Τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολήν του μας είπε: «Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι; Καὶ διὰ τοῦτο διαθήκης καινῆς μεσίτης ἐστίν».

     Θέλει εδώ ο Απόστολος Παύλος να συγκρίνει το αίμα από τις θυσίες των ζώων, ταύρων, τράγων κ.τ.λ. με το Αίμα του Χριστού. Εκείνο βέβαια το αίμα των θυσιών της Παλαιάς Διαθήκης ήτο τύπος του Αίματος της θυσίας του Χριστού. Αλλά δύναται να συγκριθεί το αίμα των θυσιών εκείνων, δια των οποίων ο Θεός επιτέλους επέβλεπε ευμενώς και συγχωρητικώς, πόσο περισσότερον, λέγει ο Απόστολος Παύλος, όταν ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται επί του Σταυρού, πόσο περισσότερον θα πρέπει να είναι αίμα ιλασμού; Συγχωρήσεως και αιωνίου ζωής;

      Έτσι λοιπόν, αγαπητοί μου, το θέμα μας σήμερα θα είναι γύρω από το Αίμα του Χριστού, όπως προβάλλεται από την προς Εβραίους επιστολήν. Το Αίμα του Χριστού που εχύθη επί του Σταυρού, μας καθαρίζει και μας σώζει, λέει ο Απόστολος Παύλος. Γι'αυτό, όταν κοινωνούμε, ο ιερεύς επιλέγει: «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ -τάδε-, Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Δύο στοιχεία λοιπόν: «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».

    Χωρίς το αίμα του Χριστού αγαπητοί μου, δεν έχομε την σωτηρία. Βεβαίως και την αιώνιον ζωήν. Το είπε σαφώς ο Χριστός: «Ὁ τρώγων μου τὸ σῶμα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Άρα, εκείνος που δεν κοινωνεί, δεν έχει ζωήν αιώνιον. Και βέβαια επειδή ο άνθρωπος δεν εκμηδενίζεται, έχει βεβαίως την αιωνίαν κόλασιν.

     Ο Πατήρ βλέπει το Αίμα του Ενανθρωπήσαντος Υιού Του, τον Οποίον αγαπά και εις Αυτόν ευδοκεί, όχι σε μας, εις τον Υιόν Του ευδοκεί, αλλά επειδή βλέπει τον Υιόν Του και ο Υιός δίνει το Αίμα υπέρ ημών, σώζει κι εμάς τους ανθρώπους. Είμαστε πίσω από την πλάτη του Χριστού, τρόπον τινά. Βλέπει ο Πατήρ τον Υιόν, σώζει εμάς. Ή, αν θέλετε, ο Χριστός είναι ο αντιπρόσωπός μας ενώπιον του Πατρός. Αυτά βέβαια τελεσιουργούνται μέσα εις την Αγία Τριάδα. Διότι, αν θέλετε πολύ να ακριβολογήσω, όταν ο Υιός σώζει παρουσιαζόμενος προς τον Πατέρα, επειδή ουδέποτε ο Υιός άφησε τους κόλπους του Πατρός, είναι προ της Αγίας Τριάδος. Δηλαδή η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού, προ του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

     Η δε προσοικείωσή μας εις τον Χριστόν γίνεται δια της πίστεως, γιατί ο Υιός είναι Θεάνθρωπος. Πώς πλησιάζομε; Για να δεχθούμε τα δώρα του Πατρός; Εάν είμεθα, σας είπα προηγουμένως, πίσω από τον Υιόν. Αλλά πώς θα είμαι πίσω από τον Υιόν, αν Εκείνος είναι εκπρόσωπός μου; Εάν εγώ Τον βάλω εκπρόσωπό μου. Πώς θα γίνει αυτό; Δια της πίστεως. Πιστεύω ότι Εκείνος είναι ο αιώνιος μεσίτης, ο Χριστός. Προσέξτε, η διαφορά της μεσιτείας του Χριστού και των αγίων είναι τρομακτικά μεγάλη. Ο άγιος μεσιτεύει, όπως ακριβώς μεσιτεύομε εμείς οι άνθρωποι προς έναν τρίτον. Μπαίνει ένας μεσίτης και λέει… ανάμεσα στους ανθρώπους, παρακαλεί τον έναν υπέρ του άλλου: «Σε παρακαλώ, κάνε την χάρη αυτή…». Είναι μεσιτεία ηθική.

    Η μεσιτεία, όμως, του Ιησού Χριστού είναι μεσιτεία οντολογική. Διότι η παρουσία του Υιού του Θεού ως ανθρώπου, στέκεται μεσιτεία ενώπιον του Πατρός. Ως ανθρώπου. Θα έλεγα, χωρίς να ανοίξει καν το στόμα Του ο Χριστός. Να πει κάτι υπέρ ημών. Θα λέγαμε για μια στιγμή, μόνη η παρουσία είναι μεσιτεία. Συνεπώς η μεσιτεία του Χριστού είναι οντολογική. Όχι ηθική. Γι'αυτό λέγει ο Παύλος ότι είναι αδύνατον να ευαρεστήσομε στον Θεόν, άνευ πίστεως. Αδύνατον. «Χωρὶς δὲ πίστεως –λέει στην προς Εβραίους επιστολήν του-  ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι». Αδύνατον. Δεν μπορείς. Πώς το λένε, θες να βγάλεις την υπόθεση μιας δίκης σου. Θα πας στον δικηγόρο. Αν δεν πας στον δικηγόρο, δεν κάνεις τίποτα. Θα σε καταδικάσουνε. Έτσι κι εδώ. Πηγαίνω στον δικηγόρο σημαίνει χρησιμοποιώ την πίστη μου εις τον Ιησούν Χριστόν. Γι'αυτό είναι αδύνατον, λέει, να ευαρεστήσομε εις τον Θεόν, χωρίς την πίστιν.

     Μια απιστία δε στο Αίμα του Χριστού, επιφέρει πολλήν τιμωρίαν. Τόσο στο Αίμα του Χριστού επί του Σταυρού, ότι δεν είναι ο Ιησούς, Μεσσίας, αν πεις «δεν είναι Μεσσίας ο Ιησούς», όσο και στο Αίμα του Χριστού στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Είτε κοινωνείς», λέγει, «μες στους αιώνες το Σώμα και το Αίμα του Χριστού ή τυχόν βρέθηκες εις το Υπερώον με τους μαθητάς, είναι το ίδιο Αίμα και το ίδιο Σώμα του Χριστού». Και όπως επιλέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Μην αναζητείς να καταλάβεις κατά αισθητόν τρόπον τον Χριστόν εις το στόμα σου, δηλαδή να νιώσεις ότι είναι σάρκα και αίμα». Θέλω να σας ερωτήσω, αλήθεια, οι μαθηταί κατά τον Μυστικόν Δείπνον, από το ίδιο χέρι του Χριστού κοινώνησαν όλοι, όταν πήραν το ποτήριον και επήραν στα χέρια τους τον άρτον, έπαυσε να είναι στο χέρι τους άρτος; Έπαυσε να είναι κρασί μες στο ποτήριον; Κι όμως ήταν· και στη γεύση τους μετά. Κι όμως ήταν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν ήταν σύμβολα.

     Εδώ θα κάνω μια παρατήρηση, γιατί μπορεί να μπει και καμιά απορία. Στη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, λέμε στον Πατέρα: «Σου παραθέσαμε, Κύριε, τα αντίτυπα του Σώματος και Αίματος του Χριστού Σου». Ναι. Ορθώς. Αντίτυπα. Πότε όμως; Προ του καθαγιασμού. Αυτή είναι η απάντησις. Μετά τον καθαγιασμόν δεν είναι αντίτυπα Σώματος και Αίματος Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

      Έτσι, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος, κάνοντας μια αναφορά στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, θεωρεί βασικοτάτη προϋπόθεση την πίστιν ότι είναι Σώμα και Αίμα Χριστού. Βασικοτάτη προϋπόθεσις. Γράφει στην Α΄ Κορινθίους στο 11^ον κεφάλαιον: «Ὥστε ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου». Ανάξια και η αναξιότης κυρίως βρίσκεται στην απιστία. Θα το δούμε. Είναι ένοχος. «Ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα (:καταδίκη) ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου(:Μην ξεχωρίζοντας ότι αυτό δεν είναι ούτε το αίμα των θυσιών, τράγων και ταύρων κ.τ.λ. ούτε κάποιου ανθρώπου κοινού αίμα, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Σταυρωθέντος Θεού Λόγου και Ενανθρωπήσαντος)».

    Και ακόμη λέει –το συμπέρασμα, το αποτέλεσμα μάλλον, η συνέπεια μάλλον: «Διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄῤῥωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί». «Γι’ αυτόν τον λόγο», λέγει, «επειδή δεν πιστεύουν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, δηλαδή δεν το διακρίνουν –«διακρίνω» θα πει ξεχωρίζω- γι'αυτό ανάμεσά σας υπάρχουν ασθενείς και άρρωστοι». «Ἀσθενής» είναι ο έχων αδιαθεσίαν. «Ἄρρωστος» ο μη έχων υγείαν. «Ἀ- ῥώννυμι». Δεν έχει υγεία. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του ασθενούς και του αρρώστου. «Καὶ κοιμῶνται ἱκανοί (:και δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι -εκ των πιστών, εννοείται πάντοτε- που πεθαίνουν»· που πεθαίνουν, το υπογραμμίζω. Γι'αυτό, όταν εξέρχεται ο ιερεύς με το Άγιον Ποτήριον τι λέγει; Υπενθυμίζει: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε». Το κέντρον βρίσκεται στο «πίστεως». Ότι Αυτό είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μη προσέλθει κανείς χωρίς την πίστιν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και δεν ομιλεί περί της γενικοτέρας πίστεως.

       Ας πούμε πιστεύω εις τον Θεόν και δεν ξέρω τι. «Πιστεύω εἰς ἕναν Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα…». Όχι αυτό. Ειδική περίπτωσις πίστεως, να πιστέψω ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και αυτό το «ἀγάπης» δεν αναφέρεται εις την αγάπην του πλησίον. Αυτό εξυπακούεται. Αλλά στην αγάπη του Χριστού. Ότι πιστεύω ότι είναι ο Χριστός και επειδή Τον αγαπώ, μετά φόβου Θεού προσέρχομαι. Και η πίστις είναι ότι Αυτό που θα πάρομε, σας είπα, είναι το αληθινό Αίμα και το Σώμα του Χριστού.

       Λίγο πριν κοινωνήσομε, ανανεώνομε, αγαπητοί μου, οι πιστοί, αυτήν μας την πίστη. Και λέμε προσευχόμενοι… όταν κρατάτε τα βιβλιαράκια σας και διαβάζετε την ακολουθία, είναι το τρίτον μέρος, γιατί το πρώτον έγινε στο σπίτι μας, το δεύτερον έγινε το πρωί, το τρίτο γίνεται λίγο πριν κοινωνήσομε και το τέταρτον μέρος της ακολουθίας της Θείας Ευχαριστίας, λέγεται μετά την Θεία Κοινωνία. Το τρίτο, λοιπόν, μέρος που λέμε μες στην Εκκλησία με τα βιβλιαράκια μας, εμείς εδώ σαν μοναστήρι και σε κάθε μοναστήρι λέμε εκφώνως την ευχήν αυτήν, οπότε κι αν δεν είχατε βιβλιαράκια, δεν θα πείραζε. Τι λέγει εκεί; «Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ -είναι το πρώτο τροπάριο του μικρού τμήματος αυτής της ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως- ὅτι Σὺ εἰ ἀληθῶς ὁ Χριστός». «Πιστεύω. Και η πίστη μου με οδηγεί στην ομολογία ότι Συ είσαι πραγματικά ο Χριστός, τον Οποίον πρόκειται τώρα να προσλάβω. Ή, ακριβέστερα, να με προσλάβεις». Δεν προσλαμβάνομε τον Χριστόν, αγαπητοί μου, μας προσλαμβάνει Εκείνος. Δεν αποτελούμε απλώς μέλος του Σώματος του Χριστού ή να αγιάζει τα μέλη μας ο Χριστός. Εκείνος μας προσλαμβάνει ως μέλος δικό Του.

      Και λέμε στη συνέχεια: «Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτος εἰμὶ ἐγώ (:Ήρθες να σώσεις τον κόσμον…και πρώτος είμαι εγώ). Ἔτι πιστεύω –προσέξτε αυτό το σημείο-  ὅτι αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ ἄχραντον Σῶμά σου καὶ αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ τίμιον Αἷμά σου». Όταν λέμε «αὐτό τοῦτο», σαν να το δείχνομε. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα. «Αὐτό τοῦτο». Όταν, επί παραδείγματι, ο Απόστολος Παύλος λέει: «Αὐτό τοῦτο το Σώμα θα αναστηθεί», το δείχνει το σώμα. Αυτό. Οπότε τώρα κι εδώ δείχνομε. «Πιστεύω ότι αὐτό τοῦτο που θα πάρω τώρα, είναι πραγματικά το Αίμα Σου. Όχι κάτι άλλο. Δεν παίρνω το Αίμα Σου κατά νοερόν τρόπον, κατά συμβολικόν τρόπον. Παίρνω το Αίμα Σου πραγματικά και το Σώμα Σου πραγματικά». Το προσέξατε, παρακαλώ; Εδώ αναφέρεται το θέμα της πίστεως που λέγαμε προηγουμένως.

