Δύο θαύματα μέ κοινόν σκοπόν: Τήν ἀνάδειξιν τοῦ θεανθρωπίνου Προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

†. Καθ’ όλην την διάρκεια, αγαπητοί μου, του Πεντηκοσταρίου, η Εκκλησία μας προβάλλει θαύματα των μαθητών του Κυρίου· δια να προβληθεί κυρίως ότι ο αναστάς Ιησούς είναι όντως Θεός. Διότι δεν θα σταματήσει η Εκκλησία στην Ανάσταση του Χριστού, αλλά θα προχωρήσει πέρα από το γεγονός της Αναστάσεως, στο να αναγνωρίσει εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού τον Ενανθρωπήσαντα Κύριον – Γιαχβέ - τον Κύριον, τον Γιαχβέ, τον Ενανθρωπήσαντα, τον Κύριον της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτός ενηνθρώπησε. Και ήρθε «καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Έτσι, δια του παμμεγίστου γεγονότος της Αναστάσεως, αλλά και των προβαλλομένων υπό των μαθητών επιτελουμένων θαυμάτων, αυτό επιδιώκεται. Έτσι, αγαπητοί μου, η υπόσχεσις του Κυρίου ότι οι μαθηταί Του θα εθαυματούργουν, ήδη πραγματοποιείται.

   Στη σημερινή αποστολική περικοπή, από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, ο ένας Ευαγγελιστής μας παρουσιάζει δύο θαύματα· τα οποία επετελέσθησαν υπό του Αποστόλου Πέτρου. Το ένα ήτο στην Λύδδα και ήτο η θεραπεία κάποιου παραλυτικού, ονόματι «Αἰνεύς». Το άλλο ήτο εις την Ιόππην και ήτο μία ανάστασις νεκράς γυναικός, της Ταβιθά, της Δορκάδος, όπως μεταφράζεται ελληνικά.

    Αλλά, ας δούμε, αγαπητοί μου, αυτά τα δύο θαύματα. Όταν ο Απόστολος Πέτρος εβγήκε μία περιοδεία ιεραποστολική εις τις γύρω πόλεις και χωριά, από τα Ιεροσόλυμα γύρω, έφθασε εις την Λύδδα. Εκεί υπήρχε ένας παράλυτος άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορούσε καθόλου, ούτε να κινήσει χέρια, ούτε πόδια, τίποτε απολύτως. Ήταν όπως ακριβώς ο παράλυτος, τον οποίον ο Κύριος εθεράπευσε εις την κολυμβήθραν της Βηθεσδά, όπως ακούσαμε σήμερα εις την ευαγγελικήν περικοπήν. Τον πλησιάζει ο απόστολος Πέτρος και του λέγει: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός (:Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς)». «Αυτός που γνωρίσαμε. Αυτός που ήρθε και περπάτησε πάνω στη γη. Αυτόν που οι συμπατριώτες μας είδαν. Αυτόν που εσταύρωσαν οι συμπατριώται μας. Και τον Οποίον απηρνήθησαν ως Χριστόν, ως Μεσσίαν. Τώρα Αυτός σε ἰᾶται. Δεν πέθανε. Δεν είναι στον Άδη εγκατελελειμένος. Είναι ο Κύριος του ουρανού. Αυτός, λοιπόν, τώρα έρχεται και σε θεραπεύει. Αἰνέα, Ἰησοῦς ἰᾶταί σε ὁ Χριστός. Σε θεραπεύει ο Ιησούς ο Χριστός». Βλέπετε, παρακαλώ, πόσο έντονα προβάλλεται το όνομα του Ιησού Χριστού; Που σημαίνει παντού, πάντοτε, κάθε μας κίνησις, κάθε μας πράξις, κάθε μας ομολογία πρέπει να είναι δόξα και προβολή του αγίου ονόματος του Χριστού.

    Αλλά πράγματι, μόλις είπε αυτό ο Απόστολος Πέτρος, ο Αινέας σηκώθηκε επάνω γερός και δυνατός. Θα έλεγε κανείς: «Και ποιος θα ήταν ο σκοπός που επετέλεσε το θαύμα ο Απόστολος Πέτρος;». Υπάρχουν πολλοί σκοποί σε ένα θαύμα, πάρα πολλοί σκοποί. Υπάρχουν εγγύς και μακρινοί σκοποί. Πρόχειροι, σύντομοι, επίκαιροι, αλλά και αιώνιοι σκοποί.

   Ας δούμε δυο τρεις απ’ αυτούς. Πρώτα πρώτα, αγαπητοί μου, θεραπεύει έναν άνθρωπο. Είναι ακριβώς αυτό που κάνομε κι εμείς, όταν θέλομε να γίνομε καλά και πάμε στον γιατρό. Διότι το να είναι κανείς άρρωστος δεν είναι ευχάριστο πράγμα. Είναι η επιθυμία να κάνομε τον άλλον άνθρωπο ευτυχισμένο. Ακούσατέ το. Ευτυχισμένο. Άραγε να είχε συνείδηση ο γιατρός, όταν νοσηλεύει έναν ασθενή, ότι καθιστά τον ασθενή αυτόν καλά; Κάνοντάς τον ευτυχισμένο, γιατί ήταν δυστυχισμένος με το να είναι άρρωστος; Αλλά είπα: «γιατρός».

