Δύο θαύματα μέ κοινόν σκοπόν: Τήν ἀνάδειξιν τοῦ θεανθρωπίνου Προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

†. Καθ’ όλην την διάρκεια, αγαπητοί μου, του Πεντηκοσταρίου, η Εκκλησία μας προβάλλει θαύματα των μαθητών του Κυρίου· δια να προβληθεί κυρίως ότι ο αναστάς Ιησούς είναι όντως Θεός. Διότι δεν θα σταματήσει η Εκκλησία στην Ανάσταση του Χριστού, αλλά θα προχωρήσει πέρα από το γεγονός της Αναστάσεως, στο να αναγνωρίσει εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού τον Ενανθρωπήσαντα Κύριον – Γιαχβέ - τον Κύριον, τον Γιαχβέ, τον Ενανθρωπήσαντα, τον Κύριον της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτός ενηνθρώπησε. Και ήρθε «καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Έτσι, δια του παμμεγίστου γεγονότος της Αναστάσεως, αλλά και των προβαλλομένων υπό των μαθητών επιτελουμένων θαυμάτων, αυτό επιδιώκεται. Έτσι, αγαπητοί μου, η υπόσχεσις του Κυρίου ότι οι μαθηταί Του θα εθαυματούργουν, ήδη πραγματοποιείται.

   Στη σημερινή αποστολική περικοπή, από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, ο ένας Ευαγγελιστής μας παρουσιάζει δύο θαύματα· τα οποία επετελέσθησαν υπό του Αποστόλου Πέτρου. Το ένα ήτο στην Λύδδα και ήτο η θεραπεία κάποιου παραλυτικού, ονόματι «Αἰνεύς». Το άλλο ήτο εις την Ιόππην και ήτο μία ανάστασις νεκράς γυναικός, της Ταβιθά, της Δορκάδος, όπως μεταφράζεται ελληνικά.

   Αλλά, ας δούμε, αγαπητοί μου, αυτά τα δύο θαύματα. Όταν ο Απόστολος Πέτρος εβγήκε μία περιοδεία ιεραποστολική εις τις γύρω πόλεις και χωριά, από τα Ιεροσόλυμα γύρω, έφθασε εις την Λύδδα. Εκεί υπήρχε ένας παράλυτος άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορούσε καθόλου, ούτε να κινήσει χέρια, ούτε πόδια, τίποτε απολύτως. Ήταν όπως ακριβώς ο παράλυτος, τον οποίον ο Κύριος εθεράπευσε εις την κολυμβήθραν της Βηθεσδά, όπως ακούσαμε σήμερα εις την ευαγγελικήν περικοπήν. Τον πλησιάζει ο απόστολος Πέτρος και του λέγει: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός (:Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς)». «Αυτός που γνωρίσαμε. Αυτός που ήρθε και περπάτησε πάνω στη γη. Αυτόν που οι συμπατριώτες μας είδαν. Αυτόν που εσταύρωσαν οι συμπατριώται μας. Και τον Οποίον απηρνήθησαν ως Χριστόν, ως Μεσσίαν. Τώρα Αυτός σε ἰᾶται. Δεν πέθανε. Δεν είναι στον Άδη εγκατελελειμένος. Είναι ο Κύριος του ουρανού. Αυτός, λοιπόν, τώρα έρχεται και σε θεραπεύει. Αἰνέα, Ἰησοῦς ἰᾶταί σε ὁ Χριστός. Σε θεραπεύει ο Ιησούς ο Χριστός». Βλέπετε, παρακαλώ, πόσο έντονα προβάλλεται το όνομα του Ιησού Χριστού; Που σημαίνει παντού, πάντοτε, κάθε μας κίνησις, κάθε μας πράξις, κάθε μας ομολογία πρέπει να είναι δόξα και προβολή του αγίου ονόματος του Χριστού.

   Αλλά πράγματι, μόλις είπε αυτό ο Απόστολος Πέτρος, ο Αινέας σηκώθηκε επάνω γερός και δυνατός. Θα έλεγε κανείς: «Και ποιος θα ήταν ο σκοπός που επετέλεσε το θαύμα ο Απόστολος Πέτρος;». Υπάρχουν πολλοί σκοποί σε ένα θαύμα, πάρα πολλοί σκοποί. Υπάρχουν εγγύς και μακρινοί σκοποί. Πρόχειροι, σύντομοι, επίκαιροι, αλλά και αιώνιοι σκοποί.

   Ας δούμε δυο τρεις απ’ αυτούς. Πρώτα πρώτα, αγαπητοί μου, θεραπεύει έναν άνθρωπο. Είναι ακριβώς αυτό που κάνομε κι εμείς, όταν θέλομε να γίνομε καλά και πάμε στον γιατρό. Διότι το να είναι κανείς άρρωστος δεν είναι ευχάριστο πράγμα. Είναι η επιθυμία να κάνομε τον άλλον άνθρωπο ευτυχισμένο. Ακούσατέ το. Ευτυχισμένο. Άραγε να είχε συνείδηση ο γιατρός, όταν νοσηλεύει έναν ασθενή, ότι καθιστά τον ασθενή αυτόν καλά; Κάνοντάς τον ευτυχισμένο, γιατί ήταν δυστυχισμένος με το να είναι άρρωστος; Αλλά είπα: «γιατρός».

   Αγαπητοί μου, ο καθένας από μας μπορεί να κάνει τον άλλον ευτυχισμένον με οποιονδήποτε τρόπο. Με οποιονδήποτε τρόπο ευτυχισμένο. Πώς μπορεί να γίνει; Να, απλούστατα. Με την πιο μικρή εξυπηρέτηση που θα δείξεις και θα κάνεις στον άλλον, τον καθιστάς τον άλλον ευτυχισμένο. Διότι τι νομίζετε ότι είναι η ευτυχία; Όταν κανείς ικανοποιήσει εκείνο που επιθυμεί. Τουλάχιστον η γηίνη ευτυχία, επάνω εδώ στη γη. Όταν κάποιον άνθρωπο που πεινά, του δώσεις να φάει, τον κάνεις ευτυχισμένο. Έναν άνθρωπο ο οποίος κρυώνει και τον ντύνεις και δεν κρυώνει πια, αλλά ζεσταίνεται, τον κάνεις ευτυχισμένο. Και ούτω καθεξής. Έτσι, δεν είναι δύσκολο να κάνομε τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Αλλά αυτός είναι ένας σκοπός του θαύματος. Να γίνει ευτυχισμένος ένας άνθρωπος.

    Δεύτερος σκοπός του θαύματος είναι να δειχθεί ότι ο άνθρωπος είναι μία ολοκληρία, που πρέπει σαν ολόκληρος άνθρωπος να μην έχει κάτι που τον εμποδίζει στο να αποδεχθεί να ακούσει, να βιώσει τον λόγο του Θεού. Εάν είμαι κουφός, πώς να ακούσω τον λόγο του Θεού; Εάν είμαι παράλυτος, πώς θα πάω στην Εκκλησία; Εάν είμαι ο άνθρωπος που έχω διαρκείς πόνους και στρέφομαι πάντα διαρκώς στον εαυτό μου, πώς θα προσευχηθώ;

    Τρίτον: Ο Θεός κάνει καλά τον άνθρωπο δια των θαυμάτων, για να φανεί ποιος θα είναι ο άνθρωπος στη Βασιλεία του Θεού. Δεν θα υστερεί σε τίποτα. Εδώ, αγαπητοί μου, περνάμε την πρώτη φάση της Βασιλείας του Θεού. Ώστε εκεί, εις την οριστικήν μας θέση της Βασιλείας του Θεού, στην αιωνία Βασιλεία του Θεού, δεν θα υπάρχει πια ούτε κραυγή, ούτε πόνος, ούτε αρρώστια, ούτε ανάγκες, ούτε θάνατος. Δεν θα υπάρχει τίποτα απ’ όλα αυτά.

   Αλλά ο κύριος σκοπός είναι κάπου αλλού. Σε δυο τομείς ο κύριος σκοπός. Ακούσατε. Να επιστραφούμε εις Κύριον Ιησούν Χριστόν. Λέγει σαφώς εδώ, ότι όταν έγινε το θαύμα της θεραπείας του Αινέα, «ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον όσοι ήκουσαν το θαύμα». «Ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον». Σπουδαίο αυτό. Η σωτηρία. Ένας έγινε καλά στα πόδια και στα χέρια και οι άλλοι γινήκανε καλά στα χέρια και στα πόδια της ψυχής. Επέστρεψαν εις τον Κύριον. «Επιστρέφω» θα πει «γυρίζω την πλάτη μου και πάω πίσω». Αλλά γυρίζω και περπατώ με τα πόδια μου. Ποια πόδια; Και πλάτη γύρισα και στρέφομαι να πάω πού; Είχα γυρίσει κάποτε την πλάτη μου στον Χριστόν. Με την άρνησή μου, με την απιστία μου, με την αμαρτία μου. Τώρα γυρίζω και Τον βλέπω. Δεύτερον, περπατώ. Ναι, γιατί ήμουνα μακριά από το θέλημά Του. Τώρα, όμως, περπατώ με τα πόδια της ψυχής μου. Ήταν πρώτα παράλυτα. Τώρα είναι υγιή. Και γυρίζω πίσω. Αυτό θα πει «επιστρέφω επί τον Κύριον».

   Και το άλλο είναι η δόξα του Θεού. Δοξάζεται ο Θεός. Δοξάζεται ο Θεός, αγαπητοί μου. Και ο Θεός δεν προσθέτει δόξαν όταν εμείς Τον δοξάζομε. Όπως και δεν αφαιρείται δόξα, όταν εμείς δεν Τον δοξάζομε ή Τον δυσφημούμε. Όταν δοξάζομε τον Θεό βεβαίως είναι κάτι που ο Θεός το θέλει, γιατί θα ήθελε παν ό,τι δημιουργεί να ζει στην δική Του την μακαριότητα. Γι’ αυτό δοξάζουμε τον Θεό. Και γι'αυτό θέλει ο Θεός να Τον δοξάσομε. Για να μπούμε στη μακαριότητά Του. Δηλαδή πάλι να μας ευεργετήσει.

   Αυτό ήτο το πρώτο θαύμα. Το δεύτερο θαύμα ήταν η ανάστασις της Ταβιθά, της Δορκάδος, στην πόλη Ιόππη. Έμαθαν οι Χριστιανοί, όταν ο Απόστολος Πέτρος ήταν εις την Λύδδα, ότι βρίσκεται εκεί.  Έτυχε τις ημέρες εκείνες να αρρωστήσει αυτή η θαυμάσια γυναίκα, η Δορκάδα και να πεθάνει. Και ‘στείλαν δυο ανθρώπους να καλέσουν τον Απόστολο Πέτρο να ‘ρθει γρήγορα. Είχαν την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει. Τι άλλο μπορούσε να γίνει σε έναν νεκρό άνθρωπο; Τι άλλο παρά η ανάστασις.

   Αλλά πριν, όμως, δούμε το θαύμα, ας δούμε με μια ματιά, αυτή την θαυμάσια, όπως σας είπα, γυναίκα, την Δορκάδα. Ήταν… ποιος ξέρει τι ηλικίας γυναίκα ήταν; Μάλλον μεγάλης ηλικίας θα ήταν. Μεσήλιξ θα ήταν. Ίσως και ηλικιωμένη γυναίκα να ήταν. Δεν εμφανίζεται να έχει συγγενείς. Χήρα άραγε ήταν; Άγαμος ήταν; Μοιάζει να έμενε μόνη της. Η γυναίκα αυτή είχε δύο σπουδαία χαρακτηριστικά. Ήτο μαθήτρια του Χριστού. Μαθήτρια. «Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά…». Μαθήτρια. Ας ήμουν μαθητής του Χριστού, όχι με την ειδική σημασία των δώδεκα μαθητών, αλλά με την γενική σημασία, να μαθητεύσω στα πόδια του Χριστού και να ανήκω στον Χριστό, ας ήμουν μαθητής του Χριστού και τι άλλο θα ήθελα; Τι άλλο θα ήθελα; Αλλά να είμαι σωστός μαθητής του Χριστού, γνήσιος μαθητής του Χριστού. Αυτή, λοιπόν, η γυναίκα ήτο μαθήτρια. Τι ωραίος τίτλος! Ωραίος τίτλος! Ωραίος τίτλος δεν είναι να είσαι δάσκαλος. Να είσαι μαθητής! Μαθητής του Χριστού!

   Το δεύτερο χαρακτηριστικό της, που με δύο πινελιές διαζωγραφεί την προσωπικότητά της. «Αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει». «Ήταν γεμάτη από αγαθά έργα και ελεημοσύνες». Κάνει μία διάκριση της ελεημοσύνης από τα αγαθά έργα. Ποια είναι τα αγαθά έργα; Αγαθά έργα είναι καθετί που θα βοηθήσω τον άλλον, θα τον διευκολύνω με κάθε τρόπο στην ζωή του αυτή. Με κάθε τρόπο. Αλλά κι ακόμα αγαθά έργα είναι παν ό,τι θα κάνω που θα είναι αρετή. Αγαθά έργα είναι παν ό,τι θα κάνω που θα δοξάζεται ο Θεός. Η ελεημοσύνη τι είναι; Όταν «ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον». Βέβαια, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σ΄ αυτά, δεν υπάρχει. Αλλά το διακρίνομε για μια στιγμή.

   Τι θα πει «κάνω ελεημοσύνη μετά του πλησίον, ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον»; Τον βοηθάω με κάθε τρόπο να γίνει ευτυχισμένος. Είτε ακόμη από την πλευρά την υλική, είτε και από την πνευματική. Προπαντός από την πνευματική. Όταν σε κάποιον άνθρωπο του δείξω τον δρόμο, τον πνευματικό δρόμο, δεν τον κάνω ευτυχισμένο; Δεν ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ; Όπως και όταν του δώσω ένα ποτήρι νερό ή κάποια χρήματα ή κάποια ρούχα να ντυθεί όταν είναι γυμνός. «Ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον». Αλλά προσέξτε. Εδώ αυτή η Δορκάς έκανε ελεημοσύνες με την κυρία σημασία της λέξεως. Δηλαδή, θα λέγαμε, με την στενή σημασία. Ποια; Έκανε ελεημοσύνες δίνοντας υλικά πράγματα στους γύρω της. Σαφώς λέγει ότι έφτιαχνε χιτώνες και ιμάτια -ρούχα δηλαδή- και τα μοίραζε στις χήρες γυναίκες και στα ορφανά. Γι'αυτό, οι χήρες γυναίκες και τα ορφανά κλαίνε και οδύρονται. Κι όταν ο Απόστολος Πέτρος έρχεται στην Ιόππη επιδεικνύουν οι χήρες γυναίκες και τα ορφανά τα ρούχα που τους έκανε η Δορκάδα. Και του έλεγαν: «Το βλέπεις, άγιε του Θεού, αυτό; Η Δορκάδα μού το έραψε με τα χέρια της. Το βλέπεις, απόστολε του Θεού, ετούτο; Η Δορκάδα μάς το χάρισε, από τα χρήματά της». Ήταν γεμάτη από ελεημοσύνες.

