Ἡ νίκη τῆς Πίστεως. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, γιορτάζει την νίκη της επί του πεδίου της ορθής πίστεώς της. Βέβαια πάντοτε έδιδε και δίδει μάχες ορθής πίστεως, που τα τρόπαιά των εστήνοντο με τις αποφάσεις όλων των οικουμενικών και τοπικών συνόδων. Όλως εξαιρετικά, όμως, σήμερα, τιμά την νίκη της, που εξεφράσθη με τους δογματικούς όρους της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου. Το αντικείμενό της ήταν η δυνατότητα εικονισμού του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Γι’αυτό κάνομε περιφορά των αγίων εικόνων. Προπαντός του Χριστού· διότι οι εικονοκλάσται έλεγαν ότι δεν πρέπει να εικονίζεται ο Ιησούς Χριστός, γιατί η θεότητα δεν εικονίζεται. Έτσι ουσιαστικά υπέβοσκε ο Μονοφυσιτισμός. Αυτοί εδέχοντο μόνον την θεία φύση και απέρριπτον την σωματικήν φύσιν. Βέβαια, περιττόν να σας πω ότι αυτό αποτελεί βαρυτάτη αίρεση· βαρυτάτη αίρεση. Το τονίζει αυτό η Αγία Γραφή, η Καινή Διαθήκη, ιδιαιτέρως. Ότι ήλθε εν σαρκί ο Υιός του Θεού, εσαρκώθη. Πώς, λοιπόν, θα απορρίψομε την ανθρωπίνη φύση του Ιησού Χριστού;

     Αλλά και ο Αρειανισμός, ο οποίος κι αυτός αντιμετωπίστηκε στην Α΄Οικουμενικήν Σύνοδον, ενθυμείσθε, με τον Άρειον, και αυτός ήταν μονοφυσιτισμός στην πραγματικότητα· διότι εδέχετο αντίστροφα, εδέχετο την ανθρωπίνη φύση και απέρριπτε την θείαν φύσιν. Και μάλιστα, όπως λέει ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, αυτός ο Σέρβος, σοφός και άγιος άνθρωπος, των ημερών μας είναι, ότι η Ευρώπη ήδη αρειανίζει. Δηλαδή, στην πραγματικότητα, δέχεται έναν μονοφυσιτισμόν του τύπου του Αρειανισμού. Και πολλοί Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι το ίδιο. Απορρίπτουν την θείαν φύσιν του Χριστού και δέχονται μόνο την ανθρωπίνη φύση του Χριστού. Αυτό είναι απιστία. Πέρα για πέρα απιστία. Έχομε, λοιπόν, κι εδώ υποβόσκοντα, θα λέγαμε, τον Μονοφυσιτισμόν, είτε με την μίαν περίπτωσιν, που καταδικάζει η Α΄Οικουμενική Σύνοδος, στον Άρειο, η οποία εδέχετο μόνον την ανθρωπίνη φύση και την άλλη, στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία εδέχετο μόνον την θεία φύση και απέρριπτε την ανθρωπίνη.

      Οι συνέπειες εκατέρωθεν ήταν ολέθριες. Στην Α΄Οικουμενική Σύνοδο κατοχυρώθη η δογματική αλήθεια ότι ο Υιός είναι τέλειος Θεός. Και εις την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο κατοχυρώθη η αλήθεια ότι ο Υιός είναι και τέλειος άνθρωπος. Και λέμε: Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.

      Στην πρώτη περίπτωση, αν ο Υιός δεν είναι Θεός, τότε δεν είναι δυνατή η σωτηρία. Στην δεύτερη περίπτωση, της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, αν ο Υιός δεν έγινε άνθρωπος, πάλι δεν είναι δυνατή η σωτηρία. Το θέμα είναι ότι «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Και επίτηδες βάζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο ομώνυμό του ευαγγέλιον εις το πρώτο κεφάλαιον, γιατί εκείνος ομιλεί και λέγει ότι «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο», επίτηδες βάζει την λέξη «σάρξ». Δεν λέει «άνθρωπος». Λέει «σάρξ». Δεν λέγει «ο Λόγος άνθρωπος ελέγετο», αλλά «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Και αν θέλετε, η λέξη «σάρξ», να το πω έτσι, ωμά: «κρέας». «ὁ Λόγος σὰρξ –κρέας- ἐγένετο». Για να τονίσει ακριβώς, θεοπνεύστως πάντοτε, αλλά και την ήδη αναφαινομένην απιστία εις το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ότι πώς θα ήταν δυνατόν να πάρει την ανθρωπίνη φύση. Επήρε την ανθρωπίνη φύση· έγινε και… κρέας! Ας μου επιτραπεί να το πω έτσι. Όσο και αν μοιάζει αυτό ότι είναι ωμό, αποκρουστικό. Βεβαίως. Ύστερα, τι είχαν πει εκεί οι Καπερναΐται; «Θα μας δώσει», λέει, «την σάρκα του να φάμε; Δηλαδή το κρέας του, να φάμε;». Τέλος πάντων να μην πολυπραγμονώ, γιατί είναι πολύ μεγάλο το θέμα, ««ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, ἵνα ἡ σάρξ –δηλαδή ο άνθρωπος- γένηται Λόγος». Για να γίνει Θεός ο άνθρωπος.

     Η ορθή πίστις, όμως, κοστίζει βέβαια εις τους φορείς της. Γιατί ο διάβολος βέβαια τους μάχεται. Έναν κατάλογο μακρύ μας παραθέτει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολήν, που σήμερα που ακούσαμε, που δείχνει τα μαρτύρια εκείνων που θέλησαν να κρατήσουν αυτήν την ορθήν πίστιν. Αξίζει κάτι να δούμε, αν μάλιστα λάβουμε υπόψιν ότι οι μορφές του μαρτυρίου που μας περιγράφονται θα συνεχίζουν μέχρι που να ξανάρθει ο Κύριος.

      Γιατί παρατίθεται αυτή η περικοπή; Ως αποστολική από την προς Εβραίους; Για να τονιστεί η πίστις. Πιστεύεις; Τι είναι Ορθοδοξία; Αν σας ρωτήσουν έξω, τι είναι Ορθοδοξία… Ορθοδοξία θα πει: ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ο πλήρης, ο τέλειος Θεός και ο τέλειος άνθρωπος. Αυτό είναι η Ορθοδοξία. Κάθε άλλη παρέκκλισις είναι αίρεσις. Και φυσικά σαν παρέκκλιση και αίρεση δεν σώζει. Να το θυμόσαστε αυτό.

      Εκείνο, λοιπόν, το οποίο θα εισήγετο θα ήτο η πίστις. Και ήδη ξεκίνησε να εισάγεται από την Παλαιά Διαθήκη. Και τα παραδείγματα που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολήν του, είναι από την Παλαιά Διαθήκη. Για να δείξει ότι χωρίς την πίστιν δεν μπορούμε να σωθούμε. Οι πρωτόπλαστοι δεν επίστευσαν εις τον λόγον του Θεού, ότι αν δοκιμάσουν τον καρπόν, θα πεθάνουν. Πίστεψαν, όμως, εις τον διάβολον, ότι μπορεί να γίνουν θεοί.

      Δεν παραιτείται ο Θεός, αγαπητοί μου, από εκείνο που εισάγει. Τι; Το στοιχείον της πίστεως. «Αυτό που είπα, αυτό είναι», λέγει ο Θεός. «Πιστεύεις; Αν δεν πιστεύεις, χάθηκες. Θα έχεις τον αιώνιον θάνατον. Πίστεψες; Τότε θα σωθείς». «Έδωσε», λέει, «ο Θεός τον Υιόν Του,  ἵνα πᾶς  –λέει στο τρίτο κεφάλαιο ο ευαγγελιστής Ιωάννης-  ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν – πᾶς  ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν– μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον».

     Έτσι, λοιπόν, η εισαγωγή στη σωτηρία μας, αγαπητοί μου, είναι η πίστις. Κι εδώ αναφέρει πλειάδα περιπτώσεων ο Απόστολος, για να δείξει ότι το θέμα της πίστεως ξεκίνησε από την Παλαιά Διαθήκη. Δεδομένου ότι ο νόμος δεν ήτο επαρκής να σώσει. Και επειδή δεν πίστεψαν οι πρωτόπλαστοι, επανέρχεται η πίστις, εις τους δικαίους βεβαίως, η πίστις, εις τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης. Δια τον πολύν λαόν είναι ο νόμος. Δια τους δικαίους είναι η πίστις· η οποία στην πληρότητά της εισάγεται με την εισαγωγή εις τον κόσμον αυτόν του θεανθρωπίνου προσώπου του Χριστού. Η πίστις.

      Ξέρετε, πολλές φορές άμα λέμε «πιστεύω», είναι μία μεγάλη κουβέντα. Είναι μια πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα. Ωστόσο, αναφερόμενος ο Απόστολος Παύλος στον Μωυσέα, γράφει: «Πίστει κατέλιπεν Αἴγυπτον μὴ φοβηθεὶς τὸν θυμὸν τοῦ βασιλέως· τὸν γὰρ ἀόρατον ὡς ὁρῶν ἐκαρτέρησε». «Ο Μωυσής έφυγε», λέει, «κατέλιπεν την Αίγυπτον», ύστερα από εκείνο το γνωστό επεισόδιο και δεν φοβήθηκε τον θυμόν του βασιλέως. Γιατί; Προσέξτε την φρασούλα αυτή: «Τὸν γὰρ ἀόρατον –που είναι ο Θεός Λόγος· διότι, ξέρετε, ο Θεός Λόγος δεσπόζει, πριν ενανθρωπήσει, εις την Παλαιάν Διαθήκην. Δεν είναι ο Πατήρ. Συνεχώς το τονίζω αυτό. Ο δεσπόζων, ο Γιαχβέ, «Γιαχβέ» θα πει ο Κύριος, που δεσπόζει στην Παλαιά Διαθήκη, διαρκώς διαρκώς, είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο μετέπειτα Κύριος Ιησούς, ο Θεός Λόγος. Αυτόν λοιπόν, που ήταν τότε ακόμη, στην Παλαιά Διαθήκη εννοείται, αόρατος- ὡς ὁρῶν ἐκαρτέρησε». «Σαν να Τον έβλεπε». Πώς Τον έβλεπε; Με τα μάτια της πίστεως. Τον «ἐκαρτέρησε». Ωραίο το ρήμα αυτό, το «ἐκαρτέρησε»· που σημαίνει «καρτερώ, δέχομαι κάθε περιπέτεια, αρκεί να φθάσω να απολαύσω εκείνο το οποίο περιμένω».

     Αυτό συνέβη και με τους προφήτας. Με όλους τους προφήτας, αγαπητοί. Με όλους τους Πατριάρχας. Με όλους τους δικαίους. Μέχρι τον Συμεών τον Θεοδόχον· που είπε: «Τώρα, Κύριε, να πεθάνω. Είδαν τα μάτια μου το σωτήριόν Σου». «Το σωτήριόν Σου», θα πει «τον Σωτήρα Σου».

     Και γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Καὶτί ἔτι λέγω; -στη σημερινή, πάντοτε, αποστολική περικοπή-  Ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος (:θα με πάρει ο χρόνος, δεν θα προλάβω, τι να πρωτογράψω, τι να πρωτοπώ;) περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ᾿Ιεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἳ (:οι οποίοι) διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο (:με την πίστιν ενίκησαν. Πρώτον:) βασιλείας». Εδώ αναφέρεται ο Γεδεών, που νικά τους Μαδιανίτας, ο Βαράκ τους Χαναναίους, ο Σαμψών τους Φιλισταίους, ο Ιεφθάε τους Αμωνίτας και ο Δαβίδ τους γύρω αλλοφύλους. Με πίστιν. Και γίνεται μάλιστα ο Αβραάμ γενάρχης, θα λέγαμε, ο Δαβίδ γενάρχης του Ιησού Χριστού. Κατά σάρκα. Βέβαια. «Ἀβραάμ ἐγέννησε… » κ.λπ. Αυτό που διαβάζομε στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Φθάνομε στον Δαβίδ. Είναι ο παρακάτω γενάρχης. Και ο Χριστός είναι υιός Δαβίδ. Θυμηθείτε εκείνον τον τυφλόν στην Ιεριχώ: «Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με». «Υιέ Δαβίδ» θα σήμαινε: «Μεσσία! Είσαι απόγονος του Δαβίδ!». Και ο Δαβίδ είχε ζήσει, αγαπητοί μου, χίλια χρόνια προ του Ιησού Χριστού!

    Δεύτερον: «Εἰργάσαντο –λέει- δικαιοσύνην». Όπως ο Δαβίδ. Εκυβέρνησε με δικαιοσύνη. Αλλά και όσοι επολιτεύθησαν με δικαιοσύνη στον δημόσιο βίο τους.

    Τρίτον: «Ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν». Δηλαδή πέτυχαν υποσχέσεις του Θεού. Όταν υπήκουον στον Θεόν για μια πράξη κι αυτή ήρχετο εις πέρας. Όπως ο Αβραάμ στην γέννηση του Ισαάκ.

    Τέταρτον. «Ἒφραξαν στόματα λεόντων». Εδώ γίνεται υπαινιγμός του Δανιήλ. Όταν τον έριξαν οι φθονεροί συνάδελφοί του, τον έριξαν μέσα στον λάκκο των λεόντων- βρισκόμεθα εις την Βαβυλώνα, ε;- για να τον φάνε τα λεοντάρια. Τα λεοντάρια ούτε άγγιξαν, παρακαλώ, τον Δανιήλ. Ούτε τον άγγιξαν. Όταν κατόπιν, ήρθε ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ και ανέσυρε από τον λάκκον τον Δανιήλ και ‘ρίξαν τους συκοφάντας, τα λεοντάρια; Αμέσως κατεσπάραξαν τους συκοφάντας.

