†. «καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλὶῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.»
Εὑρισκόμεθα εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως Κέφ. ΙΓ’ στίχ. 8. Θὰ ἐνθυμεῖσθε ποὺ ἐλέγαμε τὴν παρελθοῦσα Κυριακή, ὅτι θὰ ζητήση ὁ ἀντίχριστος ὁπωσδήποτε νὰ προσκυνηθῇ, θὰ ἀσκήση γοητείαν καὶ βίαν. Καὶ ἐδῶ μᾶς λέγει ὁ ἱερὸς συγγραφεὺς ὅτι θὰ τὸν προσκυνήσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα δὲν εἶναι γραμμένο εἰς τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, εἰς τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς τοῦ Ἀρνίου, ποὺ εἶναι ἐσφαγμένο πρὶν γίνη ὁ κόσμος.
Ὅπως θὰ παρατηρήσατε καὶ θὰ ἐνθυμεῖσθε ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς ἐπανέρχεται εἰς τὸ θέμα τῆς προσκυνήσεως τοῦ θηρίου. Καὶ πιὸ κάτω πάλι θὰ ἐπανέλθη. Καὶ κάνει ἐπεξήγηση καὶ ἐπεξήγηση ἐπεξηγήσεως, διότι τὸ θεωρεῖ πολὺ σπουδαῖο καὶ πολὺ σημαντικό. Σημειώσατε ὅτι στὴν ἐποχή την μαρτύρων, τὸ κεφαλαιῶδες ἦταν νὰ πάρης μία χούφτα λιβάνι καὶ νὰ τὸ ρίξης στὸ θυσιαστήριο, εἰς ἔνδειξιν θυσίας καὶ προσκυνήσεως τοῦ Καίσαρος ἢ κάποιου θεοῦ. Ἐθεωρεῖτο ἡ τελευταία πρᾶξις ἀρνήσεως τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ προσκύνησις τόσο μεγάλο θέμα. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἐπανέρχεται ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, γιὰ νὰ τονίση εἰς τοὺς πιστοὺς νὰ προσέξουν τὸ σημεῖο αὐτό. Φυσικὰ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὸ θέμα τῆς προσκυνήσεως ἔχει πολλὲς φάσεις καὶ πολλὲς μορφές. Ἀκόμη βλέπομε στὴν διατύπωση τοῦ χωρίου λέγει: ἀντὶ νὰ θέση «αυτό» γιατί ὁ λόγος περὶ τοῦ θηρίου, καὶ προσκυνήσουσι «αυτόν». Βάζει ἀρσενικοῦ γένους. Καὶ ὄχι οὐδετέρου, διότι πιὸ πάνω μας εἶπε «το θηρίο». Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ γράψη, «καὶ προσκυνήσουσι «αὐτό.» Γιατί βάζει ὅμως «αὐτόν;» Γιατί ἁπλούστατα ἐδῶ προσωποποιεῖ τὸ θηρίον. Ἢ καλύτερα, βάζει τὸ ἀρσενικὸ γένος γιὰ νὰ φανερώση ὅτι ὑπὸ τὸ θηρίον ὑπάρχει πρόσωπον. Ὑπάρχει ἕνας ἄνδρας. Καὶ ὅτι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ καλύπτει τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἀντιχρίστου, ὑπὸ τὸ ὄνομα, τὴν προσήγορίάν του θηρίου. Αὐτὸ θὰ τὸ δοῦμε σὲ πάρα πολλὰ σημεῖα μέσα στὴν Ἀποκάλυψη. Τὸ παράδειγμα τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ θὰ τὸ ἀκολουθήσουν ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν βρίσκονται σὲ δύσκολες καταστάσεις. Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπὶ παραδείγματι ὅταν γράφει στοὺς Θέσ/κεὶς τὴν Α’ καὶ Β’ ἐπιστολή του, ποὺ ἀναφέρεται καὶ εἰς τὸν Ἀντίχριστον, δὲν μιλάει παρὰ συγκεκαλυμμένα. «καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε, εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καὶρῷ· τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας, μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται·» έως ότου, λέγει, φύγει ἀπὸ τὴν μέση, ὁ κατέχων καὶ τὸ κατέχον. Ποιός εἶναι ὁ κατέχων; Ὁ κατέχων εἶναι ὁ αὐτοκράτωρ. Καὶ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπό τον Κλαύδιο. Καὶ ποιό εἶναι τὸ κατέχον; Εἶναι ἡ σύγκλητος. Ἀλλὰ ἐὰν ἔγραφε στὴν ἐπιστολὴ τοῦ ὅτι πρέπει νὰ φύγη ἀπὸ τὴν μέση ὁ αὐτοκράτωρ γιὰ νὰ φανῆ ὁ ἀντίχριστος, ποὺ δὲν θὰ εἶναι ἄλλος παρὰ ὁ Νέρων, ὁ τύπος τοῦ Ἀντιχρίστου, μὲ προφητικὸ ὄμμα ΄ μάτι τὰ λέγει αὐτά, ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἀντιλαμβάνεσθε τὴν θέση ὄχι του Ἀπ. Παύλου, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Τί θὰ ὑφίστατο;
Καὶ ἕνα ἄλλο παράδειγμα. Τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Ὅταν ἤθελε νὰ μιλήση γιὰ τὸν Ἀντίχριστο ἔλεγε: Τὸν ξέρετε ποιός εἶναι καὶ ἔχει ἔλθει. Κι ἐννοοῦσε τον Μωάμεθ, ἀλλὰ θὰ φθάσωμε στὸ σημεῖο αὐτὸ λέγω πιὸ κάτω. Καὶ ἀκόμα ἔλεγε γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδος, ἔβαζε τὴν ἑξῆς λέξη «το ποθούμενον.» Γιατί; Ὅποιος καὶ νὰ ἄκουγε τὸ κήρυγμά του νὰ τὸ βρίσκη ἄψογο, ἀλλὰ συνθηματικά, κωδικά, οἱ χριστιανοὶ νὰ ἀντιλαμβάνονται περὶ τίνος πρόκειται καὶ νὰ προσέχουν. Αὐτὸ λοιπὸν ὅλοι τὸ χρησιμοποιοῦν ὅταν ἑρμηνεύουν ἐπικίνδυνα σημεῖα. Καὶ ἐμεῖς φυσικά. Ὁ νοῶν νοείτω. Καὶ μὲ καταλαβαίνετε.
Ὥστὲ λοιπὸν ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πρόσωπον. Βέβαια εἶναι πρόσωπον, καὶ δὲν εἶναι μιὰ συλλογικὴ κατάστασις ἢ συλλογικὲς καταστάσεις ἢ ἁπλῶς ἀπρόσωπες ἀντίθεες δυνάμεις. Φυσικὰ οἱ ἀντίθεες δυνάμεις, καὶ αὐτὲς οἱ συλλογικὲς ΄ ἐχθρικὲς πρὸς τὴν Ἐκκλησία δυνάμεις, ὁπωσδήποτε προοδοποιοῦν ΄ ἀνοίγουν τὸν δρόμον στὸν Ἀντιχρίστο. Εἶναι ἀπρόσωπες, καὶ θεωροῦνται ἀντίχριστοι ὅλα αὐτὰ ἢ τύποι τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅμως ἀγαπητοί μου, ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πρόσωπον. Εἶναι ἄνθρωπος, εἶναι ἄνδρας, καὶ θὰ προσκυνηθεῖ λοιπὸν ὁ Ἀντίχριστος ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν γῆ, ἀπο ὅλους τους κατοικοῦντας τὴν γῆν. Πλὴν τῶν πιστῶν. Διότι θὰ τοῦ ἔχουν ἀποδοθεῖ τοῦ Ἀντιχρίστου ἕνεκα τῶν ψευδοθαυμάτων του, θεῖες ἰδιότητες, ὅπως σᾶς ἔλεγα μιὰ περασμένη φορά, ὅπως το, παντοδύναμος, τὸ πανίσχυρος, κραταιός, παντοκράτωρ... καὶ θὰ τοῦ ἀποδοθοῦν λοιπὸν θεῖες τιμές. Οἱ πιστοὶ δὲν θὰ προσκυνήσουν. Καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν θὰ προσκυνηθεῖ ὑπὸ τῶν πιστῶν, γι' αὐτὸ καὶ θὰ ἀσκήσει διωγμὸ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Τῶν πιστῶν.
Ἀλλά, ποιοί θὰ τὸν προσκυνήσουν ὅμως; Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς. Προσέξτε, δυστυχῶς ἀσφαλέστατα καὶ ἕνα πολὺ μεγάλο μέρος τῶν χριστιανῶν. Βεβαίως διότι ἁπλούστατα, αὐτοὶ οἱ χριστιανοὶ εἶναι οἱ ἀστήρικτοι χριστιανοί. Καὶ πολλοὺς τέτοιους ἔχομε ἀστήρικτους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι θὰ πλανηθοῦν ἀπὸ τὰ θαύματα, τὰ ψευδοθαύματα τοῦ Ἀντιχρίστου, καὶ ἔτσι τελικὰ θὰ νομίσουν ὅτι ὁ Μεσσίας εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, ὄχι ὁ Χριστός, καὶ τελικὰ θὰ προσκυνήσουν αὐτόν.
Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἔλεγα καὶ νὰ τὸ γνωρίζατε αὐτό, θὰ σᾶς τὸ πῶ καὶ λίγο πιὸ κάτω ἄλλη μιὰ φορὰ νὰ σᾶς τυπωθεῖ. Ο λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ κάτοικοι ἑνὸς χριστιανικοῦ κράτους δὲν ταυτίζονται. Όταν λέμε ἕνα χριστιανικὸ κράτος, φέρ' εἰπεῖν ἡ Ἑλλάς, ποὺ ὅλοι οἱ Ἕλληνες ὑποτίθεται ὅτι εἶναι βαπτισμένοι. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἶναι βαπτισμένοι. Τοὐλάχιστον μέχρι αὐτὴ τὴν στιγμή, αὔριο δὲν ξέρω τί θὰ γίνεται. Συνεπῶς εἴμεθα ἕνα χριστιανικὸ κράτος. Τί θὰ λέγαμε, ὀτι εἴμεθα ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ; Ταυτίζεται ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ σύνολον τῶν πολιτῶν ἑνὸς χριστιανικοῦ κράτους; Ἀναμφισβήτητα ὄχι. Γιατί ἁπλούστατα ὅλοι δὲν ζοῦν κατὰ συνείδηση χριστιανικὴ ζωὴ καὶ πίστη. Καὶ συνεπῶς δὲν συμπίπτει ἡ ἔννοια τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ΄ποὺ θὰ σᾶς μιλάω τόσο συχνὰ γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ,΄ μὲ τὴν ἔννοια τῶν πολιτῶν ἑνὸς χριστιανικοῦ κράτους. Αὐτὸ παρακαλῶ νὰ τὸ σημειώσετε. Βέβαια στὴν πολὺ εὐρεῖα ἔννοια θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι, ὅλοι οἱ Ἕλληνες ποὺ εἴμεθα βαπτισμένοι, εἴμεθα χριστιανικὸς λαός. Ὁπωσδήποτε εἴμαστε ἕνας λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ. Ἀλλὰ θὰ σᾶς θυμίσω αὐτὸ ποὺ λέγαμε στὴ περσινά μας θέματα. Ὅταν ἐκλήθη ὁ ἅγιος Ἰωάννης νὰ μετρήσει τὸν ναὸν καὶ τὸ θυσιαστήριο τοῦ εἰπώθηκε «καὶ τὴν αὐλὴν τὴν ἔξωθεν τοῦ ναοῦ ἔκβαλε ἔξω καὶ μὴ αὐτὴν μετρήσῃς.» την Ἁγίαν Πόλιν δὲν θὰ μετρήσης. «ἐδόθη τοῖς ἔθνεσι πατήσουσι τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν» θα καταπατηθεῖ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, καὶ ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἑρμηνεύουν ὅτι ἡ Ἁγία Πόλις εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Σημαίνει λοιπὸν ὅτι μέρος τῶν πιστῶν θὰ καταπατηθεῖ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, ἤτοι θὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστον. Τὸ θέμα δὲν εἶναι ἂν εἶμαι χριστιανὸς ἢ ὄχι, ἀλλὰ ἐὰν ἀνήκω εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ ποὺ θὰ σωθεῖ. Ὁ Κύριος δὲ λέγει οἱ πιστοὶ δὲν θὰ παρασυρθοῦν, ἀλλὰ οἱ ἐκλεκτοί. Καὶ μάλιστα θὰ παραβιαστοῦν καὶ οἱ ἐκλεκτοί. Καὶ τί θὰ πεῖ : «ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τὸὺς ἐκλεκτοὺς» ει δυνατὸν νὰ παρασυρθοῦν, δηλ. νὰ προσβάλει καὶ τοὺς ἐκλεκτοὺς ὁ Ἀντίχριστος. Γι' αὐτὸ λοιπὸν θὰ σᾶς παρακαλέσω ἂς ξεχωρίσουμε αὐτὲς τὶς δύο ἔννοιες. Τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ τοῦ εὐρέως λαοῦ, ποὺ εἶναι ἕνα χριστιανικὸν κράτος.
Πάντως ὁ χαρακτηρισμὸς ὅτι θὰ προσκυνήσουν τὸ θηρίο, ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ εἶναι στερεωμένοι στὴν πίστη, ὑπάρχει μὲ τὴν διατύπωση: «ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλὶῳ τῆς ζωῆς» των οποίων τὸ ὄνομα δὲν εἶναι γραμμένο εἰς τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. Θὰ ἤθελα νὰ μείνω ἰδιαίτερα πάνω στὸ σημεῖο αὐτό, λέγει ὁ ἀπ. Παῦλος, (Ἔφεσ. 1, 4) «καθὼς καὶ ἐξελέξατο ἡμᾶς ἐν αὐτῷ πρὸ καταβολῆς κόσμου εἶναι ἡμᾶς ἁγίους καὶ ἀμώμους κατενώπιον αὐτοῦ, ἐν ἀγάπῃ.» Όταν λέγει ὅτι τὰ ὀνόματα τῶν ἐκλεκτῶν εἶναι γραμμένα στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς πρὸ καταβολῆς κόσμου, ἀμέσως θὰ πίστευε κανεὶς ὅτι ἐδῶ ἐνισχύεται ὁ λεγόμενος ἀπόλυτος προορισμός. Ὅτι δηλ. μὲ ἔχει προορίσει ἀπολύτως ὁ Θεὸς ἢ νὰ σωθῶ ἢ νὰ ἀπολεσθῶ. Δὲν μοῦ ἀνήκει συνεπῶς στὴν δικαιοδοσία μου ἡ σωτηρία. Αὐτὸ εἶναι ἐσφαλμένο. Ὁ Θεὸς εἶναι ἐκτὸς χώρου καὶ χρόνου καὶ γνωρίζει τὰ πεπραγμένα τῆς ἱστορίας πρὸ τῆς ἱστορίας, μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια ὁ Θεὸς καθορίζει καὶ γνωρίζει τὰ ὀνόματα ἐκείνων ποῦ θὰ σωθοῦν ἐν ἐλευθὲρῳ ἀγῶνι, ἐν ἐλευθὲρᾳ συνειδήσει... καὶ ὄχι διότι ὁ Θεὸς διαλέγει προσωποληπτικῶς κάποιους, γιὰ νὰ τοὺς κάνει λαό του, καὶ κάποιους ἄλλους γιὰ νὰ τοὺς ἀπορρίψῃ. Εἶναι ὅμως πολὺ χαρακτηριστικὸ αὐτό.
Προσέξτε ὅμως κάτι· θὰ ἐπανέλθω. Γιατί αἰσθάνομαι πάντοτε ὅτι εἶμαι ἐλλιπής, γιατί θέλω νὰ σᾶς βοηθήσω. Τί θὰ προσκυνήσουν; Τὸν Ἀντίχριστο. Μὰ τότε, σήμερα δὲν ἦρθε ὁ Ἀντίχριστος ἀκόμα. Ἐμεῖς ὑποτίθεται πῶς θὰ πεθάνουμε, δὲν ξέρω, μπορεῖ καὶ νὰ μὴν τὸν δοῦμε καθόλου, στὶς μέρες μας νὰ μὴν εἶναι καθόλου. Προσέξτε ἀγαπητοί. Σᾶς εἶχα πῆ πέρυσι, στὸ τελευταῖο θέμα, ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται πάντοτε, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, ὁ δράκων, αὐτὸς φέρνει τὸν Ἀντίχριστο, ὁ δράκων, ὁ διάβολος στὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅτι μέσα στὴν ἱστορία ἐνεργοῦσε ὁ διάβολος φέροντας τύπους ἀντιχρίστον. Πολὺ δὲ παραπάνω μετὰ Χριστόν, καὶ μὴ νομίσετε ὅτι ἐμεῖς γιὰ τὴν ἐποχή μας, μποροῦμε νὰ μεταθέσουμε τὴν δράση τοῦ Ἀντιχρίστου εἰς τὰ ἔσχατα, διὰ τὴν Ἐκκλησία ἡ κάθε ἐποχὴ εἶναι ἔσχατα. Ἡ κάθε ἐποχὴ εἶναι ἔσχατα. Εἶναι τελευταῖα, καὶ ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πάντοτε παρών. Ὅπως καὶ ὁ ψευδοπροφήτης ποὺ θὰ ποῦμε λίγο παρακάτω εἶναι πάντοτε παρών.
Καὶ πῶς προσκυνεῖται παρακαλῶ ὁ Ἀντίχριστος; Ποικιλοτρόπως προσκυνεῖται. Ἀλλὰ κυρίως προσκυνήθη καὶ προσκυνεῖται καὶ στὶς ἡμέρες μας μὲ τὴν Καισαρολατρεία. Ὅτὰν προσκυνοῦν οἱ ἄνθρωποι πρόσωπα κυβερνῶντα λαούς. Καὶ προσκυνήθησαν καὶ προσκυνοῦνται καὶ θὰ προσκυνοῦνται, Αὐτὴ εἶναι ἡ Καισαρολατρεία, καὶ εἶναι τύπος προσκυνήσεως τοῦ Ἀντιχρίστου, διότι ὁ γνήσιος κυβερνήτης ἑνὸς λαοῦ ποτὲ δὲν θὰ δεχθῆ νὰ προσκυνηθῆ ἀποδίδοντάς εἰς αὐτὸν θεῖες τιμές. Ἔχουν ἀποδοθεῖ σὲ πρόσωπα ποῦ κυβέρνησαν στὸν αἰῶνα μας, στὸν 20ὸν αἰῶνα, στὸν αἰῶνα μας τώρα τελευταῖα, τὰ ζήσαμε, ζοῦμε ἐμεῖς, ἀπεδόθησαν στὰ πρόσωπα αὐτὰ ποῦ κυβέρνησαν ἢ κυβερνοῦν, θεῖες ἰδιότητες. Γελᾶς καὶ τὸ χορτάρι βγαίνει. Χαίρεσαι καὶ γονυποιεῖται ἡ φύσις. Ἔγραψε ὁ Ἀραγκὸν ὁ ποιητὴς τὸ 1936 γιά ἕνα τέτοιο θεοποιημένο πρόσωπο.
Ω μεγάλε Στάλιν, ὦ ἀρχηγὲ τῶν λαῶν,
Σύ, ποὺ ἔδωσες τὴ ζωὴ στὸν ἄνθρωπο,
Σύ, ποὺ γονιμοποίησες τὴ γῆ,
Σὺ ποὺ ξανάνιωσες τοὺς αἰῶνες,
Σὺ ποὺ κάνουν νὰ ἀνθίζουν οἱ ἀνοίξεις,
Σὺ ποὺ κάνεις νὰ δονοῦνται οἱ μουσικὲς χορδές,
Σύ, λάμψη τῆς ἀνοίξεώς μου, ὦ Σύ
Ἥλιε ποὺ ἀντανακλᾶται ἀπὸ ἑκατομμύρια καρδιές!
