερε, κατάφερε να δημιουργήσει έναν ακίνδυνον Χριστόν και κατ’ ακολουθίαν έναν ακίνδυνον Χριστιανισμόν· που να μη σώζει αυτός ο Χριστιανισμός. Και οι διάκονοι αυτού του ακινδύνου Χριστού και του ακινδύνου Χριστιανισμού, ποτέ μα ποτέ δεν διώκονται. Και μες στην Εκκλησία μας το ίδιο. Δεν διώκονται. Μόνο εκείνοι που αναφέρουν τον επικίνδυνον Χριστόν και διδάσκουν τον επικίνδυνον Χριστιανισμόν, αυτοί διώκονται.

     Οι διάκονοι του Χριστού, αγαπητοί μου, πρέπει να έχουν μία βιωματική αντίληψη των ειδοποιήσεων του Χριστού. Να το ξέρουν, τι έχουν να πάθουν. Τι μας είπε ο Κύριος; «Ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ᾽ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. Οὕτως γὰρ ἐδίωξαν τοὺς προφήτας τοὺς πρὸ ὑμῶν»· που αναφέρονται τώρα στην παραβολή των κακών γεωργών. Τι θα κάνουν; «Ὀνειδίσωσιν». Το πρώτο στάδιο, η πρώτη φάσις είναι ο ονειδισμός, ο καγχασμός. Και ο ψιθυρισμός: «Α, ο παπα Θανάσης, ο χαζός! Ο παπα Θανάσης, ο χαζός! Χαχα!». Γελούν. Γελούν! Μετά όταν δουν ότι τα πράγματα ζωηρεύουν, αρχίζει ο διωγμός. Και μετά αρχίζουν οι ρετσινιές. Τι είπε εδώ ο Κύριος; «Εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ᾽ ὑμῶν ψευδόμενοι». Αρχίζουν οι συκοφαντικές ρετσινιές.  Και το λένε με έναν τρόπο… ξέρουν, υπάρχει τρόπος:  «Α, αυτός; Αν ξέρατε τι κάνει. Αν ξέρατε ποιος είναι…». Ναι, ναι!

     Ακόμη, ο Κύριος μάς ειδοποιεί και μας είπε: «Καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ». «Ακόμη και οι σπιτικοί του μπορεί να σταθούν εχθροί του». Ακόμη ο Κύριος μάς είπε: «Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν καὶ φίλων, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν (:μερικούς από σας θα θανατώσουν) καὶ -το σπουδαίο:- ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου». Μερικοί Χριστιανοί μας σκανδαλίζονται επάνω σε αυτό το τελευταίο. «Ξέρετε», λέει, «δεν μας μιλούν, δεν…». Γιατί δεν σας μιλούν; Ζείτε ζωή ευσεβείας; Γι'αυτό; Και δεν χαίρεστε γι'αυτό; Αυτό δείχνει ότι δεν είσαστε όμοιοι με αυτούς. Πρέπει, σας είπα, να αποκτήσομε μίαν βιωματικήν αντίληψιν των λόγων του Κυρίου. Τι είπε; «Θα είσαστε μισούμενοι υπό πάντων». Γιατί; «Δια το όνομά μου». Όχι γιατί είμαστε κλέφτες και ό,τι άλλο. Όχι. Αλλά γιατί μόνο είμεθα ευσεβείς και δεχόμεθα τον «επικίνδυνον» Χριστόν. Δηλαδή τον σωστό, δηλαδή τον αληθινό· που είπε ότι θα ‘ρθει να κρίνει τον κόσμον.

      Ο διάκονος του Χριστού, ακόμη, παραδίδεται καθημερινά εις τον θάνατον. Λέει ο Απόστολος: «Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν». Δια τον Ιησούν. Και ο Αντίχριστος, ξέρετε, θα νικήσει τους αγίους. Λέει στο βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως»· 13,7: «Καὶ ἐδόθη αὐτῷ πόλεμον ποιῆσαι μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς». Ο Θεός να φυλάξει. Δεν θα τους νικήσει με το να τους κάνει απίστους. Αλλά με το να τους πολεμήσει και να τους θανατώσει. Και να τους υποβάλει σε μαρτύρια. Και θα νικηθούν. Με την έννοιαν ότι αυτός θα κυριαρχεί και εκείνοι θα διώκονται και θα κρύπτονται.

      Αγαπητοί, σεβασμιώτατε και αγαπητοί μου αδελφοί, αυτός είναι ο κλήρος του πιστού δούλου και του διακόνου του Χριστού. Να το πάρει απόφαση. Κινδυνεύει, γιατί είναι ο φορεύς της αληθείας και της πίστεως. Του προσβάλλουν την τιμή. Του προσβάλλουν την ζωή. Αλλά εκείνος μένει πάντοτε άμεμπτος και προτιμά να γίνεται ένας μάρτυς. Κι αν ο Θεός επιτρέψει το μαρτύριο, είναι γιατί θέλει να στεφανώσει τον άνθρωπό του και με το στεφάνι του μαρτυρίου. Μὴ ζηλώσῃ, λοιπόν, κανείς, σκανδαλιζόμενος, την παράταξη των κακών γεωργών. Γιατί αυτοί πάντοτε εγκληματούν και συνεχώς ανασταυρώνουν μέσα στην Ιστορία τον Χριστόν. Εμείς να προτιμήσομε την παράταξιν Κυρίου, την παρεμβολή Κυρίου, έστω και αν μαρτυρήσουμε. Και ο Κύριος θα είναι μαζί μας.

🔸507η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἀμέλεια.

†. Και πάλι, αγαπητοί μου, ο λόγος για την Βασιλεία του Θεού. Με κάθε τρόπο προσπαθεί ο Κύριος να τονίσει την αξία της Βασιλείας του Θεού. Εξάλλου, με τον τονισμόν αυτόν, θέλει να προβάλει το νόημα της υπάρξεως· το νόημα της υπάρξεως της ανθρωπίνης. Δηλαδή το νόημα, ο σκοπός για τον οποίον επλάσθη και υπάρχει ο άνθρωπος. Αυτό είναι το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου.

    Προσπαθούν, μάλιστα, οι φιλοσοφούντες, να εντοπίσουν αυτό το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου, αλλά διαρκώς πελαγοδρομούν· επειδή δεν καταδέχονται να πάρουν την απάντηση από τον λόγον του Θεού. Προσπαθούν μόνο με το μυαλό τους να βρουν ποιο είναι το νόημα που υπάρχει ο άνθρωπος. Δεν το βρίσκουν όμως. Δεν είναι δυνατόν να το βρουν. Γιατί το θέμα, είναι θέμα αποκαλύψεως. Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να αποδέχονται το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου και εκτός Θεού.

      Όμως, η αγάπη του Θεού μάς απεκάλυψε, γιατί, θα επαναλάβω, χρήζει αποκαλύψεως το θέμα, ποιος είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Και είναι βέβαια, πολύ απλά, η Βασιλεία του Θεού.

     Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, που είναι η παραβολή των γάμων του υιού του βασιλέως, φαίνεται όχι μόνον η αγάπη του Θεού για μας, αλλά κυρίως η στάση του ανθρώπου έναντι αυτής της προσφοράς. Και αποστέλλει ο Κύριος τους δούλους Του να καλέσει τους ανθρώπους. Και η μία κατηγορία, κατά την παραβολή την σημερινή που ακούσαμε, περιφρονεί: «Οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν». Σαφώς.