    Πέμπτον: «Ἒσβεσαν δύναμιν πυρός». Εδώ είναι υπαινιγμός των τριών Παίδων μέσα στο καμίνι. Εδώ, λέει, ένας… ο Θεοφύλακτος μία παρατήρηση: «Οὐκ εἶπε δέ, ἔσβεσαν πῦρ, ἀλλὰ δύναμιν πυρός, ὃ καὶ μεῖζον». «Δεν είπε ότι έσβεσαν την φωτιά εις το καμίνι οι τρεις Παίδες. Αλλά την δύναμιν του πυρός· που είναι και μεγαλύτερο». Δηλαδή η φωτιά υπήρχε. Αλλά δεν κάηκαν. «Ούτε μία τρίχα», λέει, «δεν κάηκε από την κεφαλήν τους».

    «Ἒφυγον στόματα μαχαίρας». Όπως ο Δαβίδ από τον Σαούλ, ο Ηλίας από την Ιεζάβελ και ο Ελισσαίος από τον βασιλέα της Συρίας. Όλοι αυτοί ξέφυγαν. Με την πίστιν.

    Έβδομον: «Ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας». Όπως είναι ο βασιλιάς Εζεκίας.

     Όγδοον: «Ἐγενήθησαν –δηλαδή έγιναν- ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ». Όπως είναι ο Ιησούς του Ναυή, είναι οι Κριταί, είναι ο Δαβίδ, είναι οι Μακκαβαίοι. «Μακκαβαίος» θα πει αυτός ο οποίος αντιστέκεται. Αντιστασιακός.

       Ένατον: «Παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων». Δηλαδή «απέκλιναν». «Παρεμβολή» είναι το στρατόπεδον. Τα στρατόπεδα των ξένων, των εχθρών. Όπως ο Αβραάμ στράφηκε εναντίον των τεσσάρων βασιλέων, που ήρθαν να πολεμήσουν στα Σόδομα, όπου κατοικούσε εκεί ο ανιψιός του, ο Λωτ. Είχαν έρθει από Βορρά. Όπως η Ιουδήθ απεκεφάλισε τον Πέρση Ολοφέρνην.

   Δέκατον: «Ἒλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν». Όπως οι δυο γυναίκες χήρες, που πήραν τα παιδιά τους πίσω, με ανάσταση· τη μια φορά από τον προφήτην Ηλίαν και την άλλη φορά από τον προφήτη Ελισσαίο. Με πίστη.

      «Ἂλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν». «Τύμπανον» ήταν ένα μαρτυρικό όργανο, ένας τροχός. Έδεναν τον άνθρωπο επάνω και γύριζαν αυτόν τον τροχόν. Και πλάι, που άγγιζε το σώμα εκείνου που θα μαρτυρούσε, υπήρχαν ξυράφια, μαχαίρια που του ‘κοβαν φέτες από το σώμα του. Άλλοι, λοιπόν, ἐτυμπανίσθησαν. Όπως είναι ο Ελεάζαρος ο προφήτης.

       Δωδέκατον: «Ἓτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς». «Άλλοι πήραν», λέει, «πεῖραν, δηλαδή δοκίμασαν επάνω στο πετσί τους, εμπαιγμούς, μάστιγες, δεσμά, φυλακές» κ.λπ. Όπως είναι οι Μακκαβαίοι. Όπως είναι ο Ιερεμίας. Όπως είναι ο Μιχαίας. Όπως είναι οι Απόστολοι.

    Δέκατον τρίτον: «Ἐλιθάσθησαν». Όπως ο Ναβουθέ, ο πρωτομάρτυς Στέφανος. Δηλαδή δέχθηκαν λιθοβολισμόν.

     Δέκατον τέταρτον: «Ἐπρίσθησαν». «Πριονίστηκαν». Όπως είναι ο Ησαΐας. Τον γύρισαν ανάποδα και άρχισαν να τον πριονίζουν και μάλιστα με ξύλινο πριόνι, για να είναι πιο οδυνηρός ο θάνατος.

    Δέκατον πέμπτον: «Ἐπειράσθησαν». Δηλαδή «υπέμειναν πολλούς πειρασμούς».

    Δέκατον έκτον: «Ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον». Η αρίθμησις μας προκαλεί να την αναφέρομε, γιατί την αναφέρει ο Απόστολος Παύλος. «Πέθαναν», λέει, «από μαχαίρι». Ο Ζαχαρίας, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Ιάκωβος. Όχι ο Αδελφόθεος. Ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Ιωάννου.

     Δέκατον έβδομον: «Περιῆλθον (:περιεπλανώντο δηλαδή) ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» –με δέρματα που φορούσαν, γύριζαν από δω και από κει, όπως είναι ο προφήτης Ηλίας, ο Ελισσαίος, οι πλείστοι των προφητών, ο Ιερεμίας.

     Και δέκατον όγδοον: «Ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς». Από δω κι από κει γύριζαν. Όπως είναι οι εκατό προφήται στην εποχή του Αχαάβ, που εκεί ο προφήτης Ηλίας και ο Ελισσαίος, μια ολόκληρη ιστορία εκεί με τον Αχαάβ… Τι να πρωτοπεί κανείς!

      Και όλοι αυτοί «Καὶ οὗτοι πάντες –λέει ο Απόστολος Παύλος-μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως (: επήραν την μαρτυρίαν δια της πίστεως· υπέρ του Χριστού) οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν (:δεν πήραν την υπόσχεση του Θεού),τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι». Επερίμεναν και εμάς. Όπως ακριβώς όλοι οι μάρτυρες περιμένουν το τέλος. Οι μάρτυρες στον ουρανό. Εκατομμύρια μάρτυρες. Χριστιανοί. «Κύριε», λέει, «πότε θα εκδικήσεις το αίμα μας που χύθηκε πάνω στη Γη;». «Περιμένετε λίγο». Τι χαριτωμένο! «Περιμένετε λίγο, να προστεθούν κι άλλοι αδελφοί σας». Τους δόθηκε λευκός χιτών κι ένα κλαδί φοίνικος. Νίκης σύμβολον. «Περιμένετε λίγο». Μέχρι το τέλος της Ιστορίας θα υπάρχουν οι μάρτυρες, οι οποίοι θα δίνουν τη ζωή τους, τα πάντα θα δίνουν, γιατί επίστεψαν εις τον Ιησούν Χριστόν. Επίστεψαν ορθοδόξως.

     Αγαπητοί, το αντικείμενο της πίστεώς μας είναι ο Ιησούς Χριστός. Ναι. Και πριν ενανθρωπήσει. Και μετά που ενηνθρώπησε. Γι’αυτό κι εμείς, όπως λέει ο Απόστολος Πέτρος: «Δι᾿ὑπομονῆς τρέχωμεν (: ας τρέχομε. Να τρέχομε, με υπομονή) τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα (:έχομε αγώνα μπροστά μας)  ἀφορῶντες -εδώ είναι το μυστικό: ἀφορῶντες· βλέποντες) εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν».

     Κάποτε, λέει, ένα ανέκδοτο, ότι πέρασε κάποιος πάνω από τον καταρράκτη Νιαγάρα, δεν τον εζάλισε η βοή του καταρράκτου, περπατώντας επάνω σε ένα σχοινί. Πωπω! Φοβερό! Και πέρασε. Όταν του είπαν: «Πώς τα κατάφερες;». Είπε: «Από την άλλη μεριά, είχα βάλει ένα φως, μια λάμπα. Δεν έβλεπα τίποτα. Ούτε τους ανθρώπους που ήσαν στις όχθες να με παρατηρούν, ούτε την βοή του καταρράκτου. Ένα είχα στο μυαλό μου. Το φως εκεί απέναντι». Και πέρασε. Κι εμείς θα περάσομε τον βίον αυτόν εάν είμεθα «ἀφορῶντες», δηλαδή βλέποντες διαρκώς, εις τον της πίστεως Αρχηγόν. Είδατε πώς λέγεται ο Ιησούς Χριστός; «Αρχηγός της πίστεως». Ναι. Και τελειωτήν Ιησούν Χριστόν.

    Πολλοί θέλουν να εισαγάγουν νέες θέσεις, που ο λόγος του Θεού δεν τις δέχεται. Όπως το πλήθος των αιρέσεων. Και ο κατακλυσμός του Οικουμενισμού. Ο κατακλυσμός του Οικουμενισμού. Ο Χριστιανισμός είναι οικουμενικός, να συμπεριλάβει όλην την Γην εις τους κόλπους του. Γι’ αυτό έστειλε ο Κύριος τους μαθητάς Του, λέγοντας: «Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη ἕως ἐσχάτου τῆς Γῆς». Τώρα, όμως, έχομε έναν αντίθεον Οικουμενισμόν. Δεν είναι για να γίνει ο κόσμος Χριστιανικός. Αλλά αντιθέτως να εξασθενήσει ο Χριστιανισμός. Κι έτσι έχομε αυτόν τον κατακλυσμόν του Οικουμενισμού. Που θέλουν… τι θέλουν; Όλες τις θρησκείες να τις καταργήσουν. Προσέξτε: Όλες τις θρησκείες να τις καταργήσουν, ώστε να προβληθεί μία μόνη θρησκεία. Η προσκύνησις του Αντιχρίστου. Αρχίζει, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωσις, αρχίζει με το οικονομικό στοιχείο. Θα φθάσει, όμως, εις το θρησκευτικόν στοιχείον. Μην το ξεχνούμε αυτό. Οι μάρτυρες της πίστεως και της αληθείας, θα συνεχίζουν την πορεία τους μέχρι τις ημέρες του Αντιχρίστου. Ήδη αρχίσαμε, ζούμε εμείς, η γενεά μας, αυτές τις ημέρες του Αντιχρίστου. Οι ημέρες αυτές είναι προοίμια, παρακαλώ, εκείνων των ημερών. Και θα προτιμούν το μαρτύριον από την προδοσίαν.

    Αγαπητοί μου, κανένας να μην σταθεί προδότης του Ιησού Χριστού. Είτε με την αίρεσιν -προδοσία είναι- είτε με την προσκύνησιν του Αντιχρίστου. Όπως κι αν έχει το πράγμα, προδοσία είναι.

    Τι θα λέγαμε όμως; «Τοιγαροῦν –λέει ο Απόστολος Παύλος- καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων». Νέφος μαρτύρων. Λογαριάστε ένα νέφος, είναι σταγονίδια, πόσα είναι; Είναι πάρα πολλά… Έχουμε, λοιπόν, ένα «περικείμενον νέφος -τοσοῦτον!- περικείμενον νέφος μαρτύρων», ας πάρομε παράδειγμα και δύναμη για να συνεχίσομε τον αγώνα μας. Αμήν.

🔸868η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

«Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τήν ψυχή μου ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου».

†. «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου· ἐμὲ ὑπομενοῦσι δίκαιοι, ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι». Ο ιερός Ψαλμωδός, αγαπητοί μου, ευρίσκεται κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Ο Δαβίδ, ο «χριστός Κυρίου», διώκεται από τον εκπεσόντα «χριστόν Κυρίου». Τον Σαούλ. Εκείνος ο οποίος δεν εστάθη σωστός εις την αποστολήν του και εις το θέλημα του Θεού και εκπίπτει. Και αντ’ αυτού χρίεται βασιλεύς ο Δαβίδ. Αλλά ο Σαούλ, ζηλοτυπών τον Δαβίδ, διώκει αυτόν. Και ο Δαβίδ καταφεύγει στα βουνά με τους συντρόφους του. Κάποια φορά κατέφυγε σε ένα σπήλαιο, δυο φορές συνέβη αυτό, κατέβηκε σε ένα σπήλαιον και εκεί εκρύβη εις το βάθος του σπηλαίου.

      Ο Σαούλ ήτο απέξω από το σπήλαιον, μόνος του, ο στρατός ο πολύς δεν ήτο κοντά του, και επήγε εκεί λίγο να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί, αγνοώντας ότι ο Δαβίδ βρίσκεται εις το βάθος του σπηλαίου. Ξάπλωσε και κοιμήθηκε. Του λέγουν οι συντρόφοι του Δαβίδ: «Είδες; Ο Θεός τον εχθρό σου τον έβαλε στα χέρια σου. Με μία κονταριά, τον εφόνευσες και ησύχασες». «Όχι», λέγει, «αδελφοί μου! Όχι! Είναι ‘’χριστός Κυρίου’’! -δηλαδή χρισμένος από τον Θεόν- Είναι βασιλεύς χρισμένος από τον Θεό! Δεν επιτρέπεται να βάλω χέρι επάνω εις τον Σαούλ, άλλο αν εκείνος με καταδιώκει, ως εκπεσών πλέον, να φονεύσει εμένα. Και προσέξτε– λέγει εις τους συντρόφους του- δεν θα βάλει κανείς χέρι πάνω εις τον Σαούλ».

     Με πολύ σιγαλά βήματα, επλησίασε τον Σαούλ, του έκοψε ένα κομμάτι ύφασμα από το ιμάτιό του και ξαναπήγε στο βάθος του σπηλαίου. Ο Σαούλ ανύποπτος, σηκώθηκε και βγήκε από το σπήλαιο και κατηφόρισε για να πάει στο στράτευμά του. Τότε ο Δαβίδ βγήκε έξω από τη σπηλιά, ανέβηκε σε ένα ψηλό μέρος και του φωνάζει: «Σαούλ, βασιλεύ, γιατί με διώκεις; Τι σου έκανα εγώ; Ο Θεός σε έριξε στα χέρια μου. Μπορούσα να σε φονεύσω. Αλλά δεν το έκανα αυτό. Εσύ γιατί κυνηγάς να φονεύσεις εμένα; Αν θέλεις να σου αποδείξω ότι πραγματικά ο Θεός σε έριξε στα χέρια μου, ρίξε μια ματιά στο ιμάτιό σου να δεις ότι σου λείπει ένα κομμάτι από εκεί. Το κρατώ στα χέρια μου. Να ‘το, Σαούλ. Να ‘το!».