         Αν αυτή η πίστις δεν υπάρχει -μην τρομάξετε- αν πούμε ότι ο άνθρωπος διαπράττει την μεγαλυτέραν αμαρτίαν, πιο μεγάλη κι από την παράβαση του Δεκαλόγου του Νόμου. Είναι η πρώτη αμαρτία. Πρέπει να πούμε ότι πρόκειται περί αρνήσεως, ότι ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος. «Ε, μα τώρα τι; Είναι ο Χριστός;». Μα, αρνείσαι την Ενανθρώπησή Του. Γι΄αυτό είναι η μεγαλυτέρα αμαρτία. Είναι η αίρεσις της αρνήσεως ή της θείας φύσεως του Χριστού. Δηλαδή αν πω: «αρνούμαι την θείαν φύσιν του Χριστού», περνώ στον Αρειανισμό. Εάν πω: «αρνούμαι την ανθρωπίνη φύσιν του Χριστού», πέφτω εις τον Μονοφυσιτισμόν. Ή στην Σκύλλα πέσω ή στην Χάρυβδη, η άρνησις είναι άρνησις. Και η αμαρτία είναι αμαρτία. Δηλαδή ή εις την μίαν αίρεση ή εις την άλλη, το ίδιο είναι.

    Έτσι, η άρνησις ότι ο Ιησούς είναι Θεάνθρωπος, ξαναλέγω και ξαναλέγω, ότι είναι η πρώτη και κυριοτάτη αμαρτία. Όλα αυτά εκφράζονται με την φράση του Παύλου που λέγει: «Τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος».  «Εκείνος που θεώρησε, -«ἡγησάμενος»- «εκείνος που θεώρησε το αίμα της διαθήκης, της Καινής Διαθήκης, κοινόν». Δηλαδή τίποτα. «Α, χτύπησε κάποιος να τρέξει το αίμα του. Σφάξαμε μια κότα και βγήκε το αίμα της. Κοινόν». «Αυτό», λέγει, «είναι φοβερή αμαρτία» [Εβραίους, 10,29]. «Τὸ μὴδὲν πλέον ἔχων τῶν λοιπῶν», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος. Ερμηνεύει την λέξη «κοινόν». «Ότι δεν έχεις τίποτα περισσότερο από εκείνο που έχουν όλα τα ζώντα όντα που έχουν αίμα». Είτε ζώον είναι, είτε άνθρωπος είναι. «Μηδὲν διαφέρον τῶν ἄλλων ἀνθρωπίνων αἱμάτων», λέγει άλλος ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός: «που δεν διαφέρει από το αίμα των άλλων ανθρώπων». Και λέγει την λέξη «αἷμα» ακριβώς για να δείξει την ανθρωπίνη φύση του Θεού Λόγου κατά το «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Αυτό πρέπει να τονιστεί. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Και μάλιστα πολύ ορθά και θεοπνεύστως ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν λέγει ότι «ο Λόγος έγινε άνθρωπος», αλλά λέγει «σάρξ». Ξέρετε γιατί; Σας το έχω κι άλλοτε πει, κι άλλοτε πει. Αν δούμε έναν άνθρωπο και πούμε: «Να, έρχεται ένα κρέας», πώς θα το βλέπαμε αυτό; Πώς θα το ακούγαμε αυτό; Δεν είναι υποτιμητικόν; Έρχεται ένα κρέας! Δεν λέμε «ένας άνθρωπος». Ωμό. Ωμότατον. Ε, ο ευαγγελιστής Ιωάννης λοιπόν χρησιμοποιεί αυτήν την ωμήν έκφρασιν ότι ο Λόγος του Θεού, δεν λέγει «έγινε άνθρωπος», αλλά «έγινε κρέας»! Αυτό δεν θα πει «σάρξ»; Για να τονίσει ακριβώς την πραγματικήν Ενανθρώπησιν.

      Ακόμη, γράφει ο Παύλος, αγαπητοί: «Πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας;».  «Πόσο περισσότερο», λέγει, «θα αξιωθεί τιμωρίας, χειροτέρας τιμωρίας, εκείνος ο οποίος», λέγει, «θεώρησε, καταπάτησε τον Υιόν του Θεού και το Αίμα της Διαθήκης το θεώρησε κοινόν, τίποτα, χωρίς σημασία». Με το οποίον Αίμα ηγιάσθη. Και το Πνεύμα της χάριτος έχει βρίσει, «ἐνυβρίσας». Πρόκειται για τον Χριστιανό που αποστατεί, αγαπητοί μου. Παρά πέρα από το ότι δεν δέχεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και μετέρχεται τρία στάδια, που εκφράζει αυτήν την αποστασίαν.

     Πρώτο στάδιο. Λέγει: «καταπατήσας». Είναι η άρνησις του Υιού του Θεού ως Μεσσίου. Είναι η περιφρόνησις. Είναι ακόμη και η εκδίκησις. Ναι. Διότι μέχρι σήμερα δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι εκδικούνται τον Χριστόν. Και μάλιστα ξέρετε πότε τον εκδικούνται; Όταν ορθοδόξως λατρεύεται. Ο νοών νοείτω... Όταν ορθοδόξως λατρεύεται, ναι, ναι, τότε εκδικούνται τον Χριστόν, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Καταλάβατε τι εννοώ; Τα τελευταία γεγονότα ξέρετε τι σημαίνουν; Η αιρετική Δύσις στρέφεται προς την ορθόδοξη Ανατολή. Ο νοών νοείτω. Δεν υπάρχει άλλος λόγος. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι. Ο πρωτεύων λόγος είναι αυτός.  Σήμερα κρίνεται ο Χριστιανισμός της Ανατολής με τον Χριστιανισμόν της Δύσεως· ο οποίος Χριστιανισμός της Δύσεως είναι εξ ολοκλήρου, από την Ρώμη μέχρι…όπου… έως τις παραφυάδες του Προτεσταντισμού, εξ ολοκλήρου αιρετικός. Δεν το λέγω εγώ. Το βλέπετε, το ξέρετε. Το τόνιζαν Πατέρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ένας από τους τελευταίους, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Και μάλιστα έτσι, κατά έντονον τρόπον, να λέει: «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε». Γιατί; «Γιατί», λέει, «αυτός είναι η αιτία παντός κακού». Δεν το λέω εγώ. Το λέγει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Μα, θα μου πείτε, ίσως, θα καταρώμεν; Θα καταρόμεθα; Δεν μας είπε ο Κύριος να μην καταρόμεθα κ.τ.λ; Έκφρασις είναι. Διότι το «καταρῶμαι» σημαίνει «βγάζω έξω από την μάντρα του Χριστού εκείνον τον οποίον καταρώμαι». Είναι επικατάρατος. Είναι «ἀνάθεμα». Την λέξη «ἀνάθεμα» την χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος. Θα πει: «Χώρια, δεν σε θέλω, δεν είσαι μέσα στην αυλή της Εκκλησίας».

      Αλλά ας προχωρήσω. «Κοινὸν ἡγησάμενος»· που θεωρεί κοινό το Αίμα του Χριστού. Είναι η απιστία ως προς την θεότητα του Ιησού, «ἐν ᾧ», τον Οποίον Ιησούν ηγιάσθη ο πιστός.

     Και τρίτον: «Ἐνυβρίσας». «Ἐποίησέ σε», λέει ο Οικουμένιος, «υἱὸν Θεοῦ, σὺ δὲ βούλει εἶναι δοῦλος παθῶν;». «Ήλθε ο Χριστός και ενηνθρώπησε και στον χαρίζει ο Θεός Πατήρ κι εσύ μένεις με τα βρωμερά σου πάθη;». «Ἦλθεν ἐνοικῆσαι σοι, σὺ δὲ ἐπισάγεις σαὐτῷ τὸν διάβολον;». «Ήλθε να κατοικήσει μέσα σου κι εσύ λες ‘’Περάστε’’ εις τον διάβολον;». «Ἆρα ταῦτα οὐχ ὕβρις κατὰ τοῦ Πνεύματος;». «Δηλαδή όλα αυτά δεν είναι βρισιά κατά του Αγίου Πνεύματος;». Μάλιστα θα έλεγα, ότι δεν λέει ο Απόστολος Παύλος ότι είμεθα ναός του Αγίου Πνεύματος; Γιατί αναφέρεται στο Άγιον Πνεύμα. Είναι στο τελευταίο, προτελευταίο χωρίο, στο έκτο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής. Ότι δηλαδή: «είσαστε ναός του Αγίου Πνεύματος» . Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

      Μένει ακόμη κάτι. Η επιμονή στην αμαρτία και η αποστασία από τον Θεόν οδηγεί τελικά εις την αμετανοησίαν. Μέχρι τέλους του βίου. Κάποιος μπορεί να πει τώρα που με ακούει: «Μήπως κι εγώ είμαι, γιατί δεν ήξερα μέχρι τώρα, νόμιζα ότι είναι σύμβολον το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν θα με συγχωρέσει ο Θεός;» Αδελφέ μου, τώρα το γνώρισες; Πάψε να μένεις στην απιστία. Σε συγχωρεί ο Θεός. Επερίμενε να αποκτήσεις την γνώσιν. Αν, όμως, επιμείνεις συνειδητά, δεν θα υπάρξει σε σένα η ευκαιρία της μετανοίας. Ακούστε τι λέγει πάλι ο Απόστολος Παύλος: «Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν (:όταν, λέει, επιμένομε εις την αμαρτίαν) μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας(:αφού πήραμε την επίγνωση της αληθείας, το Βάπτισμα, την Κατήχηση), οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία». «Δεν μένει πια, δεν περισσεύει τίποτε θυσία για να με συγχωρέσει». Γιατί με την θυσία συγχωρούμεθα, την θυσία του Χριστού. Αλλά αφού βρίζεις την θυσία του Χριστού; Με τι τώρα θα συγχωρεθείς;

      Εκείνο το «ἐκουσίως» σημαίνει χωρίς να δέχεσαι καμίαν πίεσιν. Δηλαδή μερικοί που βλασφημούν τα θεία, για να πειράξουν και να γελάσουν εις βάρους κάποιου άλλου, εις βάρος κάποιου ευσεβούς ανθρώπου, αλλά, αλλά και γενικά η υψίστη βλασφημία δεν είναι αυτή η αγοραία έκφρασις που ακούμε στον δρόμο. Αλλά είναι η άρνησις, με την απιστία και την αθεΐα.  Η εκουσίως αμαρτία είναι η αποστασία του ζώντος Θεού. Γι'αυτό πάλι λέει ο Παύλος: «Βλέπετε, ἀδελφοί, μή ποτε ἔσται ἐν τινι ὑμῶν καρδία πονηρὰ ἀπιστίας ἐν τῷ ἀποστῆναι ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος». «Προσέχετε μη βρεθεί κανένας σας που να έχει αυτό το πνεύμα της απιστίας». Ακόμη λέγει: «Ἀδύνατον γὰρ - αυτό προσέξτε- τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας – «ἅπαξ φωτισθέντες» είναι αυτοί οι οποίοι βαπτίστηκαν, πήραν την κατήχησή τους)- καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας». «Δεν μπορούν πια αυτοί να σωθούν. Διότι ανασταυρώνουν τον Υιόν του Θεού». «Παραδειγματίζοντας» θα πει διαπομπεύουν τον Χριστό. Και δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί μας εκείνοι οι οποίοι ξέπεσαν, είναι εκπεπτωκότες· οι οποίοι διαπομπεύουν καθημερινά τον Χριστό. Και το τρομερόν ότι αφού ενύβρισαν το Αίμα του Χριστού και την προσφορά της θυσίας Του, «οὐκέτι ἀπολείπεται θυσία». «Δεν υπάρχει άλλη θυσία». Είναι η ακροτάτη· που σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλη θυσία που να συγχωρήσει την αθέτηση της πρώτης θυσίας. Δηλαδή φεύγεις ασυγχώρητος από τον κόσμον αυτόν. Αυτή είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που μας λέει ο ίδιος ο Κύριος.

      Αγαπητοί, είναι τρομερό πράγμα η μη σοβαρή στάση μας απέναντι στο Αίμα του Χριστού. Πολλές φορές συναντούμε ανθρώπους, που ενώ πεθαίνουν, δεν θέλουν να μετανοήσουν και να σωθούν. Μήπως ενύβρισαν αυτοί το Αίμα του Χριστού στη ζωή τους; Ή ακόμη καλείται ο ιερεύς και πριν φθάσει στο σπίτι, ο άνθρωπος πεθαίνει. Και ερωτούμε: «Γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να μείνουν λίγα λεπτά χρόνο ζωής και να σωθεί ο άνθρωπος;». Γιατί έκλεισε η θύρα του ελέους! Έκλεισε προ πολλού. Μεγαλύτερη συμφορά απ’ αυτήν δεν υπάρχει.