    Αγαπητοί μου, ο καθένας από μας μπορεί να κάνει τον άλλον ευτυχισμένον με οποιονδήποτε τρόπο. Με οποιονδήποτε τρόπο ευτυχισμένο. Πώς μπορεί να γίνει; Να, απλούστατα. Με την πιο μικρή εξυπηρέτηση που θα δείξεις και θα κάνεις στον άλλον, τον καθιστάς τον άλλον ευτυχισμένο. Διότι τι νομίζετε ότι είναι η ευτυχία; Όταν κανείς ικανοποιήσει εκείνο που επιθυμεί. Τουλάχιστον η γηίνη ευτυχία, επάνω εδώ στη γη. Όταν κάποιον άνθρωπο που πεινά, του δώσεις να φάει, τον κάνεις ευτυχισμένο. Έναν άνθρωπο ο οποίος κρυώνει και τον ντύνεις και δεν κρυώνει πια, αλλά ζεσταίνεται, τον κάνεις ευτυχισμένο. Και ούτω καθεξής. Έτσι, δεν είναι δύσκολο να κάνομε τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Αλλά αυτός είναι ένας σκοπός του θαύματος. Να γίνει ευτυχισμένος ένας άνθρωπος.

     Δεύτερος σκοπός του θαύματος είναι να δειχθεί ότι ο άνθρωπος είναι μία ολοκληρία, που πρέπει σαν ολόκληρος άνθρωπος να μην έχει κάτι που τον εμποδίζει στο να αποδεχθεί να ακούσει, να βιώσει τον λόγο του Θεού. Εάν είμαι κουφός, πώς να ακούσω τον λόγο του Θεού; Εάν είμαι παράλυτος, πώς θα πάω στην Εκκλησία; Εάν είμαι ο άνθρωπος που έχω διαρκείς πόνους και στρέφομαι πάντα διαρκώς στον εαυτό μου, πώς θα προσευχηθώ;

   Τρίτον: Ο Θεός κάνει καλά τον άνθρωπο δια των θαυμάτων, για να φανεί ποιος θα είναι ο άνθρωπος στη Βασιλεία του Θεού. Δεν θα υστερεί σε τίποτα. Εδώ, αγαπητοί μου, περνάμε την πρώτη φάση της Βασιλείας του Θεού. Ώστε εκεί, εις την οριστικήν μας θέση της Βασιλείας του Θεού, στην αιωνία Βασιλεία του Θεού, δεν θα υπάρχει πια ούτε κραυγή, ούτε πόνος, ούτε αρρώστια, ούτε ανάγκες, ούτε θάνατος. Δεν θα υπάρχει τίποτα απ’ όλα αυτά.

    Αλλά ο κύριος σκοπός είναι κάπου αλλού. Σε δυο τομείς ο κύριος σκοπός. Ακούσατε. Να επιστραφούμε εις Κύριον Ιησούν Χριστόν. Λέγει σαφώς εδώ, ότι όταν έγινε το θαύμα της θεραπείας του Αινέα, «ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον όσοι ήκουσαν το θαύμα». «Ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον». Σπουδαίο αυτό. Η σωτηρία. Ένας έγινε καλά στα πόδια και στα χέρια και οι άλλοι γινήκανε καλά στα χέρια και στα πόδια της ψυχής. Επέστρεψαν εις τον Κύριον. «Επιστρέφω» θα πει «γυρίζω την πλάτη μου και πάω πίσω». Αλλά γυρίζω και περπατώ με τα πόδια μου. Ποια πόδια; Και πλάτη γύρισα και στρέφομαι να πάω πού; Είχα γυρίσει κάποτε την πλάτη μου στον Χριστόν. Με την άρνησή μου, με την απιστία μου, με την αμαρτία μου. Τώρα γυρίζω και Τον βλέπω. Δεύτερον, περπατώ. Ναι, γιατί ήμουνα μακριά από το θέλημά Του. Τώρα, όμως, περπατώ με τα πόδια της ψυχής μου. Ήταν πρώτα παράλυτα. Τώρα είναι υγιή. Και γυρίζω πίσω. Αυτό θα πει «επιστρέφω επί τον Κύριον».

   Και το άλλο είναι η δόξα του Θεού. Δοξάζεται ο Θεός. Δοξάζεται ο Θεός, αγαπητοί μου. Και ο Θεός δεν προσθέτει δόξαν όταν εμείς Τον δοξάζομε. Όπως και δεν αφαιρείται δόξα, όταν εμείς δεν Τον δοξάζομε ή Τον δυσφημούμε. Όταν δοξάζομε τον Θεό βεβαίως είναι κάτι που ο Θεός το θέλει, γιατί θα ήθελε παν ό,τι δημιουργεί να ζει στην δική Του την μακαριότητα. Γι’ αυτό δοξάζουμε τον Θεό. Και γι'αυτό θέλει ο Θεός να Τον δοξάσομε. Για να μπούμε στη μακαριότητά Του. Δηλαδή πάλι να μας ευεργετήσει.

    Αυτό ήτο το πρώτο θαύμα. Το δεύτερο θαύμα ήταν η ανάστασις της Ταβιθά, της Δορκάδος, στην πόλη Ιόππη. Έμαθαν οι Χριστιανοί, όταν ο Απόστολος Πέτρος ήταν εις την Λύδδα, ότι βρίσκεται εκεί.  Έτυχε τις ημέρες εκείνες να αρρωστήσει αυτή η θαυμάσια γυναίκα, η Δορκάδα και να πεθάνει. Και ‘στείλαν δυο ανθρώπους να καλέσουν τον Απόστολο Πέτρο να ‘ρθει γρήγορα. Είχαν την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει. Τι άλλο μπορούσε να γίνει σε έναν νεκρό άνθρωπο; Τι άλλο παρά η ανάστασις.