    Αγαπητοί μου, υπέροχο παράδειγμα συγχωρητικότητος… Υπέροχο! Μοναδικό, θα λέγαμε, σε μέγεθος και ποιότητα, μέσα –Μοναδικό; Άραγε;- εις την Παλαιά Διαθήκη. Είναι με διάσταση, θα λέγαμε, είναι μέσα στον χώρο της Παλαιάς Διαθήκης, γι’αυτό έχει την πάρα πολύ μεγάλη του αξία αυτό. Όμως, ο ψαλμός ο 141, που τον τελευταίο στίχο σας διάβασα, δεν ξέρομε αν ο Δαβίδ τον είπε σε εκείνο το σπήλαιο ή στο άλλο σπήλαιο, διότι δύο φορές, σας είπα, εβρέθηκε ο Σαούλ σε κίνδυνο και κατέφυγε σε σπήλαιο. Ίσως να ήτο η άλλη περίπτωσις. Ίσως. Πάντως, ο Δαβίδ, βλέποντας ότι είχε κυκλωθεί από τον στρατόν του Σαούλ, αισθάνεται πολύ δύσκολα και τότε στέλνει προσευχή προς τον Θεόν, αυτή που λέγει ο 141 ψαλμός, και που επιγράφεται «Συνέσεως τῷ Δαυΐδ, ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῷ σπηλαίῳ · προσευχή».

      Μέσα στη θλίψη του και μέσα εις την παγίδα που είχε περιέλθει, στο σπήλαιο, λέγει προς τον Θεόν: «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου». «Βγάλε με, Σε παρακαλώ, βγάλε την ψυχή μου, την ζωή μου, την ύπαρξή μου, απ’ αυτήν την φυλακήν, αυτόν τον εγκλεισμόν που είναι εδώ το σπήλαιο τούτο και όταν θα με σώσεις, τότε θα υμνήσω και θα δοξάσω το όνομά Σου». «Ἐμὲ ὑπομενοῦσι δίκαιοι, ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι». «Για μένα περιμένουν οι δίκαιοι, οι καλοί μου σύντροφοι, και στέκομαι γι’ αυτούς υπόδειγμα ότι Εσύ θα με σώσεις, και τούτο έως ότου μου δώσεις, εκείνο το οποίον εγώ τώρα Σου ζητώ».

     Αλλά, όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, βρίσκουν, αγαπητοί μου, μέσα εις το Ψαλτήρι θησαυρόν. Δεν εξαντλείται το Ψαλτήρι στην ιστορική του διάσταση. Έχει βάθος το Ψαλτήρι… Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει ότι είναι αληθινός λειμών το Ψαλτήρι… Τι θέλεις να βρεις εκεί; Θα το βρεις. Την προφητεία; Την ιστορία; Την παραμυθία; Την διδαχήν; Τι θέλεις να βρεις; Όλα εκεί θα τα βρεις. Και λέγει ότι το Ψαλτήρι είναι επιτομή ολοκλήρου της Παλαιάς Διαθήκης. Γι’ αυτόν τον λόγο, αν όχι και της σκηνής, διότι έχει το προφητικό στοιχείο,  γι’ αυτόν τον λόγο είναι το μοναδικό βιβλίο σε εκτεταμένη χρήση μέσα από την Παλαιά Διαθήκη, το μοναδικό βιβλίο που βρίσκεται μέσα εις την λατρεία την χριστιανικήν. Δεν υπάρχει ακολουθία –και η πιο μικρή, του Αγιασμού- που να μην περιέχει μέσα –ή το Απόδειπνο- που να μην περιέχει μέσα τουλάχιστον έναν ψαλμόν. Το απόδειπνο που λέμε το βράδυ περιέχει μέσα τρεις ψαλμούς.

     Γι’ αυτό λοιπόν, ελάτε, αγαπητοί μου, να βαθύνομε λίγο στον στίχο εδώ του Δαβίδ, έχει πραγματικά πολύ πλούτον. Θα δεχθώ ότι η ψυχή δεν είναι η ζωή, αλλά είναι η ψυχή. Ό,τι δηλαδή λέει η λέξις: «ψυχή». Εξάλλου, η λέξις «ψυχή» άλλοτε μεν έχει την έννοια της ζωής, άλλοτε έχει την έννοια του πνεύματος, της ψυχής. «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου». «Βγάλε από την φυλακή την ψυχή μου για να μπορώ να δοξολογήσω το όνομά σου».

      Ποια είναι αυτή η «φυλακή» που ζητά ο ψαλμωδός να εξαχθεί η ψυχή του; Μήπως είναι το σώμα του; Δηλαδή θα ήθελε να ελευθερωθεί δια του θανάτου ή ακόμα με ένα κουράγιο, δια της αυτοκτονίας, να απαλλαγεί από το σώμα του, όπως έκαναν κάποιοι φιλόσοφοι, που θεωρούσαν – όπως ο Πλάτων, επί παραδείγματι- που θεωρούσαν ότι το σώμα είναι φυλακή της ψυχής και δεσμεύει την ψυχήν και ζητά η ψυχή την απελευθέρωσή της; Ή όπως διδάσκουν ανοήτως εκείνοι που πρεσβεύουν την μετεμψύχωση, την μετενσάρκωση, ότι είναι μια καταδίκη της ψυχής να επανέρχεται σε σώματα είτε ανθρώπων είτε ζώων, έως ότου εξιλεωθεί από τις αμαρτίες της και έτσι απαλλαγεί πλέον από τα δεσμά, την φυλακήν του σώματος και έρθει εις ανώτερες σφαίρες σαν πνεύμα καθαρόν; Αυτό είναι άραγε η «φυλακή»; Δηλαδή ο ψαλμωδός εννοεί εδώ τα δεσμά του σώματος;

     Όλα αυτά, όπως θα έλεγαν οι Πατέρες είναι «ελληνικές διδασκαλίες», με το «ελληνικές» εννοώντας ειδωλολατρικές διδασκαλίες. Όχι αγαπητοί μου. Το σώμα δεν είναι δεσμά της φυλακής. Το σώμα είναι συμφυές με την ψυχή, έγινε μαζί με την ψυχή, ταυτοχρόνως. Δεν ήρθε η ψυχή να κατοικήσει, αφού προϋπήρχε, σε κάποιο σώμα, που εκεί θα δεχόταν την φυλακή της για να εξαγνιστεί. Η ψυχή εδημιουργήθη και δημιουργείται ταυτόχρονα με το σώμα. Το ίδιο πράγμα συνέβη εις τον Αδάμ, όταν ο Θεός τον εδημιούργησε. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και στον κάθε άνθρωπο που γεννιέται. Άμα συλλήψει, με την σύλληψη, έχομε ψυχή και σώμα ταυτοχρόνως, την ιδίαν στιγμήν. Ούτε η ψυχή προηγείται, για να έρθει να εγκλωβιστεί μέσα εις το συλλαμβανόμενον σώμα, ούτε το σώμα προηγείται της ψυχής, για να υποστηριχθεί η θεωρία της εξελίξεως, ότι ο άνθρωπος ξεκινάει από την αφετηρία του ζώου, για να έρθει κάποια στιγμή να εξελιχθεί το μυαλό για να γίνει άνθρωπος, που αυτά έχουνε άμεση πρακτική σημασία, όταν λέμε και υποστηρίζομε ότι κάνοντας μίαν έκτρωσιν, τουλάχιστον έως τριών μηνών, δεν έχομε άνθρωπον, έχομε κάτι άλλον, τι;;; Ένα ζώον. Ένα ζώον, το οποίο στερείται ψυχής, διότι μετά ταύτα η ψυχή θα τοποθετηθεί…

    Βλέπετε συνέπειες, άμεσα πρακτικές, αυτών των τοποθετήσεων; Από τι λοιπόν ζητάει ο Ψαλμωδός να απαλλαγεί η ψυχή του; Από το σώμα του; Α, όχι! Όχι! Το σώμα δεν είναι φυλακή. Το σώμα, σας είπα, είναι συμφυές με την ψυχήν. Δηλαδή μαζί υπήρξαν. Και όταν χωριστούν με τον θάνατο, η ψυχή αισθάνεται πολύ άσχημα επειδή εχωρίσθη από το σώμα της. Γι’αυτό έχει οδύνη. Γι’αυτό ο ιερός υμνογράφος, ο Δαμασκηνός,  ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στέκεται μπροστά στο φαινόμενο του θανάτου και οδύρεται και λέγει ότι η ψυχή έχει πόνο, ότι οδυνάται η ψυχή που χωρίζεται από το σώμα. Είναι η πιο τραγική στιγμή της ζωής του ανθρώπου. Ο θάνατος. Αυτός ο χωρισμός της ψυχής με τον θάνατο. Αλλά ενικήθη αυτή η ανθρωπίνη τραγικότης. Τραγικότης. «Τραγικότης» θα πει να βλέπω τι θα μου συμβεί, να συνειδητοποιώ τι θα μου συμβεί, αλλά να μη δύναμαι να το αποφύγω. Αυτή είναι η όλη διάστασις της τραγικότητος, που οι αρχαίοι Έλληνες την τραγικότητα αυτή, ωραιότατα την έπλασαν και την παρουσίασαν στα θεατρικά τους έργα. Αυτή η τραγικότητα δεν υπάρχει στον Χριστιανισμόν· γιατί νικήθηκε ο θάνατος, με την Ανάσταση του Χριστού. Έτσι η ψυχή επιποθεί το σώμα.

      Λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Δεν επιθυμώ να εκδυθώ το σώμα, αλλά επιθυμώ να ενδυθώ την αφθαρσίαν και την αθανασίαν· γι’ αυτόν τον λόγο θα μου δώσει ξανά ο Χριστός, όταν θα ξανάρθει, το σώμα μου, που το έχασα με τον θάνατο. Και έτσι δεν είναι δυνατόν, με την ανάσταση των νεκρών, να πάρω πίσω την παλιά μου φυλακή. Αν υποτεθεί ότι είναι φυλακή το σώμα, τότε δεν έχω λύτρωση, αν το σώμα είναι φυλακή. Αλλά επειδή ακριβώς δεν είναι φυλακή, γι’ αυτόν τον λόγο είναι λύτρωσις, πραγματική λύτρωσις η ανάστασις των σωμάτων».

      Μήπως η ψυχή που ζητά να φύγει από την φυλακή της, μήπως είναι αυτή η ίδια η κτίσις; Γιατί κι αυτό ετέθη. Η καντιανή φιλοσοφία έτσι το έθεσε. Ο άνθρωπος είναι δέσμιος του χώρου και του χρόνου. Είναι μέσα σ’ αυτά τα καλούπια τα χωροχρονικά. Και πράγματι, εγώ θα ήθελα να φύγω αυτή την στιγμή, κάπου να πάω, έξω από την θέση που βρίσκομαι. Πώς μπορώ να πάω; Όταν σκέφτομαι ότι δεν έχω τον τρόπο να πάω. Να βρεθώ σε ένα σημείο του σύμπαντος. Πώς θα πάω; Έχω μια δυσκολία. Ή, ή… να βρεθώ, χμ, έξω από το σύμπαν… Ανόητα πράγματα… Αυτή η ίδια η κατασκευή μου είναι χωροχρονική. Εγώ ο ίδιος έγινα εν χρόνω και καταλαμβάνω χώρο. Πώς είναι δυνατό να βγω έξω από τον χώρο και τον χρόνο; Έξω από την Δημιουργία; Ότι αυτή  μου αποτελεί δεσμά, φυλακή και δεν δύναμαι να ελευθερωθώ απ’ αυτήν ταύτην την Δημιουργίαν; Είναι δυνατόν ποτέ; Είναι μωρία. Είναι αληθινή μωρία. Είναι αδιανόητο πράγμα. Είναι αντιφατικό. Δεν είναι δυνατόν.

    Τότε; Ούτε ακόμα, θα λέγαμε, η κτίσις αποτελεί δεσμά και φυλακή της ανθρωπίνης υπάρξεως. Απλούστατα, διότι αυτή η ίδια η κτίσις σαν δημιούργημα του Θεού με περιβάλλει, είμαι, θα λέγαμε, ένα κομμάτι αυτής της κτίσεως, ένα κομμάτι, διότι ο Θεός χώμα πήρε από τη γη, «χοῦν λαβών ἀπὸ τῆς γῆς» έπλασέ με, και αποτελώ μέρος της Δημιουργίας, όχι με την έννοια την πανθεϊστική φυσικά, αλλά με την έννοια ότι αποτελώ ένα μέρος της Δημιουργίας, το σώμα μου δηλαδή, το σώμα μου και δεν είναι δυνατόν να αποσπαστώ ποτέ από την Δημιουργία. Εξάλλου, αν θέλετε, τιμωρία και καταδίκη ήταν όταν είπε ο Θεός: «Είσαι χώμα και στο χώμα θα γυρίσεις». Καταδίκη ήτο αυτό. Ήτανε τιμωρία αυτό. Έστω τιμωρία για να δώσει παρακάτω ο Θεός την Χάρη Του δια της Αναστάσεως κ.λπ.