«Πράβδα» 28 Αὐγούστου 1936
Μάλιστα, μάλιστα, ὁ νοῶν νοείτω, καταλαβαίνετε πολλά. Οἱ πιστοὶ ἔστω κι ἂν κυβερνῶνται ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους, ὁπωσδήποτε τοὺς εὐλαβοῦνται τοὺς σέβονται ἀλλὰ δὲν τοὺς προσκυνοῦν. Διαβάστε παρακαλῶ στὸν ἀπ. Παῦλο, στὸν ἀπ. Πέτρο νὰ δῆτε τί γράφουν. «Πᾶσα ψὺχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. οὐ γὰρ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν./ὥστε ὁ ἀντιτασσόμενος τῇ ἐξουσὶᾳ τῇ τοῦ Θεοῦ διαταγῇ ἀνθέστηκεν· οἱ δὲ ἀνθεστηκότες ἑαυτοῖς κρῖμα λήψονται./οἱ γὰρ ἄρχοντες οὐκ εἰσὶ φόβος τῶν ἀγαθῶν ἔργων, ἀλλὰ τῶν κακῶν. θέλεις δὲ μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἐξουσίαν; τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ἕξεις ἔπαινον ἐξ αὐτῆς·/Θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστι σοὶ εἰς τὸ ἀγαθόν. ἐὰν δὲ τὸ κὰκὸν ποίῇς, φοβοῦ· οὐ γὰρ εἰκῆ τὴν μάχαιραν φορεῖ· Θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστιν εἰς ὀργήν, ἔκδικος τῷ τὸ κὰκὸν πράσσοντι/διὸ ἀνάγκη ὑποτάσσεσθαι οὐ μόνον διὰ τὴν ὀργήν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν συνείδησιν./διὰ τοῦτο γὰρ καὶ φόρους τελεῖτε· λειτουργοὶ γὰρ Θεοῦ εἰσιν εἰς αὐτὸ τοῦτο προσκαρτεροῦντες./ἀπόδοτε οὖν πᾶσι τὰς ὀφειλάς, τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον, τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος, τῷ τὸν φόβον τὸν φόβον, τῷ τὴν τὶμὴν τὴν τιμήν.» (Ρωμαίους. 13, 1~7) Ὀφείλομε λέγει, ὀφείλομε σεβασμὸ εἰς τοὺς κυβερνῶντας. Ὀφείλομε σεβασμό, ὀφείλομε νὰ πληρώσουμε τὸν φόρο μας. Ὀφείλομε σ’ αὐτοὺς τὰ πάντα. Ὄχι ὅμως προσκύνηση. Δὲν θὰ ἀποδώσουμε θεῖες ἰδιότητες σὲ κείνους οἱ ὁποῖοι κυβερνοῦν. Ἡ ἐλπίδα μᾶς δὲν θὰ εἶναι τὰ πρόσωπα αὐτά. Ὁ Θεός! Τὰ πρόσωπα κυβερνοῦν κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, τίποτε ἄλλο. «Πειθαρχεῖν δεῖ Θὲῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις.» (Πράξεις 5, 29) Ὅσο κανεὶς ἄλλος ποτὲ στὴν ἱστορία δὲν παρεκίνησε ἀνθρώπους νὰ εὐλαβοῦνται καὶ νὰ σέβωνται τοὺς κυβερνῶντας. Λέγει μάλιστα ὁ ἀπ. Πέτρος καὶ ὁ ἀπ. Παῦλος, καὶ οἱ δυὸ τὸ λέγουν «Παρακαλῶ οὖν πρῶτον πάντων ποιεῖσθαι δεήσεις, προσευχάς, ἐντεύξεις, εὐχαριστίας, ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων/ὑπὲρ βασιλέων καὶ πάντων τῶν ἐν ὑπεροχῇ ὄντων, ἵνα ἤρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν ἐν πὰσῃ εὐσεβεὶᾳ καὶ σεμνότητι.» (Α Τίμ. 2, 1~2) Ὀφείλομε, λέγει, προσευχὲς καὶ δεήσεις ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα ἰδιαιτέρως διὰ τοὺς ἐν ὑπεροχῇ ὄντας, διὰ βασιλεῖς, διὰ ἄρχοντας, διὰ νὰ ἔχομε ἡσύχιον βίον. Γιὰ νὰ κυβερνοῦν σωστὰ ἐν δικαιοσύνῃ. Ὀφείλομε νὰ προσέχομε καὶ νὰ προσευχόμεθα. Αὐτό, λέγει, εἶναι καλὸν καὶ ἀποδεκτὸν ἀπὸ τὸν Θεόν. «τοῦτο γὰρ κὰλὸν καὶ ἀπόδεκτον ἐνώπιον τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ.» Το θέλει ὁ Θεὸς αὐτό. Ἀλλὰ αὐτὸ θέλει, ὄχι νὰ προσκυνήσουμε. Ὑπάρχει σαφὴς διάκρισις. Ἂς τὸ προσέχουμε λοιπὸν οἱ χριστιανοί. Ποτὲ νὰ μὴν ἀπολυτοποιοῦμε πρόσωπα ποῦ κυβερνοῦν. Ποτέ! Ὁποιοδήποτε πρόσωπο. Ὁποιασδήποτε ἐποχῆς. Σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες, καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές, ἂς τὸ προσέχουμε. Θὰ εὐλαβούμεθα ἀλλὰ δὲν θὰ θεοποιοῦμε.
Αὐτὴ ἡ ἔκφρασις, «τοῦ ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου», εἶναι θαυμασία. Εἶναι ἕνας θεολογικὸς ἀδάμας μέσα εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως. Εἶναι ὡραιοτάτη ἔκφρασις. Μὲ τὸν ὀρον "ἀρνίον" ἐκφράζεται ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ Λόγου. Μὲ τὸν ὅρον "ἐσφαγμένον ἀρνίον", ἐξ’ ἄλλου ὁ Θεὸς δὲν εἶπε, "νά ἐγὼ εἶμαι ποῦ ἐγενόμην νεκρὸς καὶ ἰδοὺ ζῶ". Στὴν ὅρασὴ τοῦ δὲν ἔβλεπε πρὸ τοῦ θρόνου ὁ Εὐαγγελιστής Ἰὠάννης τὸ "ἀρνίον ἐσφαγμένον καὶ ἑστηκὼς" σφαγμένον καὶ νὰ στέκεται σὲ στὰ 4 πόδια. Εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ποῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἀπέθανε, ἐσφάγη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, καὶ ἀνεστήθη. Τὸ ἑστηκὼς ἀρνίον, τὸ ἀρνὶ ποῦ στέκεται, δηλ. ἀνεστήθη ὁ Χριστός. Λοιπόν, μὲ τὸν ὅρον "ἐσφαγμένον" ἐκφράζεται ἡ σταυρικὴ θυσία αὐτοῦ τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἂν καὶ εἶναι πλεονασμὸς στὴν ἔκφραση διότι, ὁ ὅρος "ἀρνίον" ἐκφράζει καὶ τὴν ἐνανθρώπιση καὶ τὴν θυσία. Διότι ἁπλούστατα, πρόβατα, ἀρνία προσφέροντο πρὸς θυσίαν καὶ ἦταν ὁ τύπος τὰ θυσιαζόμενα ἀρνία, ὁ τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἀλλὰ ἴσως θὰ πῆτε: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουμε ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ θυσίαν, πρὸ καταβολῆς κόσμου, δηλ. πρὸ τῆς δημιουργίας; Εἶναι δυνατόν; Δηλ. εἶχε ἐνανθρωπήσει πρὸ τῆς δημιουργίας ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Καὶ εἶχε σταυρωθεῖ πρὸ τῆς δημιουργίας ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Ὄχι ἀγαπητοί, ὄχι. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐνηνθρώπισε σὲ μία ἱστορικὴ στιγμή, τότε, πρὶν ἀπὸ 2.000 χρόνια. Ἀλλὰ τότε τί; Ἡ ἐνανθρώπισις καὶ ἡ θυσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἔχουν ἄναρχον διάσταση εἰς τὸν Θεὸν Λόγον, ὅπως εἶναι καὶ ἡ ἄκτιστος ἐνέργεια τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἐνεργοῦσε ἡ ἄκτιστος ἐνέργεια, ἄκτιστος καὶ συνεπῶς ἄναρχος, συνεπῶς συναΐδιος μὲ τὸν Θεὸν ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἄκτιστος αὐτὴ ἐνέργεια ΄ποὺ εἶναι πρό, βεβαίως τῆς δημιουργίας΄ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐνεργοῦσε καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη πρὸ τοῦ ἱστορικοῦ σταυροῦ. Ἔτσι πέρασαν καὶ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ἔτσι ἀντιμετώπισαν τὰ φαρμακερὰ φίδια, ἔτσι τὸ νερό της Μερὰς ἔγινε γλυκὸ καὶ τὸ ἤπιαν, ποὺ ἦταν πικρὸ κ.λπ.