   Τι ωραία που είναι η ψυχή, όταν έτσι κινείται; Ειδικότερα, τι ωραία που είναι η γυναίκα, τι ωραία που είναι η γυναίκα, όταν είναι πλήρης αγαθών πράξεων, αγαθών έργων και ελεημοσυνών! Όταν δεν κοιτάζει μόνον τον εαυτόν της, την άνεσή της, αλλά και την ευτυχία του άλλου. Του οποιουδήποτε άλλου. Του ανθρώπου. Πολύ παραπάνω, του Χριστιανού. Πόσο ωραία είναι αυτή η γυναίκα! Δεν είναι, αγαπητοί μου, τα κοσμήματα, δεν είναι τα καλλυντικά, δεν είναι το ντύσιμο, δεν είναι η εμφάνισις. Αλλ’ είναι, αλλ’ είναι ο τρόπος με τον οποίον κοσμεί μια γυναίκα τον εαυτόν της. Και αυτή η κόσμησις είναι η αρετή και τα έργα τα αγαθά. Γι΄ αυτήν την γυναίκα παρακαλάει ένας ολόκληρος λαός, να δώσει έλεος ο Θεός. Είδατε; Έχεις συγγενείς; Έχεις παιδιά; Έχεις πλούτο; Έδωσες τα κτήματά σου και τα χρήματά σου στα παιδιά σου; Τα έκανες πλούσια; Αρρώστησες; Παρακαλάνε να πεθάνεις γρήγορα να βγεις από τη γωνιά σου, γιατί δεν μπορούν πια να σε υποφέρουν. Είσαι γεμάτος ευεργεσίες στον κόσμο; Όποιος και να’ σαι, όποιος και να ‘σαι, σε κρατούν στα χέρια οι άνθρωποι·  όχι οι συγγενείς σου μόνο. Αλλά και όλος ο λαός, όλος ο κόσμος. Αρκεί τα έργα που έκανες να είναι «ἐν Θεῷ ἠργασμένα». Βλέπετε την διαφορά;

   Θέλετε, λοιπόν, να μας προσέχουν οι άνθρωποι; Θέλετε να μας τιμούν; Να γίνομε υπηρέται των. Να τους διακονούμε. Να τους διακονούμε με κάθε τρόπο! Τότε κι αυτοί θα μας διακονήσουν, όταν έχομε ανάγκη. Και θα μας τιμήσουν. Και τρέχουν τώρα οι άνθρωποι, όχι οι συγγενείς της γυναικός. Ίσως δεν είχε, όπως σας είπα. Τρέχουν οι άνθρωποι, να την αναστήσει ο Θεός. Και πράγματι, αγαπητοί μου, ο απόστολος Πέτρος την ανέστησε! Ήταν ένα θαύμα καταπληκτικό!

   Ο σκοπός, πάλι, ποιος είναι εδώ; Το διαβάζουμε αγαπητοί μου, πάλι. Και λέγει ότι: «Θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο ὁ ἀπόστολος Πέτρος». Και όταν ανεστήθη και την παρουσίασε την Δορκάδα εις τον λαόν, «πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον». Να ‘το πάλι. Επίστευσαν εις τον Κύριον. Ποιος ο σκοπός του θαύματος; Να επιστρέψουν εις τον Θεόν. Να πιστέψουν εις τον Ιησούν Χριστόν. Συγκεκριμένα εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού.

   Θα ήθελα, όμως, και κάτι άλλο να σας έλεγα εν προκειμένω. Είναι το εξής: Γιατί ο Θεός επέτρεψε να αναστηθεί η Ταβιθά, η Δορκάς; Είναι μία ωραία εικόνα, ότι εκείνοι οι οποίοι είναι πλήρεις ελεημοσυνών και έργων αγαθών, θα αναστηθούν εις ανάστασιν ζωής. Δηλαδή αυτή επανήλθε εις την ζωήν. Είναι μία εικόνα. Είσαι γεμάτος από αρετή; Θα αναστηθείς εις ζωήν αιώνιον. Δεν είσαι; Έχεις αμαρτίες; Μένεις αμετανόητος; Τότε πάλι θα αναστηθείς. Αλλά όχι εις ανάστασιν ζωής. Αλλά εις ανάστασιν κρίσεως και καταδίκης και κολάσεως. Ω, αγαπητοί μου! Ας αγωνιστούμε με κάθε τρόπο, ας αγωνιστούμε να ανορθώσομε τον εαυτό μας τον παραλελυμένον από την ακηδία· την βαριά, αυτήν, αρρώστια της ψυχής, την ακηδία· που πάσχομε όλοι, λίγο ή πολύ. Όλοι πάσχομε από αυτήν την ακηδία· που δεν κουνάμε τα χέρια μας και τα πόδια μας, για να γυρίσουμε στον Χριστόν. Βαφτιστήκαμε στ’ όνομά Του. Μελετάμε τον λόγο του Θεού. Πάμε στην Εκκλησία. Δεν αποφασίζομε να κάνομε ένα βήμα επιστροφής πίσω στον Χριστόν. Δεν αποφασίζουμε. Μένομε εκεί. Καρφωμένοι. Σε μία κατάσταση χλιαρή.

   Γι'αυτό και μας παραγγέλλει ο λόγος του Θεού, δια γραφίδος αποστόλου Παύλου εις την προς Εβραίους επιστολήν: «Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε (:τα παράλυτα χέρια και τα παράλυτα πόδια ανορθώσατέ τα. -Ποια πόδια; Και ποια χέρια; Της ψυχής τα χέρια και τα πόδια. Στο να κινήσεις, αδελφέ μου, να κάνεις πράξεις αγάπης, πράξεις αρετής, ελεημοσύνης, αγιότητος πράξεις) καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιήσατε τοῖς ποσὶν ὑμῶν (: δρόμους που τα πόδια σας να περπατούν σωστούς), ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον (:αν μείνεις κουτσός, τότε θα κουτσαθείς πιο πολύ. Μάλλον πρέπει να θεραπευθεί)».

   Αν μείνομε, αγαπητοί μου, σε αυτήν την παράλυσιν που έχομε ,τότε αύριο θα είμαστε πιο παράλυτοι. Αύριο θα είμαστε πιο ανίκανοι. Γιατί στο κακό προστίθεται κακό. Μην το ξεχνούμε ποτέ αυτό. Αν μένεις στο κακό, αύριο θα είσαι πιο κακός. Όπως, και αν μένεις στο καλό, αύριο θα είσαι πιο καλός. Δεν λέγει, παρακαλώ, το βιβλίον της «Αποκαλύψεως»: «ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι»; Υπάρχει πρόσθεση και στο καλό και στο κακό. Όσο, λοιπόν, ακούμε και έχομε την δυνατότητα να σηκωθούμε, να παρακαλέσομε τον Θεό να μας βοηθήσει τα παραλυμένα γόνατά μας και τα παραλυμένα χέρια μας, της ψυχής αυτά, να τα κινήσει ο Θεός. Να τα κινήσει σε έργα αρετής και αγιότητος. Και να επιστρέψομε πίσω κάνοντας δρόμους ίσιους επιστροφής στον Θεό. Αυτό το θαύμα που θα γίνει στον καθένα μας όταν ανορθωθούμε και γυρίσομε στον Θεό είναι, αγαπητοί μου, πιο μεγάλο από το θαύμα που σηκώθηκε στα πόδια του ο Αινέας. Αυτό το θαύμα είναι πιο μεγάλο από την ανάσταση της Ταβιθά, που την ανέστησε ο Πέτρος, για να ξανασυνεχίσει την αγαθοεργό ζωή της. Είναι ένα θαύμα που μας οδηγεί εις αυτήν την Βασιλεία του Θεού.

🔸100η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, τετάρτη Κυριακή από του Πάσχα, η Εκκλησία μας προβάλλει ένα εκπληκτικό θαύμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πρόκειται για την θεραπεία ενός παραλύτου ανδρός, που κατέκειτο παράλυτος 38 ολόκληρα χρόνια. Φαίνεται από την όλη διήγηση ότι δεν είχε συγγενείς. Είχαν πεθάνει προ πολλού φαίνεται. Και ήταν αποριγμένος σε μιαν άκρη της «προβατικής κολυμβήθρας», όπως μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης.

   Η «προβατική κολυμβήθρα» ήταν μία δεξαμενή ύδατος κοντά στην πύλη του τείχους, η οποία πύλη ελέγετο «προβατική». Πιθανώς από εκεί εισήρχοντο και εξήρχοντο ποίμνια. Εκεί ο Θεός είχε δώσει μια χάρη: Όποιος, από τους κατακειμένους ασθενείς, οποιαδήποτε αρρώστια και αν είχαν, μπορούσαν, αν έμπαιναν στο νερό της δεξαμενής, ύστερα από μια ταραχή που εγίνετο από άγγελον Κυρίου - αοράτως εγίνετο η ταραχή, όμως ήταν ορατή - εκείνος που πρώτος θα έμπαινε μέσα εις το νερό αυτό, που εταράσσετο κατά καιρούς, εγίνετο υγιής.

   Ήταν μία χάρις αυτό. Ήταν μία ευεργεσία από τον ουρανό για τον λαό. Αλλά μία ευεργεσία εξαιρετικά περιορισμένη. Βρέθηκε κάποτε εκεί ο Κύριος. Και πλησιάζει αυτόν τον άνδρα που ήταν 38 χρόνια παράλυτος, κατακείμενος, σε μία άκρη εκεί, των στοών, που υπήρχαν και τον ερωτά: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;(:Θέλεις να γίνεις καλά;)». Κι εκείνος απήντησε, εννοώντας φυσικά την περίπτωση την συνήθη, που κι εκείνος ανέμενε εκεί 38 ολόκληρα χρόνια. «Κύριε –του λέγει-, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω (: δεν έχω άνθρωπο) ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν (: ώστε όταν ταραχθεί το νερό, να με ρίξει μέσα στη δεξαμενή)· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει (:ενώ πηγαίνω –συρόμενος προφανώς- κάποιος άλλος με προλαβαίνει και πέφτει αυτός στη δεξαμενή και γίνεται καλά)». Και τότε ο Κύριος τού λέγει: «Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράββατόν σου καὶ περιπάτει· καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος». «’’Σήκω’’», του λέγει, «’’πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα’’. Και αμέσως εκείνος ο παράλυτος έγινε καλά, υγιής».

    Αυτή η ενέργεια του Κυρίου μας, αγαπητοί μου, σε κάθε σημείο της, είναι και μια αποκάλυψις. Αλλά να μείνομε εμείς μόνο σε ένα σημείο: Εκείνο που ο παράλυτος απήντησε εις τον Κύριον, δικαιολογώντας γιατί μέχρι τότε δεν κατάφερε να θεραπευτεί, επειδή δεν είχε άνθρωπο να τον βοηθήσει. Θα μείνομε σ’ αυτό το σημείο.

    «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». «Άνθρωπο δεν έχω», είπε ο άρρωστος άνθρωπος. Είναι μία συνήθης έκφρασις, που, όμως, την στιγμή εκείνη… πόσες φορές το λέμε, «δεν έχω έναν άνθρωπο να με βοηθήσει», αλλά που την στιγμή εκείνη θα μπορούσε αυτή η φράσις να περικλείσει ένα βάθος. Και αυτό το βάθος θα προσπαθήσομε, αγαπητοί μου, κάπως να το προσεγγίσομε.

    Τι είναι ο άνθρωπος που αναζητάται από τον συνάνθρωπο; «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει». Τι είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος που αναζητάται από τον συνάνθρωπον; Κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Και οι  εικόνες του Θεού έχουν μία ταυτότητα. Και συνεπώς, μία μορφή κοινωνίας. Εγώ είμαι μία εικόνα του Θεού. Εσύ, εσύ, εσύ, ο καθένας είναι μία εικόνα του Θεού. Αφού, λοιπόν, ο καθένας είναι μία εικόνα του Θεού, προφανώς, αφού είναι μία εικόνα του Θεού, προφανώς έχομε μεταξύ μας οι άνθρωποι μια ταυτότητα. Τι ταυτότητα; Μια ταυτότητα μορφής κοινωνίας. Προσέξατέ το, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό.

    Όμως, μετά την πτώσιν των πρωτοπλάστων, το «κατ’ εικόνα» στον κάθε άνθρωπο έσπασε τη σχέση του με το «κατ’ εικόνα» του άλλου ανθρώπου. Δηλαδή έσπασε αυτή η ταυτότητα. Έσπασε το φαινόμενον της κοινωνικότητος, που έτσι το ήθελε ο Θεός να είναι, ηνωμένον. Αυτό έσπασε. Και η συνέπεια είναι πια να λέγει ο άνθρωπος: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ο κάθε άνθρωπος το λέγει αυτό: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει, να με καταλάβει». Έτσι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, απομονώθηκε. Πού έφθασε, όμως, ο άνθρωπος με αυτή του την απομόνωση; Να γίνει αδιάφορος. «Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις. Δεν με ενδιαφέρει σε ποια κατάσταση βρίσκεσαι. Δεν με ενδιαφέρει τι ζητάς».

    Αλλά τι είναι, αλήθεια, αυτός ο σπασμένος, ο μεταπτωτικός άνθρωπος; Λέγει ένα παλιό βιβλίο, η επιστολή του Βαρνάβα: «Τι είναι ο άνθρωπος; Ἄνθρωπος γῆ ἐστὶν πάσχουσα». «Ο άνθρωπος», λέγει, «είναι γη που πάσχει. Διότι από τη γη έγινε, από το χώμα έγινε, από την ύλην την νεκράν έγινε. Κι έδωσε ο Θεός ζωή. Αλλά αυτή η ύλη τώρα είναι πάσχουσα, πάσχει». Αυτό το κοινωνικό σπάσιμο έρχεται τώρα να ελέγξει ο Κύριος, όταν αναφέρεται στην Κρίση, την τελική Κρίση, και λέγει: «Ἀσθενὴς ἤμην καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με». «Ήμουν άρρωστος και δεν με επισκεφθήκατε». Αυτό ακριβώς το σπάσιμο της κοινωνικότητος ελέγχει ο Κύριος. Και αποτελεί βασικό στοιχείο κατά την Κρίση ως κατηγορητήριο κατά των ανθρώπων.

    Μετά την πτώση ο άνθρωπος γίνεται ατομιστής, γίνεται εγωπαθής. Όλοι οι πόλεμοι και όλες οι ακαταστασίες ξεκινούν απ’ αυτήν την εγωπάθεια. Και φυσικά ο εγωπαθής δεν μπορεί να είναι, πώς μπορεί να είναι πνευματικός άνθρωπος; Έτσι, με μελαγχολία αναφωνεί, αγαπητοί μου, ο Ψαλμωδός και λέγει: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλειπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων». «Σώσε με, Κύριε, γιατί έχει εκλείψει ο σωστός άνθρωπος, ο ὅσιος, και ὠλιγώθησαν, έγιναν λίγες οι αλήθειες από τους υιούς των ανθρώπων». Οι άνθρωποι ξέφυγαν. Και μέσα σε μία απουσία «ὁσίων», όπως βλέπομε στην αναφώνηση αυτή του Ψαλμωδού, αναφωνεί ο άνθρωπος τι; Στον Θεό. Τι; Να τον σώσει. Γιατί; Γιατί όταν πια κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, όταν κανείς πια δεν μπορεί να σώσει, ποιος είναι Εκείνος που μόνος πια απέμεινε για να σώσει; Ποιος άλλος από τον Θεό.

   Έτσι, σήμερα, μπορούμε να μιλάμε για μία αντιφατική έννοια, γιατί αντιφατικό είναι, της ερημίας των πόλεων. Όσο πολυπληθέστερες είναι οι πόλεις, όσο πιο πυκνοκατοικημένες είναι σήμερα οι πόλεις, τόσο πιο πολύ χαρακτηρίζονται ως έρημοι. Ένα χωριό με 500 και 1000 ανθρώπους, δεν είναι ερημιά. Ο ένας ξέρει τον άλλον. Και άμα φωνάξεις, θα τρέξουν. Στην πόλη, πέφτεις κάτω στο πεζοδρόμιο και κανείς δεν σε σηκώνει, κανείς δεν τρέχει να σε βοηθήσει. Περνούν, βλέπουν και φεύγουν. Στις πολυκατοικίες ζουν οι άνθρωποι αλλοτριωμένοι μεταξύ των. Έτσι που πραγματικά έχομε το φαινόμενον της ερημίας των πόλεων. Προσκρούομε στο πεζοδρόμιο ο ένας με τον άλλον! Σκουντουφλά ο ένας άνθρωπος στον άλλον και, όμως, είμεθα τόσο αλλοτριωμένοι μέσα σε αυτό το μεγάλο πλήθος των ανθρώπων.

   Κι όμως ο Θεός, όταν έπλασε τον άνθρωπον, είπε: «Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον (: Δεν είναι καλό, ο άνθρωπος να είναι μόνος του)· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ’ αὐτόν (: Να δημιουργήσομε εις αυτόν –ομιλεί Αυτή η Αγία Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, στη δημιουργία του ανθρώπου, γι'αυτό ο πληθυντικός- ποιήσωμεν εις αυτόν, τον άνθρωπον, τον Αδάμ, τον πρώτον -μόνος ήτο- να του δώσομε βοηθὸν κατ’ αὐτόν - ο τόνος πέφτει σε αυτό το «κατ’ αὐτόν». «Κατ’ αὐτόν» θα πει: - «που να είναι όμοιος»)». Να μην του δώσουμε ένα σκυλάκι. Να μην του δώσομε ένα καναρίνι. Να μην του δώσομε μία γλάστρα βασιλικού. Να μην του δώσομε ένα τριαντάφυλλο, μία τριανταφυλλιά ή μία ρίζα πανσέ που μοιάζει σαν προσωπάκι, να του κάνει συντροφιά. Θα του δώσομε βοηθόν που να είναι όμοιος με αυτόν. Δηλαδή, άνθρωπος. Δηλαδή, άνθρωπος.