    Το θέμα είναι τούτο: Ότι αυτή η ίδια η κτίσις, αγαπητοί μου, θα ανακαινισθεί. Κι αφού θα ανακαινισθεί η κτίσις, τότε δεν είναι δυνατόν να αποτελεί φυλακή της υπάρξεώς μου. Δεν είναι δυνατόν. «Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα», θα πει ο Ανακαινιστής και Ανακεφαλαιωτής των πάντων Ιησούς Χριστός. Και θα ανακαινιστεί η κτίσις. Και θα είναι η Βασιλεία του Θεού. Και θα βασιλεύει το πρόσωπο του Θεού· και η θεωρία του προσώπου του Θεού, του Σαρκωμένου Θεού. Κι αυτή η κτίσις είναι όλη η εξωτερική προβολή του σαρκωμένου Θεού, που την αγάπησε, ας μου επιτραπεί να πω αυτή την λέξη, γιατί πώς να το εκφράσω αλλιώτικα, με πάθος· με –θα πω όμως μία φράση που την λέγουν οι Πατέρες, είναι το ίδιο- με «μανικόν έρωτα» Αυτός ο σαρκωμένος Θεός Λόγος. Λέει εις το βιβλίο των «Παροιμιών»: «Α, πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που θα βρεθώ ανάμεσα στους ανθρώπους που τους αγαπώ πολύ· γιατί όταν ο Θεός εδημιουργούσε, Εγώ, η Ενυπόστατος Σοφία, ήμουν μαζί Του και συνδημιουργούσα». Η Ενυπόστατος Σοφία, ο Θεός Λόγος. Είχε λοιπόν αυτόν τον «μανικόν έρωτα» που εκφράζεται θαυμάσια στο βιβλίο «Άσμα Ασμάτων» της Παλαιάς Διαθήκης, στα λεγόμενα «σοφιολογικά» βιβλία και εις τις «Παροιμίες», «Σοφία Σολομῶντος», που δείχνει εκεί αυτήν την αγάπη, την μανική αγάπη –μανική· από μανία δηλαδή· τρελή δηλαδή, τρελή· τρελή αγάπη, μανικήν αγάπη- που είχε το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος έως ότου έρθει η στιγμή να σαρκωθεί και να ΄ρθει τόσο κοντά στη Δημιουργία Του. Είναι δυνατόν να αποτελεί η Δημιουργία καταδίκη του ανθρώπου; Είναι δυνατόν; Παλαιωθείσα από την αμαρτίαν θα ανακαινισθεί από τον Σαρκωμένον Λόγον.

      Τότε τι είναι αυτή η φυλακή, για την οποία διαμαρτύρεται ο Ψαλμωδός και λέγει, να τον εξαγάγει, να τονε βγάλει ο Θεός; Όταν λέγει :«Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου», «βγάλε με από την φυλακή αυτήν για να μπορώ να δοξολογήσω το Όνομά Σου». Ποια είναι; Στον θάνατο, ξέρετε, επιτρέψατέ μου μία συμπλήρωσιν στο πρώτο. Λέγει ο Δαβίδ: «Κύριε, ποιος θα Σε υμνήσει εις τον Άδη; Ποιος; Δεν έχουμε τα όργανα», λέγει, «τα φωνητικά. Δεν έχουμε σώμα, δεν έχουμε γλώσσα, δεν έχουμε φωνητικές χορδές για να Σε υμνήσουμε στον Άδη. Άσε λοιπόν, Κύριε, άφησέ με στην ζωή, Σε παρακαλώ, άφησέ με στην ζωή, Σε παρακαλώ, να μπορώ να Σε υμνήσω. Στον Άδη ποιος μπορεί να Σε υμνήσει;». Βλέπετε λοιπόν ότι δεν θέλει να απαλλαγεί από το σώμα του, δεν θέλει να απαλλαγεί από την Δημιουργία, δεν θέλει να πάει στον Άδη τον σκοτεινόν, ο Δαβίδ.

    Αλλά τότε, ποια είναι αυτή η «φυλακή»; Θα μας απαντούσαν οι Πατέρες, και μάλιστα οι νηπτικοί Πατέρες, ότι η φυλακή της ψυχής, αγαπητοί μου, είναι τα πάθη, που δεσμεύουν. Τα πάθη! Αυτά τα φοβερά πάθη, που ζητούμε τώρα από τον Θεό να μας ελευθερώσει από τα πάθη μας, τα ποικίλα πάθη μας, τα οποία καθιστούν δεσμίαν την ψυχήν, μη δυναμένην να ανορθωθεί, μη δυναμένη να ιδεί καν ή να έχει αίσθηση του Θεού. Δεν έχει καμίαν αίσθησιν ένας που λέγει: «Είμαι άθεος»-για να πάρω μια σύγχρονη πραγματικότητα. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι η αίσθησίς του έχει πέσει στον βαθμό μηδέν. Πλήρης νέκρωσις. Δεν έχει καμίαν αίσθησιν του Θεού. Καμίαν αίσθησιν. Καμία εσωτερική είδησιν ή πληροφορίαν. Τίποτε απολύτως…

         Έτσι, μια ψυχή που νεκρώθηκε, τότε πώς μπορεί να έχει αίσθηση του Θεού; Πριν νεκρωθεί, θα μπορούσε η ίδια η ψυχή, βλέποντας να κυκλώνεται από τα πάθη, να αναφωνήσει: «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου, Κύριε, να μπορώ να Σε υμνήσω, ελεύθερα. Απηλλαγμένη η ψυχή μου από τα πάθη· εκείνα που με ζώνουν, εκείνα που με ταλαιπωρούν, εκείνα που με καθιστούν δέσμιον και δούλον των παθών, εκείνα που πραγματικά δεν μ’ αφήνουν να ορθώσω κεφάλι να Σε κοιτάξω, να Σε νιώσω, να Σε ζήσω».

      Αλλά, γιατί ζητάει ο Ψαλμωδός να απαλλαγεί από τα πάθη του; Είναι κι αυτό. Αν προσέξομε ότι η απαλλαγή μας από τα πάθη δεν θα ήταν κάτι το αυτόνομο, κάτι που απλώς, γιατί θα θέλαμε να απαλλαγούμε και να μην ταλαιπωρούμεθα. Λέμε επί παραδείγματι: «Φρόντισε, παιδάκι μου, να μην κάνεις χρήση του τσιγάρου, των καπνών ή των ναρκωτικών. Διότι έτσι θα είσαι απαλλαγμένος από ένα φοβερό πάθος. Ή από το οινόπνευμα. Ή από την ανηθικότητα. Ή από την φιλαργυρία. Φρόντισε», λέμε, «να μην είσαι δέσμιος αυτών των παθών, για να είσαι ένας ελευθερωμένος άνθρωπος, να μπορείς να κινείσαι άνετα στη ζωή σου». Πόσο… πόσο εσφαλμένα τοποθετούμε τα πράγματα…

      Είναι σωστή αυτή η συμβουλή; Είναι σωστή κατά το ήμισυ. Είναι σωστή σε τούτο: Το ότι ο άλλος δεν πρέπει να είναι δέσμιος, είναι το σωστό. Αλλά το για ποιον λόγο πρέπει να είσαι ελεύθερος, αυτό δεν είναι σωστό. Διότι ο σκοπός δια τον οποίον ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος, είναι να μπορεί να δει το Πρόσωπο του Θεού. Να δει το πρόσωπο του Θεού. Είναι ο τελικός μας σκοπός. Και μην το παίρνετε φιλολογία, είναι μια φοβερή πραγματικότης. Πραγματικότης, που κάνει τον άνθρωπο να εκστασιάζεται. Να ιδώ εγώ το πρόσωπο του Θεού; Ναι, ναι! «Τεκνία, οὕπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα», λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή την Καθολική, αλλά «οἴδαμεν δὲ ὅτι ἐάν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι». «Θα Τον δούμε, όπως είναι. Όπως είναι θα Τον δούμε». Πώς, δηλαδή, είναι; Όπως όταν ανεστήθη, αλλά και όπως ενεφανίσθη εις την Μεταμόρφωσιν. Και έτι, και έτι, δοξασμένος. Διότι εκεί, όσο ηδύναντο να δουν την δόξαν Του οι μαθηταί είδαν, «καθὼς ἠδύναντο», λέγει το τροπάριο, «καθὼς ἠδύναντο», όσο μπορούσαν να δουν. Έτσι λοιπόν θα δούμε αυτό το πρόσωπο του Θεού, έως ότου το δούμε κατά πρόσωπον, πρόσωπον προς πρόσωπον, διότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι παρά διάσωσις όχι μαζών, αλλά διάσωσις προσώπων. Και είναι διάσωσις προσώπων όχι διισταμένων, αλλά διάσωσις προσώπων κοινωνούντων! Και είναι κοινωνούντων προσώπων διάστασις, όχι μεταξύ αυτών και του Θεού, αλλά και μεταξύ των. Όπως ακριβώς μία ρόδα ποδηλάτου συνδέεται οι ακτίνες της ρόδα του ποδηλάτου με το κέντρον, αλλά και μεταξύ των με την περιφέρεια. Έχομε, δηλαδή, πλήρη κοινωνία προσώπων. Οι εχθροί του προσώπου, οι εχθροί του ανθρώπου πραγματικά, είναι αυτοί οι οποίοι διακηρύσσουν κηρύγματα εναντίον του προσώπου και υπέρ της μάζης. Καταλαβαίνετε… Τι να πω πιο πολλά; Καταλαβαίνετε…

      Έτσι, αγαπητοί, ο σκοπός είναι να δοξαστεί ο Θεός. Θα ξεκινήσουμε από δω: «Απάλλαξέ με, Κύριε, από τα πάθη να δω το πρόσωπό Σου, να Σε νιώσω, να Σε ψηλαφήσω μέσα μου, να Σε δοξολογήσω, να Σου πω το ευχαριστώ μου, να Σου πω: ‘’Δόξα τῷ Θεῷ’’. Είσαι μεγάλος, είσαι σοφός, είσαι υπέροχος, Σε αγαπώ». Αυτό είναι. Έτσι δεν είναι αυτόνομη, αγαπητοί μου, αυτή η ηθική, αλλά είναι ετερόνομη. Έχει τον σκοπό της, την δοξολογία του Θεού, για να απαλλαγώ από τα πάθη μου.

     Όπως καταλαβαίνετε, η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, που εισερχόμεθα από απόψε, με την βοήθεια του Θεού, δεν είναι παρά ένα εργαστήρι στο οποίο θα δουλέψομε αυτήν την κάθαρση της ψυχής, για να βρεθούμε να μπορούμε να ψηλαφούμε το πρόσωπον του Θεού. Είναι ένα εργαστήρι μέσα στο οποίο θα μπορέσουμε με την νηστεία, με την εγκράτεια, με την συγχωρητικότητα -υπογραμμίζω, με την συγχωρητικότητα· άνθρωπος που δεν συγχωρεί δεν μπορεί να ησυχάσει, δεν έχει ειρήνη ψυχής, δεν έχει καθαρότητα ψυχής- με την συγχωρητικότητα, με την ελεημοσύνη, με την μελέτη και με την προσευχή να μπορέσει ο άνθρωπος να βγει εξαγνισμένος, καθαρισμένος, απαλλαγμένος από τα πάθη, για να ιδεί τον Θεόν. Να αναπνεύσει, να ιδεί αληθινό Πάσχα, αληθινή διάβασιν από την νοητήν Αίγυπτον εις την νοητήν Γην της Επαγγελίας, την Βασιλείαν του Θεού και να εγκαθιδρυθεί μέσα του η Βασιλεία του Θεού, αφού θα έχει περάσει κατά θαυμαστόν τρόπον- γιατί αυτό είναι το μεγάλο θαύμα- από την νοητήν Ερυθράν Θάλασσαν· στην οποία ο διάβολος εργάζεται εκεί, αλλά καταποντίζεται και πνίγεται από την Χάρη του Θεού.

     Θα ‘θελα να μείνω σε ένα σημείο, το οποίο είναι πάρα πολύ αξιόλογο. Εκεί που λέγει, εκεί που σας είπα για την προσευχή. Αγαπητοί μου, οι αρχαίοι Έλληνες, ως εξής το κατάλαβαν αυτό, αλλά δεν μπόρεσαν να το λύσουν. Μόνο οι σπουδαίοι πρόγονοί μας έδωσαν με το μυαλό τους μια διάσταση στο πράγμα. Είναι ο μύθος του Δαιδάλου και του Ικάρου. Ο μύθος;  Ο μύθος;  Αυτός που έφτιαξε τον λαβύρινθο κάτω στην Κρήτη, κατά την διάρκεια της μινωικής, θα λέγαμε, δυναστείας και για να μην του φύγει, γιατί ήθελε να φύγει ο Δαίδαλος, τον έβαλε ο Μίνως στον ίδιο τον λαβύρινθο που έφτιαξε ο ίδιος. Είναι μία έκφρασις ότι ο άνθρωπος μπαίνει ο ίδιος μέσα στην δαιδαλότητα των έργων του. Στην δαιδαλότητα του πολιτισμού του. Αλλά, πώς να φύγει από κει ο Δαίδαλος με τον γιο του; Έφυγε φτιάχνοντας φτερά. Έφυγε κάθετα. Διότι η οριζοντία διαφυγή ήτο αδύνατος. Έφυγε κάθετα. Στον Χριστιανισμόν το πράγμα βρήκε πραγμάτωσιν. Ο Χριστιανός δεν μπορεί να φύγει οριζόντια από τα δεινά της παρούσης ζωής. Φεύγει καθέτως. Καθετοποιεί την πραγματικότητα. Είναι η προσευχή. Φεύγει δια της προσευχής προς τα πάνω. Και η ψυχή του κυριολεκτικά απαλλάσσεται από την φυλακή του παρόντος κόσμου και του παρόντος αιώνος. Έτσι φεύγει από τον χώρον και τον χρόνον τον πεπαλαιωμένον, τον φθαρμένον, φεύγει και αναπαύεται η ψυχή του ανθρώπου.

      Ω αγαπητοί μου. Τελειώνει ο στίχος με αυτό το υποστίχιον: «Ἐμὲ ὑπομενοῦσι δίκαιοι, ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι (:Εμένα με περιμένουν οι δίκαιοι και οι ευσεβείς, έως ότου μου το δώσεις αυτό που Σου ζητώ)». Ο Δαβίδ είναι υπόδειγμα. Είναι υπόδειγμα που καλεί όλους…(Δυστυχώς σε αυτό το σημείο τελείωσε η κασέτα ηχογράφησης…).

