22 Δεκεμβρίου 2021

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι καί σήμερα Σωτήρ; Πρό Χρ. Γεννήσεως. (Ματθ. 1, 21)

†.Το μήνυμα, αγαπητοί μου, του αρχαγγέλου Γαβριήλ προς τον απορούντα Ιωσήφ περί της Μαρίας της μνηστής του ήτο: «Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου. Τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν».

   Το μήνυμα αυτό, αγαπητοί μου, του αρχαγγέλου Γαβριήλ προς τον Ιωσήφ ήταν θεμελιακή. «Αὐτὸς», λέγει, «σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». «Σώσει». Θα είναι Σωτήρας. «Σώσει». Ή, όπως ακριβώς ο άγγελος είπε στους ποιμένας, όπως μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ότι «ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ». Σωτήρ! Και ετέχθη αυτός ο Σωτήρ σήμερον.

    Βέβαια, το θέμα του σωτήρος δεν ήταν άγνωστο εις τον κόσμο τον αρχαίον. Αυτός ούτος ο αυτοκράτωρ ελέγετο «σωτήρ». Αλλά κατά πόσο βεβαίως ο αυτοκράτωρ ήταν σωτήρας, μόλις και ανάγκη να το πούμε· εφόσον γνωρίζομε από την Ιστορία ότι βασικά άνθρωποι δεν μπορούν να σταθούν σωτήρες, πολύ δε παραπάνω αυτοκράτορες και δη Ρωμαίοι αυτοκράτορες, οι οποίοι ήσαν οι εξουσιασταί των ζωών των υπηκόων των. Τι είδους λοιπόν σωτήρες μπορούσαν να υπάρχουν; Εντούτοις, κάποιοι από αυτούς έπαιρναν και την προσωνυμία πλάι στο όνομά τους, και την προσωνυμία «σωτήρ». Όπως και οι βασιλείς της Αιγύπτου, οι Πτολεμαίοι· έπαιρναν πλάι τους και την προσωνυμία «σωτήρ».

     Όμως, όταν ο άγγελος είπε γι’ Αυτόν τον Σωτήρα που θα ‘ρθει στον κόσμον, αυτός ο Σωτήρ ήταν μοναδικός. Ήταν ιδιάζων Σωτήρ. Όχι όπως ακριβώς θα πίστευαν ή θα ενόμιζαν οι άνθρωποι. Ή ακόμη, άνθρωποι που θα απαιτούσαν από τους άλλους να τους προσφωνούν ως σωτήρες.

    Αλλά όταν λέμε ότι ο Χριστός είναι Σωτήρας, τι σημαίνει σωτήρας; Σημαίνει ότι είναι κομιστής μιας σωτηρίας. Αλλά τι σημαίνει αυτή η σωτηρία; Σήμερα για τους πάρα πολλούς Χριστιανούς μας κατά δυστυχίαν, σωτηρία σημαίνει κάλυψις υλικών αναγκών. Όπως και υπάρχει η κοινοτάτη έκφρασις, όταν λέμε ότι «πήρα μεγάλο μισθό και σώθηκα». Ή «μπήκα σε μία θέση και πληρώνομαι και σώθηκα». Ή ακόμα ότι «ο τάδε γιατρός ή η επιστήμη με έσωσε». Ή ό,τι άλλες τέτοιες εκφράσεις γύρω από τις ανάγκες τις βιολογικές μας, τις υλικές μας ανάγκες, μπορούμε να λέμε με κάποια ευκολία ότι «έχομε σωθεί». Ή ακόμη προς πρόσωπα, να τα λέμε ότι είναι οι σωτήρες μας. Ότι «αυτός είναι ο σωτήρας μου».

    Βέβαια, αν θα έπρεπε να πούμε ότι ο όρος είναι καταχρηστικός, ότι καταχρηστικά μπορούμε να λέμε ότι όλοι αυτοί είναι σωτήρες μας και όλα αυτά τα άλλα πράγματα είναι η σωτηρία μας, ε, δεν θα είχε και πάρα πολλή σημασία. Εάν όμως ξεχωρίζαμε την πραγματική σωτηρία, αλλά όμως, αλλά όμως δεν ξεχωρίζουμε, και το δυστύχημα είναι ότι τον Χριστόν κάποτε τον βάζομε πιο κάτω από αυτούς τους σωτήρες μας. Διότι αν πούμε ότι «ο Χριστός είναι ο Σωτήρας του σώματός σου», «καί αὐτός ἐστίν», λέει ο Απόστολος Παύλος, «ὁ σωτήρ τοῦ σώματος», «και αυτός είναι», λέγει, «ο σωτήρ του σώματος» , ο Χριστός, αλλά εγώ ποτέ δεν θα θεωρούσα μέσα μου ότι μπορεί να είναι σωτήρας μου ο Χριστός, όσο ο γιατρός, άρα τότε δεν είναι μία απλή καταχρηστική έκφρασις· είναι μία πεποίθησις. Γι΄αυτό τον λόγο θα πρέπει να βγούμε από αυτήν την αντίληψιν.

     Γιορτάζομε σε λίγες μέρες το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού, ως τι; Ως Σωτήρος. Διότι όπως σας είπα, αυτό ανηγγέλθη από τον ουρανόν, ότι είναι Σωτήρ. Αν θέλετε ακόμη και το όνομα «Ιησούς» το οποίον προκαθορίστηκε, ο άγγελος είπε στον Ιωσήφ: «Καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν». Το όνομα Ιησούς μεταφράζεται «Σωτήρ» ελληνικά. Ό,τι θα λέγαμε σήμερα «ο Σωτήρης», να το πω στην απλοελληνική. Ο Σωτήριος, ο Σωτήρης. Αυτό θα πει Ιησούς. Αυτός ο Οποίος σώζει. Συνεπώς θα πρέπει να δούμε πια στο πρόσωπο του Χριστού τον αληθινό Σωτήρα.

     Αλλά πώς θα Τον δούμε; Πώς θα μπορούμε να διακρίνουμε ότι πράγματι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας; Καταρχάς, ο Χριστός δίδει απάντηση σε όλα τα μεταφυσικά προβλήματα. Όχι «δίδει απάντηση»· είναι η απάντησις. Είναι και τα δυο. Διότι ποιος θα μπορούσε να γνωρίζει ποιο είναι το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου, ή, αν θέλετε, αυτός ούτος ο άνθρωπος; Ξέρετε ότι έξω από τον Θεό, έξω από τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού, δεν γνωρίζομε τι είναι ο άνθρωπος. Είναι εκείνο που παλεύει η φιλοσοφία και η Επιστήμη εν τινι μέτρω, να ανακαλύψουν και να βρουν τι είναι ο άνθρωπος. Έχομε εκφράσεις, φιλότιμες ίσως, της σοφίας, όπως και από την αρχαιότητα, «να, ο άνθρωπος». Κάποτε, λέγεται για τον Αριστοτέλη, που πήρε έναν μαδημένο κόκορα και είπε: «Να, ο άνθρωπος!». Δηλαδή; Δηλαδή ότι είναι μια ύπαρξις που έχει δύο ποδάρια και δύο χέρια. Ωραία απάντησις, θα μου πείτε, ε; Ωραία απάντησις... Πάντως είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να γνωρίσει τον εαυτό του. Ποτέ δεν θα μπορούσε να γνωρίσει ο άνθρωπος ποιος είναι ο εαυτός του, εάν δεν του απεκαλύπτετο εν Χριστώ Ιησού. Και, αποκαλυπτομένης της αληθείας περί του ανθρώπου, ο άνθρωπος αναφέρεται πλέον, ανάγεται εις αυτόν τον ουρανόν. Γίνεται παιδί του Θεού κατά χάριν. Μπαίνει μέσα στη θεία δόξα.

    Ερωτώ, σας παρακαλώ: Ποιος θα μου το πει αυτό; Υπάρχει…,τι υπάρχει μετά θάνατον; Γιατί να υπάρχει κάτι μετά θάνατον, κι αυτό που υπάρχει, τι είναι; Η ψυχή; Υπάρχει ψυχή; Έχομε φθάσει στο σημείο, από τον περασμένο ήδη αιώνα, που ξεκίνησε η επιστήμη της Ψυχολογίας, να μιλάμε για ψυχολογία χωρίς ψυχή. Δεν δεχόμεθα πνευματική ψυχή. Εννοείται, οι γιατροί εκείνοι, οι Ψυχολόγοι, οι οποίοι έχονται υλιστικών αντιλήψεων. Δεν γνωρίζομε… έχει ο άνθρωπος ψυχή, δεν έχει; Μην το πάρετε ότι είναι αυτονόητο. Δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Ο Κύριος θα μας απαντήσει σε αυτό. «Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐάν τόν κόσμον ὅλον κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;»· κ.ο.κ. Και του λέγει του ληστού: «Σε βεβαιώνω, σήμερα θα είσαι μαζί μου…». Πού; Ένας που πεθαίνει, εκεί τελειώνει; Πού; Θα είσαι μαζί μου; Στον τάφον;

     Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, αγαπητοί μου, ότι ο Χριστός δίδει την απάντηση σε όλα αυτά τα μεγάλα αγωνιώδη μεταφυσικά προβλήματα. Όχι «δίδει την απάντηση». Είναι η απάντησις. Διότι αν ο Χριστός δεν σημείωνε τον μεγάλον σταθμόν της Ενανθρωπήσεώς Του και τους επιμέρους σταθμούς της επιγείου ζωής Του, όπως είναι η Σταύρωσις, η Ανάστασις και η Ανάληψις, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να βαδίσομε τον δρόμον αυτού του μεγάλου προορισμού μας που είναι ο ουρανός. Έτσι ο Χριστός έρχεται να απαντήσει σε όλα αυτά. Μάλιστα ο Ίδιος είπε: «Ἐγώ εἰμί ἡ Ζωή». Είπε: «Ἐγώ εἰμί ἡ Ἀνάστασις». Είπε: «Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια». Είπε: «Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάπαυσις». Όταν είπε: «Δεῦτε πρός μέ πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Πώς «ἐγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς»; Γιατί Εγώ είμαι η ανάπαυσις. Προηγουμένως που κάναμε το μνημόσυνον, που λέγει εκεί: «Συ είσαι η ανάπαυσις και η ζωή και η ανάστασις». Ναι! Προσέξτε. Δεν ήρθε να πει: «Ήρθα να σας πω την αλήθεια, ήρθα να σας πω να κατακτήσετε τη ζωή σας, ήρθα να σας πω να βρείτε τον τρόπο με τον οποίον θα αναπαυθείτε». Όχι. «Εγώ είμαι η Ζωή, Εγώ είμαι η Αλήθεια, Εγώ είμαι η Ανάστασις». Θυμηθείτε τι είπε στις αδελφές του Λαζάρου ο Κύριος. «Δεν πιστεύεις ότι ο αδελφός σου θα αναστηθεί;». «Ξέρω», λέει, «Κύριε, ότι κάποτε, στο τέλος της Ιστορίας, θα γίνει η ανάστασις των νεκρών». «Εγώ είμαι η Ανάστασις», λέει ο Κύριος. «Κι αφού εγώ είμαι η Ανάστασις, όποιος ενσωματούται σε μένα, θα αναστηθεί εις ζωήν αιώνιον».

     Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, αγαπητοί μου, Ποιο είναι το πρόσωπον του Ιησού Χριστού; Μπορεί να συγκριθεί με τους σωτήρες αυτοκράτορες της Ρώμης ή τους όποιους άλλους της Ιστορίας σωτήρες, που υπόσχονται την σωτηρία και επαγγέλλονται την σωτηρίαν εις τους ανθρώπους; Φτώχεια, αλήθεια, φτώχεια που υπάρχει, όταν στον άνθρωπο αποδίδεται ένας τέτοιος τίτλος, που ανήκει μόνον εις τον Χριστόν.

     Αλλά ακόμη ο Χριστός είναι Σωτήρ γιατί διαλύει την ενοχήν. Είδατε τι είπει ο άγγελος εις τον Ιωσήφ; «Αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». «Αυτός θα σώσει τον λαό Του, από τις αμαρτίες του». Δηλαδή; Είναι εκείνο που είπε αργότερα ο Κύριος: «Εάν δεν πιστεύσετε ότι Εγώ είμαι…-Τι;- θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας». «Εγώ είμαι». Τι; «Ο Κύριος. Εκείνος που συγχωρεί τις αμαρτίες». Συνεπώς είναι Εκείνος που πραγματικά συγχωρεί τις αμαρτίες. Όταν λέμε «συγχωρεί» σημαίνει ότι δεν υπάρχει πια για τον Θεό όρασις αμαρτιών. «Μακάριοι», λέει, «ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καί ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι». «Ἐπικαλύπτω»: σκεπάζω. Αν βάλω σε μία πληγή έναν επίδεσμο, η πληγή δεν φαίνεται. Αλλά για τον Θεό, κάθε κτίσις είναι γυμνή και τετραχηλισμένη. Πώς λοιπόν ο Θεός δεν θα έβλεπε τι υπάρχει κάτω από τον επίδεσμον; Όταν, λοιπόν, λέγει ότι στα μάτια του Θεού είναι σκεπασμένες οι αμαρτίες, σημαίνει ότι δεν τις βλέπει. Αλλά…δεν τις βλέπει, σημαίνει δεν υπάρχουν πια. Αφού ο Θεός όλα τα βλέπει. Δεν υπάρχουν διαχωριστικά σώματα που να κρύπτουν ένα αντικείμενο από τα μάτια, την όραση του Θεού. Άρα δεν υπάρχει ενοχή. Το συλλάβατε αυτό; Γνωρίζετε παρακαλώ ότι ο πυρήν όλων των ψυχολογικών προβλημάτων είναι η ενοχή; Το γνωρίζετε αυτό; Εκείνα από όλα που πάσχει ο άνθρωπος και δεν λέω μόνο τις ποικίλες αρρώστιες αλλά λέγω τις ψυχολογικές, τις ψυχικές αρρώστιες, και εντοπίζω το θέμα, είναι για όλα αλλά μένω σ’ αυτό ιδιαίτερα, ξέρετε ότι ο πυρήνας όλων αυτών των ασθενειών των ψυχικών, είναι η ενοχή; Δεν το λέγω εγώ. Το λέγει η Ψυχολογία. Αν λοιπόν την ενοχή, με κάποιο τρόπο την εξαλείψουμε, δεν θα έχομε προβλήματα ψυχολογικά. Ή αρρώστιες ψυχικές.

    Πώς όμως θα εξαλειφθεί η ενοχή, αφού η ενοχή, είτε το θέλομε είτε δεν το θέλομε, έχει μίαν μεταφυσικήν διάστασιν; Δεν είναι δυνατόν λοιπόν ποτέ να μπορέσομε να την εξαλείψουμε παρά μόνον εάν την εξαλείψει ο Θεός. Και ο Θεός έρχεται δι' εκείνου του φιλανθρωποτάτου μυστηρίου της Εξομολογήσεως. Για να δώσει άφεση αμαρτιών. Με τόσο εύκολο τρόπο. Αρκεί να υπάρξει από την πλευρά του ανθρώπου ένα «μετανοώ», ένα εκ καρδίας «μετανοώ». Και «μετανοώ» θα πει αλλάζω νοοτροπία. Μετά-νοῶ. Αλλάζω τρόπον σκέψεως. Αλλάζω τρόπον ζωής. Πλέον δεν ξαναγυρίζω σε ό,τι παλιό. Να γιατί λοιπόν είναι τόσο φιλάνθρωπον μυστήριον το μυστήριον της Εξομολογήσεως. Διότι δημιουργεί την εξάλειψιν των αμαρτιών, το σβήσιμο των αμαρτιών. Αυτό κάνει τον Χριστόν, Σωτήρα. Ήρθε προχθές κάποιος νεαρός, ο οποίος άρχισε να χάνει την πίστη του στο Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού. Του λέγω: «Αχ, καημένο παιδί, μου έδεσες τα χέρια· διότι  μόνο αν πιστεύεις ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός που ενηνθρώπησε, θα μπορεί να ενεργήσει το μυστήριον της αφέσεως των αμαρτιών σου. Τώρα λες και επιμένεις και μάλιστα, εντόνως επιμένεις ότι δεν πιστεύεις ότι ο Χριστός είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Λυπούμαι. Δεν είναι δυνατόν να σου δοθεί άφεσις αμαρτιών». Απήλθε... Αυτό είναι... Έφυγε. Έτσι, όπως ήρθε, έφυγε... Δεν υπάρχει άφεσις αμαρτιών αν δεν πιστέψεις. Έτσι, αγαπητοί μου, έρχεται ο Χριστός και διαλύει την ενοχήν, την πηγή και το κέντρον και την αφετηρία όλων των ψυχολογικών, σας είπα, προβλημάτων και ψυχικών ασθενειών.

    Ακόμη ο Χριστός είναι Σωτήρ του σώματος κατά οντολογικόν τρόπον. Το σκεφθήκατε αυτό; Όπως λέει, σας είπα προηγουμένως, ο Απόστολος Παύλος: «Καί Αὐτός ἐστίν σωτήρ τοῦ σώματος». Πώς είναι σωτήρ του σώματος; Σημαίνει αυτό το ταλαίπωρο σώμα, που είναι εικόνα του Ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού, είναι εικόνα του Ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού, διότι δεν πήρε ο Χριστός την εικόνα μας, αλλά πήραμε εμείς τη δική Του εικόνα, δεν έγινε άνθρωπος κατά την εικόνα του Αδάμ, αλλά ο Αδάμ έγινε κατά την εικόνα του Χριστού, έστω κι αν ο Αδάμ ο παλιός ιστορικά προηγείται. Έστω και αν έχομε αυτό το μεθύστερον σχήμα. Όμως προηγείται ο Χριστός, ως μοντέλο. Αυτό το σχήμα που λέγεται «άνθρωπος», αυτό το σχήμα ήταν ενόψει να γίνει ο Υιός του Θεού. Και κάνει, κατά την εικόνα Του και κατά την ιδέα Του, τον Αδάμ. Και όταν θα γεννηθεί το πρώτο παιδί του Αδάμ, θα είναι κατά την εικόνα και κατά την ιδέα του πατέρα του, του Αδάμ. Ώστε λοιπόν το ανθρώπινο σώμα είναι κατά την εικόνα του Χριστού. Αυτό το σώμα η αμαρτία το κατήντησε εις τον θάνατον, εις τον τάφον. Και γίνεται εξ ων συντίθεται. Δηλαδή χώμα. Διαλύεται. Συνεπώς αυτό το σώμα δεν δύναται να μείνει ανορθωμένο και συντεθειμένον. Αλλά μία των ημερών θα γίνει διάλυσις από εκείνα που συνετέθη. Ποιος θα επανοικοδομήσει αυτό το σώμα; Όχι με την έννοια ότι έρχεται η καινούρια γενεά και επανοικοδομείται το ανθρώπινον γένος. Εγώ, επί παραδείγματι, δίνω την ύπαρξή μου, δίνω την ουσία μου να γίνει ένα καινούριο παιδί, ένας καινούριος άνθρωπος. Αυτός είναι εγώ; Αυτός δεν είμαι εγώ. Αλλά αυτός είναι μία καινούρια ύπαρξις. Έδωσα τα υλικά εκείνα που χρειάζεται για να δομηθεί αυτός ο άνθρωπος. Εγώ όμως, πηγαίνω εις την φθοράν.

    Για μένα η σωτηρία πώς νοείται; Όχι ότι αναστήνομαι εγώ εν τω προσώπω του παιδιού μου. Κι εκείνο το… βέβαια συναισθηματικό είναι, δεν βαριέστε, άντε, ας το πάρομε κι έτσι, αλλά ανόητο, αν φθάνομε να μαλώνομε, να δώσω το όνομά μου στο εγγόνι μου για να… μείνω. Πού να μείνεις, φτωχέ άνθρωπε! Θα ονομάσεις τον εγγονό σου Αθανάσιον; Ε, πόσοι άλλοι Αθανάσιοι υπάρχουν και τι βγήκε απ’ αυτό; Ύστερα, δεν είσαι εσύ ο εγγονός σου. Εσύ είσαι ανεπανάληπτος ύπαρξις, ανεπανάληπτος προσωπικότης. Για σένα ο Χριστός πώς μπορεί να είναι Σωτήρας; Με το να σου αναστήσει αυτό το σώμα το δικό σου. Γι΄αυτό ο Χριστός είναι Σωτήρ, οντολογικά Σωτήρ. Έρχεται να αναστήσει αυτή την ίδια την ύπαρξή μου. Εγώ είμαι άλλος, το παιδί μου είναι άλλο και ο εγγονός μου είναι άλλο. Είμεθα τρία πρόσωπα. Τέσσερα, εκατό, ένα εκατομμύριο. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει έχομε την ατομικήν, την προσωπικήν σωτηρία και όχι την γενικήν, την ονομαστικήν, θα λέγαμε, σωτηρίαν. Όχι. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον προσωπικό του σωτήρα, τον Ιησούν Χριστόν. Όλοι εν Χριστώ Ιησού, ευσεβείς και ασεβείς, θα αναστηθούμε.

     Ώστε, λοιπόν, αγαπητοί μου, ο Χριστός είναι ο οντολογικός Σωτήρ. Δυνάμει τίνος; Δυνάμει της Αναστάσεώς Του. Δεν είναι λόγια. Είναι πραγματικότητα. Όπως ο Χριστός έγινε άνθρωπος και ανεστήθη, αφού απέθανε, παίρνοντας τη δική μου φύσιν την θνητήν, και τώρα της δίδει ζωήν, δυνάμει αυτού του γεγονότος, εγώ θα αναστηθώ.

    Εάν λοιπόν, αγαπητοί μου, η ανθρωπότητα δεχθεί έτσι τον Χριστόν, τότε και όλα τα άλλα αγαθά, στα οποία δίνομε διαστάσεις σωτηρίας, μπορούμε να τα έχομε. Λέμε «το ψωμί μου, σωτηρία, το επάγγελμά μου, σωτηρία…». Όλα αυτά τα αγαθά, τα δίδει ο Θεός, εφόσον όμως έχομε τοποθετηθεί σωστά, το τι είναι σωτηρία. Αυτές τις μέρες θα γιορτάσομε τον Ιησούν Χριστόν, Σωτήρα του κόσμου. Πώς θα γιορταστεί; Με ένα χριστουγεννιάτικο δένδρον; Με ένα πλούσιο τραπέζι; Με διακοπές; Με χρήματα; Με διασκεδάσεις; Με χορούς; Αν θέλετε ακόμη, και με πορνείες και αμαρτίες ποικίλες; Θα πάει να βρει ο άλλος τη φιλενάδα του να κάνει Χριστούγεννα. Τι οξύμωρα πράγματα! Τι αντιφατικά πράγματα! Θα πάει να βρει τη φιλενάδα του, για να κάνει Χριστούγεννα... Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, αγαπητοί μου, πώς ο κόσμος γιορτάζει; Απλώς παίρνει την αφορμή μιας διακοπής, τίποτε άλλο. Κατά τα άλλα; Δεν έχει ουδεμίαν γνώσιν περί της εορτής των Χριστουγέννων. Δηλαδή περί του γεγονότος της Ενανθρωπήσεως του Σωτήρος Χριστού. Ας αφήσομε λοιπόν αυτές τις αντιλήψεις. Όσο για τα νόμιμα εκείνα, «τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον» που λέμε εις την Κυριακήν προσευχήν, αυτά θα μας δοθούν. Αρκεί να βάλομε κορυφαίο γεγονός τον Σωτήρα Χριστόν. Λέγει ο ίδιος ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη: «Εάν με ακούσετε, θα φάτε τα αγαθά της γης». Θα το μετατρέπαμε λιγάκι και θα λέγαμε: «Εάν κατά κάποιον τρόπον, εννοήσετε το νόημα των γεγονότων, των εορτών που είναι πίσω από αυτές κάποια γεγονότα, τότε τα αγαθά της γης θα φάτε». Αλλά εάν εννοήσετε. Μη λοιπόν ειδωλολοποιούμε τα πράγματα του κόσμου τούτου. Μη ειδωλοποιούμε το σώμα μας, την υγεία μας, τα αγαθά μας και να νομίζομε ότι αυτά είναι οι σωτήρες μας. Σωτήρας μας είναι μόνος ο Χριστός και μόνος Αυτός.

    Λέει ένα τροπάριο των ημερών: «Δεῦτε ἴδωμεν, πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός». Είναι τόσο χαριτωμένο! Μάλιστα όλη η υμνολογία των ημερών, όπως και όλου του έτους η υμνολογία, είναι χαριτωμένη. Είναι τόσο χαριτωμένη! Είναι τόσο ανθρώπινη! Είναι τόσο συναισθηματική! Είναι τόσο ποιητική! Που, αν κανείς ξαναγυρίσει και γίνει ένα παιδί στην καρδιά, αλλά με σώας τας φρένας και πλήρεις, δηλαδή με σοφό μυαλό, τότε χαίρεται αυτές τις εκφράσεις. «Δεῦτε ἴδωμεν, πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός». «Ελάτε, πιστοί, να δούμε πού εγεννήθη ο Χριστός». Σκεφτείτε μία ομάδα μικρών παιδιών, που λέει το ένα στο άλλο: «Ελάτε, παιδιά, να δούμε πού είναι ο κρυμμένος θησαυρός». Με εκείνο το γνωστό παιχνίδι. «Ελάτε παιδιά…». Μόνο άμα είναι κανείς παιδί μπορεί να νιώσει αυτή τη φράση: «Ελάτε παιδιά». Και με όλη εκείνη την ευχαρίστηση που νιώθει το κάθε παιδί, άμα του πει το άλλο: «Πάμε να δούμε…». Τι να δούμε; Έτσι, γι΄αυτό σας είπα, έχει τόσο αίσθημα η υμνολογία μας. Ε, «δεῦτε», λοιπόν, «ἴδωμεν, πιστοί», ελάτε πιστοί να δούμε, πού εγεννήθη ο Χριστός».