   Αυτό έχει, αγαπητοί μου, μια ξεχωριστή σημασία. Γι'αυτό ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς λέγει: «Κοινὸν καὶ τοὔνομα ἀνδράσιν καὶ γυναιξίν, ὁ ἄνθρωπος». Λέγει ότι είναι κοινό το όνομα και εις τους άνδρες και εις τις γυναίκες. Ποιο όνομα; «Άνθρωπος». Έτσι έναν άνδρα λέμε: «ένας άνθρωπος». Μια γυναίκα λέμε:  «Ένας άνθρωπος». Κοινό το όνομα. Γι'αυτό και υπάρχει και η ονομασία - ίσως πρώτη φορά να το ακούτε και οι αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν, οι Λάκωνες ειδικότερα, και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Ιππόλυτος κ.λπ. : «Ἡ ἄνθρωπος». «Ὁ ἄνθρωπος», που είναι ο άνδρας, «ἡ ἄνθρωπος», που είναι η γυναίκα. Έτσι «πάντες ἄνθρωποι Ἀδὰμ ἐσμέν, εἷς ὄντες». «Όλοι οι άνθρωποι είμεθα του Αδάμ· ένας άνθρωπος».

   Δυνάμει, λοιπόν, αυτής της μιας ουσίας, της ουσίας του Αδάμ, από κει βγήκαμε όλοι, ίδια ουσία έχομε, ίδια ουσία, και της μιας εικόνος, του Θεού, γιατί όλοι είμεθα εικόνα του Θεού, που σας είπα προηγουμένως ότι αυτό το στοιχείον της ἐν ἡμῖν εικόνος, καθιστά ταυτότητα και συνεπώς κοινωνία των ανθρώπων, θα έπρεπε να μην απουσιάζει η κοινωνικότητα στους ανθρώπους. Δυο στοιχεία: κοινή ουσία, κοινή εικόνα. Δεν έπρεπε, λοιπόν, να απουσιάζει πραγματικά η κοινωνικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Ώστε να λέγει ο άνθρωπος: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».

    Στους Χριστιανούς έχομε και μία τρίτη διάσταση. Και η τρίτη αυτή διάστασις είναι ότι είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού. Όχι ομοούσιοι, δυνάμει του Αδάμ. Όχι της ιδίας εικόνος, δυνάμει της κατασκευής μας. Αλλά όταν κοινωνούμε, βαφτιστήκαμε και βγήκαμε από την ιδίαν μήτραν, διότι το βαπτιστήρι, η κολυμβήθρα είναι μία μήτρα από την οποία εξερχόμεθα καινούριοι με το Βάπτισμα. Και τώρα κοινωνούμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Και αφού πήραμε το ίδιο Σώμα του Χριστού όλοι, δεν είμεθα συνεπώς μέλη του ενός σώματος; Μπορεί, λοιπόν, να είναι ξένο το δεξί μου χέρι με το αριστερό μου χέρι; Έτσι βλέπομε μία τρίτη διάσταση να υπάρχει εδώ. Ώστε να μην μπορεί να πει κανείς ότι ιδιαιτέρως δε εις τους Χριστιανούς, αν οι άλλοι άνθρωποι, μη βαπτισμένοι, αρνήθηκαν αυτό το ομοούσιον του Αδάμ και το κατ’ εικόνα, που ίσως και δεν το ξέρουν οι εκτός Χριστού άνθρωποι, εμείς, όμως, οι Χριστιανοί έχομε και την τρίτη ιδιότητα και δεν θα έπρεπε ποτέ να υπάρχει αυτό το «οὐκ ἔχω ἄνθρωπον». Ποτέ δεν θα έπρεπε να υπάρχει αυτό.

    Αν αγνοήσομε αυτά τα στοιχεία, που αναφέραμε, τρία στοιχεία, τότε, αγαπητοί μου, καταδικάζομε τον εαυτό μας στην απομόνωση. Στην αιωνία Κόλαση, όπως και στον Άδη, προ της Κολάσεως, τώρα υπάρχει ο Άδης, μετά την Κρίση θα υπάρχει η Κόλασις, δεν υπάρχει αυτή η κοινωνία. Το εκφράζουν ποικιλοτρόπως οι Πατέρες αυτό το στοιχείο. Λείπει, λοιπόν, η κοινωνία των προσώπων. Μάλιστα μία εικόνα είναι ότι οι άνθρωποι, λέει, είναι πλάτη με πλάτη. Όπως οι δύο Σιαμαίοι, δεν μπορούν να δουν ο ένας το πρόσωπον του αλλουνού. Είναι εικόνες, είναι εκφράσεις ότι δεν υπάρχει κοινωνία προσώπων. Δεν  υπάρχει κοινωνία. Είναι φοβερό!

    Αντίθετα, στην Βασιλεία του Θεού θα υπάρχει η αιωνία θεωρία του προσώπου του Χριστού και η αιωνία θεωρία των προσώπων όλων των δικαίων. Θα βλέπομε τον Χριστόν, θα μας βλέπει. Θα βλέπομε τους δικαίους, θα μας βλέπουν. Σας θυμίζω, στο όρος της Μεταμορφώσεως, οι τρεις μαθηταί, Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης, αναγνωρίζουν τους δύο ουρανίους επισκέπτας. Δεν τους είχαν δει ποτέ. Πού να τους δουν; Ο Μωυσής; Είχε ζήσει 1500 χρόνια προ των μαθητών. Ο Ηλίας; Οκτώ αιώνες προ Χριστού. Κι όμως, αναγνωρίζονται! Και λέει ο Πέτρος εις τον Κύριον: «Κύριε, να φτιάξομε τρεις σκηνές· μία για Σένα, μια για τον Μωυσή και μια για τον Ηλία». Πού τους ήξεραν; Έχομε την θεωρία αυτή των προσώπων. Σπουδαίο! Δυνάμει του ότι ο Χριστός είναι στο κέντρον και εκείνοι που έφυγαν, εκείνοι που είναι παρόντες. Όλοι είναι ενσωματωμένοι στον Χριστόν. Κι έτσι υπάρχει η θεωρία, η αναγνώρισις, η κοινωνία των προσώπων.

    Στη θέση του ξεπεσμένου ανθρώπου, που κατήντησε αντικοινωνικός, έρχεται αυτός ο νέος άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, ο νέος άνθρωπος, ο αληθής άνθρωπος, ο κυριακός άνθρωπος, όπως στη μέση της Μεταμορφώσεως που σας είπα, για να δώσει το μέτρον του αληθινού ανθρώπου. Έτσι στο δοξαστικό των Κεκραγαρίων, που ακούσαμε χθες στον Εσπερινό, λέγει· παραπονείται ο παραλυτικός: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Και του λέει ο Κύριος στο τροπάριο αυτό: «Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα (: Άνθρωπε, για σένα έγινα άνθρωπος)· διὰ σὲ σάρκα περιβέβλημαι (:για λογαριασμό σου έχω περιβληθεί την ανθρωπίνη φύση)· καὶ λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;  (: και λες ότι δεν έχεις άνθρωπον;)». Πολύ ωραίο, αγαπητοί μου, αυτό, πολύ δυνατό. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο νέος, ο προπτωτικός Αδάμ· που στέκεται μέτρον συγκρίσεως και μιμήσεως όλων των ανθρώπων. Έτσι, θα τονίσει ο Ιερός Χρυσόστομος και θα πει: «Ἄνθρωπος γάρ ἐστιν οὐχ ὅστις ἁπλῶς χεῖρας καὶ πόδας ἔχει ἀνθρώπου (: Άνθρωπος – λέει - δεν είναι αυτός που έχει χέρια και πόδια, χέρια και πόδια ανθρώπινα), οὐδ’ ὅστις ἐστὶ λογικός μόνον (:ούτε γιατί μόνον είναι λογικός), ἀλλ’ ὅστις εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν μετὰ παρρησίας ἀσκεῖ». Έχεις ήθος; Έχεις πίστιν; Γνωρίζεις ότι είσαι εικόνα του Θεού; Αυτό σε κάνει άνθρωπον! Δηλαδή, αυτό που λέμε: «μία ύπαρξη με ανθρωπιά».

   Η διαδικασία δε αυτής της ανθρωπιάς, κατά τον άγιο Ειρηναίο, που έπρεπε να ακολουθήσει ο άνθρωπος, ο Αδάμ συγκεκριμένα, ήταν: «Ἔδει τὸν ἄνθρωπον πρῶτον γενέσθαι (:έπρεπε πρώτα να δημιουργηθεί ο άνθρωπος), καὶ γενόμενον αὐξῆσαι (: και αφού θα εδημιουργείτο, να αυξηθεί, να μεγαλώσει), καὶ αὐξήσαντα ἀνδρωθῆναι (:και αφού αυξηθεί, να ωριμάσει), καὶ ἀνδρωθέντα πληθυνθῆναι (: -αυτό το ‘’ἀνδρωθέντα’’ είναι το ‘’ωριμάσει’’: - και αφού ωριμάσει, να πολλαπλασιασθεί), καὶ πληθυνθέντα ἐνισχῦσαι (: να ενισχυθεί με το να αποτελεσθεί ομάδα ανθρώπων, πλήθος ανθρώπων, λαός), καὶ ἐνισχύσαντα δοξασθῆναι (: και αφού έτσι θα ενισχυθεί, να δοξασθεί - ο άνθρωπος να δοξαστεί), καὶ δοξασθέντα ἰδεῖν τὸν ἑαυτοῦ δεσπότην (:και αφού δοξασθεί, τότε να μπορέσει να δει τον Θεό)». Είδατε μία διαδικασία, ποιο είναι το τελευταίο σκαλοπάτι, το τελευταίο στάδιο, δια αυτής της διαδικασίας; Να ιδεί τον Θεό. Είναι εκπληκτικόν!

   Και όπως προσθέτει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και λέγει: «Δημιουργεῖ – εννοείται, ο Θεός-  τὸν ἄνθρωπον, οἷον τινὰ κόσμον ἕτερον (: δημιουργεί τον άνθρωπον, σαν τρόπον τινά έναν άλλον κόσμον), ἐν μικρῷ μέγαν (:ο οποίος είναι μέγας σε μικρογραφία. Μέγας ο άνθρωπος, εν μικρογραφία)· ἐπὶ τῆς γῆς ἵστησιν (: τον στήνει στη γη) ἄγγελον ἄλλονω(:σαν άλλον άγγελον -Όχι του ουρανού. Ο άνθρωπος είναι ένας άλλος άγγελος), προσκυνητὴν μεικτόν (:ο οποίος προσκυνά τον Θεόν με τις δύο του ουσίες, το σώμα και το πνεύμα), ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως (:είναι επόπτης, βλέπει όλη την Δημιουργία), μύστην τῆς νοουμένης(: της νοουμένης δημιουργίας, της αοράτου, της πνευματικής γίνεται μύστης), βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς (:και στέκεται βασιλιάς της γης)». Αυτός είναι ο άνθρωπος. Όχι ο διασπασμένος. Αυτός είναι ο άνθρωπος.

    Αγαπητοί, θα μπορέσει άραγε να ξαναβρεί ο άνθρωπος τον αληθινό εαυτό του; Σήμερα όλα είναι κραυγαλέα από την απουσία του. Όλοι μιλάμε και αναζητούμε έναν σωστόν εργοδότη. Αλλά και έναν σωστόν εργάτη. Κι έναν σωστό υπάλληλο. Κι έναν σωστό παιδαγωγό. Κι έναν σωστό μαθητή. Όχι όταν μελετά ο μαθητής και οι άλλοι τον λένε «φυτό» γιατί μελετάει. Έναν σωστό μαθητή. Έναν τίμιο κυβερνήτη. Έναν σωστό γιατρό. Έναν σωστό σε κάθε τομέα που μπορεί να βρίσκεται ο άνθρωπος. Δυστυχώς «πάντες ἐξέκλιναν», λέγει ο Ψαλμωδός, «ἅμα ἠχρειώθησαν». «Και ταυτόχρονα εξαχρειώθηκαν οι άνθρωποι».

   Ακόμη απεδείχθη περίτρανα ότι τον σωστόν άνθρωπον δεν τον δημιουργεί ο περιλάλητος πολιτισμός. Ούτε η διαβόητος επιστήμη. Ούτε οι κάθε λογής λογής «ανθρωπισμοί». Δεν φτιάχνουν όλα αυτά τον άνθρωπο. Τον αληθινό άνθρωπο τον δημιουργεί μόνον ο Θεάνθρωπος. Γι'αυτό έγινε άνθρωπος ο Θεός. Για να αναπλάσει, να δημιουργήσει τον άνθρωπο ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Είναι ο μόνος τέλειος Θεός, είναι ο μόνος τέλειος άνθρωπος. Όλα τα μοντέλα που ποτέ κατεσκευάσθησαν για να δώσουν το μέτρο του σωστού ανθρώπου, αποσαθρώθηκαν. Οι άνθρωποι πρέπει να ξαναγυρίσουν στον Χριστόν· που, δυστυχώς, Τον βάλαμε στο περιθώριον. Γι΄αυτό και δημιουργήσαμε κοινωνίες-ζούγκλες. Σήμερα όχι μόνον δεν βρίσκομε τον σωστόν άνθρωπο, αλλά σε κάθε μας βήμα βρίσκομε τον επικίνδυνο άνθρωπο! Ο άνθρωπος όταν χάσει τον δρόμο του, γίνεται επικίνδυνος, γίνεται θηρίο, γίνεται λύκος. Εκείνο το γνωστό λατινικό ρητό που λέει: ‘’Homo homini lupus’’. «Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος, θηρίο, επικίνδυνος».

    Εμπρός λοιπόν, αγαπητοί, ας καθαρίσομε την καρδιά μας από τα πάθη και τότε θα ανατείλει στην κάθε καρδιά ο χριστοειδής άνθρωπος. Ο άνθρωπος που κάθε στιγμή θα πραγματώνει την Βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Και τότε δεν θα ακούεται πια η απογοητευμένη φωνή του εγκαταλελειμμένου ανθρώπου να λέγει: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».

    Μας λείπει, τραγικά, ο Χριστός. Όλα τα έχομε. Μα όλα τα έχομε. Μόνον ο Χριστός μάς λείπει. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Αυτόν πρέπει να βρούμε. Τον Χριστό. Τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, τονίζω. Το αιώνιο υπόδειγμα των ανθρώπων, όλων των αιώνων και όλων των εποχών.

🔸564η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ καρτερία. (β΄ ἔκδοσις)

†. Όταν, αγαπητοί μου, ο Κύριος εθεράπευσε τον παράλυτον της Βηθεσδά, όπως ακούσαμε στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, ασφαλώς κατέπληξε όσους είδαν το θαύμα. Κι εμάς μας καταπλήσσει. Όμως και κάτι άλλο είναι εκπληκτικόν: η υπομονή και η καρτερία στην κακουχία της αρρώστιας· αυτός ο ίδιος ο παραλυτικός, που ήταν παράλυτος 38 ολόκληρα χρόνια!