    Αλλά πριν, όμως, δούμε το θαύμα, ας δούμε με μια ματιά, αυτή την θαυμάσια, όπως σας είπα, γυναίκα, την Δορκάδα. Ήταν… ποιος ξέρει τι ηλικίας γυναίκα ήταν; Μάλλον μεγάλης ηλικίας θα ήταν. Μεσήλιξ θα ήταν. Ίσως και ηλικιωμένη γυναίκα να ήταν. Δεν εμφανίζεται να έχει συγγενείς. Χήρα άραγε ήταν; Άγαμος ήταν; Μοιάζει να έμενε μόνη της. Η γυναίκα αυτή είχε δύο σπουδαία χαρακτηριστικά. Ήτο μαθήτρια του Χριστού. Μαθήτρια. «Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά…». Μαθήτρια. Ας ήμουν μαθητής του Χριστού, όχι με την ειδική σημασία των δώδεκα μαθητών, αλλά με την γενική σημασία, να μαθητεύσω στα πόδια του Χριστού και να ανήκω στον Χριστό, ας ήμουν μαθητής του Χριστού και τι άλλο θα ήθελα; Τι άλλο θα ήθελα; Αλλά να είμαι σωστός μαθητής του Χριστού, γνήσιος μαθητής του Χριστού. Αυτή, λοιπόν, η γυναίκα ήτο μαθήτρια. Τι ωραίος τίτλος! Ωραίος τίτλος! Ωραίος τίτλος δεν είναι να είσαι δάσκαλος. Να είσαι μαθητής! Μαθητής του Χριστού!

   Το δεύτερο χαρακτηριστικό της, που με δύο πινελιές διαζωγραφεί την προσωπικότητά της. «Αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει». «Ήταν γεμάτη από αγαθά έργα και ελεημοσύνες». Κάνει μία διάκριση της ελεημοσύνης από τα αγαθά έργα. Ποια είναι τα αγαθά έργα; Αγαθά έργα είναι καθετί που θα βοηθήσω τον άλλον, θα τον διευκολύνω με κάθε τρόπο στην ζωή του αυτή. Με κάθε τρόπο. Αλλά κι ακόμα αγαθά έργα είναι παν ό,τι θα κάνω που θα είναι αρετή. Αγαθά έργα είναι παν ό,τι θα κάνω που θα δοξάζεται ο Θεός. Η ελεημοσύνη τι είναι; Όταν «ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον». Βέβαια, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σ΄ αυτά, δεν υπάρχει. Αλλά το διακρίνομε για μια στιγμή.

    Τι θα πει «κάνω ελεημοσύνη μετά του πλησίον, ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον»; Τον βοηθάω με κάθε τρόπο να γίνει ευτυχισμένος. Είτε ακόμη από την πλευρά την υλική, είτε και από την πνευματική. Προπαντός από την πνευματική. Όταν σε κάποιον άνθρωπο του δείξω τον δρόμο, τον πνευματικό δρόμο, δεν τον κάνω ευτυχισμένο; Δεν ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ; Όπως και όταν του δώσω ένα ποτήρι νερό ή κάποια χρήματα ή κάποια ρούχα να ντυθεί όταν είναι γυμνός. «Ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον». Αλλά προσέξτε. Εδώ αυτή η Δορκάς έκανε ελεημοσύνες με την κυρία σημασία της λέξεως. Δηλαδή, θα λέγαμε, με την στενή σημασία. Ποια; Έκανε ελεημοσύνες δίνοντας υλικά πράγματα στους γύρω της. Σαφώς λέγει ότι έφτιαχνε χιτώνες και ιμάτια -ρούχα δηλαδή- και τα μοίραζε στις χήρες γυναίκες και στα ορφανά. Γι'αυτό, οι χήρες γυναίκες και τα ορφανά κλαίνε και οδύρονται. Κι όταν ο Απόστολος Πέτρος έρχεται στην Ιόππη επιδεικνύουν οι χήρες γυναίκες και τα ορφανά τα ρούχα που τους έκανε η Δορκάδα. Και του έλεγαν: «Το βλέπεις, άγιε του Θεού, αυτό; Η Δορκάδα μού το έραψε με τα χέρια της. Το βλέπεις, απόστολε του Θεού, ετούτο; Η Δορκάδα μάς το χάρισε, από τα χρήματά της». Ήταν γεμάτη από ελεημοσύνες.

    Τι ωραία που είναι η ψυχή, όταν έτσι κινείται; Ειδικότερα, τι ωραία που είναι η γυναίκα, τι ωραία που είναι η γυναίκα, όταν είναι πλήρης αγαθών πράξεων, αγαθών έργων και ελεημοσυνών! Όταν δεν κοιτάζει μόνον τον εαυτόν της, την άνεσή της, αλλά και την ευτυχία του άλλου. Του οποιουδήποτε άλλου. Του ανθρώπου. Πολύ παραπάνω, του Χριστιανού. Πόσο ωραία είναι αυτή η γυναίκα! Δεν είναι, αγαπητοί μου, τα κοσμήματα, δεν είναι τα καλλυντικά, δεν είναι το ντύσιμο, δεν είναι η εμφάνισις. Αλλ’ είναι, αλλ’ είναι ο τρόπος με τον οποίον κοσμεί μια γυναίκα τον εαυτόν της. Και αυτή η κόσμησις είναι η αρετή και τα έργα τα αγαθά. Γι΄ αυτήν την γυναίκα παρακαλάει ένας ολόκληρος λαός, να δώσει έλεος ο Θεός. Είδατε; Έχεις συγγενείς; Έχεις παιδιά; Έχεις πλούτο; Έδωσες τα κτήματά σου και τα χρήματά σου στα παιδιά σου; Τα έκανες πλούσια; Αρρώστησες; Παρακαλάνε να πεθάνεις γρήγορα να βγεις από τη γωνιά σου, γιατί δεν μπορούν πια να σε υποφέρουν. Είσαι γεμάτος ευεργεσίες στον κόσμο; Όποιος και να’ σαι, όποιος και να ‘σαι, σε κρατούν στα χέρια οι άνθρωποι·  όχι οι συγγενείς σου μόνο. Αλλά και όλος ο λαός, όλος ο κόσμος. Αρκεί τα έργα που έκανες να είναι «ἐν Θεῷ ἠργασμένα». Βλέπετε την διαφορά;