    Η δεύτερη κατηγορία αμελεί. Λέγει: «Οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον». Και η τρίτη κατηγορία παίρνει στάση εχθρική έναντι του καλούντος: «Οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν». Και ο Κύριος των γάμων, λέγει: «Ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι». Φυσικά, ήταν ο λαός, σε ένα πρώτο πλάνο τοποθετήσεως του πράγματος, ήσαν οι Εβραίοι, ο λαός των Εβραίων.

    Και τώρα ο Κύριος στρέφεται προς τους εθνικούς, προς τους ειδωλολάτρας. Γι΄αυτό τονίζει στους δούλους Του, που είναι οι Απόστολοι και όλοι οι εργάται του Ευαγγελίου: «Πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν (:εις τους δρόμους της υφηλίου), καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους». «Όσους βρείτε, καλέσατέ τους εις τους γάμους»· που είναι οι γάμοι του υιού του βασιλέως - ο Υιός του Βασιλέως είναι ο Χριστός, είναι η Βασιλεία του Θεού. Γιατί η Βασιλεία του Θεού παρίσταται σαν γάμος, σαν πολλά άλλα πράγματα, αλλά και σαν τραπέζι.

       Εμείς, όμως, σε ποια κατηγορία, αγαπητοί μου, ανήκομε από τους καλεσμένους; Ίσως όχι βεβαίως εις τους αρνητάς. Δεν λέμε: «Όχι, δεν θέλω!». Αλλά ούτε και εις τους διώκτας· ώστε να πάρομε μίαν εχθρικήν στάσιν έναντι του καλούντος. Αλλά σίγουρα ανήκομε εις την δευτέρα κατηγορία. Εις τους αμελήσαντας. Όχι βέβαια όλοι. Αλλά πολλοί από ημάς ανήκομε εις τους αμελήσαντας. Πώς αλλιώτικα εξηγείται, όταν χρόνια ολόκληρα είμαστε Χριστιανοί και ζήτημα είναι αν κάναμε ένα βήμα προς τα μπρος. Ζήτημα είναι. Μας λείπει η θερμότητα. Γιατί μας διακρίνει η αμέλεια. Μας διακρίνει η ακηδία του πνευματικού βίου. Ακηδία. Θα λέγαμε ότι η ακηδία (ἀ + κήδομαι, «κήδομαι» θα πει φροντίζω· ἀ - κηδία, το στερητικόν άλφα, που θα πει δεν φροντίζω, έχω αναμελιά, δηλαδή αφήνω τα πράγματα έτσι, αμελώ) είναι το αμάρτημα του συγχρόνου Χριστιανού. Και η ακηδία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, που εμποδίζουν προς τον δρόμον της σωτηρίας.

    Τι είναι η αμέλεια; Η ακηδία; Τι είναι; Οι Πατέρες μάς λέγουν ότι είναι «δεινός καί βαρύς δαίμων». Λέγει ο άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος: «Είναι η πνευματική, κυρίως, ανεμελιά, η αδιαφορία για την σωτηρία». Οι νηπτικοί Πατέρες τής αποδίδουν τα εξής συνώνυμα: «Ραθυμία, ατονία, ὂκνος – «ὂκνος» θα πει τεμπελιά- χαύνωσις». Πνευματική χαύνωσις. Γι'αυτό και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος την προσδιορίζει: «Ἀκηδία ἐστὶ πάρεσις (:παράλυσις, χαύνος, παράλυσις) ψυχῆς καὶ νοὸς ἔκλυσις -«ἔκλυσις» θα πει εξασθένησις του νου-, ἀσκήσεως ἀμέλεια -δηλαδή παραμέλησις ασκήσεως-, κοσμικῶν μακαρίστρια –Βέβαια· μακαρίζει τους κοσμικούς, τους οποίους ζηλεύει και θέλει να ζήσει, Θεοῦ διαβλήτωρ (:διαβάλλει τον Θεόν) ὡς ἀσπλάχνου καὶ ἀφιλανθρώπου, ἐν προσευχῇ ἀτονοῦσα (:και στην προσευχή ατονεί και τεμπελιάζει)». Όλα αυτά είναι η αμέλεια, είναι η ακηδία. Είδατε με πόσα είναι στολισμένη;

      Έτσι, στο θέμα ,αγαπητοί μου, της σωτηρίας υπάρχει πάντοτε μία πρόφασις για αναβολή. Το παιδί λέει: «Α, καλά, όταν θα μεγαλώσω». Ο νέος: «Ε, όταν δεν είμαι πια νέος θα φροντίσω για τη σωτηρία μου». Ο άνδρας; «Όταν θα γεράσω». Ο ηλικιωμένος; «Όταν θα πάρω σύνταξη». Και ο συνταξιούχος: «Έχω καιρό ακόμη». Έτσι σκέπτονται κι έτσι μιλάνε και έτσι λέγουν. Και όμως η Γραφή μάς ειδοποιεί και μας λέγει: «Ἰδοὺ νῦν (:Ιδού τώρα, να, τώρα) καιρὸς εὐπρόσδεκτος (:καιρός να γίνεις δεκτός από τον Κύριον), ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας (:να, σήμερα είναι η ημέρα της σωτηρίας)». Όχι άμα θα γεράσεις. Πόσοι από αυτούς που λέγουν ότι  «Θα γεράσω», «Θα πάρω σύνταξη», «μετὰ ταῦτα, μετὰ ταῦτα…» και δεν προλαβαίνουν να εξομολογηθούν. Πολλές φορές δεν προλαβαίνει ο ιερεύς, πολλές φορές οι ίδιοι παθαίνουν ένα εγκεφαλικό, μία συγκοπή καρδίας. Το θέμα είναι ότι φεύγουν από τον κόσμον αυτόν έτσι. Έχει κλείσει η θύρα του ελέους. Γιατί οι ίδιοι δεν ήθελαν ποτέ, μα ποτέ να την χρησιμοποιήσουν.

     Γι'αυτό, αγαπητοί μου, πολύ χαρακτηριστικά, γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ότι: «Ἀκηδία περιεκτικός ἐστι θάνατος». Περιεκτικός. Δηλαδή «όλα τα μαζεύει η ακηδία, ό,τι κακό, για να αποφέρει τελικά τον θάνατον». Και οι Πατέρες λέγουν ότι: «Ἡ ἀκηδία στήκει ἐπὶ πάσῃ ἀρχῇ». «Στέκεται πάντοτε στην αρχή του κάθε πράγματος». Γι'αυτό λέγεται αυτό το πολύ γνωστό ότι: «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Που σημαίνει: «Υπερνίκησες, αδελφέ μου, την ακηδίαν; Είσαι ήδη εις το μισόν έργον». Βλέπετε πόσο φοβερό πράγμα είναι αυτή η τεμπελιά η πνευματική.

    Όμως οι Πατέρες μάς λέγουν ότι η ακηδία στηρίζεται στην άγνοια και εις την λήθην. Έτσι μας λέγουν οι Πατέρες. Είναι δε αυτά πολύ καλά γραμμένα εις τον πρώτον τόμον της Φιλοκαλίας, αν το θέλετε. Και τα τρία μαζί αποτελούν του διαβόλου τρεις ισχυρούς γίγαντες, που με αυτούς τους γίγαντες πολεμά τον άνθρωπον και την σωτηρία του. Και θεωρούνται αυτά τα τρία πάθη, τα υποστηρίγματα όλων των άλλων παθών.