   Αλλά ας δούμε πώς μας περιγράφει το γεγονός ο ευαγγελιστής Ιωάννης σε μια απόδοση: «Κοντά στην προβατική πύλη, στα Ιεροσόλυμα, υπάρχει μια δεξαμενή με πέντε στοές· που εβραϊκά ονομάζεται ‘’Βηθεσδά’’. Σ’ αυτές τις στοές κατέκειντο πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, που όλοι αυτοί περίμεναν τον κυματισμόν του νερού, γιατί από καιρού σε καιρό, ένας άγγελος Κυρίου κατέβαινε στην δεξαμενή και ανατάραζε τα νερά. Όποιος, λοιπόν, έμπαινε πρώτος μετά την αναταραχήν του νερού, αυτός εγίνετο καλά, όποια κι αν ήταν η αρρώστια που είχε. Εκεί, ήταν κι ένας άνθρωπος, άρρωστος, 38 ολόκληρα χρόνια. Όταν τον είδε ο Ιησούς κατάκοιτον, και εγνώριζε πως ήταν έτσι για πολύ καιρό, τον ρώτησε: ‘’Θέλεις να γίνεις καλά;’’. ‘’Κύριε’’, του απεκρίθη ο άρρωστος, ‘’δεν έχω κανέναν να με βάλει στην δεξαμενή, μόλις αναταραχθούν τα νερά. Έτσι, ενώ προσπαθώ να πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος άλλος κατεβαίνει στο νερό πριν από μένα’’. Ο Ιησούς τού λέγει: ‘’Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα’’. Και αμέσως ο άνθρωπος αυτός έγινε καλά. Σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε».

   Σπουδαία αρετή η καρτερία! Γι’ αυτήν την καρτερία του παραλυτικού, ένας ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός, γράφει: «Τὸν πολυχρονίῳ προσεδρίᾳ χρώμενον καὶ καρτερικώτατον προτιμᾷ τῶν ἄλλων· τοῦτο μὲν ὡς ἐλεεινότερον, τοῦτο δὲ καὶ διδάσκων ὅτι οἱ καρτερικώτεροι μᾶλλον ἐπικάμπτουσιν τὸν Θεόν». Ας προσέξομε εδώ ότι ο Κύριος προτιμά - αυτό θέλει να πει ο ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός - τον παραλυτικόν που συζητούμε, που λέμε, επειδή ήτο βέβαια σε παναθλία κατάσταση. Αλλά ακριβώς εδώ έδειχνε και την καρτερία του. «Και οι καρτερικότεροι νικούν σε έλεος και Αυτόν τον Θεόν». Πόσο θαυμαστή πρέπει να είναι αυτή η καρτερία! Όταν και Αυτόν τον Θεόν νικά.

   Τι είναι η «καρτερία»; Είναι μια λέξη που την λέμε και στην εποχή μας, στη νεοελληνική μας γλώσσα. Είναι η υπομονή που φέρεται με γενναιότητα και σταθερότητα. Είναι η αντοχή σε μια κατάσταση κακουχίας. Είναι η υπομονή η καρτερία, αλλά τονισμένη. Όπως ακριβώς και η ελπίδα, είναι πίστις, αλλά τονισμένη. Ποια η διαφορά μεταξύ πίστεως και ελπίδος; Τονισμένη πίστις. Η πίστις που ζει τα πράγματα πριν ακόμη τα δει. Τι είναι η καρτερία; Μια τονισμένη υπομονή. Και διαφέρει, όμως, από την υπομονή, γιατί απλούστατα η καρτερία μένει στη θέση της, επειδή υπομένει, γιατί περιμένει κάτι. Προσέξτε. Γιατί περιμένει κάτι. Η υπομονή δεν περιμένει τίποτε. Απλώς υπομένει ο άνθρωπος που έχει την υπομονή. Η καρτερία, όμως, περιμένει κάτι. Και αυτό το κάτι, αυτή η προσδοκία είναι εκείνη, εκείνη η οποία ατσαλώνει την καρτερία. Ο παραλυτικός ήτο υπομονετικός. Αλλά και καρτερικός. Γιατί; Γιατί προσδοκούσε, περίμενε. Περίμενε κάτι, ε; Προσδοκούσε, περίμενε την ίασή του. Κι αυτή η προσδοκία τον έκανε τόσο καρτερικό. Καρτερόπονον. Δηλαδή, φέροντας τον πόνον της παραλύσεώς του καρτερικά. Και καρτερόψυχον.

   Πράγματι, όπως σημειώνει πάλι ο ίδιος ο Ζιγαβηνός: «Ἔδειξε τὴν καρτερίαν αὐτοῦ πῶς ἐν τοσούτοις ἔτεσιν ἀποτυγχάνων, ἔτι παρέμενεν καὶ οὐκ ἀφίστατο». Έμενε εκεί, δεν έφευγε. «Καὶ οὐκ ἀφίστατο». Τριάντα τόσα χρόνια, έμενε εκεί. Περίμενε. Είναι εκπληκτικό. Είχε, θα επαναλάβω, γιατί αποτελεί το κλειδί του όλου θέματος. Είχε την ελπίδα της ιάσεως. Περίμενε να γίνει καλά. Όπως και το κέρδος στον έμπορο είναι εκείνο που τον κάνει καρτερικόν στις κακουχίες των ταξιδιών. Γι'αυτό, όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Οὐ κατηράσατο αὐτοῦ τὴν ἡμέραν (: δεν καταράστηκε την ημέρα που γεννήθηκε), οὐκ ἐδυσχέρανε πρὸς τὴν ἐρώτησιν, οὐδὲ εἶπεν ‘’διασύραι ἡμᾶς παραγέγονας καὶ κωμωδῆσαι ὅτι ἐρωτᾷς εἰ θέλω ὑγιὴς γενέσθαι’’;(:ούτε ακόμη στάθηκε δύσκολος στην ερώτηση του Κυρίου και να του πει: ‘’Για στάσου, ήλθες να μας διασύρεις και να μας κοροϊδέψεις, με το να ρωτάς αν θέλομε να γίνομε καλά;’’. Τέτοια πράγματα δεν είπε)· ἀλλὰ πράως –επίρρημα- καὶ μετ’ ἐπιεικείας πολλῆς (:με πραότητα και με επιείκεια είπε: ‘’Κύριε, άνθρωπο δεν έχω’’». Δηλαδή δεν έδειχνε μέσα του να είχε φωλιάσει η αγανάκτησις. Ήτο καρτερικός. Με όλες τις διαστάσεις της αρετής της καρτερικότητος.

  Το ίδιο πράγμα συνέβη και με τον Ιώβ. Του λέγει η γυναίκα του: «Μέχρι τίνος καρτερήσεις (:Ως πότε – λέει- θα καρτερείς)  λέγων· ἰδοὺ ἀναμένω χρόνον ἔτι μικρὸν προσδεχόμενος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου; (: περιμένω, λέγει, …ως πότε θα λες: περιμένω για να γίνω καλά;)». Ο Ιώβ, όμως, ήλπιζε βαθύτερα. Πέρα από τη θεραπεία της καταστάσεώς του, ήλπιζε κυριότατα εις την ανάσταση των νεκρών. Προφήτης. Ακούστε τα αθάνατα λόγια του Ιώβ και τα όντως θεόπνευστα: «Οἶδα γὰρ (:Γιατί γνωρίζω) ὅτι ἀένναός ἐστιν ὁ ἐκλύειν με μέλλων ἐπὶ γῆς (:γνωρίζω ότι αιώνιος είναι Εκείνος που μέλλει να με ελευθερώσει από τα δεινά της επιγείου μου ζωής), ἀναστήσει δὲ τὸ δέρμα μου τὸ ἀναντλοῦν ταῦτα (: και θα αναστήσει το σώμα μου, που τώρα εξαντλείται από τα δεινά αυτά)· παρὰ γὰρ Κυρίου ταῦτά μοι συνετελέσθη (:γιατί από τον Κύριο θα γίνει αυτή η ανάστασις), ἃ (: τα οποία)  ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι (:που εγώ τα γνωρίζω αυτά πολύ καλά), ἃ (: τα οποία) ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακε καὶ οὐκ ἄλλος (: εκείνα που τα μάτια μου, με την πίστη, βλέπουν, κανείς άλλος δεν βλέπει. Γιατί μιλάει στους φίλους του· που ήρθαν να τον παρηγορήσουν -και κατέληγε η παρηγορία τους σε κατηγορία), πάντα δέ μοι συντετέλεσθαι ἐν κόλπῳ (: όλα αυτά τα θεωρώ σαν ήδη γεγονότα· που αναπαύονται εις τον κόλπον μου, αναπαύονται στην καρδιά μου)».Αυτό θα πει «καρτερία».

   Το κίνητρον, αγαπητοί μου, της καρτερίας των αγίων και των μαρτύρων είναι, και οφείλει να είναι, η Βασιλεία του Θεού. Το κίνητρον. Ε; Το κίνητρον. Τότε η καρτερία είναι νόμιμος άθλησις. Δεν είναι μία παθητική κατάστασις. Περιμένω την Βασιλεία του Θεού. Τότε, όπως λέγει εδώ ο Ζιγαβηνός, «ἐπικάμπτει τόν Θεόν». Τότε λυγίζει τον Θεό. Όπως άλλοτε ο Ιακώβ, παλεύοντας μέχρι το πρωί στ’ όνειρό του, παλεύοντας καρτερόψυχα τον Θεόν, Τον ενίκησε: - «Δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις, αν δεν με ευλογήσεις!». - «Όχι, άσε με να φύγω». - «Δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις, αν δεν με ευλογήσεις!». - «Ε, ευλογημένος να’ σαι και το όνομά σου από δω κι εμπρός να μην είναι Ιακώβ, αλλά να είναι Ισραήλ». Δηλαδή, «ευλογημένος».

   Στο 4^ο βιβλίο των Μακκαβαίων, αυτό που είναι παράρτημα στην Αγία Γραφή, συναντάμε -είναι γραμμένο δε ελληνικά, πρωτοτύπως ελληνικά το βιβλίο αυτό, είναι ένα ωραιότατο βιβλίο, είναι έξω του αριθμού- συναντάμε στο βιβλίο αυτό  17 φορές το ρήμα «καρτερώ» ή το ουσιαστικό «καρτερία». Πράγματι, το μαρτύριο των Μακκαβαίων αδελφών, τα επτά αδέλφια, η μητέρα τους η Σολομονή και ο διδάσκαλός τους ο Ελεάζαρος, εκεί περιγράφεται, σ’ αυτό το βιβλίο και αποτελεί το τέταρτο βιβλίο των Μακκαβαίων, ένας ύμνος προς την καρτερίαν. Ακούσατε έναν διάλογο αδελφών Μακκαβαίων μεταξύ των. «Μακκαβαίος» θα πει «σφυροκόπος». Ένα είδος, θα λέγαμε, επωνυμίας αντάρτου. Εναντίον της ξένης κατοχής, συγκεκριμένα της ελληνικής, εναντίον, λοιπόν, της ξενικής γι’ αυτούς κατοχής, που προσέβαλε τα όσιά τους και τα ιερά τους. Κι αυτοί ηγωνίζοντο δια την απελευθέρωσιν της πατρίδος των. Κι ελέγοντο σφυροκόποι, «Μακκαβαίοι».

   Λέει λοιπόν: «Καὶ ὁ μὲν, θάρρει ἀδελφέ, ἔλεγεν· ὁ δὲ, εὐγενῶς καρτέρησον (: Ο ένας έλεγε στον άλλο αδελφό: ‘’Πάρε θάρρος, αδελφέ μου’’. Ο άλλος - εὐγενῶς θα πει ηρωικώς· «εὖ» + «γένος» -  ηρωικώς καρτέρησον)». Ποια είναι τα κίνητρά τους; Ό,τι τους έλεγε η μητέρα τους. Τι τους έλεγε; Ακούστε τι έλεγε- είναι στο Β΄ Μακκαβαίων, αυτό που θα σας πω: « Καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ζωὴν ὑμῖν πάλιν ἀποδώσει μετ’ ἐλέους, ὡς νῦν ὑπερορᾶτε ἑαυτοὺς διὰ τοὺς αὐτοῦ νόμους». «Ο Θεός θα σας ξαναδώσει πίσω την ζωή, θα σας ξαναδώσει πίσω το σώμα που το περιφρονήσατε για λογαριασμό του νόμου του Θεού».

   Και καταγράφει την καρτερία της Σολομονής, που είναι, όπως σας είπα, ένας ύμνος στην καρτερία. Σε μία απόδοση, επιτρέψατέ μου να σας το διαβάσω. Απόδοση. Όχι κείμενο: «Και κρατούσε η μητέρα δύο ψήφους. Την ψήφον του μαρτυρίου και την ψήφο της γηίνης ζωής. Και δεν έριψε την ψήφο της ζωής, που θα έσωζε τα επτά της παιδιά, για μια μικρή γήινη ζωή. Έφερε εις τον νου της την θεοσεβή καρτερία του Αβραάμ. Ω μητέρα του λαού μας - γράφει ο συγγραφεύς στη Σολομονή - εκδικήτρια του νόμου και υπερασπίστρια της ευσεβείας, αθλοφόρε στον αγώνα της καρδιάς. Ω, συ που είσαι πιο ανδρεία από τους άνδρες στην καρτερία, όπως η κιβωτός του Νώε κατά τον Κατακλυσμό, που κατεστράφη ο κόσμος, έφερε τον κόσμον μέσα της, δηλαδή τον Νώε, και υπέφερε ακλόνητα τα κύματα, έτσι κι εσύ, η φρουρός, ω Σολομονή, η φρουρός του νόμου. Απ’ όλα τα σημεία δεχόσουν τα χτυπήματα των συμφορών και χτυπιόσουν από τα μαρτύρια των παιδιών σου. Υπέμεινες με καρτερία την τρικυμία, για την ευσέβεια».

   Και σημειώνει ο ιερός συντάκτης του Δ΄Μακκαβαίων: «Κι εμείς, που ακούμε τώρα το φοβερόν μαρτύριον εκείνων των νέων, μας πιάνει φρίκη. Εκείνοι, όμως, έδειχναν καρτερία, όχι μόνον βλέποντας ή ακούοντας την διαταγή του μαρτυρίου, αλλά ζούσαν το μαρτύριο και μάλιστα της φωτιάς».

   Το μαρτύριο, ακόμη, αγαπητοί μου, των αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων. Είναι κάτι παρόμοιο. Ο ένας ενίσχυε τον άλλον. Έλεγαν –κατά την ομιλία του Μεγάλου Βασιλείου, κατά το εγκώμιον του Μεγάλου Βασιλείου εις τους αγίους Τεσσαράκοντα- έλεγαν ο ένας στον άλλον: «Δριμὺς ὁ χειμὼν, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ Παράδεισος». «Είναι», λέει, «φοβερός ο χειμώνας, το κρύο. Είναι, όμως, πολύ γλυκύς ο Παράδεισος». Βλέπομε κι εδώ, σαν κίνητρο της μαρτυρικής καρτερίας, την Βασιλείαν του Θεού. Το ίδιο κίνητρο συναντούμε σε όλους τους μάρτυρες, σε όλους τους αγίους, που είχαν την ανάγκη να καρτερήσουν, ακόμη και στο μαρτύριο της συνειδήσεως και αυτής, ακόμη, της ζωής.

    Γι'αυτό συμβουλεύει η «Σοφία Σειράχ» και λέγει: «Τέκνον (:Παιδί), εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ (:αν προσέρχεσαι να υπηρετήσεις τον Κύριον), ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν (: να ετοιμαστείς για πειρασμό). Εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον (:να έχεις ίσια καρδιά, να είσαι ευθύς άνθρωπος, να λες τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη, το άσπρο άσπρο και το μαύρο μαύρο και να καρτερήσεις, να έχεις καρτερίαν), καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς ( δηλαδή : να μην απομακρυνθείς τον καιρό του πειρασμού, τα παρατήσεις και φύγεις). Κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ’ ἐσχάτων σου (:Προσκολλήσου εις τον Θεόν και μη φύγεις. Για να αυξηθείς στα τελευταία σου)». Αυτό το τελευταίο που λέγει εδώ, «κολλήθητι», δείχνει τον τρόπον διατηρήσεως της καρτερίας. Και τι είναι; Ό,τι ακριβώς λέει η λέξη: «Κολλήσου, προσκολλήσου εις τον Κύριον. Τότε μόνο θα μπορέσεις να φέρεις εις πέρας την καρτερίαν».