🔸2η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omilies-kyr-tyrinhs-kau-defteras-megaloy-kanonos
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_60.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος».🔻
https://drive.google.com/file/d/1SmoR2cqkXjuoTu0es5zMUX9ZQiV-Y3nU/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC.%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%86%CF%82%20%CF%84%E1%BF%86%CF%82%20%CE%A4%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BD%E1%BF%86%CF%82?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἡμέρα τοῦ τέλους πλησιάζει.

†. Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, ο Απόστολος Παύλος μας θυμίζει, στην προς Ρωμαίους επιστολή του, τούτον τον λόγον που ακούσαμε: «Καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν». Δηλαδή:

«Και όλα αυτά που σας λέγω», λέγει ο Απόστολος, «επειδή όπως ξέρετε, είναι κοντά το τέλος, ήλθε η ώρα να ξυπνήσετε από τον ύπνο· γιατί τώρα η τελική σωτηρία βρίσκεται πιο κοντά μας παρά τότε που πιστέψαμε».

   Και τίθεται τώρα: Πότε θα ξαναέλθει ο Κύριος στη Γη, αφού λέγει ότι είμεθα κοντύτερα εις το τέλος. Πότε θα ξανάρθει ο Κύριος στη Γη, με ορατή παρουσία, δηλαδή η λεγομένη Δευτέρα Του Παρουσία; Αγαπητοί μου, είναι άγνωστον. Ο χρόνος είναι γνωστός μόνον και αποκλειστικά μόνον εις τον Θεόν.

   Οι μαθηταί, λίγο πριν ο Κύριος αναληφθεί εις τους ουρανούς, ρώτησαν τον Κύριον περί του δευτέρου ερχομού Του, διότι προφανώς πολλές φορές είχε ο Κύριος αναφερθεί εις το θέμα αυτό. Είπαν μετά την Ανάσταση: «Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ;». Δηλαδή, «αυτόν τον καιρό θα αποκαταστήσεις την δόξαν και την βασιλεία του λαού Σου, Ισραήλ; Δηλαδή αυτόν τον καιρόν; Τώρα που σε έχομε εδώ μαζί μας, δηλαδή αυτές τις μέρες;(Να το πούμε έτσι, πιο περισσότερο)». Κι ο Κύριος απήντησε: «Οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ». «Δεν είναι δικό σας θέμα να γνωρίζετε τους χρόνους και τους καιρούς, τους οποίους χρόνους και καιρούς ο Πατήρ εξουσιάζει. Διότι ο Θεός είναι εξουσιαστής και του χρόνου. Δεν είναι δικό σας θέμα». Συνεπώς, ο χρόνος της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας, δεν απεκαλύφθη εις τους μαθητάς, φυσικά ούτε και εις τον Παύλον, ο οποίος μας γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολήν του ότι το τέλος είναι κοντά. Οι πάντες αγνοούν. Και οι άγγελοι και οι άνθρωποι.

    Ο Παύλος όμως χρησιμοποιεί ένα έξυπνο λογικό στοιχείο, προκειμένου να παρακινήσει τους Χριστιανούς να είναι έτοιμοι. Τι λέγει; «Νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν». «Τώρα», λέγει, «διότι τώρα είναι πιο κοντά η σωτηρία μας σε σχέση με την ημερομηνία που είχαμε πιστεύσει». Χθες, προχθές, πέρυσι, πριν δέκα χρόνια… Δηλαδή ότι ο Χριστός χρονικά, υπογραμμίζω, χρονικά είναι πιο κοντά σήμερα από χθες. Είναι ένας έξυπνος τρόπος, εύστροφος τρόπος, για να μιλήσει και να πει εις τους Χριστιανούς ότι πρέπει να είναι έτοιμοι, διότι το τέλος είναι κοντά. Δηλαδή με άλλα λόγια, εγώ είμαι από τον καιρό που γεννήθηκα, σήμερα πιο κοντά εις το τέλος της ζωής μου, απ’ ό,τι ήμουν χθες. Το καταλάβατε; Και με τον τρόπον αυτόν, δεν προδίδει βεβαίως εκείνο το οποίο ο Κύριος είπε, ότι «κανείς δεν γνωρίζει και δεν είναι δική σας δουλειά να ξέρετε πότε θα γίνει το τέλος». Πλην όμως, με αυτό το λογικό, υπογραμμίζω, λογικό σχήμα, μας λέγει ότι σήμερα είμαι πιο κοντά στο τέλος απ’ ό,τι ήμουν χθες. Και αυτό βεβαίως είναι όσον αφορά στην προσωπική μου ζωή, αλλά όσον αφορά και εις το τέλος του κόσμου.

         Και γιατί το λέγει αυτό ο Παύλος; Διότι οι τότε κατηχούμενοι έδειχναν επιμέλεια βεβαίως στην πνευματική τους ζωή. Έτσι, λαχταρούσαν πότε θα βαπτισθούν, πότε θα μπουν στην Εκκλησία, πότε θα ενωθούν με το Σώμα του Χριστού. Αλλά προϊόντος του χρόνου, έδειχναν κάποια αμέλεια. Εκείνο το «Ε, βαφτίστηκα· τώρα τι πρέπει περισσότερο να κάνω;». Και συνεπώς λέγει ο Παύλος, «εάν τότε, που είσαστε Κατηχούμενοι είχατε δείξει πολλήν επιμέλειαν για να γίνετε Χριστιανοί και να μπείτε στην Εκκλησίαν, πόσο περισσότερο πρέπει τώρα να δείξετε επιμέλεια; Αφού είμεθα πλησιέστερα στο τέλος τόσο της ζωής μας, όσο και εις το τέλος της Ιστορίας». Αυτό είναι το επιχείρημά του. Είναι έξυπνο.

   Έτσι τονίζει: «Ὃτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι». Τι τονίζει; «Είναι καιρός να ξυπνήσομε από τον ύπνον». Ποιον ύπνον; Της αμελείας. Διότι δεν αναφέρεται φυσικά εις τον βιολογικόν ύπνον. Όλοι οι άνθρωποι κοιμώνται και ξυπνούν κάθε μέρα και χωρίς ύπνο δεν μπορούμε να ζήσομε, είναι γνωστό, να σας το πω με την ευκαιρία. Ότι χωρίς φαγητό ο άνθρωπος ξεπερνά και τις 40 ημέρες για να ζήσει. Και το βλέπομε και στην εποχή μας, εκείνοι που κάνουν απεργία πείνης. Λέγεται ότι χωρίς νερό, ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει παραπάνω από 16 ημέρες. Και ακόμη, χωρίς ύπνον δεν μπορεί να ζήσει ύστερα από μερικές ημέρες. Ελάχιστες ημέρες. Βλέπετε συνεπώς ότι το θέμα του ύπνου είναι σπουδαίο. Δεν θα μπορούσαμε να μείνομε ξυπνητοί, αν είναι δυνατόν. Πρόκειται περί μιας, θα λέγαμε, πνευματικής μεταφοράς. Κι αυτός ο ύπνος, ο πνευματικός ύπνος είναι η ακηδία, είναι η τεμπελιά, η ανεμελιά. Εκείνο το «Ε, καλά». Και το κόντυμα του χρόνου, το αναφέρει εδώ ο Απόστολος Παύλος με μία εικόνα. Λέγει: «Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν». «Προχώρησε η νύχτα. Κοντεύει να ξημερώσει». «Ἡ ἡμέρα ἤγγικεν», «πλησιάζει η ημέρα».

      Και τι εννοεί «νύχτα»; Λέγει ένας ερμηνευτής: «Νύχτα τὸν παρόντα βίον καλεῖ, διὰ τὸ κατακεχυμένον αὐτοῦ σκότος τῆς ἁμαρτίας, καὶ διὰ τὸ ὀνειρῶδες αὐτοῦ καὶ φαντασιῶδες καὶ ἀπατηλόν».  Είναι η παρούσα ζωή. Αυτή είναι η νύχτα. Δηλαδή: «Αδελφοί, περνάει ο βίος αυτός. ‘’Ἡ νὺξ προέκοψεν’’. Τελειώνει η ζωή μας. Και θα περάσομε εις το φως. Είναι ο χρόνος της ζωής το σκοτάδι». «Ἐν ᾧ συγκεκάλυπται τὰ τῆς αἰσχύνης ἔργα», λέγει ο Μέγας Βασίλειος.

     Και η «ἡμέρα»; Ω η ημέρα! «Ἡμέρα τὸν μέλλοντα βίον, διὰ τὸ λαμπρὸν αὐτοῦ καὶ φανερωτικὸν τῶν κεκρυμμένων». Είναι η μέλλουσα ζωή εκείνη η ημέρα, η αβράδιαστη ημέρα. Δεν υπάρχει εκεί το σχήμα «περιστροφή της γης περί τον εαυτόν της», για να έχομε το φαινόμενον «μέρα και νύχτα».

    Κυρίως όμως ο Παύλος τονίζει την ημέρα εκείνη την μεγάλη και επιφανή. Δηλαδή με αυτόν τον… σας είπα, 2^η ή 3^η φορά, εύστροφον τρόπον, θέλει να μιλήσει ότι όλα τελειώνουν. Και η παρούσα ζωή, για τον καθέναν, αλλά και η Ιστορία τελειώνει όποια κι αν υπήρξε ή υπάρχει ή θα υπάρξει ακόμη. Και το δυστύχημα είναι ότι την ημέραν αυτήν την μεγάλη και επιφανή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διόλου δεν την ενθυμούμεθα. Διόλου δεν την ενθυμούμεθα, το υπογραμμίζω. Εξάλλου το ήθος, το πώς θα ζήσεις, αν θα ζήσεις ευαγγελικά ή δεν θα ζήσεις ευαγγελικά, υποκινείται από τούτο το γεγονός. Αν έχομε αδιάλειπτα τα μάτια μας προς την ημέραν εκείνην, την μεγάλη και επιφανή. Αν βλέπω την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, τότε δεν θα αμαρτάνω. Τότε θα ζήσω την ευαγγελική ηθική, το ευαγγελικόν ήθος. Έτσι, δυστυχώς, επειδή δεν ατενίζομε εις την ημέραν εκείνην, ξεχνιόμαστε και πέφτομε στη θανάσιμη ακηδία. Ξέρετε ότι η ακηδία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

    Έτσι ο Παύλος θα αναφερθεί αρνητικά μεν στην απώθηση του κακού, θετικά δε στην επένδυση της αγιότητος. Γράφει: «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους(:να τα διώξουμε, να τα σπρώξουμε, να φύγουν από μας) –θετικά:- καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός (:και να ντυθούμε τα όπλα του φωτός)».

    Και ποια είναι αυτά «τὰ ἔργα τοῦ σκότους»; «Μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ». Πόσο κατάλληλα η Εκκλησία μας έβαλε αυτήν την περικοπή, σήμερα της Τυρινής! Διότι είναι γνωστό ότι οι Χριστιανοί μας εκτρέπονται, παρασυρόμενοι από τα ειδωλολατρικά κατάλοιπα των ημερών αυτών. Διασκεδάσεις, καρνάβαλοι, τούτα, εκείνα, φοβερά πράγματα… Δηλαδή «ξεδίνουν», που λένε οι Χριστιανοί, σαν να ήσαν εγκλωβισμένοι μέσα εις τα κάγκελα του ευαγγελικού ήθους. Και τώρα θέλουν, παρακάτω, να ξεφαντώσουν, για να «ξεδώσουν». Τόσο λίγο καταλάβαμε, αγαπητοί μου, το Ευαγγέλιον. Τόσο λίγο, ναι. Είναι φανερό.

     Λοιπόν ας δούμε, μέσα σε μια πάρα πάρα πολύ σύντομη ανάλυση, τι εννοούν αυτά που μας είπε ο Παύλος, ο Απόστολος του Θεού. «Μὴ κώμοις καὶ μέθαις». Η αλήθεια είναι ότι εμείς, οι εξ εθνών Χριστιανοί, εμείς οι Έλληνες είμεθα εξ εθνών Χριστιανοί, «εθνικός» σήμαινε ειδωλολάτρης, δεν έχομε ξεχάσει ακόμα τις παλιές μας ειδωλολατρικές συνήθειες. Όλα αυτά τα καμώματα που μετερχόμεθα αυτήν την ημέραν, αν ανοίξετε ένα βιβλίο λαογραφίας, θα δείτε πόση αναφορά γίνεται σε συνήθειες προ Χριστού, εννοείται.

      Και το χειρότερο, ξέρετε; Επανακάμπτει η ειδωλολατρία. Δεκαετίες σας το λέγω αυτό και κάθε μέρα περισσότερο εδραιούται αυτή η επανάκαμψις της ειδωλολατρίας. Όχι κατά πρακτικόν τρόπον· δηλαδή, αν είμαι πόρνος, λατρεύω την Αφροδίτη, αν είμαι φιλάργυρος, λατρεύω τον Ερμή κ.τ.λ. Αλλά κατά τρόπον και θεωρητικόν. Επαναφορά, φερειπείν στον χώρο τον δικό μας, επαναφορά του δωδεκαθέου του Ολύμπου. Και άλλα ανόητα και περίεργα πράγματα. Επαναφορά, επανάκαμψη της ειδωλολατρίας. Και μια που αναφερθήκαμε στον Απόστολον Παύλον, ήρθε ο άνθρωπος του Θεού να μας κηρύξει το Ευαγγέλιον σε μας, που είμαστε καθισμένοι στο σκοτάδι και στην πλάνη και σήμερα ξέρετε τι λέμε; Είναι γραμμένο, το διάβασα, σας το έχω πει κι άλλες φορές, σε κάτι περιοδικά ειδωλολατρικά που κυκλοφορούν: «Ήρθε αυτός ο ασχημομούρης ο Παύλος να μας καταστρέψει την ωραία μας θρησκεία!». Δηλαδή την ειδωλολατρία. Ο Θεός να μας ελεήσει. Και να μας συγχωρήσει και ο Απόστολος Παύλος.