     Αλλά τι είναι η άγνοια; Για να περάσομε τώρα εις την άγνοιαν. Είναι η μη γνώσις. Κυριότατα του αληθινού Θεού και του νόμου Του. Δεν γνωρίζομε. Δεν ξέρομε. Δεν ξέρομε Ποιος είναι ο Θεός. Δεν ξέρομε. Ο Απόστολος Παύλος μάλιστα επιπλήττει τους Κορινθίους, όταν τους έγραφε «Ἀγνωσίαν Θεοῦ τινὲς ἔχουσιν». «Μερικοί από σας έχετε», λέγει, «αγνωσίαν Θεού». Σε τι; Των ενεργειών του Θεού, των ιδιοτήτων του Θεού, των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Συγκεκριμένα εκεί, στο σημείο που μιλάει γι'αυτό ο Παύλος, είναι τούτο: Δεν πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών. Γιατί; Γιατί δεν μπορούσαν να φανταστούν την δύναμη του Θεού, ότι μπορεί να αναστήσει και νεκρούς. Γι'αυτό τους λέγει ότι μερικοί από σας έχετε αγνωσίαν Θεού.

     Ξέρετε, είναι βαρύ το παράπτωμα να φθάνομε να μην έχομε την γνώση του Θεού. Και με την άγνοιά των οι άνθρωποι γίνονται τελικά άσχετοι του Θεού. Λέμε πολλές φορές, α, μπαίνει κάποιος μέσα, τα χέρια στις τσέπες -έτσι, ένα παραδειγματάκι- κινείται από δω και από κει, δεν πάει να προσκυνήσει τις εικόνες και λέμε: «Αυτός είναι άσχετος από τον χώρον του ναού, της Εκκλησίας, άσχετος». Ή έρχονται, κάτι που μας συμβαίνει τόσο πολύ συχνά, ιδίως τώρα το καλοκαίρι, έρχονται πούλμαν οι οποίοι… -όχι όλοι βέβαια οι εκδρομείς, όχι όλοι, κάποιοι είναι προσκυνηταί, αλλά κάποιοι άλλοι είναι απλώς τουρίστες. Μπαίνουν μέσα, ρίχνουν μία ματιά, ενοχλούν και βγαίνουν έξω. Πώς τους λέμε; «Αυτοί ήσαν άσχετοι». Δεν έχουν καμία σχέση. Ούτε με τον λόγο του Θεού, ούτε με την Εκκλησία και είναι ένα, πραγματικά, δυστύχημα.

     Είναι ακόμη η άγνοια της αμαρτίας. Δεν γνωρίζουν σήμερα οι άνθρωποι το μέγεθος της αμαρτίας. Τι είναι αμαρτία; Δεν το γνωρίζουν. Κι όταν πεις για πράγματα βαρύτατα, όπως είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, φερειπείν η γαστριμαργία, είναι το πρώτο θανάσιμο αμάρτημα. Μετά είναι η πορνεία κ.ο.κ. Είναι …- το φαντάζεσθε, αλήθεια; Είναι η λύπη. Η αξεπέραστη λύπη. Γιατί έχασες τον άνδρα σου, γιατί έχασες την γυναίκα σου, και δεν μπορείς να παρηγορηθείς. Δεν παρηγορείσαι με τίποτα! Και αυτή η λύπη τελικά σε οδηγεί εις τον θάνατον της ψυχής. Πάντως, γι'αυτό και λέγονται «θανάσιμα αμαρτήματα». Δηλαδή αμαρτήματα που εάν κανείς δεν τα προλάβει και δεν μετανοήσει, οδηγούν εκ του ασφαλούς εις τον θάνατον της ψυχής. Αυτό το πράγμα δεν το ξέρομε. Το αγνοούμε. Έχομε την άγνοια και της αμαρτίας, αλλά και του μεγέθους της και της ποιότητός της.

      Ακόμη προεκτείνεται αυτή η άγνοια και εις την χριστιανικήν ανθρωπολογίαν και κοσμολογία. Τι εννοούμε με αυτό, αγαπητοί; Προσέξατέ το. Χριστιανική ανθρωπολογία θα πει ποια είναι η χριστιανική αντίληψις περί ανθρώπου: Από τι αποτελείται, ποιος είναι ο προορισμός του κ.ο.κ. Έτσι οι άνθρωποι αγνοούν αυτήν την χριστιανικήν ανθρωπολογία. Αλλά αυτό είναι καίριο. Αν αγνοείς ποιος είσαι, πού πας, τι κάνεις, από τι αποτελείσαι, ποια είναι η σχέση σου με τον Θεό, αν και μπορείς να έχεις σχέση με τον Θεό, κ.ο.κ. όλα αυτά αποτελούν άγνοια, η οποία είναι φοβερή. Αλλά και άγνοια της χριστιανικής κοσμολογίας: Ότι το σύμπαν αυτό είναι δημιούργημα, βεβαίως κατά βουλήν των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, αλλά κατά εκτέλεσιν έργον του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, της Ενυποστάτου Σοφίας, του Θεού Λόγου, του μετέπειτα Ενανθρωπήσαντος Ιησού Χριστού.

    Βρίσκομε πολλά στραβά μέσα εις το σύμπαν, επάνω στη γη μας. Νομίζομε ότι είναι στραβά, νομίζομε! Προσέξατέ το. Εδώ λέμε… έτσι είναι ένα μικρό παράδειγμα, «να σκοτώσομε τους λύκους, μας κάνουνε κακό». Κάποια στιγμή αντιλαμβανόμεθα ότι χαλάμε την ισορροπία της Δημιουργίας. Ξέρετε πιο πολλά εσείς. Και λέμε, «α, να αφήσομε τώρα τους λύκους. Γιατί ο Θεός έκανε τους λύκους;», λέμε. «Δεν είναι κάτι κακό;». «Γιατί ο Θεός έκανε τα κουνούπια και τις μύγες;». Κ.ο.κ. Δεν έχομε βαθύνει σε όλα αυτά τα γιατί. Και τι κάνομε; Παλινδρομούμε, κάτι καταλαβαίνομε, επανερχόμεθα εις την πρώτην θέση κ.ο.κ.

   Έτσι πραγματικά το σύμπαν είναι φοβερά σοφό. Έχει όρια που δεν υπερβαίνει, σύνορα που δεν ξεπερνά. Εκείνο που λέει δια την θάλασσα ο Ψαλμωδός: «Ὅριον ἔθου, ὃ οὐ παρελεύσεται». «Έβαλες όριον και λες στην θάλασσα: ‘’Δεν θα το ξεπεράσεις’’». Είναι όλα πάρα πολύ σοφά πράγματα. Έτσι ο Θεός δημιουργεί τα όρια και τις ισορροπίες. Αυτό, όμως, εμείς δεν το καταλαβαίνομε. Και αρχίζομε να στρεφόμεθα εναντίον του Θεού: «Και γιατί αυτό να είναι έτσι και γιατί εκείνο είναι έτσι;»... -Αν ο Ιησούς Χριστός έλεγε ότι: «Άνθρωποι, ξέρετε Ποιος είμαι; Είμαι η Ενυπόστατος Σοφία - είναι γραμμένο μόνο μία φορά και έμμεσα μάλιστα στην Καινή Διαθήκ -. Είμαι η Ενυπόστατος Σοφία .Είμαι ο Θεός Λόγος. Είμαι Εκείνος που έκανα τα πάντα». «Α, Εσύ είσαι Εκείνος που έκανες τα πάντα, και τα βλέπομε όλα στην Δημιουργία στραβά! Έλα τώρα να σε πιάσομε και να σε σκοτώσομε».