    Αγαπητοί, στην προς Εβραίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Μωυσής εγκατέλειψε την Αίγυπτο, χωρίς να φοβηθεί τον θυμό του βασιλέως. Ακούστε τι γράφει. Λέει το γιατί δεν φοβήθηκε: «Τὸν γὰρ ἀόρατον ὡς ὁρῶν ἐκαρτέρησε», προς Εβραίους 11,27. Σας είπα το χωρίο, γιατί είναι πάρα πάρα πολύ σπουδαίο το χωρίον αυτό. Επί λέξει μετάφραση: «Διότι Εκείνον που δεν έβλεπε, τον αόρατον, Τον εκαρτέρησε, Τον κράτησε, Τον βάστασε, σαν να Τον έβλεπε, ὡς ὁρῶν». Αν ξέρατε πόση σημασία έχει αυτό το χωρίον! Αυτό το «ἐκαρτέρησε» αναφέρεται στον Θεό, μάλιστα στον Θεό Λόγο για την ακρίβεια. Γιατί ο Θεός Λόγος είναι στην Παλαιά Διαθήκη. Δηλαδή «εβάστασε». Το ρήμα «βαστώ» είναι περισσότερο από το ρήμα «κρατώ». Μπορώ να πω: «κρατώ ένα ποτήρι». Ποτέ, όμως, δεν θα πω: «κρατώ ένα βράχο». Αλλά: «βαστάζω ένα βράχο». Διότι το ένα είναι ελαφρύ και το άλλο είναι βαρύ. Και ο Θεός είναι βαρύς. Για να κρατήσεις το όνομά Του, είναι βαρύς. Γι'αυτό χρειάζεται η καρτερία. Και τι λέγει; Και τον εβάστασε τον αόρατον «ὡς ὁρῶν». «Σαν να Τον έβλεπε». Εδώ είναι όλο το μυστικό της επιτυχημένης καρτερίας. Θα βαστάσεις τον Κύριον σαν να Τον βλέπεις. Θα σηκώνεις τον Σταυρό Εκείνου, σαν να είναι ο δικός σου ο σταυρός. Θα γίνεις ένας άλλος Σίμων Κυρηναίος.

    Και τότε μεν εκείνος, ο Σίμων ο Κυρηναίος, δεν μπορούσε να αντέξει το πράγμα. Γι'αυτό πολύ χαρακτηριστικά σημειώνει ο Ευαγγελιστής: «ἠγγάρευσαν αὐτόν». Το ρήμα «ἀγγαρεύω» σημαίνει «κάνω κάτι παρά την θέλησή μου· γιατί με πιέζουν να το κάνω». Μπορείτε, όμως, να φανταστείτε, όταν κατοπινά έμαθε Ποιος είναι ο Χριστός, τι καύχημα είχε; Τα δυο του παιδιά υπηρέτησαν το Ευαγγέλιον. Τα δυο του παιδιά, δυο του αγόρια. Υπηρέτησαν το ευαγγέλιον. Κι ο ίδιος έλεγε: «Εγώ; Μα εγώ κράτησα τον Σταυρόν του Χριστού!». Έστω και αν τότε που κράτησε τον Σταυρό, ήτανε μια αγγαρεία. Τώρα; Τώρα κρατάει τον νοητόν Σταυρόν του Χριστού, ως ταλαιπωρία στη ζωή αυτή σαν Χριστιανός διωκόμενος, όπως και όλοι οι άλλοι Χριστιανοί.

    Όταν συχνά, αγαπητοί μου, μας ζητούν να προσευχόμαστε για κάποιον που είναι άρρωστος… «Ευχηθείτε», μας λένε, «πάτερ, για να γίνει καλά ο τάδε και ο τάδε», βεβαίως, ή σε οποιαδήποτε εμπερίστατη κατάσταση να βρίσκεται και ο άλλος, τότε βέβαια, θα προσευχηθούμε. Αναμφισβήτητα. Αλλά τι θα προσευχηθούμε; Σίγουρα, να γίνει καλά. Όλοι, όμως, για τους οποίους ευχόμαστε, γίνονται καλά; Και πολλοί πεθαίνουν. Τότε, λοιπόν, πέφτει στο κενό η προσευχή; Όχι. Εδώ θέλω να προσέξετε. Προσευχόμαστε να κάνει καλά τον άνθρωπο ο Θεός. Αλλά, αλλά προπαντός να του δώσει υπομονή και καρτερία· ώστε μέχρι το τέλος της ζωής του, αν ο Θεός θέλει να πεθάνει ο άνθρωπος αυτός - ποιος έχει μείνει; Όλοι θα φύγομε- να δώσει υπομονή και καρτερία στο μαρτύριο της αρρώστιας του. Να μην γογγύσει. Κι αυτό, σας ερωτώ, είναι μικρής σημασίας γεγονός;

    Αυτή η καρτερία, αγαπητοί μου, προσήλκυσε και τον Ιησούν κοντά σε εκείνον τον παράλυτον της Βηθεσδά. Αυτή η καρτερία. Και η καρτερία η δική μας θα προσελκύσει επάνω μας την χάρη του Ιησού Χριστού. Και όπως πάλι λέγει ο Ζιγαβηνός: «Ὄντως οἱ καρτερικώτεροι μᾶλλον ἐπικάμπτουσιν τὸν Θεόν» : «Οι καρτερικότεροι περισσότερο λυγίζουν και Αυτόν τον Θεόν».

🔸526η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἀνίατες καί μακροχρόνιες ἀρρώστειες.

†. Είναι γνωστή, αγαπητοί μου, η ιστορία της θεραπείας του παραλυτικού στην δεξαμενή της Βηθεσδά. Είναι γνωστή, λοιπόν, η ιστορία της θεραπείας του παραλυτικού. Ήταν μια δεξαμενή. Γύρω της ευρίσκετο πολύ πλήθος ασθενούντων, διότι η αγάπη του Θεού έδιδε την θεραπείαν, έστω και περιορισμένη, σε όσους εισήρχοντο σ’ αυτήν, με την ταραχή του νερού, που εταράσσετο από την παρουσία ενός αγγέλου του Θεού. Έτσι βλέπομε καθαρά ότι η θεραπεία δεν ήτο φυσική, δηλαδή αποτέλεσμα, συνέπεια ιαματικών υδάτων, αλλά ήταν άμεση υπερφυσική ενέργεια του Θεού.

    Εκεί λοιπόν, στη δεξαμενή αυτή, την «κολυμβήθρα», όπως την αναφέρει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ευρίσκετο από χρόνια πολλά και ένας παράλυτος άνδρας, που εκεί περίμενε 38 ολόκληρα χρόνια, ώστε εάν εκινείτο το νερό από τον άγγελο, να εισήρχετο για να γίνει καλά. Σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ». Αισθανόμεθα, αγαπητοί μου, ίλιγγο όταν ακούμε ότι μία αρρώστια κρατούσε 38 ολόκληρα χρόνια. Και αρρώστια τι; Παράλυσις… Μπορεί, αλήθεια, να αντέξει ο άνθρωπος σε μία τόσο μακροχρονία αρρώστια, κυρίως ψυχολογικά; Έτσι βρισκόμεθα μπροστά στο φαινόμενον της ανιάτου και της μακροχρονίου ασθενείας. Είναι ένα φαινόμενο βεβαίως δυστυχέστατα μάλιστα στην εποχή μας καθόλου σπάνιο. Και υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι είναι ανίατοι και πάσχουν μακροχρόνια, είτε εκ γενετής, είτε από κάποιο ατύχημα που τους συνέβη ή από κάποια αρρώστια σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Και όλοι αυτοί μένουν ισοβίως πλέον ανάπηροι, ανίκανοι να ζήσουν, όπως ζουν και κινούνται όλοι οι άνθρωποι. Κι αυτό μπορεί, αγαπητοί μου, να συμβεί σε όλους μας.  Και στους άλλους και σε μας. Σε όλους μας.

     Αλλά, θα λέγαμε, αν συμβαίνει στους άλλους, δηλαδή σε κάποιον, πιθανώς, συγγενή μας, οικείο μας, γείτονά μας, γνωστό μας, φίλο μας, τότε πώς θα σταθούμε απέναντι σε έναν τέτοιον άνθρωπο; Ο οποίος είναι ανίατος. Το πρώτο που έχομε να κάνομε είναι να διατηρούμε μαζί του μία ακούραστη φιλική συντροφιά. Με μία συζήτηση που θα κάνομε μαζί του όταν βρισκόμαστε, που να μην τον κουράζει. Ούτε ακόμη, προπαντός αυτό, δεν πρέπει να στρέφομε την συζήτησή μας γύρω από το θέμα της αρρώστιας του. Αν είναι δυνατόν, να παίρνομε την σκέψη του από την κατάστασή του. Θα σας πω μία παράλληλη περίπτωση. Όταν πηγαίνομε να συλλυπηθούμε έναν άνθρωπο, κάποια οικογένεια για την απώλεια, δηλαδή διότι πέθανε κάποιος οικείος των και την κουβέντα μας, την συζήτησή μας την στρέφομε γύρω από το πρόσωπό του, του κεκοιμημένου, του πεθαμένου το πρόσωπον. Το αποτέλεσμα ξέρετε ποιο είναι; Όταν εμείς θα φύγομε, οι άνθρωποι αυτοί να έχουν αρρωστήσει. Το λέγουν πολλές φορές. «Δεν θέλομε επισκέπτας, γιατί οι επισκέπται μάς αρρωσταίνουν». Γιατί; Γιατί δεν ξέρουν πώς να κινηθούν όταν πηγαίνουν να συλλυπηθούν έναν άνθρωπο. Και ήθελα να τονίσω αυτό το σημείο· ότι με την συζήτηση θα πρέπει να παίρνομε το θέμα από εκείνο που βασανίζει απ’ το μυαλό των άλλων. Όπως από τον άρρωστο, να του πάρομε από την σκέψη, έστω όσην ώρα θα μείνομε μαζί του, να του πάρομε από την σκέψη την περίπτωση της αρρώστιας του. Να μιλήσομε για ένα σωρό άλλα πράγματα. Τότε πραγματικά θα του δώσομε έστω και λίγη ώρα μια, έτσι, όαση αναπαύσεως.

      Ακόμη, μπορούμε να του προσφέρομε και πρέπει να του προσφέρομε, όταν πηγαίνομε να τον επισκεφθούμε, πάντοτε ένα κάτι. Έστω μικρό. Έστω πολύ μικρό σε χρηματική αξία. Ένα γλυκό. Ένα λουλούδι. Ένα τριαντάφυλλο, που το κόψαμε από τον κήπο μας. Ή ακόμη αν θέλετε, ένα χρήσιμο αντικείμενο. Ή, αν θέλετε, και ένα βιβλίο. Όχι χρυσοπανόδετο και δερματόδετο. Μικρά βιβλιαράκια. Φτηνό βιβλίο· που άμα το διαβάσει, θα του κάνει συντροφιά όσην ώρα εμείς θα λείπομε. Ακόμη μπορούμε να του διεκπεραιώσομε οποιαδήποτε υπόθεσή του εξωτερική, γραφειοκρατική, κάτι πιστοποιητικό του, ένα θέμα του. Να πάμε να ψωνίσομε στην αγορά για λογαριασμό του κ.τ.λ. Μπορούμε ακόμη να προσευχηθούμε μαζί του. Αλλά πάντοτε όμως και θα του το λέμε αυτό, ότι προσευχόμαστε πάντοτε γι’ αυτόν. Βλέπετε πόσα πράγματα μπορούμε να προσφέρομε σε έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι στο κρεβάτι κατάκοιτος. Ή στην καρέκλα και δεν σηκώνεται από εκεί, από την πολυθρόνα.

       Πάντως έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία, να προσπαθήσομε, ώστε την ψυχή του να μην την καταλάβει η απελπισία· που θα πρέπει με κάθε τρόπο να του τονώνουμε αυτήν την ελπίδα. Γιατί… ποιος μας λέει ότι κάποια μέρα δεν μπορεί να βρεθεί ένα φάρμακο και ο άνθρωπος αυτός να γίνει καλά; Ή αν θέλετε και ένα θαύμα του Θεού. Δεν γίνονται θαύματα πάντοτε; Αναμφισβήτητα ναι. Θα σας έλεγα ότι ο παράλυτος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, αν είχε απογοητευθεί και δεν πήγαινε εκεί εις την κολυμβήθρα της Βηθεσδά, αναμφισβήτητα δεν θα τον συναντούσε εκεί ο Κύριος. Αλλά τον συνήντησε, γιατί πάντα είχε μιαν ελπίδα ότι κάτι μπορούσε να γίνει. Έστω κι αν αυτή η ελπίδα είχε παραταθεί 38 ολόκληρα χρόνια.

       Αν, όμως, η αγάπη του Θεού και η παιδαγωγία του Θεού επιτρέψει αυτή η ανίατη και μακροχρόνια αρρώστια, μπορεί να είναι μακροχρόνια κι όχι ανίατη, μπορεί όμως να είναι φυσικά μακροχρόνια, όταν είναι ανίατη, γι’αυτό βάζω και τα δυο, αν λοιπόν μπορεί να συμβεί σε μας, τότε πώς μπορούμε εμείς να σταθούμε; Το πώς πρέπει να σταθούμε θα ‘θελα να σας το εκφράσω με μια αληθινή, κοντινή μας ιστορία.

      Πριν από μερικά χρόνια, πολύ λίγα χρόνια, πέθανε στο Άσυλο Ανιάτων των Αθηνών ένας άνθρωπος. Θα πω και το όνομά του. Ελέγετο Παναγιώτης Στυλιανόπουλος. Ίσως να έχετε ακούσει τ’ όνομά του. Αυτός μάλιστα είχε πάρει στις 7 Δεκεμβρίου του 1958 και ειδικό δίπλωμα από την Ακαδημία Αθηνών, που τον είχε βραβεύσει για την ευεργετική του κοινωνική δράση. Πώς έγινε αυτό; Ακούστε να δείτε. Σε ηλικία 19 ετών έμεινε παράλυτος. Και τότε εισήχθη εις το Άσυλο Ανιάτων. Δεν ξέρω ακόμη αν λέγεται Άσυλο Ανιάτων. Αλλά είναι φοβερός τίτλος. Έτσι, όταν το παιδί αυτό των 19 ετών έμπαινε μέσα και είδε την επιγραφή απέξω «Άσυλον Ανιάτων», τον έπιασε μαύρη απελπισία: «Δηλαδή από δω δεν θα φύγω ποτέ; Μόνο πεθαμένος θα βγω από δω;». Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ήλθε αυτή η μαύρη απελπισία και κυριολεκτικά καταπλάκωσε την ψυχή του.

       Η Χάρις, όμως, του Θεού τον φώτισε. Κι άρχισε να μελετάει την Αγία Γραφή. Τότε μπήκε μέσα του η ελπίδα. Παρηγορήθηκε. Και σκέφτηκε ότι υπάρχουν κι άλλοι που είναι χειρότεροι απ’ αυτόν. Όπως επί παραδείγματι, και το επεσήμανε, πολύ ορθά, οι τυφλοί. Έτσι λοιπόν, άρχισε να σκέπτεται τι μπορούσε να κάνει, για να βοηθήσει αυτός ο παράλυτος τους τυφλούς. Άρχισε να επινοεί πώς μπορούσε να κάνει μια μηχανή, που να βγάζει βιβλία στο σύστημα «Μπράιγι» (Braille) που είναι για τους τυφλούς· που διαβάζουν οι τυφλοί με την αφή. Δεν ξέρω αν έχετε δει τα βιβλία αυτά που είναι γραμμένα για τους τυφλούς. Το επέτυχε αυτό του το μηχάνημα. Μάλιστα θεωρήθηκε μοναδικό εις τον κόσμον στην επινόηση αυτή. Το προσήρμοσε στο κρεβάτι του, εννοείται του το προσήρμοσαν στο κρεβάτι κι εκεί καθισμένος στο κρεβάτι, γιατί ήταν παράλυτος από την μέση και κάτω, δεν ήταν παράλυτα τα χέρια του, άρχισε, αγαπητοί μου, να τυπώνει βιβλία για τους τυφλούς, από το Αλφαβητάρι της Α΄ Δημοτικού για μικρά τυφλά παιδιά, μέχρι βιβλία πανεπιστημιακά, θρησκευτικά, την Αγία Γραφή, τα πάντα. Τροφοδοτούσε στην Ελλάδα 10.000 τυφλούς με βιβλία.