    Αλήθεια,να μάθομε δηλαδή με άλλα λόγια, ποιο είναι το νόημα της Ενανθρωπήσεως. Πού εγεννήθη ο Χριστός; Στην Βηθλεέμ; Αυτό έγινε εφάπαξ. Αν πάω στη Βηθλεέμ και προσκυνήσω τούτες τις μέρες, θα εκπληρώσω αυτό το «Δεῦτε ἴδωμεν,πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός»; Κι εκείνοι οι οποίοι δεν θα πάνε, θα λέγαμε, στον τόπον εκείνον, δεν θα το μάθουν αυτό; Δεν θα γνωρίσουν ποτέ τίποτε; Όχι, αγαπητοί. Πολλοί είναι εκείνοι οι προσκυνηταί, χωρίς βέβαια να προσβάλω την έννοια της προσκυνήσεως, οι οποίοι πηγαίνουν, αλλά μένουν πάντως ανύποπτοι, στο πού γεννήθηκε ο Χριστός. Έτσι, είτε πάω είτε δεν πάω, το θέμα είναι…πρέπει να μάθω πού εγεννήθη ο Χριστός.

     Και ο Χριστός εγεννήθη, αγαπητοί μου…, πού εγεννήθη; Εφάπαξ στη Βηθλεέμ. Αλλά πάντοτε μέσα στην κάθε ανθρώπινη καρδιά. Δεν είναι σχήμα λόγου. Δεν είναι ποιητικό σχήμα, να πούμε ότι γεννιέται ο Χριστός μέσα στην καρδιά. Είναι μία πραγματικότητα. Όταν λέμε ότι ο Χριστός γεννήθηκε σε μία φάτνη, σε ένα παχνί, δηλαδή ζώων, και ότι η καρδιά γίνεται ένα παχνί, δεν είναι ένα σχήμα λόγου. Είναι μία μεταφορά. Αν το θέλετε, το πρώτο, δεν έχει και πολλή αξία και σημασία, το ότι εγεννήθη σε ένα παχνί. Εδώ έχει σημασία. Αν ο Χριστός γεννηθεί μέσα στη δική μου την καρδιά. Και την κάνει παχνί Του. Με άλλα λόγια, πραγματικά να γεννηθεί ο Χριστός μέσα στην καρδιά μου. Και γεννιέται με τη γνώση, με την κατανόηση τη θεολογική. Γεννιέται ακόμη με το να έρθει να μείνει μέσα μου με την Ενανθρώπησή Του την πλήρη· το σώμα Του και το αίμα Του. Γιατί, τι σημαίνει ότι ανεκλήθη σε μία φάτνη; Σημαίνει ότι εκεί τοποθετήθηκε. Όταν λοιπόν κοινωνώ, τι σημαίνει; Σημαίνει ότι τοποθετώ τον Σωτήρα μου Χριστό μέσα μου. Για να με κάνει αιώνιον, να με κάνει αθάνατον, να μου διαλύσει την ενοχή. Να μου απαντήσει σε όλα τα αγωνιώδη προβλήματα της υπάρξεως και του προορισμού μου.

    Αυτός είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτού την Γέννησιν, την Ενανθρώπηση γιορτάζομε, αγαπητοί μου, τούτες τις μέρες. Γι΄αυτό ας συλλάβομε το νόημα του μεγάλου αυτού γεγονότος. Και συλλαμβάνοντες το νόημα αυτό, τότε μπορούμε να γιορτάζομε το γεγονός σαν το πιο μεγάλο και κεντρικότερο της Ιστορίας.


379η ομιλία στην κατηγορία
« Ομιλίες Κυριακών ».

Όλες οι ομιλίες της κατηγορίας " Ομιλίες Κυριακών " 🔻
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Πηγές:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

18 Δεκεμβρίου 2021

Οἱ Ἥρωες τῆς Πίστεως. Πρό Χριστοῦ Γεννήσεως. (Ἑβρ.11, 9-10, 32-40)

†.Όταν ο Θεός παρήγγειλε, σεβασμιώτατε και αγαπητοί μου αδελφοί, εις τους πρωτοπλάστους να μη δοκιμάσουν από τον καρπόν ορισμένου δένδρου, ήθελε να εισαγάγει εις την ζωήν των την πίστιν εις τον Θεόν. «Πίστις» εδώ σημαίνει εξάρτησις. Και η πίστις θα ήτο ἐν ἐλευθερίᾳ. Γιατί αλλιώτικα η εξάρτησις χωρίς ελευθερίαν, παύει να είναι ελευθερία και έτσι εισάγεται ο καταναγκασμός. Έτσι η πίστις εισάγεται από τον Θεό εις τους πρωτοπλάστους, δυστυχώς όμως ηθετήθη. Ηθετήθη γιατί ακριβώς υπήρχε η ελευθερία. Είπα όμως «δυστυχώς», διότι δεν είναι –και προσέξατέ το αυτό- η επιλογή μεταξύ καλού και κακού η ελευθερία αλλά η δυνατότητα του καλού και του κακού, μένοντας όμως εις το αγαθόν. Αυτή είναι η έννοια της ελευθερίας. Παντού. Όχι μόνο στις σχέσεις μας με τον Θεό, αλλά και στις σχέσεις μας μεταξύ μας και στους πολίτες ανάμεσα μιας πολιτείας, μεταξύ πολιτών και πολιτείας κ.ο.κ. Επειδή δε είναι ακριβώς μεταξύ επιλογής καλού ή κακού, γι΄αυτό έχομε πάσαν κακοδαιμονίαν, που απορρέει από μία κακώς νοουμένη ελευθερίαν.

    Τι είναι ελευθερία; Η δυνατότητα να διαλέξεις ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Η δυνατότητα. Και όχι να διαλέξεις γιατί θέλεις το κακό. Γιατί αλλιώτικα, γιατί να τιμωρείσαι; Αμέσως εδώ φαίνεται καθαρά ότι δεν είναι η επιλογή, αλλά είναι η δυνατότης. Όταν λοιπόν οι πρωτόπλαστοι ηθέτησαν τον Θεόν, πώς Τον ηθέτησαν; Ηθέτησαν την πίστιν. Δεν εδέχθησαν εκείνο το οποίο ο Θεός τους είπε, τώρα ο Θεός έρχεται πάλι, εν ευδοκία να σώσει τους ανθρώπους και επανεισάγει την πίστιν σαν μέθοδο προσεγγίσεως του Θεού. Βλέπετε, δεν παραιτείται ο Θεός από τας μεθόδους Του. Την μέθοδον την πρώτην, δηλαδή την πίστιν, αυτήν επανεισάγει πάλι, δια να σώσει τους ανθρώπους. Και η πίστις αυτή, δεν θα ήταν απλώς εις τον λόγον του Θεού, όπως τότε, αλλά θα ήτο εις το Θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού. Δηλαδή κάτι βαθύτερο. Εκεί πάλι το ίδιο πρόσωπο μίλησε. Ο Θεός Λόγος. Αλλά εδώ είναι κάτι βαθύτερο. Εκεί ήταν η πίστις απλώς σε έναν λόγον. Βέβαια λόγος του Θεού. Εδώ είναι σε ένα πρόσωπον Το οποίον πρόσωπον ομιλεί και η πίστις πρέπει να αποταθεί εις αυτό το πρόσωπο και όχι απλώς σε έναν λόγο. Έτσι η πίστις γίνεται η μεγαλυτέρα αρετή και η βασικοτέρα προϋπόθεσις της σωτηρίας.

     Γι΄αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή του αποστολική περικοπή, όπως θα ακούσατε, που είναι ο ύμνος της πίστεως -είναι στην προς Εβραίους επιστολή στο 11ο κεφάλαιο- ότι «χωρὶς πίστεως ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι». «Χωρίς την πίστιν», λέγει, «είναι αδύνατον να ευαρεστήσει κανείς εις τον Θεόν». Προσέξτε, «εὐαρεστῆσαι». Δεν μπορείς να είσαι ευάρεστος εις τον Θεόν, εάν δεν έχεις αυτήν την πίστιν. «Πιστεῦσαι γὰρ δεῖ τὸν προσερχόμενον τῷ Θεῷ ὅτι ἔστι καὶ τοῖς ἐκζητοῦσιν αὐτὸν μισθαποδότης γίνεται». «Πρέπει», λέγει, «να πιστεύσει εκείνος που προσέρχεται εις τον Θεόν, ότι υπάρχει, και ακόμη, εις εκείνους οι οποίοι Τον εκζητούν, γίνεται μισθαποδότης». Έτσι βλέπομε εδώ στην προς Εβραίους στο 11ο κεφάλαιο, λέγει ο Απόστολος, ότι η πίστις έχει δύο σκέλη. Πρώτον είναι η πίστις εις την ύπαρξιν του Θεού, «ὅτι ἔστι», ότι υπάρχει, και δεύτερον είναι η αναζήτησις του Θεού -«καὶ τοῖς ἐκζητοῦσιν αὐτὸν». Έχομε λοιπόν εδώ δύο σκέλη. Πράγματι δεν είναι αρκετόν να πεις «πιστεύω εις τον Θεόν», αλλά θα πρέπει και να εκζητείς τον Θεόν. Για να μπορείς να γνωρίσεις Ποιος είναι και τι θέλει από σένα. Δηλαδή να γνωρίσεις το θέλημά Του, για να σταθείς σωστά απέναντι στο θέλημά Του, εις το να ευαρεστήσεις τώρα τον Θεόν σε εκείνο το οποίο θέλει Εκείνος, όπως λέγει στην προς Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος.

     Η διάνοια λοιπόν δεν προηγείται, αλλά η πίστις προηγείται στην γνώσιν. Πώς γνωρίζω; Οι φιλόσοφοι έλεγαν «διά τῆς διανοίας», «διά τῶν αἰσθήσεων», «διά τῆς διανοίας καί τῶν αἰσθήσεων», όπως έλεγε ο Αριστοτέλης. Πώς γνωρίζω; Νέο στοιχείον: Δια της πίστεως. Η διάνοια λοιπόν δεν προηγείται. Γι' αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους: «Πίστει νοοῦμεν(:δια της πίστεως καταλαβαίνομε) κατηρτίσθαι τοὺς αἰῶνας ῥήματι Θεοῦ, εἰς τὸ μὴ ἐκ φαινομένων τὰ βλεπόμενα γεγονέναι». Έτσι, με την πίστιν, καθαρά το βλέπομε, ευαρεστούμε εις τον Θεόν και με την πίστιν γνωρίζομε τον Θεόν.

     Η πίστις είναι, συνεπώς, η μεγάλη δοκιμασία της προαιρέσεως. Θα το επαναλάβω. Η πίστις είναι η μεγάλη δοκιμασία της προαιρέσεως. Θέλεις ή δεν θέλεις να πιστεύσεις; Αλλά είναι ταυτόχρονα και η μεγάλη ανάπαυσις της διανοίας. Η διάνοια ξεκουράζεται. Το είπε ο Θεός· δεν έχω τίποτα να αγωνιώ τούτο, για κείνο ή το άλλο πώς είναι. Το είπε ο Θεός! Περιπέτεια λοιπόν της προαιρέσεως, ανάπαυσις της διανοίας. Ο Απόστολος Παύλος θέλει να τονίσει αυτήν τη  μεγάλη αξία της πίστεως και ότι γεννά ηρωισμόν και ότι αποτελεί βασική προϋπόθεση προσεγγίσεως του θεανθρωπίνου προσώπου του Χριστού, αναφέρει ένα πλήθος περιπτώσεων, πλήθος ονομάτων που επίστευσαν και δικαιώθησαν, στη σημερινή αποστολική περικοπή. Επιτρέψατέ μου να πάρω δυο τρεις τέσσερις -ό,τι προλάβομε-  περιπτώσεις.

     Πρώτη περίπτωσις: Είναι πολλές, αναφέρει πάρα πολλές. Αν θέλετε, μάλιστα, ο Συναξαριστής, στο Μηναίον, της Κυριακής των Προπατόρων -αν έχετε Συναξαριστή, κοιτάξτε σπίτι σας- ο Συναξαριστής αναφέρει 95 περιπτώσεις! Λοιπόν, λέγει ο Απόστολος: «Πίστει πλείονα θυσίαν Ἄβελ παρὰ Κάϊν προσήνεγκε τῷ Θεῷ, δι᾿ ἧς ἐμαρτυρήθη εἶναι δίκαιος, μαρτυροῦντος ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή: «Δια της πίστεως περισσότερο ο Άβελ από τον Κάιν προσέφερε πιο πολλή θυσία εις τον Θεόν, δια της οποίας θυσίας εμαρτυρήθη ότι είναι δίκαιος». «Δίκαιος» εδώ θα πει ενάρετος. Δεν είναι η δικαιοσύνη με την στενή σημασία της λέξεως. Αλλά με την ευρεία, που θα πει ενάρετος και δίκαιος, ε.., συγνώμη, άγιος.

    «Μαρτυροῦντος ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ»· που μαρτυράει για τα δώρα του Αυτός ο Θεός. Ναι! Στην Καινή Διαθήκη δε ο Χριστός είπε:  «θα ζητηθεί» λέει, «από τη γενεά αυτή κάθε ευθύνη από το αίμα του δικαίου Άβελ, έως του Ζαχαρίου» κ.τ.λ. -του δικαίου Άβελ. Το είπε και ο Χριστός. Αλλά και η Παλαιά Διαθήκη αυτό το καταμαρτυρεί. Γιατί; Επειδή επίστευσαν. Και προσέφερε και σε ποσότητα και σε ποιότητα ό,τι καλύτερο είχε εις τον Θεόν. Γιατί; Γιατί επίστευσε. Τι θα πει «επίστευσε»; Δεν πίστευε ο Κάιν; Κι εκείνος δεν προσέφερε θυσίαν; Τι θα πει «επίστευσε»;  Με την προαίρεσή του και την καρδιά του ζητούσε την εξάρτησή του από τον Θεόν. Την εξάρτησή του, το υπογραμμίζω. Το αντίθετον αυτού είναι η αυτονομία. Το αμάρτημα το προπατορικόν. Θα γίνομε Θεοί χωρίς τον Θεό. Και αυτό το προπατορικόν αμάρτημα επαναλαμβάνεται μέσα στους αιώνες από όλους τους ανθρώπους, πλην των δικαίων.

    Δεύτερο σημείο: «Πίστει Ἐνὼχ μετετέθη τοῦ μὴ ἰδεῖν θάνατον, καὶ οὐχ εὑρίσκετο, διότι μετέθηκεν αὐτὸν ὁ Θεός· πρὸ γὰρ τῆς μεταθέσεως αὐτοῦ μεμαρτύρηται εὐηρεστηκέναι τῷ Θεῷ». «Δια της πίστεως ο Ενώχ», λέγει, «μετετέθη». Κάπου πήγε. Κάπου τον έβαλε ο Θεός. Πού; Κάπου στον ουρανό. Όχι στη Γη. Κάπου στον ουρανό. Για να μην γνωρίσει θάνατον. Και δεν ευρίσκετο. Ψάχναν να τον βρουν και πουθενά δεν τον έβρισκαν. Διότι τον μετέθεσε ο Θεός. Το λέει η Παλαιά Διαθήκη, το επαναλαμβάνει ο Απόστολος Παύλος. Διότι προ της μεταθέσεώς του, επήρε την μαρτυρίαν ότι είχε ευαρεστήσει εις τον Θεόν. Σε τι ευηρέστησε; Δια της πίστεως. «Πίστει», που λέει εδώ στην αρχή ο Απόστολος Παύλος. Τι επίστευσε; Αληθινά στον Θεό. Κι εδώ τώρα βλέπομε, με τον Άβελ, προσέξτε αυτό το σημείο, ο Θεός δείχνει ότι αυτό που είχε πει…τι είχε πει; Ότι θα εισήγετο ο  θάνατος εάν παρέβαιναν την εντολήν Του, ιδού! Είναι ο πρώτος που πεθαίνει ο Άβελ. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που πεθαίνει ο Άβελ. Με την μετάθεση του Ενώχ, που δεν πεθαίνει, θέλει να δείξει ο Θεός ότι υπάρχει κι άλλος κόσμος πέραν του αισθητού. Ότι μετά της ψυχής θα συνυπάρχει και το σώμα. Και ακόμη ένα τρίτο, ότι εις τους δικαίους επιφυλάσσεται πλουσία αμοιβή. Ιδού. Ώστε λοιπόν δείχνει ότι ο Θεός είναι δυνατός να δώσει τον θάνατον, να επιτρέψει τον θάνατον, γιατί ο Θεός δεν είναι ο εισηγητής του θανάτου, αλλά ο διάβολος, να επιτρέψει τον θάνατον, είναι δυνατός να δώσει την αιώνιον ζωήν. «Γιατί», θα ’λεγε κανείς, «θα ήσαν αιώνιοι πάνω στη Γη οι πρωτόπλαστοι;». Ναι, εάν δεν παρέβαιναν την εντολή. Δεν θα υπήρχε ο θάνατος.

     Ας πάμε σε ένα τρίτο σημείο. Συνεχίζει ο Απόστολος και λέγει -κατ’ επιλογήν τα παίρνω: «Πίστει χρηματισθεὶς Νῶε περὶ τῶν μηδέπω βλεπομένων, εὐλαβηθεὶς κατεσκεύασε κιβωτὸν εἰς σωτηρίαν τοῦ οἴκου αὐτοῦ, δι᾿ ἧς κατέκρινε τὸν κόσμον (:κατεδίκασε τον κόσμο), καὶ τῆς κατά πίστιν δικαιοσύνης ἐγένετο κληρονόμος». Τι του είπε ο Θεός; Θα γίνει κατακλυσμός. Ξέρετε, να είναι χαρά Θεού, και να σου πει ο Θεός: «Θα γίνει κατακλυσμός». Σε ποιο βαθμό θα πνιγούν οι άνθρωποι; Όλοι οι άνθρωποι, μα όλοι οι άνθρωποι, εάν δεν μετανοήσουν. Κι αυτό…α, σήμερα έχομε ωραίο καιρό. Και αύριο. Και του χρόνου… Εκατόν είκοσι χρόνια! Ωραίος καιρός. Επίστευσε όμως ο Νώε. Και κατασκευάζει την κιβωτόν. Και σώζεται δια της Κιβωτού. Κι εδώ τι γίνεται; Κληρονόμος της κατά πίστιν δικαιοσύνης. Έγινε κληρονόμος της αρετής, της αγιότητος, που συνίσταται από την πίστιν.

    Ένα τέταρτον σημείον. Ξέρετε σήμερα γιορτάζομε, έχομε μνήμη «τῶν εὐαρεστησάντων Θεῷ ἀπό Ἀδάμ ἕως Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος». Το ακούσατε και στην απόλυση. «Πίστει καλούμενος Ἀβραὰμ ὑπήκουσεν ἐξελθεῖν εἰς τὸν τόπον ὃν ἔμελλε λαμβάνειν εἰς κληρονομίαν, καὶ ἐξῆλθε μὴ ἐπιστάμενος ποῦ ἔρχεται». «Δια της πίστεως εκλήθη ο Αβραάμ να βγει από τη χώρα του, την πόλη του και τη χώρα του και ότι επρόκειτο να πάρει κληρονομίαν από τον Θεόν, μὴ ἐπιστάμενος ποῦ ἔρχεται. Δεν ήξερε πού πάει». Του είπε ο Θεός: «Φύγε. Θα σου πω Εγώ πού θα πας. Φύγε. Πήγαινε». Και πήγε βορειοδυτικά. Πάνω στη Συρία. Από την Ουρ, πόλιν της Μεσοποταμίας. Μάλιστα κοντά στον Περσικό κόλπο η Ουρ κοντά. Βορειοδυτικά προς Συρίαν. Του λέει ο Θεός: «Κάθισε εδώ». Ύστερα από καιρό του λέει: «Φύγε. Θα σου δείξω πού θα πας. Προς Νότον». Και ήρθε στη γη Χαναάν.

      «Πίστει παρῴκησεν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ὡς ἀλλοτρίαν (: Δια της πίστεως παρώκησε, κατοίκησε, εις την γην της υποσχέσεως, σαν ξένη χώρα), ἐν σκηναῖς κατοικήσας - Δεν έκτισε. Δεν έκανε οικοδομές. Αλλά σε σκηνές. Δια το πρόχειρον. Γιατί πρόχειρο; Αφού ο Θεός του είπε ότι «αυτή η γη είναι δική σου»-. Και κατοίκησε «μετὰ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ τῶν συγκληρονόμων τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς» -της ιδίας επαγγελίας, υποσχέσεως, μαζί με τον γιο του και τον εγγονό του. Γιατί; Γιατί επί σκηνών;-

     «Ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός». Δεν έδωσε σημασία σε αυτή τη γη. Την είδε γρήγορα ο Αβραάμ και οι απόγονοί του, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, γρήγορα είδαν ότι είναι ένα σύμβολον. Λέει ο Απόστολος Παύλος ότι δεν πήραν ούτε ενός ποδός γη. Πόσο είναι μία πατούσα; Τριάντα εκατοστά. Ούτε 30 εκατοστά γη δεν πήραν... Θέλετε ακόμη; Και τον τάφο που χρειάστηκε να θάψει τη γυναίκα του τη Σάρρα, σε ένα σπήλαιο, το λεγόμενο «διπλοῦν σπήλαιον» κι ήταν ξένη ιδιοκτησία, των κατοίκων της γης Χαναάν, το αγόρασε το σπήλαιο. Και λέει και την τιμή. Τετρακόσια αργυρά δίδραχμα. Γιατί; Δηλαδή ούτε έναν τάφο δεν μπορούσε να έχει; Πού ήτο η επαγγελία του Θεού; Η γη της επαγγελίας πού ήτο; Το προσέξατε; «Ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός». Την άκτιστον πατρίδα.

     Ύστερα, λέγει ο Απόστολος Παύλος, ότι είχαν καιρό, αν ήθελαν, αν είδαν ότι εξηπατήθησαν ή ό,τι άλλο, είχαν καιρό, ακούστε: «ὅτι ἐξηπατήθησαν» από τον Θεόν, είχαν καιρό να ξαναγυρίσουν πίσω. Δεν γύρισε πίσω ο Αβραάμ. Και όχι μόνον αυτό. Όταν έστειλε τον δούλο του τον Ελεάζαρο εις την Ουρ, του είπε: «Πρόσεξε· θα μου φέρεις από εκεί γυναίκα για τον γιο μου τον Ισαάκ. Πρόσεξε. Ο Ισαάκ δεν πρέπει να επιστρέψει ποτέ εις την Ουρ». Και τον όρκισε τον Ελεάζαρο. Μπορούσε λοιπόν να γυρίσει ο Αβραάμ πίσω. Όταν έβλεπε ότι δεν είχε τίποτα. Είναι ξένοι. Ξένοι λαοί κατοικούσαν στη γη Χαναάν, οι Χαναανίται. «Λοιπόν, είχε καιρό να γυρίσει πίσω», λέει ο Απόστολος. Αλλά είχε πιστέψει· ότι αυτή η χώρα ήτο -θα το πω για δεύτερη φορά- σύμβολον. Σύμβολον μιας άλλης χώρας, μιας άλλης πατρίδος. Εκείνο που θα γράψει αργότερα ο Απόστολος Παύλος: «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μένουσαν ἐπιζητοῦμεν». Την Βασιλεία του Θεού.

     Ακόμη ένα σημείο να πάρομε. Μία πέμπτη περίπτωση: «Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, μᾶλλον ἑλόμενος (:μάλλον προτιμώντας) συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν».Ο Μωυσής τι ήτο; Θετός υιός της θυγατρός του Φαραώ. Τι θα εγίνετο; Φαραώ θα εγίνετο μίαν ημέραν. Βασιλιάς της Αιγύπτου. Φαραώ είναι γενικός τίτλος. Όπως θα λέγαμε «Καίσαρ». Θα εγίνετο βασιλιάς της Αιγύπτου. Αλλά τι; Επροτίμησε να συγκακουχείται με τον λαό του Θεού, να φύγει, παρά να έχει την απόλαυση κάποιων αγαθών. Γιατί λέει: «ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν»; Θα μου το βρείτε; Διότι θα ήτο άρνησις της πίστεως. Ενώ τώρα προτιμά να συγκακουχείται, επειδή μπαίνει η πίστις. Ποία πίστις; Ότι «ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν». Ήτο Εβραίος. Η μάνα του που τον μεγάλωσε, σαν δήθεν παραμάνα, νταντά, σαν δήθεν, του έβαλε μέσα όλο το θέμα του λαού της στον Μωυσή. Και του είπε: «Παιδί μου, ξέρεις το και το, είμεθα απόγονοι του Αβραάμ, ο οποίος δια της πίστεως κατοίκησε εις την γην Χαναάν» κ.λπ. κ.λπ. Επροτίμησε να συγκακουχείται γιατί απέβλεπε εις την μισθαποδοσίαν, δηλαδή στην πίστη και όχι τα αγαθά της Αιγύπτου, που θα ήτο σε αυτήν την περίπτωση. Διότι το να απολαμβάνεις κάποια αγαθά δεν είναι αμαρτία. Διότι θα ηρνείτο την πίστιν, προκειμένου να απολαύσει τα αγαθά της Αιγύπτου. Και δεν θα πήγαινε μαζί με τον λαό του Θεού. Και δεν θα ήτο ο αρχηγός του λαού.