         Βέβαια, από άλλο λόγο τον εσκότωσαν τον Κύριο και Τον κρέμασαν. Πού να εγνώριζαν τα πάντα; Και ξέρετε γιατί απεκρύβη από τα μάτια των ανθρώπων; Για να μη μεγαλώσει, μεγενθυνθεί η αμαρτία τους στον βαθμό των δαιμόνων. Οι δαίμονες γνωρίζουν Ποιος έκανε την Δημιουργία. Βεβαίως. Λοιπόν; Λοιπόν, καταλαβαίνετε, αγαπητοί, όλα αυτά αποτελούν την λεγομένην Χριστιανικήν Κοσμολογίαν. Έτσι, χριστιανική κοσμολογία και χριστιανική ανθρωπολογία δεν μας είναι γνωστά. Και είναι μεγάλο αυτό δυστύχημα.

       Προεκτείνεται ακόμη η άγνοια… συγνώμη, βέβαια η άγνοια ενισχύεται από τον άλλον γίγαντα, που λέγεται, σας είπα… συγνώμη, η άγνοια ενισχύεται από τον άλλο γίγαντα της ακηδίας. Πολύ, πάρα πολύ. Η άγνοια του Θεού στάθηκε το κυριότερο σύμπτωμα του μεταπτωτικού ανθρώπου. Έρχεται τώρα ο Παύλος και λέγει εις τους Αθηναίους: «Τοὺς μὲν οὖν χρόνους τῆς ἀγνοίας ὑπεριδὼν -δηλαδή ξεπέρασε-  ὁ Θεός, τὰ νῦν (:τώρα)  παραγγέλλει τοῖς ἀνθρώποις πᾶσι πανταχοῦ μετανοεῖν». Το αντιπαρέρχεται ο Θεός το θέμα της αγνοίας. Το αντιπαρέρχεται και λέγει: «Άνθρωποι, ελάτε τώρα να μετανοήσετε». Γι’ αυτό επιμένει ο Ιερός Ιουστίνος και λέγει: «Μὴ τέκνα ἀγνοίας μένωμεν (:Να μη μένομε παιδιά της αγνοίας)».

        Η άγνοια οδηγεί, πρώτιστα, εις την ειδωλολατρίαν και εις τον σατανισμόν. Διότι από την στιγμήν που θα φύγει από τον οπτικό μου ορίζοντα η γνώσις του Θεού, τι βλέπω; Αυτό που βλέπω μπροστά μου· τον ουρανό, τα σύννεφα, τα βουνά, τα ποτάμια, τις θάλασσες και τα θεοποιώ. Και γίνομαι ειδωλολάτρης.

     Από άγνοια, πολλοί προσέρχονται στη μαγεία, στον πνευματισμό, στην μαντεία, και ό,τι συναφές. Και βασική αιτία της αγνοίας είναι η μη μελέτη και ακρόασις του λόγου του Θεού.  Δεν μελετούμε, για να μάθομε και να φωτιστούμε. Γι'αυτό λέγει ο Μέγας Βασίλειος: «Μηδεὶς ἄγνοιαν προφασιζέσθω». «Κανείς», λέει, «να μην προφασίζεται την άγνοια». Και επιμένει ο Ιερός Χρυσόστομος πάνω σ’ αυτό και λέγει: «Μέγας κρημνὸς καὶ βάραθρον βαθὺ τῶν Γραφῶν ἡ ἄγνοια». Αγνοείς τις Γραφές; Κρημνός μέγας, βάραθρον! Και θα συμπληρώσει ο ιερός Πατήρ: «Μεγάλη προδοσία σωτηρίας τὸ μηδὲν ἀπὸ τῶν θείων εἰδέναι νόμων (:Μεγάλη προδοσία της σωτηρίας, όταν δεν ξέρεις τους νόμους του ήθους, της ηθικής). Τοῦτο καὶ αἱρέσεις ἔτεκεν (:Γέννησε και αιρέσεις αυτή η άγνοια δηλαδή), τοῦτο καὶ βίον διεφθαρμένον εἰσήγαγε (:η άγνοια αυτή εισήγαγε και βίον διεφθαρμένον), τοῦτο τὰ ἄνω κάτω πεποίηκεν(:Όλα τα ανακάτεψε. Τα πάνω κάτω τα έκανε)».

     Μένει ο τρίτος γίγας του κακού, αγαπητοί, που είναι η λήθη. Η λήθη. Τι είναι η λήθη;  «Ἡ λήθη –λέγουν οι Πατέρες-, ἡ τῆς ἀγνοίας ἀδελφὴ καὶ συνεργὸς καὶ συνέριθος». «Είναι», λέγει, «αδελφή της αγνοίας και βοηθός -«συνέριθος»- και συνεργός της». Τι είναι η λήθη; Η λησμοσύνη της γνώσεως. Αυτό που έμαθες και το ξέχασες. Γι'αυτό, ό,τι μάθαμε πρέπει να το επαναλαμβάνομε. Η επανάληψις είναι η μητέρα όλων των επιστημών.

    Η λήθη αναφέρεται σε πολλούς τομείς. Αλλά η λήθη του Θεού είναι η πιο σοβαρή. Συνέβη εις τους απογόνους του Αδάμ. Δηλαδή ξέχασαν τον Θεό σιγά σιγά. Ύστερα από την δεύτερη, τρίτη γενεά προχωρούμε, μάλιστα όταν οι λαοί, οι άνθρωποι άρχισαν να εξαπλούνται επί της Γης, εξέχασαν τον αληθινόν Θεόν. Γι'αυτό έπεσαν εις την ειδωλολατρίαν.

   Ακόμη, μία μνήμη που πρέπει να μένει, γιατί αν την καλύψει η λήθη, μυριάκις αλλοίμονο, είναι η εορτή. Αυτό που λέμε: εορτή. Γι'αυτό οι εχθροί του Θεού, ξέρετε, τι λένε; Και το’ χουνε βάλει και μπροστά: «Δεῦτε καταπαύσωμεν πάσας τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς». «Ελάτε», λέει, «να καταργήσομε όλες τις γιορτές του Θεού που γίνονται επάνω στη γη». Το αναφέρει ο Ψαλμωδός εις τον 73^ον Ψαλμόν. Θέλετε μία παρένθεση; Και επί εθνικού επιπέδου αυτό υπάρχει. Ελάτε να καταργήσομε και τις εθνικές γιορτές, για να ξεχάσομε. Θέλετε κάτι περισσότερο; Να βγάλομε και από τα βοηθήματα των παιδιών στο σχολείο ποιοι υπήρξαν εχθροί μας κ.τ.λ. κ.τ.λ. για να μην έχομε έχθρα. Την έχουν, όμως, οι άλλοι την έχθρα. Εμείς, -να το πω;- οι εξυπνάκηδες! Οι εξυπνάκηδες! Οι άλλοι διατηρούν την μνήμη. Και γίνονται για μας, το βλέπετε, γίνονται απειλή.

   Έχομε και την λήθη των εντολών του Θεού. Έρχεται και η λήθη και του νοήματος της υπάρξεως. Αγαπητοί μου, παρακολουθώ μια εκπομπή μιας ώρας, με έναν Πανεπιστημιακό διδάσκαλο και με έναν δημοσιογράφο. «Ποιο είναι το νόημα της υπάρξεως». Πηγαίνομε για την πέμπτη εκπομπή και ακόμα δεν είπαν τίποτε. Βάλαν και έναν κληρικό συνομιλητή μέσα. Δεν είπαν ακόμα τίποτα. Με δύο λόγια η απάντησις: «Η Βασιλεία του Θεού». Αλλά δεν είναι, όμως, δύο λόγια όταν δεν πιστεύομε εις τον Χριστόν. Και τότε αρχίζει ο τραγελαφισμός του νου του ανθρώπου, να φιλοσοφεί και να φιλοσοφεί, γιατί δεν δέχεται την αποκάλυψη του Θεού.