      Ενθυμούμαι κάποτε, εδώ και  κάμποσα χρόνια, με είχε επισκεφθεί μία κοπέλα η οποία τελείωσε, παρακαλώ, το Λύκειο, μου φαίνεται ίσως και το Πανεπιστήμιο παρακάτω, αυτή, άμα ήταν 5-6 χρονών, με μία χειροβομβίδα εκεί έπαιζαν με την αδελφή της, εδώ στη Λάρισα έγινε αυτό, τυφλώθηκε. Έσκασε η χειροβομβίδα και τυφλώθηκε. Και της λέω εγώ: «Πώς καταφέρνεις, κοπέλα μου, και μελετάς και διαβάζεις;»(Πρώτη μαθήτρια τότε στο Λύκειο. Ήταν τελευταία τάξη). Μου λέει: «Χάρις εις τον κ. Στυλιανόπουλο». «Τι είναι», λέω, «αυτός; Γιατρός;». «Δεν ξέρετε», μου λέει, «τον κ. Στυλιανόπουλο;». Είναι αυτός περί του οποίου η ιστορία.

      Έτσι, αγαπητοί μου, στάθηκε τόσο μεγάλος και ευεργετικός αυτός ο άνθρωπος. Ήρθε η Ακαδημία των Αθηνών, όπως σας είπα, να τον βραβεύσει γι’ αυτήν του την προσφορά την κοινωνική. Αυτός που προσέφερε τις υπηρεσίες του τόσο ευεργετικά εις τους ανίατα τυφλούς. Ξέχασα να σας πω ότι έκανε και φροντιστήριο στους τυφλούς εκείνους, οι οποίοι είχαν τυφλωθεί- μεγάλης ηλικίας άνθρωποι, από ένα ατύχημα, από οποιαδήποτε άλλη αιτία, που ήξεραν βέβαια, γράμματα, αλλά τώρα δεν μπορούσαν να διαβάζουν. Κι έτσι τους έκανε ειδικό φροντιστήριο αυτός, για να μάθουν έτσι να διαβάζουν. Ποιος; Αυτός ο ανίατα παράλυτος.

     Αυτή η ιστορία είναι νομίζω μια πολύ εύγλωττη απάντησις. Τι έκανε πρώτα πρώτα, είπαμε; Πήρε ελπίδα από τον Θεό. Το μεγάλο εφόδιο. Πήρε ελπίδα από τον Θεό. Έκρινε κατόπιν ότι κάποιοι άλλοι είναι σε χειρότερη κατάσταση απ’ αυτόν. Είναι αυτό που λέμε, αλλά δεν το συνειδητοποιούμε: «Μη χειρότερα». Αυτό θα πει «Μη χειρότερα». «Τι κάνεις;». «Μη χειρότερα». Δηλαδή «είθε να μην πάω χειρότερα». Αυτό θα πει το «μη χειρότερα». Κατόπιν, τι έκανε; Ενεργοποίησε τις δυνάμεις του, αυτές που είχε, ξεπέρασε τον εαυτόν του, ξεπέρασε και την αναπηρία του. Μεγάλο πράγμα αυτό. Δεν μεμψιμοιρούσε. Μελετούσε την Αγία Γραφή και ήταν πνευματικός άνθρωπος. Δεν μεμψιμοιρούσε. Δεν βαρυγκωμούσε κατά του Θεού. Είχε πολλή υπομονή. Με τον τρόπον αυτόν, είδαμε καθαρά, πώς ακριβώς εβοήθησε και τον εαυτόν του, ξεπερνώντας τον εαυτόν του, διότι είχε με κάτι να ασχολείται, δεν είχε την προσοχή του στο πάθημά του. Αλλά είχε με κάτι να ασχολείται. Και ξεπέρασε και το σκοτάδι της απελπισίας.

      Αλλά, αγαπητοί μου, όπως βλέπετε, στην μακροχρόνια ή την ανίατη αρρώστια, υπάρχει πάντοτε ένα θεολογικόν βάθος. Ένα θεολογικό βάθος πολύ σπουδαίο. Αν ερωτήσομε, τι είναι η αρρώστια, το κλειδί της απαντήσεως βλέπομε μας το δίνει στην ίδια περικοπή την ευαγγελική, μας την δίδει ο Κύριος. Όταν τον έκανε καλά αυτόν τον άνθρωπον και τον συνήντησε κατόπιν στον ναόν ο Κύριος, ύστερα από κάποιες μέρες, του λέγει ο Κύριος: «Ἲδε(:Δες) ὑγιὴς γέγονας(:έγινες υγιής)· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται (: Μην ξαναμαρτήσεις, για να μη σου γίνει κάτι χειρότερο)». Α, ώστε λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μία σχέσις ανάμεσα στην ασθένεια και στην αμαρτία. Γι’αυτό σημειώνει η Σοφία Σειράχ: «Ἀπόστησον πλημμέλειαν –δηλαδή «μην κάνεις αμαρτίες· στάσου μακριά από τις αμαρτίες»- καὶ εὔθυνον χεῖρας, καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν». Πρόσεξε. Να είσαι μακριά από την αμαρτία. Γιατί; «Ὁ ἁμαρτάνων – λέει η Σοφία Σειράχ στο 38 κεφάλαιο, στίχος 15- ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ». Γιατί «αυτός που αμαρτάνει θα πέσει στα χέρια του γιατρού». Θα έπρεπε να υπάρχουν πινακίδες, δεν ξέρω, στα νοσοκομεία μ’ αυτήν την επιγραφήν. «Ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτόν (:έναντι του Δημιουργού του) ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ». «Θα πέσει στα χέρια του γιατρού». Δεν νηστεύεις κατά Θεόν; Θα νηστεύσεις κάποια μέρα κατά ιατρόν. Κ.ο.κ.

     Συνεπώς η ασθένεια βλέπομε ότι αποτελεί ταυτόχρονα ένα μέσον τιμωρίας, αλλά τιμωρίας παιδαγωγικής, προς επανόρθωσιν. Αλλά, ερωτάει ένας ερμηνευτής, ο Θεοφύλακτος: «Ἀλλὰ πάντα τὰ νοσήματα ἐξ ἁμαρτημάτων;(:Όλα τα νοσήματα, οι αρρώστιες, όλες είναι από τα αμαρτήματα;). Οὐ πάντα μὲν ἀλλὰ τὰ πλείονα (: «Όχι όλα», λέγει, «αλλά τα πιο πολλά»). Τὰ μὲν γὰρ δι’ ἁμαρτήματα, ὣσπερ ἐπὶ τοῦ παραλύτου τούτου (:Υπάρχουν εκείνα που γίνονται από τα αμαρτήματα, όπως είναι στην σημερινή ευαγγελική περικοπή του παραλύτου), τὰ δὲ δι’ εὐδοκίμησιν καὶ ἀνάρρησιν ὣσπερ ἐπὶ τοῦ Ἰώβ, ἵνα δειχθῇ ἡ ἀρετὴ αὐτοῦ (:Υπάρχουν όμως και αρρώστιες οι οποίες δεν είναι γιατί υπάρχουν αμαρτήματα)». «Και παράδειγμα,» λέει ο Θεοφύλακτος, «είναι ο Ιώβ, ο οποίος δεν είχε αμαρτίες, εννοείται δεν υπάρχει αναμάρτητος, αλλά δεν είχε αμαρτίες να φθάσει να είναι ανίατα άρρωστος, δεν είχε βαριές αμαρτίες…». Γι’αυτό ακριβώς τον λόγο, αγαπητοί μου, του έδωσε ο Θεός αυτή… έδωσε άδεια εις τον διάβολον, για ευδοκίμησιν αρετής περισσοτέρας.

      Ύστερα, θυμηθείτε, από τον ίδιον τον λόγο του Κυρίου, όταν εκείνος ο τυφλός, τον οποίον θεράπευσε ο Κύριος, είναι η μεθεπομένη ευαγγελική περικοπή, τον ερωτούν οι μαθηταί: «Κύριε, ποιος αμάρτησε; -εκ γενετής τυφλό-. Οι γονείς του ή αυτός;». Τότε θα έλεγε κανείς, πότε πρόλαβε να αμαρτήσει, αφού ήταν εκ γενετής; Είναι μία άλλη ιστορία. Ελάτε την μεθεπομένη Κυριακή να την ακούσετε. Θα σας την πω. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ο Κύριος απήντησε: «Ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του». Αλλά αυτή η τύφλωση ήταν για την δόξα του Θεού.

      Ώστε, λοιπόν, υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν είναι αμαρτίες; Αγαπητοί μου, εμφανέστατα να γνωρίζομε άνθρωπο που έκανε αμαρτίες, μην πούμε ποτέ: «Δες, τον τιμωρεί ο Θεός για τις αμαρτίες του». Μην το πούμε· μήπως φύγει απ’ αυτόν η αρρώστια κι έρθει σε μας. Μην το πούμε. Αλλά να λέμε: «Να ελεήσει ο Θεός. Να παιδαγωγεί δια της ασθενείας ο Θεός. Το γιατί και το πώς, τα σχέδια του Θεού δεν μπορούμε εμείς να τα αποκρυπτογραφούμε. Είναι για μας άγνωστα».

     Γι’ αυτόν τον λόγο θα πρέπει, αφού είναι ο σκοπός παιδαγωγικός, να μάθομε αυτήν την παιδαγωγία του Θεού, όταν μας έρχεται μία αρρώστια, να ανιχνεύομε, όσο μπορούμε, τα σχέδια του Θεού και να καταλήγομε στο τέλος στην δοξολογία του Θεού. Να μην λέμε δηλαδή «Και τι έπαθα και τι με βρήκε», αλλά να λέμε: «Δόξα τῷ Θεῷ». Αν δείτε κάποιον άνθρωπο και είναι στο κρεβάτι και είναι… και είναι… και είναι και δεν έχει προοπτική να σηκωθεί και τον ακούτε να λέγει: «Δόξα τῷ Θεῷ», αυτός ο άνθρωπος ωρίμασε, αυτός ο άνθρωπος έφθασε, είναι σπουδαίο.

       Ακόμη, είναι χαρακτηριστικόν ότι αυτός ο παράλυτος άνθρωπος ήτο ένας κάποιος άνθρωπος. Αλήθεια, πώς τον έλεγαν; Δεν είχε σημασία να γραφεί το όνομά του. Ένας άνθρωπος. Το λέει έτσι ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἦν δὲ τὶς ἄνθρωπος». Κάποιος άνθρωπος. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο κάθε άνθρωπος, ο οποιοσδήποτε, ο ανώνυμος για μας, είναι όμως επώνυμος για τον Θεό. Ο Θεός ξέρει τον καθένα μας. Ο Χριστός πήγε, ας μου επιτραπεί η ανθρώπινη έκφρασις, πήγε συστημένα γι’ αυτόν. Γιατί; Γιατί τον εγνώριζε. Από πού; Δεν ήτο Θεός; Τον εγνώριζε. Μη λέει λοιπόν κανένας: «Ο Θεός δεν με γνωρίζει, με ξέχασε». Λέει λίγο πιο κάτω, θα το ιδούμε: «Καὶ γνοὺς –Ποιος; Ο Ιησούς- ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει …(:ότι έχει πολύν καιρό)»– τι έκανε; Τον επεσκέφθη. Πού το ήξερε ο Χριστός; Μα αυτό θέλω να σας πω, αγαπητοί μου, ότι ο Θεός ούτε αγνοεί, ούτε λησμονεί. Μη λοιπόν λέμε: «Με ξέχασε ο Θεός». Ή  εκείνη η βλάσφημη φράση: «Δεν υπάρχει Θεός. Γιατί αν υπήρχε γιατί με έχει – προσέξτε, δεύτερη βλασφημία τώρα– και βασανίζομαι;». Ο Θεός βασανίζει τον άνθρωπο; Και τι είναι ο Θεός; Βασανιστής είναι ο Θεός;

      «Τοῦτον ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς κατακείμενον –λέει ο επόμενος στίχος-, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». «Αφού τον είδε», λέει, «ο Ιησούς να είναι πλαγιασμένος, κατακείμενος, και γνωρίζοντας ότι είναι πολύς ο καιρός που πάσχει από την αρρώστια του, του λέγει: ’’Θέλεις να γίνεις υγιής;’’». Ο Ιησούς είδε τον παράλυτον «κατακείμενον». Τι θα πει «κατακείμενος»; Θα πει ότι είχε πάρει οριζοντία θέση το σώμα του. Πλαγιασμένος. Δεν είναι βεβαίως το πλάγιασμα που κάνομε όταν θέλομε να κοιμηθούμε. Αλλά ήταν το πλάγιασμα εκείνο το αφύσικο, εκείνο το διαφορετικό. Γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να πάρει διαφορετική στάση, δεν μπορεί να σηκωθεί. Είναι σαν να του ΄λεγε τώρα ο Κύριος, όταν τον είδε κατακείμενον: «Εγώ, ο Δημιουργός σου, σε κατασκεύασα όρθιον. Τώρα εσύ πώς μένεις κατακείμενος, οριζοντιωμένος; Ποιος σε έριξε χάμω; Εγώ σε κατασκεύασα όρθιον». Αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί μου, ότι η περίπτωσις είναι ένα σύμβολο της πεπτωκυίας εικόνος του Θεού, της πεσμένης εικόνος του Θεού. Ο πεσμένος άνθρωπος. Η πεσμένη ανθρωπότητα. Εξάλλου αυτό είλκυσε τον Υιόν του Θεού· η πεσμένη ανθρωπότητα. Αυτό είλκυσε τον Υιόν του Θεού να έλθει ανάμεσά μας για να μας ανορθώσει.

     «Καὶ γνοὺς», λέγει, «ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει». «Και εγνώριζε ότι είχε πολύν καιρό εκεί κατακείμενος». Ποιος είναι αυτός ο χρόνος; Βέβαια, πώς το εγνώριζε, η θεία φύσις πληροφορεί την ανθρωπίνη φύση. Υπερφυσικά το εγνώριζε ο Χριστός. Είναι ο χρόνος της ανθρωπότητος ο προ Χριστού. Αυτός είναι ο πολύς χρόνος· που είναι ο άνθρωπος πεσμένος. Ο προ Χριστού χρόνος. Για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Είναι ο χρόνος εκείνος που μετέβαλε την ανθρωπότητα σε παράλυση. Λίγο ακόμη, όπως είπε κάποιος σοφός και η ανθρωπότητα θα ήταν ένα πτώμα. Θα ήταν νεκρή. Επέλεξε, λοιπόν, ο Υιός του Θεού τον κατάλληλο χρόνο για να σαρκωθεί. Είναι εκείνο που γράφει στους Κολοσσαείς ο Απόστολος Παύλος: «Ὅτε ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου (:το γέμισμα, το πλήρωμα, αυτό το γέμισμα, τώρα ήρθε ο χρόνος) ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν Αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολαύωμεν». «Για να πάρομε την υιοθεσία από τον Θεό».

     Και όταν τον είδε ο Ιησούς κατακείμενον, τι έγινε; «Λέγει αὐτῷ(:Του λέγει)». Ναι, με την ενανθρώπησή Του ο Θεός ανοίγει διάλογον με τον άνθρωπο, διαλέγεται με τον άνθρωπο. Δεν καπνίζει πλέον το Σινά, ούτε πυρπολείται με την παρουσία του Θεού. Δεν ακούν πλέον οι άνθρωποι την φωνήν του Θεού από το Σινά και να αισθάνονται ότι θα πεθάνουν από τον φόβο τους. Η φωνή του Θεού γίνεται ανθρώπινη, γίνεται πολύ ανθρώπινη. Και τι λέγει τώρα ανοίγοντας διάλογο; «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». «Θέλεις να γίνεις υγιής;». Φθάνει Αυτός ο Θεός να ερωτά τον άνθρωπο αν θα ήθελε να ξαναγίνει όρθιος, να γίνει υγιής, ολόκληρος υγιής.