    Θέλετε, λοιπόν, να μας προσέχουν οι άνθρωποι; Θέλετε να μας τιμούν; Να γίνομε υπηρέται των. Να τους διακονούμε. Να τους διακονούμε με κάθε τρόπο! Τότε κι αυτοί θα μας διακονήσουν, όταν έχομε ανάγκη. Και θα μας τιμήσουν. Και τρέχουν τώρα οι άνθρωποι, όχι οι συγγενείς της γυναικός. Ίσως δεν είχε, όπως σας είπα. Τρέχουν οι άνθρωποι, να την αναστήσει ο Θεός. Και πράγματι, αγαπητοί μου, ο απόστολος Πέτρος την ανέστησε! Ήταν ένα θαύμα καταπληκτικό!

     Ο σκοπός, πάλι, ποιος είναι εδώ; Το διαβάζουμε αγαπητοί μου, πάλι. Και λέγει ότι: «Θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο ὁ ἀπόστολος Πέτρος». Και όταν ανεστήθη και την παρουσίασε την Δορκάδα εις τον λαόν, «πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον». Να ‘το πάλι. Επίστευσαν εις τον Κύριον. Ποιος ο σκοπός του θαύματος; Να επιστρέψουν εις τον Θεόν. Να πιστέψουν εις τον Ιησούν Χριστόν. Συγκεκριμένα εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού.

     Θα ήθελα, όμως, και κάτι άλλο να σας έλεγα εν προκειμένω. Είναι το εξής: Γιατί ο Θεός επέτρεψε να αναστηθεί η Ταβιθά, η Δορκάς; Είναι μία ωραία εικόνα, ότι εκείνοι οι οποίοι είναι πλήρεις ελεημοσυνών και έργων αγαθών, θα αναστηθούν εις ανάστασιν ζωής. Δηλαδή αυτή επανήλθε εις την ζωήν. Είναι μία εικόνα. Είσαι γεμάτος από αρετή; Θα αναστηθείς εις ζωήν αιώνιον. Δεν είσαι; Έχεις αμαρτίες; Μένεις αμετανόητος; Τότε πάλι θα αναστηθείς. Αλλά όχι εις ανάστασιν ζωής. Αλλά εις ανάστασιν κρίσεως και καταδίκης και κολάσεως. Ω, αγαπητοί μου! Ας αγωνιστούμε με κάθε τρόπο, ας αγωνιστούμε να ανορθώσομε τον εαυτό μας τον παραλελυμένον από την ακηδία· την βαριά, αυτήν, αρρώστια της ψυχής, την ακηδία· που πάσχομε όλοι, λίγο ή πολύ. Όλοι πάσχομε από αυτήν την ακηδία· που δεν κουνάμε τα χέρια μας και τα πόδια μας, για να γυρίσουμε στον Χριστόν. Βαφτιστήκαμε στ’ όνομά Του. Μελετάμε τον λόγο του Θεού. Πάμε στην Εκκλησία. Δεν αποφασίζομε να κάνομε ένα βήμα επιστροφής πίσω στον Χριστόν. Δεν αποφασίζουμε. Μένομε εκεί. Καρφωμένοι. Σε μία κατάσταση χλιαρή.

    Γι'αυτό και μας παραγγέλλει ο λόγος του Θεού, δια γραφίδος αποστόλου Παύλου εις την προς Εβραίους επιστολήν: «Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε (:τα παράλυτα χέρια και τα παράλυτα πόδια ανορθώσατέ τα. -Ποια πόδια; Και ποια χέρια; Της ψυχής τα χέρια και τα πόδια. Στο να κινήσεις, αδελφέ μου, να κάνεις πράξεις αγάπης, πράξεις αρετής, ελεημοσύνης, αγιότητος πράξεις) καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιήσατε τοῖς ποσὶν ὑμῶν (: δρόμους που τα πόδια σας να περπατούν σωστούς), ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον (:αν μείνεις κουτσός, τότε θα κουτσαθείς πιο πολύ. Μάλλον πρέπει να θεραπευθεί)».

   Αν μείνομε, αγαπητοί μου, σε αυτήν την παράλυσιν που έχομε ,τότε αύριο θα είμαστε πιο παράλυτοι. Αύριο θα είμαστε πιο ανίκανοι. Γιατί στο κακό προστίθεται κακό. Μην το ξεχνούμε ποτέ αυτό. Αν μένεις στο κακό, αύριο θα είσαι πιο κακός. Όπως, και αν μένεις στο καλό, αύριο θα είσαι πιο καλός. Δεν λέγει, παρακαλώ, το βιβλίον της «Αποκαλύψεως»: «ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι»; Υπάρχει πρόσθεση και στο καλό και στο κακό. Όσο, λοιπόν, ακούμε και έχομε την δυνατότητα να σηκωθούμε, να παρακαλέσομε τον Θεό να μας βοηθήσει τα παραλυμένα γόνατά μας και τα παραλυμένα χέρια μας, της ψυχής αυτά, να τα κινήσει ο Θεός. Να τα κινήσει σε έργα αρετής και αγιότητος. Και να επιστρέψομε πίσω κάνοντας δρόμους ίσιους επιστροφής στον Θεό. Αυτό το θαύμα που θα γίνει στον καθένα μας όταν ανορθωθούμε και γυρίσομε στον Θεό είναι, αγαπητοί μου, πιο μεγάλο από το θαύμα που σηκώθηκε στα πόδια του ο Αινέας. Αυτό το θαύμα είναι πιο μεγάλο από την ανάσταση της Ταβιθά, που την ανέστησε ο Πέτρος, για να ξανασυνεχίσει την αγαθοεργό ζωή της. Είναι ένα θαύμα που μας οδηγεί εις αυτήν την Βασιλεία του Θεού.