      Η λήθη σκοτίζει τον πνευματικόν ορίζοντα και χάνει ο άνθρωπος την επίγνωση ακόμη και των καιρών και την εσχατολογία. Έσχατοι καιροί. «Πού το βλέπεις;», σου λέει ο άλλος. Η λήθη οδηγεί και στην απώλεια, ακόμα, και της Ορθοδοξίας μας.

        Αγαπητοί, οι καλεσμένοι στον γάμο του υιού του βασιλέως, που είναι η Βασιλεία του Θεού, λέγει «ἀμελήσαντες ἀπῆλθον». Και όπως είδαμε, η αμέλεια ενισχύεται από την αγνωσία, ενισχύεται και από την λήθη. Θα πρέπει να υπενθυμίζομε διαρκώς ότι η αμέλεια με την άγνοια και την λήθη είναι θανάσιμον αμάρτημα. Είναι το αμάρτημα, σας είπα, το κατεξοχήν του αιώνος μας. Βαριούνται οι άνθρωποι να ζήσουν την πνευματική ζωή. Εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να αντιστεκόμεθα με την εγρήγορση. Να είμαστε ξύπνιοι, ξυπνητοί. Είναι θέμα ζωτικότατο, που αφορά στη σωτηρία μας. Και μόνον αν κατανοήσομε τον κίνδυνο, θα ενεργοποιήσομε την κάθε μας στιγμή.

       Ο Κύριος να μας ελεεί. Αμήν.

🔸814η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

†. Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, κατά προοδευτικόν τρόπον, μας εισάγει εις την εορτήν της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, έτσι που δημιουργείται ένας εορταστικός κύκλος, ώστε την κυρία εορτή, 14 Σεπτεμβρίου, να πλαισιώνουν δύο Κυριακές. Η μία προ της Υψώσεως -η σημερινή- και η άλλη μετά την Ύψωσιν. Σε αυτές τις δύο Κυριακές, υπάρχουν ανάλογα ευαγγελικά αναγνώσματα, σταυρώσιμα, ώστε η μεν πρώτη Κυριακή είναι προφωνήσιμος της εορτής ( προ- φωνή), η δε δευτέρα Κυριακή είναι ο απόηχος της εορτής.

     Ακόμη, μεταξύ της εορτής της Μεταμορφώσεως, 6 Αυγούστου και της Υψώσεως, 14 Σεπτεμβρίου μεσολαβούν 40 ημέρες. Συμπεριλαμβανομένων των δύο ημερών της 6^ης και της 14^ης. Επειδή η Μεταμόρφωσις συνέβη ολίγον προ του Πάθους, όπως μας λέγουν οι Ιεροί Ευαγγελισταί, όμως κάπου τον Φεβρουάριο· διότι τον Μάρτιον έγινε η Σταύρωσις του Χριστού. Συνεπώς ολίγον προ του Πάθους πρέπει να ήταν ίσως κάπου τέλη Φεβρουαρίου. Κάπου εκεί. Η Εκκλησία μας όμως, για να προβάλει άλλη μία φορά τον Τίμιον Σταυρόν, εκτός από την Μεγάλη Παρασκευή, αφού μάλιστα, την ημέρα της Υψώσεως, στις 14 του μηνός, είναι μεγαλοπαρασκευάτικη. Αναφέρεται ακριβώς σε ευαγγελική περικοπή που διαβάζομε και την Μεγάλη Παρασκευή. Με σκοπό η Εκκλησία μας πάντοτε να δημιουργήσει μία νέα Μεγάλη Παρασκευή. Γι'αυτό είναι και η ημέρα εκείνη ημέρα νηστείας. 14 Σεπτεμβρίου έχομε νηστεία. Εκτός αν συμπέσει Σάββατο ή Κυριακή, που έχομε κατάλυση μόνον ελαίου.

    Αλλά γιατί αυτή η προβολή που επιθυμεί τόσο η Εκκλησία; Διότι η παρουσία του Τιμίου Σταυρού δίδει όλο το νόημα του Χριστιανισμού. Ο Σταυρός είναι η προβολή της αγάπης του Θεού, αλλά και η προβολή της θυσίας του ανθρώπου χάριν του Θεού. Θα το δούμε στη συνέχεια.

    Αλλά ας δούμε, έτσι, τα πράγματα, να τα βάλομε στη σειρά, πώς κατ’ αρχάς προτυπώνονται όλα αυτά, σε σχέση με τον Τίμιο Σταυρό, ακόμη και από αυτήν την Παλαιά Διαθήκη. Το σύμβολον του Τιμίου Σταυρού, σαν σύμβολον αγάπης του Θεού και σωτηρίας του ανθρώπου, υπάρχει – θα το δούμε - σε πλείστα όσα σημεία, πλείστα-πλείστα, αναρίθμητα, επιτρέψατέ μου να το πω και κυριολεκτώ, σημεία της Παλαιάς Διαθήκης. Και η πιο μικρή κίνησις που γίνεται στην Παλαιά Διαθήκη προτυπώνει τον Τίμιον Σταυρόν.

      Αλλά θα αναφέρομε μόνον, χάριν της συντομίας, τρία σημεία. Ο λαός του Θεού, ένα πρώτο σημείο, πέρασε την Ερυθρά Θάλασσα και σώθηκε με δύο μόνον κινήσεις της ράβδου του Μωυσέως, που απετέλεσαν σταυρό. Διότι εκτύπησε την Ερυθρά Θάλασσα κάθετα, έγινε ξηρά, επέρασαν και κατ’ εντολή του Θεού, εκτύπησε με το ραβδί του πάντοτε εκείνο που επετέλεσε και τις δέκα πληγές εις την Αίγυπτον, ξανακτύπησε την Ερυθρά Θάλασσα οριζόντια και έκλεισε η θάλασσα. Συνεπώς εκεί επετελέσθη το σημείον του Τιμίου Σταυρού. Γι'αυτό οι ιεροί υμνογράφοι λένε στον πρώτον ειρμόν, στον ειρμόν της πρώτης ωδής: «Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς…». Πώς εχάραξε τον σταυρόν ο Μωυσής; Μ΄ αυτόν τον τρόπον που σας είπα. Χτύπημα έτσι, χτύπημα έτσι(Ι — = ✚).