     Θέλει ακόμη με τον τρόπον αυτόν να δείξει τον σεβασμό του Θεού προς την ελευθερία που έδωσε στον άνθρωπο. Μπορεί να μη θέλεις να γίνεις υγιής. Διότι ίσως… η ερώτησις… μα, ερώτησις; Ερώτησις είναι αυτή; «Θέλεις να γίνεις καλά;». Ναι. Γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν θέλουν να γίνουν καλά. Μα ένα πολύ απλό. Θέλεις να μην έχεις καρκίνο, να μην πάθεις καρκίνο. Τουλάχιστον σε μία περίπτωση. Σε μία περίπτωση. Μάλιστα η πρώτη. Μην καπνίζεις. Μα εσύ καπνίζεις. Άρα δεν θέλεις να μην πάθεις καρκίνο. Άρα δεν είναι άστοχη η ερώτησις: «Θέλεις να γίνεις καλά;». Λυπούμαι, δεν έχω χρόνο να σας δείξω, αγαπούν πολλοί άνθρωποι την κατάσταση που βρίσκονται και δεν θέλουν να γίνουν καλά. Περίεργο; Αλλά είναι πραγματικό, είναι αληθινό. Ωστόσο, είναι εδώ η ελευθερία που ο Θεός δίνει στον άνθρωπο και τον ερωτά: «Θέλεις να γίνεις καλά; Δεν θα σε κάνω με το ζόρι καλά».

     Θέλει ακόμη να του δείξει ο Κύριος ότι εκτός από την κολυμβήθρα, είναι και ο Ιησούς που θεραπεύει. Όχι μόνο η κολυμβήθρα. Ή μάλλον, θα λέγαμε, κυριολεκτικά ο Ιησούς είναι Εκείνος που θεραπεύει και μόνον Αυτός είναι Εκείνος που θεραπεύει. Η κολυμβήθρα; Ήταν μία «σκιά». Τώρα ο Ιησούς έρχεται, ετοιμάζει μια νέα κολυμβήθρα, που είναι το χριστιανικό βάπτισμα, που μας δίνει την ολοκληρίαν και μας δίνει και την υιοθεσίαν.

      Αγαπητοί μου, όλα αυτά που μας διηγείται σήμερα η ευαγγελική περικοπή και όσα αναφέρουν θαύματα του Χριστού στα Ευαγγέλια, με μια συνοπτική φράση ο Απόστολος Πέτρος μας είπε πώς ο Κύριος… μας είπε πώς πέρασε ο Κύριος την επίγεια ζωή Του. Πώς την πέρασε; Είναι στο βιβλίο των Πράξεων 10,38: «Διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος». «Πέρασε την ζωήν Του ευεργετώντας και θεραπεύοντας».

      Θέλει όμως ο Χριστός μια βασική προϋπόθεση. Η ανθρωπότητα από την στιγμή που γνώρισε τον Χριστόν, δεν πρέπει πια να αμαρτάνει. Οι λαοί, δυστυχώς οι χριστιανικοί λαοί, δεν πρέπει να αμαρτάνουν. Γιατί εγνώρισαν τον Χριστό. Γι’αυτό η αποστασία, η απομάκρυνσή μας από τον Χριστό, είναι βαρύτατο αμάρτημα. Κι εκείνο που είπε ο Χριστός, «ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται (: να μη σου γίνει κάτι χειρότερο)», δεν είναι τι άλλο, τι λέτε, το χειρότερο; Παρά η παραδοχή του Αντιχρίστου. Υπάρχει χειρότερο απ’ αυτό; Όταν αφήνεις τον Χριστό και παραδέχεσαι τον Αντίχριστον; Το ίδιο ισχύει, αγαπητοί μου, και για τον κάθε άνθρωπο προσωπικά. Ο καθένας μας μπορεί να υπήρξε, βραχυχρόνια ή μακροχρόνια, ένας παράλυτος της αμαρτίας· της αμαρτίας παράλυτος. Τώρα που γίνεται υγιής και γνωρίζει πλέον τον Χριστόν, ας προσέξει, γιατί τότε γίνονται, όπως λέει ο ίδιος ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον «τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων». «Τα τελευταία του είναι πιο χειρότερα από τα πρώτα του».

      Αγαπητοί μου, όποιος είναι αληθινά κατά Χριστόν έξυπνος, θέλομε να είμεθα έξυπνοι, όποιος λοιπόν είναι κατά Χριστόν έξυπνος, αληθινά έξυπνος άνθρωπος, θα γεμίσει την ψυχή του με τον φόβο του Θεού. Έναν φόβο να μην χάσει ποτέ τον Χριστόν, για να μην χάσει ποτέ τον εαυτόν του.

395η ομιλία στην κατηγορία
« Ομιλίες Κυριακών ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Οἱ Παιδαγωγίες τοῦ Θεοῦ.

†. Μια νέα καταπληκτική σελίδα μας εξιστορεί, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, από τα θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

    Είχε ανεβεί και αυτή την φορά ο Κύριος εις τα Ιεροσόλυμα. Και επεσκέφθη την κολυμβήθρα, δηλαδή τη δεξαμενή της Βηθεσδά, ή «προβατική κολυμβήθρα», όπως λέγεται επί το ελληνικότερον. Εκεί ήταν ένας τόπος πόνου και δυστυχίας. Γύρω από τη δεξαμενή που περιεστοιχίζετο από πέντε στοές, ευρίσκετο ένα πλήθος ασθενών ανθρώπων, που περίμεναν την θεραπεία τους. Βλέπετε, η αγάπη του Θεού είχε δώσει μία μικρή παρηγορία στον πονεμένο αυτόν λαόν, την εξής: Γράφει, σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι».

      Βέβαια, η κολυμβήθρα αυτή ήταν μία εικόνα του Μεσσίου· που θα εγίνετο η πηγή πάσης ιάσεως και θεραπείας. Σ’ αυτόν λοιπόν τον τόπο έφθασε κάποτε ο Ιησούς. Και προσήγγισε κάποιον ασθενή, που εγνώριζε ο Κύριος ότι ήταν πολύ καιρό εκεί κατακείμενος. Και του λέγει: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». «Θέλεις να γίνεις καλά;». Τι όμως σημαίνει ο τονισμός ότι η ασθένεια αυτού του ανθρώπου ήταν γνωστή εις τον Ιησούν;

      Και ήταν, αλήθεια, 38 ολόκληρα χρόνια παράλυτος! Μη δυνάμενος εύκολα από κει να μετακινηθεί. Για να φανεί το μέγεθος του θαύματος. Αλλά και η παιδαγωγία του Θεού, όπως θα δούμε στην συνέχεια.

     Τι είναι η ασθένεια; Λέμε: «Είμαι ασθενής». Τι σημαίνει αυτό; Τι είναι η ασθένεια; Είναι το αποτέλεσμα μιας διαταραχής σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό. Θα το ξαναπώ: Είναι μία διαταραχή σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Κι εκείνο το οποίον διαταράσσει την σχέσιν ανθρώπου και Θεού είναι η αμαρτία. Μόνον η αμαρτία. Εξάλλου θα φανεί αυτό ευθύς μετά, όταν ο Κύριος θα πει εις αυτόν τον παράλυτον, που θα τον έκανε καλά και που θα τον συναντούσε εις τις αυλές του ναού του Σολομώντος λίγες μέρες μετά: «Κοίταξε, ἴδε, να, έγινες υγιής. Πρόσεξε μην ξαναμαρτήσεις, για να μη σου γίνει κάτι χειρότερο». Και τι είναι αυτό το χειρότερο; Το χειρότερο, αγαπητοί μου, είναι η πώρωση της ψυχής. Εάν ξανααμάρτανε. Και ακόμα τι άλλο είναι; Και η αιωνία κόλασις.

      Οπότε βλέπομε, αγαπητοί, την σχέσιν ασθενείας και αμαρτίας με πάρα πολλή σαφήνεια. Λέμε στην Παράκληση της Θεοτόκου (και ποιος δεν ξέρει αυτόν τον στίχον της Παρακλήσεως;): «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή». «Από τις πολλές μου αμαρτίες, αρρωσταίνει, ασθενεί και το σώμα και η ψυχή».

      Και επικυρώνει εν προκειμένω αυτήν την αλήθειαν η Σοφία Σειράχ και λέγει- είναι στο 38^ον κεφάλαιο. Μία μικρή παρενθεσούλα. Προσεγγίζομε εις αυτό το κεφάλαιον εις τα κατά Τρίτη θέματά μας και θα το δούμε αυτό εκτενέστερα. Είναι πολύ σπουδαίο. Εκεί ομιλεί περί ιατρού, ιατρικής, φαρμακοποιών, φαρμάκων και αμαρτίας που αρρωσταίνουν οι άνθρωποι. Τι λέγει λοιπόν το βιβλίο της Σοφίας Σειράχ; «Ἀπόστησον», λέει,  «πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας, καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν». «Πάρε τα χέρια σου μακριά και καθάρισέ τα από κάθε αμαρτία. Και έτσι να καθαρίσεις την καρδιά σου». Και προσθέτει, η Σοφία Σειράχ πάντοτε, επιγραμματικά μάλιστα: «Ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ». Δηλαδή «εκείνος ο οποίος αμαρτάνει απέναντι στον Δημιουργό του, θα πέσει στα χέρια του γιατρού». Κάποτε επισκεπτόμουν το στρατιωτικό μας Νοσοκομείο και πολύ επιθυμούσα να βάλω αυτήν την επιγραφή. Τελικά δεν τοποθετήθηκε. Δηλαδή πρόσεξε, άνθρωπε, θα αρρωστήσεις εάν παραβαίνεις τις εντολές του Θεού. Εάν, φερειπείν, πίνεις παραπάνω κρασί απ΄ό,τι πρέπει, δεν θα αρρωστήσεις; Εάν τρως παραπάνω από εκείνο που πρέπει, δεν θα αρρωστήσεις; Εάν ξενυχτάς και ασωτεύεις, δεν θα αρρωστήσεις; Βλέπετε εδώ με σαφήνεια πώς έχει το πράγμα. Μη μου πείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν μετέρχονται αυτόν τον άτακτον τρόπον ζωής. Θα το δούμε ευθύς παρακάτω.

     Ωστόσο, σε ένα ιατρικό συνέδριο που έγινε στο Bossey της Ελβετίας προ κάποιων ετών, ειπώθηκε ότι η αρρώστια είναι κάτι περισσότερο από την παρουσία ενός μικροβίου. Κάτι περισσότερον. Είναι πράγματα που τα διαπιστώνει αυτά και αυτή ακόμα η Ιατρική. Ή η λεγομένη, αν έχετε περί αυτής ακούσει, η λεγομένη Ιατρική της προσωπικότητος. Κάποτε, ένας μαθητής του Γιουνγκ, ασκούσε το επάγγελμά του στη Γαλλία. Και πήγε ένας νεαρός με νευρωτισμόν άφθονον. Ε, τον ερώτησε το ιστορικό του, τον έψαξε από δω, τον έψαξε από εκεί, και μέσα στο ιστορικό αυτό, ανεκάλυψε ο γιατρός ότι αυτός είχε συνδεθεί με μία κοπέλα, δασκάλα μάλιστα, της έφαγε τα χρήματα που είχε και μετά την εγκατέλειψε.  «Άκου», λέγει, «θα αποκαταστήσεις την ζημία και θα την παντρευτείς». Αυτός θύμωσε. «Και τι σχέση έχει», λέει, «αυτό με την νευρωτικότητά μου;». Αν έχει σχέση; Πάρα πολύ μεγάλη σχέση έχει. Θύμωσε αυτός ο νεαρός και έφυγε, πιστεύοντας ότι δεν είχε καμία σχέση το ένα με το άλλο. Και όμως, και όμως, είχε! Και μάλιστα άμεση σχέση το ένα με το άλλο.

       Βέβαια, εάν αρρωστήσομε, τι πρέπει να κάνομε; Καλά, αρρωστήσαμε.Τι πρέπει να κάνομε; Άνθρωποι είμεθα, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει αρρωστήσει ή λίγο ή πολύ. Πρώτα πρώτα θα φροντίσομε, αγαπητοί μου, να συμφιλιωθούμε με τον Θεό. Θα συμφιλιωθούμε με το μυστήριον της Ιεράς Εξομολογήσεως. Και κατόπιν, θα επισκεφτούμε τον ιατρόν.

     Συμβουλεύει πάλι η Σοφία Σειράχ και λέει: «Τέκνον(:Παιδί), ἐν ἀῤῥωστήματί σου μὴ παράβλεπε(δηλαδή: όταν αρρωστήσεις, μην παραβλέψεις την αρρώστια σου), ἀλλ᾿ εὖξαι Κυρίῳ, καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε». «Κάνε προσευχή εις τον Κύριον κι Εκείνος θα σε θεραπεύσει».

       Ο ιατρός, λοιπόν, ποιος είναι; Είναι από προσώπου Κυρίου. Επειδή κι Αυτός ο Κύριος Ιησούς εθεράπευε. Βέβαια ο κύριος σκοπός Του δεν ήτο να θεραπεύει. Ο κύριος σκοπός Του ήταν να αποκαλύψει τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν και με την ανθρωπίνη φύση που πήρε, να είναι ο Θεός πια εις τους αιώνας των αιώνων μαζί με τους ανθρώπους. Εκείνοι οι οποίοι θα εσώζοντο βέβαια.

      Το θέμα της θεραπείας των ασθενειών, αγαπητοί μου, ήταν δεύτερο, αν το θέλετε. Δεύτερο. Εντούτοις ο Κύριος δεν παρέλειψε να θεραπεύει τους ασθενείς. Μάλιστα τι μας λέγει ο Απόστολος Πέτρος, ότι δεν έκανε τίποτε άλλο ο Κύριος όσο ήταν επάνω στη γη, παρά να θεραπεύει τους αρρώστους. Αλλά εάν ήταν αυτός ο κύριος σκοπός, τότε ο Χριστιανισμός- προσέξτε αυτό το σημείο- περιορίζεται όσο ο Χριστός ήταν επάνω εις την Γην. Δεν θα υπήρχαν εφεξής άρρωστοι; Και συνεπώς δεν θα είχε αξία ο Χριστιανισμός; Είδατε λοιπόν σαφώς ότι το να θεραπεύονται οι άρρωστοι από τον Κύριον ή γενικότερα από την Εκκλησία, αν θέλετε, δια των χειρών των Αποστόλων και των διαδόχων των Αποστόλων κ.τ.λ. θα ήτο κάτι πάρα πολύ περιορισμένον. Εκεί περιορίζεται ο Χριστιανισμός; Ο  Θεός να φυλάξει. Μη στενεύομε, εθελοτυφλούντες τα όρια και την σημασία του Χριστιανισμού.

     Λοιπόν· ωστόσο ο ιατρός είναι από προσώπου Κυρίου. Και πρέπει να έχει αυτήν την συνείδησιν ο ιατρός. Ότι είναι από προσώπου Κυρίου. Όποιος εμφανιστεί σε εμένα, φοιτητής της Ιατρικής ή ιατρός, νεόκοπος ιατρός, καινούριος, φρέσκος, του συνιστώ πάντοτε και του λέγω: «Πρόσεξε, απ’ το σπίτι σου όταν θα φεύγεις, θα κάνεις την πρωινή σου προσευχή και θα παρακαλέσεις τον Θεόν να σε φωτίζει να κάνεις μία καλή διάγνωση». Είναι γνωστό ότι η καλή διάγνωσις, η ακριβής διάγνωση είναι η μισή θεραπεία. Και ποιος δεν το ξέρει αυτό; Αλλιώτικα ο άρρωστος ταλαιπωρείται από ιατρού εις ιατρόν, γιατί ακριβώς δεν έχει γίνει αυτή η διάγνωσις. «Κι όταν έρθεις σε επαφή με τον ασθενή σου, πάλι θα κάνεις από μέσα σου μία προσευχούλα, μία νοερά προσευχή, να σε φωτίσει και να σε βοηθήσει. Γιατί μην ξεχνάς ότι είσαι από προσώπου Χριστού». Ναι. Και πρέπει να θεραπεύσεις.

      Θα ήτανε κάτι πολύ άσχημο, ο Χριστός να βρισκότανε μπροστά σε έναν άρρωστο και να μην τον θεράπευε. Μη νομίσετε, αυτό συνέβη εις τους εννέα μαθητάς. Όταν ο Κύριος ήταν επάνω εις το όρος Θαβώρ, οι εννέα ήταν κάτω στην πεδιάδα. Και τότε ένας πατέρας έφερε εκεί το παιδί του, το οποίο ήταν δαιμονισμένο σε μεγάλο βαθμό και έφερε αυτός ο πατέρας, ο ταλαίπωρος πατέρας, το παιδί του στους μαθητάς και αυτοί δεν μπόρεσαν να το θεραπεύσουν το παιδί. Παρότι επήραν αυτήν την άδειαν να θεραπεύουν. Και την εντολή μάλιστα. Αλλά κάπου απίστησαν. Κάτι έπαθαν οι μαθηταί. Θα ρωτήσουν αργότερα, όταν θα κατεβεί ο Κύριος και θα θεραπεύσει αυτό το παιδί, θα Τον ερωτήσουν: «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε;».