🔸100η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, τετάρτη Κυριακή από του Πάσχα, η Εκκλησία μας προβάλλει ένα εκπληκτικό θαύμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πρόκειται για την θεραπεία ενός παραλύτου ανδρός, που κατέκειτο παράλυτος 38 ολόκληρα χρόνια. Φαίνεται από την όλη διήγηση ότι δεν είχε συγγενείς. Είχαν πεθάνει προ πολλού φαίνεται. Και ήταν αποριγμένος σε μιαν άκρη της «προβατικής κολυμβήθρας», όπως μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Η «προβατική κολυμβήθρα» ήταν μία δεξαμενή ύδατος κοντά στην πύλη του τείχους, η οποία πύλη ελέγετο «προβατική». Πιθανώς από εκεί εισήρχοντο και εξήρχοντο ποίμνια. Εκεί ο Θεός είχε δώσει μια χάρη: Όποιος, από τους κατακειμένους ασθενείς, οποιαδήποτε αρρώστια και αν είχαν, μπορούσαν, αν έμπαιναν στο νερό της δεξαμενής, ύστερα από μια ταραχή που εγίνετο από άγγελον Κυρίου - αοράτως εγίνετο η ταραχή, όμως ήταν ορατή - εκείνος που πρώτος θα έμπαινε μέσα εις το νερό αυτό, που εταράσσετο κατά καιρούς, εγίνετο υγιής.

   Ήταν μία χάρις αυτό. Ήταν μία ευεργεσία από τον ουρανό για τον λαό. Αλλά μία ευεργεσία εξαιρετικά περιορισμένη. Βρέθηκε κάποτε εκεί ο Κύριος. Και πλησιάζει αυτόν τον άνδρα που ήταν 38 χρόνια παράλυτος, κατακείμενος, σε μία άκρη εκεί, των στοών, που υπήρχαν και τον ερωτά: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;(:Θέλεις να γίνεις καλά;)». Κι εκείνος απήντησε, εννοώντας φυσικά την περίπτωση την συνήθη, που κι εκείνος ανέμενε εκεί 38 ολόκληρα χρόνια. «Κύριε –του λέγει-, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω (: δεν έχω άνθρωπο) ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν (: ώστε όταν ταραχθεί το νερό, να με ρίξει μέσα στη δεξαμενή)· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει (:ενώ πηγαίνω –συρόμενος προφανώς- κάποιος άλλος με προλαβαίνει και πέφτει αυτός στη δεξαμενή και γίνεται καλά)». Και τότε ο Κύριος τού λέγει: «Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράββατόν σου καὶ περιπάτει· καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος». «’’Σήκω’’», του λέγει, «’’πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα’’. Και αμέσως εκείνος ο παράλυτος έγινε καλά, υγιής».

    Αυτή η ενέργεια του Κυρίου μας, αγαπητοί μου, σε κάθε σημείο της, είναι και μια αποκάλυψις. Αλλά να μείνομε εμείς μόνο σε ένα σημείο: Εκείνο που ο παράλυτος απήντησε εις τον Κύριον, δικαιολογώντας γιατί μέχρι τότε δεν κατάφερε να θεραπευτεί, επειδή δεν είχε άνθρωπο να τον βοηθήσει. Θα μείνομε σ’ αυτό το σημείο.

   «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». «Άνθρωπο δεν έχω», είπε ο άρρωστος άνθρωπος. Είναι μία συνήθης έκφρασις, που, όμως, την στιγμή εκείνη… πόσες φορές το λέμε, «δεν έχω έναν άνθρωπο να με βοηθήσει», αλλά που την στιγμή εκείνη θα μπορούσε αυτή η φράσις να περικλείσει ένα βάθος. Και αυτό το βάθος θα προσπαθήσομε, αγαπητοί μου, κάπως να το προσεγγίσομε.

   Τι είναι ο άνθρωπος που αναζητάται από τον συνάνθρωπο; «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει». Τι είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος που αναζητάται από τον συνάνθρωπον; Κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Και οι  εικόνες του Θεού έχουν μία ταυτότητα. Και συνεπώς, μία μορφή κοινωνίας. Εγώ είμαι μία εικόνα του Θεού. Εσύ, εσύ, εσύ, ο καθένας είναι μία εικόνα του Θεού. Αφού, λοιπόν, ο καθένας είναι μία εικόνα του Θεού, προφανώς, αφού είναι μία εικόνα του Θεού, προφανώς έχομε μεταξύ μας οι άνθρωποι μια ταυτότητα. Τι ταυτότητα; Μια ταυτότητα μορφής κοινωνίας. Προσέξατέ το, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό.