      Ακόμη, για να αντιμετωπισθούν οι πρώτοι πολεμήσαντες τον λαό του Θεού, που ήσαν οι Αμαληκίται, οι πρώτοι που επολέμησαν τους Εβραίους εις την έρημον, έπρεπε, κατ’ εντολήν του Θεού, όλη μέρα που εγίνετο η μάχη των Ισραηλιτών με τους Αμαληκίτας, ο Μωυσής να είχε απλωμένα τα χέρια του σε τύπο σταυρού. Όλη μέρα έπρεπε να είναι έτσι. Ανέβηκαν επάνω σε ένα βουνό, στην κορυφή κι εκεί έπρεπε να έχει ο Μωυσής διαρκώς τα χέρια του έτσι! Επειδή, όμως, ήτο ηλικιωμένος - α, σημειώσατε ότι όταν κατέβαζε τα χέρια του ο Μωυσής, τότε νικούσαν οι Αμαληκίται. Κι όταν ανέβαζε τα χέρια του ο Μωυσής, τότε νικούσαν οι Ισραηλίται. Επειδή όμως, σας είπα, ήταν ηλικιωμένος άνθρωπος, είχε δε μαζί του δύο συνοδούς, τον αδερφό του τον Ααρών και τον Ωρ, αυτοί τότε ήσαν κάτω από τα χέρια του και ο μεν ένας κρατούσε το ένα του χέρι -  διότι και εμείς και νεότεροι να είμαστε και υγιείς να είμαστε, μία ολόκληρη ημέρα να έχομε τα χέρια μας εκεί απλωμένα, δεν μπορούμε, αδύνατον- και του κρατούσε ο Ααρών το ένα του χέρι και ο Ωρ το άλλο του χέρι. Και έτσι όταν έκλεισε η ημέρα, έδυσε ο ήλιος, οι Ισραηλίται ήσαν νικηταί εις τον πόλεμον αυτόν. Πώς ενίκησαν; Ενίκησαν με την άκτιστον ενέργειαν του Τιμίου Σταυρού. Προσέξτε τι είπα. Την άκτιστον ενέργειαν. Ενέργεια που είναι άκτιστος. Δεν αποτελεί, δηλαδή, δημιούργημα. Όλες οι ενέργειες οι άκτιστες απορρέουν από τον αιώνιον Θεόν. Λοιπόν, δυνάμει αυτής της ακτίστου ενεργείας του Τιμίου Σταυρού, προ του ιστορικού Σταυρού, που στήθηκε εις τον Γολγοθά, ενήργει αυτή η ενέργεια, γι΄αυτό και ενίκησαν οι Ισραηλίται. Και ό,τι άλλο συνέβη εκεί εις την Παλαιάν Διαθήκην, στον χώρο της Παλαιάς Διαθήκης.

      Είναι, όμως, αξιοπαρατήρητον το εξής. Τουλάχιστον κατά την ελληνικήν μετάφρασιν, το όνομα «Ααρών» αρχίζει από Α. Το όνομα «Ωρ», αρχίζει με Ω. Ο Μωυσής είναι τύπος του Ιησού Χριστού. Όταν, μάλιστα, λέγει εκείνη την περίφημη προφητεία του περί Μεσσίου -είναι στο «Δευτερονόμιο» ότι «θα έλθει κάποιος – ο Μεσσίας- που θα είναι σαν κι εμένα» - δηλαδή τι «σαν κι εμένα;». Θα είναι νομοθέτης. Αυτό εννοεί «σαν κι εμένα». Αλλά δεν συγκρίνεται φυσικά το πρωτότυπον με την εικόνα. Αλλά αναφέρεται ειδικά εις το θέμα του ότι θα είναι νομοθέτης. Και αυτός Ποιος θα είναι; «Εκείνος που θα αντείπει», λέει, «εις αυτόν, θα χαθεί». Θα χαθεί! Είναι, λοιπόν, ο Μωυσής τύπος του Ιησού Χριστού, στο μέσον και έχει τους δύο, Ααρών (Α) και Ωρ (Ω). Ααα, βρήκαμε την ταυτότητα Ποιος θα είναι Εκείνος που θα έρθει. Ο Α και ο Ω, η αρχή και το τέλος. Ο Χριστός το είπε: «Ἐγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος». Βλέπετε, παρακαλώ, συμφωνία της Γραφής; Και να υπάρχουν… πόσο; Μες στην εποχή του Χριστού αυτά πέρασαν …1500 χρόνια! Είναι καταπληκτικό!

    Και ένα τρίτο σημείο να σας πω. Στο 21^ο κεφάλαιο των «Ἀριθμῶν» - είναι βιβλίον της Πεντατεύχου στην Παλαιά Διαθήκην- διαβάζομε ότι όταν οι Εβραίοι οδοιπορούσαν στην έρημο, κάποια μέρα εγόγγυσαν κατά του Θεού και του Μωυσέως, διότι… λέει, το «μάννα» δεν τους άρεσε. Δεν είχαν δίκαιο όμως. Δεν είναι της ώρας να σας πω τι ήταν αυτό το «μάννα». Και το ονόμασαν το μάννα «διάκενον ἄρτον»! Κούφιο ψωμί! Τιποτένιο, άχρηστο! «Καὶ τότε ἐθυμώθη Κύριος ὀργῇ».  «Με οργή ο Κύριος εθυμώθη», δια την αχαριστίαν αυτού του λαού. Και για να τον τιμωρήσει, απέστειλε -όλοι το ξέρομε αυτό- εκείνα τα φαρμακερά φίδια, τις οχιές, εις την έρημον και όποιον εδάγκωναν, σε λίγη ώρα πέθαινε.

    Όμως ο Θεός πάντοτε οικονομεί, όταν κάνει μία κίνηση ιστορική. Να βάλει και άλλα στοιχεία στην κίνηση αυτή, ώστε η κίνησις να είναι πολυσήμαντος. Τότε ο λαός εβόησε. Μετενόησε και ζήτησε το έλεος του Θεού. Πέθαιναν συνέχεια. Και τότε λέει ο Θεός στον Μωυσή: «Φτιάξε ένα κοντάρι…» - το κοντάρι αυτό δεν αναφέρεται μεν ρητώς εις το βιβλίο των «Ἀριθμῶν», αλλά από άλλα σημεία γνωρίζομε ότι ήταν τύπος σταυρού. Γιατί έπρεπε εκεί να στερεωθεί ένα χάλκινο φίδι. Πώς θα εστερεώνετο; Παρά μόνο εάν στο κοντάρι υπήρχε κάτι που μπορούσε εκεί να στερεωθεί. Και όχι μονον ευθύγραμμο το κοντάρι. Συνεπώς σταυρός. Κι επάνω εκεί το χάλκινο φίδι· το οποίο χάλκινο φίδι δεν είχε δηλητήριο. Λέει λοιπόν: «Όποιος δαγκωθεί από φίδι», λέει ο Θεός, «και κοιτάξει – διότι ήταν στο μέσον του στρατοπέδου, ώστε να είναι ορατό το κοντάρι και το φίδι από πολύ μακριά, σε όλο το μήκος και πλάτος του στρατοπέδου, δύο εκατομμύρια λαός ήταν- να βλέπουν και τότε βλέποντας εκεί να μην πεθαίνουν».  Τι σημασία έχουν αυτά;

     Πάρα πολλή μεγάλη σημασία, αγαπητοί μου, αλλά δεν θα μείνομε παρά μόνον ότι εδώ προοιμιάζεται η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού. Χίλια πεντακόσια χρόνια μετά από το περιστατικό αυτό, ο Κύριος, συζητώντας με τον Νικόδημον για την απολύτρωση του ανθρώπου –ήταν νομοδιδάσκαλος ο Νικόδημος- του είπε: «Καὶ καθὼς Μωϋσῆς – αυτό που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή- ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ (:όπως ο Μωυσής ύψωσε, ψηλά, το φίδι στην έρημο, το χάλκινο φίδι), οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου (: έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου) -Δηλαδή εκείνο το χάλκινο, ακίνδυνο συνεπώς φίδι, τι προετύπωνε; Προετύπωνε Τον Ιησούν Χριστόν- «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον (:ώστε εκείνος που βλέπει εις τον Σταυρόν τον Υιόν του Θεού και πιστεύει Ποιος είναι Αυτός που είναι στον Σταυρόν, να μην χάνεται, αλλά να έχει αιώνιον ζωή)». Η εικόνα και το πρωτότυπον.