Ὥστε ἔχουμε καὶ ἐδῶ ὅπως σᾶς ἐξήγησα, τὴν ἄναρχον διάστασιν τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ τῆς θυσίας τοῦ Θεοῦ Λόγου. Καὶ ἕνα ἀκόμη παράδειγμα θὰ σᾶς πῶ. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔχει ἀνθρωπίνη μορφή, δηλ. ὁ Θεὸς Λόγος πῆρε ἀνθρωπίνη μορφή. Ποιά μορφὴ πῆρε; Λέμε τοῦ Ἀδάμ. Ὄχι. Δὲν πῆρε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν μορφὴ τοῦ Ἀδάμ. Ὁ Ἀδὰμ πῆρε τὴν μορφὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἰκόνα τοῦ Ἀδάμ. Ὁ Ἀδὰμ εἶναι εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐννοῶ δηλ. στὴν ψυχοσωματική, θὰ λέγαμε παρουσία. Γιατί; Δὲν ἔχει σημασία ὅτι ὁ Ἀδὰμ ἱστορικὰ προηγεῖται. Ἔτσι ,ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶχε τὴν ἀνθρωπίνη φύση, δυνάμει πρὸ τῆς δημιουργίας, δυνάμει αὐτῆς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἔγινε ὁ Ἀδάμ. Αὐτὸ λοιπὸν σημαίνει ὅτι τὰ ὀνόματα τῶν πιστῶν ποὺ θὰ σωθοῦν εἶναι γραμμένα στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς τοῦ ἐσφαγμένου ἀρνίου πρὸ καταβολῆς κόσμου. Εἶναι ὡραιότατο. Ἀγαπητοί μου μόνο ποὺ δὲν τὸ ξέρουμε. Γιὰ σκεφθῆτε νὰ εἴμεθα γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. Μόνο ποὺ δὲν τὸ ξέρουμε. Ὅταν κάποτε ἐρώτησαν τὸν Κύριον: «Κύριε, εἰ ὀλίγοι οἱ σῳζόμενοι;» Εάν εἶναι λιγοὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ σωθοῦν. Ὁ Κύριος δὲν εἶπε οὔτε λίγοι οὔτε πολλοί, ἀλλὰ τί; «ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν» (Λουκ. 13, 24) Καὶ Ὅταν γύρισαν οἱ 70 καὶ μετὰ χαρᾶς εἶπαν: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου» ὁ Κύριος εἶπε: «μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Μη χαίρεσθε, ἐδῶ τὸ εἶπε καθαρά, μὴ χαίρεσθε γιατί ὑποτάσσονται τὰ δαιμόνια, αὐτὸ δὲν εἶναι δικό σας θέμα, εἶναι δικό μου θέμα, ἀλλὰ νὰ ἔχετε χαρά, γιατί τὰ ὀνόματά σας εἶναι γραμμένα στὸν οὐρανό. Τί εὐλογία! Ἀγαπητοί μου, ἀναπολεῖτε τὸ θέμα αὐτὸ ὅταν εἴσαστε μόνοι σας; Τὰ ἀναπολεῖτε; Τὰ ἀναχαράζετε ὅπως τὰ μηρυκαστικά; Μόνο ὅταν ἀναχαράζουμε ἐκεῖνα ποὺ ἀκούσαμε καὶ διαβάσαμε, μόνον τότε περνᾶνε σὰν τροφὴ στὸ δεύτερο στομάχι καὶ μᾶς τρέφουν. Ἀλλιώτικα στέκονται στὸ πρῶτο στομάχι ἀχώνευτα καὶ βαρυστομαχιάζουμε. Πρέπει νὰ ἀναχαράζουμε τὴν ὕλη ποὺ παίρνουμε, γιὰ νὰ μᾶς τρέφει, νὰ μᾶς ζωογονεῖ. Καὶ τελειώνει τὸ χωρίον ὡς ἑξῆς: «Εἴ τις ἔχει οὖς, ἀκουσάτω» αὐτὸς ποὺ ἔχει αὐτὶ ἂς ἀκούσει. Νὰ ἀκούσει ὀλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἴπαμε. Ὅτι θὰ ζητήσει ὁ Ἀντίχριστος νὰ προσκυνηθῇ κλπ. κλπ. Αὐτὸς ποὺ ἔχει οὕς, αὐτί, ἂς ἀκούση. Δηλ. ἐφιστᾶται ἡ ἰδιαιτέρα βαρύτις καὶ προσοχὴ τοῦ ὅλου θέματος. Θυμηθεῖτε ὅτι πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος ἐτόνισε αὐτὸ τὸ σημεῖο, ὁ Κύριος ἔλεγε: «ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω» (Ματθ. 11, 15) ἢ «βλέπετε οὖν πῶς ἀκούετε·» (Λουκ. 8, 18) Προσέχετε πῶς καταλαβαίνετε, πῶς ἀκοῦτε, μὴν παίρνετε στραβὰ τὰ πράγματα. Ἀλλὰ νὰ τὰ παίρνετε σωστά. Πάντως εἶναι ἕνας προκλητήριον προσοχῆς, καὶ παρεμβάλλεται ὁ στίχος αὐτὸς ὅπως καὶ ὁ ἑπόμενος ποὺ θὰ δοῦμε εὐθὺς παρακάτω, σὰν προτροπὴ γιὰ ὅσα ἀποκαλύπτονται γιὰ τὸ ἐφόδιον τὶς ὑπομονῆς.
Γιὰ νὰ δοῦμε λοιπὸν αὐτὸ τὸ ἐφόδιο τῆς ὑπομονῆς ποὺ ἔρχεται αὐτὸς ὁ στίχος, στίχος προτροπὴ γιὰ νὰ μᾶς θυμίσει αὐτὴ τὴν ξεχασμένη καὶ πολύτιμη ἀρετή. Διότι δὲν εἶναι μόνο ὁ Ἀντίχριστος, εἶναι καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, εἶναι τὸ δεύτερο θηρίο ποῦ, ὅσα δὲν φτάνει τὸ πρῶτο ἀποτελειώνει τὸ δεύτερο. Ὅπως θὰ δῆτε. Ποιός δηλ. θὰ μποροῦσε νὰ ξεφύγη; Τὁ ἔνα κόσκινο σ᾿ ἐκανε καὶ πέρασες, γλύτωσες ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο, τὸ ἄλλο κόσκινο; Δυὸ κοσκινίσματα.. Προσοχὴ λοιπόν. Γιὰ αὐτὸ οἱ ἅγιοι ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ὑπομονή. Ακοῦστε τί λέγει. Εἶναι ἕνας λίγο δύσκολος στίχος ἐκ πρώτης ὄψεως, θὰ τὸν ἀναλύσωμε ὅμως.
«εἴ τις εἰς αἰχμαλωσίαν ἀπάγει, εἰς αἰχμαλωσίαν ὑπάγει· εἴ τις ἐν μαχαὶρᾳ ἀποκτέννει, δεῖ αὐτὸν ἐν μαχαὶρᾳ ἀποκτανθῆναι. ὧδὲ ἐστιν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων».
Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ ἔννοια τοῦ στίχου; Μιὰ ἀντίστοιχη ἔννοια ἔχει ὁ Ἰερεμίας στὸ βιβλίο του τὸ προφητικό, 15, 1~2. «Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς με· ἐὰν στῇ Μωσῆς καὶ Σαμουὴλ πρὸ προσώπου μου, οὐκ ἔστιν ἡ ψυχὴ μοῦ πρὸς αὐτοὺς· ἐξαπόστειλον τὸν λὰὸν τοῦτον, καὶ ἐξελθέτωσαν. καὶ ἔσται ἐὰν εἴπωσι πρὸς σὲ· ποῦ ἐξελευσόμεθα; καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτοὺς· τάδε λέγει Κύριος· ὅσοι εἰς θάνατον, εἰς θάνατον· καὶ ὅσοι εἰς μάχαιραν, εἰς μάχαιραν· καὶ ὅσοι εἰς λιμόν, εἰς λιμὸν· καὶ ὅσοι εἰς αἰχμαλωσίαν, εἰς αἰχμαλωσίαν.» δέν σᾶς τὸ διαβάζω γιὰ νὰ μὴν ἀργήσουμε καὶ σᾶς μπερδέψω καὶ περισσότερο, ἀλλὰ θὰ ἤθελα θελα νὰ σᾶς ἔλεγα ὅτι, ἐδῶ ἔχομε τὴν ἑξῆς περίπτωση.. συμπλέκονται τρεῖς μερίδες. Εἶναι τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, ποῦ κακοποιοῦν τοὺς ἁγίους, δξλ. τοὺς πιστούς. "Ἅγιοὶ εἶναι οἱ πιστοί. Δεύτερον εἶναι οἱ ἅγιοι ποῦ κακοποιοῦνται ἀπὸ τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τρίτον εἶναι ὁ Θεὸς ποῦ τιμωρεῖ τοὺς κακοποιοῦντας τοὺς ἁγίους. Ἔχομε λοιπὸν τρεῖς μερίδες νὰ συμπλέκονται, θὰ σᾶς τὸ διαβάσω ὅπως τὸ λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας καὶ θὰ σᾶς τὸ ἀναλύσω:
"Ἄξια, φησίν, ἕκαστος τῶν πεπραγμένων δέχεται τὰ ἐπίχειρα· οἱ γὰρ πρὸς τὸ κακοῦν τὸὺς πλησίον ἕτοιμοι ὑπὸ τοῦ διαβόλου αἰχμαλωτευθήσονται, καὶ τῇ σατανικῇ μαχαὶρᾳ τὸν τῶν ψυχῶν ὑποστήσονται θάνατον· ᾧ γὰρ δι᾿ ἔργων ἡττήθησαν, τοὺτῳ καὶ δεδούλωνται, ὡς φὴσὶν ὁ μέγας Πέτρος."
Ἔχομε λοιπὸν ἀγαπητοί μου τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου οἱ ὁποῖοι κακοποιοῦν τοὺς ἁγίους. Αὐτοὶ τί κάνουν; Παίρνουν μαχαίρι καὶ φονεύουν τοὺς ἁγίους, ἢ τὸὺς ὁδηγοῦν σὲ αἰχμαλωσία. Καὶ λέγει τώρα ἐδῶ τὸ χωρίο: αὐτοὺς ποῦ παίρνει μαχαίρι, μὲ μαχαίρι θὰ πεθάνη. Ἀπὸ ποιό μαχαίρι θὰ πεθάνη ὅμως αὐτὸς ποῦ εἶναι ὄργανο τοῦ Ἀντιχρίστου; Ἀπὸ τὸ μαχαίρι τοῦ διαβόλου. Δηλ. θὰ τὸν ἔχει αἰχμαλωτίσει ὁ διάβολος αὐτόν. Αὐτο θὰ εἶναι καὶ ἡ τιμωρία του. Ἔτσι, ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ ποῦ πῆραν μαχαίρι μὲ μαχαίρι θὰ πεθάνουν, βρίσκει ἐδῶ τὴν πραγμάτωση του. Γιατί μπορεῖτε νὰ πῆτε: διαψεύδεται ὁ Χριστὸς ὅταν μᾶς εἶπε εἶπε ὅτι «πάντες γὰρ οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαὶρᾳ ἀπολοῦνται» (Ματθ. 26, 52) ποῦ εἶχε πεῖ στὸν Ἀπ. Πέτρο. Ἐνῶ ξέρομε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι, -ὄχι ὅμως ὅλοι, γιατί ξέρετε εἶναι κάτι φοβερό. Ἄνθρωποι ποῦ ἐφόνευσαν ἐφονεύθησαν, εἶναι, εἶναι φοβερό, ἀλλὰ ἔχομε καὶ περιπτώσεις ἀνθρώπων ποῦ πῆραν μαχαίρι, ἀλλὰ δὲν ἐφονεύθησαν. Ἐκτὸς βέβαια ἂν μετενόησαν. Πάντως ὅπως καὶ νὰ ἔχει τὸ πρᾶγμα, τὸ θέμα εἶναι ὅτι εἶναι ἐν πνευματικὴ ἔννοια ὅτι βρῆκαν τὸ μαχαίρι, σκοτώνουν καὶ αὐτοὶ πνευματικὰ ἀπὸ τὸν διάβολο. Ἔγιναν ὑποχείριοι τοῦ σατανᾶ.