   Όμως, μετά την πτώσιν των πρωτοπλάστων, το «κατ’ εικόνα» στον κάθε άνθρωπο έσπασε τη σχέση του με το «κατ’ εικόνα» του άλλου ανθρώπου. Δηλαδή έσπασε αυτή η ταυτότητα. Έσπασε το φαινόμενον της κοινωνικότητος, που έτσι το ήθελε ο Θεός να είναι, ηνωμένον. Αυτό έσπασε. Και η συνέπεια είναι πια να λέγει ο άνθρωπος: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ο κάθε άνθρωπος το λέγει αυτό: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει, να με καταλάβει». Έτσι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, απομονώθηκε. Πού έφθασε, όμως, ο άνθρωπος με αυτή του την απομόνωση; Να γίνει αδιάφορος. «Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις. Δεν με ενδιαφέρει σε ποια κατάσταση βρίσκεσαι. Δεν με ενδιαφέρει τι ζητάς».

    Αλλά τι είναι, αλήθεια, αυτός ο σπασμένος, ο μεταπτωτικός άνθρωπος; Λέγει ένα παλιό βιβλίο, η επιστολή του Βαρνάβα: «Τι είναι ο άνθρωπος; Ἄνθρωπος γῆ ἐστὶν πάσχουσα». «Ο άνθρωπος», λέγει, «είναι γη που πάσχει. Διότι από τη γη έγινε, από το χώμα έγινε, από την ύλην την νεκράν έγινε. Κι έδωσε ο Θεός ζωή. Αλλά αυτή η ύλη τώρα είναι πάσχουσα, πάσχει». Αυτό το κοινωνικό σπάσιμο έρχεται τώρα να ελέγξει ο Κύριος, όταν αναφέρεται στην Κρίση, την τελική Κρίση, και λέγει: «Ἀσθενὴς ἤμην καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με». «Ήμουν άρρωστος και δεν με επισκεφθήκατε». Αυτό ακριβώς το σπάσιμο της κοινωνικότητος ελέγχει ο Κύριος. Και αποτελεί βασικό στοιχείο κατά την Κρίση ως κατηγορητήριο κατά των ανθρώπων.

    Μετά την πτώση ο άνθρωπος γίνεται ατομιστής, γίνεται εγωπαθής. Όλοι οι πόλεμοι και όλες οι ακαταστασίες ξεκινούν απ’ αυτήν την εγωπάθεια. Και φυσικά ο εγωπαθής δεν μπορεί να είναι, πώς μπορεί να είναι πνευματικός άνθρωπος; Έτσι, με μελαγχολία αναφωνεί, αγαπητοί μου, ο Ψαλμωδός και λέγει: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλειπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων». «Σώσε με, Κύριε, γιατί έχει εκλείψει ο σωστός άνθρωπος, ο ὅσιος, και ὠλιγώθησαν, έγιναν λίγες οι αλήθειες από τους υιούς των ανθρώπων». Οι άνθρωποι ξέφυγαν. Και μέσα σε μία απουσία «ὁσίων», όπως βλέπομε στην αναφώνηση αυτή του Ψαλμωδού, αναφωνεί ο άνθρωπος τι; Στον Θεό. Τι; Να τον σώσει. Γιατί; Γιατί όταν πια κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, όταν κανείς πια δεν μπορεί να σώσει, ποιος είναι Εκείνος που μόνος πια απέμεινε για να σώσει; Ποιος άλλος από τον Θεό.

    Έτσι, σήμερα, μπορούμε να μιλάμε για μία αντιφατική έννοια, γιατί αντιφατικό είναι, της ερημίας των πόλεων. Όσο πολυπληθέστερες είναι οι πόλεις, όσο πιο πυκνοκατοικημένες είναι σήμερα οι πόλεις, τόσο πιο πολύ χαρακτηρίζονται ως έρημοι. Ένα χωριό με 500 και 1000 ανθρώπους, δεν είναι ερημιά. Ο ένας ξέρει τον άλλον. Και άμα φωνάξεις, θα τρέξουν. Στην πόλη, πέφτεις κάτω στο πεζοδρόμιο και κανείς δεν σε σηκώνει, κανείς δεν τρέχει να σε βοηθήσει. Περνούν, βλέπουν και φεύγουν. Στις πολυκατοικίες ζουν οι άνθρωποι αλλοτριωμένοι μεταξύ των. Έτσι που πραγματικά έχομε το φαινόμενον της ερημίας των πόλεων. Προσκρούομε στο πεζοδρόμιο ο ένας με τον άλλον! Σκουντουφλά ο ένας άνθρωπος στον άλλον και, όμως, είμεθα τόσο αλλοτριωμένοι μέσα σε αυτό το μεγάλο πλήθος των ανθρώπων.

    Κι όμως ο Θεός, όταν έπλασε τον άνθρωπον, είπε: «Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον (: Δεν είναι καλό, ο άνθρωπος να είναι μόνος του)· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ’ αὐτόν (: Να δημιουργήσομε εις αυτόν –ομιλεί Αυτή η Αγία Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, στη δημιουργία του ανθρώπου, γι'αυτό ο πληθυντικός- ποιήσωμεν εις αυτόν, τον άνθρωπον, τον Αδάμ, τον πρώτον -μόνος ήτο- να του δώσομε βοηθὸν κατ’ αὐτόν - ο τόνος πέφτει σε αυτό το «κατ’ αὐτόν». «Κατ’ αὐτόν» θα πει: - «που να είναι όμοιος»)». Να μην του δώσουμε ένα σκυλάκι. Να μην του δώσομε ένα καναρίνι. Να μην του δώσομε μία γλάστρα βασιλικού. Να μην του δώσομε ένα τριαντάφυλλο, μία τριανταφυλλιά ή μία ρίζα πανσέ που μοιάζει σαν προσωπάκι, να του κάνει συντροφιά. Θα του δώσομε βοηθόν που να είναι όμοιος με αυτόν. Δηλαδή, άνθρωπος. Δηλαδή, άνθρωπος.