      Τι βλέπομε; Τι βλέπομε; Όντως την άκτιστον ενέργειαν του Τιμίου Σταυρού να ενεργεί στον λαό για την σωτηρία του - κι αυτό δείγμα αγάπης του Θεού. Γι'αυτό λέγει και ο Ιωάννης στη σημερινή, πάλι, ευαγγελική περικοπή: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον (:Τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμον), ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων –Προσέξτε: «ὁ πιστεύων». Προσέξτε: «ὁ πιστεύων»! -  εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» . Όπως και οι Εβραίοι, αν έλεγαν: «Τι κουταμάρες είναι αυτά τα πράγματα, τι θα πει… ‘’με δάγκωσε το φίδι και να κοιτάξω τώρα εκεί πέρα να γίνω καλά και να μην πεθάνω’’» - απιστία- εάν κάποιος το έλεγε, θα πέθαινε από το δάγκωμα του φιδιού. Εάν έλεγε πιστεύοντας: «Το είπε ο Θεός», δεν θα πέθαινε. Εδώ δε κάτι πολύ μεγαλύτερον. Όχι πια από ένα ορατό φίδι να δαγκωθεί κανείς, αλλά από το νοητό φίδι, τον διάβολο, την αμαρτία και να μην πεθάνει και να ζήσει ζωήν αιώνιον, πιστεύοντας πού; Εις Εκείνον ο Οποίος εκρεμάσθη επί του Σταυρού.

     Ώστε η δύναμις του Τιμίου Σταυρού είναι ακαταμάχητος. Επειδή επ’ αυτού εσταυρώθη ο ακαταμάχητος Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Έτσι ο Τίμιος Σταυρός γίνεται όργανο σωτηρίας του ανθρώπου. Και είναι το ορατόν σημείον – βλέπομε· το σχήμα του σταυρού- είναι το ορατόν σημείον της διαθήκης της πίστεως. Της διαθήκης της πίστεως. Όχι διαθήκη νόμου· που πήρε από το Σινά ο Μωυσής. Εκεί έχομε διαθήκη νόμου. Εδώ έχομε διαθήκη πίστεως. Την διαθήκη που συνήψε ο Θεός με τον Νώε και τον Αβραάμ. Γι'αυτό είναι οι άνθρωποι τα πρόσωπα της πίστεως. Και τώρα ο Κύριος συνάπτει την διαθήκη της πίστεως με τους μαθητάς Του, στον  Μυστικό Δείπνο. «Τούτο», λέει, «το Αίμα μου, της καινούριας διαθήκης». «Ποιο αίμα, Κύριε; Αυτό είναι κρασί μέσα στο ποτήρι που μας δίνεις». Τι είπαμε; Πιστεύεις ότι είναι το αίμα του Χριστού; Και ότι ο Χριστός είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού; Αυτή είναι η διαθήκη της πίστεως. Όχι του νόμου. Και είναι πολύ ανωτέρα της πίστεως του νόμου. Εξάλλου, όπως λέγει εκεί δια τον Αβραάμ η Παλαιά Διαθήκη και αυτό ισχύει και δια κάθε πιστόν και κάθε δίκαιον ότι «Ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται». Θα ζήσει εκ πίστεως: «Το είπε ο Θεός. Τελείωσε! Τελείωσε! Το είπε ο Θεός. Τελείωσε! Έτσι θα ζήσω! Έπρεπε εγώ, ο άνθρωπος, να πεθάνω επί του σταυρού. Αλλά πεθαίνει ο Χριστός για μένα. Και σώζομαι αν Τον κάνω αντιπρόσωπό μου έναντι του Θεού, πιστεύοντας ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού».

      Ακόμη, ο Τίμιος Σταυρός είναι το περιεχόμενον της φιλοσοφίας της ζωής· που ελάχιστοι από τους Χριστιανούς μας κατανοούν. Ότι ο σταυρός είναι το περιεχόμενον της φιλοσοφίας της ζωής. Ελάχιστοι! Πολύ λίγοι Χριστιανοί το ξέρουν αυτό. Και το καταλαβαίνουν - θα το δούμε στη συνέχεια. Οδύρεται ο Παύλος όταν γράφει για τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού. Προσέξτε εδώ τι λέει ο Απόστολος Παύλος για να κατανοήσομε, γιατί είναι το περιεχόμενον της φιλοσοφίας της ζωής ο Τίμιος Σταυρός. Γράφει στους Φιλιππησίους για κάποιους, και λέει, μάλιστα : «Γράφω κλαίγοντας· και τότε που σας έλεγα έκλαιγα και τώρα που γράφω κλαίω». Λέει ο Παύλος: «Ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια (:των οποίων το τέλος είναι η απώλεια. Δηλαδή η αιωνία κόλασις), ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία (:των οποίων Θεός είναι η κοιλία -δηλαδή οι επιθυμίες) καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν (:για πράγματα που θα έπρεπε να ντρέπονται, αισθάνονται δόξα. -Όπως σήμερα οι άνθρωποι… σου λέει: «Έχω την φιλενάδα μου, έχω τον φίλο μου, πορνεύω· λοιπόν τι θέλεις;». Και το έχει καύχημα! Είδατε; «καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν». «Η δόξα τους σε αυτά που έπρεπε να ντρέπονται» -), οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες (:αυτοί οι οποίοι φρονούν τα επίγεια, τα γήινα πράγματα)».

         Επίγεια. Τι είπε για το φίδι ο Θεός εις τον Παράδεισον; Για τον διάβολο. «Σε όλη σου την ζωή θα σέρνεσαι και θα τρως χώμα»· που σημαίνει: «Κι εσείς οι άνθρωποι, ακολουθείτε τον διάβολον, που τρώει ύλη». «Τρώω» εντός εισαγωγικών. Δηλαδή ζω μέσα στην ύλη, στο υλικό φρόνημα, στο κοσμικό φρόνημα. Και αμέσως αντιπαραθέτει ο Απόστολος: «Ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει». «Διότι το δικό μας πολίτευμα, ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, είναι στον ουρανό». Καταλαβαίνετε; Το κοσμικό φρόνημα, το φρόνημα της σαρκός είναι «ὁ ἐχθρὸς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ», που είναι ο Σταυρός το σύμβολον της θυσίας, της αγάπης του Θεού και της νεκρώσεως των παθών. Αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής του Σταυρού, ως περιεχόμενον του Σταυρού. Αυτό που δεν το καταλαβαίνουν οι Χριστιανοί μας. Η νέκρωσις των παθών.

      Κάποτε, έκανα μία ομιλία, κάπου. Ήταν ένας δόκιμος Ανθυπολοχαγός και είχα πει μία ευχή, ανάλυση… «ἵνα τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας πάσας καταπατήσαντες…». Είναι μία προσευχή αυτή. Προκειμένου να κάνω μία ομιλία. «Όλες τις σαρκικές επιθυμίες καταπατήσαντες». Ρώτησα αν έχουν κάποια απορία. Λέει αυτός: «Γιατί να καταπατήσουμε τις σαρκικές επιθυμίες;». Δεν καταλάβαινε τίποτα. Δεν καταλάβαινε τίποτα! Του ήταν ξένο το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού· που είναι, είναι η νέκρωσις των παθών. Διότι ο Χριστός πέθανε εκεί. Και είναι εικόνα της νεκρώσεως των παθών. Γι'αυτό η ζωή του πιστού είναι σταυρική. Αλλά σε έναν κόσμο που αναζητάται η εκπλήρωσις κάθε επιθυμίας και επικρατεί ο ηδονισμός, πώς μπορούμε, αλήθεια, πώς μπορούμε να κατανοήσουμε το περιεχόμενο του Σταυρού, δηλαδή του Χριστιανισμού; Νομίζομε ότι είναι αγάπη ο Χριστιανισμός. Λάθος, μυριάκις λάθος! Δεν είναι αγάπη ο Χριστιανισμός. Είναι και αγάπη.