     Γι’ αυτό, αγαπητοί, ας προσέχομε. Μην επιμένομε στην αμαρτία. Να φοβόμαστε την αποστασία από τον Θεό. Είναι εκτάκτως σοβαρά και σπουδαία πράγματα, με επίγειον και αιώνιον βάρος όλα αυτά. Ας το καταλάβομε· με αιώνιον και επίγειον βάρος.

🔸795η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό τελευταῖο μας ὀχυρό, ἡ Ἐλπίδα.

Λ

†. Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, ακούσαμε τον Απόστολο Παύλο να μας λέγει: «Ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·  ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν ᾿Ιησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα». Δηλαδή  σε μία απόδοση:

«Να έχομε εμείς που καταφύγαμε στον Θεόν, μεγάλη παρηγορία και προτροπή και στήριγμα, για να κρατήσομε την ελπίδα που βρίσκεται μπροστά μας. Αυτή την ελπίδα έχομε σαν άγκυρα της ψυχής, που ασφαλίζει από τους πνευματικούς κινδύνους και είναι βεβαία και αμετακίνητος. Και εισέρχεται στον ουρανό, στο ‘’καταπέτασμα’’, στον ουρανό. Εκεί στον ουρανό, για χάρη μας εισήλθε ο Ιησούς, σαν πρόδρομός μας. Για να μας ανοίξει τον δρόμο, σαν αιώνιος αρχιερεύς, κατά την τάξιν Μελχισεδέκ».

     Εδώ, όπως βλέπομε, αγαπητοί, ο Απόστολος ομιλεί για την ελπίδα· που είναι σαν την άγκυρα, που κρατά με ασφάλεια, το πλοίον της ψυχής, προκειμένου να εισέλθομε εντός του καταπετάσματος, δηλαδή στη Βασιλεία του Θεού, που πρώτος από μας εισήλθε ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Και βέβαια εισήλθε με την ανθρωπίνη Του φύση. Γιατί ως Θεός, είναι πανταχού παρών και εις τον ουρανόν.

      Το βάρος εν προκειμένω πέφτει στην ελπίδα. Αλλά τι είναι η ελπίδα; Προσέξτε τι είναι η ελπίδα. Είναι η προέκτασις της πίστεως. Βλέπομε τις τρεις θεολογικές αρετές· πίστις, ελπίς, αγάπη. Τι είναι, λοιπόν, η ελπίδα; Τοποθετημένη μετά την πίστη, είναι η προέκτασις της πίστεως. Τι είναι; Μία τονισμένη πίστις. Όπως λέγει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: «Ἡ ἐλπὶς ἐκ πίστεως συνέστηκεν (:Από τι συνίσταται η ελπίδα; Από την πίστη). Αἷμα τῆς πίστεως ἡ ἐλπίς, ὑφ΄ἧς συνέχεται (:Είναι το αίμα της πίστεως –λέει- από το οποίον αίμα συνέχεται η πίστις, είναι η ελπίδα) διαπνευσάσης δὲ τῆς ἐλπίδος(:όταν, όμως, απέλθει η ελπίδα) τὸ ζωτικὸν τῆς πίστεως ὑπεκλείεται (:Τότε η ζωντάνια, η ζωή της πίστεως εξασθενίζει)».

     Ουσία της ελπίδος είναι ο πόθος, η επιθυμία. «Ἐλπὶς δέ –λέει ο αυτός- ἐν τῷ αὐτὰ ποθεῖν (:να ποθείς εκείνα που η πίστη σου λέγει ότι υπάρχουν)». Η πίστη σού λέγει ότι στον ουρανό υπάρχουν τα αγαθά. Αυτό είναι θεωρητικό. Εάν αρχίσεις να τα ποθείς αυτά τα αγαθά, τότε αυτός είναι ο πόθος της ελπίδος, που είναι πραγματικά η ζωή και το αίμα της πίστεως. Είναι «ἡ προσδοκία τῶν ἀγαθῶν», όπως λέγει ένας αρχαίος εκκλησιαστικός συγγραφεύς. Είναι η χαρά, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, είναι η χαρά πριν από τη χαρά. Πώς λέμε σε ένα μικρό παιδί: «Θα σου φέρω καραμέλες» κι εκείνο, όλη την ημέρα χαίρεται περιμένοντας τον πατέρα του να του φέρει καραμέλες. Βλέπετε, λοιπόν, ότι είναι η χαρά πριν από τη χαρά. Πριν από την απολαβή του αντικειμένου. Είναι… «τῇ ἐλπίδι χαίροντες» λέει ο απόστολος Παύλος.

     Είναι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, που σήμερα τελούμε την μνήμη του, την μνήμη του όχι ακριβώς, αλλά τον προβάλλει η Εκκλησία μας, επειδή είναι ασκητικός πατήρ του 7^ου αιώνος, ακριβώς για να τονωθούμε στην άσκηση, μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Λέγει λοιπόν ότι είναι η ελπίδα «ἀδήλου πλούτου πλοῦτος». «Είναι ο πλούτος αφανέρωτου πλούτου». «Είναι -λέει ο ίδιος- ἀνενδοίαστος πρὸ θησαυροῦ θησαυρός». «Είναι ανεμπόδιστος πριν από τον θησαυρό θησαυρός». Ποιος είναι ο θησαυρός; Η Βασιλεία του Θεού. Ο θησαυρός, λοιπόν, πριν από τον θησαυρό. Δηλαδή η ελπίδα προσδοκά, χαίρει, πλουτίζει, για ό,τι η πίστις αποκαλύπτει, πριν ο άνθρωπος εγγίσει, δει και απολαύσει τα αγαθά του Θεού. Αυτό είναι η ελπίδα.

      Η ελπίδα έχει θεολογικό υπόβαθρο. Και θεωρείται θεολογική αρετή. Γιατί από τον Θεό ξεκινά κι αφού ο Θεός είναι ο Θεός της ελπίδος, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, και φθάνει στον άνθρωπο σαν άκτιστος ενέργεια και την αποδεχθεί ο άνθρωπος, τότε γίνεται αρετή. Και λέγεται «θεολογική αρετή». Γιατί από τον Θεό έρχεται, στον Θεό αποτείνεται. Πού ελπίζω; Στον Θεό. Πού πιστεύω; Στον Θεό. Ποιον αγαπώ; Τον Θεό. Πίστις, ελπίς, αγάπη, οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές.

    Όπως το δένδρον της γνώσεως, αγαπητοί, έγινε αφορμής υπακοής και πίστεως, διότι αυτό ήθελε ο Θεός από το δένδρον της γνώσεως, όταν είπε εις τους πρωτοπλάστους να μη δοκιμάσουν, να πιστέψουν στα λόγια Του και να υπακούσουν, έτσι και το δένδρον της ζωής, το άλλο δένδρον, έγινε αφετηρία ελπίδος. Θα το δούμε. Όταν απίστησαν οι πρωτόπλαστοι, έχασαν την ελπίδα να γευθούν από το δένδρον της ζωής. Τους έβγαλε ο Θεός έξω από τον Παράδεισον. Τα δύο δένδρα ήσαν κοντά κοντά. Και εις το μέσον του Παραδείσου, όπως μας πληροφορεί το βιβλίον της Γενέσεως, η Αγία Γραφή. Το ένα ήταν για την δοκιμή της πίστεως. Και το άλλο για την απόλαυση της ζωής. Πίστις και ελπίδα, βλέπετε; Το ένα δένδρο κοντά στο άλλο. Πίστις και ελπίδα, το ένα προέκτασις του άλλου. Έχασες το ένα, έχασες και το άλλο. Χάθηκε η πίστις, έφυγε η ελπίδα.

      Οι πρωτόπλαστοι εξορίστηκαν, όπως γνωρίζομε. Εξεβλήθησαν του Παραδείσου. Μία, μόλις, φωτεινή ακτίνα ελπίδος βρίσκομε στην υπόσχεση του Θεού, σε εκείνο το «πρωτευαγγέλιο», όπως λέγεται, εκείνο το δειλινό της ημέρας της παραβάσεως των πρωτοπλάστων, ότι από το «σπέρμα» της γυναικός -η γυναίκα δεν έχει σπέρμα· υπαινίσσεται την εκ παρθένου γέννησιν του Σωτήρος- θα ήρχετο Εκείνος που έγινε η προσδοκία και η ελπίδα των Εθνών, όπως λέγει ο Ιάκωβος, ο εγγονός του Αβραάμ, ο Ισραήλ, ο Ιάκωβος. «Κι εσύ, παιδί μου», του λέγει, «στον Ιούδα, «θα φέρεις Εκείνον που είναι η προσδοκία, η αναμονή των Εθνών». Κι Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός.

    Την βιβλικήν, αυτήν, ιστορία απηχούν πολλοί μύθοι των αρχαίων λαών. Και βέβαια, κατά μείζονα λόγο, απηχεί αυτήν την Ιστορία, ο μύθος της Πανδώρας σε μας τους Έλληνες, που θεωρείται ότι είναι η πρώτη γυναίκα. «Γεμάτη εκείνη», λέγει, έδωσαν οι θεοί ένα κουτί και ειπώθηκε να μην το ανοίξει κανείς. Ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα. «Γεμάτη, όμως, από περιέργεια η Πανδώρα, άνοιξε το κουτί, ‘’τόν πίθον’’ (:το πιθάρι) και τότε από εκεί», λέει, «έφυγαν όλα τα εγκλεισμένα αγαθά και κακά. Τα αγαθά χάθηκαν. Έμειναν τα κακά. Αλλά… ξαφνικά, μπήκε το καπάκι από πάνω από το πιθάρι και πρόλαβε να μείνει μόνον μία αρετή, ένα αγαθό. Η ελπίδα. Αυτό μόνο έμεινε μες στο πιθάρι». Ποιητικά αυτό το εκφράζει ο Ησίοδος. Δεν σας λέω το αρχαίο κείμενο. Την μετάφραση: «Μόνη εκεί η ελπίδα ατόφια έμεινε μέσα, κάτω από τα χείλη του πιθαριού. Δεν πετάχτηκε έξω, γιατί μπήκε το καπάκι στο πιθάρι».

       Όμως, με την πίστη, αγαπητοί μου, σωζόμαστε. Όπως και με την ελπίδα σωζόμαστε. «Τῇ ἐλπίδι ἐσώθημεν», λέγει, εις τους Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος.

    Τι ήταν το «δένδρον της ζωής»; Ο Ιησούς Χριστός. Ο αρχηγός της ζωής. Το σώμα Του και το αίμα Του. Το δένδρον της ζωής είναι ο Σταυρός. Και οι καρποί αυτού του δένδρου είναι ότι κρεμάστηκε επάνω στο ξύλο. Ξύλον και δένδρον… το ξύλον λέγεται δένδρον, το δένδρο λέγεται «ξύλον» Στην αρχαία γλώσσα. Οι καρποί κρέμονται από το δένδρον. Όπως κρεμάστηκε ο Χριστός επάνω στο ξύλο. Ο Χριστός είναι. Το σώμα Του και το αίμα Του είναι ο καρπός του δένδρου της ζωής. Έτσι, η ελπίδα της αιωνίου ζωής, ο Χριστός δεν χάθηκε τελικά. Χάρις στην αγάπη και στην Ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού. Η ελπίδα μας τώρα είναι ένα πρόσωπον. Το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι η ελπίδα μας. Πιστεύομε στο πρόσωπό Του ότι είναι Θεάνθρωπος. Πιστεύομε. Και ελπίζομε στο πρόσωπό Του ότι θα μας δώσει ό,τι χάσαμε στον παλιό Παράδεισο. Ακόμη, κρείττονα αγαθά από τον παλιό Παράδεισο. Γι΄αυτό λέγει ο Απόστολος σήμερα ότι την ελπίδα έχομε σαν άγκυρα, που εισέρχεται εις το κατώτερον του καταπετάσματος, που είναι ο ουρανός, να το πω έτσι, ελπίδα έχομε την άγκυρα -ξέρετε ότι πάντοτε έχομε σαν σύμβολο της ελπίδος την άγκυρα- που αγκυροβόλιασε, αγκυροβόλησε μέσα εις την Βασιλεία του Θεού. Μέσα από το καταπέτασμα. Κι εκεί, σ΄ αυτό το καταπέτασμα, εισήλθε ο Χριστός, όταν ανελήφθη εις τον ουρανόν. Συνεπώς εκεί εισήλθε και η ελπίδα μας· που είναι ο Χριστός.

    Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε την ελπίδα; Πώς μπορούμε; Καλή είναι, θαυμασία, με αυτή σωζόμαστε. Προσέξτε, αγαπητοί. Με την γνώση των υποσχέσεων του Θεού· που γίνεται με τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Και με την υπομονή. Μ΄ αυτά τα δυο. Με τη μελέτη των υποσχέσεων του Θεού, που είναι οι υποσχέσεις Του μέσα στη Γραφή. Είναι οι προφητείες, ό,τι είπε ο Ίδιος. Είναι γνωστό ότι στην Αγία Γραφή περιέχονται όλες οι προφητείες και οι υποσχέσεις του Θεού. Αυτές που αφορούν στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού και εις το μέλλον το δικό μας. Προσέξτε. Είμεθα μετά Χριστόν. Οι εννέα από τις δέκα προφητείες έχουν πραγματοποιηθεί. Μένει μόνο μία. Η δευτέρα Του Παρουσία. Εάν πραγματοποιήθηκαν οι εννιά, όπως λέγει ο μαθηματικός και φυσικός Πασκάλ, γιατί δεν θα πραγματοποιηθεί και η δεκάτη; Βλέπετε;

      Αν, λοιπόν, δούμε τι πραγματοποιήθηκε και τι μέλλει να πραγματοποιηθεί ακόμη, το ένα δέκατο μόνον, τότε βεβαίως μέσα μας αρχίζει να γεννιέται η ελπίδα. Γιατί τάχα να έχομε την ελπίδα στο λαχείο, όταν η πιθανότης να κερδίσομε είναι τόσο μικρή, στο προ-πο και δεν ξέρω τι άλλα τέτοια τυχερά παιχνίδια που υπάρχουν και σας συνιστώ ποτέ μην ποντάρετε στην τύχη. Είναι η λατρεία της θεάς τύχης και είναι ειδωλολατρία. Ποτέ, μα ποτέ! Προσέξατέ το! Έτσι, αγαπητοί, γιατί ποντάρομε στο λαχείο, στην τύχη, με την ελπίδα… και πόσα νούμερα είναι εκείνα που θα κερδίσουν; Λίγα. Έναντι του μεγάλου αριθμού που επωλήθη ως λαχεία; Εκεί, έχομε την ελπίδα μας. Γιατί δεν έχομε την ελπίδα μας στη Γραφή, που ο Θεός είναι αδιάψευστος; Και αφού, σας είπα, τα 9/10 των προφητειών έχουν ήδη πραγματοποιηθεί;

     Ακόμη μένει και η υπομονή. Η υπομονή είναι εκείνη που θα μας κρατήσει την ελπίδα, διότι αργούν να έρθουν τα αγαθά αυτά. Όχι και πολύ. Σκεφθείτε ότι το πρώτο μήνυμα το έδωσε ο Θεός εις τους πρωτοπλάστους. Το έδωσε στην Εύα. Ότι θα σωθεί η Εύα. Και συνεπώς και ο Αδάμ. Δίδεται εις αυτήν, γιατί αυτή πρώτη παρέβη την εντολή του Θεού. Ο Αβραάμ πήρε υποσχέσεις, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ. Ο Αβραάμ έζησε το 2100 προ Χριστού. Εμείς είμαστε 2000 χρόνια μετά Χριστόν. Η Ιστορία τελειώνει. Δεν μένουν πια περιθώρια σ’ αυτήν. Αντιληφθείτε το. Η ιστορία τελειώνει. Εάν προ Χριστού ελέγοντο οι προφητείες για μετά Χριστόν και εδίδετο ο χαρακτηρισμός ότι αυτά αργούν, και πέρασαν πράγματι 2100 χρόνια, όμως δίδεται ο εξής χαρακτηρισμός στην Καινή Διαθήκη: «Έρχονται γρήγορα».

     Λέει ο Χριστός στην «Ἀποκάλυψη»: «Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ, ναί, ἔρχομαι ταχύ (:έρχομαι γρήγορα)!». Και πέρασαν 2000 χρόνια. Δεν νομίζετε, λοιπόν, ότι αντιλαμβανόμεθα ότι το τέλος είναι κοντά; Κι έχομε πάμπολλες μαρτυρίες, κατατεθειμένες στη Γραφή, ότι το τέλος είναι κοντά. Αλλά οι προηγούμενοι από μας, οι προηγούμενες γενιές, έχομε την ελπίδα αλλά πρέπει να περιμένομε. Μας χρειάζεται συνεπώς η υπομονή. Γι΄αυτό ο Παύλος γράφει στην προς Ρωμαίους 15,4: «Διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν». Δηλαδή να έχομε, ας έχομε. Τι; Την ελπίδα· η οποία από πού βγαίνει; Από την υπομονή και την παρηγορία των Γραφών. Στις Γραφές έχομε, τι έχομε; Τις υποσχέσεις και τις προφητείες του Θεού. Και με την υπομονή ας έχομε την ελπίδα.

     Η ελπίδα, αγαπητοί, σε γενική έννοια, αποτελεί το τελευταίο οχυρό της ζωής μας και της δραστηριότητός μας. Το τελευταίον οχυρό. Όταν όλα χαθούν, όλα χαθούν. Περνάει μια ριπή ανέμου πολεμικού, σεισμού, ασθενειών και τα γκρεμίζει όλα! Τα υπάρχοντά μας, και την υγεία μας ακόμη και βρεθήκαμε… πώς βρεθήκαμε; Εμείς κι ο εαυτός μας. Μη έχοντες τίποτα. Όλα εάν χαθούν, ένα μόνο αν μείνει, η ελπίδα, μπορεί όλα να τα επανασυστήσει. Όλα. Που λέει εκεί ο Σολωμός: «Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός κι ευθύς εγιόμισ’ άνθη». Ο σεισμός άνοιξε χάσμα. Αλλά αμέσως γιόμισε άνθη. Ποια είναι αυτά τα «άνθη»; Πώς γέμισε από άνθη; Είναι η ελπίδα. Η ελπίδα όλα τα επανασυστήνει. Και την πίστη επανασυστήνει. Και την αγάπη επανασυστήνει. Και την  δραστηριότητα και τη μετάνοια. Ποιος μπορεί κανείς να πει ότι αν δεν έχει ελπίδα να μετανοήσει; Μόνον αν έχομε την ελπίδα ότι θα μας συγχωρήσει ο Θεός, θα μετανοήσομε. Αλλιώτικα δεν θα μετανοήσομε.

     Αλλά ακόμη και αυτό το ζῆν, αυτήν την ζωή έχομε με την ελπίδα. Αν δεν ελπίζεις, τότε; «Δεινὸν γὰρ ἐστιν –λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων- τὸ μὴ πιστεύειν εἰς μετανοίας ἐλπίδα». «Φοβερό πράγμα να μην πιστεύεις ότι μπορεί να έχεις την ελπίδα της μετανοίας». Ότι θα συγχωρηθείς από τον Θεό. Εάν το οχυρό της ελπίδος αλωθεί, τότε και αυτό το ζῆν ακόμη είναι μπροστά σε αδιέξοδο. Ναι. Η αυτοκτονία φανερώνει απώλεια ελπίδος. Αν ελπίζομε ότι θα αναστηθούμε, τότε όλος ο βίος μας ρυθμίζεται σύμφωνα με την ελπίδα μας αυτή. Θα πεθάνω. Και θα αναστηθώ. Θα ρυθμίσω, λοιπόν, την ζωή μου, σύμφωνα με αυτήν μου την πίστη και ελπίδα.

      Η ελπίδα μάς παρέχει μια σταθερότητα αγιασμού. Λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή εκείνο το περίφημο: «Πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην- ποια;- ἐπ᾿ αὐτῷ -ποια;- ὅτι ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα… Τεκνία», λέει, «οὕπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα· οἴδαμεν δὲ ὅτι ἐάν φανερωθῇ –το ἐάν είναι χρονικόν. Όταν θα φανερωθεί. Τότε;- ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι (:ότι θα Τον δούμε όπως είναι. Πώς έφυγε από τη Γη; Έτσι θα Τον δούμε εκεί)». «Και τότε, όταν έχομε», λέει, «αυτήν την ελπίδα», λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «εκείνος που την έχει ἁγνίζει ἑαυτόν (:καθαρίζει τον εαυτό του), καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι (:όπως κι Εκείνος, ο Χριστός είναι αγνός)».

    Βλέπετε ,λοιπόν, ότι η ελπίδα παρέχει πράγματι μια σταθερότητα αγιασμού; Υποκινεί και στην υπομονή. «Ὃ οὐ βλέπομεν –λέει στους Ρωμαίους ο Απόστολος-  ἐλπίζομεν (:εκείνο που δεν το βλέπουμε, το ελπίζομε), δι᾿ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα (:με την υπομονή περιμένομε)». Να, λοιπόν, ότι εκεί η ελπίδα ακόμη υποκινεί την υπομονή και η υπομονή τρέφει την ελπίδα. Άλλοτε γίνεται μάνα και άλλοτε γίνεται θυγατέρα, για να θυμηθούμε τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, που έχομε σήμερα την μνήμη του.

      Αγαπητοί, πλήθος και πελώρια αναστήματα της ελπίδος έχομε στον χώρο και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Ιώβ, διακρίνονται. Ερωτήθηκε ο Ιώβ από τη γυναίκα του, ύστερα από τη μεγάλη εκείνη συμφορά που τους βρήκε: «Μέχρι τίνος καρτερήσεις;». «Πόσο θα περιμένεις;», είπε η γυναίκα του. Και ξέρετε, δεν την πήρε ο διάβολος, για να την έχει δίπλα να τον βασανίζει με τέτοια πράγματα· που του είπε κι άλλα, κι άλλα. «Μέχρι τίνος καρτερήσεις;», λέει η γυναίκα του Ιώβ στον Ιώβ. Κι εκείνος απήντησε: «Ἀναμένω χρόνον ἔτι μικρόν, προσδεχόμενος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου». «Θα περιμένω λίγο ακόμα· και θα έλθει η σωτηρία μου. Η ελπίδα της σωτηρίας μου». Και πράγματι ήλθε. Και η λέπρα του έφυγε, επαναπέκτησε δέκα παιδιά, όσα είχε και πρώτα, και περισσότερα αγαθά απ’ ό,τι είχε πρώτα.

    Τα σαράντα εκατομμύρια γνωστών μαρτύρων, αγαπητοί, των τριών πρώτων αιώνων, προτίμησαν τον μαρτυρικό θάνατο, επειδή η ελπίδα των είχε μετατεθεί στον ουρανό. Όταν τους εζητήθη να ειδωλολατρήσουν. Αλλιώτικα το μαρτύριον γι’ αυτούς θα ήταν ακατόρθωτο, αλλά και αδιανόητο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από τα ονόματα του Χριστιανισμού είναι και τούτο: «Ελπίδα». Να πώς το λέγει αυτό ο απόστολος Πέτρος: «Ἕτοιμοι δὲ ἀεὶ (:πάντοτε) πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον(: σε όποιον σας ζητάει λόγο) περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος (:για την ελπίδα μας)». Δηλαδή για τον Χριστιανισμό. Είναι ένα όνομα του Χριστιανισμού το όνομα «Ελπίδα».

     Εκείνο που λείπει από τον σύγχρονο κόσμο σήμερα είναι η ελπίδα. Προπαντός στους Χριστιανούς. Λείπει η ελπίδα της αιωνίου ζωής. Γι'αυτό πρέπει να την ξαναζωντανέψουμε, για να κρατήσει η ελπίδα αυτή και την πίστη και την αγάπη. Γιατί στα έσχατα η πίστις, «όταν θα ‘ρθει ο Υιός του ανθρώπου –λέει ο Χριστός- θα βρει την πίστη επί της γης;». Αλλά και η αγάπη, που είπε πάλι ο Χριστός, «ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ψυγήσεται». Θα παγώσει. Πρέπει να κρατήσομε την ελπίδα, για να διατηρεί ζωντανή μέσα μας και την πίστη και την αγάπη. Και η ελπίδα καλλιεργείται με την γνώση των υποσχέσεων του Θεού, όπως είπαμε, και με την υπομονή. Αγαπητοί, ας αγωνιστούμε. Αμήν.

🔸596η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, Δημιουργός καί Ἀνακαινιστής τοῦ παντός. (β΄ ἔκδοσις)

†. Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, κατά την περίοδον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, σαν αποστολικό ανάγνωσμα, χρησιμοποιεί την προς Εβραίους επιστολήν του Αποστόλου Παύλου. Ένα τμήμα από τη σημερινή αποστολική περικοπή, σας υπενθυμίζω, διαβάζοντάς την ξανά.: «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι».

    Ο σκοπός δε, είναι, όταν η Εκκλησία προβάλλει την προς Εβραίους επιστολή κατά την διάρκεια της Αγίας Τεσσαρακοστής, της Μεγάλης, ο σκοπός είναι να δείξει ότι ο Ιησούς, παρά την ταπεινή Του εμφάνιση και το πάθος Του, είναι Αυτός ο Ίδιος ο Κύριος και Δημιουργός του παντός. Θέλει ο ιερός συγγραφεύς να συγκρίνει το θεϊκό μεγαλείο με την ταπείνωση του Ιησού, για να δώσει ένα μέτρο της κενώσεως. Δηλαδή αυτό το «κατέβασμα», τρόπον τινά, βάζω την λέξη εντός εισαγωγικών, το «άδειασμα». Δεν άδειασε, ο Θεός να φυλάξει. Αλλά περιέκρυψε την θείαν φύσιν, και αυτό λέγεται «κένωσις», δηλαδή ένα είδος –ξαναλέγω την λέξη εντός εισαγωγικών- ένα είδος «αδειάσματος». Και πάντα βέβαια θα είναι όλη αυτή η υπόθεσις ένα απροσπέλαστο μυστήριο. Πώς ο Θεός φθάνει να κενώσει τον εαυτόν Του και να έρθει τόσο ταπεινά στο σχήμα ενός ανθρώπου, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Φιλιππησίους επιστολή του.