    Αυτό έχει, αγαπητοί μου, μια ξεχωριστή σημασία. Γι'αυτό ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς λέγει: «Κοινὸν καὶ τοὔνομα ἀνδράσιν καὶ γυναιξίν, ὁ ἄνθρωπος». Λέγει ότι είναι κοινό το όνομα και εις τους άνδρες και εις τις γυναίκες. Ποιο όνομα; «Άνθρωπος». Έτσι έναν άνδρα λέμε: «ένας άνθρωπος». Μια γυναίκα λέμε:  «Ένας άνθρωπος». Κοινό το όνομα. Γι'αυτό και υπάρχει και η ονομασία - ίσως πρώτη φορά να το ακούτε και οι αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν, οι Λάκωνες ειδικότερα, και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Ιππόλυτος κ.λπ. : «Ἡ ἄνθρωπος». «Ὁ ἄνθρωπος», που είναι ο άνδρας, «ἡ ἄνθρωπος», που είναι η γυναίκα. Έτσι «πάντες ἄνθρωποι Ἀδὰμ ἐσμέν, εἷς ὄντες». «Όλοι οι άνθρωποι είμεθα του Αδάμ· ένας άνθρωπος».

   Δυνάμει, λοιπόν, αυτής της μιας ουσίας, της ουσίας του Αδάμ, από κει βγήκαμε όλοι, ίδια ουσία έχομε, ίδια ουσία, και της μιας εικόνος, του Θεού, γιατί όλοι είμεθα εικόνα του Θεού, που σας είπα προηγουμένως ότι αυτό το στοιχείον της ἐν ἡμῖν εικόνος, καθιστά ταυτότητα και συνεπώς κοινωνία των ανθρώπων, θα έπρεπε να μην απουσιάζει η κοινωνικότητα στους ανθρώπους. Δυο στοιχεία: κοινή ουσία, κοινή εικόνα. Δεν έπρεπε, λοιπόν, να απουσιάζει πραγματικά η κοινωνικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Ώστε να λέγει ο άνθρωπος: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».

     Στους Χριστιανούς έχομε και μία τρίτη διάσταση. Και η τρίτη αυτή διάστασις είναι ότι είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού. Όχι ομοούσιοι, δυνάμει του Αδάμ. Όχι της ιδίας εικόνος, δυνάμει της κατασκευής μας. Αλλά όταν κοινωνούμε, βαφτιστήκαμε και βγήκαμε από την ιδίαν μήτραν, διότι το βαπτιστήρι, η κολυμβήθρα είναι μία μήτρα από την οποία εξερχόμεθα καινούριοι με το Βάπτισμα. Και τώρα κοινωνούμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Και αφού πήραμε το ίδιο Σώμα του Χριστού όλοι, δεν είμεθα συνεπώς μέλη του ενός σώματος; Μπορεί, λοιπόν, να είναι ξένο το δεξί μου χέρι με το αριστερό μου χέρι; Έτσι βλέπομε μία τρίτη διάσταση να υπάρχει εδώ. Ώστε να μην μπορεί να πει κανείς ότι ιδιαιτέρως δε εις τους Χριστιανούς, αν οι άλλοι άνθρωποι, μη βαπτισμένοι, αρνήθηκαν αυτό το ομοούσιον του Αδάμ και το κατ’ εικόνα, που ίσως και δεν το ξέρουν οι εκτός Χριστού άνθρωποι, εμείς, όμως, οι Χριστιανοί έχομε και την τρίτη ιδιότητα και δεν θα έπρεπε ποτέ να υπάρχει αυτό το «οὐκ ἔχω ἄνθρωπον». Ποτέ δεν θα έπρεπε να υπάρχει αυτό.

     Αν αγνοήσομε αυτά τα στοιχεία, που αναφέραμε, τρία στοιχεία, τότε, αγαπητοί μου, καταδικάζομε τον εαυτό μας στην απομόνωση. Στην αιωνία Κόλαση, όπως και στον Άδη, προ της Κολάσεως, τώρα υπάρχει ο Άδης, μετά την Κρίση θα υπάρχει η Κόλασις, δεν υπάρχει αυτή η κοινωνία. Το εκφράζουν ποικιλοτρόπως οι Πατέρες αυτό το στοιχείο. Λείπει, λοιπόν, η κοινωνία των προσώπων. Μάλιστα μία εικόνα είναι ότι οι άνθρωποι, λέει, είναι πλάτη με πλάτη. Όπως οι δύο Σιαμαίοι, δεν μπορούν να δουν ο ένας το πρόσωπον του αλλουνού. Είναι εικόνες, είναι εκφράσεις ότι δεν υπάρχει κοινωνία προσώπων. Δεν  υπάρχει κοινωνία. Είναι φοβερό!