      Εν τω μεταξύ δε οι άλλοι οι γύρω, κάτι Φαρισαίοι, κάτι Γραμματείς, οι οποίοι δεν άφηναν ρούπι από κοντά τους τον Ιησούν Χριστόν, άρχισαν να καγχάζουν, να γελούν και να κοροϊδεύουν τους μαθητάς. Έτσι λοιπόν, δεν θα ήτανε μία κοροϊδία, να μην μπορεί η Εκκλησία, οι ιερείς, να θεραπεύσουν; Ξαναλέγω: Δεν είναι αυτό το κύριο στοιχείο του Χριστιανισμού. Και ύστερα, ποιος σας είπε ότι κατά κάποιον τρόπο δεν θα ήθελε ο Θεός να παραμένει μία αρρώστια; Θα δούμε και θα το σχολιάσομε αυτό λίγο πιο κάτω, ότι ο Ιησούς εγνώριζε ότι εκεί αυτός ο παράλυτος είναι 38 χρόνια εκεί. Πήγε και τον ρώτησε προηγουμένως άλλη φορά; Όχι. Όταν πήγε εκεί εις την κολυμβήθρα της Βηθεσδά, επήγε κατευθείαν εις αυτόν. Τι θα πει εγνώριζε; Εγνώριζε· που σημαίνει άφησε ο Κύριος, ο άνθρωπος αυτός, να ωριμάσει εις την αρρώστιά του. Γιατί; Γιατί απλούστατα μία αρρώστια έχει πολλάκις και κυρίως παιδαγωγικόν χαρακτήρα. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αν λοιπόν ο Θεός δεν θέλει έναν άνθρωπο να τον θεραπεύσει, αν ο Θεός δεν θέλει να θεραπεύσει εμένα, πού το ξέρω εγώ; Κι αν έτσι με τον τρόπον αυτόν δεν με παιδαγωγεί;

     Ωστόσο συνεχίζομε τι λέει η Σοφία Σειράχ για τον ιατρόν. Λέει: Μάλιστα είναι ο πρώτος στίχος του 38^ου κεφαλαίου. Λέει: «Τίμα ἰατρὸν(:Να τιμάς τον ιατρόν) πρὸς τὰς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος. Παρὰ τοῦ Ὑψίστου ἐστὶν ἴασις». Δηλαδή, να τιμάς τον γιατρό. Ο Θεός έκανε τον γιατρό για τις ανάγκες σου. Βλέπετε; Προεβλέπετο ότι θα πέσει ο Αδάμ. Και θα εισρεύσουν οι αρρώστιες και τα δεινά.

     Και δια μεν τον άνθρωπο του έδωσε την δυνατότητα να αναπτύξει κάπως τον πολιτισμόν. Όχι σε υπερθετικόν βαθμόν όμως. Γιατί μετά ο πολιτισμός είναι ένας κίνδυνος εις τα χέρια του ανθρώπου. Το ξαναλέγω, κίνδυνος. Σαν να βάλεις στα χέρια ενός μικρού παιδιού σπίρτα και να του πεις: «Ε, κάνε τα ό,τι θέλεις». Θα σου βάλει φωτιά στο σπίτι. Έτσι λοιπόν εδώ ο πολιτισμός απαλύνει, γλυκαίνει κάπως την τραχιά ζωή του ανθρώπου. Να κάνει κατοικία, να κάνει ένδυμα, τέλος πάντων, πολιτισμόν.

        Αλλά έδωσε όμως και την Ιατρικήν Επιστήμην. Έδωσε και τα φάρμακα. Για να μπορεί ο άνθρωπος να βρίσκει μία, εκεί, ανακούφιση. Λοιπόν, τι; Για τις ανάγκες σου, λέει, ο Κύριος έκτισε τον ιατρόν.

     Αλλά, θα πας στον γιατρό. Προσέξτε όμως. Έλεγε ο Παράκελσος: «Ο ιατρός νοσηλεύει, ο Θεός θεραπεύει». Πόσο χαίρομαι όταν έρχονται άνθρωποι και μου λένε: «Πήγα στον γιατρό και μας είπε: ‘’Τώρα δεν μπορούμε εμείς τίποτα παρακάτω να κάνομε. Ο Θεός έχει τον λόγον’’». Το χαίρομαι αυτό. Όταν οι γιατροί μας ομολογούν ότι τα όριά τους είναι περιορισμένα. Και ότι από κει και πέρα είναι θέμα Θεού. Αλλά ακριβέστερα είναι αυτό. Ο γιατρός νοσηλεύει. Θα σε κοιτάξει, να, ετούτα θα εκείνο. Αλλά τελικά την θεραπεία θα την πάρεις από τον Θεό.

      Και θα συμπληρώσει μάλιστα ο Σοφός Σειράχ: «Καὶ ἰατρῷ δὸς τόπον -δηλαδή παραχώρησέ του την δυνατότητα να σε θεραπεύσει–, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος, καὶ μὴ ἀποστήτω σου, καὶ γὰρ αὐτοῦ χρεία». Δηλαδή, μην τον διώξεις τον γιατρό. Τον έχεις ανάγκη. Τον έχεις ανάγκη πραγματικά. Και μάλιστα ένα άλλο χωρίο λέει: «Υπάρχει ευόδωσις εις τον ιατρόν, να ανακαλύψει κάποια στιγμή την αρρώστιά σου και να σε βοηθήσει».

     Αποτεινόμενος ο Κύριος στον παράλυτο τον ερωτά: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». Θέλεις να γίνεις καλά; Περίεργη, αγαπητοί μου, αλήθεια, περίεργη ερώτησις. Να πάω στον γιατρό και να με ρωτήσει ο γιατρός αν θέλω να γίνω καλά. Θα ΄λεγε κανείς, περιττεύει αυτή η ερώτησις. Μα γι΄αυτό, γιατρέ μου, ήρθα. Για να με κάνεις καλά. Και με ρωτάς εάν θέλω να γίνω καλά; Εντούτοις, όταν ο Κύριος είπε «Θέλεις να γίνεις καλά; Και υγιής;», αυτό Του το ερώτημα είχε ένα βάθος. Αποτείνεται ο Κύριος στην προαίρεση του ανθρώπου. Και υπονοεί την ολοκληρίαν της υγείας. Θα το ξαναπώ: την ολοκληρίαν της υγείας. Δηλαδή να γίνεις ο όλος άνθρωπος καλά. Διότι, πιστεύω δεν θα διαφωνήσετε μαζί μου, ότι πολλοί θα ήθελαν να γίνουν υγιείς, φερειπείν …να περάσει το στομάχι τους, να μην έχουν έλκος, να περάσει το στομάχι τους, αλλά μόνον σωματικά. Και όχι ψυχικά ή και πνευματικά. Δηλαδή να μην υπάρχει αυτή η θεραπεία, να δώσει την ολοκληρίαν εις τον άνθρωπον. Όπως το είδαμε εδώ πέρα και το είπαμε, ότι ποια είναι η ασθένεια έναντι του Θεού; Διασάλευσις της τάξεως. Μπαίνει η αμαρτία. Γιατί θέλεις μόνον, αδελφέ μου, να γίνει το στομάχι σου καλά; Για να γίνεις πάλι γαστρίμαργος; Γιατί δεν ζητάς επί παραδείγματι να είσαι ο τακτικός στην τροφή σου; Πρέπει να φάμε για να ζήσουμε, αναμφισβήτητα. Αλλά ο τακτικός όμως εις την ζωήν σου και στο φαγητό σου.Έτσι, βλέπετε, δεν ζητάμε την ολοκληρία της θεραπείας. Δηλαδή την θεραπεία και της ψυχής μας από τα πάθη μας. Αλλά ζητάμε μόνο να γίνομε καλά σωματικά, για να ξαναρίψομε αυτό το ταλαίπωρο σώμα μας εις την εκδαπάνησή του στην αμαρτία. Στην πορνεία, στη μέθη, στα ναρκωτικά και δεν ξέρω τι άλλο…

     Θέλει ακόμα να του πει, όταν τον ερωτά ο Κύριος, ότι δεν είναι μόνο το νερό της κολυμβήθρας, στο οποίο περιμένεις να μπεις μέσα και λες ότι «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Άλλο μεγάλο εκείνο το θέμα. «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»… Μάλιστα ο ιερός Χρυσόστομος λέει ένα χαριτωμένο: «Εγώ για σένα έγινα άνθρωπος. Και λες ότι δεν έχεις άνθρωπον;». Ώστε όταν ταράσσεται το νερό να με ρίχνει μέσα στην κολυμβήθρα κτλ.

     Αγαπητοί μου, μην πιστεύει κανείς ότι ήταν μόνον το νερό. Αλλά ήτανε και ο Ιησούς Χριστός. Δεν είναι λοιπόν μόνον η Ιατρική, αλλά είναι κι ο Θεός. Πρώτα λοιπόν ο Θεός, μετά είναι η Ιατρική. Προσέξτε, δεν θα υποτιμήσομε την Ιατρική. Αλλά πρώτα ο Θεός και μετά η Ιατρική. Γιατί κάνουν το λάθος και λένε: «Ε, θα κάνω προσευχή και δεν θα πάρω στον γιατρό». Λάθος! Αν ο Θεός έδωσε την Ιατρική σημαίνει ότι πρέπει να πας και στον γιατρό. Μόνο, θα ιεραρχήσεις τα πράγματα. Πρώτα ο Θεός και μετά η Ιατρική. Όπως μας συμβουλεύει και το βιβλίο της Σοφίας Σειράχ, όπως σας είπα προηγουμένως.

    Παρατηρούμε ένα σημαντικό σημείον. Αυτό το οποίο ήδη σας ανέφερα. Σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής ότι «γνοὺς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πολὺν χρόνον ἔχει». Εγνώριζε ο Ιησούς ότι έχει πολύν καρό εκεί εις τις πέντε στοές παρά την λίμνην, δηλαδή την δεξαμενή. Αυτό σημαίνει ότι η ασθένεια του παραλύτου, δεν είχε διαφύγει της γνώσεως και προσοχής του Θεού. Δεν είχε διαφύγει. Τότε η ασθένεια του ανθρώπου θα είχε παιδαγωγικό χαρακτήρα. Είμαι άρρωστος για να παιδαγωγηθώ. Ζούσε ο νέος αυτός… ήταν 38 χρόνια παράλυτος. Πρέπει  να τον λογαριάσομε καμιά εξηνταριά χρονώ άνθρωπο. Έζησε έκφυλη ζωή, άσωτη ζωή, μέχρι παραλυσίας.

    Έτσι, βλέπομε, έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα η αρρώστια. Κάτσε εκεί, να ΄ρθει το μυαλό, να καταλάβεις. Αυτό θα πει παιδαγωγικό χαρακτήρα. Πάλι για τον άνθρωπο, για τη σωτηρία του. Ιδιαιτέρως αυτό πρέπει να το προσέξομε. Πολύ πρέπει να το προσέξομε. Λέγει ο Θεός, στο Δευτερονόμιο: «Πατάξω κἀγὼ ἰάσομαι». «Εγώ θα χτυπήσω, Εγώ θα θεραπεύσω».

    Πρέπει σε μία ασθένειά μας να αναζητούμε μήπως κάπου προσκρούομε στο θέλημα του Θεού. Βέβαια κάθε ασθένεια δεν είναι αποτέλεσμα της παραβάσεως των εντολών του Θεού. Αυτό είναι γνωστό. Και μάρτυς η Γραφή, αν το θέλετε. Ο Ιώβ περιέπεσε σε εκείνη την άφατη περιπέτεια, χωρίς να είναι εκείνος που πλήρωνε τις αμαρτίες του. Διότι δεν μπορούσε να δει το παρασκήνιο· που πήγε ο διάβολος και ζήτησε κ.τ.λ. κ.τ.λ. την ιστορία την ξέρετε, για να μην αργώ περισσότερο. Έτσι σήμερα εμείς πολλά πράγματα γνωρίζομε. Όπως και την ιστορία του Ιώβ τη γνωρίζομε. Ο Ιώβ όμως δεν εγνώριζε γιατί έγινε λεπρός, έχασε τα παιδιά του, άφατη δυστυχία, άφατη δυστυχία! Και σήμερα είναι το υπόδειγμα της υπομονής. Και μάλιστα, αν το θέλετε, είναι και τύπος του Ιησού Χριστού.

      Όμως το ίδιο συνέβη και με τον Τωβίτ. Δεν θα εξιστορήσω περισσότερα. Ή εκείνος ο εκ γενετής τυφλός. Ρωτούν οι μαθηταί: «Κύριε, ποιος αμάρτησε;(Γιατί έτσι λέγαν οι Εβραίοι. Ότι μπορούσε να είχε αμαρτήσει οπωσδήποτε κάποιος). Οι γονείς του ή αυτός; Μα αφού γεννήθηκε τυφλός; Πότε θα προλάβαινε να αμαρτήσει;». Και ο Κύριος είπε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του, αλλά αυτό ήτο για την δόξα του Θεού». Μπορούσε να υπηρετήσει, λοιπόν, την δόξα του Θεού. Όπως και υπηρέτησε. Και ο άνθρωπος αυτός ηκολούθησε τον Χριστόν, έγινε Χριστιανός. Ορίστε. Όριστε. Πάντως το θέμα είναι ότι έχομε πάρα πολλές περιπτώσεις, οι οποίες δεν είναι αποτέλεσμα αμαρτιών. Ο Θεός ξέρει. Πάντως με όλες αυτές τις περιπτώσεις ένα κέρδος έχομε: την παιδαγωγία του λαού.

       Αγαπητοί, στην ιστορία του Ισραήλ πάντοτε ακολουθείται τούτο το σχήμα: Αποστασία-τιμωρία- μετάνοια- σωτηρία. Και αυτό το σχήμα δεν είναι μόνον για έναν λαό. Είναι και για κάθε πρόσωπο. Και για κάθε πρόσωπο, σας το ξαναλέγω. Ο Θεός παιδαγωγεί για να μας σώσει. Πώς θα σας φαινόταν όταν ο Θεός αφήνει τον λαό Του να μείνει στην έρημο 40 ολόκληρα χρόνια! Ήταν υπόθεσις ολίγων ημερών. Περνώντας από εκεί που σήμερα είναι το Σουέζ, να περάσει ο λαός και να πάει στη γη Χαναάν. Γιατί άφησε ο Θεός τον λαό Του 40 χρόνια; Για να τον παιδαγωγήσει. Η έρημος ήταν αχμηρά. Η έρημος ήταν περιπέτεια. Κι όμως αφήνει εκεί 40 χρόνια τον λαό Του, για να παιδαγωγηθεί.

     Μην λησμονούμε εκείνον τον γραφικόν λόγον, που λέει στην προς Εβραίους ο Απόστολος Παύλος: «Ὁ Θεός ὑμῖν ὡς υἱοῖς διαλέγεται· υἱέ μου, μὴ ὀλιγώρει παιδείας Κυρίου(δηλαδή: μην αποφεύγεις την παιδαγωγία του Κυρίου), μηδὲ ἐκλύου ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐλεγχόμενος(:ούτε να αποκάμνεις και να αγανακτείς όταν ελέγχεσαι από τον Κύριον). Ὅν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει». Δηλαδή: «Παιδαγωγεί εκείνον που αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί». «Μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται – Δεν θα πάω να δείρω το παιδί του γείτονα, όταν…, όταν… Θα δείρω το δικό μου το παιδί. Γιατί εγώ παραδέχομαι ποιο είναι το παιδί μου-«Μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται· ἐπὶ τὸ συμφέρον». Κι αυτό πάντα για κάποιο συμφέρον. Ποιο είναι αυτό το συμφέρον; Ακούσατέ το: «Εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ». Για να γίνομε μέτοχοι της αγιότητος του Θεού. Αμήν.

834η ομιλία στην κατηγορία
« Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.