       Ο Απόστολος Παύλος, ο φερόμενος ως συγγραφεύς της προς Εβραίους επιστολής, χρησιμοποιεί προς τούτο για να καταδείξει ότι είναι ο αιώνιος Θεός Λόγος, χρησιμοποιεί επτά γραφικά επιχειρήματα, να προβάλει τον Ιησούν ως τον Θεόν Λόγον. Διότι το θέμα είναι «Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός;». Ποιος είναι; Ποία είναι η ταυτότητά Του; Ο Απόστολος Παύλος εδώ θέλει να δείξει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός Λόγος, είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

     Και όπως μάλιστα γράφει αρχίζοντας την προς Εβραίους επιστολή του: «Πάλαι ὁ Θεὸς(:Από παλιά -δηλαδή- ο Θεός) λαλήσας πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως τοῖς πατράσιν ἐν τοῖς προφήταις, ὅμως ἐπ᾿ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων –«έσχατες ημέρες» και ως προς τον ιερόν συγγραφέα που γράφει αυτά, αλλά και ως προς την… αν το θέλετε, και ως προς την Ιστορία, γενικώς την Ιστορία και του ανθρώπου και του σύμπαντος- ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν υἱῷ(:ομίλησε σε μας, ἐν υἱῷ, δια του Υιού -Και Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτόν που οι Εβραίοι συνέλαβαν και εσταύρωσαν. Αλλά και ανεστήθη. Αυτόν ο Πατήρ), ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων, δι᾿ οὗ -όπως συνεχίζει στην προς Εβραίους να γράφει- καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν». Αυτός κληρονόμος είναι πάντων, όλου του ακτίστου και κτιστού κόσμου, ορατού και αοράτου. Κτιστού, ορατού και αοράτου. Όλων των αγίων αγγέλων και ολοκλήρου της Δημιουργίας. Και όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «για λογαριασμό του Οποίου έγιναν όλα». Από τον Ίδιον έγιναν όλα και για λογαριασμό του Οποίου έγιναν όλα. Είναι ασύλληπτο. «Ο Οποίος υπάρχει», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, στην προς Εβραίους, «ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ». Εννοείται του Πατρός. «Και  Αυτόν τον Υιόν τώρα ο Πατήρ, ως Πρωτότοκον, εισαγάγει στην οικουμένη», λέγει στην προς Εβραίους ο Παύλος. Και η εισαγωγή Του δεν είναι τίποτα άλλο, παρά αυτή η ίδια η Ενανθρώπησις. Δηλαδή τα έκανε όλα, και τώρα Τον εισαγάγει τον Υιόν εις την Δημιουργίαν, για να γίνει ορατός.

      Ένα μικρό παράδειγμα μου ήρθε στο  μυαλό. Όπως μια γυναίκα, καλή νοικοκυρά, φτιάχνει το σπίτι της, το περιποιείται, το φροντίζει κι αφού τα τελειώσει όλα, μόλις χτυπήσει η πόρτα της με τους επισκέπτας, τότε εμφανίζεται η κυρία μέσα στο σπίτι της. Αυτό είναι τώρα εδώ. Αφού τα πάντα εδημιούργησε ο Θεός Λόγος, τώρα εμφανίζεται μέσα εις την Δημιουργία Του. Πώς εμφανίζεται μέσα εις την Δημιουργία Του. Πώς εμφανίζεται; Τον εισαγάγει ο Πατήρ. Όπως ακριβώς, θα λέγαμε, κάνομε μία σύσταση, δηλαδή συστήνουμε. Κάποια στιγμή, επανέρχομαι στο προηγούμενο παράδειγμα, μπορεί να συστήσει η κυρία του σπιτιού κάποιον επισκέπτη της. Και να πει: «Από δω ο κ. τάδε ή η κ. τάδε». Αυτό θα πει «εἰσαγάγει ὁ Πατὴρ τὸν Υἱόν». Είναι, όμως, η περίπτωσις της Ενανθρωπήσεως. Και δεν είναι τι άλλο παρά αυτή η εισαγωγή με δύο βεβαιώσεις, τουλάχιστον ό, τι γνωρίζομε από την Αγία Γραφή. Κατά την Βάπτισιν: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίον έχω ευδοκήσει. Αυτόν να ακούτε». Και το δεύτερον στη Μεταμόρφωση: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίον εγώ έχω ευδοκήσει· Αυτόν να ακούτε. Αὐτοῦ ἀκούετε». Βλέπετε, λοιπόν, ότι εισάγεται εις την Δημιουργίαν ο Υιός, ο Δημιουργός του παντός και συστήνεται από τον Πατέρα.

      Έτσι, για να δειχθεί αυτό, ο Θεός Πατήρ αποτείνεται προς τον Υιόν Θεόν. Ο Πατήρ είναι Θεός, ο Υιός είναι Θεός, το Πνεύμα το Άγιον είναι Θεός. Ένας είναι ο Θεός. Τρία τα πρόσωπα. Μη βάλετε στο μυαλό σας ουδέν παράδειγμα ανάλογον, είτε μηχανικόν, είτε ηθικόν, είτε ηλεκτρικόν, είτε φυσικόν. Μη βάλετε κανένα παράδειγμα στο μυαλό σας. Είναι ο Πατήρ Θεός, ο Υιός είναι Θεός, το Πνεύμα το Άγιον είναι Θεός. Τρία πρόσωπα. Ένας είναι ο Θεός. Είναι αυτό το βαθύτατον και απροσπέλαστον και εις το διηνεκές απροσπέλαστον μυστήριον της θεότητος. Ωστόσο, ο Θεός Πατήρ αποτείνεται προς τον Υιόν Θεόν, εις τον 101^ον Ψαλμόν, όπως το βρίσκομε ανάμεσα στους στίχους 25^ον και 27^ον. Και λέγει –θεοπνευστότατα- ο Δαβίδ. Το λέγει ο Πατήρ αυτό προς τον Υιόν: «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται(:χάνονται ή δύνανται να χαθούν), σὺ δὲ διαμένεις(:Εσύ δεν χάνεσαι) · καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται (:τα πάντα μπορούν να παλιώσουν, όπως ένα ρούχο), καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται (:και τότε, σαν παλτό, σαν χιτώνα, θα γυρίσεις την Δημιουργία μέσα-έξω)». Όπως παλιά κάνανε στα κουστούμια τους οι άνθρωποι, δεν είχαν λεφτά να αγοράζουν κάθε χρόνο κουστούμι, το γύριζαν μέσα-έξω και το έκαναν καινούριο κουστούμι. Αυτό θα πει «ἑλίξεις αὐτούς». Είναι δε από το «εἰλητάριον». Το βιβλίον αυτό ήταν τυλιχτάρι και έπρεπε να το γυρίσομε από την άλλη μεριά, γιατί κι από το πίσω μέρος είχε γραμμένα. «Ἑλίξεις αὐτούς». Ποιους; Τους ουρανούς. Το σύμπαν. «Καὶ ἀλλαγήσονται (:Και όλα θα αλλαχθούν). Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ (:Συ είσαι ο Ίδιος. Δεν αλλάζεις) καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Δηλαδή «θα παρατείνεσαι πάντοτε».

    Και όλα αυτά για να αντιληφθούμε, αγαπητοί, ότι τόσο η κένωσις όσο και το πάθος του Ιησού Χριστού είναι εκούσια, είναι θεληματικά. Γιατί αυτά τα λέγει ο Πατήρ εις τον Υιόν! Αυτά που σας διάβασα. Και έτσι προβάλλεται εδώ η απέραντη, η ασύλληπτη αγάπη του Θεού για την Δημιουργία Του και δια τον άνθρωπον.

    Αυτό το παρατιθέμενον χωρίον δείχνει Ποιος είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Γιατί συνήθως εμείς οι Χριστιανοί έχομε πάρα πολύ φτωχή, ταπεινή αντίληψη περί του Κυρίου μας. Λυπάμαι, λυπάμαι... Διότι θα έπρεπε να είχαμε γνώση, όση, εννοείται, πρέπει να έχομε, όση είναι δυνατή να έχομε. Γι'αυτό ο Απόστολος Παύλος κατ’ επανάληψιν σημειώνει στους Χριστιανούς στις επιστολές του να έχουν την επίγνωσιν του Ιησού Χριστού. Και «ἐπίγνωσις» θα πει να έχουν γνώση βαθιά και αληθή. Όση είναι δυνατόν σε ένα κτίσμα, που είναι βέβαια ο άνθρωπος. Αλλά εάν αγνοούμε, που είναι μεγάλη δυστυχία και που λέει ο Απόστολος στους Κορινθίους, «για ντροπή σας το λέγω, μερικοί έχουν αγνωσίαν Θεού», γιατί δεν μπορούσε να χωνέψει το μυαλό τους την ανάσταση των νεκρών. «Για ντροπή σας το λέγω». «Προς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω, ἀγνωσίαν γὰρ Θεοῦ τινες ἔχουσι», σημειώνει στους Κορινθίους. Πρέπει να αποκτήσομε την γνώσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μη μου πείτε εκείνο το ανόητον «Πίστευε καί μή ἐρεύνα». Μη μου το πείτε. Δεν είναι γραμμένο αυτό πουθενά. Αλλά πρέπει να ερευνούμε όχι με την έννοια της αμφιβολίας, αλλά με την έννοια του μεγαλείου του βάθους και του ύψους και πλάτους του Ιησού Χριστού. Μ’ αυτήν την έννοια.

     Έτσι, ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε, για κείνους που κατανοούν, ότι ο Ιησούς Χριστός, αφού είναι Αυτός που είναι, είναι η μεγάλη μας παρηγορία και η μεγάλη μας καύχηση. Είναι η όντως εν Κυρίω καύχησις. Αυτόν έχομε για Κύριόν μας;

    Έτσι, επιτρέψατε να δούμε, όσο είναι τούτο δυνατόν μέσα στα στενά όρια ενός χρόνου κηρύγματος, να δούμε αυτό το χωρίον που σας διάβασα.

     «Κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». Σας υπενθυμίζω για τρίτη φορά: Αποτείνεται ο Πατήρ εις τον Υιόν. Όπως, επί παραδείγματι, σε εκείνον τον άλλον τον ψαλμόν, τον 109^ον: «Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου». Εδώ ποιος ομιλεί; Ο Πατήρ. Πού αποτείνεται; Εις τον Υιόν. Έχομε κι άλλα σημεία μες στην Αγία Γραφή, που ο Πατήρ αποτείνεται εις τον Υιόν.

     Επανέρχομαι. «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». «Συ, Κύριε», λέγει, «κατ’ αρχάς εθεμελίωσας την γην». Αυτό το «Συ» παρουσιάζει τον Θεόν Πατέρα να λαλεί προς κάποιον, προς κάποιον να αποτείνεται. Οι πιο κάτω δε ιδιότητες, που θα δούμε, αρμόζουν σε πρόσωπο με θείους χαρακτήρες. Και Αυτός είναι ο μετέπειτα Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, ο Μεσσίας, ο Ιησούς Χριστός. Αποτείνεται ο Πατήρ προς τον Υιόν, ως προς Δημιουργόν του παντός! Προ της Ενανθρωπήσεως. Και είναι πρόσωπον. Είναι ο Θεός Λόγος, επαναλαμβάνω. Ο Πατήρ αποκαλεί τον Υιόν, πώς; Τον αποκαλεί «Κύριον». Ό,τι προηγουμένως σας είπα. Δεν πειράζει αν επαναλαμβάνω μερικά πράγματα. Ο Πατήρ Κύριος, ο Υιός Κύριος, το Πνεύμα το Άγιον, Κύριον. Δεν λέμε εις το Σύμβολο της Πίστεως: «Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ ζωοποιοῦν». Κύριος το Πνεύμα το Άγιον. Αυτό δε το «Σύ» που ομιλεί ο Πατήρ εις τον Υιόν, εκφράζει ακόμη πρόσωπον. Δεν αποτείνομαι στην καρέκλα και στο βουνό να πω: «Σύ». Σημαίνει, λοιπόν, εδώ πρόσωπον. Και πράγματι είναι πρόσωπον ο Υιός.