Τὸ ὅλο πνεῦμα τοῦ χωρίου εἶναι τὸ ἑξῆς: αὐτὰ θά ἐνεργοῦν, ὁ διάβολος, ὁ Ἀντίχριστος, καὶ τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου. Οἱ ἅγιοι τί πρέπει νὰ κάνουν; Δὲν θὰ ἀντιτάξουν ἀντίσταση. Νὰ σᾶς διαβάσω πῶς τὸ ἑρμηνεύει ὁ καθηγητὴς Μπρατσιώτης, ποὺ ἑρμηνεύει καὶ ὑπομνηματίζει τήν Ἀποκάλυψη. "Τὸ νόημα τῆς φράσεως εἶναι ὅτι οἱ πιστοὶ πρέπει νὰ δεχθῶσιν ἐν ἀνάγκη καὶ τὸν θάνατον χωρὶς νὰ ἀντιτάξουσιν ἀντίσταση." Αὐτό εἶναι ὅλο. Θὰ μοῦ πῆτε, μὰ νὰ μὴν ἀντισταθοῦμε; Πᾶρτε παράδειγμα τοὺς ἁγίους τῆς ἐκκλησίας. Κρύπτοντο, γιατί ὁ Κύριος μᾶς εἶπε: «ὅταν δὲ διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἄλλην·» (Ματθ. 10, 23) Μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος τὸ παράδειγμα ὅτι μποροῦμε νὰ κρυφτοῦμε ὅταν μᾶς διώκουν οἱ ἄλλοι. Σὲ συνέλαβαν; Δὲν θὰ ἐπιτεθῇς. Σὲ ὅλη τὴ γραμμὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας οἱ ἅγιοι ἔτσι ἐνήργησαν. Ἐκρύπτοντο· ἀλλὰ ὅταν συνελαμβάνοντο δὲν ἔφεραν ἀντίσταση. Ποῦ εἶναι ἐκείνη ἡ φιλοσοφικὴ ἤθική, ποῦ τὴν προσφέρουν γιὰ χριστιανικὴ ἠθική, -οἱ ἐπαιδευτικοὶ θὰ μὲ καταλάβουν πολὺ καλά-, ποῦ λέει ὅτι ἐν ὀνόματι τῶν δικαιωμάτων τῆς ζωῆς μπορῶ νὰ εἶμαι ἐπιθετικὸς γιὰ νὰ γλυτώσω τὴ ζωή μου. Ὄχι, ὄχι. Ἀνοίγει ἡ πόρτα μου τὸ βράδυ ἐκεῖ ποῦ κοιμᾶμαι, γιὰ μιὰ στιγμὴ βλέπω ἕναν ἄνθρωπο ποῦ ἦρθε νὰ μὲ ληστέψη, τὸ πᾶν θὰ κάνω νὰ μὴν μὲ σκοτώση, τὁ πᾶν φυσικὰ θὰ κάνω... εἶναι σωστὸ αὐτό, ἀλλὰ ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὸν φονεύσω ἐγώ; Ἡ φιλοσοφικὴ ἠθικὴ λέγει ναί, διότι βρίσκομαι ἐν ἀμύνη, διότι αὐτὸς ἦρθε νὰ μὲ σκοτώση, καὶ νὰ μὲ ληστέψη. Ἡ ἠθικὴ ἡ χριστιανικὴ λέγει ὅτι, τὸ πᾶν θὰ κάνης γιὰ νὰ γλυτώσης, νὰ τὸν ἀφοπλίσης, νὰ τὸν ἐξουδετερώσης, δὲν θὰ τὸν σκοτώσης. Εἶναι προτιμότερο νὰ φονευθῆς παρὰ νὰ φονεύσης, διότι, ἐσὺ ἐὰν φονευθῆς, ἐπειδὴ τηρεῖς αὐτὴν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἤδη κέρδισες τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ δίνεις περιθώρια εἷς στὸν ἐγκληματία σου νὰ μετανοήση· μπορεί νὰ μετανοήση. Ἐἂν πάλι ἐσὺ τὸν σκοτώσης, ἐσὺ μὲν ἔκανες ἔγκλημα, ἔστω καὶ ἀπροσδόκητο γιὰ μιὰ στιγμή, αὐτὸν δὲ ποῦ ἔστειλες στὴν ἄλλη ζωὴ δὲν τοῦ ἄφησες περιθώρια νὰ μετανοήση. Αὐτὸ λέγει ἡ χριστιανικὴ ἠθική, καὶ ὄχι ἡ φιλοσοφικὴ ἠθικὴ ποῦ πολλὲς φορὲς τὴν ἐκλαμβάνουμε ὡς χριστιανικὴ ἠθικὴ καὶ ἔχουμε κολλήσει ἐπάνω σ’ αὐτὰ τὰ διαβόητα "καθήκοντα καὶ δικαιώματα"· και μὴ νομίσετε αὐτὰ τὰ καθήκοντα καὶ δικαιώματα ποῦ τόσο τὰ τονίζουμε στὴν λεγομένη χριστιανικὴ ἠθική, ἀλλὰ ξαναλέγω εἶναι φιλοσοφικὴ ἠθική, ἔκαναν ἕνα λαὸ ποῦ νὰ ξεχνάει τὰ καθήκοντα καὶ νὰ ζητάει τὰ δικαιώματα. Οἱ χριστιανικοὶ λαοὶ εἶναι σήμερα ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ξεχνοῦν τὰ καθήκοντα, καὶ ἐνεργοῦν μὲ κάθε τρόπο μόνο γιὰ τὰ δικαιώματα. Τὸ βλέπει κανεὶς διάχυτο, ἰδία εἰς τὸν δυτικὸν κόσμον, Ἰδία. Εἶναι κι αὐτὸ ἕνα σημάδι τοῦ κακοῦ ὅτι δὲν ἑρμηνεύσαμε σωστὰ τὸ εὐαγγέλιο, συνεπῶς οἱ πιστοὶ δὲν θὰ ἀντιτάξουν ἀντίσταση. Μᾶς ἀρέσει δὲν μᾶς ἀρέσει αὐτὸ παραγγέλλει ὁ Θεός. Τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ αὐτὸ παραγγέλλει ἀγαπητοί μου. Δὲν θὰ ἀντιτάξοῦμε ἀντίσταση. Θυμηθῆτε τὸν ἅγιο Πολύκαρπο... ποῦ εἶναι καὶ τὸ πρῶτο μαρτυρολόγιο ποῦ ἐγράφη. Εἶναι κατὰ τὰ μέσα τοῦ 2ου αἰῶνος. Ἐκρύπτετο ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι, ἐπροδώθη τελικὰ καὶ συνελήφθη. Ὅτὰν συνελήφθη δὲν ἔφερε οὐδεμία ἀντίσταση, καμμία, ἀπολύτως τίποτε. Αὐτὸ λοιπὸν λέει ὅτι δὲν θὰ φέρετε ἀντίσταση, ἀλλὰ τί πρέπει νὰ κάνετε; Ὑπομονή. "Ὧδὲ ἐστιν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων". Ἐδῶ εἶναι λέγει ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων. Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπὸν ἀγαπητοί μου τὴν ἀξία καὶ τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπομονῆς, ποῦ εἶναι δύο θεμελιώδεις ἀρετές, ποῦ ἡ πίστη γεννάει τὴν ὑπομονή; Ἂν ξέρω ὅτι, μὲ ἀναμένει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ –θέμα πίστεως– θὰ ἀσκήσω τὴν ὑπομονή. Ὅπὼς κι ὅταν ξέρω ὅτι μὲ περιμένει τὸ κέρδος τὸ ἐμπορικὸ θὰ ὑπομείνω κάθε κακουχία, κάθε ταλαιπωρία καὶ κάθε βρισιὰ ποῦ θὰ μοῦ κάνη ὁ ἄλλος, γιατί ξέρω ὅτι ἔχω κέρδος ἐμπορικό, καὶ θὰ ὑπομείνω τὸν πελάτη ὅλη μέρα στὸ κατάστημά μου, γιατί ξέρω ὅτι θὰ πάρω χρήματα. Ἔτσι, κι ἂν ξέρω ὅτι μὲ ἀναμένει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τότε θὰ κάνω κάθε ὑπομονὴ γιὰ νὰ κερδίσω ἐκεῖνο ποῦ προσδοκῶ, τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ λοιπὸν εἶναι ἡ ὑπομονή. Καὶ ὅπως λέγει στὴν πρὸς Ἑβραίους, ὁ ἀπ. Παῦλος, 10, 36: «ὑπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν, ἵνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν». Ἔχετε ἀνάγκη, λέει, ἀπὸ τὴν ὑπομονή, ὥστε ἔτσι νὰ κάνετε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀποκτήσετε τὴν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἐπαγγελία. Ποῦ εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλὰ προσέξτε ὅμως κάτι ἀγαπητοί μου. Ὑπάρχει ἀνάγκη, γιατί τὰ πράγματα αὐτὰ δὲν γίνονται αὐτομάτως καὶ κατὰ τρόπον ἔτσι ταχυδακτυλουργικόν. Ὑπάρχει ἀνάγκη, γιὰ νὰ φθάσωμε σ’ αὐτὴν τὴν ὑπομονὴ τοῦ μαρτυρίου, –δὲν ξέρωμε τί μᾶς περιμένει– ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἀσκούμεθα καθημερινὰ καὶ εἰς τὴν πίστη καὶ εἰς τὴν ὑπομονή. Θὰ σᾶς πῶ κανὰ δύο τρία παραδειγματάκια. Ἔχετε ὑγεία; Ἐὰν ἔχετε ὑγεία, ἀναλογίζεσθε κάθε μέρα, –ὄχι βέβαια σὲ βαθμὸ ἄγχους, γιατί αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι φοβία–, ἀναλογίζεσθε κάθε μέρα ὅτι μπορεῖτε νὰ ἀρρωστήσετε μὲ ὀδυνηρωτάτη ἀρρώστια καὶ νὰ πονᾶτε φοβερά, ὅπως βλέπουμε ἄλλους ἀνθρώπους νὰ ὑποφέρουν, καὶ ποῦ κάποτε δὲν εἶναι τόσο ὀδυνηρὴ ἡ ἀρρώστια ὅσο εἶναι ἡ θεραπεία ὀδυνηρή. Ὅτὰν ἀκοῦμε σὲ τί ὑπεβλήθη ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς γιὰ νὰ γίνη καλά, καὶ λέμε, "Θεέ μου Θεέ μου, πῶς ἀντεξε ὁ ἄνθρωπος αὐτός;" ἀναλογιζόμαστε; Ἐὰν ἀναλογιζόμεθα προσοικειούμεθα, πλησιάζουμε, ἐγγίζουμε, μπαίνουμε στὸ χῶρο μιᾶς ἐνδεχομένης ἀρρώστιας. Ὥστὲ ἂν πάθουμε ἀρρώστια, ὅποια κι ἂν πάθουμε, νὰ ἔχουμε ὑπομονή.