    Έτσι, ο Παύλος, παρότι στέλνει στους Ρωμαίους την επιστολή αυτή, επειδή είμεθα εξ εθνών Χριστιανοί, αναγκάζεται να γράψει στους Χριστιανούς να μην βρίσκονται στον «κώμο» και στην «μέθη». Μοιάζει αυτή η αναφορά, περιττό να το έγραφε ο Απόστολος, δεν γινήκαμε Χριστιανοί; Γιατί να γράφει στους Χριστιανούς «μὴ κώμοις καὶ μέθαις»; Περιττόν. Μοιάζει η περίπτωσις, όπως ο Θεός καλεί τον τεμπέλη άνθρωπο να πάρει μάθημα εργατικότητος από τις μέλισσες και τα μυρμήγκια. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει κατάντημα του ανθρώπου. Σημαίνει κατάντημα του ανθρώπου! Όταν καλεί τον βασιλέα της κτίσεως, να πάρει μαθήματα από τους υπηκόους του, τα ζώα. Έτσι λοιπόν κι εδώ είναι κατάντημα, θα έλεγα, ο Παύλος να γράφει στους Χριστιανούς «μή κώμοις καί μέθαις», κ.λπ. κ.λπ.

    Έτσι, τι είναι ο «κῶμος»; Λέγει ο Οικουμένιος: «Κῶμος ἐστὶ τὰ μετὰ μέθης καὶ ὕβρεως ἄσματα». Είναι τα τραγούδια που λέγονται με την μέθη και τις βρισιές, τις κακολογίες. Δηλαδή εκείνο το στόμα που βγάζει βρώμικα πράγματα. Τα ανέκδοτα τα σόκιν, τα περίεργα, τα παράξενα. Αυτό λέγεται «κῶμος». «Συμπόσιον μετὰ αἰσχρῶν ἀσμάτων», λέγει ο Ζιγαβηνός. Είναι το συμπόσιον που λέγεται με αισχρά, βρώμικα, άσματα, τραγούδια. Και ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης θα μας πει: «Μεθυστικὸς αὐλὸς (:τραγούδια μεθυστικὰ) ἐν χρονίζοντος οἴνου, ἐρεθίζων τὴν ἡδυπάθειαν (:ερεθίζει την ηδυπάθειαν) καὶ θέατρον ἄσχημον ποιῶν τὸ συμπόσιον (:δίνει μια πολύ άσχημη εικόνα του συμποσίου)».

      Πλάι στα άσεμνα τραγούδια, είναι δηλαδή όπως βλέπετε και η άσεμνη μουσική. Λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, με την ευκαιρία, ότι τα «παιχνίδια», «παιχνίδια» ελέγοντο τα όργανα· και μέχρι σήμερα τα λένε «παιχνίδια» εις την ύπαιθρον. Τα όργανα που καλούνται στους γάμους και τα βαφτίσια, ότι αυτά τα όργανα, η άσεμνος διασκέδασις, στα μυστήρια γάμου και βαφτίσεως, καταστρέφουν, λέει, αυτά τα μυστήρια του γάμου και της βαφτίσεως. Έτσι λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Και δεν πρόκειται βεβαίως να μην βάλομε στο τραπέζι μας κρασί. Λέει ο Οικουμένιος: «Οὐ τὸ πίειν ἀλλὰ τὸ μεθύειν κωλύει». «Όχι ‘’τὸ πίειν’’, όχι το να πιεις· δεν σου το εμποδίζει αυτό ο λόγος του Θεού. Αλλά σου εμποδίζει, όμως, την μέθη».

    Και προχωρεί ο Παύλος: «Μή κοίταις καί ἀσελγείαις». Τι είναι η «κοίτη»; Κατά λέξη το κρεβάτι. Είναι η παράνομος συγκατάκλισις και μίξις. Να βρεθείς στο κρεβάτι με άλλον άνθρωπο παράνομα. Δηλαδή είναι η πορνεία, είναι η μοιχεία, ό,τι αφορά σε σαρκικά, γενικώς, αμαρτήματα με κάποιον άλλον άνθρωπον. Και «ἀσέλγεια»; Όταν λέγει ο Παύλος «μή κοίταις καί ἀσελγείαις»;  Όλες αυτές οι καταστάσεις οι σαρκικές αλλά που έχουν όμως την υπερβολή. Όταν η πορνεία έχει την υπερβολή, τότε λέγεται «ἀσέλγεια». Και μία αξιόλογη παρατήρηση του Ζιγαβηνού πάνω σ’ αυτό: «Ὅρα δὲ τὴν τάξιν (:Κοίταξε -λέει- πώς τα αναφέρει ο Παύλος. Προοδευτικά. Με μία τάξη). Κωμάζων μὲν γὰρ τὶς μεθύει (:Όταν αρχίζεις με τραγούδια άσεμνα κ.τ.λ. σε ένα συμπόσιο, τότε φθάνεις στη μέθη), μεθύων δὲ κοιτάζεται (:όταν μεθύσει, τότε τρέχει στα σαρκικά αμαρτήματα), κοιταζόμενος δὲ ἀσελγαίνει (:όταν δε αρχίσει τα σαρκικά αμαρτήματα, φθάνει στην υπερβολήν), τοῦ οἴνου τούτων τῇ πλησμονῇ πυρπολοῦντος καὶ διερεθίζοντος(:όταν το ίδιο το κρασί έρχεται να πυρπολήσει και να διερεθίσει τα πάθη)».

      Και προχωρεί ο Παύλος. Αφήνοντας τα σαρκικά, πηγαίνει τώρα στα ψυχικά: «Μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ». «Όχι», λέγει, «με τσακωμούς και ζήλιες». Αλήθεια, είναι τα μαλώματα και οι ζηλοτυπίες. Παρατηρεί ο Ιερός Χρυσόστομος το εξής: «Οὐδὲν οὕτω καὶ ἐπιθυμίαν ἀνάπτει (:τίποτα δεν ανάπτει τόσο πολύ την επιθυμία) καὶ ὀργὴν ἐκκαίει (:υποκαίει την οργήν) ὡς μέθη καὶ παροινία». «Όπως», λέγει, «η μέθη και η παροίνια». Η «παροίνια», ό,τι παρά τον οίνον, ό,τι δηλαδή αφορά, σαν αποτελέσματα, την μέθη. Βρισιές, τούτα, εκείνα… Βλέπετε, τέτοια συμπόσια, όταν μεθύσουν οι άνθρωποι, βρίζονται, τσακώνονται, ακόμη και σκοτώνονται. Είναι γνωστά αυτά. Πόσες φορές ακούμε, στα καπηλειά, από δω κι από εκεί, που μεθούν, πίνουν, βρίζονται, ζηλεύουν. Ζηλεύουν, ναι. Γιατί η άλλη παρέα έχει…δεν ξέρω τι, κ.τ.λ. και βρίσκουν αφορμή για να φθάσουν από την ζήλεια εις τα μαλώματα. «Καὶ ἐκ τοῦ ζήλου –όπως λέει ο Θεοφύλακτος- ἡ ἔρις». «Από την ζήλεια έρχεται το μάλωμα».

    Και τώρα θετικά προτείνει ο Παύλος. Ποτέ το Ευαγγέλιο δεν λέγει και δεν μένει μόνο στα αρνητικά. Δηλαδή στα «μη». Προχωράει και στα «πρέπει». Πρέπει να κάνεις αυτό κι εκείνο. «Ἀλλ’ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν». «Αλλά ενδυθείτε», λέει, «τον Κύριον Ιησούν Χριστόν». Περιεκτικός λόγος, που δείχνει «τὸ ἐν Αὐτῷ εἶναι –λέγει ο Ζιγαβηνός- καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν Αὐτὸν φαίνεσθαι». Ωραία φράσις. Δείχνει τι; «Τὸ ἐν Αὐτῷ εἶναι». «Ότι βρισκόμεθα εμείς εις τον Χριστόν μέσα». Αλλά «καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν Αὐτὸν φαίνεσθαι». «Αλλά και το ότι μπορεί να φαίνεται ο Χριστός σε μας».

    Γιατί τι είναι ο σωστός Χριστιανός; Ένα εικονογραφημένον, θα λέγαμε, περιοδικόν, έντυπον. Εικονογραφημένο με εικόνες Χριστού. Είναι εκείνο που λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Εσείς είσαστε -λέγει- ἐπιστολὴ γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη (:που διαβάζεται το παράδειγμά σας, η ζωή σας, ο τρόπος σας, που διαβάζεται και αναγνωρίζεται)». Θα το ξαναπώ: «Τὸ ἐν Αὐτῷ εἶναι (:το να είμαστε μέσα εις τον Χριστόν) καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν Αὐτὸν φαίνεσθαι(:και να φαίνεται ο Χριστός σε μας)». Είναι πράγματι θαυμάσιο. Αυτό θα πει «ενδύομαι τον Χριστόν». Πότε γίνεται αυτό; Όταν βαπτιστήκαμε. Αλλά… διατηρούμε αυτόν τον χιτώνα του βαπτίσματος;

      Αγαπητοί, οι ημέρες που περνάμε είναι ημέρες μέθης και κραιπάλης και εκλύσεως ηθών. Όχι απλώς σαν ημέρες των Απόκρεω. Αλλά γενικότερα η εποχή μας. Και προπαντός οι νέοι μας· που οι γονείς των, η γενεά δηλαδή που έφερε τη νεότητα, έδωσε το κακό παράδειγμα. Είναι πανθομολογούμενον. Ότι όλοι μας περνούμε ημέρες καθιζήσεως και φοβεράς παρακμής. Γι΄αυτό ο λόγος του Παύλου, όλως ιδιαιτέρως είναι επίκαιρος στις ημέρες μας.

      Εκείνο, όμως, που οι Χριστιανοί μας τελείως αγνοούν ή λησμονούν, είναι ότι ο Χριστός έρχεται. Και είναι πολύ κοντά μας χρονικά. Εδώ να σας κάνω μία παρένθεση, αν θέλετε, ο Χριστός δεν μας είπε πότε θα έλθει. Αλλά προσέξτε· περί της ημέρας εκείνης και της ώρας. Προσέξτε: Ημέρα και ώρα. Τι είναι η ώρα; Κλάσμα του χρόνου της ημέρας. Τι είναι η ημέρα; Κλάσμα του έτους. Δεν μας είπε πότε θα έρθει. Δηλαδή εννοείται, ημέρα και ώρα. Αλλά μας έδωσε πλησμονή σημείων αξιοπαρατηρήσεως του ερχομού του Χριστού. «Όταν θα δείτε», λέει, «εκείνο, όταν θα δείτε εκείνο», όπως ακριβώς και μία εικόνα μας έδωσε. Παρενθετικά τα λέγω αυτά· που μας είπε ότι «Αν δείτε την συκιά να βγάζει μπουμπούκια τώρα την Άνοιξη, λέτε ότι το καλοκαίρι είναι κοντά. Έτσι, κι άμα δείτε αυτά τα σημάδια θα πείτε: ‘’Ο Κύριος έρχεται’’». Δεν μας μίλησε περί της ημέρας και της ώρας. Αλλά άφησε πάμπολλα σημάδια τα οποία παρατηρούν μόνον οι νήφοντες, μόνον εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά. Ο κόσμος; Συνεχίζει να κοιμάται. Οι εκκοσμικευμένοι Χριστιανοί; Συνεχίζουν να κοιμώνται.

      Έτσι λοιπόν, αγαπητοί μου, θεμελιώδες σημάδι που μας έδωσε ο Κύριος και που το τονίζει ιδιαιτέρως ο Απόστολος Παύλος, σαν γεγονός που προηγείται του Αντιχρίστου μάλιστα, είναι η αποστασία. Και στην εποχή μας, όσο σε καμία άλλη εποχή, παρατηρείται η αποστασία στην πίστη και στο ήθος. Κατά τρόπον καλπάζοντα και αλματώδη!  Ώστε να λέμε ότι ευρισκόμεθα πλέον εις τα έσχατα των εσχάτων. Είδατε; Σήμερα, είδατε; Ο κόσμος διασκεδάζει, προσέξτε, αμέριμνος. Και αμαρτάνει ανυποψίαστα. Κριτήριό του δεν βάζει στη ζωή του τον δεύτερο ερχομό του Χριστού σαν Κριτού. «Τώρα», σου λέει, «διασκεδάζω».

   Και τίθεται το ερώτημα: Πώς ο Χριστιανός θα αντιμετωπίσει αυτήν την λαίλαπα που έρχεται, τον κατακλυσμό της κατακλίσεως του ήθους και της απιστίας; Όταν όλα αυτά βυθίζονται και χάνονται, μόνον μία λύσις υπάρχει, αγαπητοί. Να έχει κριτήριό του την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία και ότι η ημέρα εκείνη πλησιάζει όλο και περισσότερο. Δεν θα φεύγει από το μυαλό του αυτό. Και συνεπώς, πρέπει να γίνεται αγιότερος και αγιότερος. Γι'αυτό η Καινή Διαθήκη κατακλείει με τούτα τα λόγια: «Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ –λέει ο Χριστός- καὶ ὁ μισθὸς μοῦ μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον αὐτοῦ -και συνεπώς:- Ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι (:Ο άγιος να αγιασθεί περισσότερο)».  Θα μας σώσει ο πλεονάζων αγιασμός. Ο κόσμος διαρκώς και διαρκώς αποστασιάζεται από τον Θεόν. Αντίθετα ο πιστός οφείλει διαρκώς και διαρκώς να προσεγγίζει περισσότερο τον Χριστόν. Έτσι μόνον τότε θα δει ο πιστός το πρόσωπον του Κυρίου την ημέρα εκείνη. Αμήν.

🔸747η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἀνάγκες καί Ἐπιθυμίες. (β΄ ἔκδοσις)

†. Είμαστε, αγαπητοί μου, εις το πρώτο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Και η Εκκλησία μας, με κατάλληλες ευαγγελικές και αποστολικές περικοπές, επιθυμεί να καταρτίσει τους πιστούς, για να την οδεύσουν γόνιμα.