     Πολλά παραδείγματα υπάρχουν. Πολλά παραδείγματα που αναφέρει ο Απόστολος στην προς Εβραίους. Σας προκαλώ, πηγαίνετε σπίτι σας να διαβάσετε εις την προς Εβραίους επιστολήν κι εκεί θα τα βρείτε. Γενικώς όμως, χωρίς την πίστη, είναι αδύνατο να υπάρξει το μαρτύριο. Γι' αυτό σημειώνει ο Απόστολος, σήμερα ειπώθηκε και ακούστηκε:  «Ἓτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς». «Άλλοι», λέγει, «μαστιγώθηκαν, κοροϊδεύτηκαν, επήραν πείρα φυλακών και δεσμών». «Δεσμά» είναι και οι φυλακές, είναι και οι αλυσίδες. Είναι και τα δυο.·  ἐλιθάσθησαν (:πετροβολήθηκαν), ἐπρίσθησαν(:πριονίστηκαν-Πριστήριο θα πει πριονιστήριο), ἐπειράσθησαν(:Μπήκαν σε δοκιμασίες μεγάλες), ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον(:πέθαναν αφού τους εσκότωσαν), περιῆλθον ἐν μηλωταῖς(:έφυγαν στα βουνά και στα δάση με προβιές ζώων, γιατί δεν είχαν πώς να ντυθούν), ἐν αἰγείοις δέρμασιν(: με δέρματα αιγών), ὑστερούμενοι(:δεν είχαν να φάνε), θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν(:των οποίων) οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος (:Δεν συγκρινόταν ο κόσμος σε αξία μπροστά τους), ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι(:στις ερημιές επλανώντο) καὶ ὄρεσι(:στα βουνά) καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς(:και στα σπήλαια και στις τρύπες της γης)». Γιατί; Επειδή επίστευαν. Και ο κόσμος δεν ήθελε αυτοί να πιστεύουν. Γι΄αυτό εκυνηγήθησαν.

      Αυτή η εικόνα, όπως σας τη διάβασα αυτή την περικοπή, τι σας θυμίζει; Δεν σας θυμίζει περιγραφή μελλόντων γενέσθαι; Δεν σας θυμίζει περιγραφή μελλόντων γενέσθαι; Θα επαναλάβουν την ιδίαν εικόνα οι άγιοι, δηλαδή οι πιστοί, εις τα έσχατα της Ιστορίας επί ημέρες Αντιχρίστου. Γιατί θα διωχθούν; Επειδή θα πιστεύουν. Εκεί το καταλαβαίνομε. Επειδή θα πιστεύουν. Είναι εκπληκτικόν, αγαπητοί. Το αντιλαμβανόμεθα; Ότι αυτά δεν είναι πράγματα τα οποία έγιναν και τώρα διατηρούμε μίαν ακαδημαϊκήν μνήμην. Είναι πράγματα ζωντανά και τρέχοντα και υπαρκτά και σήμερα και αύριο μέχρι πού να τελειώσει η Ιστορία, να τελειώσει αυτός ο αιώνας. Μας ενδιαφέρουν αμεσότατα. Και βλέποντες τι έγινε τότε, θα κάνομε εμείς τι πρέπει να γίνει παρακάτω. Σας είπα, μία εικόνα των εσχάτων.

     Αγαπητοί μου, είμεθα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Δηλαδή της μνήμης του Ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού. Και μας παραθέτει αυτήν την θαυμασία εικόνα, περικοπή, η Εκκλησία, από τον Απόστολο στην προς Εβραίους· που είναι αυτός ο ύμνος της πίστεως. Για να μας θυμίσει την πίστη στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Η πίστις εστάθη η πρώτη εντολή. Και η πρώτη αρετή. Στους ανθρώπους, τότε, από τον αρχαίον Παράδεισον. Η πρώτη αρετή. Η πρώτη εντολή. Και η πρώτη αρετή. Γιατί ξέπεσαν οι πρωτόπλαστοι; Επειδή δεν επίστευσαν. Γιατί βγήκαν από τον Παράδεισον; Επειδή δεν επίστευσαν στον λόγο του Θεού. Ότι «θα πεθάνετε εάν δοκιμάσετε τον καρπόν». Γιατί πέθαναν; Γιατί δεν επίστευσαν. Τώρα η πίστις πάλι θα σταθεί η πρώτη εντολή και συνεπώς και η πρώτη αρετή –προσέξτε- των εσχάτων. Έχετε αντιληφθεί ότι περνούμε εσχάτους καιρούς; Φυσικά όλοι οι καιροί και κάθε χρονιά και κάθε στιγμή, μέσα στα δύο χιλιάδες χρόνια, λέγονται έσχατοι. Έχομε βεβαίως αυτήν την ονομασία και τον χαρακτηρισμόν. Όμως όντως έσχατη, με ιδιάζοντα χαρακτηρισμό, είναι η εποχή μας. Και γιατί πολλά σημάδια είναι εκείνα τα οποία μας δείχνουν ότι πράγματι οι καιροί είναι τελευταίοι. Εντούτοις, πάλι η πίστις θα μείνει η κεφαλαιώδης αρετή. Βέβαια προϋποθέτει την τήρηση των εντολών του Θεού.

      Ρωτάει κάποιος, κάποιοι, έναν γέροντα -είναι από το Γεροντικό: «Εμείς», λέει, «κρατούμε ετούτα, εκείνα, εκείνα, εκείνα, πες μας, ύστερα από μας τι θα κάνουν;». «Το μισόν έργον». «Κι ύστερα απ’ αυτούς;»Δηλαδή το μισόν έργον ως άσκηση αρετής- «Κι ύστερα απ’ αυτούς;» «Δεν θα έχουν πια έργον. Θα έχουν πίστη. Και θα είναι τόσο φοβερή η περίπτωσις να κρατάς την πίστιν τότε, ώστε εκείνοι που τότε θα κρατούν την πίστιν, θα είναι ανώτεροι από μας». Γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να κρατήσεις την πίστιν. Το βλέπομε στα παιδιά μας, στους ανθρώπους μας:. «Μη συγκοινωνείτε με τα τερτίπια του κόσμου και τις μόδες του κόσμου». «Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά»… Δεν έχουν πίστιν. Η πίστις λοιπόν θα είναι και η αρετή των εσχάτων, θα είναι και η πρώτη εντολή των εσχάτων. Το είπε ο Κύριος, στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, 18,8: «Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». «Όταν θα έλθει ο Υιός του ανθρώπου, άραγε θα βρει την πίστη επάνω στη Γη;». Να ένα ερώτημα μελαγχολικό.

    Αγαπητοί μου, σεβασμιώτατε, αγαπητοί μου, Καλά Χριστούγεννα.


517η ομιλία στην κατηγορία
« Ομιλίες Κυριακών ».

Όλες οι ομιλίες της κατηγορίας " Ομιλίες Κυριακών " 🔻
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Πηγές:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

11 Δεκεμβρίου 2021

Ὁ ἐξαναγκασμός τῆς καθημερινότητος.

†.Κάποτε ο Κύριος, αγαπητοί μου, εκλήθη σε ένα δείπνο από κάποιον Φαρισαίον. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο Κύριος είπε στον οικοδεσπότη να μην καλεί φίλους και συγγενείς στο τραπέζι του, αλλά αναγκεμένους ανθρώπους, που δεν θα είχαν τη δυνατότητα να του ανταποδώσουν την ευεργεσία.

   Μάλιστα προσέθεσε ο Κύριος: «Ἀνταποδοθήσεται γάρ σοι ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων». Δηλαδή «θα έχεις την αμοιβή σου κατά την ανάσταση των νεκρών. Τώρα μην περιμένεις αμοιβή, γιατί το κάλεσμα συγγενών και φίλων δεν θα είναι τίποτε άλλο, παρά γεμάτο επαίνους: ‘’Ήταν ωραίο το φαγητό. Σε ευχαριστούμε που μας κάλεσες’’» και άλλα τέτοια. Κάποιος ανακείμενος ενθουσιάστηκε και είπε εις τον Κύριον: «Μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή είναι ευτυχισμένος εκείνος ο οποίος θα καθίσει στο τραπέζι της Βασιλείας του Θεού. Και τότε ο Κύριος, σαν απάντηση και εις επήκοον, μάλιστα, πάντων, είπε την παραβολή του Μεγάλου Δείπνου, που σήμερα ακούσαμε σαν ευαγγελική περικοπή.

   Λέγει: «Ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα…». Βέβαια δεν θα επαναλάβουμε την περικοπή, γιατί θα μας καταναλώσει χρόνον. Πιστεύω την προσέξατε την παραβολήν.

    Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που ἐποίησεν, έκανε δείπνον μέγα, μεγάλο δείπνο; Ο άνθρωπος της παραβολής, αγαπητοί μου, είναι ο Θεός· που στρώνει το μεγάλο δείπνο στη γη και που είναι η Βασιλεία Του. Είδατε, λέμε «Αγία Τράπεζα», «Σώμα και Αίμα Χριστού», «τά παρατιθέμενα ἐπί τῆς ἁγίας τραπέζης». Πραγματικά είναι ένα δείπνον.

    Και ο «παρατιθέμενος μόσχος» που λέγει, ποιος είναι; Ή ο αμνός; Είναι η θυσία του Υιού Του, που με αυτήν βέβαια στρώνεται το τραπέζι. Είναι το δείπνον μέγα, γιατί μεγάλος είναι Εκείνος που το παραθέτει. Είπαμε, ο Θεός. Μεγάλα δε και τα παρατιθέμενα. Όπως είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Αλλά και όλα τα άλλα· η Θεία Χάρις, η άφεσις των αμαρτιών, η υιοθεσία, τα μυστήρια της Εκκλησίας, όλα που απορρέουν από αυτήν την τράπεζα, όλα είναι μεγάλα και φοβερά.

       Αλλά είναι μεγάλο το δείπνο ακόμη γιατί είναι και οικουμενικό, είναι και παγκόσμιον. Μην το ξεχνούμε αυτό. Ἀεί παρατιθέμενον· το οποίον παρατίθεται πάντοτε. Βλέπετε; Έως ότου έλθει ο Κύριος ξανά εις τον κόσμον αυτόν, το δείπνο αυτό θα παρατίθεται. Και πάντα θα είναι εκείνο που χορταίνει και ευφραίνει και αιωνίζει όποιον σε αυτό το τραπέζι όντως καθίσει.

     «Και το δείπνον ετοιμάστηκε», όπως μας λέγει η παραβολή. Και εδώ αρχίζει τώρα το δεύτερο μέρος. Αυτά, το πρώτο μέρος, όσον αφορά τον οικοδεσπότη· τώρα εδώ, στο κάλεσμα των συνδαιτυμόνων. Εδώ έχομε μία περίεργη, αγαπητοί μου, συμπεριφορά, όπως θα δούμε και θα εκπλαγούμε πραγματικά.

    «Ἢρξαντο», λέγει η παραβολή, «ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες». «Απ’ την πρώτη στιγμή, οι καλεσμένοι άρχισαν να παραιτούνται». Δηλαδή να ζητούν να μη μετέχουν εις το τραπέζι αυτό. Η αιτία; Λέγει ο πρώτος καλεσμένος: «Ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον». Λέγει: «Αγόρασα ένα χωράφι και έχω ανάγκη να βγω να πάω να το δω το χωράφι αυτό. Γι΄αυτό, σε παρακαλώ, άφησέ με. Δεν θα μπορέσω να έλθω εις το δείπνον που με καλείς». Ο δεύτερος απήντησε εις τον δούλον εκείνον που έστειλε ο οικοδεσπότης βέβαια για το κάλεσμα. Και εκείνος με ανάλογο τρόπο απήντησε ότι είχε να κάνει κάτι αγορές ζώων. Ήθελε με τον τρόπον αυτόν να πάει να τα δοκιμάσει τα βόδια του, ας το πούμε, αν είναι  καλά, γερά το όργωμα κ.λπ. Και ο τρίτος; Και ο τρίτος, ο ταλαίπωρος ο τρίτος, έκανε καινούρια οικογένεια και τώρα είχε πολλές βιοτικές ανάγκες τις οποίες έπρεπε να καλύπτει και φυσικά δεν είχε καιρό, δεν είχε δυνατότητα να ανταποκριθεί εις το μεγάλο αυτό δείπνο…

      Πάντως, έτσι, δειγματοληπτικά, αναφερομένη η παραβολή, όλοι δεν ανταποκρίθηκαν εις αυτήν την πρόσκλησιν. Ας προσέξομε τη διατύπωση, γιατί πάνω στη διατύπωση μιας προτασούλας θα μείνομε και θα αναλύσομε το θέμα μας σήμερα, αγαπητοί μου.

   «Ἒχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν»· που θα πει: «Έχω ανάγκη να βγω». Ο πρώτος. «Να πάω να δω το χωράφι που θα αγοράσω». Ο δεύτερος: «Να πάω να δω τα ζώα». Ο τρίτος: «Να πάω να δουλέψω, γιατί πώς θα ζήσω την καινούρια μου οικογένεια;». «Ἀνάγκη ἐξελθεῖν». Αυτό το «έχω ανάγκη» μας θυμίζει έναν εξαναγκασμό ακούσιον· που μας ωθεί να πραγματοποιήσομε κάτι. Και αυτό είναι κάθε μέρα, όλη τη μέρα. Είναι κάθε μέρα όλη τη μέρα. Ένας εξαναγκασμός μέσα εις την καθημερινότητα, που κάπου μας θυμίζει την καταναγκαστική ψύχωση. Έχετε ακούσει περί καταναγκαστικής ψυχώσεως;

    Η καταναγκαστική ψύχωσις είναι μία ψυχική αρρώστια πολύ βασανιστική. Αυτός που πάσχει από την αρρώστια αυτή, δεν είναι σίγουρος για τις ενέργειές του και διαρκώς επιθεωρεί τις ενέργειές του κατά έναν βασανιστικό τρόπο. Αυτό είναι η καταναγκαστική ψύχωσις. Π.χ. «Έκλεισα το πετρογκάζ;». Πάμε να κοιμηθούμε. «Έκλεισα το πετρογκάζ; Μπας και το άφησα ανοιχτό; Και τότε κάπου καμία διαρροή και πεθάνομε;». «Κλείδωσα την πόρτα; Μη καμιά φορά ξεχάσομε την πόρτα του σπιτιού μας ανοιχτή και μπει κάποιος κλέφτης;»· κ.ο.κ. Όλα αυτά μας βασανίζουν. Αυτό λέγεται «καταναγκαστική ψύχωσις». Έτσι και ο άνθρωπος της πολλής μερίμνης, σαν να πάσχει από καταναγκαστική ψύχωση, κινείται όλη την ημέρα στις βιοτικές του μέριμνες, κατά έναν βασανιστικό τρόπο. Βέβαια, η εργασία είναι νόμος πνευματικός και βιολογικός, αν το θέλετε. Και εδόθη στον άνθρωπο μέσα εις τον Παράδεισον. Αυτό το «ἐδόθη» είναι σύμφωνο βέβαια με τη δομή του ανθρώπου να εργάζεται.

    Υπάρχει όμως και ένα αλλά. Είπε μεν ο Θεός εις τον Παράδεισον εις τους πρωτοπλάστους: «Ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν τόν Παράδεισον». Και ο Χριστός είπε: «Ὁ Πατήρ μοῦ ἕως ἄρτι ἐργάζεται κἀγώ ἐργάζομαι». Όμως δεν πρόκειται για την εργασία καθ’ εαυτήν. Αλλά για έναν ανόητο και επικίνδυνο καταναγκασμό στην εργασία. Είναι γνωστό ότι μετά την απώλεια του Παραδείσου, η εργασία έγινε δουλεία. Γι΄αυτό και το λέμε στη νεοελληνική μας γλώσσα· λέμε: «Έχω δουλειά». Δηλαδή είμαι δούλος σε μία υπόθεση. Αυτό θα πει δουλειά. Είμαι στη δουλεία. Πάω στο χωράφι, πάω στο κατάστημα, πάω οπουδήποτε, από έναν εξαναγκασμόν. Αυτή η δουλεία στην εργασία, γίνεται στον άνθρωπο μία τρόπον τινά και πρέπει να το πούμε, καταναγκαστική ψύχωση. Όχι ότι θα είχαμε τόση προθυμία να δουλέψομε, αλλά γιατί κάτι μας σπρώχνει. Σημαίνει ότι ο κύριος της εργασίας δεν είναι ο άνθρωπος. Αντίστροφα. Η εργασία είναι η αφεντικίνα και ο άνθρωπος είναι δούλος· που θα πάει τώρα σε αυτή τη δουλεία, σε αυτή τη δουλειά. Πώς αλλιώτικα θα μπορούσε να ερμηνευθεί η συμπεριφορά και των τριών καλεσμένων στον δείπνο που έβαλαν πιο πάνω από το σπουδαίο δείπνο, την εργασία που ο καθένας είχε; Πώς αλλιώτικα μπορεί αυτό να εξηγηθεί; Σαν ένας νόμος να αναγκάζει τον άνθρωπο να μένει μόνον στη μέριμνα του βίου και να μην ατενίζει στον ουρανό, να μη βλέπει τη σωτηρία Του.

    Και αυτός ο παράσιτος νόμος είναι η πλεονεξία στον πλουτισμό. Είδατε τι ακούσαμε σήμερα στην αποστολική περικοπή που λέει ο Απόστολος Παύλος, Κολοσσαείς, ότι η πλεονεξία είναι ειδωλολατρία. Και δεν μπορείς, όταν είσαι πλεονέκτης και φυσικά αποδεικνύεσαι ότι είσαι ειδωλολάτρης, να μπορείς να εκτιμήσεις τα πνευματικά αγαθά. Δεν είναι δυνατόν.

    Είναι ακόμη και η προσκόλληση στην ικανοποίηση των αισθήσεων. Όπως λέμε «Πάω να δω, να δοκιμάσω τα βόδια μου». Οι Πατέρες ερμηνεύουν ότι είναι η υπηρεσία που κάνει ο άνθρωπος στις πέντε του αισθήσεις. Να ικανοποιεί τις πέντε του αισθήσεις. Αλλά και η ειδωλοποίηση της οικογενείας. «Α, οικογένεια» σου λέει. «Ιερόν πράγμα». Ιερό πράγμα κάνουν και την εργασία, όλα ιερά σαν δικαιολογία, να μην κοιτάξουν, να μην ατενίσουν τίποτε απ’ ό,τι ανήκει εις τον ουρανόν και την σωτηρία.

     Η εργασία, αγαπητοί μου, είναι νόμιμος. Αρκεί να μένει στα όριά της. Εκεί που πρέπει να μένει. Στους όρους της, χωρίς να γίνεται σκοπός της ζωής. Το καταλάβαμε; Δεν είναι σκοπός της ζωής η εργασία. Η εργασία είναι ένα μέσον για να υπάρχομε. Είτε βιολογικά, είτε ακόμη και πνευματικά. Και όταν επιτελείται η εργασία, θα γίνεται βεβαίως πάντοτε με την μνήμη του Θεού. Λέμε: «Μπορείς να εργάζεσαι οτιδήποτε. Διανοητική ή χειρονακτική εργασία και να λες την μονολόγιστη ευχή: ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’’»;  Ή να έχεις την μνήμη του Θεού διαρκώς. Όταν μάλιστα μας λένε οι Πατέρες λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ότι «πιο συχνότερο πρέπει να είναι η μνήμη του Θεού από την αναπνοή!».Τότε βεβαίως δεν παραδοθήκαμε στην εργασία.

    Είναι αξιοπρόσεκτο ότι δεν ομιλεί εδώ η παραβολή περί γεύματος. Προσέξτε κάτι. Μια λεπτομέρεια είναι. Αλλά περί δείπνου. Γεύμα στην ελληνική γλώσσα λέμε το τραπέζι που στρώνεται για το μεσημέρι. Δείπνο λέμε το τραπέζι που στρώνεται για το βραδινό φαγητό. Εδώ λέει ότι έκανε δείπνο μέγα. Άρα λοιπόν η τράπεζα εδώ είναι βραδινή. Προσέξτε, είναι βραδινή. Όταν εσύ λες: «Πάω να δω το χωράφι μου, πάω να δω τα βόδια μου», άνθρωπε, το βράδυ θα πας γι’ αυτά; Το βράδυ θα πας γι’ αυτά; Αφού υποτίθεται ότι έχει τελειώσει η εργασία η ημερινή, για να βρεθείς σε ένα δείπνο. Αυτό σημαίνει μας έχει πάρει ο στρόβιλος της μερίμνης και έχομε παραθεωρήσει το δείπνο της Βασιλείας του Θεού. Ο Κύριος μάς παρήγγειλε: «Προσέχετε ἑαυτοῖς (:προσέχετε τους εαυτούς σας) μήποτε (:μήπως) βαρυνθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐκ κραιπάλει καί μέθη καί μερίμναις βιοτικαῖς». «Προσέξτε», λέει, «μη βαρύνουν οι καρδιές σας με την κραιπάλη και τη μέθη». Πράγματι γίνεται μία μέθη η βιοτική φροντίδα και μέριμνα, που ο άνθρωπος δεν μπορεί από εκεί να ξεκολλήσει.

    Πρέπει ακόμη να αναφέρομε και μερικές περιπτώσεις που μας εξαναγκάζουν ή αν θέλετε, καταναγκάζουν, ώστε να μην έχομε ούτε καιρό ούτε διάθεση για πνευματική ζωή. Και πρώτα είναι ο βιοπορισμός αυτός καθ’ εαυτόν. Έχομε την εντύπωση ότι δεν μας φθάνουν τα χρήματα του μισθού και πρέπει να κάνομε και μία δεύτερη δουλειά. Ακόμη… ω, πω, πω, να βγει και η γυναίκα έξω να δουλέψει. Και ναι μεν η γυναίκα βγήκε στο χωράφι μαζί με τον άνδρα της για να βοηθήσει. Τώρα η γυναίκα δεν είναι πια στο χωράφι με τον σύζυγον. Ή στο κατάστημα να βοηθήσει. Αλλά είναι σε ξεχωριστή δουλειά, με ξεχωριστή σύνταξη. Να, αυτές τις μέρες λογαριαζόταν… αν , λέει, ο άνδρας παίρνει σύνταξη, η γυναίκα θα πρέπει να παίρνει κι αυτή; Και το Συμβούλιο της Επικρατείας είπε: «Βεβαίως». Και πολύ σωστά. Διότι είναι ξεχωριστόν πρόσωπον και πρέπει να πάρει ξεχωριστή σύνταξη. Βλέπετε λοιπόν τι γίνεται εδώ; Ο βιοπορισμός. Κι όμως αν ήξεραν, το ζεύγος, να οργανώνουν τη ζωή τους από πλευράς οικονομικής, δεν θα χρειαζόταν η γυναίκα να βγει έξω να δουλέψει. Πάντως, το ότι βγαίνει και η γυναίκα έξω, εδώ υπάρχει μία δικαιολογία αποφυγής της πνευματικής ζωής. «Δεν έχω καιρό», σου λέει. «Να πάω στην εκκλησία δεν έχω καιρό. Να ακούσω λόγο Θεού δεν έχω καιρό». Κ.λπ. κλπ.

    Μετά είναι η μόρφωσίς μας και η μόρφωση των παιδιών μας. Εκεί δα υπάρχει ένας κυριολεκτικά πυρετός. Φροντιστήρια, μουσικές.. «Το παιδί να μην πάρει και μουσικήν κατάρτισιν, να μην πάει στο Ωδείον;». Μετά, γυμναστικές επιδόσεις, ξένες γλώσσες και βάλε και βάλε και βάλε. Όλα αυτά δεν αφήνουν χρόνον ούτε για μας ούτε για τα παιδιά μας. Κι αυτά, δεν νομίζετε ότι αποτελούν μία καταναγκαστικήν ψύχωσιν, ένα φαύλο κύκλο, από τον οποίον δεν μπορούμε να ξεφύγομε για κάτι το πνευματικόν; Εκείνο που  μου κάνει εντύπωση πολλές φορές, παίρνει τηλέφωνο, ας πούμε, κάποιος, πατέρας ή μητέρα, για να ‘ρθει το παιδί για εξομολόγηση, να το δούμε εμείς ιδιαιτέρως…· γιατί το παιδί την ημέρα που έχομε εξομολόγηση έχει φροντιστήριο, έχει ξένες γλώσσες, έχει να πάει στο Γυμναστήριο. Α, δηλαδή εγώ, που είμαι πνευματικός, να υποβληθώ εις τον κόπον να δεχθώ το παιδί σου μία άλλη μέρα και μία άλλη ώρα, μόνο και μόνο για να μην χάσει το …φροντιστήριό του. Βλέπετε παρακαλώ; Κι αν πω εγώ –είναι πολύ φυσικό- «Δεν μπορώ άλλη μέρα», τότε το παιδί θα μείνει χωρίς εξομολόγηση. Φταίω εγώ που είπα: «Δεν μπορώ;». Ή φταις εσύ που δεν θυσιάζεις το φροντιστήριο του παιδιού σου, μόνο και μόνο για να μην το χάσει;

      Μετά, οι κοσμικές ενασχολήσεις. Εκεί δα, τελειωμό δεν υπάρχουν. Και οι ψυχαγωγίες. Έχομε να πάμε εδώ, έχομε να πάμε εκεί, ταξίδια, και δεν μπορούμε να σκεφθούμε καν για θέματα πνευματικής ζωής και σωτηρίας.