Ἔχετε πλούτη; Ἐὰν ἔχετε πλούτη ἀναλογίζεσθε ὅτι μπορεῖ νἂ ἔρθη κάποια ἡμέρα ποῦ μπορεῖτε νὰ βγῆτε στὸ δρόμο νὰ ζητιανεύετε λίγο ξερὸ ψωμί; Ἢ νὰ πᾶτε, ὄχι γιατί θὰ ὑπάρχη πεῖνα, ὄχι, ὄχι! γιατί τότε πέφτει ἡ γενικὴ ἀξιοπρέπεια, ὄχι, ἐσὺ ἀδερφέ μου νὰ ἔχεις φτωχύνει καὶ νὰ πηγαίνεις στοὺς τενεκέδες τῶν σκουπιδιῶν ποῦ βγάζουνε στὸ πεζοδρόμιο, νὰ σκαλίζεις γιὰ νὰ βρῇς κάτι νὰ φᾶς. Τὸ σκεφθήκατε; Τὸ θέμα εἶναι ὅτι, θὰ ἀφήσω τὴν ἀξιοπρέπεια μοῦ νὰ πέση ἐκεῖ; Διότι ἔχω τὴν δυνατότητα νὰ μὴν πάω νὰ σκαλίσω τοὺς τενεκέδες τῶν σκουπιδιῶν, πότε; θὰ τὸ δεῖτε λίγο πιὸ κάτω, ὅταν θὰ ασκήση ὁ Ἀντίχριστος, θὰ ἀσκήση ὁ ψευδοπροφήτης, οἰκονομικὸν ἀποκλεισμόν, καὶ δὲν θὰ ἔχω νὰ φάω, ἐκεῖ τί θὰ κάνω; Ὅταν μοῦ λείπει τὸ κρεατάκι, τὸ βουτυράκι μου, τὸ αὐγουλάκι... τότε τί θὰ κάνω; Ὁ Θεός σου ἔδωσε τὰ ἀγαθά σου ἀδελφέ μου, νὰ ἔχης νὰ ἀπολαμβάνης, καὶ νὰ κάνης καὶ ἐλεημοσύνη, νὰ κάνης καὶ ἐλεημοσύνη, νὰ μὴν τὰ ἔχης μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό σου, θυμηθεῖτε τὸν πλούσιο τῆς σημερινῆς παραβολῆς. Ἀλλὰ μέσα στ’ ἀγαθά σου νὰ σκέπτεσαι ὅτι κάποτε μπορεῖ νὰ ζητιανέψης, καὶ νὰ λὲς ἐκεῖνο ποὺ λέει ἡ ἁγία Γραφή : «ἀπὸ πρωΐθεν ἕως ἑσπέρας μεταβάλλει καιρός, καὶ πάντα ἐστὶ ταχινὰ ἔναντι Κυρίου.» (Σόφ. Σείρ. 18, 26) νὰ θυμᾶσαι, λέει ἡ Σοφία Σειράχ, ὅπως ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ ὁ καιρὸς ἀλλάζει, ἔτσι καὶ μέσα στὴν ζωὴ τὰ πράγματα ἀλλάζουν, καὶ νὰ εἶσαι ἀπο πλούσιος φτωχός, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ πτωχὸς πλούσιος. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ ἐγγίζουμε, να τὰ συνειδητοποιοῦμε. Ὄχι νὰ κλείνουμε τὰ μάτια μας στρουθοκαμηλικὰ καὶ νὰ λέμε, μὴ τὸ λές, μὴ τὸ λές! Γιατί νὰ μὴν τὸ λές; Ἀνθρώπινα πράγματα. Νὰ βγῇς καὶ νὰ λές, ἀδελφοὶ χριστιανοί, ἄνθρωποι, δῶστε μου κάτι νὰ πάω νὰ ἀγοράσω λίγο ψωμὶ νὰ φάω. Ἔχετε ἄνετο σπίτι; Νὰ τὸ ἔχετε νὰ τὸ χαίρεσθε, ἀλλὰ προσέξτε. Ὅταν κοιμᾶσθε στὸ ὡραῖο σας κρεβάτι καὶ ὅταν εἴσαστε στὸ ἄνετο σπίτι σας, νὰ σκέπτεσθε ὅτι μπορεῖ κάποτε νὰ κοιμόμαστε στὰ παγκάκια ἑνὸς ἄλσους, ἢ στὸ δρόμο. Γιατί; Γιατί θὰ σᾶς ἔχει πάρει τὸ σπίτι σας ὁ Ἀντίχριστος, γιὰ νὰ μὴν προδώσετε τὴν πίστη σας. Ἢ ἔτσι ἦρθαν τὰ πράγματα στὴν ζωὴ καὶ ἐφτώχυνα βρὲ ἀδελφέ, ἔχασα τὸ σπίτι μου, ἔγινε σεισμός, ἔγινε πόλεμος, ἔπεσε μιὰ βόμβα γκρέμισε τὸ σπίτι μου. Τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κάνω ἐκεῖνο ποὺ λέγει ἡ γυναῖκα τοῦ Ἰώβ; «Χρόνου δὲ πολλοῦ προβεβηκότος εἶπεν αὐτῷ ἡ γὺνὴ αὐτοῦ· μέχρι τίνος καρτερήσεις λέγων·
ἰδοὺ ἀναμένω χρόνον ἔτι μὶκρὸν προσδεχόμενος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου;
ἰδοὺ γὰρ ἠφάνισταί σου τὸ μνημόσυνον ἀπὸ τῆς γῆς, υἱοὶ καὶ θυγατέρες, ἐμῆς κοιλίας ὠδῖνες καὶ πόνοι, ὁὓς εἰς τὸ κὲνὸν ἐκοπίασα μετὰ μόχθων·
σύ τε αὐτὸς ἐν σαπρὶᾳ σκωλήκων κάθησαι διανυκτερεύων αἴθριος,
κἀγὼ πλανῆτις καὶ λάτρις, τόπον ἐκ τόπου περιερχομένη καὶ οἰκίαν ἐξ οἰκίας, προσδεχομένη τὸν ἥλιον πότε δύσεται, ἵνα ἀναπαύσωμαι τῶν μόχθων μου καὶ τῶν ὀδυνῶν, αἵ μὲ νῦν συνέχουσιν· ἀλλὰ εἰπὸν τί ῥῆμα πρὸς Κύριον καὶ τελεύτα.