    Έτσι, μεταξύ άλλων, ο Απόστολος Παύλος, γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολήν, αυτό που ακούσαμε σήμερα, ότι «Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας».

   Δηλαδή «εὐσχημόνως» να περιπατούμε. «Εὐσχημόνως» κινείται εκείνος ο οποίος είναι ντυμένος σεμνά και κινείται με μετρημένες κινήσεις. Αυτός λέγεται ότι περιπατεί «εὐσχημόνως». Δηλαδή περιπατήσομε «εὐσχημόνως», εδώ θέλει να πει, «να πολιτευόμεθα όπως ο Κύριος θέλει, όπως θέλει ο Θεός. Καθώς πρέπει ἁγίοις. Όπως πρέπει για τα παιδιά του Θεού».

      «Μή κώμοις καί μέθαις». Αλήθεια, τι τραγική ειρωνεία! Ούτε μέθες, ούτε λέει «μέθαις και κώμοις»… Τι είναι; Είναι τα γλέντια. «Κώμοις καί μέθαις». Είναι τα γλέντια. Τα ξέφρενα… Είναι γνωστό ότι με την είσοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ξεκινούμε… πώς ξεκινούμε; Με ξέφρενες διασκεδάσεις. «Μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις». Ανηθικότητες, πορνείες κ.λπ. Ούτε με έριδα και ζήλον, μαλώματα, ζήλειες. Αλλά τι; Να ενδυθούμε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν. «Καί τῆς σαρκός πρόνοιαν» και φροντίδα της σαρκός να μην την μεταβάλομε, και την πρόνοια της σαρκός να μη την μεταβάλομε σε επιθυμία.

      Σ’ αυτό το τελευταίο θα μείνομε, αγαπητοί μου, στη σημερινή μας περικοπή, ομιλία, αν θέλει ο Θεός. Κάθε λέξις εδώ, βλέπομε, είναι κι ένα παράγγελμα του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, «καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν», «εκείνο που αφορά στην φροντίδα του σώματος», «μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας», «μη μεταβάλλετε αυτήν την πρόνοια σε επιθυμία».

    Κι έτσι είναι καταλληλοτάτη αυτή η θέσις, ενόψει της Σαρακοστής, αλλά επιτρέψατέ μου να πω, για όλη μας τη ζωή. Ευθύς εξαρχής γίνεται από τον Απόστολο μία διάκρισις μεταξύ «προνοίας», δηλαδή ανάγκης και επιθυμίας. Τι σημαίνει ανάγκη; Ό,τι υπηρετεί την φύσιν του ανθρώπου. Έχω ανάγκη να πιω νερό. Θα πιω νερό. Αλλά… μπορώ να πιω κρασί; Μπορώ να πιω κρασί. Να μεθύσω; Όχι. Ώστε ό,τι θα υπάρχει ως υλικό, θα καλύπτει εντελώς τις ανάγκες μου· όχι όμως τις επιθυμίες μου. Για να διατηρηθεί στην ύπαρξη ο άνθρωπος πρέπει να έχει αυτήν την κάλυψιν των αναγκών του, για να επιτελέσει τον υπαρξιακό του προορισμό. Δηλαδή να ζήσει, να συντηρηθεί με την τροφή, γιατί ο Θεός μας έκανε να τρώμε και να πίνομε -οι άγιοι άγγελοι, ούτε τρώγουν, ούτε πίνουν. Έτσι ήθελε ο Θεός. Είναι δικό Του θέμα.

    Θα φθάσομε βέβαια κάποτε ούτε να τρώμε ούτε να πίνομε. Όταν θα πάρομε τα καινούρια μας σώματα, τα οποία θα είναι πνευματικά. Προσέξτε, μυριάκις το έχω πει. Όταν λέμε πνευματικά σώματα, δεν εννοούμε άυλα σώματα. Τα ίδια σώματα θα είναι. Αλλά θα είναι άνευ υλικών αναγκών. Αυτά λέγονται τα σώματα, «πνευματικά σώματα», επειδή θα συντηρούνται πάλι γιατί το θέλει ο Θεός. Το Πνεύμα το Άγιον θα μας συντηρεί. Πάλι γιατί το θέλει ο Θεός. Τώρα πρέπει να τρώμε. Τότε δεν θα τρώμε.

     Έτσι λοιπόν, όπως αντιλαμβανόμεθα, πρέπει να φροντίζουμε για την διατήρηση του σώματος και την ψυχοσωματική του υγεία. Είναι πολύ φυσικό. Και οφείλομε να το κάνομε αυτό. Έχομε χρέος. Αν κάποιος δεν θέλει να τρώει, δεν αυτοκτονεί; Αλλά για να το πετύχει κανείς αυτό, οπωσδήποτε πρέπει να καλύπτει κάθε του φυσική ανάγκη. Το δυστύχημα είναι ότι δεν ξέρομε, έχομε πάθει μπέρδεμα, τι ακριβώς είναι φυσική ανάγκη. Η μη  κάλυψις των φυσικών αναγκών, θα ήτο άρνησις του δώρου της υπάρξεως, όπως σας είπα, και θα σήμαινε θάνατο.

     Αλλά τι σημαίνει «ἐπιθυμία»; Είναι η υπέρβασις της ανάγκης. Είναι η υπερβολική κάλυψη της ανάγκης. Έχω ανάγκη λίγο κρασί να πιω. Τι λέει ο Απόστολος Παύλος στον Τιμόθεο; «Οἴνῳ ὀλίγῳ χρῶ (:Λίγο κρασί να το χρησιμοποιείς) διὰ τὸν στόμαχόν σου καὶ τὰς πυκνάς σου ἀσθενείας(:για το στομάχι σου και τις πυκνές σου αρρώστιες)». Το θεωρεί φάρμακο ο Απόστολος Παύλος και προτρέπει τον μαθητήν του τον Τιμόθεο να κάνει χρήση του οινοπνεύματος, του κρασιού. Τι λέει όμως ο Απόστολος; «Μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία». «Να μη μεθάτε με κρασί, εις το οποίο κρασί υπάρχει ασωτία»· κλπ. κλπ. Ώστε τι είναι εδώ η «ἐπιθυμία»; Όπως λέει ο Ζιγαβηνός: «Τὸ τὴν χρείαν ὑπερβαίνειν». Να υπερβαίνει κανείς εκείνο το οποίο έχει ανάγκη. Να ξεπερνάει, δηλαδή, τα όρια.

      Έτσι εξυπηρετούνται, αγαπητοί μου, οι εφάμαρτες επιθυμίες. Δυστυχώς, πέρα από τις ανάγκες που έχομε. Αυτό ακόμη σημαίνει κατασπατάληση της φύσεως, τόσο της ανθρωπίνης, όσο και της έξω φύσεως. Κατασπαταλούμε την φύσιν, το ξέρετε; Γι΄αυτό πολλές φορές έχομε και έλλειψιν κάποιων αγαθών. Επειδή κατασπαταλούμε την φύσιν. Είναι ο λόγος του Ψαλτηρίου, που λέγει ο 16^ος Ψαλμός: «Καὶ τῶν κεκρυμμένων σου ἐπλήσθη ἡ γαστὴρ αὐτῶν». «Κι εκείνα τα οποία είναι κρυμμένα, κι απ΄ αυτά», λέγει, «γέμισε η κοιλιά των ανθρώπων». Ψάχνομε να βρούμε τι μπορούμε να φάμε, τι μπορούμε να απολαύσομε. Και απ’ αυτά, λέγει, γέμισαν οι αισθήσεις των ανθρώπων.

     Η επιθυμία είναι, αγαπητοί μου, ένα μεταπτωτικό φαινόμενο. Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, μπήκε ακριβώς η επιθυμία. Καλύτερα, η επιθυμία γεννήθηκε από την στιγμή που η Εύα ζήτησε να υπερβεί τα όριά της. Και τα όριά της δεν ήταν μόνον ο Αδάμ, αλλά και η κάλυψις των αναγκών των. Και έτσι βλέπομε ότι ενώ όλος ο Παράδεισος είναι εις την διάθεσίν των, όμως η επιθυμία κόλλησε εις το δέντρο που είπε ο Θεός: «Από τον καρπόν αυτού του δένδρου δεν θα δοκιμάσετε». Εκεί μπήκε η επιθυμία. Εξάλλου η απώλεια του Παραδείσου, που μνεία έχομε τούτη την Κυριακή της Τυρινής, παρακολουθήσατε, πιστεύω τα τροπάρια, είναι περίφημα τροπάρια, έγινε ακριβώς γιατί γεννήθηκε η εφάμαρτη επιθυμία. Και το ευαγγέλιον εδόθη ακριβώς για να περιορισθεί αυτή η εφάμαρτη επιθυμία.

       Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι μία μικρογραφία αυτής της ισοβίου προσπαθείας. Δεν σημαίνει τελείωσε η Σαρακοστή και τέλειωσαν όλα. Θα επαναλάβω ότι είναι μία μικρογραφία ολοκλήρου της πορείας μας στη ζωή αυτή.

        Έχομε και μια δεύτερη μικρογραφία καταπολεμήσεως της επιθυμίας. Είναι η ιστορία των «μνημάτων τῆς ἐπιθυμίας». Μας αναφέρει ο Μωυσής εις το βιβλίον «Ἀριθμοί» εις τον 11^ο στίχο και πέρα. Τι; Είναι γνωστό ότι οι Εβραίοι ονομάζονται από την Αγία Γραφή «λαός ἐπιθυμητής». Επεθύμησαν στην έρημο…Ξέρετε πόσο ήταν το ταξίδι από την Αίγυπτο μέχρι την γη Χαναάν; Λίγες μέρες. Έμειναν σαράντα χρόνια! Ο Θεός τους άφησε, 40 χρόνια εκεί. Να καλλιεργηθούν. Να μην είναι επιθυμηταί. Τους έθρεψε με το «μάννα». Αυτήν την… θα λέγαμε, την τροφήν, η οποία δεν ήταν άλλη, παρά μόνον αυτή. Θα ‘λεγε κανείς: «Πω, πω, πω, πω!».

     Κι όμως οι Εβραίοι ξέρετε τι είπαν; «Μπουχτίσαμε αυτό το ψωμί. Ἐν τῷ ἄρτῳ τούτῳ τῷ διακένῳ. Μ΄ αυτό το ψωμί το κούφιο!». Και οργίσθη ο Θεός. Και τους έδωσε εκείνα τα φίδια κ.τ.λ. κ.τ.λ. «Θέλομε», επιτρέψατέ μου, το λένε και τα μωρά παιδάκια, «θέλομε τσιτσί. Θέλομε κρέας». «Κρέας θέλετε; Ε; Θα σας δώσω κρέας», λέει ο Θεός. Αλλά προσέξτε. Θα το βγάλετε από τη μύτη σας. Απ’ τα ρουθούνια σας θα το βγάλετε. Τόσο πολύ θα φάτε, που θα το βγάλετε από τα ρουθούνια σας». Στην νεοελληνική μας γλώσσα αυτό έχει τη σημασία ότι «θα σταθεί για μένα αυτό που έφαγα, αρνητικό». Πράγματι, έπεσε θανατικό μέσα εις το στρατόπεδο των Εβραίων, όταν έφαγαν τα ορτύκια, τα οποία προσπαθούσαν να παστώσουν, αλλά ήταν ελλιπής αυτή η πάστωσις και δηλητηριάστηκαν. Και πέθαναν χιλιάδες! Γι’ αυτό, οι τάφοι που τους έθαψαν, ονομάστηκαν «μνήματα ἐπιθυμιῶν». Και ο λαός ονομάστηκε «λαὸς ἐπιθυμητής». Για φανταστείτε, ε;

     Η επιθυμία, όμως, δεν περιορίζεται μόνον στο θέμα των τροφών. Αλλά επεκτείνεται και σε άλλους τομείς. Είναι η ένδυσις. Η υπέρβαση της ανάγκης της ευπρεπούς ενδύσεως, είναι η μόδα. Η υπέρβασις. Είναι η μόδα. Συνήθως υπηρετεί την επιθυμία. Είναι, ακόμη, η ανάγκη της κατοικίας. Και η κατοικία υπερβαίνει τους όρους της ανάγκης και γίνεται επιθυμία. Με την ατέλειωτη πολυτέλεια και την όλη αλαζονεία των ανθρώπων. Προπαντός των γυναικών.

       Ο πολιτισμός υπηρετεί την επιθυμία. Όταν ο Θεός εκάλυψε τα γυμνά σώματα των πρωτοπλάστων, με δέρματα ζώων, ασφαλώς τους υπέδειξε έναν τρόπο πολιτισμού. Πιο πάνω από τα συκόφυλλα, τα οποία οι ίδιοι εχρησιμοποίησαν. Ο Κύριος Ιησούς βέβαια εδέχθη να περιβληθεί έναν χιτώνα που κατασκευάστηκε στον αργαλειό. Ο υφαντός χιτώνας είναι ανώτερος από τον δερμάτινο χιτώνα των πρωτοπλάστων. Ασφαλώς. Και γίνεται όμως δεκτός, πολιτιστικό στοιχείο είναι, ο αργαλειός είναι πολιτιστικό στοιχείο, πολιτιστικό στοιχείο, που κάνομε το ύφασμα· αλλά καλύπτεται όμως η ανάγκη. Όχι η επιθυμία. Η υφαντική είναι, όπως σας είπα, έργον του πολιτισμού. Ο πολιτισμός μπορεί να ανακουφίσει τον άνθρωπο στον τόπο της εξορίας του εις την Γη αυτή, στην κοιλάδα, αυτή, του κλαυθμώνος, πραγματικά.