    Μετά, η ικανοποίηση των αισθήσεων. «Πολύ ωραίο έργο προβάλλει ο κινηματογράφος, πρέπει να το δούμε, να πάμε να δούμε». Κι εκείνο, κι εκείνο. «Η τηλεόραση προβάλλει τούτο, πρέπει κι εκεί να το δούμε». Και δεν έχομε χρόνο να κοιτάξομε την πνευματική μας ζωή.

     Βέβαια η άρνηση των καλεσμένων δεν σημαίνει και ματαίωσις του δείπνου. Δεν σημαίνει επειδή κάποιοι αρνούνται και τον δείπνο του Θεού, μπορεί αυτό να ματαιωθεί. Αν είναι δυνατόν αυτό ποτέ. Γιατί; Απλούστατα υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν την κλήσιν. Δεν είναι όλοι οι οποίοι θα πουν το «όχι». Με μύριες δικαιολογίες «όχι». Υπάρχουν κι εκείνοι που μπορούν και ανταποκρίνονται. Και αυτό είναι βέβαια ένα ευτυχές γεγονός. Είναι οι αποδεχόμενοι λοιπόν το δείπνον της Βασιλείας του Θεού. Και παρακάθηνται εις αυτό το δείπνο. Είναι η μυστηριακή ζωή. Είναι ο εκκλησιασμός. Είναι η μελέτη του λόγου του Θεού. Είναι η άσκησις. Κι αυτοί δουλεύουνε. Δεν είναι τεμπέληδες. Κι αυτοί έχουν οικογένεια. Κι αυτοί έχουν επάγγελμα. Αλλά σου λέει: «Άλλο αυτό, άλλο εκείνο· όλα με τη σειρά τους. Θα πάω και στο μαγαζί, θα πάω και στο χωράφι, αλλά θα πάω και στην Εκκλησία».

    Μάλιστα το θέμα της αργίας είναι πάρα πολύ σημαντικό. Η Εκκλησία μας έχει αρκετές αργίες μέσα εις το έτος. Το κάνει αυτό, για να σου δώσει την ευκαιρία να αφήσεις τις ενασχολήσεις σου τις βιοτικές και να πας στην Εκκλησία. Και να ακούσεις τον λόγο του Θεού. Θυμούμαι, στη Λάρισα, είχα πει κάποτε στα παιδιά του Κατηχητικού σχολείου.. ένα παιδί το εφήρμοσε, ένα παιδί· ήταν στο Λύκειο. Τι έκανε; Σε μία αργία… σχολείο βέβαια είχαν, γιατί και οι αργίες έχουν δυστυχώς καταργηθεί. Στην εποχή μου είχαμε πολλές αργίες. Αγίου Δημητρίου, να είναι το σχολείο ανοιχτό; Αγίου Αντωνίου; Μπα! Είχαμε αργία. Τι λοιπόν; Το παιδί, όπως του είχα πει…-είχα πει σε όλα τα παιδιά, ένα το εφήρμοσε- τι έκανε το παιδί αυτό; Έπαιρνε τη σάκα του, έτρωγε πρωινό, ερχότανε στην Εκκλησία, όταν έχομε μία αργία, και δεν είναι αργία που να ‘ναι κλειστά όλα, δυστυχώς εκεί βλέπετε, δεν πανηγυρίζει ο ναός, εκεί τελειώνομε και γρήγορα, 9 η ώρα έχει τελειώσει η Εκκλησία. Ε, τότε, τι; Ερχότανε με τη σάκα του το πρωί, εκκλησιαζόταν το παιδί, ευθύς μετά έφευγε και πήγαινε στο σχολείο. Έχανε μόνο μία ώρα. Το πρωί. Μόνο μία ώρα. Ελάτε να μου πείτε τώρα, που καταργήσαμε τις αργίες…-γιατί ξέρετε τι λένε οι εχθροί του Θεού; Είναι στο Ψαλτήρι γραμμένο. «Δεῦτε καταργήσωμεν τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς». «Δεῦτε καταργήσωμεν τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς»! Δεν μου λέτε, πόσες ώρες τα παιδιά σήμερα είναι εκτός σχολείου; Πάρα πολλές... Δεκάδες ώρες χάνουν. Γιατί; Γιατί θυσιάζουν αυτές τις πέντε ώρες να πάνε στην Εκκλησία. Και έτσι, από άλλο μέρος πληρώνομε τα σπασμένα. Αγαπητοί μου, έτσι είναι. Καταργείς εκείνο που θεσμοθετεί ο Θεός; Αλίμονό σου…

     Αγαπητοί, σε λίγες ημέρες θα γιορτάσομε το μεγάλο γεγονός, το μεγαλύτερο γεγονός που είναι η Ενανθρώπησις του Θεού Λόγου. Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα, τώρα θα γίνει άνθρωπος. Και θα ΄ρθει ανάμεσά μας. Η παρουσία Του στη γη είναι το δείπνον της Βασιλείας του Θεού. Ορατόν σημείον της Βασιλείας του Θεού στη γη επάνω είναι η Εκκλησία. Και μάλιστα η τέλεσις του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Πόσοι όμως από μας γνωρίζουμε το νόημα της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου; Πόσοι από μας έχομε δημιουργήσει προϋποθέσεις υποδοχής, όπως είναι μία Τεσσαρακοστή, όπως τώρα που διερχόμεθα; Πόσοι από μας ετοιμάσαμε την οδόν Κυρίου και κάναμε «εὐθείας τάς τρίβους αὐτοῦ», όπως ειδοποιεί ο Βαπτιστής, ο Πρόδρομος; Μη νομίσομε ότι Χριστούγεννα σημαίνει φαγοπότι και ευκαιρίες ταξιδίων και δώρων και ψυχαγωγίας. Χριστούγεννα σημαίνει ότι κατανοήσαμε Ποιος ήλθε ανάμεσά μας. Αυτό θα πει Χριστούγεννα. Και βέβαια και Τον δεχθήκαμε. Να μη μείνομε λοιπόν σε εκείνο το μελαγχολικό και απογοητευτικό, που καταγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, στο Α΄ του κεφάλαιο: «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον».  «Ήλθε ανάμεσά μας, ήλθε στο σπίτι μας, ήλθε στη γη μας και εμείς δεν Τον παραλάβαμε. Του γυρίσαμε την πλάτη».

      Αδελφοί, Χριστούγεννα, και το τραπέζι της Βασιλείας στρώθηκε. Μη χάνομε καιρό. Οι βιοτικές μέριμνες ποτέ δεν τελειώνουν· γιατί είναι ένας φαύλος κύκλος. Η ζωή μας είναι μία ευθεία. Από τη γη στον ουρανό. Όλες οι συστροφές είναι εκ του πονηρού. Και τώρα μας δίδεται η ευκαιρία. Ο Θεός Πατήρ έστρωσε Μέγα Δείπνον και εκάλεσε πολλούς. Ανάμεσα στους πολλούς, να σπεύσομε και εμείς. Ίσως αύριο, κατόπιν μιας αναβολής, να είναι πολύ αργά. Ίσως τελεσίδικα αργά… Αμήν.


904η ομιλία στην κατηγορία
« Ομιλίες Κυριακών ».

Όλες οι ομιλίες της κατηγορίας " Ομιλίες Κυριακών " 🔻
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Πηγές:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ καταστροφή τῆς Νινευῆ. Σαρδανάπαλος, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Νινευῆ.

†.Θά ἤθελα νά ρίχναμε μιά ματιά σ’ αὐτήν τήν ταλαίπωρη Νινευή, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἕναν τύπον μελλούσης καταστροφῆς. Καί εἶναι πολύ ἀξιόλογος αὐτός ὁ ἱστορικός τύπος μελλούσης καταστροφῆς. Διότι ἔχομε καί ἕναν ἄλλον ἱστορικόν τύπον, ὁ ὁποῖος ἔλαβε χώρα εἰς τήν Νινευή. Εἶναι ὅταν ὁ Ἰωνᾶς δέν πηγαίνει στήν Νινευή καί τελικά τό ψάρι τόν τρώγει χωρίς νά τόν χωνέψη καί μέσα εἰς τήν κοιλίαν τοῦ κήτους μένει τρεῖς μέρες καί τρεῖς νύχτες κι ἐκεῖ εἶπε τήν περίφημη ὠδή του, ἡ ὁποία εἶναι Χριστολογική.

    Λέγει τό ἑξῆς ἐκεῖ στήν ὠδή του ὁ Ἰωνᾶς: «ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμάς ὀρέων» Πρό αὐτοῦ λέγει ὅτι κατέβηκα, λέει, στόν Ἅδη πού εἶναι ἐκεῖ αἰώνιοι μοχλοί -δέν ἀνοίγει δηλαδή κατά τρόπον πού νά παραβιαστῆ ἀπό ἄλλους, ξέρω ’γώ ἐχθρούς καί τά λοιπά.- Κι ὅμως δέν ἦταν εἰς τόν Ἅδη. Ἡ κοιλία τοῦ κήτους εἶναι τύπος τοῦ Ἅδου. Καί ἔγειρε «ἔδυ» -ἐβασίλεψε κατά λέξι, ἔδυσε- ἔγειρε ἡ κεφαλή μου σέ σχισμές ὀρέων. Ποιές σχισμές ὀρέων, ἀφοῦ ἤτανε μέσα στήν κοιλία τοῦ κήτους;

     Ἀλλά ὁ Χριστος ὁ ἴδιος ἑρμηνεύει καί λέγει ὅτι ἡ κοιλία τοῦ κήτους εἶναι ὁ τάφος ὁ δικός Του. Καί εἰς λαξευτήν πέτραν ἐτοποθετήθη. Ἔγειρε ἡ κεφαλή τοῦ Χριστοῦ εἰς σχισμάς ὀρέων. Διότι τόν ἔβαλαν μέσα εἰς τόν λαξευμένον βράχον.

    Βλέπετε προφητεία! Εἶναι Χριστολογική ἡ ὠδή τοῦ Ἰωνᾶ. Ἀλλά ἐάν ἀπετέλεσε αὐτή ἡ φυγή τοῦ Ἰωνᾶ τό κυριότατον μέρος τῆς προφητείας του -διότι ὁ Ἰωνᾶς δέν ἔγραψε τίποτα, ἄν διαβάσετε τό βιβλίο τοῦ Ἰωνᾶ δέν ἔγραψε τίποτα ὁ Ἰωνᾶς- ἀλλά ὁ ἴδιος ἀπετέλεσε προφητεία· ὁ ἴδιος! Δέν ἔγραψε προφητεία, ὁ ἴδιος στάθηκε προφητεία! Δηλαδή κατά ἕναν ἐποπτικόν τρόπον δημιούργησε γεγονότα. Αὐτά τά γεγονότα ἀποτελοῦν τήν προφητεία.

    Καί τό σπουδαῖον εἶναι ὅτι, ὅταν ὁ Χριστός θέλησε νά μιλήση γιά τήν Ἀνάστασίν του, δέν ἐπεστράτευσε οὔτε τόν Ἠσαΐα, οὔτε τόν Ἱερεμία, οὔτε τόν Ἰεζεκιήλ, οὔτε τόν Δανιήλ· ἐπεστράτευσε τόν Ἰωνᾶ, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπό τούς λεγόμενους μικρούς, ὄχι σέ ἀξία μικρούς προφήτας -ὄχι σέ ἀξία!- ἀλλά ἀπό πλευρᾶς ὄγκου ἔργου. Δέν ἔγραψε τίποτα ὁ Ἰωνᾶς κι οἱ ἄλλοι ἔγραψαν λίγα πράγματα. Εἶναι δώδεκα οἱ λεγόμενοι μικροί προφῆται.

     Ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τόν Ἰωνᾶ γιά τήν Ἀνάστασίν του· εἶπε στούς Ἑβραίους: «ζητᾶτε σημεῖον; θά σᾶς δοθῆ τό σημεῖον τοῦ Ἰωνᾶ». Καί μέ τόν τρόπον αὐτό ἀποδεικνύει τήν Ἀνάστασίν του, προφητικά.

    Τό ἴδιο πρόσωπο τοῦ Ἰωνᾶ συνδέεται καί μέ τήν καταστροφή τῆς Νινευῆ. Καί ἡ καταστροφή τῆς Νινευή ἀποτελεῖ ἱστορικόν τύπον μελλούσης κατασροφῆς τοῦ κόσμου.

     Ἔχομε τρεῖς -τρεῖς!- ἱστορικούς  τύπους καταστροφῆς τοῦ κόσμου. Ἂν θέλετε εἶναι τέσσερις. Εἶναι πρῶτος ὁ κατακλυσμός· μετά εἶναι τά Σόδομα καί τά Γόμορα, εἶναι κατά κυριολεξίαν ἱστορικός τύπος καταστροφῆς τοῦ κόσμου· κατόπιν εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Νινευή· κατόπιν εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Βαβυλών ος -δέν χρησιμοποιεῖται μάλιστα ἡ Βαβυλών  εἰς τήν Ἀποκάλυψι;- Σημειώσατε, σημειώσατε ὅτι, ὅταν ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφη τήν Ἀποκάλυψί του, ἡ Βαβυλών ἦταν κατεστραμένη πεντακόσια χρόνια· πεντακόσια χρόνια ἡ  Βαβυλών! «Τότε;» θά πῆτε. Κι ὅμως χρησιμοποιεῖ τ’ ὄνομα Βαβυλών ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν Ἀποκάλυψι καί ἐννοεῖ τήν Ρώμη. Ἄρα τί σημαίνει αὐτό; ὅτι ἡ Βαβυλών εἶναι ἱστορικός τύπος μελλούσης καταστροφῆς -ὄχι μιᾶς πόλεως!- τοῦ κόσμου.

   Καί τέλος, ὁ τελευταῖος ἱστορικός τύπος εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ πού συνδέεται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ Βαβυλών καί ἡ Νινευή  δέν συνδέεται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου, ἁπλῶς γεγονότα μέσα στήν ἱστορία ὡς ὑπόδειγμα καταστροφῆς. Τά Σόδομα καί τά Γόμορα καί ἡ Ἱερουσαλήμ συνδέονται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου.

    Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν, ἀφοῦ εἶναι ἱστορικοί τύποι μελλόντων συμφορῶν, μᾶς ἐνδιαφέρει˙ καί μᾶς ἐνδιαφέρει πολύ, διότι αὐτό μποροῦμε νά τό πάθωμε ἐμεῖς τώρα στόν εἰκοστό αἰῶνα, στόν πολιτισμό μας, στήν Ἑλλάδα, στήν Εὐρώπη, στήν ὑφήλιο, στήν Ἀμερική, δέν ξέρω ποῦ, καί νά ’χωμε φοβερές καταστροφές, φτάνοντας σέ πληρότητα ἀπ’ ὅ,τι οἱ πόλεις ἐκεῖνες.

    Γι’ αὐτό ἀξίζει νά δοῦμε: τί συνέβη εἰς τήν Νινευή, ὥστε ἔφθασε νά καταστραφῆ;

    Βέβαια θά ’χα πάρα πολλά νά σᾶς πῶ, πού θά μποροῦσε ν’ ἀποτελέση ἕνα ἀκόμη μάθημα μίας ὥρας ἐκεῖνα τά ὁποῖα θά εἶχα νά σᾶς πῶ. Ἀλλά δέν πειράζει ὅμως˙ σᾶς λέγω μόνον μερικά πολύ πολύ στοιχειώδη· ὅτι ἡ Νινευή καί ἡ Βαβυλών ἦταν δυό ἀντίζηλες πόλεις. Τελικά συμμαχοῦν οἱ Χαλδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν στό νότιο μέρος κοντά στόν Περσικό κόλπο, μέ τούς Μήδους ἀπό πάνω, πρός βορρᾶν, καί νίκησαν τήν Νινευή, ἡ ὁποία κατεστράφη τό 612 π.Χ. καί μετεβλήθη σέ σωρό ἐρειπίων εἰς τέτοιον  βαθμόν, ὥστε ὁ Ξενοφῶν -ὁ δικός μας ὁ Ξενοφῶν!- ὅταν ἔκανε τήν γνωστή πορεία μέ τόν Κύρο -τά θυμόσαστε, ἔ; «Κύρου ἀνάβασις»- πέρασε ἀπό ’κεῖ ἀπό τήν Νινευή κάπου τό 400 π.Χ. καί δέν ἀντελήφθη ὅτι εὑρίσκετο -μόλις εἶχαν περάσει δηλαδή διακόσια χρόνια- δέν ἀντελήφθη ὅτι εὑρίσκετο πάνω ἀπό τά ἐρείπια τῆς Νινευή. Καί τοῦ εἶπαν ὅτι «ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή!».

    Κάτι ἀνάλογο συνέβη καί μέ τήν Βαβυλώνα. Δέν ξέρουν ποῦ ἀκριβῶς ἦτο ἡ ἀκριβής της θέσις˙ τέτοια ἦταν ἡ καταστροφή της! Μέχρι τόν 18ο αἰῶνα ἡ Νινευή ἁγνοεῖτο ὡς θέσις. Γιατί μόλις διακόσια χρόνια μετά τήν καταστροφή της ὁ Ξενοφῶν δέν ἤξερε πού εἶναι˙ τοῦ ’παν ὅτι «ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή -ξέρω ’γώ λόφους ἀπό χῶμα- ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή», «μπά, ἡ Νινευή ἐδῶ;» Πόσο μᾶλλον περνῶντας οἱ αἰῶνες! Ἔτσι χάθηκε ἡ θέσις τῆς Νινευή˙ θά λέγαμε «κουκουβάγιες λαλοῦσαν στήν περιοχή!».

      Ἔμεινε ἄγνωστη ἡ θέσις τῆς Νινευή καί ἀνεγνωρίσθη ὅτι βρίσκεται κοντά εἰς τήν Μοσούλη, τήν σημερινή Μοσούλη τῆς Βαγδάτης, πρός τό τέλος τοῦ 18ου αἰῶνος ἀπό τόν Γερμανόν Κάρστεν. Καί ἐπεβεβαιώθη τελικά μέ ἀνασκαφές ὅτι ἦτο ἡ Νινευή τό 1820 μ.Χ. Ἦταν τόση καί τέτοια ἡ καταστροφή της!

    Ἀλλά γιά νά δοῦμε ὅμως γιατί ἦταν τόση καί τέτοια ἡ καταστροφή της. Προσέξατε! Ἡ πόλις αὐτή, πού κάποτε μετενόησε καί ἐσώθηκε, ξανάπεσε στήν ἁμαρτία· μιά ἁμαρτία πού δέν εἶχε ὅρια.

    Φαίνεται -σᾶς παρακαλῶ κοπέλες, ἀνοῖξτε καλά τ’ αὐτιά σας ν’ ἀκούσετε αὐτό πού θά σᾶς πῶ- φαίνεται ὅτι οἱ ἄνθρωποι πάντα κάνουν ἁμαρτίες. Πάντοτε. Καί ψέματα λένε…, καί κλέβουν… καί πολέμους κάνουν…, καί τά λοιπά, καί τά λοιπά, καί τά λοιπά. Θά λέγαμε ὅτι οἱ Ἕλληνες ὅλο πολέμους ἔκαναν· ἔστω ἐπιθετικούς, ἔστω ἀμυντικούς, ἡρωϊκοί πόλεμοι ἦσαν, τέλος πάντων. Ὃλα ἁμαρτία εἶναι αὐτά τά πράγματα· ἀλλά ἔχει κι ἕνα μεγαλεῖο. Ἔχει κι ἕνα μεγαλεῖο! Θά τό πάρωμε κι ἔτσι.

    Εἶναι ὅμως μερικές ἁμαρτίες μέσα στίς ἀνθρώπινες γενιές τίς ὁποῖες -πῶς νά τό κάνωμε;- ἰδιαίτερως ὁ Θεός δέν ἀνέχεται. Βεβαίως βασικά εἶναι ἡ εἰδωλολατρία˙ ἀλλά καί τήν εἰδωλολατρία τήν ἀνέχεται ὁ Θεός μέχρις ἑνός βαθμοῦ. Ὅταν λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπί παραδείγματι ὅτι «ὑπερεῖδε, λέγει, ὁ Θεός τούς χρόνους τῆς ἀγνοίας». Ἂγνοια οἱ ἄνθρωποι εἶχαν, δέν ἤξεραν τόν ἀληθινόν Θεόν. Ἔρχεται ἡ ὥρα νά γνωρίσουν τόν ἀληθινό Θεό.

    Εἴτε ζοῦμε σέ κατάστασι ἀγνοίας, εἴτε σέ κατάστασι γνώσεως Θεοῦ, αὐτά τά κάποια ἁμαρτήματα, ἅμα ὑπάρχουν, φοβερά ἐρεθίζουν τόν Θεόν. Βασικά εἶναι τά σαρκικά ἁμαρτήματα. Βασικά. Ὅπως κατεστράφη ὁ ἀρχαῖος κόσμος διά τοῦ κατακλυσμοῦ, «διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας»· ὑλισταί, σαρκικοί ἄνθρωποι! Ἀλλά ἀπό τά σαρκικά ἁμαρτήματα -πότε δέν ὑπῆρχαν πορνεῖες στήν ἱστορία; πάντα ὑπῆρχαν καί θά ὑπάρχουν πάντοτε πορνεῖες καί ἀνηθικότητες- μερικά ἁμαρτήματα ἀπό τά σαρκικά εἶναι ἰδιαζόντως σιχαμερά εἰς τόν Θεόν.

     Καί τά ἰδιαζόντως σιχαμερά ἁμαρτήματα, παιδιά εἶναι: Ἡ ἀλλαγή τῶν φύλων· ὅταν τό ἀγόρι γίνεται κορίτσι, κι ὅταν τό κορίτσι γίνεται ἀγόρι· αὐτό τό μπέρδεμα. Αὐτό τό μπέρδεμα. Ἀρχίζουν οἱ ἄνδρες νά γυναικίζουν μέ τά ροῦχα τους… μέ τά μαλλιά τους… μέ τό περπάτημά τους… καί μέ τήν συμπεριφορά τους. Ὅπως καί τά κορίτσια ἀρχίζουν νά ἀνδρίζουν μέ τά μαλλιά τους…, μέ τά ροῦχα τους…, μέ τά παντελόνια πού φορᾶνε... Ἀκοῦτε;… Ἀκοῦτε; Μέ τά παντελόνια πού φορᾶνε…, καί λοιπά, καί λοιπά καί αὐτές ἀνδρίζουν· δηλαδή ἀνδροποιεῖται ἡ γυναῖκα καί γυναικοποιεῖται ὁ ἄνδρας καί γίνεται αὐτό τό μπέρδεμα τῶν φύλων. Αὐτό τό μπέρδεμα τῶν φύλων εἶναι ἰδιαζόντως σιχαμερό εἰς τόν Θεό.

     Ἔχω χρέος νά τό πῶ καί νά τό φωνάξω. «Διατί κατεστράφησαν τά Σόδομα καί τά Γόμορα;» Διαβάστε εἰς τό βιβλίο τῆς Γενέσεως, κεφάλαιο 19ο, νά ἰδῆτε ἐκεῖ γιατί κατεστράφησαν, παρακαλῶ, οἱ πόλεις αὐτές. Γιατί, ἀπό μικροῦ, λέγει, ἕως μεγάλου οἱ ἄνδρες μετήρχοντο τίς διαστροφές. Αὐτές πού μετέρχεται καί ἡ ἐποχή μας. Ναί!

    Γιά νά ’ρθωμε τώρα καί στή Νινευή. -Καί νά φαντασθῆτε ὅτι δέν ἐσώθη οὔτε ἕνας ἀπό τά Σόδομα καί τά Γόμορα. Οὔτε ἕνας δέν σώθηκε!- Μένει ἡ Νινευή. Γιά νά δοῦμε τή Νινευή. Γιατί κατεστράφη τόσο πολύ; τί συνέβαινε εἰς τήν πόλιν αὐτήν; Ἁμαρτίες; Πάντα εἶχε ἁμαρτίες ἡ Νινευή. Εἶχε τέτοιες ἁμαρτίες! Καί ἀπό ποῦ ξεκινοῦσαν αὐτές οἱ ἁμαρτίες; Ἀπό τόν Αὐτοκράτορα. Καί ὅταν λέει βρωμάει τό ψάρι ἀπό τό κεφάλι, τότε βρωμάει καί ἡ οὐρά· ὅταν βρωμάει τό κεφάλι! Ὅταν ὁ Αὐτοκράτωρ, ὁ Βασιλεύς, ὁ Κυβερνήτης εἶναι τέτοιος ἄνθρωπος, δέν μπορεῖ παρά καί ὁ λαός νά εἶναι ὅμοιος.