    «Κατ᾿ ἀρχάς τὴν γῆν», λέει, «ἐθεμελίωσας». Αυτό το «κατ᾿ ἀρχάς» εννοεί τον χρόνον της Δημιουργίας. Όταν λέμε «κατ᾿ ἀρχάς» πάντοτε εννοούμε αυτό που αρχίζει, αυτό που είναι χρόνος. Και ο χρόνος είναι ταυτόχρονος με την Δημιουργία. Δεν προηγείται ο χρόνος και έπεται η Δημιουργία. Ούτε προηγείται η Δημιουργία -ο χώρος δηλαδή- και ακολουθεί ο χρόνος. Και από φυσικής πλευράς μάς είναι ακατανόητον, από φυσική, επιστημονικής πλευράς και λογικής, μας είναι ακατανόητη η ύπαρξη του χρόνου χωρίς τον χώρον και αντίστροφα. Διότι ο χρόνος εκφράζεται με τον χώρο. Καθετί που συμβαίνει μες στον χώρο, καθορίζει τον χρόνο. Έτσι λοιπόν, «κατ᾿ ἀρχάς τὴν γῆν ἐθεμελίωσας», σημαίνει και χρόνος και χώρος, «τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». Είναι ταυτόσημο με εκείνο το «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». «Ἐν ἀρχῇ». Μπαίνει ο χρόνος και ο χώρος.

       Χώρος και χρόνος, λοιπόν, νοούνται πάντοτε μαζί. Είναι αδιανόητο και στην ανθρωπίνη λογική να κατανοήσει κάτι το χωριστό. Γιατί; Γιατί η ανθρωπίνη λογική έχει δομηθεί, κτιστεί, με βάση τα δεδομένα της φύσεως, του χώρου και του χρόνου. Μπορείτε να αντιληφθείτε τον εαυτόν σας - αφού καταλαμβάνομε χώρο- μπορείτε να αντιληφθείτε τον εαυτό σας έξω από τον χώρο; Αδιανόητο πράγμα. Η λογική, λοιπόν, είναι φτιαγμένη κατά τέτοιον τρόπον που ακριβώς να μας λέγει έτσι ώστε ο άνθρωπος να μην μπορεί να κατανοήσει κάτι για τον εαυτό του έξω από τον χώρο και τον χρόνο.

      Ακόμη, αυτός ο χρόνος, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «οὐχὶ νῦν ἀλλ’ ἄνωθεν». Δηλαδή δεν εννοεί τώρα τον χρόνον τον τωρινό. Αλλά τότε. Όταν θεμελιώθηκαν αυτά. Και Εκείνος που τα εθεμελίωσε ήταν έξω και από τον χώρο και από τον χρόνο. Επιτρέψατέ μου ένα παράδειγμα, ενός ξένου είναι, το θυμάμαι από έφηβος αυτό το παράδειγμα, που το είχα διαβάσει: Όπως, λέγει, ο ζωγράφος βάζει μεν την σφραγίδα του στον μουσαμά που ζωγραφίζει, την νοοτροπία της τέχνης, την δεξιότητά του, βάζει μεν την σφραγίδα της τέχνης του στον μουσαμά που ζωγραφίζει, αλλά ταυτόχρονα είναι έξω από τον μουσαμά του.

     Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα αυτό.  Ο Θεός Λόγος δημιουργεί τα πάντα, αλλά είναι ταυτόχρονα έξω και από τον χώρο και από τον χρόνο. Λέγει ο Οικουμένιος: «Ἵνα μὴ ἀκούσας ἀνωτέρω -αυτό το ἀνωτέρω θα πει «κάτι που είναι προτινό»- ὅταν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, νομίσεις ὡς δώρημα εἶναι τὴν οἰκουμένην (:μην νομίσεις- λέει- ότι τώρα ο Πατήρ δίνει σαν δώρο την οικουμένη εις τον Υιόν) ὕστερον δοθεῖσαν παρὰ τοῦ Πατρὸς τῷ Υἱῷ. Αὐτὸν δείκνυσιν νῦν δημιουργὸν αὐτῆς -Αργότερα, ναι. Πότε δίδει ο Πατήρ στον Υιόν την Δημιουργία ολόκληρη; Όταν Ενηνθρώπησε ως άνθρωπος. Όταν λέγει ο ίδιος ο Κύριος - στα ευαγγέλια είναι-: «Όλα είναι δικά μου. Όλα χαρίστηκαν από μένα». Τα πάντα. Πότε; Στην ανθρωπίνη φύση του Υιού και Λόγου του Θεού. Τότε όμως; Τότε δεν χαρίζει ο Πατήρ στον Υιόν. Ο Υιός είναι ο Δημιουργός, ο Ίδιος). Οὐκ ἐπ’ ἐσχάτων ἀλλ’ ἄνωθεν».

      Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Αυτόν που… -ο Εβραίος δεν θα το έλεγε ποτέ, την λέξη που θα πω- υβρίζομεν, απιστούμε, λέμε ό,τι χειρότερο. Ο Εβραίος δεν θα ‘λεγε ποτέ την λέξη «ὑβρίζω». Αλλά θα έλεγε την λέξη «εὐλογῶ». Και έχει αντίθετο χαρακτήρα. «Τι», λέει, «έκανε αυτός ο άνθρωπος;». Τίθεται το ερώτημα στην Παλαιά Διαθήκη. -«Είναι ένοχος». -«Γιατί;». -«Ηὐλόγησε τον Θεόν». Θα έλεγε κανείς … «ηὐλόγησε»; Εννοεί: «ύβρισεν τον Θεόν». Μας θυμίζει, λοιπόν, τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή.  Ότι «χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν». Τίποτα δεν έχει γίνει απ’ ό,τι έχει γίνει. Και τον Παύλο που λέγει στην ίδια επιστολή: «Ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων». «Τον κατέστησε κληρονόμο όλων». Αλλά με την ανθρωπίνη φύση, το ξαναλέγω. «Δι' οὗ (:δια του Οποίου Υιού) καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν». Ο Πατήρ δημιουργεί δια του Υιού, τον χρόνον, τους αιώνας, ε; Εν Αγίω Πνεύματι. Το Πνεύμα το Άγιον συντηρεί την Δημιουργία. Και ο Θεός Λόγος τώρα την γην εθεμελίωσε, δηλαδή κατεσκεύασε, την κατέστησε εδραίαν, αμετακίνητον, κάτω από τους νόμους που ο Ίδιος έθεσε.

    Ποιοι «οὐρανοί»; «Καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί». Ποιοι «οὐρανοί»; Το σύμπαν όλο! Το στερέωμα. Ο έναστρος ουρανός. Η ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει. Δημιουργός, δηλαδή, του υλικού κόσμου όλου. Και είναι Αυτός που ενεφανίσθη εις την Καινήν Διαθήκην ως Ιησούς Χριστός. Είναι ο Εμμανουήλ του Ησαΐου. Μαζί μας ο Χριστός. Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός. Αυτός είναι. Και που είναι, θα λέγαμε, ένας Θεός Δημιουργός και των πνευμάτων και πάσης σαρκός. Και των ψυχών και των αγίων αγγέλων, των πάντων. Αφού Σεραφείμ Τον περιστοιχίζουν στον θρόνο Του, όπως βλέπει ο Ησαΐας. Χερουβίμ κρατούν τον θρόνον. Ποιον θρόνο; Του Υιού.

      Έτσι λοιπόν εδώ είναι Δημιουργός και των πνευμάτων και της ύλης. Βλέπετε πουθενά την διαρχία; Που έλεγαν οι φιλόσοφοι και μέχρι σήμερα το λένε, ότι υπάρχει διαρχία· ο Θεός του καλού και ο Θεός του κακού. Δεν υπάρχει διαρχία. Είναι ο Δημιουργός των πνευμάτων και πάσης σαρκός, όπως λέμε σε μία κηδεία σε μία ευχή. Η διαρχία προϋποθέτει πόλεμον και αντιθέσεις. Δεν υπάρχει πόλεμος ανάμεσα στην ύλη και στα πνεύματα. Έτσι ο Θεός Λόγος είναι Δημιουργός και του ουρανού και της γης, και των ορατών και των αοράτων. «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». «Ἐν ἀρχῇ». «Ἐποίησεν». Ναι. Δεν απέρρευσε η Δημιουργία. Ούτε είναι τμήμα της θεότητος. Αλλά εξωτερική προβολή του Θεού. «Ἐποίησεν». «Ἐποίησεν» που σημαίνει κτίσμα. Και όχι κάτι το άκτιστον. Ό,τι βλέπομε και ό,τι ακόμη δεν βλέπομε. Όπως και οι άγιοι άγγελοι. Και το σύμπαν είναι έργο των χειρών του Θεού Λόγου, δηλαδή της ενεργητικής δυνάμεως του Θεού, αλλά και της θαυμαστής επιμελείας Του. Δεν έρχεται σε αντίθεση με το «εἶπε, καὶ ἐγενήθησαν». Όχι. Κι εκείνο το άλλο που γράφει η Γραφή: «Λαβών χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον». Όχι. Είναι γενικός χαρακτηρισμός ότι τα πάντα είναι έργα των ιδικών Του χειρών. Ότι όλα προήλθαν από τον Θεό. Όχι από κάποιον άλλον.

     «Αὐτοὶ ἀπολοῦνται, Σὺ δὲ διαμένεις». Αυτό το «ἀπολοῦνται» τονίζεται σε αντίθεση με το «Σὺ δὲ διαμένεις». Δηλαδή αναλλοίωτος μένει ως ποιητής, ως Δημιουργός, όπως λέγει ο Ζιγαβηνός. Ακόμη το «ἀπολοῦνται», «χάνονται», δύναται να εννοηθεί ως επιστροφή στο μηδέν. Ή ακόμη και ως φθορά. Ή ως αλλαγή από του σχήματος που έχει κάτι. Ο Θεός δεν επιστρέφει τίποτα εις το μηδέν, παρότι τα πάντα εκ του μηδενός έκανε. Δεν επιστρέφει τίποτε. Αλλάζει, ξεκαινουργώνει, αλλά δεν γυρίζει πίσω εις το μηδέν απολύτως τίποτε. Δεν εκμηδενίζει. Ούτε ο διάβολος θα εκμηδενιστεί. Ούτε οι αμαρτωλοί. Τίποτα. Εδώ αυτοί οι στίχοι τονίζουν την αλλαγή του σχήματος και την ανακαίνισιν από την φθορά. Φθείρεται το σύμπαν; Αυτή η επιστήμη, αγαπητοί μου, μας το επιβεβαιώνει αυτό. Είναι ο γνωστός «θερμικός θάνατος του σύμπαντος». Όσοι έχετε λίγο κοιτάξει την Φυσική, θα το ξέρετε αυτό. Δηλαδή τι είναι ο «θερμικός θάνατος του σύμπαντος»; Η επί του αυτού επιπέδου ενέργεια του σύμπαντος. Η θάλασσα έχει τρομακτική ενέργεια, αλλά είναι επί του αυτού επιπέδου. Και δεν μπορεί να αποδοθεί. Αυτό, λοιπόν, λέγεται «θερμικός θάνατος του σύμπαντος».

     Αυτός ο αποκαλυπτικός λόγος, ότι το σύμπαν φθείρεται, πρέπει να κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ανασφάλεια: «Πού βρίσκομαι;». Πόσο θυμίζει εκείνο το «Οὐ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». «Γυρεύομε την μελλοντική». Αλλά και πόσο παρήγορο είναι για τον πιστό ότι ο Χριστός μένει στον αιώνα αναλλοίωτος. Εκείνος τα έκανε όλα αυτά. Αν εγώ είμαι εις τον Χριστόν, τι έχω να πάθω; «Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας». Και όταν λέμε Χριστός, υπονοούμε και την ανθρωπίνη φύση μαζί.

      Και ποια θα είναι η τύχη του σύμπαντος; Αυτού του σύμπαντος, ποια θα είναι η τύχη; Συνέχεια, σε εκείνο που σας διάβασα: «Καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται». «Όλα θα παλιώσουν», λέει, «σαν ιμάτιο. Εσύ, όμως, θα τα αλλάξεις, όπως το παλτό που γίνεται μέσα-έξω». Λυπάμαι, αγαπητοί μου, ο χρόνος είναι… πω, τρέχει ο χρόνος, είχα να σας πω μαρτυρίες από την Γραφή, πώς θα αλλάξει ο κόσμος. Αλλά δεν έχομε χρόνο. Λυπούμαι.

    Αγαπητοί. Αυτός είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός· που θα ζήσομε τα πάθη Του στο τέλος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν θα Τον βλέπομε κρεμάμενον επί του Σταυρού. Όταν θα ζούμε την αιματηρή Του πορεία μέσα στην Ιστορία. Διωκόμενοι και εμείς και θλιβόμενοι σαν σώμα Χριστού. Η γνώση μας του Ποιος όμως είναι ο Κύριος Ιησούς, είναι για μας μία μεγίστη παρηγορία. «Παραμυθία δὲ οὐ μικρά -λέγει ο Θεοφύλακτος- τοῖς ἐνταῦθα κακουμένοις πιστοῖς (:δεν είναι μικρή παρηγορία για μας που κατοικούμε εδώ στη γη και κακουχούμεθα)  τὸ γνῶναι (:το να γνωρίζομε) ὅτι οὐκ ἔσται οὕτω τὰ πράγματα, ἀλλὰ μεταβολὴν λήψεται (:όλα θα πάρουν μεταβολή τα πράγματα)».