      Όμως, όταν ο πολιτισμός καλύπτει ατέλειωτες επιθυμίες, μα ατέλειωτες επιθυμίες, τότε είναι μεμπτός. Και ο μοναχισμός χρησιμοποιεί βεβαίως στοιχεία πολιτισμού. Αναμφισβήτητα. Και οι πιστοί, σε όλους τους αιώνες, το ίδιο. Βλέπετε, έχομε καλοριφέρ, θέρμανση δηλαδή, έχομε φωτισμό ηλεκτρικό. Αυτά είναι στοιχεία του πολιτισμού. Αλλά δεν πρέπει να γίνουν ο σκοπός του ανθρώπου.

     Πού βρίσκονται, όμως, τα όρια της ανάγκης και της επιθυμίας; Μπορεί τα όρια αυτά σε κάθε εποχή να είναι διαφορετικά. Αλλά τα κριτήρια των ορίων βρίσκονται πάντοτε μέσα στο αιώνιον Ευαγγέλιον.

      Πρέπει ακόμη να πούμε ότι και η ψυχαγωγία βρίσκεται ανάμεσα στην ανάγκη και την επιθυμία. Η ψυχαγωγία είναι αληθινή ανάγκη του ανθρώπου, προσέξατέ το. Πας άνθρωπος έχει ανάγκη της ψυχαγωγίας. Από την ανάπαυση μέχρι το παιχνίδι. Αλλά σήμερα το παιχνίδι πού έχει φθάσει; Να είναι, επί παραδείγματι, τζόγος! Να είναι ό,τι είναι. Στοίχημα κ.τ.λ. κ.τ.λ. Ή να μαλώνουν, να τσακώνονται οι άνθρωποι, να, να… Τα γνωστά με το ποδόσφαιρο κ.τ.λ. κ.τ.λ. Σήμερα, όμως, η ψυχαγωγία υπερέβη τα όριά της και δεν καλύπτει πλέον μια βασική ανάγκη του ανθρώπου να ψυχαγωγηθεί, αλλά ικανοποιεί τα πάθη του και τις αμαρτωλές του επιθυμίες. Κι εδώ η ψυχαγωγία χάλασε.

       Είναι η σύγχρονη αγωγή ακόμα. Και είναι εκείνη την οποία δέχεται η νέα γενεά. Για να διδάσκεται, δυστυχώς, η αναζήτησις της επιθυμίας. Κάνομε τα παιδιά μας επιθυμητάς. Να επιθυμούν αυτό, να επιθυμούν εκείνο. Και η αγωγή αυτή ασκείται τόσο εις το σχολείο, όσο και εις το σπίτι.

       Ακόμη και τα σύγχρονα πολιτεύματα υπηρετούν την επιθυμία. Κάθε πολίτευμα επιθυμεί να επιτύχει την ευημερία. Αν κάποιος βγει πολιτικός και πει: «Αγαπητοί μου, ευημερία δεν πρέπει να υπάρχει», ποιος θα τον ψηφίσει; Κανένας. Όλα, λοιπόν, τα πολιτικά συστήματα υπηρετούν την ευημερία. Υπό την έννοιαν της ευημερίας, όμως, εννοείται κυριότατα η κάλυψις των αμαρτωλών επιθυμιών. Όχι των αναγκών· αλλά των επιθυμιών.

      Και η έννοια της ελευθερίας ακόμα, αντί να υπηρετεί την όλη προσωπικότητα του ανθρώπου, με βασική κατεύθυνση την σωτηρία του, υπηρετεί κι αυτή τις αμαρτωλές επιθυμίες. Γι'αυτό έγραφε ο Παύλος… τι έγραφε; «Ὑμεῖς γὰρ ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ –λέει- ἐκλήθητε(:κληθήκατε επ’ ελευθερία), ἀδελφοί· μόνον μὴ τὴν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμὴν τῇ σαρκί(:μόνο προσέξτε, μη μετατραπεί η ελευθερία που έχετε στο να ικανοποιείτε επιθυμίες σαρκικές)» κ.λπ. κ.λπ.

    Το παιδί μπορεί να πει: «Είμαι ελεύθερος», ο νέος: «Είμαι ελεύθερος». Ναι. Μην όμως υπηρετήσεις την ανηθικότητα, την ασωτία. Πρόσεξέ το αυτό. Διότι εκεί κάνεις κατάχρηση της ελευθερίας σου. Τρανό δείγμα είναι η κακοποίηση της ελευθερίας, αγαπητοί μου, στην εποχή μας. Ποιος δεν το βλέπει αυτό; Ποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό; Σου λέει: «Είμαι ελεύθερος»...

   Πρέπει ακόμα να πούμε ότι μερικά πράγματα που φαίνονται σαν δείγματα επιθυμίας, δεν είναι όμως. Και θα πω κάτι. Αναφερόμεθα εις τις Καλές Τέχνες. Η ζωγραφική… ή καλύτερα να πιάσω την αγιογραφία. Βλέπετε, ο ναός γεμίζει από αγιογραφίες. Η μουσική. Τ’ αυτιά μας και η καρδιά μας γεμίζουν από την ωραία μουσική, την βυζαντινή. Μετά από την κοσμική μουσική. Όχι βεβαίως εκείνη την ξέφρενη. Αλλά την υγιά, την καθαρή μουσική. Αλλά και ακόμη στην ζωγραφική. Ζωγραφικοί πίνακες. Μπαίνομε κάπου, σε ένα μουσείο, σε ένα σπίτι και βλέπει κανείς εκεί τους ζωγραφικούς πίνακες και χαίρεται η καρδιά του. Πραγματικά χαίρεται. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι είναι ανάγκη εις τον άνθρωπον να καλύπτει, θα λέγαμε, τις ανάγκες του τις αισθητικές.

    Μου ‘λεγε ένας, μακαρίτης, προ πολλών ετών, δάσκαλος, Ρώσος ήταν, μας έκανε μία ξένη γλώσσα, πάλαι ποτέ, στην Κατοχή, και είχε μπει φυλακή. Ήταν ορθοδοξότατος, περίφημος άνθρωπος. Και μας έλεγε ότι στην φυλακή είχαν ανάγκη από μια εικόνα. Έμπαινε ένα περιοδικό, ένα κάτι, να κόψουν μία φωτογραφία να την βάλουν στον τοίχο. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να βλέπει κάτι. Πάτε πολλές φορές σε ένα σπίτι και βλέπετε τους τοίχους άδειους. Δεν είναι άσχημο; Δεν έχει ο άνθρωπος ανάγκη να δει τους τοίχους έτσι καλλιτεχνικά φτιαγμένους; Δηλαδή εννοείται, με διακόσμηση. Δεν είναι αμαρτία αυτό. Το ξαναλέω. Είναι μία ανάγκη της ψυχής. Και αυτό μπορεί να καλύπτεται. Όχι βέβαια σε υπερβολικό βαθμό. Γιατί πολλές φορές έχομε και την υπερβολή. Το ξεπέρασμα δηλαδή πάντοτε των ορίων. Πάντως εδώ έχομε την υγιά μορφή.

      Αντίθετα, είναι η νοσηρά επιθυμία. Αυτή συνδέεται με τα επίγεια και με τα πάθη. Γι΄αυτό γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν -τι παρακαλώ, είναι η τηλεόρασις; Επιθυμία των οφθαλμών- καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου». Και ο κόσμος «παράγεται». Περνάει ο κόσμος. Και η επιθυμία αυτού.

      Δοξάζω τον Θεό, που έχω ζήσει τόσα χρόνια, ώστε έχω δει από πολύ πολύ μικρό παιδί την αλαζονεία πολλών ανθρώπων, πλουσιοτάτων ανθρώπων. Σήμερα δεν υπάρχουν πια αυτοί οι άνθρωποι. Έφυγαν. Τα υπάρχοντά τους, ακόμη… ένα σπίτι έχω υπόψιν, περίφημο σπίτι…! Βέβαια λυπήθηκαν κάποιοι που δεν συντηρήθηκε αυτό το σπίτι. Το γκρέμισαν. Γιατί θέλησαν εκεί κάποιοι να κτίσουν. Ένας σύλλογος να κτίσει τα δικά του σπίτια. Και το γκρέμισαν. Στα γρήγορα γρήγορα. Ούτε ο τόπος δεν βρίσκεται σήμερα, πού ήταν το σπίτι αυτό... Κι όμως, τι πλούτος μέσα! Τι βαλσαμωμένα ζώα, τι ελάφια, τι αγριογούρουνα… Βαλσαμωμένα! Τι πλούτος, τι πλούτος, τι πλούτος! Πού είναι; Έφυγε. «Παράγει». «Παράγει» θα πει περνάει η επιθυμία του κόσμου αυτού.

      Γι'αυτό, θα μείνομε σε εκείνα που μας είναι ανάγκη. Ξαναλέγω. Και κάτι που καλύπτει την αισθητικήν, είναι ανάγκη. Βλέπετε, ένα βιβλίο, όταν το ξεφυλλίσομε, το διαβάσομε, θρησκευτικό βιβλίο, αν το θέλετε, δεν χαιρόμαστε όταν έχει μέσα εικόνες; Είναι… γεμάτο από ζωγραφιές. Το χαιρόμαστε. Γίνεται η ανάγνωσή μας πιο ευχάριστη. Έτσι, την νοσηρά επιθυμία πάντα πρέπει να την αποβάλλομε· την οποία, βέβαια, υπηρετεί ο διάβολος.

       Όταν έπεσε ο διάβολος, ενώ ήταν «νοῦς», μας λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ἁπλοῦς καὶ ἀσχημάτιστος καὶ ἀφάνταστος» -δηλαδή δεν είχε φαντασίαν-εφαντάσθη το κακόν και το επεθύμησε. Ο διάβολος. Αυτό τώρα υποβάλλει και εις τον άνθρωπον. Γι'αυτό γράφει ο άγιος Διονύσιος πάντοτε: «Τί ἐν δαίμοσι κακόν; (:Τι κακό πράγμα, λέει, υπάρχει εις τους δαίμονας;). Θυμὸς ἄλογος -δηλαδή θυμός παράλογος-, ἄνους ἐπιθυμία (:επιθυμία η οποία είναι κι αυτή παράλογη) καί φαντασία προπετής». «Αυτά τα τρία», λέει, «χαρακτηρίζουν τον διάβολο». Αυτά γράφονται, σας είπα, στον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη «Περὶ θείων ὀνομάτων», σ’ αυτό το βιβλίο. Ώστε έχομε και την ά-νουν επιθυμίαν. Δηλαδή την κακή, την αμαρτωλή, την παράλογη επιθυμία.

      Πόσες φορές, αλήθεια, παράλογα πράγματα επιθυμούμε! Όλες οι διαστροφές, παρακαλώ, δεν είναι παράλογες; Όλες οι διαστροφές. Στην προς Θεσσαλονικείς λέει ο Απόστολος Παύλος: «Καὶ μὴ πλεονεκτεῖν ἐν τῷ μέρει τούτῳ». Εννοείται, αναφέρεται στις σχέσεις του ανδρός μετά της γυναικός. «Προσέξτε», λέγει. «Είσαι παντρεμένος; Θα μείνεις με την γυναίκα σου. Μὴ πλεονεκτεῖν. Μη θέλεις να έχεις περισσότερο». «Σήμερα τι λένε; Μόνο με μία γυναίκα θα περάσω στη ζωή αυτή;». Δι΄ όνομα του Θεού! Δι’ όνομα του Θεού! Αλλά και εκτός αυτού υπάρχει το πλεονεκτεῖν και με αυτήν ακόμη την σύζυγον. Έρχεται τώρα η Σαρακοστή να σου πει, όπως ακριβώς ένα άλογο, υπάρχουν τα γκέμια και σου λέει… μπορεί να έχει όρεξη το άλογο να τρέχει, α, θα σταματήσουμε. Εγκράτεια τώρα. Τώρα που είναι Σαρακοστή, όχι μόνο νηστεία, το ακούσατε, ε; Αλλά και εγκράτεια. Για να είμεθα πάντοτε μέσα στα όρια της ανάγκης και ποτέ της επιθυμίας.

     Και όπως λέει ο Απόστολος Παύλος για τους Εβραίους τι έπαθαν: «Ταῦτα –λέγει στην Α΄ προς Κορινθίους-  δὲ τύποι ἡμῶν ἐγενήθησαν(:έγιναν για μας τύποι, παραδείγματα), εἰς τὸ μὴ εἶναι ἡμᾶς ἐπιθυμητὰς κακῶν, καθὼς κἀκεῖνοι ἐπεθύμησαν». «Για να μη γίνουμε επιθυμηταί κακών».

      Αγαπητοί μου, θα επανέλθομε στους λόγους του Αποστόλου Παύλου που είπαμε στην αρχή. «Καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε τὰς ἐπιθυμίας». Μη μεταβάλομε τις βιοτικές μας ανάγκες σε αναζήτηση αμαρτωλών επιθυμιών, που ιδιαίτερα υπηρετεί ο σύγχρονος πολιτισμός. Να μάθομε να βρίσκομε σε κάθε εποχή το αναγκαίον από το αμαρτωλό. Κριτήριόν μας αιώνιον είναι το Ευαγγέλιον. Όπως το ερμηνεύουν οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Κι αν θέλομε να σωθούμε, να μην υποκειμενοποιούμε τα κριτήρια κατά το δοκούν, όπως μας αρέσει. Θα βλέπομε κατάματα τα ευαγγελικά κριτήρια και με ειλικρίνεια θα τα χρησιμοποιούμε.

      Η προκειμένη Μεγάλη Τεσσαρακοστή έρχεται με την νηστεία και την προσευχή και την εγκράτεια των παθών να μας χαρίσει νουν Χριστού και μάτια Αγίου Πνεύματος. Για να μπορούμε να διακρίνομε με σαφήνεια, πού τελειώνουν οι ανάγκες και πού αρχίζουν οι αμαρτωλές επιθυμίες. Αμήν.

🔸867η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.