    Λοιπόν, ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτωρ τῆς Νινευή ἦταν ὁ γνωστός μας Σαρδανάπαλος. Θά σᾶς πῶ γιά τόν Σαρδανάπαλο τί γράφει ὁ Ἀθηναῖος εἰς τό βιβλίο του «Δειπνοσοφιστής» (Κεφ. 12ον, 528). Γράφει καί ὁ Πλούταρχος καί μάλιστα μία πρότασι μόνο ἀλλάζει συντακτικῶς· εἶναι ὅμως οἱ ἴδιες λέξεις. Ἀναφέρεται καί ἀπό τόν Πλούταρχο ἡ περίπτωσι αὐτή. Γράφει καί ὁ Διόδωρος, Ἕλληνες συγγραφεῖς.

    Σᾶς διαβάζω πρῶτα τί γράφει ὁ Ἀθηναῖος στόν «Δειπνοσοφιστή» του. Τί εἶχε…, τί εἶχε ὁ Σαρδανάπαλος, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Νινευή; ὁ ὁποῖος περιττόν νά σᾶς πῶ ὅτι τόν ἔσφαξαν καί λοιπά, καί λοιπά.

    «Εἶχε γυναικείαν φωνήν καί ἐψιμυθιωμένος καί κεκοσμημένος γυναιστί» Ἐψιμυθιωμένος θά πῆ: φοροῦσε ψιμύθια, αὐτά πού βάζουν οἱ γυναῖκες, κοκκινάδια, ποῦδρες, ψιμύθια· αὐτά λέγονται ψιμύθια. Φοροῦσε λοιπόν ψιμύθια, τέτοια πράγματα, δηλαδή κραγιόνια καί τέτοια πράγματα καί ἦταν στολισμένος, λέγει, γυναιστί, κατά τρόπον γυναικεῖον.

    «Καί μετά τῶν παλακίδων ξένων πορφύραν ἀναβάβηνται μετ’ αὐτῶν καθήμενος» Ἦταν λέγει μέ τίς παλακιδες -παλιογυναῖκες- καί -τό ρῆμα «ξένω» εἶναι μέχρι καί σήμερα, «ἒχομε νά ξάνωμε μαλλί, λέγει ἡ παροιμία»- ἒξενε πορφύρα, δηλαδή εὑρίσκετο μέσα σέ γυναικεῖες δουλειές μαζί μέ τίς γυναῖκες. Προσέξτε· «ἀναβάβηνται μετ’ αὐτῶν καθήμενος.» Ἀναβάβην θά πῆ: εἶχε τά πόδια ἀπρεπῶς τοποθετημένα ὅταν ἐκάθητο· ὃπως σήμερα βλέπομε σχεδόν κατά κανόνα· ἀκόμη καί στήν ἐξομολόγησι πού ἔρχονται τό κάνουν αὐτό, ἀκόμη καί στήν Ἐκκλησία μέσα τό κάνουν. Τό ’χω προσέξει αὐτό τό πρᾶγμα· εἶναι φοβερό! οἱ γυναῖκες πού βάζουν τό ’να πόδι πάνω στ’ ἄλλο. Ποτέ μή βάζετε τό ’να πόδι πάνω στ’ ἄλλο! εἶναι… εἶναι φοβερό, γιά νά μή πῶ κι ἀλλά γύρω ἀπό τό θέμα αὐτό.

    «Τάς ὀφρύς ὑπογεγραμμένος.» Τί θά πῆ «τάς ὀφρύς ὑπογεγραμμένος»; Εἶχε ξυρίσει τά φρύδια του κι εἶχε βάλει μολυβιά, αὐτά πού βάζουν καί οἱ γυναῖκες. Ναί!  

    «Γυναικείαν δέ στολήν ἔχων» φοροῦσε γυναικεῖα ροῦχα «καί κατακεκηχυρισμένον τόν πόγωνα». Τελικά ἐπικράτησε οἱ ἄνδρες νά ξυρίζωνται χωρίς αὐτό νά ἔχη μία ἐπίπτωσι ἄσχημη. Ἀλλά ἐν τοιαύτῃ περίπτωσει, τότε ἐκεῖνος πού ξύριζε τά γένεια του ἦταν διαβεβλημένος ἄνθρωπος, ἠθικά διαβεβλημένος. Αὐτό δέ τό κατακεκηχυρισμένον, -ἡ κήσυρις εἶναι ἡ ἐλαφρόπετρα, ἡ γνώστη πού τρίβομε καί λυαίνομε μάρμαρα, πλακάκια ὅταν εἶναι λερωμένα· παίρνομε τήν ἐλαφρόπετρα καί τρίβομε καί τό καθαρίζομε, τό λειαίνομε. Εἶναι παρακείμενος ἐδῶ πέρα, «κατακεκηχυρισμένος» θά πῆ λειασμένος, δηλαδή μέ ἀλλά λόγια τό πρόσωπό του δέν ἦταν ἁπλῶς μόνον ξυρισμένο, ἀλλά καί πάρα πάρα πολύ λεῖο. Ποιός ξέρει τί ἀλοιφές θά ἔβαζε καί τί κρέμες θά ἔβαζε γιά νά κάνη τό πρόσωπο του τέτοιο.

     Ὁ δέ Διόδωρος γράφει: «Τάς ἀφροδισιακάς τέρψεις μεταδιώκων ἀνδρός ἅμα καί γυναικός» ζοῦσε καί σάν ἄνδρας, ζοῦσε καί σάν γυναῖκα. Αὐτό πού σᾶς εἶπα πού δυστυχῶς συμβαίνει. «Ἐπίγραμμα εἰς τόν τάφο του ἦταν τό ἑξῆς:» ἔμεινε μάλιστα παροιμιῶδες μέσα στήν ἱστορία τό ἐπίγραμμα τοῦ Σαρδανάπαλου. «Ἒπιον, ἔφαγον, ἠφροδισίασα οἰδώς τόν χρόνον ὄντα βραχύν». Ἔφαγα, ἤπια, γλέντησα, ξέροντας ὅτι ἡ ζωή εἶναι μικρή.

    Λοιπόν πέστε μου, σᾶς παρακαλῶ, αὐτά πού παρουσίασε ὁ Σαρδανάπαλος ὁ αὐτοκράτωρ ὁ τελευταῖος τῶν Ἀσσυρίων, ἔχει κοινά χαρακτηριστικά μέ τήν ἐποχή μας; Ἔχει. Ἐάν ἔχη -ἡ καταστροφή τῆς Νινευή εἶναι ἱστορικός τύπος- τί πρόκειται νά πάθη μία γενεά καί μία ἐποχή συγκεκριμένη, ὅταν ἐπαναλαμβάνη αὐτούς τούς τρόπους ζωῆς;

     Ἄς φοβηθοῦμε, παιδιά! Παιδιά! ἄς φοβηθοῦμε! Θέλετε δέ νά γλιτώσετε ὅπως γλίτωσε ὁ Τωβίας -πού τοῦ παραγγέλει ὁ Τωβίτ νά φύγη ἀπό τήν Νινευή- καί καί νά μή καταστραφοῦμε; Θέλετε; Ὁ Θεός θά βρῆ τρόπο νά μᾶς γλιτώση. Εἶναι δυνατός ὁ Θεός. Ἀρκεῖ νά εἴμεθα κάτω ἀπό τίς ἐντολές Του. Ἀρκεῖ νά μή συμμορφούμεθα μέ τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας.

    Μή πεῖ μία κοπέλα, μά ὅλες φορᾶνε παντελόνια, δέν θά βάλω ἐγώ; Ὄχι παιδί μου, δέν θά βάλης ἐσύ. Μά ὅλες κινοῦνται μ’ αὐτόν τόν τρόπο, ἐγώ νά μή κινηθῶ; Ὄχι παιδί μου, δέν θά κινηθῆς ἐσύ.

      Ἐάν ἔτσι πραγματικά κινηθοῦμε τότε, ἐάν ὁ Θεός ἐπιτρέψη ξέσπασμα καμμιᾶς καταστροφῆς, νά μέ θυμώσαστε, ὁ Θεός θά γλιτώση ἐκείνους πού ἔμειναν πιστοί στ’ ὄνομά Του. Θά ταλαιπωρηθοῦν μαζί μέ τούς ἄλλους, ἀλλά θά γλιτώσουν ὅμως τελικά. Θά γλιτώσουν, γιατί ὁ Θεός γνωρίζει τούς δικούς Του, τούς ἔχει γραμμένους εἰς βίβλον ζωῆς· ἀγαπᾶ τούς δικούς του καί τούς προστατεύει.

     Ἔτσι τελειώνοντας, παιδιά, ὁλόκληρο τό βιβλίο τοῦ Τωβίτ, εἴδαμε πόση ὠφέλεια πραγματικά πήραμε ἀπ’ αὐτό τό ὡραιότατο βιβλίον. Καί σήμερα μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ τό κλείνομε.

    Εὔχομαι ὁ Θεός νά σᾶς βοηθήση, καί νά μᾶς βοηθήση ὅλους νά γίνωνται ὅλα αὐτά πραγματικά συμπεράσματα τῆς ζωῆς μας.

    Θά συνεχίσωμε μέ ἀλλά θέματα ἀπό τήν προσεχῆ  φορά.


Απόσπασμα από την 18η ομιλία στο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης « Τωβίτ ».

►Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
"Τωβίτ. (Ὁμιλίες βασισμένες στό βιβλίο τῆς Π. Διαθήκης Τωβίτ).

" εδώ ⬇️
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/palaia-diauhkh/vivlion-tovit
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40oED0GDYsRHnrDdY5_m61pt

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Καραμίντζα.

Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου δια χειρός του αξιοτίμου κ. Γεωργίου Μαλούση.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ καταστροφή τῆς Νινευῆ. Σαρδανάπαλος, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Νινευῆ.

†.Εὑρισκόμεθα εἰς τό βιβλίον τοῦ «Τωβίτ» εἰς τό 14ον κεφάλαιον. Ἐνθυμεῖσθε ὅτι τό προηγούμενο κεφάλαιο περιεῖχε τήν προσευχήν, δοξολογίαν τοῦ Τωβίτ πρός τόν Ἅγιον Θεόν γιά ὅλα ἐκεῖνα τ’ ἀγαθά τά ὁποῖα τοῦ ἐχάρισε, καί ἔτσι ὁ Τωβίτ ἦταν πραγματικά πάρα πολύ εὐτυχισμένος καί εὐχαριστημένος.

    «Καί ἐπαύσατο ἐξομολογούμενος Τωβίτ καί ἦν ἐτῶν πεντήκοντα ὀκτώ ὅτε ἀπώλεσε τάς ὄψεις, καί μετά ἔτη ὀκτώ ἀνέβλεψε. Καί ἐποίει ἐλεημοσύνας καί προσέθετο φοβεῖσθαι Κύριον τόν Θεόν καί ἐξωμολογεῖτο αὐτῷ» (Τωβ. 14, 1-3) Ὅταν εἶχε συμβῆ ἡ τύφλωσίς του ἦταν πενήντα ὀκτώ ἐτῶν˙ καί κράτησε ἡ τύφλωσίς του ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. Συνεπῶς ὅταν ἐπανῆλθε τό φῶς του, διά τοῦ τρόπου πού ἀναφέραμε τήν πρό περασμένη φορά, ἦταν ἑξήντα ἕξι χρονῶν.

    Καί λέγει ὅτι τά ὑπόλοιπα χρόνια -τά ὁποῖα, παρακαλῶ, ἦσαν ἀκόμη ἐνενήντα δύο χρόνια- «ἐποίει ἐλεημοσύνας καί προσέθετο φοβεῖσθαι Κύριον τόν Θεόν καί ἐξωμολογεῖτο αὐτῷ.»

    Θά ’θελα νά μείνω σ’ αὐτό τό «προσέθετο». Δείχνει ὅτι καί μετά τήν εὐτυχία του ἐστάθηκε ὁ ἴδιος. Εἶναι τό μεγαλύτερο πρόβλημα ἑνός πνευματικοῦ ἀνθρώπου, ὓστερα ἀπό κάποιες μεταβολές τῆς ζωῆς του μέ ἐξωτερικά γεγονότα, ἄν θά μείνη ὁ ἴδιος ἢ ὄχι. Βλέπετε μιά κοπέλα πάει στό κατηχητικό σχολεῖο, τελειώνει -ἐσεῖς!- ἒρχεται ἡ ὥρα νά βγάλη τό Γυμνάσιο, ἀλλάζει. Ἔρχεται ἡ ὥρα νά παντρευτῆ, ἀλλάζει. Ἔρχεται ἡ ὥρα νά μπῆ σέ κάποιους κύκλους κοινωνικούς -μᾶλλον θέσεις κοσμικές- ἀλλάζει. Καί γενικά μέσα στή ζωή ἕνας ἄνθρωπος σέ κάθε ἡλικία δύναται ν’ ἀλλάξη.

    Εἶπα γιά σᾶς, καί κυρίως αὐτές πού μέ ἀκοῦνε καί οἱ ὁποῖες λίγο πολύ εἶναι κάπως ὡρίμου ἡλικίας. Μή νομίσετε, δύνανται ν’ ἀλλάξουν καί νά πιστεύουν διαφορετικά πράγματα ἀπό ’κεῖνα τά ὁποῖα πιστεύουν σήμερα. Δέν πρέπει ποτέ κανείς νά ’χη ἐμπιστοσύνη στόν ἑαυτόν του ὅτι δέν θ’ ἀλλάξη κάποια φορά. 

    Συνεπῶς τό μεγαλύτερο πρόβλημα τῆς σωτηρίας μας δέν εἶναι νά ἔλθωμε εἰς ἐπαφήν μέ τό μήνυμα τῆς σωτηρίας μας, ἀλλά νά διατηρήσωμε τίς προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας μας· εἶναι ἡ διατήρησις. Ἀλλά τό ρῆμα «προσέθετο φοβεῖσθαι Κύριον τόν Θεόν», τό «προσέθετο» δείχνει ὅτι καί μετά τήν εὐτυχία του ὁ Τωβίτ ἤτανε ὁ ἴδιος, ἀνοξείδωτος, enoxydamin. Ἀνοξείδωτος, ὁ ἴδιος. Τί θαυμάσιο πρᾶγμα, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι σταθερός στήν πνευματική ζωή! πάντοτε ὁ ἴδιος! πάντοτε ὁ ἴδιος, νά μή ἀλλάζη ποτέ!

    Τό μυστικό ποιό εἶναι; Προσέξτε τό ρῆμα «προσέθετο». Τό ρῆμα «προσέθετο» εἶναι τό ρῆμα πρός+θέτω· Τί σημαίνει; Προσέθετε πνευματικότητα καί συνεπῶς πρόοδον. Καί ἡ πρόοδος εἶναι ἡ καλυτέρα διατήρησις. Ὅπως ἡ ἐπίθεσις εἶναι ἡ καλύτερα ἄμυνα, ἔτσι λένε οἱ στρατιωτικοί, ἐδῶ ἡ πρόοδος εἶναι ἡ καλύτερα διατήρησις. Θέλετε νά διατηρήσετε τήν πνευματική ζωή; Προοδεύετε. Σταματήσατε νά προοδεύετε; Νά τό ξέρετε, ἐκεῖ ἀκριβῶς θά σταματήση καί ἡ πνευματική μας ζωή καί θ’ ἀρχίση νά πηγαίνη πρός τά κάτω. Διότι δέν ὑπάρχει διά τόν ἄνθρωπον τόν δυναμικόν -ὁ ἄνθρωπος τί εἶναι; εἶναι ἕνας ζωντανός ὀργανισμός- δέν ὑπάρχει μία στατική κατάστασις παρά μόνον μία δυναμική. Ἢ πρός τά πάνω θά πηγαίνης ἢ πρός τά κάτω θά πηγαίνης. Ἄν πολλές φορές νομίζωμε ὅτι ἔχομε μίαν στατικότητα, στήν πραγματικότητα ἔχομε κάθοδον· ἔχομε κάθοδον! Μπορεῖ νά μή εἶναι ἴσως πολλή σοβαρή, ἀλλά πάντως ἔχομε κάθοδον. Γι’ αὐτό ἄς τό προσέξωμε. Νά τό ἐνθυμεῖσθε αὐτό: ὅτι ἡ καλυτέρα διατήρησις εἶναι ἡ πρόοδος· εἶναι νά προχωρῆς.

    «Μέγας δέ ἐγήρασε:» ἐγήρασε ὁ Τωβίτ πολύ. Βεβαίως ἐγήρασε πολύ, ἀφοῦ ἔφθασε σέ αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἡλικίαν καί ἔφθασε, ὅπως σᾶς εἶπα, ἐτῶν ἑκατόν πεντήκοντα ὀκτώ. Ἀπό τότε πού ἐτυφλώθη ἂλλα ἑκατό χρόνια, μεῖον τά ὀκτώ πού ἦταν τυφλός, προσέθεσε ἀκόμη ἐνενήντα δύο χρόνια. Ἑκατόν πεντήκοντα ὀκτώ χρόνια! Καί ἡ μακροζωΐα στήν Παλαιά Διαθήκη ἤτανε μία εὐλογία.

     Ὅταν ὅμως ἐγήρασε πολύ, τότε ἐκάλεσε τό γιό του καί τά παιδιά τοῦ γιοῦ του νά τούς εὐλόγηση˙ ὅπως κάποτε ἔκανε καί ὁ Ἰακώβ εἰς τήν Αἴγυπτο, πού ἐκάλεσε τά δώδεκα παιδιά του καί ὅλους τούς ἀπογόνους τῶν παιδιῶν του, τά ἐγγόνια του, καί τά δισέγγονά του καί τά λοιπά, ὅλους αὐτούς νά τούς εὐλόγηση. Καί λέγει τώρα τίς τελεταῖες του παρακαταθῆκες εἰς τό γιό του τόν Τωβία.

    Πράγματι τό κεφάλαιο αὐτό δέν εἶναι παρά παρακαταθῆκες. Ἀλλά προσέξτε· ταυτοχρόνως εἶναι καί μία ἔκθεσις προφητείας. Διότι ἐκεῖνα τά ὁποῖα λέγει εἰς τόν Τωβία ξεφεύγουν ἀπό τό στενό ὅριον τῶν συμβουλῶν τοῦ παιδιοῦ του καί ἐπεκτείνονται πέρα ἀπό τήν οἰκογένειά του εἰς αὐτό τό ἔθνος του, ἀλλά καί εἰς αὐτόν ὁλόκληρον τόν κόσμον. Ἀξίζει νά μείνωμε. Θά μποροῦσε νά μείνη κανείς καί σ’ ἕνα δεύτερο θέμα εἰς τό τελευταῖο αὐτό κεφάλαιο, ἄν δέν τό προκόψωμε σήμερα ἴσως νά ἐπανέλθωμε καί τήν ἐρχομένη φορά, θά τό ἰδοῦμε.

    Λέγει λοιπόν εἰς τόν Τωβία· πρώτη παραγγελία.

    «Ἀπελθε εἰς τήν Μηδίαν, τέκνον,» παιδί μου, φύγε ἀπό τήν Νινευή, πήγαινε εἰς τήν Μηδίαν· δηλαδή εἰς τά πεθερικά του, εἰς τά Ἐκβάτανα. «ὅτι πέπεισμαι ὅσα ἐλάλησεν Ἰωνᾶς ὁ προφήτης περί Νινευῆ, ὅτι καταστραφήσεται, ἐν δέ τῇ Μηδίᾳ ἔσται εἰρήνη μᾶλλον ἕως καιροῦ». Νά λοιπόν μία πρώτη προφητεία! Παιδί μου λέγει, φύγε, πήγαινε στά πεθερικά σου· πήγαινε, πήγαινε ἐκεῖ πού εἶναι τά πεθερικά σου στά Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας. -Τά ὁποῖα πέφτουν ὡς πρός τήν Μηδίαν Β.Α., πρός τήν Κασπίαν θάλασσα, ἐνῶ ἡ Νινευή εἶναι χαμηλά, ὅπως καί ἡ Βαβυλών α, εἶναι ἀνάμεσα στά ποτάμια Τίγρη καί Εὐφράτη-. Ἔχω πεισθεῖ ὅτι -ὁ προφήτης Ἰωνᾶς εἶναι ἀληθής- ὅτι ἡ Νινευή θά καταστραφῆ.

    Ἀλήθεια ἐδῶ θά ἐτίθετο τό ἐρώτημα: «θά πιστεύατε ποτέ ὅτι θά ’ταν δυνατόν νά καταστραφῆ ἡ Νινευή;»

    Ξέρομε ἀπό τήν ἱστορία, τήν βιβλικήν ἱστορίαν, ὅτι ὅταν ὁ Ἰωνᾶς  πῆγε εἰς τήν Νινευή -καί πῶς πῆγε τό ξέρετε· μέ ποιόν τρόπον, πού δέν ἤθελε νά πάη- ἠσθάνετο φοβερά ἄσχημα ὁ Ἰωνᾶς διότι…-γιατί;- διότι ἁπλούστατα τό Βόρειον Βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ δηλαδή εἶχε αἰχμαλωτισθεῖ ἀπό τούς Νινευίτας καί δι’ αὐτούς οἱ Νινευῖται, οἱ Ἀσσύριοι, ἦσαν ἐχθροί. Ἠσθάνετο φοβερά ἄσχημα ὁ Ἰωνᾶς δεδομένου ὅτι ἦτο ἀπό τό Βόρειον Βασίλειον· ὁ Ἰωνᾶς κατήγετο ἀπό τό Βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ, τό Βόρειον. 

    Σᾶς ἔχω πεῖ ὅτι τά Βασίλεια τῶν Ἑβραίων ἤτανε δύο· τό Βόρειο καί τό Νότιο. Τό Βόρειο ἐλέγετο Βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ καί τό Νότιο ἐλέγετο Βασίλειον τοῦ Ἰούδα. Ὅταν λέμε Ἰουδαῖοι, δέν ἐννοοῦμε παρά τό Νότιον Βασίλειον καί ὅταν λέμε Ἰσραηλῖται ἐννοοῦμε τό Βόρειον Βασίλειον. Αὐτά ἐννοεῖται μετά τόν χωρισμόν σέ δύο Βασίλεια.

     Ἔτσι ἦταν Ἰσραηλίτης, δηλαδή ἀπό τό Βόρειον Βασίλειον ὁ Ἰωνᾶς καί ἠσθάνετο πάρα πολύ ἄσχημα. Καί ἐδραπέτευσεν οὕτως εἰπεῖν ἀπό προσώπου Θεοῦ, ἀντί νά προχωρήση καί νά πάη πρός βορρᾶν εἰς τήν Νινευή, μπῆκε σ’ ἕνα πλοῖο καί πήγαινε ἀκριβῶς ἀντίθετα· ἐπήγαινε διά τήν Ἱσπανίαν, διά τήν Θαρσίς. Καί ἐκεῖ ἔγινε τό γνωστό ναυάγιον, τό ὁποῖον ἦταν βεβαίως ὄχι δυνάμεις φυσικές ἁπλῶς, ἀλλά αὐτός ὁ Θεός ἐπενέβη· ἔγινε ἐκείνη ἡ φοβερή τρικυμία, τόν κατάπιε τό ψάρι αὐτό, τόν πέταξαν τόν Ἰωνᾶ εἰς τήν θάλασσαν καί ἔγινε γαλήνη καί τό ψάρι τόν ἔμμεσε, τόν ἐξέρασε, ἐκεῖ πάλι ἀπ’ ὅπου εἶχε βγεῖ· γύρισε πίσω. Ὡς νά τοῦ ἔλεγε ὁ Θεός -θά τόν ἐπῆρε ἀπό τό αὐτί τόν Ἰωνᾶ-: «ἔλα ἐδῶ. Ποῦ σ’ ἔστειλα ἐγώ; Ποῦ σ’ ἔστειλα ἐγώ;  Πήγαινε ἐκεῖ πού σοῦ εἶπα». Καί τότε ὁ Ἰωνᾶς συνεμορφώθη. Τί νά κάνη; Καί ἐπῆγε εἰς τήν Νινευή.

    Τρεῖς μέρες ἐκήρυττε κι ἔλεγε: «ἡ Νινευή καταστρέφεται σέ τρεῖς ἡμέρες. Ἐάν δέν μετανοήσετε καταστρέφεται ἡ Νινευή». Καί οἱ Νινευῖτες τῶν ὁποίων ἡ ἁμαρτία εἶχε φθάσει σέ πολύ ὑψηλόν βαθμόν -θά σᾶς κάνω μετά παρακάτω, ἄν μᾶς μείνη χρόνος, μίαν περιγραφήν τῆς πόλεως- ἤτανε τρομερά ἁμαρτωλή πόλις. Ἦταν δέ σημειώσατε, ἡ μεγαλυτέρα πόλις τοῦ κόσμου ἡ Νινευή. Ὅ,τι σήμερα θά ἦταν ἡ Νέα Ὑόρκη. Κάπως ἔτσι. Ἦταν ἡ πολυπληθεστέρα πόλις καί πολυτελεστέρα πόλις τοῦ κόσμου. Μετά ἀπό αὐτήν ἦλθεν ἡ Βαβυλών α, ἀφοῦ κατεστράφη ἡ Νινευή.