       Ακόμη με τον Τίμιον Σταυρόν εκδιώκονται οι δαίμονες, οι οποίοι ενικήθησαν από τον κρεμασθέντα επί του Σταυρού. Αν ο Τίμιος Σταυρός, αγαπητοί μου, είναι ό,τι είπαμε, τίθεται το ερώτημα: «Πώς μπορούμε να οικειωθούμε όλα τα αγαθά του γνωρίσματα;». Και η οικείωσις είναι πρώτον: εάν πιστεύομε στον Σταυρωθέντα επ’ αυτού ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Πιστεύεις; Βάζεις τον σταυρό στο αυτοκίνητό σου. Πιστεύεις, όμως, Ποιος ήταν Αυτός επί του Σταυρού; Και αν σε ρωτήσω, θα μου πεις: «Ε, κάποιος σοφός, κάποιος σπουδαίος άνθρωπος». Δεν πιστεύεις! Εάν πιστεύεις, τότε οικειούσαι το σύμβολον του Τιμίου Σταυρού.

    Δεύτερον. Εάν το σύμβολον του Σταυρού υπάρχει παντού. Παντού, παντού, παντού! Απ’ τους τρούλους των εκκλησιών, μέχρι την μήτρα του βασιλέως του Βυζαντίου, μέχρι ο σταυρός που κρέμεται στο στήθος μας, μέχρι παντού.

    Ακόμη, τρίτον: Αν ζούμε την σταυρική ζωή. Δηλαδή την νέκρωση των παθών. Έτσι μόνον μπορούμε να οικειωθούμε το σύμβολον του Τιμίου Σταυρού. Ως προς το σύμβολον, γράφει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων σε μια του Κατήχηση: «Ἐπὶ μετώπου, μετὰ παρρησίας, δακτύλοις ἡ σφραγίς, καὶ ἐπὶ πάντων ὁ σταυρὸς γινέσθω (:να κάνεις τον σταυρό σου με τα τρία δάκτυλα)· ἐπὶ ἄρτων βιβρωσκομένων (:όταν τρως)  καὶ ἐπὶ ποτηρίων πινομένων (:όταν πίνεις), ἐν εἰσόδοις, ἐν ἐξόδοις (:όταν μπαίνεις και όταν βγαίνεις στο σπίτι σου), πρὸ τοῦ ὕπνου (:πριν κοιμηθείς), κοιταζομένοις καὶ διανισταμένοις (:πέφτεις στο κρεβάτι, σηκώνεσαι από το κρεβάτι και αμέσως το σημείον του Τιμίου Σταυρού θα κάνεις), ὁδεύουσι καὶ ἠρεμοῦσι (:είτε περπατάς, είτε είσαι στο σπίτι σου και κάθεσαι στην καρέκλα). Μέγα τό φυλακτήριον – λέει ο άγιος Κύριλλος-· σημεῖον πιστῶν καὶ φόβος δαιμόνων». Πάντοτε, λοιπόν, να φορούμε, αγαπητοί μου, τον Τίμιον Σταυρόν. Όλοι. Όχι να βάζομε κάτι ζώδια, κάτι καρδούλες, κάτι μπλε χάντρες, που είναι, θα λέγαμε, «ἄλεξ τοῦ κακοῦ», αλεξίκακες. «Ἄλεξ» θα πει απομακρύνω. Αλεξίκακες του κακού, χαντρούλες μπλε. Τίποτα. Τον Τίμιο Σταυρό και μόνον τον Τίμιο Σταυρό. Παντού να κάνομε το σημείον του σταυρού. Είδατε τι λέει; Μετά παρρησίας επί του σώματός μας και επί των πραγμάτων και σε καθετί. Όλα να τα σταυρώνομε.

       Εμείς, οι Ορθόδοξοι, αγαπητοί, όταν κάνομε το σημείο του σταυρού μας, ενώνομε τα τρία δάκτυλα του δεξιού μας χεριού. Αυτό. Και αυτό σημαίνει ότι εδώ αποδεχόμεθα δύο πελώρια, θεμελιώδη, τα πρώτα, θα λέγαμε, δόγματα της πίστεώς μας. Πρώτα το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Θεμελιώδες! Κάνοντας λοιπόν αυτά και εφόσον τα τρία δάκτυλα ενούνται, εδώ ενούνται, και είναι και ίσα, σημαίνει δέχομαι Έναν Θεό, τρία πρόσωπα, και τα τρία πρόσωπα είναι ίσα. Έτσι εκφράζω την πίστη μου εις τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Το δεύτερον: κάνω μετά το σημείον του σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Πιστεύω εις το δεύτερον μεγάλο δόγμα, της λεγομένης Θείας Οικονομίας. Δηλαδή της Ενανθρωπήσεως. Διότι παραδέχομαι τον Σταυρό, επειδή ενηνθρώπισε ο Υιός του Θεού και εσταυρώθη επί του Σταυρού. Αυτά τα δύο μεγάλα δόγματα τα ομολογώ και τα αποδέχομαι και τα φωνάζω, τα κράζω, όταν κάνω μετά παρρησίας το σημείον του Τιμίου Σταυρού.

        Ακόμη, όταν κάνω τον σταυρό μου -κάπου, στην Άπω Ανατολή, ξέρω γω, στον Βόρειο Πόλο, στον Νότιο Πόλο, δω κάποιον και κάνει τον σταυρό του έτσι, τι θα πω; «Αυτός είναι Ορθόδοξος Χριστιανός. Είναι Χριστιανός, είναι και Ορθόδοξος». Εκφράζει λοιπόν ότι είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός, ότι αποδέχομαι την σταυρική ζωή, την νέκρωση των παθών αποδέχομαι.

    Αγαπητοί, το σημείον του Τιμίου Σταυρού είναι η επιτομή του Χριστιανισμού. Γι'αυτό πρέπει να γίνεται με πλήρη συνείδηση και επίγνωση. Να γίνεται σωστά, με το κανονικό του σχήμα. Σωστά. Κάντε τον σταυρό σας μπροστά στον καθρέπτη και ελέγξατε πώς κάνομε τον σταυρό μας. Και όχι βιαστικά και επιπόλαια. Πάντοτε νοερώς να ατενίζομε επί του Σταυρού τον σταυρωθέντα Κύριόν μας Ιησούν Χριστόν. Και τότε για μας ο Τίμιος Σταυρός θα είναι το αήττητον όπλον, η επιτομή της πίστεώς μας, η φιλοσοφία της ζωής μας, ο δρόμος ο αλάθητος προς τον ουρανόν, η χαρά μας! Γιατί; Γιατί όταν το σημείον του Υιού του ανθρώπου θα προηγείται της Δευτέρας Του παρουσίας επί του ουρανού και θα μας αναγγέλλει ότι η Ιστορία τελείωσε, τελειώνει και οι περιπέτειές της και αρχίζει καινούρια ζωή της Βασιλείας του Θεού, μπορούμε να μην έχομε χαρά; Τι περιμέναμε τόσα χρόνια; Ο Τίμιος Σταυρός θα είναι για μας τα πάντα. Γιατί τα πάντα είναι Εκείνος που σταυρώθηκε, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Σ’ Αυτόν όλη η δόξα και η τιμή και η προσκύνησις. Αμήν.

🔸616η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.