    Αγαπητοί μου, ο Ίδιος ο Κύριος είπε: «Ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι -είπε στην Αποκάλυψη- οὔτε πένθος, οὔτε κραυγή, οὔτε πόνος, οὐκ ἔσται ἔτι. Ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον (:τὰ πρῶτα, το πρώτο σχήμα πέρασε). Καὶ εἶπε ὁ καθήμενος ἐπὶ τῷ θρόνῳ· ἰδού -λέει στην Αποκάλυψη- καινὰ ποιῶ πάντα». «Να, όλα τα κάνω καινούρια».

🔸711η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Περί ὁμοφροσύνης.

†. Φαίνεται, αγαπητοί μου, ότι η παραβολή εκείνη του Κυρίου, που αναφέρεται εις τον αγρόν με τα ζιζάνια, ότι θα βρίσκει πάντοτε μία πραγμάτωση μέσα εις την ιστορίαν της Εκκλησίας. Δεν άργησε, πλάι στον σπόρο του σιταριού που έπεσε στην Εκκλησία της Κορίνθου, να φυτρώσουν και τα ζιζάνια. Ο απόστολος Παύλος, μετά την ίδρυσιν της Εκκλησίας της Κορίνθου, που τόσο την ηγάπησε, αλλά και που τόσο τον ελύπησε, ευρισκόμενος εις την Έφεσον, μαθαίνει από τα παιδιά της Χλόης, μιας χριστιανής της Κορίνθου, ότι στην Κόρινθο συμβαίνουν διχοστασίες, συμβαίνουν έριδες. Και τι ήταν οι έριδες; Αυτοί οι εγωισμοί, οι οποίοι φαίνεται δέρνουν πάντα τους ανθρώπους, δεν ξέρω, ίσως ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνας, σε όλους τους τομείς της ζωής, σε όλους τους τομείς της ζωής. Στον επαγγελματικό τομέα, στον πολιτικό τομέα, στον κοινωνικό τομέα και εις τον θρησκευτικόν, δυστυχώς, τομέα.

Αυτό ακριβώς συνέβη στους Κορινθίους. Τι έγινε; Ποιος ξέρει τι ζιζάνια έσπειρε ο διάβολος μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, να θέλουν να «φανούν». Διότι ήσαν πρώτα στη ζωή τους βεβαίως οι άνθρωποι που εφαίνοντο κοινωνικά. Τώρα άλλαξαν τοποθέτηση. Τώρα γινήκαν Χριστιανοί. Τώρα πρέπει πάλι να «φαίνονται» καλά. Πρέπει να φαίνονται όμορφα. Πρέπει να φαίνονται ότι είναι σπουδαίοι. Πού όμως; Μέσα εις την Εκκλησία. Δεν αντελήφθησαν το πνεύμα του Ευαγγελίου. Δεν αντελήφθησαν ότι η ταπείνωσις και η αγάπη είναι εκείνη που πρέπει να επικρατεί μέσα εις την Εκκλησίαν.

Και άρχισαν οι φατρίες, τα κόμματα. Ξεσηκώθηκε κάποιος να λέγει ότι «ο Παύλος, ναι, είναι Απόστολος, αλλά ο λόγος του δεν είναι τόσο ωραίος όσο ωραίος είναι ο λόγος του Απολλώ, του μορφωμένου. Εκείνου ο οποίος είχε παιδεία, μόρφωση λάμπουσα, αστράπτουσα μόρφωση. Είχε έλθει από την Αλεξάνδρεια, ήτο πάρα πολύ μορφωμένος, ήταν ρήτωρ. Όταν λοιπόν ωμίλει, συνήρπαζε τα πλήθη. Καλός ο Παύλος, αλλά… πιο καλός είναι όμως ο Απολλώ». Μερικοί, αφού χωρίστηκαν οι Χριστιανοί εις τους οπαδούς του Παύλου –απόντος του Παύλου, αγαπητοί μου, και αγνοούντος του Παύλου· όπως αγνοούντος και του Απολλώ. Και οι δυο ήσαν απόντες!- Μερικοί έγιναν οπαδοί του Παύλου. Άλλοι έγιναν οπαδοί του Απολλώ. Κάποια τρίτη μερίδα έλεγαν ότι… «για σταθείτε, ούτε ο Απολλώ, ούτε ο Παύλος. Διότι πέρα και πάνω από όλους αυτούς, είναι ο κορυφαίος των Αποστόλων ο Πέτρος, ο Κηφάς». Κηφάς θα πει Πέτρος. «Εμείς λοιπόν θα ανήκομε εις τον Πέτρον». Κάποια τέταρτη μερίδα είπαν: «Μα τι θα πει του Παύλου, τι θα πει του Απολλώ, και τι θα πει του Πέτρου. Εμείς είμαστε του Χριστού. Τέταρτη μερίδα, λοιπόν. Εμείς είμαστε του Χριστού».

Τι θλιβερό φαινόμενο! Τι θλιβερό! Όταν πήγαν, λοιπόν, τα παιδιά της Χλόης εις την Έφεσον και ανήγγειλαν στον Απόστολο το κατάντημα των Χριστιανών των Κορινθίων, έπιασε και έγραψε, αγαπητοί μου, αυτήν την επιστολή και μάλιστα εκ προοιμίων εις το Α΄ κεφάλαιο αναφέρεται γι΄αυτό το θέμα, διότι ήταν θεμελιώδες, ήταν βασικό. Αν επί παραδείγματι, μες στην Εκκλησία υπήρχε μια ταραχή, μια διχοστασία, ένας φατριασμός, τι άλλο θα μπορούσε να θεμελιωθεί; Όταν απουσίαζε η αγάπη μέσα από την Εκκλησία, τι θα μπορούσε να βλαστήσει ως αρετή και ως προκοπή και αγιότητα;

Και πιάνει και τους γράφει: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ(:Σας παρακαλώ εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού), ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ(:όλοι να λέτε το ίδιο πράγμα, όλοι να έχετε την ίδια γνώμη. Όλοι να είσαστε ηνωμένοι με το αυτό πνεύμα και με την αυτήν γνώμη. Να μην υπάρχουν σε σας σχίσματα). Ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης (:Γιατί αυτό μου ειπώθηκε από τα παιδιά της Χλόης) ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι (:ότι υπάρχουν σε σας τσακωμοί, διαπληκτισμοί, διχοστασίες)».

     «Αλλά θα ‘θελα να σας ερωτήσω, ω Κορίνθιοι. Ποιος είναι ο Παύλος; Μήπως ο Παύλος σάς βάφτισε στο όνομά του; Μήπως ο Παύλος εσταυρώθηκε για σας; Τι είναι ο Παύλος;». Δεν αναφέρει τους άλλους. Αναφέρει τον εαυτόν του: «Εγώ ούτε στ’ όνομά μου κάποιον εβάφτισα. Δόξα τω Θεώ, ο Θεός με έστειλε να ευαγγελίζομαι να μην βαπτίζω, ώστε να μην υπάρξει η αφορμή να πει κάποιος ότι βαφτίζω στο δικό μου το όνομα. Ούτε στ’ όνομά μου βάφτισα κανέναν, ούτε ποτέ σκέφτηκα να πεθάνω για σας. Δεν πέθανα εγώ για σας. Ούτε σταυρώθηκα εγώ για σας. Ο Χριστός εσταυρώθηκε και πέθανε για σας».

Μια θλιβερή σελίδα είναι αυτή από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Είναι ένα φαινόμενο, αγαπητοί μου, το οποίον δυστυχώς δεν έχει λείψει ποτέ. Είναι τα ζιζάνια που σπάρθηκαν από τον κακόν άνθρωπο, που σας είπα, της παραβολής του Κυρίου, εν καιρώ νυκτός, πλάι στο σιτάρι του λόγου του Θεού, που έπεσε στο καλό χωράφι των καρδιών των πιστών. «Αγαθή προαίρεσις, όλα πολύ ωραία, πιστέψαμε στον Χριστό, αλλά έρχεται το ζιζάνιον της διχοστασίας, του εγωισμού. Εγώ να φανώ και όχι εσύ! Εγώ είμαι και όχι εσύ!».

Δεν πέρασαν πάρα πολύ λίγες δεκαετίες και πάλι εταράχθηκε, αγαπητοί μου, η Εκκλησία της Κορίνθου, με τέτοιες διχοστασίες. Φαίνεται ότι η επιστολή του Αποστόλου Παύλου έβαλε κάποια τάξη, αλλά ο εχθρός αγρυπνεί. Ο διάβολος δεν αγαπά την αγάπη, δεν αγαπά την ομοφροσύνη. Ήρθε πάλι να σπείρει την δική του την βοτάνη, όπως λέγει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Μόλις ελάχιστες δεκαετίες, αγαπητοί μου, επέρασαν και πάλι ξέσπασαν εις την Κόρινθον διχοστασίες, έριδες, τσακωμοί. Ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι  δεύτερος, ποιος αξίζει πιο πολύ κ.ο.κ.

Το έμαθε ο άγιος επίσκοπος Ρώμης, ο Κλήμης, αυτός ο αποστολικός Πατήρ. Και έγραψε στους Κορινθίους, κατ’ απομίμησιν του Αποστόλου Παύλου, πάλι προς Κορινθίους, δύο επιστολές. Και οι δυο του, αυτές, οι επιστολές του αγίου Κλήμεντος Ρώμης είναι γεμάτες από παραδείγματα, για να πείσει τους Κορινθίους να έχουν αγάπη και να μην μαλώνουν. Τους υπενθυμίζει… λέει: «Σας παρακαλώ, πάρτε την επιστολή του αποστόλου σας, του Παύλου και διαβάσατέ την. Εκ προοιμίων σας αναφέρει και σας λέγει ότι πρέπει να έχετε αγάπη, ότι δεν σταυρώθηκε ο Παύλος για σας, αλλά ο Χριστός. Και ότι εις τον Χριστόν οφείλομε τα πάντα». Είναι, αγαπητοί μου, αυτές οι του οι δυο επιστολές, περίφημες, του αγίου Κλήμεντος, όμως θα ήθελα να σας διάβαζα μία μικρή παράγραφο η οποία είναι πάρα πολύ ωραία και η οποία έρχεται να μας βοηθήσει κι εμάς.

Διότι εκείνο που θεραπεύει αυτές τις καταστάσεις είναι η ταπείνωσις και η αγάπη. Όταν πιστεύω μέσα στην ταπείνωσή μου, ότι δεν έχω να χάσω τίποτα… Ξέρετε, όταν σε κάποιον συστήσομε την ταπείνωση, νομίζει ότι αν την δείξει την ταπείνωση στο περιβάλλον του ότι θα χάσει πολλά, ότι θα εξαφανιστεί, ότι θα παραγκωνιστεί, ότι θα θαφτεί από κείνους οι οποίοι θα ήθελαν να είναι επιδειξίαι του εαυτού των. Γι’ αυτόν τον λόγο αυτό δεν το ανέχεται. Και σπεύδει να αποβάλει την συμβουλή, την παραίνεση της ταπεινοφροσύνης. Είναι θέμα βαθύτατα κατανοήσεως. Να καταλάβω ότι το πρόσωπό μου δεν χάνεται, όπως δεν χάνεται ούτε ένας κόκκος άμμου μέσα στο αχανές σύμπαν, γιατί είναι γνωστός ο κόκκος της άμμου εις τον Θεό. Πού το ξέρομε; Μας το εβεβαίωσε ο Κύριος. «Ένα σπουργίτι», λέει, «δεν είναι επιλελησμένο, δεν είναι ξεχασμένο στα μάτια του Θεού». Εγώ θα είμαι ξεχασμένος; Είναι θέμα βαθιάς κατανοήσεως ότι δεν παραγκωνίζομαι και δεν χάνομαι, εάν υποτεθεί ότι θα ταπεινώσω τον εαυτό μου.

Δύσκολο μάθημα αυτό. Είναι πολύ δύσκολο μάθημα. Αλλ΄ είναι, όπως σας είπα, να καταλάβω, να ‘ρθει η χάρις του Θεού να με φωτίσει. Κι εγώ να κατανοήσω. Ότι η ταπείνωσις είναι θεμελιώδες θέμα. Και όταν υπάρχει αυτή η ταπείνωσις μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων, μα Εκκλησία λέγεται αυτό, μα οικογένεια λέγεται, μα κοινωνία λέγεται, ό,τι θέλετε, ένα σύνολο ανθρώπων, τότε η ταπείνωσις διασώζει την ενότητα. Και η αγάπη έρχεται να δώσει τον τόνο της εις αυτήν την ομοφροσύνη. Η αγάπη. Πάντως προσέξτε. Αυτά τα δυο είναι εκείνα που συντρίβουν τον προσωπικό εγωισμό, διατηρούν την ενότητα, την ομοφροσύνη και αναδεικνύουν το αληθινό πρόσωπο, το κάθε πρόσωπο μέσα στην ομάδα. Εδώ είναι το μεγάλο θέμα: Οφείλεις να καταποντίσεις το πρόσωπό σου μέσα στην αφάνεια, με την αρετή της ταπεινώσεως και θα αναδύσει ο Χριστός την προσωπικότητά σου καινούρια μέσα στην ομάδα, μέσα στην κοινωνία και θα είναι μία προσωπικότης, η οποία θα προβάλλεται αλλά δεν θα την προβάλλεις εσύ, θα την προβάλλει ο Χριστός.