    Καί ἀναγγέλει ὁ προφήτης τήν καταστροφή τῆς πόλεως, ἐάν δέν μετανοήσουν. Σᾶς εἶπα ὅμως, μετενόησεν ἡ πόλις, ἔδειξε πολλή μετάνοια· ἀκόμη καί τά ζωντανά τους ἐνήστευσαν.

    Βλέπετε ἡ νηστεία; Εἶναι ἔμπρακτον δεῖγμα μετανοίας. Τό εἴδατε αὐτό; Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι πού λέγουν ὅτι «καί τί εἶναι ἡ νηστεία;», «καί τί χρειάζεται ἡ νηστεία;», «καί γιατί νά νηστεύωμε;», «καί ποῦ τό βρήκαμε γραμμένο;». Γιά νά μή πιάσωμε καί τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι «εἶναι ἐπινόησις τῶν ἱερέων ἡ νηστεία» καί ὅτι «δέν ἐντέλεται ὁ Θεός γιά τήν νηστεία» καί ὅτι «πουθενά δέν εἶναι γραμμένη ἡ νηστεία» καί ὅτι «τά εἰσερχόμενα, λέγει, δέν βλάπτει ἀλλά τά ἐξερχόμενα βλάπτει». Ναί! καί ἐννοοῦν τά εἰσερχόμενα φυσικά ὡς πρός τίς τροφές. Ἐνῶ δέν ἔχουν καμμία σχέσι τά εἰσερχόμενα μέ τά ἐξερχόμενα. Τά εἰσερχόμενα μέ τά ἐξερχόμενα εἶναι ἐντελῶς διαφορετικῆς περιπτώσεως πρᾶγμα· διαφορετικῆς.

     Ὁ Κύριος τό εἶπε σέ ἄλλη περίπτωσι αὐτό. Ὅταν οἱ μαθηταί του ἔτρωγαν μέ ἄπλυτα χέρια καί οἱ Φαρισαῖοι εἶπαν: «γιατί οἱ μαθηταί Σου τρῶνε μέ ἄπλυτα χεριά;», καί ὁ Κύριος τούς εἶπε ὅτι «δέν βλάπτουν τά εἰσερχόμενα ἀλλά τά ἐξερχόμενα». Δηλαδή μέ τό νά φᾶς μέ ἄπλυτα χέρια δέν ἔχει καί πολλή σημασία, δέν εἶναι ἁμαρτία· ἄλλο νά εἶναι θέμα ὑγείας, θά λέγαμε σήμερα ἐμεῖς. Τήν ἐποχή ἐκείνη δέν ἦταν γνωστά τά μικρόβια. Θά λέγαμε λοιπόν σήμερα ἐμεῖς: «εἶναι θέμα ὑγείας, ἀλλά δέν εἶναι ὅμως θέμα ἁμαρτίας». Καί ἐσεῖς πού κόπτεσθε περί πολλῶν καί λέτε ὅτι «γιατί οἱ μαθηταί μου τρῶνε στάχυα τρίβοντάς τα στό δρόμο» -τρίβανε μερικά στάχυα καί τρώγανε τά σταράκια- σπουδαῖο πρᾶγμα! Κατηγόρησαν οἱ Φαρισαῖοι. Καί ἐκεῖ τούς εἶπε τό θαυμάσιο ὁ Κύριος ὅτι «δέν εἶναι ἐκεῖνα πού μᾶς λερώνουν τά εἰσερχόμενα, ἀλλά θά ’ναι μάλιστα χείρωνα τά ἐξερχόμενα», οἱ πονηρές σκέψεις, τά πονηρά λόγια, οἱ πονηρές πράξεις καί τά λοιπά, καί τά λοιπά.

    Καί τό πῆραν αὐτό οἱ ἄνθρωποι καί τό ’καναν φοβερό. Καί εἶπαν ὃτι «ποῦ εἶναι γραμμένη ἡ νηστεία;», «τά εἰσερχόμενα, λέει, δέν βλάπτουν· φάε ὅ,τι θέλεις καί κρέας καί τά λοιπά· τά ἐξερχόμενα βλάπτουν». Τώρα, ἐάν προσέχουν μόνο τά εἰσερχόμενα καί δέν προσέχουν τά ἐξερχόμενα -γιατί ἐκεῖνοι πού δέν προσέχουν τά εἰσερχόμενα οὔτε καί τά ἐξερχόμενα προσέχουν· αὐτό εἶναι κανόνας. Ρίξτε μία ματιά στή ζωή τους καί θά τό δεῖτε αὐτό τό πρᾶγμα- αὐτή εἶναι ἄλλη παράγραφος πραγματικά, πού βλέπει κανείς τό γελοῖον τοῦ πράγματος, πῶς σκέπτονται καί πῶς ἑρμηνεύουν.

    Μετενόησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί καί ὁ Ἰωνᾶς παρεπονέθη εἰς τόν Θεόν  γιατί δέν καταστρέφει τήν πόλι. Μά εἶπε ὁ Θεός «ἐάν μετανοήσουν δέν θά καταστρέψη τήν πόλι»· τό εἶπε σαφῶς. Ἀλλά λέγει ὁ Ἰωνᾶς: «εἶδες Κύριε; γι’ αὐτό ἐγώ δέν ὑπήκουσα ὅταν μοῦ εἶπες νά ἔλθω εἰς τήν Νινευή καί ἐπήγαινα γιά τήν Θαρσίς. Γιατί ξέρω εἶσαι φιλάνθρωπος Θεός, θά τούς συγχωροῦσες ὅταν μετανοοῦσαν καί θά μ’ ἔβγαζες ψεύτη ἔμενα!».

    Ἀλήθεια πόσο ἄδικο εἶχε ὁ Ἰωνᾶς! ἀκοῦστε: «θά μ’ ἔβγαζες ψεύτη!» Θά λέγανε οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶναι ψευδοπροφήτης. Μά τό πρᾶγμα ἦταν ἁπλοῦν. Δέν εἶπε ὁ Θεός ὅτι «ἅμα μετανοήσουν δέν θά τούς καταστρέψη; ἀλλά ἐάν δέν μετανοοῦσαν θά τούς κατέστρεφε;» Τό πρᾶγμα πέρασε; Γιατί μέχρι ἐκεῖ ξέρομε τήν ἱστορία, εἶμαι σίγουρος, μέχρι ἐκεῖ ξέρομε τήν ἱστορία. Πολλές φορές λέμε: «ἔ, ξεφύγαμε ἀπό ἕνα κίνδυνο· γλιτώσαμε. Τώρα ἐν τάξει· τώρα μποροῦμε πάλι νά ξανα-ἁμαρτάνωμε!».

    Τό ξέρετε ὅτι ὅταν δείξωμε μετάνοια ὁ Θεός συγχωρεῖ, ἀλλά ἐπανέρχεται ὅταν ξανα-ἁμαρτήσωμε;

    Λοιπόν ἀγαπητοί μου, ἡ Νινευή κατεστράφη γιατί τό εἶπε ὁ Ἰωνᾶς. Σημειώσατε δέ ὅτι ὁ Ἰωνᾶς ἀπό τόν Τωβίτ ἀπέχει περίπου πενήντα χρόνια ὅλο ὅλο· δηλαδή σύγχρονος τοῦ Ἰωνᾶ ἤτανε ὁ Τωβίτ, σύγχρονος. Ὁπότε ὁ Τωβίτ ξέρει… ξέρει πῶς σκέπτεται ὁ Θεός· εἶναι θεοφώτιστος ἄνθρωπος. Ὅτι ναί μέν τώρα δέν κατεστράφη ἡ Νινευή, ἀλλά βλέποντας τήν πόλι αὐτή νά ξαναγυρίζη στήν παλιά της τή ζωή -ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, ἡ προφητεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀμετάθετος- καί συνεπῶς ὁπωσδήποτε θά καταστραφῆ ἡ πόλις.

     Ἐδῶ τί ἐχομε; Ἐχομε μίαν ἐπικύρωσι τῆς προφητείας, ἡ ὁποία ἔχει τόσην ἀξία, ὅση καί ἡ προφητεία. Ἔτσι δύναται νά εἰπωθῆ ὅτι ὁ Τωβίτ εἶναι καί αὐτός προφήτης.

    Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής ἐπί παραδείγματι τί ἔκανε; Ἐπικύρωσι τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. «Ἰδού, λέγει, ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ». Καί χαρακτηρίζεται μάλιστα μέγιστος τῶν προφητῶν. Βεβαίως!

    Καί τώρα λέει στό παιδί του νά φύγη, νά μή μείνη μέσα εἰς τήν καταστροφή. Αὐτό, τό νά φύγη, εἶναι κάτι πού καί ὁ Κύριος μᾶς τό εἰδοποίησε. Βλέπει κανείς τήν κοινή συμφωνία μέσα στήν Ἁγία Γραφή. Ὅταν ἐπρόκειτο νά καταστραφῆ ἡ Ἱερουσαλήμ, τήν ὁποία ὁ Κύριος ἐταλάνισε, λίγο πρίν τήν σταύρωσί του εἶπε τοῦτα τά λόγια: «ὅταν δῆτε νά κυκλοῦται ἡ Ἱερουσαλήμ ἀπό ἐχθρούς, νά μή μείνετε μέσα εἰς τήν πόλιν, ἀλλά νά φύγετε. Θά εἶναι τόσο βιαστική ἡ ἀναχώρησί σας ὥστε, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι στό δῶμα ἐπάνω -τά σπίτια στήν ἀνατολή δέν ἔχουν κεραμίδια, ἔχουν δώματα πάνω στά ὁποῖα στεγνώνουν ξερούς καρπούς οἱ ἄνθρωποι. Αὐτό εἶναι καί στά νησιά τοῦ Αἰγαίου, δέν ὑπάρχουν κεραμίδια- ἐκεῖνος πού εἶναι στό δῶμα (ταράτσα) νά μή κατέβη κάτω νά πάρη τά πράγματά του, ἀλλά νά φύγη ὅσο οἱ πύλες τῆς πόλεως εἶναι ἀνοιχτές -διότι θά κλείσουν οἱ πύλες, αὐτό ὑπονοεῖ, καί κατόπιν δέν θά μπορῆ νά φύγη- καί ἐκεῖνος πού εἶναι στό χωράφι καί δεῖ νά ἔρχωνται στρατεύματα, νά μή μπῆ μέσα εἰς τήν πόλι νά πάρη πράγματά του, ἀλλά νά φύγη». Ἐπάνω σ’ αὐτό εἶπε τό «μνημονεύετε τῆς γυναικός Λώτ». Νά ἐνθυμεῖσθε τί ἔπαθε ἡ γυναῖκα τοῦ Λώτ, ἡ ὁποία γύρισε ἴσως κάτι νά περισώση ἀπό τά πράγματά της, κι ἔγινε στήλη ἁλατιοῦ. Λοιπόν, νά ἀναχωρήσετε, νά φύγετε γιά νά μπορέσετε νά σωθῆτε. Αὐτή ἡ φυγή εἶναι πολλή σπουδαία, διότι ἡ πόλις θά ἐτιμωρῆτο φοβερά διά τό ἀνοσιούργημα πού ἔκανε: νά σταυρώση τόν Μεσσία της. Δέν ἔπρεπε ὅμως νά τιμωρηθοῦν καί οἱ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι παρακαλῶ ἐπίστευσαν. Γιατί νά τιμωρηθοῦν;

    Καί βλέπετε ὅτι ὁ Θεός λαβαίνει πρόνοια διά τούς δικούς του ἀνθρώπους· βάζει σημάδια νά προσέχουνε καί νά γλιτώνουνε. Ὅπως καί τόν Λώτ μέ τήν οἰκογένεια του τόν σώζει ὁ Θεός ἀπό μία πόλι τήν ὁποία -πέντε πόλεις ἄν θέλετε, τέσσερις τελικά κατεστράφησαν- πού δέν ἔπρεπε ἐκεῖνος νά καταστραφῆ. Βλέπετε πῶς προνοεῖ ὁ Θεός; Ἒστω κι ἄν εἶναι ἕνας μόνον ἄνθρωπος, προνοεῖ ὁ Θεός. Θέλετε ἀκόμη κάτι ἄλλο; Πέφτει πεῖνα στό Βόρειο Βασίλειο, ἀλλά ὁ προφήτης Ἠλίας ὅμως ἔχει νά φάγη. Προνοεῖ ὁ Θεός γιά ἕναν ἄνθρωπο! Γι’ αὐτό σᾶς  εἶπα ὅτι, ὅταν εἴμεθα παιδιά τοῦ Θεοῦ, μή φοβόμαστε· πάντοτε ὁ Θεός θά μᾶς φυλάη. Πάντοτε.

    Καί τώρα προχωρεῖ νά πῆ καί κάτι παρακάτω. «Ἐν δέ τῇ Μηδίᾳ ἔσται εἰρήνη μᾶλλον ἕως καιροῦ» ἕως καιροῦ θά ὑπάρχη εἰρήνη. Μᾶλλον. Πάρα κάτω, ἄλλη παράγραφος. Πάντως μέχρι πού ἐσύ νά ζῆς, θά ὑπάρχη εἰρήνη εἰς τήν Μηδία «καί ὅτι ἀδελφοί ἡμῶν ἐν τῇ γῇ σκορπίσθησονται ἀπό τῆς ἀγαθῆς γῆς, καί Ἱεροσόλυμα ἔσται ἔρημος» -ἐκεῖνα πού εἶπε καί εἰς τήν προσευχήν του καί τά ὁποῖα εἴχαμε ἀναλύσει τήν περάσμενη φορά- «καί ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῇ κατακαήσεται καί ἔρημος ἔσται μέχρι χρόνου.» (Τωβ. 14,4)

     Ἄλλη προφητεία, πού σᾶς εἶπα ξεφεύγει ἀπό τήν οἰκογένειά του: ὅτι καί τό Νότιον Βασίλειον θά καταστραφῆ καί ὁ ναός θά καῆ. Καί θά ἐρημωθῆ ἡ πόλις καί ὁ ναός. Ἀλλά ὅλα αὐτά θά εἶναι μέχρι χρόνου, «ἄχρι καιροῦ». Καί πράγματι μετά ἀπό τήν αἰχμαλωσίαν τοῦ Νοτίου Βασιλείου, τό ὁποῖον ἔγινε τό 586 π.Χ., κάπου ἐκεῖ, ἄν θυμᾶμαι καλά, βλέπωμε τό ἑξῆς: ὅτι ἑβδομήντα χρόνια κράτησε ἡ αἰχμαλωσία, τά ὁποῖα προφητεύει ὁ προφήτης Ἱερεμίας καί μετά ἀπό τά ἑβδομήντα χρόνια ἐπανέρχονται οἱ Ἑβραῖοι εἰς τά Ἱεροσόλυμα καί κτίζεται πάλι ὁ ναός. Καί λέγει ἐδῶ πέρα, λίγο πιό κάτω, ὅτι δέν θά ἦταν ἡ οἰκοδόμησις τοῦ ναοῦ ὅπως καί παλαιότερα. Καί πράγματι ἔτσι καί ἔγινε. Δηλαδή μία ἀληθινή προφητεία! 

    «Καί πάλιν ἐλεήσει αὐτούς ὁ Θεός καί ἐπιστρέψει αὐτούς εἰς τήν γῆν, καί οἰκοδομήσουσι τόν οἶκον, οὐχ οἷος ὁ πρότερος» ὄχι ὅπως ἦταν ὁ προηγούμενος «ἕως πληρωθῶσι καιροί τοῦ αἰῶνος.» ἕως ὅτου ἔλθει τό πλήρωμα τοῦ καιροῦ «καί μετά ταῦτα ἐπιστρέψουσιν ἐκ τῶν αἰχμαλωσιῶν καί οἰκοδομήσουσιν Ἱερουσαλήμ ἐντίμως, καί ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῇ οἰκοδομηθήσεται εἰς πάσας τάς γενεάς τοῦ αἰῶνος οἰκοδομῇ ἐνδόξῳ» μετά ἀπό τήν πρόχειρη οἰκοδομή, μετά θά προβοῦν εἰς ἔνδοξον οἰκοδομήν˙ ὅπως καί ἐγένετο. Πρῶτα ἔγινε πρόχειρη οἰκοδομή, μετά ὅμως ἔνδοξη οἰκοδομή˙ μετά ταῦτα. «καθώς ἐλάλησαν περί αὐτῆς οἱ προφῆται» (Τωβ. 14, 5)

    Καί ἕνα μεσσιανικόν χωρίον: «Καί πάντα τά ἔθνη ἐπιστρέψουσιν ἀληθινῶς φοβεῖσθαι Κύριον τόν Θεόν καί κατορύξουσι τά εἴδωλα αὐτῶν, καί εὐλογήσουσι πάντα τά ἔθνη Κύριον» (Τωβ. 14,6) προφητεύει τήν ἐπιστροφή τῶν ἐθνῶν εἰς Θεόν, εἰς τόν Κύριον, εἰς τόν Μεσσίαν, εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν καί θά παύσουν πλέον νά πιστεύουν εἰς τά εἴδωλα τά ὁποῖα πίστευαν μέχρι τώρα· θά σκάψουν τήν γῆ καί θά τά χώσουνε σάν ἄχρηστα πλέον.

    «Καί ὁ λαός αὐτοῦ ἐξομολογήσεται τῷ Θεῷ, καί ὑψώσει Κύριος τόν λαόν αὐτοῦ, καί χαρήσονται πάντες οἱ ἀγαπῶντες Κύριον τόν Θεόν ἐν ἀληθείᾳ καί δικαιοσύνῃ, ποιοῦντες ἔλεος τοῖς ἀδελφοῖς ἡμῶν.» (Τωβ. 14, 7)

    Αὐτή εἶναι ἡ προφητεία τήν ὁποία  κάνει ὁ Τωβίτ εἰς τόν Τωβία: «καί νῦν, τέκνον» -διά δευτέραν φορά- «ἄπελθε ἀπό Νινευῆ, ὅτι πάντως ἔσται ἅ ἐλάλησεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς.» (Τωβ. 14.8) Ἄκουσε παιδί μου, πρόσεξε, θά γίνουν ὁπωσδήποτε ἐκεῖνα πού εἶπε ὁ Ἰωνᾶς! Νά φύγης. 

    Καί τώρα δίδει μία προσωπική παρακαταθήκη: ἀλλά σύ ὅμως νά τηρήσης τόν νόμον καί τά προστάγματα. «Καί γενοῦ φιλελεήμων» ν’ ἀγαπᾶς τήν ἐλεημοσύνη καί νά εἶσαι δίκαιος καί ὅλα θά σοῦ πηγαίνουν καλά. Νά μέ θάψης ἐμένα καί τή μητέρα σου.

    Καί διά τρίτην φορά: «καί μηκέτι αὐλισθῆτε εἰς Νινευῆ.» (Τωβ. 14, 9) Διά τρίτην φορά! «προσέξτε, μή μείνετε εἰς τήν Νινευή!». Εἶναι ἡ σιγουριά τοῦ ἀνθρώπου ὅταν φωτίζεται, θά ’λεγα πιέζεται, οὕτως εἰπεῖν, ἀπό τό Πνεῦμα τό Ἅγιον γιά μιάν ἀλήθεια.

     Ἐδῶ τοῦ λέγει νά τηρῆ τίς ἐντολές καί τοῦ λέγει καί ἕνα παράδειγμα, ἕνα παράδειγμα ἀπό τήν οἰκογενειακή του ζωή. «Τέκνον, ἰδέ τί ἐποίησεν Ἀμάν Ἀχιαχάρῳ τῷ θρέψαντι αὐτόν» τό διαβάζω μόνον «ὡς ἐκ τοῦ φωτός ἢγαγεν αὐτόν εἰς τό σκότος, καί ὅσα ἀνταπέδωκεν αὐτῷ˙ καί Ἀχιάχαρος μέν ἐσώθη, ἐκείνῳ δέ τό ἀνταπόδομα ἀπεδόθη καί αὐτός κατέβη εἰς τό σκότος. Μανασσῆς ἐποίησεν ἐλεημοσύνην καί ἐσώθη ἐκ παγίδος θανάτου, ἦς ἔπηξεν αὐτῷ, Ἀμάν δέ ἐνέπεσεν εἰς τήν παγίδα καί ἀπώλετο.»  (Τωβ. 14, 10)

     Ὁ κώδικας ὁ Σιναϊτικός τό ’χει λίγο διαφορετικό κι εἶναι σαφέστερο ὡς ἑξῆς: «Υἱέ μου, παρατήρησον προσεκτικά αὐτό τό ὁποῖον ἔκαμεν ὁ Ναδάβ» -μερικά χειρόγραφα ἔχουν ὁ Ἀμάν- «εἰς τόν Ἀχιάχαρον». Ἐνθυμεῖσθε ὅτι ὁ Ἀχιάχαρος ἦταν ξάδελφος τοῦ Τωβίτ, ὁ ὁποῖος τόν εἶχε ἀναθρέψει. Δέν τόν εἶχε θέσει ζωντανόν ἐντός τῆς γῆς; Ὁ Θεός ὅμως ἐκάλυψε διά συγχύσεως τόν Ἀμάν, ὁ δέ Ἀχιάχαρος ἐπανῆλθε εἰς φῶς. Ὁ Ναδάβ δηλαδή ἔπεσεν εἰς τό αἰώνιον σκότος διότι εἶχε ἐπιδιώξει νά φονεύση τόν Ἀχιάχαρον. Ἐπειδή ὅμως ὁ Ἀχιάχαρος οὗτος εἶχε προσφέρει τήν εὐσπλαχνία του πρός ἐμέ, τόν Τωβίτ, διέφυγεν ἀπό τήν παγίδα τοῦ θανάτου τήν ὁποίαν ὁ Ναδάβ τοῦ εἶχε στήσει. Καί ὁ Ναδάβ ἔπεσε ὁ ἴδιος εἰς τήν παγίδα τοῦ θανάτου καί ἐχάθη. Ἔτσι λοιπόν παιδιά μου, ἴδετε τί κάμνει ἡ ἐλεημοσύνη καί τί κάμνει ἡ ἀδικία!

    Εἶναι ἕνα παράδειγμα ἀπό τήν ἰδιωτική ζωή, τήν οἰκογενειακή τους, τό φέρνει παράδειγμα αὐτό ὁ Τωβίτ γιά νά συναιτήση καί νά ὑπενθυμίση τό παιδί του, τόν Τωβία, ὅτι πρέπει νά τηρῆ τόν νόμον τοῦ Θεοῦ καί νά εἶναι φιλελεήμων.

     Ἔχει ἀξία νά λέμε παραδείγματα ἀπό τήν γύρω μας ζωή; Ἔχει πολλή ἀξία παιδιά. Διότι ὅλα αὐτά τά παραδείγματα εἶναι πάρα πολύ σπουδαῖα˙ δίνουν ἐμπειρίες, δίδουν μίαν, θά λέγαμε, ἐποπτικήν εἰκόνα -ἐποπτικήν εἰκόνα!- τῆς πραγματικότητος. Βλέπομε μπροστά μας ἐκεῖνο πού εἶναι κι ἀποκτοῦμε θαυμάσιες ἐμπειρίες.

    Πῶς νομίζετε ὅτι ἀποκτᾶται ἡ πεῖρα; Μ’ ἐκεῖνα τά ὁποῖα μᾶς συμβαίνουν γύρω. Ὅταν ἡ μητέρα σας ἐπί παραδείγματι σᾶς πῆ: «εἶδες τί ἔπαθε ἐκείνη ἡ συγγενής μας;», «εἶδες τί ἔγινε μ’ ἐκεῖνο τό γείτονα;», «εἶδες τί ἔπαθε ἐκεῖνος ὁ παρακάτω;» καί οὓτω κάθ’ ἑξῆς. Αὐτά εἶναι πάρα πολύ καλά παραδείγματα χωρίς φυσικά νά περιέχουν κατηγόρια˙ προσέξτε αὐτό τό σημεῖο.Ὕστερα τό νά ἀναφέρωμε τήν περίπτωσι ἐκείνη πού ἔχει νά μᾶς διδάξη πολλά, δέν εἶναι κατηγόρια.

     Ἄν τό θέλετε, ὁ Θεός κάποτε ἐπιτρέπει νά γίνωνται τέτοιες καταστάσεις πρός παραδειγματισμόν. Φέρ’ εἰπεῖν, ὅταν ὁ Ἀνανίας καί ἡ Σάπφειρα εἶπαν ψέματα εἰς τόν Ἀπόστολο Πέτρο, πέσανε καί οἱ δυό νεκροί. Ἔπεσε φόβος μέγας! Τί θά λέγατε; ἐκεῖνοι πού δέν ἦσαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἤ ἀκόμη ἀργότερα οἱ γονεῖς δέν θά ἔλεγαν στά παιδιά τους τί εἶχε συμβεῖ; Θά τό διηγοῦντο μέ φόβο καί τρόμο. Θά ’χανε καμμία διάθεσι νά κατηγορήσουν αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού ἔκαναν αὐτήν τήν παρακράτησιν τῶν χρημάτων καί ἐψεύσθησαν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον; Κάθε ἄλλο. Καί γιατί τό ἔκανε αὐτό ὁ Θεός; Τό ἔκανε ἀκριβῶς πρός παραδειγματισμόν.Ἔτσι μποροῦμε νά φέρνωμε παραδείγματα ἀπό τά γύρω μας γεγονότα καί νά παραδειγματιζώμεθα λαμπρά χωρίς ὅμως νά πέφτωμε εἰς τό ἁμάρτημα τῆς κατηγορίας.