ὁ δὲ ἐμβλέψας εἶπεν αὐτῇ· ἵνα τί ὥσπερ μία τῶν ἀφρόνων γυναικῶν ἐλάλησας οὕτως; εἰ τὰ ἀγαθὰ ἐδεξάμεθα ἐκ χεὶρὸς Κυρίου, τὰ κὰκὰ οὐχ ὑποίσομεν; ἐν πᾶσι τούτοις τοῖς συμβεβηκόσιν αὐτῷ οὐδὲν ἥμαρτεν Ἰὼβ τοῖς χείλεσιν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.» (Ιώβ. 2, 9 ΄10) Ἐπί τέλους, λέγει, ἄνθρωπέ μου βλασφήμα τὸν Θεὸν νὰ πεθάνης νὰ ἠσυχάσης, καὶ νὰ ἡσυχάσω. Γιατί, λέγει, πηγαίνω στὰ σπίτια νὰ κοιμηθῶ –δὲν εἴχανε σπίτι, ἐγκρέμισε τὸ σπίτι τους– καὶ ὅταν πηγαίνω νὰ κοιμηθῶ περιμένω πότε θὰ ξημερώσει, καὶ ὅταν ξημερώσει περιμένω πότε θὰ βραδιάσει. Εἴδατε τί εἶπε αὐτὴ ἡ ἄμυαλη γυναῖκα εἷς τὸν Ἰώβ; Όπως καὶ ἡ γυναῖκα τοῦ Τωβὶτ κάτι ἀνάλογο τοῦ εἶπε. Καὶ ὁ Ἰὼβ τί εἶπε: Ὄχι! Μόνο τὰ ἀγαθὰ ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ περιμένουμε; καὶ τὰ ἄσχημα θὰ περιμένουμε. Γιατί; Γιατί ὁ Ἰὼβ ἤτανε πλούσιος, εἶχε ὅλα τὰ ἀγαθά του, ἀλλὰ ψυχολογικὰ ἑτοιμαζόταν καὶ γιὰ τὴν ἀρρώστεια καὶ γιὰ τὴν φτώχεια καὶ γιὰ τὴν κοπριά, στὴν κοπριὰ ἐπάνω ἤτανε καὶ κοιμόταν. Καὶ ἐμεῖς λοιπὸν γιὰ νὰ ἔχουμε ὑπομονὴ χρειαζόμαστε κάποιες ἀσκήσεις. Δὲν εἶναι φιλολογία αὐτὰ τὰ πράγματα ἀγαπητοί μου. Τώρα καθόμαστε σὲ μιὰ ὡραία καρέκλα, σὲ λίγο θὰ χειμωνιάσει καὶ θὰ ἔχουμε καὶ τὸ καλοριφέρ, θὰ εἶναι ζεστά... θὰ ἔχουμε τὸ αὐτοκίνητό μας ἀπο ἔξω νὰ μᾶς πάει στὸ σπίτι μας... ὅλα αὐτὰ εἶναι πολὺ ἄνετα. Τὸ νὰ ἀκούει κανεὶς ξέρετε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἄνετα καὶ νὰ μὴν κάνη καμιὰ ἄσκηση, νομίζω εἶναι μιὰ ἁμαρτία. Ὄχι, θὰ τὰ ἀναλογιζόμαστε ὅλα· οτι μποροῦμε ὅλοι νὰ ὑποστοῦμε αὐτὲς τὶς καταστάσεις. Θέλει λοιπὸν μία, θὰ λέγαμε προπόνηση, ὥστε νὰ μὴν διαμαρτυρόμαστε γιὰ ἕνα μικρὸ πόνο· σὲ μιὰ ἀρρώστεια· γιὰ ἕνα κρυολόγημα· οὔτε ἀκόμα γιὰ μιὰ στέρηση ὑλικὴ ποὺ μποροῦμε νὰ ὑποστοῦμε, οὔτε γιὰ μιὰ κακοπάθεια. Ὅλα αὐτὰ εἶναι μικρὲς ἀσκήσεις, ποὺ θὰ τὰ φέρωμε ἀγογγύστως –τὰ κακοπαθήματα– γιὰ νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ τὴ μεγάλη ὑπομονή, γιὰ τὶς μεγάλες ἀναδείξεις, γιὰ τὰ μεγάλα σκάματα.
ΙΓ' 11 «Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς, καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων.» Καὶ εἶδα, λέγει ὁ Εὐαγγελιστής, εὐθὺς μετὰ τὴν ὅραση τοῦ πρώτου θηρίου, ποὺ ἀνέβηκε ἀπὸ τὴν θάλασσα καὶ ποῦ μέχρι τώρα μᾶς ἔκανε τὴν περιγραφή του, καὶ ἐμεῖς τὴν ἀνάλυσή του, ὅτι, εἶδα λέγει ἕνα ἄλλο θηρίο νὰ ἀνεβαίνη ἀπὸ τὴν γῆ, ὄχι' ἀπὸ τὴν θάλασσα, ἀπὸ τὴν γῆ. Εἶχε δύο κέρατα, δὲν εἶχε δέκα· καὶ τὰ κέρατα αὐτὰ ἦταν σὰν κέρατα ἀρνιοῦ καὶ μιλοῦσε σὰν δράκων, σὰν φίδι. Τί σημαίνει αὐτό; Ποιά εἶναι ἡ ταυτότητα αὐτοῦ τοῦ καινούριου δευτέρου θηρίου, ποὺ ἐμφανίζεται εἰς τὸν ἀποκαλυπτικὸν ὁρίζοντα τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ;
Γράφει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας: "Ομολογουμένου δὲ καὶ τοῦ ψευδοπροφήτου ἐν ἰδὶῳ προσὼπῳ ἔρχεσθαι, οὐκ ἄτοπον ἡγούμεθα, τὸν μὲν δράκοντα, εἰς τὸν Σατανᾶν, τὸ δὲ θηρίον τὸ ἐκ τῆς θαλάσσης ἀναβαῖνον, εἰς τὸν Ἀντίχριστον· τὸ δὲ παρόν, κατὰ τὸ δοκοῦν τῷ μακαρὶῳ Εἰρηναίῳ, εἰς τὸν ψευδοπροφήτην ἐκλαμβάνεσθαι. Ἐκ τῆς γῆς μὲν ἀνερχόμενον, δηλαδὴ τῆς γήινης καὶ χαμερποῦς πολιτείας· πὲρὶ ὁὗ φὴσὶν ὁ Εἰρηναῖος ἐπὶ λέξεως οὕτως· περὶ τοῦ ὑπασπιστοῦ, ὃν καὶ ψευδοπροφήτην καλεῖ." (Λόγος ΙΒ', Κεφάλαιο ΛΖ')
Θὰ σᾶς τὸ ἀναλύσω πῖὸ κάτω ὅλο αὐτὸ πὸὺ σᾶς διάβασα γιατὶ τὰ περιέχει ὅλα ἐκεῖ ἑρμηνευτικὰ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας. Ἔχομε λοὶπὸν ἕνα τρίτο πρόσωπο εἰς τὸ προσκήνιο. Τὸ πρῶτο ἦταν ὁ δράκων πὸὺ κυνήγησε τὴν γυναῖκα πὸὺ ἔτεκε τὸ παιδίον, τὸ παιδίον ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανόν –ὁ Ἰησοῦς Χριστός– κυνήγησε τὴν γυναῖκα ἡ ὁποία κατέφυγε εἰς τὴν ἔρημον καὶ τὴν καθιστᾶ ποταμοφόρητον, ρίχνει νερὸ ἀπὸ πίσω της νὰ τὴν πνίξῃ. Εἶναι ὁ διάβολος. Τὸ δεύτερο πρόσωπο εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, τὸ θηρίον τὸ ἐκ τῆς θαλάσσης ἀνερχόμενον. Τὸ τρίτον πρόσωπον εἶναι τὸ θηρίον πὸὺ ἀνέρχεται ἀπὸ τὴν ξηρὰ καὶ συνεπῶς ἔχομε ἀγαπητοί μου τρία πρόσωπα. Αὐτὸ τὸ πρόσωπο τὸ τρίτο, εἶναι πρόσωπο;
Λέγει ὁ Ἀρέθας: "Ἄνθρωπος καὶ αὐτὸς κατ' ἐνέργεια τοῦ Σατανᾶ." Ἄνθρωπος λοιπόν. Τὸ πρῶτο πρόσωπο δὲν εἶναι ἄνθρωπος εἶναι ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ ἐνανθρωπήσῃ. Εἶναι ἀδύνατο εἰς τὸν διάβολο νὰ ἐνανθρωπήσῃ. Μπορεῖ νὰ ἐμφανισθῇ ὁ διάβολος ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι κατὰ φαντασία. Οὐδέποτε ἄγγελος, πνεῦμα, δύναται νὰ ἐνανθρωπὴσῃ πραγματικά. Εἶναι προνόμιο μοναδικὸ τοῦ δημιουργοῦ. Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κανεὶς ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πετὺχῃ αὐτό. Ὁ διάβολος λοὶπὸν δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Ὁ Ἀντίχριστος ὅμως, τὸ δεύτερον πρόσωπον, εἶναι ἄνθρωπος καὶ τὸ τρίτο πρόσωπον, εἶναι ἄνθρωπος. Ἀκούσατε; Εἶναι ἄνθρωπος.
Τί σημαίνει ὅμως ὁμιλεῖ ὡς δράκων. Ὅτί ἦτο πρόσωπον κατ' ἐνέργεια τοῦ σατανᾶ. Δηλ. οἱ δυνάμεις τοῦ σατανᾶ ἦταν σ' αὐτὸν μέσα. Αὐτὸ λοὶπὸν θέλει νὰ ἐκφρὰσῃ ὅτι μιλοῦσε σὰν δράκων. Σὰν νὰ εἶχε δηλ. τὸν δράκοντα. Μὰ εἶχε τὸν διάβολο κὰι μιλάει ὡς δράκων. Δηλαδή, ἐνεργεῖ ὅπως θὰ ἐνεργοῦσε ὁ διάβολος.
Φέρει κέρατα ἀρνιοῦ. Τὸ ἀρνὶ εἶναι εἰρηνικὸν ζῶον. Σημαίνει προσποιεῖται, καὶ ὑποκρίνεται τὸν ἄκακον ἄνθρωπον ἐνῶ εἰς τὴν πραγματικότητα ἀγαπητοί μου εἶναι πλάνος καὶ ψευδοπροφήτης. Προέρχεται ἐκ τῆς γῆς. Σημεῖον ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, "σημείον τῆς χαμερποῦς πολιτείας." Εἶναι σκοτεινὸ πρόσωπο. Εἶναι βδελυρὸ πρόσωπο. Κουβαλάει ἰδέες, ὅπως θὰ δοῦμε πῖὸ κάτω, σκοτεινές. Αὐτὸ πὸὺ λέμε σήμερα "σκοτεινὲς δυνάμεις." Ἀκούσατε τί εἶπε ὑπὸ τοῦ λέμε σήμερα "σκοτεινές δυνάμεις". Παρασκηνιακές δυνάμεις. Ὅτί τὰ πνεύματα τὰ πονηρά, τὰ σκοτεινά, ἔρχονται ἀπὸ τὴν γῆ.μ, σᾶς θυμίζω ἐκείνη τὴν πνευματιστικὴ συνεδρίαση πὸὺ ἐζήτησε νὰ γὶνῃ ὁ Σαούλ, σ' ἐκείνη τὴν πνευματίστρια, τὴν μάγισσα, καὶ τί ἔλεγε; «θεοὺς ἑώρακα ἀναβαίνοντας ἐκ τῆς γῆς.» (Α' Βασ. 28, 13) Βλέπω πνεύματα νὰ ἀνέρχονται ἀπὸ τὴ γῆ. Δαίμονες δηλαδή. Πονηρὰ πράγματα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔρχεται ἀπὸ τὴ γῆ. Εἶναι ἔκφραση γιὰ νὰ δεὶχθῇ ὅτι αὐτὸ τὸ τρίτο πρόσωπο εἶναι σκοτεινὸ πρόσωπο. Καὶ ὅμως, στὸ πρόσωπο τοῦ ἐξωτερικά, χαρούμενος, γελαστός, ὑπόσχεται ἐλευθερία, ὑπόσχεται ἀφθονία, ὑπόσχεται εἰρήνη, ὑπόσχεται κοινωνικὴ ζωὴ ὄμορφη, ὑπόσχεται οἰκουμενικότητα –ἤδη σᾶς εἶπα πάνω κάτω τί εἶναι ὅλα αὐτά–, κλπ. Ὑπόσχεται ὅλα αὐτά. Φέρνει κὰλὰ μηνύματα, ὡραῖα μηνύματα, ἔχει ὡραῖο πρόσωπο· καὶ ὅμως εἶναι σκοτεινὸ πρόσωπο.