Πάρτε παράδειγμα τον απόστολο Παύλο. Εγκατέλειψε την προσωπικότητά του, την κατά κόσμον προσωπικότητά του. Την εγκατέλειψε. «Τὰ πάντα ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω». Και έγινε ο άνθρωπος του Χριστού, το κλωτσοσκούφι της Ιστορίας, το κλωτσοσκούφι της Μεσογείου έγινε ο Απόστολος Παύλος. Πού πήγαινε και δεν τρέχαν από πίσω να τον κυνηγήσουν; Πόσο ξύλο έφαγε; Τι ναυάγια υπέστη; Τι διωγμούς, τι πικρίες; Χάθηκε ο Παύλος; Υπέρ τον ήλιον λάμπει το πρόσωπό του. Γιατί; Γιατί εκείνος εβύθισε το πρόσωπό του και ο Χριστός ανέδυσε το πρόσωπο του Παύλου. Αυτό είναι ένα θέμα βαθιάς πίστεως και βαθιάς κατανοήσεως.

Aλλά ας δούμε ο άγιος Κλήμης Ρώμης, αγαπητοί μου, τι γράφει εις τους Κορινθίους: «Ὁ ἔχων ἀγάπην ἐν Χριστῷ ποιησάτω τὰ τοῦ Χριστοῦ παραγγέλματα. Τὸν δεσμὸν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τίς δύναται ἐξηγήσασθαι; Τὸ μεγαλεῖον τῆς καλλονῆς αὐτοῦ τίς ἀρκετὸς ἐξειπεῖν; Τὸ ὕψος, εἰς ὃ (:εις το οποίον)  ἀνάγει ἡ ἀγάπη, ἀνεκδιήγητόν ἐστιν. Ἀγάπη κολλᾷ ἡμᾶς τῷ Θεῷ -Τα λόγια του θυμίζουν λίγο την επιστολή του Αποστόλου Παύλου πάλι προς Κορινθίους Α΄ επιστολή στο 13^ο κεφάλαιο που μιλάει για την αγάπη- (:Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό)». Βέβαια. Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό. Η αγάπη μάς ενώνει με τον Θεό. Γιατί «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν». «Ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν, ἀγάπη πάντα ἀνέχεται (:η αγάπη όλα τα ανέχεται), πάντα μακροθυμεῖ (:όλα τα μακροθυμεί)· οὐδὲν βάναυσον ἐν ἀγάπῃ (:δεν υπάρχει τίποτε το βάναυσον εις την αγάπη)».

Θα ‘θελα να μείνω λίγο στο σημείο αυτό. Οι άνθρωποι, αγαπητοί μου, συμπεριφέρονται στους άλλους ανθρώπους, πάρα πολλές φορές, βαναύσως. Σημαίνει απουσία αγάπης. Σε έναν τομέα θα ‘θελα μόνον να μείνω. Στον τομέα της οικογενείας. Πολλές φορές ο σύζυγος ομιλεί βάναυσα εις την γυναίκα του και αντίστροφα, η γυναίκα ομιλεί βάναυσα εις τον άνδρα της. Αυτή η βαναυσότης είναι ένας βαρβαρισμός, είναι κάτι το χοντροκομμένο, κάτι που δείχνει όχι λεπτότητα και όχι πολιτισμό ψυχής. Τι είναι εκείνο το οποίον αφήνει περιθώρια ανάμεσα στους συζύγους να υπάρχει αυτή η βαναυσότης; Όταν βρίζει ο ένας τον άλλον, όταν δέρνει ο ένας τον άλλον, όταν, όταν, όταν… Όλα αυτά, προσέξτε, ύβρις ἔργῳ λόγῳ, ο ένας κατά του άλλου. Απουσία της αγάπης. Αν υπήρχε η αγάπη, δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να υπάρχει αυτή η βαναυσότης.

«Οὐδὲν ὑπερήφανον (:Στην αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το υπερήφανο)». Κάποτε μέσα στους συζύγους -παίρνω πάλι την οικογένεια- υπάρχει ένας ανταγωνισμός. Το πιστεύετε αυτό ότι είναι δυνατόν; Ακόμα κάτι που δεν θα το είχα φανταστεί, αλλά το γνώρισα όμως. Μπορείτε να φανταστείτε ότι μπορεί να υπάρχει ένας ανταγωνισμός μεταξύ της μητέρας και των παιδιών; Ή του πατέρα και των παιδιών; Ανταγωνισμός! Ότι εγώ ξέρω πιο πολλά από σένα. Η μητέρα να ανταγωνίζεται. Γιατί τα παιδιά να ανταγωνίζονται τους γονείς, ε, πάντα υπάρχει αυτή η υπερηφάνεια ότι «εγώ είμαι καλύτερος από σένα». Αλλά η μητέρα να ανταγωνίζεται τα παιδιά της; Ή ο πατέρας να ανταγωνίζεται τα παιδιά του και να λέγει ότι αυτός είναι σοφότερος, ότι ξέρει πιο πολλά, ότι είναι σπουδαιότερος, επιστήμων κ.λπ; Το φαντάζεσθε αυτό; Αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία μας, όταν υπάρχει αυτός ο ανταγωνισμός! Η αγάπη καταργεί αυτόν τον ανταγωνισμό. Γιατί καταργεί την υπερηφάνεια.

     «Ἀγάπη σχίσμα οὐκ ἔχει (:Στην αγάπη δεν μπορεί ποτέ στο έδαφός της να φυτρώσει το σπέρμα του διαβόλου, το σχίσμα)». Τι θα πει «σχίσμα»; Να είμαστε από δύο χωριά, που λέει η λαϊκή παροιμία. Πουθενά ποτέ. Αγαπητοί μου, το σχίσμα να το φοβόμαστε. Αν υπάρχει μέσα στην Εκκλησία το σχίσμα, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, ότι ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν το ξεπλένει. Αν γίνεις μάρτυς Χριστού, είσαι όμως εκείνος που συνετέλεσε σε ένα σχίσμα μέσα στην Εκκλησία, δεν σώζεσαι. Όχι μόνον δεν είσαι μάρτυς, αλλά ούτε καν σώζεσαι. Να προσέχομε το σχίσμα στις δουλειές μας, στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, στην οικογένεια. Να προσέχομε να μην συμβούν καταστάσεις που να δημιουργήσουν το σχίσμα. Κι αν καμία φορά δημιουργήθηκαν, τότε να σπεύδομε γρήγορα να συμφιλιωνόμεθα, για να μην αφήνομε περιθώρια για σχίσματα. Τσακώθηκαν δύο αδέλφια; Να τρέξουν να συμφιλιωθούν. Χρόνισε η κατάστασή τους; Ε, λοιπόν, αγαπητοί μου, εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν- πόσες φορές το έχω συναντήσει αυτό…-εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν και τα αδέλφια αυτά να μην αγαπηθούν. Και να μην πουν «καλημέρα». Και ακόμη να φθάνουν εις τον τάφον και να μη δέχονται, όταν τρίτοι απέξω τους λέγουν να αγαπήσουν και να μην μπορούν να αγαπήσουν. Γιατί; Εχρόνισε το σχίσμα!

«Ἀγάπη οὐ στασιάζει (:Η αγάπη δεν επαναστατεί)». Τι ωραία τα λέγει ο άγιος Κλήμης Ρώμης! Τι θα είχα να πω, αγαπητοί μου, για το θέμα: «Ἀγάπη οὐ στασιάζει»; Σήμερα μέσα στην κοινωνία,  μέσα στον κοινωνικό μας βίο, δεν υπάρχει παρά ο στασιασμός. Καθ’ οιονδήποτε τρόπον. Σε όλο το φάσμα υπάρχει ο στασιασμός. Οι μεν στρέφονται εναντίον των δε. Μέσα στην οικογένεια, μέσα στην πολιτεία, μέσα στις εργασίες μας, ανάμεσα στους εργαζομένους και στους εργοδότας, τους πολίτας και την πολιτεία, τα παιδιά και τους γονείς, τους καθηγητάς και τους μαθητάς. Παντού υπάρχει το πνεύμα του στασιασμού, της επαναστάσεως, της αντιδράσεως. Γιατί; Δηλωτικόν. Λείπει η αγάπη. Έφυγε η αγάπη από την κοινωνία μας, αγαπητοί μου, έφυγε η αγάπη. Και όταν φύγει η αγάπη, τότε βεβαίως θα υπάρχουν όλα αυτά τα δεινά.

«Ἀγάπη πάντα ποιεῖ ἐν ὁμονοίᾳ(:Όλα τα κάνει η αγάπη με ομόνοια) · ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐτελειώθησαν πάντες οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ· δίχα ἀγάπης οὐδὲν εὐάρεστόν ἐστιν τῷ Θεῷ(:Χωρίς την αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το ευάρεστο στον Θεό)». Θέλετε να το ιδείτε; Ο Κύριος είπε: «Πηγαίνεις στον ναό να προσφέρεις το δώρο σου. –Θα το λέγαμε σήμερα: ‘’Πηγαίνεις το πρόσφορό σου στον ναό’’- Εκεί θυμήθηκες ότι έχεις κάτι με τον αδελφό σου, τον συνάνθρωπό σου. Μην το δώσεις το δώρο σου εις τον ιερέα. Απίθωσέ το χάμω, πήγαινε, συμφιλιώσου και τότε γύρισε να προσφέρεις το δώρο σου». Το είπε ο Κύριος; Και τι τώρα σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αν προσφέρεις το δώρο σου και δεν έχεις συμφιλιωθεί, έχεις μέσα φατριαστικόν πνεύμα, έχεις μία κατάσταση διχοστασιακή, τότε δεν θα γίνει δεκτό το δώρο σου από τον Θεό.

Υπάρχει ένας στίχος στους Ψαλμούς, που λέγει το εξής και ίσως αν διαβάζετε το Ψαλτήρι, θα σας έχει κάνει εντύπωση. «Να μεταβληθεί η προσευχή τους σε κατάρα», λέει ο στίχος αυτός. Σας κάνει εντύπωση ότι μπορεί η προσευχή που κάνω, αντί να επισύρει την ευλογία και την ένωσή μου με τον Θεό, να επισύρει την κατάρα του Θεού; Είναι δυνατόν ποτέ; Είναι, αγαπητοί μου, δυνατόν. Όταν υπάρχει μέσα μου τέτοιου είδους πνεύμα. Όταν προσφέρω τα δώρα μου και έχω μέσα φατριαστικόν πνεύμα, τότε το δώρο που προσφέρω, αντί να δεχθώ την ευλογία το αντίδωρον, τότε δέχομαι αντίδωρον κατάρας και περιφρονήσεως και τιμωρίας εκ μέρους του Θεού.

«Ἐν ἀγάπῃ προσελάβετο ἡμᾶς ὁ δεσπότης· διὰ τὴν ἀγάπην, ἣν ἔσχεν πρὸς ἡμᾶς(:που είχε εις εμάς), τὸ αἷμα αὐτοῦ ἔδωκεν ὑπὲρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κύριος ἡμῶν ἐν θελήματι Θεοῦ, καὶ τὴν σάρκα ὑπὲρ τῆς σαρκὸς ἡμῶν καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Αυτά γράφει, αγαπητοί μου, ο άγιος Κλήμης Ρώμης εις τους Κορινθίους που διχοστασίαζαν, που εφατρίαζαν, που είχαν υπερηφάνεια και τσακωνόντουσαν μεταξύ τους και δεν είχαν ειρήνη. Παράλληλες εποχές. Παράλληλες εποχές. Πάντοτε τα ίδια συμβαίνουν. Πάντοτε οι ίδιοι άνθρωποι. Πάντοτε οι άνθρωποι που δεν έχουν το πνεύμα του Θεού. Μπαίνουν μες στην Εκκλησία, μπαίνουν μες στην ζωή, αλλά κουβαλάνε τον παλιό τους εαυτό, τον πεσμένο εαυτό τους κουβαλούν. Και τότε; Τότε γίνονται όργανα, χωρίς να το αντιληφθούν, του μισοκάλου διαβόλου.

Ας κατανοήσομε, αγαπητοί μου, αυτό το μεγάλο κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, για μια ομοφροσύνη σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Και στον τομέα της Εκκλησίας. Για να δούμε μέρες όμορφες, μέρες ειρήνης, μέρες χαράς και ευλογίας. Να δούμε πραγματικά να φυτρώνει ή καλύτερα να αναπτύσσεται το φυτόν της Εκκλησίας επάνω εις την γη και να είναι μια αληθινή χαρά Θεού.

113η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.