    «Καί νῦν, παιδία, ἴδετε τί ἐλεημοσύνη ποιεῖ, καί τί δικαιοσύνη ρύεται.» Θά λέγαμε ὁλόκληρο τό βιβλίο τοῦ Τωβίτ δυό πράγματα τονίζει: τήν ἀρετή καί τήν ἐλεημοσύνη. Δυό πράγματα!

    «Καί ταῦτα αὐτοῦ λέγοντος ἐξέλιπεν ἡ ψυχή αὐτοῦ ἐπί τῆς κλίνης˙ ἧν δέ ἐτῶν ἑκατόν πεντήκοντα ὀκτώ» καί ἐνῶ λέγει αὐτές τίς συμβουλές ξεψύχησε ὁ Τωβίτ.

     Ὑπέροχο πρᾶγμα νά ἔχη -ἄν ὁ Θεός τό ἐπιτρέπη γιατί αὐτό τό πρᾶγμα δέν εἶναι δικό μας θέμα- διαύγεια τοῦ νοῦ. Ὑπάρχουν τόσες καί τόσες περιπτώσεις πού δέν δυνάμεθα νά ἔχωμε διαύγεια τοῦ νοῦ. Παθαίνει κανείς ἕνα ἐγκεφαλικό ἐπεισόδιο καί δέν ἔχει διαύγεια τοῦ νοῦ. Τί νά κάνωμε; Ἔτσι τό ἐπιτρέπει ὁ Θεός. Ἀλλά πάντως νομίζω ὅτι εἶναι ἕνα εἰδικό δῶρο τοῦ Θεοῦ, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει διαύγεια πνεύματος μέχρι τελευταία στιγμή. Δέν σημαίνει ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός ἅμα δέν ἔχη διαύγεια πνεύματος. Ὂχι. Κρίνει ὁ Θεός ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν πρέπει νά ἔχη διαύγεια πνεύματος. Ξαναλέγω ὅμως, εἶναι ἕνα ξεχωριστό δῶρο. Ὅπως ξεχωριστό δῶρο, ξέρετε, εἶναι νά πεθάνης στό κρεβάτι σου. Ἀλλά καί ξεχωριστό δῶρο εἶναι νά πεθάνης καί μαρτυρικά. Ἂλλο τό ἕνα κι ἄλλο τό ἄλλο. Τό ἕνα εἶναι εἰρηνικός θάνατος, τόν ὁποῖον παρακαλοῦμε νά ἔχωμε ἀπό τόν Θεόν. Κι ὁ ἄλλος εἶναι ἕνας μαρτυρικός θάνατος. Μπορεῖ νά γίνη μία ἀνακατωσούρα, δέν ξέρω τί, πού τελικά νά δώσωμε τή ζωή μας μαρτυρικά καί νά εἶναι ἔνδοξος αὐτός ὁ θάνατος.

    Πάντως ἕνα εἶναι ἀληθές ὅτι ὁ Θεός ὅ,τι ἐπιτρέπει, αὐτό εἶναι καί καλό. Ἔτσι καί ἐδῶ, ἄν ὁ Θεός ἐπιτρέψη νά μή ἔχης διαύγεια πνεύματος, ἔ, ἔτσι τό ἐπέτρεψε. Ἕνα μόνο: νά εἴμεθα ἕτοιμοι. Καί τό δῶρον αὐτό, τοῦ νά ὑπάρχη διαύγεια καί νά εἶσαι μέχρι τέλους σέ κατάστασι πνευματικότητος εἶναι πολύ σπουδαῖο! Γιατί πόσοι ἄνθρωποι βρίσκουν τόν θάνατον ἐνῶ ἁμαρτάνουν· κι ἐκεῖ εἶναι τό φοβερόν! Καί νά μᾶς φυλάη ὁ Θεός. Νά μᾶς βρῆ ὁ θάνατος ἐν μετανοίᾳ, παιδιά, καί ὄχι ἐν ἁμαρτίᾳ. Πόσοι πεθαίνουν ἐν ἁμαρτίᾳ! Πόσοι σκοτώνονται μέ τά αὐτοκίνητα ἐνῶ πήγαιναν στήν ἁμαρτία, ἐνῶ ἦσαν ἀμετανόητοι! καί λοιπά, καί λοιπά.   

    «Καί ἔθαψαν αὐτόν ἐνδόξως» (Τωβ. 14, 11) Σημαίνει πῆγε πολύς κόσμος· ἦταν ἀγαπητός ἄνθρωπος· εἶχε τιμή· αὐτό θά πῆ τό «ἐνδόξως». «Καί ὅτε ἀπέθανεν Ἄννα, ἔθαψεν αὐτήν μετά τοῦ πατρός αὐτοῦ.» Πέθανε καί ἡ μητέρα του σέ λίγο καιρό, δέν μᾶς καθορίζει πότε, ἔθαψαν κι ἐκείνη κοντά του.

     Ὑπάρχει αὐτό πού βέβαια δέν εἶναι ἀπόλυτο καί δέν ἔχει καμμία σχέσι, ἀλλά εἶναι μόνο καθαρά λόγοι συναισθηματικοί νά θαφτῆ κανένας εἰς τήν πατρῶαν γῆ, εἰς τήν πατρῶα γῆ. Τί εἶχε πεῖ… τί εἶχε πεῖ ὁ Ἰωσήφ! ὅρκισε τούς ἀπογόνους του -ὅρκισε- ὅταν θά φύγουν ἀπό τήν Αἴγυπτον, νά πάρουν μαζί τους τά ὀστά του. Βέβαια περισσότερο ἢτανε θέμα προφητείας παρά θέμα τοῦ νά μή μείνη θαμμένος ἐκεῖ˙ διότι θά ἔλεγε κανένας «τετρακόσια χρόνια δέν πέθαιναν οἱ Ἑβραῖοι στήν Αἴγυπτο; καί πεθαίνοντας δέν ἐθάφτηκαν εἰς τήν Αἴγυπτον;» Προφανῶς «ναί». Προφανῶς «ναί». Θέλετε ἀκόμη κάτι ἄλλο; «Καί οἱ Πατριάρχαι οἱ ἄλλοι δέν πέθαιναν στήν Αἴγυπτο; πού ἐθάφτηκαν;» Προφανῶς στήν Αἴγυπτο ἐθάφτηκαν. Γιατί ὁ Ἰωσήφ ἐζήτησε νά τοῦ πάρουν τά κόκαλά του; Ἤθελε νά τονισθῆ μ’ αὐτόν τόν ἐποπτικόν τρόπον ὅτι οἱ Ἑβραῖοι δέν θά μείνουν στήν Αἴγυπτο καί δέν θά συγχωνευθοῦν μετά τῶν Αἰγυπτίων. Ἀλλά θά ἀναπτυχθοῦν εἰς ἴδιον λαόν ὁ ὁποῖος θά ἐξαχθεῖ ἀπό τήν Αἴγυπτον ἀπό τό Θεό καί θά ὁδηγηθῆ εἰς τήν γῆ τῆς ὑποσχέσεως, τῆς ἐπαγγελίας. Ὅταν λοιπόν ἔλεγε ὁ Ἰωσήφ «θά πάρετε τά ὀστά μου» -καί τούς ὁρκίζει νά μή τά ξεχάσουν- εἶναι ὡς νά τούς ἔλεγε: «δέν θά μείνετε πολύ στήν Αἴγυπτο, δέν θά μείνετε  γιά πάντα˙ θά φύγετε». Ἦταν προφητεία.

    Ἀλλά ὑπάρχει ὅμως αὐτό τό συναισθηματικό, τό ὁποῖον μόνο συναισθηματικό, παιδιά, εἶναι καί τίποτε ἄλλο. Διότι διά τόν Χριστιανόν εἶναι κάθε τόπος τάφος, καί κάθε τόπος πατρίδα˙ δέν ἔχει καί πολλή σημασία.

    Πάντως ἀγαποῦμε νά εἴμεθα μ’ ἐκείνους πού ἀγαπᾶμε, μέ τούς συγγενεῖς μας,  τούς γονεῖς μας, τά παιδιά μας, σ’ ἕναν τάφο˙ γι’ αὐτό καί ἡ συνήθεια νά ὑπάρχη καί ὁ οἰκογενειακός τάφος. Τίποτε τό κατηγορήσιμο. Τίποτε, μόνο ἀρκεῖ αὐτό νά μή ἀπολήγη σέ κενοδοξία. Γιατί πολλές φορές ὅπως ἔχομε φθάσει σήμερα ἕνας τάφος νά ’χη ἑκατό χιλιάδες ἢ πεντακόσιες χιλιάδες δραχμές ἢ ἕνα ἑκατομμύριο. Ἄν θέλετε νά πᾶτε στό πρῶτο νεκροταφεῖο Ἀθηνῶν γιά νά ἔχετε ἕναν τάφο ἴσως νά ’χη ἕνα ἑκατομμύριο, ἢ δυό ἑκατομμύρια· ἕνας τάφος! Δέν εἶναι κενοδοξία, δέν εἶναι  ματαιοδοξία νά πάω νά πληρώσω ἕναν τάφο τόσα χρήματα καί μέ τά χρήματα ἐκεῖνα νά μή χτίσω ἕνα γηροκομεῖο, ἕνα ὀρφανοτροφεῖο, νά τά δώσω σέ ὀρφανά παιδιά ἢ σέ φτωχούς ἀνθρώπους; Δέν εἶναι πραγματικά μία ματαιοδοξία, ἡ ὁποία τιμωρεῖται ἀπό τό Θεό; Ἐάν δέν ἀπολήγη σέ ματαιοδοξία ὁ οἰκογενειακός τάφος δέν ἔχει τίποτα τό μεμπτόν· τίποτα ἀπολύτως.

    Πάντως νά τό ξέρετε, εἴτε εἶναι πλάϊ-πλάϊ θαμμένοι οἱ ἄνθρωποι, εἴτε εἶναι ὁ ἕνας στό βόρειο πόλο καί ὁ ἄλλος εἶναι στό νότιο πόλο, ὅταν θά γίνη ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν καί ἡ κρίσις, τότε ὅ,τι καί νά ’γινε τό ἀνθρώπινο σῶμα, ὅπου καί ὅπως νά χωνεύτηκε εἰς τήν γῆ -ψάρια τό φάγανε, φωτιά τό ’φαγε, ὅ,τι καί νά ἔγινε, ἔλιωσε εἰς τό χῶμα;- θά ἀναστηθῆ. Καί ὅσο κοντά νά ’ναι οἱ ἄνθρωποι, δέν θά εἶναι κοντά, ἐάν δέν ἦσαν καί εἰς τήν ἀρετή κοντά.

    Ξέρετε τί εἶπε ὁ Κύριος; «Σ’ ἕνα κρεβάτι, λέγει, δυό κοιμῶνται μαζί» ἢ πατέρας καί γιός ἢ ἀνδρόγυνο ἢ μάνα καί κόρη. Συνήθως τόν καιρό πού δέν εἴχαμε πολλά δωμάτια καί πολλά κρεβάτια -τό ἐνθυμεῖσθε αὐτό, ὄχι ἐσεῖς· ἐσεῖς δέν θυμόσαστε τίποτα, δέν ξέρετε τίποτα· οἱ μεγάλοι- κοιμόμαστε σ’ ἕνα κρεβάτι πολλοί ἄνθρωποι. Ἦταν μεγάλα φαρδιά κρεβάτια καί κοιμόμαστε πολλοί ἄνθρωποι σ’ ἕνα κρεβάτι καί μάλιστα καί στρωματσάδα χάμω. Βεβαίως. Γι’ αὐτό λέει ὁ Κύριος –εἰκόνα, ἀπό τήν τότε ζωή παρμένο- ὅτι «ὁ ἕνας, λέει, παραλαμβάνεται κι’ ἄλλος ἀφήνεται». Ἐνῶ ὑπάρχει τόση κοντινή σχέσις, «ὁ ἕνας, λέει, παραλαμβάνεται, ὁ ἄλλος ἀφήνεται».

    «Δυό ἀλέθουν μαζί στό μύλο» -Ἦταν ἡ μυλόπετρα πού δέν μποροῦσε νά γυρισθῆ ἀπό ἕνα μόνο πρόσωπο καί δή γυναῖκα. Δυό ἔπρεπε νά βοηθοῦν νά  κρατοῦν τό χερούλι τοῦ μύλου καί νά γυρίζουν ἀλέθοντας τό σιτάρι. Δείχνει ποσό κοντά εἶναι ἡ μιά μέ τήν ἄλλη, κρατᾶνε τό ἴδιο χερούλι τοῦ μύλου.- «ἡ μιά παραλαμβάνεται καί ἡ ἄλλη ἀφήνεται». Ἐάν εἶσαι εὐσεβής ἄνθρωπος θά παραληφθῆς ἀπό τόν Θεόν. Ἐάν δέν εἶσαι, ἄς εἶσαι κοντά μέ ἄλλους ἀνθρώπους, θά μείνης ἐκεῖ πού εἶσαι˙ δέν θά σέ σώση τίποτα, οὔτε ἡ γειτονιά σου, οὔτε ἡ συντροφιά σου, οὔτε νά σέ κρατάη ὁ ἄλλος ἀπό τό χέρι, ὁ εὐσεβής˙ δέν θά σωθῆς, θά μείνης ἐκεῖ πού εἶσαι. Ἀλλά σᾶς εἶπα, εἶναι λόγοι καθαρῶς συναισθηματικοί.

    Καί τότε ὁ Τωβίας κάμνει ἐκεῖνο πού τοῦ εἶπε ὁ πατέρας του. «Ἀπῆλθε δέ Τωβίας μετά τῆς γυναικός αὐτοῦ καί τῶν υἱῶν αὐτοῦ» τά παιδιά του «εἰς Ἐκβάτανα πρός Ραγουήλ τόν πενθερόν αὐτοῦ, καί ἐγήρασεν ἐντίμως καί ἔθαψε τούς πεθερούς αὐτοῦ ἐνδόξως καί ἐκληρονόμησε τήν οὐσίαν αὐτῶν καί Τωβίτ τοῦ πατρός αὐτοῦ» (Τωβ. 14, 12-13) Καί τόν πάτερα του κληρονόμησε καί τόν πεθερό του κληρονόμησε. Πέθαναν τά πεθερικά του, τούς ἔθαψε. Ἐγήρασε καί αὐτός ἀρκετά, ὁ Τωβίας. Καί ἀπέθανε καί ὁ Τωβίας εἰς ἡλικίαν ἑκατόν εἴκοσι ἑπτά ἐτῶν -ἑκατόν εἴκοσι ἑπτά ἐτῶν!- εἰς τά Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας.

    Προφανῶς αὐτά τά παρακάτω τά ἔγραψε ὁ Τωβίας -ἄν ἔγραψε ὁ Τωβίτ τό ὃλο βιβλίο- καί τόν τελευταῖο στίχο ἀσφαλῶς θά τόν ἔγραψαν τά παιδιά του, διότι ὁ ἴδιος εἶχε πεθάνει. Ὃπως ἀκριβῶς εἶναι καί τό βιβλίον «Δευτερονόμιον»· τό ’γραψε ὁ Μωϋσῆς, ἀλλά τά τελευταῖα στό τελευταῖο κεφάλαιο, πού περιέχουν τόν θάνατον καί τήν ταφήν τοῦ Μωϋσέως, προφανῶς αὐτά δέν τό ἔγραψε ὁ Μωϋσῆς. Ποιός τό ἔγραψε; Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ. Ἔτσι καί ἐδῶ πρέπει τά ἐγγόνια τοῦ Τωβίτ νά ἔγραψαν αὐτόν τόν στίχον.

    Ἀκούσατέ τον: «καί ἢκουσε πρίν ἢ ἀποθανεῖν αὐτόν -δηλαδή ὁ Τωβίας- τήν ἀπώλειαν Νινευῆ», πρίν πεθάνει ὁ Τωβίας ἔμαθε τήν καταστροφή τῆς Νινευή «ἣν ᾐχμαλώτισε Ναβουχοδονόσορ καί Ἀσύηρος», ὁ Ἀσύηρος ἢ Ἀσουῆρος κατά τούς ἑβδομήκοντα εἶναι ὁ Κιαξάρης, περσικά λέγεται Οὐβαξιάτρα· Βασιλιάς τῶν Μήδων πού συμμάχησε μέ τούς Βαβυλωνίους καί τελικά κατεστράφη ἡ πόλις ἡ Νινευή.

    «Καί ἐχάρη πρό τοῦ ἀποθανεῖν ἐπί Νινευῆ». (Τωβ. 14, 15) Θά ’θελα νά μείνω σ’ αὐτό τό σημεῖο. Πρῶτον· ὅτι ἐπληρώθη ἡ προφητεία, τήν εἶδε ὁ Τωβίας. Καί δεύτερον· ἐχάρηκε πού κατεστράφη ἡ Νινευή.

     Θά πῆτε ἐδῶ ἔχομε μία χαιρεκακία; Ἔχομε πολλές φορές στούς Ψαλμούς αὐτό τό θέμα, αὐτήν τήν θέσιν ὅτι «θά δῆς τούς ἐχθρούς σου, λέγει, νά νικῶνται καί θά εὐφρανθῆ ἡ καρδιά σου». Πρόκειται περί χαιρεκακίας; ὃταν λέγει ὁ Κύριος ν’ ἀγαπᾶμε τούς ἐχθρούς μας, καί λοιπά, καί λοιπά; Λοιπόν· δέν πρόκειται περί αὐτοῦ. Εἶναι παρά πολλά πράγματα, τά ὁποῖα ἐπέχουν θέσιν προφητείας καί δέν εἶναι μία χαιρεκακία. Ἐδῶ πέρα χαίρεται κυρίως διότι ἐπληρώθη ἡ προφητεία. Ἄρα εἶναι ἀληθής ὁ Θεός καί ἀληθινοί εἶναι οἱ προφῆται Του· πρῶτον αὐτό. 

    Δεύτερον· τά πράγματα δέν σταματοῦν ἐκεῖ, διότι δείχνει ὅτι οἱ κακοί -οἱ κακοί!- τιμωροῦνται, οἱ ἀγαθοί ἐπαινοῦνται· καί συνεπῶς θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Τωβίας, υἱός προφήτου, βλέπει καί αὐτός εἰς τό ἀπώτατον μέλλον. Ποῖον μέλλον; Τήν τελικήν κρίσιν, ὃτι οἱ δίκαιοι θά εἶναι εἰς ζωήν αἰώνιον καί οἱ ἁμαρτωλοί εἰς κόλασιν αἰώνιον. Ἐξ ἄλλου, ἄν τό θέλετε, σ’ αὐτήν τήν βαβυλωνιακήν αἰχμαλωσίαν λίγα χρόνια μετά -λίγα χρόνια, ὅταν αἰχμαλωτίστηκε τό Νότιον Βασίλειον- προφητεύει αὐτό τό τέλος τοῦ κόσμου: τόν ἔπαινον τῶν εὐσεβῶν καί τήν καταστροφήν τῶν ἀσεβῶν εἰς αἰώνιον ὄνειδος, λέγει. Εἰς αἰώνιον ὄνειδος! Εἶναι ἡ αἰωνία κόλασις. Διαβάστε τό βιβλίο τοῦ Δανιήλ, τελευταῖο κεφάλαιο. Εἶναι ἐκτάκτως ἐνδιαφέρουσα προφητεία διά τήν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν καί διά τήν τελικήν κρίσιν.

    Βλέπετε ὅτι καί ὁ Τωβίας θά μποροῦσε νά βλέπη εἰς τό ἀπώτατον μέλλον ὅτι, ὅ,τι καί νά περάσαμε εἰς τήν παροῦσα ζωή, ὑπάρχει ἀνάστασις νεκρῶν, πού ὁ Θεός δέν θά ἀφήση τούς δικούς του ἀνθρώπους. Καί συνεπῶς ὁ Τωβίας ἐχάρηκε πού καταστράφη ἡ Νινευή, δηλαδή ὅτι ἀπέδειξε ὁ Θεός ὅτι εἶναι ἀληθής -αὐτό σημαίνει· ἀπέδειξε ὁ Θεός ὅτι εἶναι ἀληθής- καί ὄχι διότι οἱ ἄνθρωποι κατεστράφησαν.

    Μποροῦσε νά πῆ κανείς ὅτι καί ἀπό τήν ἄποψι αὐτή θά εἶχε μία χαρά διότι ξέρετε τί ἦταν οἱ Νινευῖται; Ἐχθροί τῶν Ἑβραίων. Τούς εἴχανε αἰχμαλωτίσει. Ποιός δέν θά ἐχαίρετο, φέρ’ εἰπεῖν, ὅταν βλέπαμε τότε, ὅταν φεύγανε οἱ Γερμανοί καί ἔχαναν τόν πόλεμο; πέστε μου, ποιός Ἕλληνας θά ἐλυπᾶτο; καί θά ἤτανε δίκαιο νά λυπᾶται γιατί οἱ Γερμανοί χάναν τόν πόλεμο καί φεύγαν ἀπό τήν Ἑλλάδα; Θά ’ταν ἀνόητο˙ πανηγυρίζαμε, πού  φεύγαν οἱ Γερμανοί ἀπό τήν Ἑλλάδα. Ἢ οἱ Τοῦρκοι -ἐδῶ καί τόσα χρόνια ἴσως... ἴσως... δέν ξέρω βέβαια ἄν θά ὑπάρχη κανείς πού νά ζῆ ἀπό τότε, πιθανῶς καί νά ὑπάρχη κανείς καί νά ζῆ, νά ’ναι αἰωνόβιος- ὅταν... ὅταν ἀκριβῶς φεύγαν οἱ Τοῦρκοι ἀπό τήν Θεσσαλία; Ἢ μή πᾶμε μακριά. Τό 1912 καί 1913 -πού ὑπάρχουν πάρα πολλοί ἄνθρωποι πού ζοῦν- πού ἡ Θεσσαλονίκη ἐλευθερώθηκε ἀπό τούς Τούρκους. Θά ἔκλαιγε κανείς γιατί οἱ Τοῦρκοι ἔφυγαν ἀπό τήν Θεσσαλονίκην;

     Ἔτσι καί ἐδῶ πέρα ὁ Τωβίας χαίρεται διότι κατεστράφη ἡ Νινευή˙ αὐτοί οἱ αἰώνιοι ἐχθροί τῶν Ἑβραίων τοῦ Βορείου Βασιλείου. Καί ἀπό τήν ἄποψι αὐτή νά τό δῆτε, εἶναι δίκαιον· ἀλλά κυρίως ὅμως ἐδῶ ἔχομε προφητικές τοποθετήσεις.

     Ἐδῶ παιδιά, τελειώνει τό βιβλίο τοῦ «Τωβίτ», αὐτό τό θαυμάσιο ὅπως σᾶς εἶπα βιβλίο.

     Ὅμως θά ἤθελα νά ρίχναμε μιά ματιά σ’ αὐτήν τήν ταλαίπωρη Νινευή, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἕναν τύπον μελλούσης καταστροφῆς. Καί εἶναι πολύ ἀξιόλογος αὐτός ὁ ἱστορικός τύπος μελλούσης καταστροφῆς. Διότι ἔχομε καί ἕναν ἄλλον ἱστορικόν τύπον, ὁ ὁποῖος ἔλαβε χώρα εἰς τήν Νινευή. Εἶναι ὅταν ὁ Ἰωνᾶς δέν πηγαίνει στήν Νινευή καί τελικά τό ψάρι τόν τρώγει χωρίς νά τόν χωνέψη καί μέσα εἰς τήν κοιλίαν τοῦ κήτους μένει τρεῖς μέρες καί τρεῖς νύχτες κι ἐκεῖ εἶπε τήν περίφημη ὠδή του, ἡ ὁποία εἶναι Χριστολογική.

    Λέγει τό ἑξῆς ἐκεῖ στήν ὠδή του ὁ Ἰωνᾶς: «ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμάς ὀρέων» Πρό αὐτοῦ λέγει ὅτι κατέβηκα, λέει, στόν Ἅδη πού εἶναι ἐκεῖ αἰώνιοι μοχλοί -δέν ἀνοίγει δηλαδή κατά τρόπον πού νά παραβιαστῆ ἀπό ἄλλους, ξέρω ’γώ ἐχθρούς καί τά λοιπά.- Κι ὅμως δέν ἦταν εἰς τόν Ἅδη. Ἡ κοιλία τοῦ κήτους εἶναι τύπος τοῦ Ἅδου. Καί ἔγειρε «ἔδυ» -ἐβασίλεψε κατά λέξι, ἔδυσε- ἔγειρε ἡ κεφαλή μου σέ σχισμές ὀρέων. Ποιές σχισμές ὀρέων, ἀφοῦ ἤτανε μέσα στήν κοιλία τοῦ κήτους;

     Ἀλλά ὁ Χριστος ὁ ἴδιος ἑρμηνεύει καί λέγει ὅτι ἡ κοιλία τοῦ κήτους εἶναι ὁ τάφος ὁ δικός Του. Καί εἰς λαξευτήν πέτραν ἐτοποθετήθη. Ἔγειρε ἡ κεφαλή τοῦ Χριστοῦ εἰς σχισμάς ὀρέων. Διότι τόν ἔβαλαν μέσα εἰς τόν λαξευμένον βράχον.