Ἡ εἰκόνα αὐτοῦ τοῦ ὁράματος τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰὠάννου, εἶναι ἀπολύτως σύμφωνη μὲ τὸὺς προειδοποιητικοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας πὸὺ λέγει: «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δὲ εἰσι λύκοι ἅρπαγες». (Ματθ. 7, 15) Εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Τί εἶπε ὁ Κύριος; Προσέχετε! Εἶναι λύκοι, δὲν εἶναι πρόβατα. Εἶναι θηρία, δὲν εἶναι ἄκακοι ἄνθρωποι. Κουβαλᾶνε σχέδια καταχθόνια νὰ σᾶς καταπιοῦν καὶ νὰ σᾶς καταβροχθίσουν, νὰ σᾶς πλανήσουν. Διὰ τῆς μεθόδου τῆς πλάνης, νὰ σᾶς ὁδηγήσουν εἰς τὴν ἀπώλειαν. Προσέχετε.
Ὥστὲ λοιπόν, ἡ παρουσία τοῦ τρίτου αὐτοῦ θηρίου συμπληρώνει τὴν τριάδα: Δράκων - θηρίον Ἀντίχριστος - θηρίον Ψευδοπροφήτης. Καὶ τί εἶναι αὐτό; Πρόκειται περὶ κακεκτύπου ἀπομιμήσεως τῆς Ἁγίας Τριάδος. Καὶ ὅπως προσκυνεῖται ἡ Ἁγία Τριάς, θὰ ζητηθεῖ αὐτὴ ἡ κακέκτυπος τριὰς νὰ προσκυνηθεῖ. Εἰς ἀντικατάσταση τῆς προσκυνήσεως τῆς Ἁγίας Τριάδος.
ΙΓ’ 12. «καὶ τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου πᾶσαν ποιεῖ ἐνώπιον αὐτοῦ. καὶ ποιεῖ τὴν γῆν καὶ τὸὺς ἐν αὐτῇ κατοικοῦντας ἵνα προσκυνήσωσι τὸ θηρίον τὸ πρῶτον, ὁὗ ἐθεραπεύθη ἡ πλὴγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ». Ἔχει ὅλη τὴν ἐξουσία τοῦ πρώτου θηρίου, τὸ ὁποῖον πρῶτον θηρίον πῆρε τὴν ἐξουσίαν ἀπὸ τὸ δράκοντα, δηλαδὴ βλέπουμε μεταβίβαση εξουσίας. Ὥστὲ ἡ θέσις τοῦ δευτέρου θηρίου ἔναντι τοῦ πρώτου εἶναι θέσις ὑποτελὴς καὶ ἐνεργεῖ κατ' ἐντολὴν καὶ διὰ λογαριασμὸν τοῦ πρώτου θηρίου. Τί εἶναι τότε λοιπὸν αὐτὸ τὸ δεύτερο θηρίον; Ἕνὰ εἶδος προδρόμου. Γράφει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας: "ἵνα ποιεῖ ἔμπροσθεν τοῦ ἀντιχρίστου, προοδοποιοῦν αὐτῷ τῆς ἀπωλείας τὴν ὁδόν." Στέκεται μπροστὰ στὸν Ἀντίχριστο καὶ προπαγανδίζει –ἐκεῖνα ποῦ θὰ ποῦμε– γιὰ νὰ ἀνοίγει τὸν δρόμο τῆς ἀπωλείας μπροστὰ εἰς τὸν Ἀντίχριστον. Τί ἔχομε ἐδῶ; Ἔχομε μίαν κακέκτυπο ἀπομίμηση τοῦ ἁγίου Ἰὠάννου τοῦ Προδρόμου, τοῦ προδρόμου τοῦ Χριστοῦ, ποῦ προοδοποίησε τὴν ὁδὸν Κυρίου. Καὶ ὁ Ψευδοπροφήτης ἀνοίγει τὸν δρόμο εἰς τὸν Ἀντίχριστον. Εἶναι δηλ. κακέκτυπος ἀπομίμησις προδρόμου Χριστοῦ. Λοιπὸν τί λέτε, εἶναι πραγματικὰ ὁ Ἀντίχριστος πίθηκος Χριστοῦ, ποῦ λέγει ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος; Ποιό εἶναι τὸ ἔργον τοῦ ψευδοπροφήτου; Εἶναι ἡ προσκύνησις τοῦ πρώτου θηρίου. Ἀκούσατε τί εἶπα; Ὁ σκοπὸς τοῦ ἔργου τοῦ ψευδοπροφήτου εἶναι ἡ προσκύνησις τοῦ πρώτου θηρίου, τοῦ Ἀντιχρίστου, καὶ διὰ τοῦ Ἀντιχρίστου ἡ προσκύνησις τοῦ δράκοντος, τοῦ διαβόλου. Καὶ γιὰ νὰ ἐπιτύχη αὐτὸ τὸ σκοπὸ ὁ ψευδοπροφήτης ἐπιτελεῖ τέρατα καὶ σημεῖα. Ὅπὼς ἀναφέρει καὶ ὁ ἑπόμενος στίχος ποῦ θὰ δοῦμε. Καὶ φυσικὰ ὅλα αὐτὰ κατὰ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἐπεξήγηση ποῦ σᾶς διάβασα, οὗ, –τοῦ πρώτου θηρίου τοῦ πρώτου– ἐθεραπεύθη ἡ πλὴγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, εἶναι τὸ βασικὸ ἐπιχείρημα προσκυνήσεως τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅτί τάχα ὁ Ἀντίχριστος ἀνεστήθη ἀπὸ τοὺς νεκρούς, ἤ –σᾶς τὸ ἔλεγα πέρυσι αὐτό– ἢ ὅτι ἀνέστησε κάποιον ἐκ τῶν ὑπασπιστῶν του, ἀλλὰ πάντοτε κατὰ φαντασίαν ἀνάσταση νεκροῦ, διότι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ἀνάσταση νεκροῦ πραγματική, ὁ διάβολος, δὲν μπορεῖ νὰ κάνει πραγματικὴ ἀνάσταση νεκροῦ· κατὰ φαντασίαν· καὶ πέρυσι σᾶς εἶχα πῆ τί σημαίνει κατὰ φαντασίαν, σᾶς εἶχα πῆ καὶ ἕνα παράδειγμα. Λοιπόν, ὅλα αὐτὰ θὰ εἶναι γιὰ νὰ ἀνοίξουν τὸν δρόμο νὰ προσκυνηθῆ ὁ Ἀντίχριστος. Ὅτί δηλ. πέθανε καὶ ἀνεστήθη, ἢ πέθανε κάποιος καὶ τὸν ἀνέστησε. τί ἄλλο περιμένετε; Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας. Ἰδοῦ ὁ Μεσσίας! Καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἀγαπητοί μου, ἀνοίγει ὁ δρόμος τῆς προσκυνήσεως τοῦ ἄλλου θηρίου.
Ἀλλὰ καὶ ποιά εἶναι ἡ σχέση αὐτῶν τῶν δύο θηρίων ὤς πρὸς τὴν δρᾶσιν; Αὐτὸ εἶναι ἕνα πάρα πολὺ σπουδαῖο κεφάλαιο. Ἀλλὰ ἐπειδὴ συμπληρώθη ἡ ὥρα δὲν θέλω νὰ σᾶς τὸ πῶ σήμερα καὶ νὰ τὸ ἀφήσω μισό. Εἶναι μία πολὺ σπουδαῖα παράγραφος. Πῶς ἐνεργοῦν, θὰ θυμᾶστε, πῶς ἐνεργεῖ ὁ Ἀντίχριστος καὶ πῶς ἐνεργεῖ ὁ ψευδοπροφήτης. Ὁ Ἀντίχριστος φτάνει ὁρισμένους τομεῖς. Ὅσοὺς δὲν φτάνει αὐτός, συμπληρώνει ὁ ψευδοπροφήτης. Ἔτσι χρησιμοποιοῦν δύο διαφορετικὰς μεθόδους, μὲ τελικὸ σκοπὸ νὰ πλανήσουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν εἰς τὴν προσκύνησιν τοῦ δράκοντος καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅλὰ αὐτὰ ἀγαπητοὶ μοῦ δὲν εἶναι γιὰ κάποια ἐποχὴ ποῦ ἔρχεται, εἶναι γιὰ κάθε ἐποχή, εἶναι καὶ γιὰ τὴν ἐποχή μας. Ὁ ἔξυπνος ἄνθρωπος ποῦ ἔχει νοῦ Χριστοῦ, μπορεῖ αὐτὸ νὰ τὸ κρίνη, νὰ τὸ βλέπη καὶ νὰ τὸ ἐπισημαίνει καὶ νὰ προσέχη.
Εὔχομαι μ' ὅλη μου τὴν καρδιὰ νὰ σᾶς φυλάει ὁ Θεὸς καὶ νὰ σᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν προσκύνηση τοῦ Σατανᾶ.
Κυριακή 31 – 10 – 1982
🔸54η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ἱερά Ἀποκάλυψις ".
► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ἱερά Ἀποκάλυψις " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_80.html?m=1
🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://drive.google.com/file/d/1A9Q7I5lLBiBm6AUhfYsXAdHckIBgYe7j/view?usp=drivesdk
📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC%20%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B9%CF%82.?m=1
🔸 Επιμέλεια κειμένου : Αθανάσιος Άμβωνας.
💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1
🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk
__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0
🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0
📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0
📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0
__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share
🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk
†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