    Βλέπετε προφητεία! Εἶναι Χριστολογική ἡ ὠδή τοῦ Ἰωνᾶ. Ἀλλά ἐάν ἀπετέλεσε αὐτή ἡ φυγή τοῦ Ἰωνᾶ τό κυριότατον μέρος τῆς προφητείας του -διότι ὁ Ἰωνᾶς δέν ἔγραψε τίποτα, ἄν διαβάσετε τό βιβλίο τοῦ Ἰωνᾶ δέν ἔγραψε τίποτα ὁ Ἰωνᾶς- ἀλλά ὁ ἴδιος ἀπετέλεσε προφητεία· ὁ ἴδιος! Δέν ἔγραψε προφητεία, ὁ ἴδιος στάθηκε προφητεία! Δηλαδή κατά ἕναν ἐποπτικόν τρόπον δημιούργησε γεγονότα. Αὐτά τά γεγονότα ἀποτελοῦν τήν προφητεία.

    Καί τό σπουδαῖον εἶναι ὅτι, ὅταν ὁ Χριστός θέλησε νά μιλήση γιά τήν Ἀνάστασίν του, δέν ἐπεστράτευσε οὔτε τόν Ἠσαΐα, οὔτε τόν Ἱερεμία, οὔτε τόν Ἰεζεκιήλ, οὔτε τόν Δανιήλ· ἐπεστράτευσε τόν Ἰωνᾶ, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπό τούς λεγόμενους μικρούς, ὄχι σέ ἀξία μικρούς προφήτας -ὄχι σέ ἀξία!- ἀλλά ἀπό πλευρᾶς ὄγκου ἔργου. Δέν ἔγραψε τίποτα ὁ Ἰωνᾶς κι οἱ ἄλλοι ἔγραψαν λίγα πράγματα. Εἶναι δώδεκα οἱ λεγόμενοι μικροί προφῆται.

     Ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τόν Ἰωνᾶ γιά τήν Ἀνάστασίν του· εἶπε στούς Ἑβραίους: «ζητᾶτε σημεῖον; θά σᾶς δοθῆ τό σημεῖον τοῦ Ἰωνᾶ». Καί μέ τόν τρόπον αὐτό ἀποδεικνύει τήν Ἀνάστασίν του, προφητικά.

    Τό ἴδιο πρόσωπο τοῦ Ἰωνᾶ συνδέεται καί μέ τήν καταστροφή τῆς Νινευῆ. Καί ἡ καταστροφή τῆς Νινευή ἀποτελεῖ ἱστορικόν τύπον μελλούσης κατασροφῆς τοῦ κόσμου.

     Ἔχομε τρεῖς -τρεῖς!- ἱστορικούς  τύπους καταστροφῆς τοῦ κόσμου. Ἂν θέλετε εἶναι τέσσερις. Εἶναι πρῶτος ὁ κατακλυσμός· μετά εἶναι τά Σόδομα καί τά Γόμορα, εἶναι κατά κυριολεξίαν ἱστορικός τύπος καταστροφῆς τοῦ κόσμου· κατόπιν εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Νινευή· κατόπιν εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Βαβυλών ος -δέν χρησιμοποιεῖται μάλιστα ἡ Βαβυλών  εἰς τήν Ἀποκάλυψι;- Σημειώσατε, σημειώσατε ὅτι, ὅταν ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφη τήν Ἀποκάλυψί του, ἡ Βαβυλών ἦταν κατεστραμένη πεντακόσια χρόνια· πεντακόσια χρόνια ἡ  Βαβυλών! «Τότε;» θά πῆτε. Κι ὅμως χρησιμοποιεῖ τ’ ὄνομα Βαβυλών ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν Ἀποκάλυψι καί ἐννοεῖ τήν Ρώμη. Ἄρα τί σημαίνει αὐτό; ὅτι ἡ Βαβυλών εἶναι ἱστορικός τύπος μελλούσης καταστροφῆς -ὄχι μιᾶς πόλεως!- τοῦ κόσμου.

    Καί τέλος, ὁ τελευταῖος ἱστορικός τύπος εἶναι ἡ καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ πού συνδέεται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ Βαβυλών καί ἡ Νινευή  δέν συνδέεται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου, ἁπλῶς γεγονότα μέσα στήν ἱστορία ὡς ὑπόδειγμα καταστροφῆς. Τά Σόδομα καί τά Γόμορα καί ἡ Ἱερουσαλήμ συνδέονται μέ τό τέλος τοῦ κόσμου.

    Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν, ἀφοῦ εἶναι ἱστορικοί τύποι μελλόντων συμφορῶν, μᾶς ἐνδιαφέρει˙ καί μᾶς ἐνδιαφέρει πολύ, διότι αὐτό μποροῦμε νά τό πάθωμε ἐμεῖς τώρα στόν εἰκοστό αἰῶνα, στόν πολιτισμό μας, στήν Ἑλλάδα, στήν Εὐρώπη, στήν ὑφήλιο, στήν Ἀμερική, δέν ξέρω ποῦ, καί νά ’χωμε φοβερές καταστροφές, φτάνοντας σέ πληρότητα ἀπ’ ὅ,τι οἱ πόλεις ἐκεῖνες.

    Γι’ αὐτό ἀξίζει νά δοῦμε: τί συνέβη εἰς τήν Νινευή, ὥστε ἔφθασε νά καταστραφῆ;

    Βέβαια θά ’χα πάρα πολλά νά σᾶς πῶ, πού θά μποροῦσε ν’ ἀποτελέση ἕνα ἀκόμη μάθημα μίας ὥρας ἐκεῖνα τά ὁποῖα θά εἶχα νά σᾶς πῶ. Ἀλλά δέν πειράζει ὅμως˙ σᾶς λέγω μόνον μερικά πολύ πολύ στοιχειώδη· ὅτι ἡ Νινευή καί ἡ Βαβυλών ἦταν δυό ἀντίζηλες πόλεις. Τελικά συμμαχοῦν οἱ Χαλδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν στό νότιο μέρος κοντά στόν Περσικό κόλπο, μέ τούς Μήδους ἀπό πάνω, πρός βορρᾶν, καί νίκησαν τήν Νινευή, ἡ ὁποία κατεστράφη τό 612 π.Χ. καί μετεβλήθη σέ σωρό ἐρειπίων εἰς τέτοιον  βαθμόν, ὥστε ὁ Ξενοφῶν -ὁ δικός μας ὁ Ξενοφῶν!- ὅταν ἔκανε τήν γνωστή πορεία μέ τόν Κύρο -τά θυμόσαστε, ἔ; «Κύρου ἀνάβασις»- πέρασε ἀπό ’κεῖ ἀπό τήν Νινευή κάπου τό 400 π.Χ. καί δέν ἀντελήφθη ὅτι εὑρίσκετο -μόλις εἶχαν περάσει δηλαδή διακόσια χρόνια- δέν ἀντελήφθη ὅτι εὑρίσκετο πάνω ἀπό τά ἐρείπια τῆς Νινευή. Καί τοῦ εἶπαν ὅτι «ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή!».

    Κάτι ἀνάλογο συνέβη καί μέ τήν Βαβυλώνα. Δέν ξέρουν ποῦ ἀκριβῶς ἦτο ἡ ἀκριβής της θέσις˙ τέτοια ἦταν ἡ καταστροφή της! Μέχρι τόν 18ο αἰῶνα ἡ Νινευή ἁγνοεῖτο ὡς θέσις. Γιατί μόλις διακόσια χρόνια μετά τήν καταστροφή της ὁ Ξενοφῶν δέν ἤξερε πού εἶναι˙ τοῦ ’παν ὅτι «ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή -ξέρω ’γώ λόφους ἀπό χῶμα- ἐδῶ ἦταν ἡ Νινευή», «μπά, ἡ Νινευή ἐδῶ;» Πόσο μᾶλλον περνῶντας οἱ αἰῶνες! Ἔτσι χάθηκε ἡ θέσις τῆς Νινευή˙ θά λέγαμε «κουκουβάγιες λαλοῦσαν στήν περιοχή!».

      Ἔμεινε ἄγνωστη ἡ θέσις τῆς Νινευή καί ἀνεγνωρίσθη ὅτι βρίσκεται κοντά εἰς τήν Μοσούλη, τήν σημερινή Μοσούλη τῆς Βαγδάτης, πρός τό τέλος τοῦ 18ου αἰῶνος ἀπό τόν Γερμανόν Κάρστεν. Καί ἐπεβεβαιώθη τελικά μέ ἀνασκαφές ὅτι ἦτο ἡ Νινευή τό 1820 μ.Χ. Ἦταν τόση καί τέτοια ἡ καταστροφή της!

    Ἀλλά γιά νά δοῦμε ὅμως γιατί ἦταν τόση καί τέτοια ἡ καταστροφή της. Προσέξατε! Ἡ πόλις αὐτή, πού κάποτε μετενόησε καί ἐσώθηκε, ξανάπεσε στήν ἁμαρτία· μιά ἁμαρτία πού δέν εἶχε ὅρια.

    Φαίνεται -σᾶς παρακαλῶ κοπέλες, ἀνοῖξτε καλά τ’ αὐτιά σας ν’ ἀκούσετε αὐτό πού θά σᾶς πῶ- φαίνεται ὅτι οἱ ἄνθρωποι πάντα κάνουν ἁμαρτίες. Πάντοτε. Καί ψέματα λένε…, καί κλέβουν… καί πολέμους κάνουν…, καί τά λοιπά, καί τά λοιπά, καί τά λοιπά. Θά λέγαμε ὅτι οἱ Ἕλληνες ὅλο πολέμους ἔκαναν· ἔστω ἐπιθετικούς, ἔστω ἀμυντικούς, ἡρωϊκοί πόλεμοι ἦσαν, τέλος πάντων. Ὃλα ἁμαρτία εἶναι αὐτά τά πράγματα· ἀλλά ἔχει κι ἕνα μεγαλεῖο. Ἔχει κι ἕνα μεγαλεῖο! Θά τό πάρωμε κι ἔτσι.

    Εἶναι ὅμως μερικές ἁμαρτίες μέσα στίς ἀνθρώπινες γενιές τίς ὁποῖες -πῶς νά τό κάνωμε;- ἰδιαίτερως ὁ Θεός δέν ἀνέχεται. Βεβαίως βασικά εἶναι ἡ εἰδωλολατρία˙ ἀλλά καί τήν εἰδωλολατρία τήν ἀνέχεται ὁ Θεός μέχρις ἑνός βαθμοῦ. Ὅταν λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπί παραδείγματι ὅτι «ὑπερεῖδε, λέγει, ὁ Θεός τούς χρόνους τῆς ἀγνοίας». Ἂγνοια οἱ ἄνθρωποι εἶχαν, δέν ἤξεραν τόν ἀληθινόν Θεόν. Ἔρχεται ἡ ὥρα νά γνωρίσουν τόν ἀληθινό Θεό.

    Εἴτε ζοῦμε σέ κατάστασι ἀγνοίας, εἴτε σέ κατάστασι γνώσεως Θεοῦ, αὐτά τά κάποια ἁμαρτήματα, ἅμα ὑπάρχουν, φοβερά ἐρεθίζουν τόν Θεόν. Βασικά εἶναι τά σαρκικά ἁμαρτήματα. Βασικά. Ὅπως κατεστράφη ὁ ἀρχαῖος κόσμος διά τοῦ κατακλυσμοῦ, «διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας»· ὑλισταί, σαρκικοί ἄνθρωποι! Ἀλλά ἀπό τά σαρκικά ἁμαρτήματα -πότε δέν ὑπῆρχαν πορνεῖες στήν ἱστορία; πάντα ὑπῆρχαν καί θά ὑπάρχουν πάντοτε πορνεῖες καί ἀνηθικότητες- μερικά ἁμαρτήματα ἀπό τά σαρκικά εἶναι ἰδιαζόντως σιχαμερά εἰς τόν Θεόν.

     Καί τά ἰδιαζόντως σιχαμερά ἁμαρτήματα, παιδιά εἶναι: Ἡ ἀλλαγή τῶν φύλων· ὅταν τό ἀγόρι γίνεται κορίτσι, κι ὅταν τό κορίτσι γίνεται ἀγόρι· αὐτό τό μπέρδεμα. Αὐτό τό μπέρδεμα. Ἀρχίζουν οἱ ἄνδρες νά γυναικίζουν μέ τά ροῦχα τους… μέ τά μαλλιά τους… μέ τό περπάτημά τους… καί μέ τήν συμπεριφορά τους. Ὅπως καί τά κορίτσια ἀρχίζουν νά ἀνδρίζουν μέ τά μαλλιά τους…, μέ τά ροῦχα τους…, μέ τά παντελόνια πού φορᾶνε... Ἀκοῦτε;… Ἀκοῦτε; Μέ τά παντελόνια πού φορᾶνε…, καί λοιπά, καί λοιπά καί αὐτές ἀνδρίζουν· δηλαδή ἀνδροποιεῖται ἡ γυναῖκα καί γυναικοποιεῖται ὁ ἄνδρας καί γίνεται αὐτό τό μπέρδεμα τῶν φύλων. Αὐτό τό μπέρδεμα τῶν φύλων εἶναι ἰδιαζόντως σιχαμερό εἰς τόν Θεό.

     Ἔχω χρέος νά τό πῶ καί νά τό φωνάξω. «Διατί κατεστράφησαν τά Σόδομα καί τά Γόμορα;» Διαβάστε εἰς τό βιβλίο τῆς Γενέσεως, κεφάλαιο 19ο, νά ἰδῆτε ἐκεῖ γιατί κατεστράφησαν, παρακαλῶ, οἱ πόλεις αὐτές. Γιατί, ἀπό μικροῦ, λέγει, ἕως μεγάλου οἱ ἄνδρες μετήρχοντο τίς διαστροφές. Αὐτές πού μετέρχεται καί ἡ ἐποχή μας. Ναί!

    Γιά νά ’ρθωμε τώρα καί στή Νινευή. -Καί νά φαντασθῆτε ὅτι δέν ἐσώθη οὔτε ἕνας ἀπό τά Σόδομα καί τά Γόμορα. Οὔτε ἕνας δέν σώθηκε!- Μένει ἡ Νινευή. Γιά νά δοῦμε τή Νινευή. Γιατί κατεστράφη τόσο πολύ; τί συνέβαινε εἰς τήν πόλιν αὐτήν; Ἁμαρτίες; Πάντα εἶχε ἁμαρτίες ἡ Νινευή. Εἶχε τέτοιες ἁμαρτίες! Καί ἀπό ποῦ ξεκινοῦσαν αὐτές οἱ ἁμαρτίες; Ἀπό τόν Αὐτοκράτορα. Καί ὅταν λέει βρωμάει τό ψάρι ἀπό τό κεφάλι, τότε βρωμάει καί ἡ οὐρά· ὅταν βρωμάει τό κεφάλι! Ὅταν ὁ Αὐτοκράτωρ, ὁ Βασιλεύς, ὁ Κυβερνήτης εἶναι τέτοιος ἄνθρωπος, δέν μπορεῖ παρά καί ὁ λαός νά εἶναι ὅμοιος.

    Λοιπόν, ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτωρ τῆς Νινευή ἦταν ὁ γνωστός μας Σαρδανάπαλος. Θά σᾶς πῶ γιά τόν Σαρδανάπαλο τί γράφει ὁ Ἀθηναῖος εἰς τό βιβλίο του «Δειπνοσοφιστής» (Κεφ. 12ον, 528). Γράφει καί ὁ Πλούταρχος καί μάλιστα μία πρότασι μόνο ἀλλάζει συντακτικῶς· εἶναι ὅμως οἱ ἴδιες λέξεις. Ἀναφέρεται καί ἀπό τόν Πλούταρχο ἡ περίπτωσι αὐτή. Γράφει καί ὁ Διόδωρος, Ἕλληνες συγγραφεῖς.

    Σᾶς διαβάζω πρῶτα τί γράφει ὁ Ἀθηναῖος στόν «Δειπνοσοφιστή» του. Τί εἶχε…, τί εἶχε ὁ Σαρδανάπαλος, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Νινευή; ὁ ὁποῖος περιττόν νά σᾶς πῶ ὅτι τόν ἔσφαξαν καί λοιπά, καί λοιπά.

    «Εἶχε γυναικείαν φωνήν καί ἐψιμυθιωμένος καί κεκοσμημένος γυναιστί» Ἐψιμυθιωμένος θά πῆ: φοροῦσε ψιμύθια, αὐτά πού βάζουν οἱ γυναῖκες, κοκκινάδια, ποῦδρες, ψιμύθια· αὐτά λέγονται ψιμύθια. Φοροῦσε λοιπόν ψιμύθια, τέτοια πράγματα, δηλαδή κραγιόνια καί τέτοια πράγματα καί ἦταν στολισμένος, λέγει, γυναιστί, κατά τρόπον γυναικεῖον.

    «Καί μετά τῶν παλακίδων ξένων πορφύραν ἀναβάβηνται μετ’ αὐτῶν καθήμενος» Ἦταν λέγει μέ τίς παλακιδες -παλιογυναῖκες- καί -τό ρῆμα «ξένω» εἶναι μέχρι καί σήμερα, «ἒχομε νά ξάνωμε μαλλί, λέγει ἡ παροιμία»- ἒξενε πορφύρα, δηλαδή εὑρίσκετο μέσα σέ γυναικεῖες δουλειές μαζί μέ τίς γυναῖκες. Προσέξτε· «ἀναβάβηνται μετ’ αὐτῶν καθήμενος.» Ἀναβάβην θά πῆ: εἶχε τά πόδια ἀπρεπῶς τοποθετημένα ὅταν ἐκάθητο· ὃπως σήμερα βλέπομε σχεδόν κατά κανόνα· ἀκόμη καί στήν ἐξομολόγησι πού ἔρχονται τό κάνουν αὐτό, ἀκόμη καί στήν Ἐκκλησία μέσα τό κάνουν. Τό ’χω προσέξει αὐτό τό πρᾶγμα· εἶναι φοβερό! οἱ γυναῖκες πού βάζουν τό ’να πόδι πάνω στ’ ἄλλο. Ποτέ μή βάζετε τό ’να πόδι πάνω στ’ ἄλλο! εἶναι… εἶναι φοβερό, γιά νά μή πῶ κι ἀλλά γύρω ἀπό τό θέμα αὐτό.

    «Τάς ὀφρύς ὑπογεγραμμένος.» Τί θά πῆ «τάς ὀφρύς ὑπογεγραμμένος»; Εἶχε ξυρίσει τά φρύδια του κι εἶχε βάλει μολυβιά, αὐτά πού βάζουν καί οἱ γυναῖκες. Ναί!  

    «Γυναικείαν δέ στολήν ἔχων» φοροῦσε γυναικεῖα ροῦχα «καί κατακεκηχυρισμένον τόν πόγωνα». Τελικά ἐπικράτησε οἱ ἄνδρες νά ξυρίζωνται χωρίς αὐτό νά ἔχη μία ἐπίπτωσι ἄσχημη. Ἀλλά ἐν τοιαύτῃ περίπτωσει, τότε ἐκεῖνος πού ξύριζε τά γένεια του ἦταν διαβεβλημένος ἄνθρωπος, ἠθικά διαβεβλημένος. Αὐτό δέ τό κατακεκηχυρισμένον, -ἡ κήσυρις εἶναι ἡ ἐλαφρόπετρα, ἡ γνώστη πού τρίβομε καί λυαίνομε μάρμαρα, πλακάκια ὅταν εἶναι λερωμένα· παίρνομε τήν ἐλαφρόπετρα καί τρίβομε καί τό καθαρίζομε, τό λειαίνομε. Εἶναι παρακείμενος ἐδῶ πέρα, «κατακεκηχυρισμένος» θά πῆ λειασμένος, δηλαδή μέ ἀλλά λόγια τό πρόσωπό του δέν ἦταν ἁπλῶς μόνον ξυρισμένο, ἀλλά καί πάρα πάρα πολύ λεῖο. Ποιός ξέρει τί ἀλοιφές θά ἔβαζε καί τί κρέμες θά ἔβαζε γιά νά κάνη τό πρόσωπο του τέτοιο.

     Ὁ δέ Διόδωρος γράφει: «Τάς ἀφροδισιακάς τέρψεις μεταδιώκων ἀνδρός ἅμα καί γυναικός» ζοῦσε καί σάν ἄνδρας, ζοῦσε καί σάν γυναῖκα. Αὐτό πού σᾶς εἶπα πού δυστυχῶς συμβαίνει. «Ἐπίγραμμα εἰς τόν τάφο του ἦταν τό ἑξῆς:» ἔμεινε μάλιστα παροιμιῶδες μέσα στήν ἱστορία τό ἐπίγραμμα τοῦ Σαρδανάπαλου. «Ἒπιον, ἔφαγον, ἠφροδισίασα οἰδώς τόν χρόνον ὄντα βραχύν». Ἔφαγα, ἤπια, γλέντησα, ξέροντας ὅτι ἡ ζωή εἶναι μικρή.

    Λοιπόν πέστε μου, σᾶς παρακαλῶ, αὐτά πού παρουσίασε ὁ Σαρδανάπαλος ὁ αὐτοκράτωρ ὁ τελευταῖος τῶν Ἀσσυρίων, ἔχει κοινά χαρακτηριστικά μέ τήν ἐποχή μας; Ἔχει. Ἐάν ἔχη -ἡ καταστροφή τῆς Νινευή εἶναι ἱστορικός τύπος- τί πρόκειται νά πάθη μία γενεά καί μία ἐποχή συγκεκριμένη, ὅταν ἐπαναλαμβάνη αὐτούς τούς τρόπους ζωῆς;

     Ἄς φοβηθοῦμε, παιδιά! Παιδιά! ἄς φοβηθοῦμε! Θέλετε δέ νά γλιτώσετε ὅπως γλίτωσε ὁ Τωβίας -πού τοῦ παραγγέλει ὁ Τωβίτ νά φύγη ἀπό τήν Νινευή- καί καί νά μή καταστραφοῦμε; Θέλετε; Ὁ Θεός θά βρῆ τρόπο νά μᾶς γλιτώση. Εἶναι δυνατός ὁ Θεός. Ἀρκεῖ νά εἴμεθα κάτω ἀπό τίς ἐντολές Του. Ἀρκεῖ νά μή συμμορφούμεθα μέ τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας.

    Μή πεῖ μία κοπέλα, μά ὅλες φορᾶνε παντελόνια, δέν θά βάλω ἐγώ; Ὄχι παιδί μου, δέν θά βάλης ἐσύ. Μά ὅλες κινοῦνται μ’ αὐτόν τόν τρόπο, ἐγώ νά μή κινηθῶ; Ὄχι παιδί μου, δέν θά κινηθῆς ἐσύ.

      Ἐάν ἔτσι πραγματικά κινηθοῦμε τότε, ἐάν ὁ Θεός ἐπιτρέψη ξέσπασμα καμμιᾶς καταστροφῆς, νά μέ θυμώσαστε, ὁ Θεός θά γλιτώση ἐκείνους πού ἔμειναν πιστοί στ’ ὄνομά Του. Θά ταλαιπωρηθοῦν μαζί μέ τούς ἄλλους, ἀλλά θά γλιτώσουν ὅμως τελικά. Θά γλιτώσουν, γιατί ὁ Θεός γνωρίζει τούς δικούς Του, τούς ἔχει γραμμένους εἰς βίβλον ζωῆς· ἀγαπᾶ τούς δικούς του καί τούς προστατεύει.

     Ἔτσι τελειώνοντας, παιδιά, ὁλόκληρο τό βιβλίο τοῦ Τωβίτ, εἴδαμε πόση ὠφέλεια πραγματικά πήραμε ἀπ’ αὐτό τό ὡραιότατο βιβλίον. Καί σήμερα μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ τό κλείνομε.

    Εὔχομαι ὁ Θεός νά σᾶς βοηθήση, καί νά μᾶς βοηθήση ὅλους νά γίνωνται ὅλα αὐτά πραγματικά συμπεράσματα τῆς ζωῆς μας.

    Θά συνεχίσωμε μέ ἀλλά θέματα ἀπό τήν προσεχῆ  φορά.


18η ομιλία στο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης « Τωβίτ ».

►Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
"Τωβίτ. (Ὁμιλίες βασισμένες στό βιβλίο τῆς Π. Διαθήκης Τωβίτ).

" εδώ ⬇️
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/palaia-diauhkh/vivlion-tovit
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40oED0GDYsRHnrDdY5_m61pt

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Καραμίντζα.

Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου δια χειρός του αξιοτίμου κ. Γεωργίου Μαλούση.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.