    Αντίθετα, στην Βασιλεία του Θεού θα υπάρχει η αιωνία θεωρία του προσώπου του Χριστού και η αιωνία θεωρία των προσώπων όλων των δικαίων. Θα βλέπομε τον Χριστόν, θα μας βλέπει. Θα βλέπομε τους δικαίους, θα μας βλέπουν. Σας θυμίζω, στο όρος της Μεταμορφώσεως, οι τρεις μαθηταί, Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης, αναγνωρίζουν τους δύο ουρανίους επισκέπτας. Δεν τους είχαν δει ποτέ. Πού να τους δουν; Ο Μωυσής; Είχε ζήσει 1500 χρόνια προ των μαθητών. Ο Ηλίας; Οκτώ αιώνες προ Χριστού. Κι όμως, αναγνωρίζονται! Και λέει ο Πέτρος εις τον Κύριον: «Κύριε, να φτιάξομε τρεις σκηνές· μία για Σένα, μια για τον Μωυσή και μια για τον Ηλία». Πού τους ήξεραν; Έχομε την θεωρία αυτή των προσώπων. Σπουδαίο! Δυνάμει του ότι ο Χριστός είναι στο κέντρον και εκείνοι που έφυγαν, εκείνοι που είναι παρόντες. Όλοι είναι ενσωματωμένοι στον Χριστόν. Κι έτσι υπάρχει η θεωρία, η αναγνώρισις, η κοινωνία των προσώπων.

    Στη θέση του ξεπεσμένου ανθρώπου, που κατήντησε αντικοινωνικός, έρχεται αυτός ο νέος άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, ο νέος άνθρωπος, ο αληθής άνθρωπος, ο κυριακός άνθρωπος, όπως στη μέση της Μεταμορφώσεως που σας είπα, για να δώσει το μέτρον του αληθινού ανθρώπου. Έτσι στο δοξαστικό των Κεκραγαρίων, που ακούσαμε χθες στον Εσπερινό, λέγει· παραπονείται ο παραλυτικός: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Και του λέει ο Κύριος στο τροπάριο αυτό: «Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα (: Άνθρωπε, για σένα έγινα άνθρωπος)· διὰ σὲ σάρκα περιβέβλημαι (:για λογαριασμό σου έχω περιβληθεί την ανθρωπίνη φύση)· καὶ λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;  (: και λες ότι δεν έχεις άνθρωπον;)». Πολύ ωραίο, αγαπητοί μου, αυτό, πολύ δυνατό. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο νέος, ο προπτωτικός Αδάμ· που στέκεται μέτρον συγκρίσεως και μιμήσεως όλων των ανθρώπων. Έτσι, θα τονίσει ο Ιερός Χρυσόστομος και θα πει: «Ἄνθρωπος γάρ ἐστιν οὐχ ὅστις ἁπλῶς χεῖρας καὶ πόδας ἔχει ἀνθρώπου (: Άνθρωπος – λέει - δεν είναι αυτός που έχει χέρια και πόδια, χέρια και πόδια ανθρώπινα), οὐδ’ ὅστις ἐστὶ λογικός μόνον (:ούτε γιατί μόνον είναι λογικός), ἀλλ’ ὅστις εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν μετὰ παρρησίας ἀσκεῖ». Έχεις ήθος; Έχεις πίστιν; Γνωρίζεις ότι είσαι εικόνα του Θεού; Αυτό σε κάνει άνθρωπον! Δηλαδή, αυτό που λέμε: «μία ύπαρξη με ανθρωπιά».

    Η διαδικασία δε αυτής της ανθρωπιάς, κατά τον άγιο Ειρηναίο, που έπρεπε να ακολουθήσει ο άνθρωπος, ο Αδάμ συγκεκριμένα, ήταν: «Ἔδει τὸν ἄνθρωπον πρῶτον γενέσθαι (:έπρεπε πρώτα να δημιουργηθεί ο άνθρωπος), καὶ γενόμενον αὐξῆσαι (: και αφού θα εδημιουργείτο, να αυξηθεί, να μεγαλώσει), καὶ αὐξήσαντα ἀνδρωθῆναι (:και αφού αυξηθεί, να ωριμάσει), καὶ ἀνδρωθέντα πληθυνθῆναι (: -αυτό το ‘’ἀνδρωθέντα’’ είναι το ‘’ωριμάσει’’: - και αφού ωριμάσει, να πολλαπλασιασθεί), καὶ πληθυνθέντα ἐνισχῦσαι (: να ενισχυθεί με το να αποτελεσθεί ομάδα ανθρώπων, πλήθος ανθρώπων, λαός), καὶ ἐνισχύσαντα δοξασθῆναι (: και αφού έτσι θα ενισχυθεί, να δοξασθεί - ο άνθρωπος να δοξαστεί), καὶ δοξασθέντα ἰδεῖν τὸν ἑαυτοῦ δεσπότην (:και αφού δοξασθεί, τότε να μπορέσει να δει τον Θεό)». Είδατε μία διαδικασία, ποιο είναι το τελευταίο σκαλοπάτι, το τελευταίο στάδιο, δια αυτής της διαδικασίας; Να ιδεί τον Θεό. Είναι εκπληκτικόν!

    Και όπως προσθέτει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και λέγει: «Δημιουργεῖ – εννοείται, ο Θεός-  τὸν ἄνθρωπον, οἷον τινὰ κόσμον ἕτερον (: δημιουργεί τον άνθρωπον, σαν τρόπον τινά έναν άλλον κόσμον), ἐν μικρῷ μέγαν (:ο οποίος είναι μέγας σε μικρογραφία. Μέγας ο άνθρωπος, εν μικρογραφία)· ἐπὶ τῆς γῆς ἵστησιν (: τον στήνει στη γη) ἄγγελον ἄλλονω(:σαν άλλον άγγελον -Όχι του ουρανού. Ο άνθρωπος είναι ένας άλλος άγγελος), προσκυνητὴν μεικτόν (:ο οποίος προσκυνά τον Θεόν με τις δύο του ουσίες, το σώμα και το πνεύμα), ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως (:είναι επόπτης, βλέπει όλη την Δημιουργία), μύστην τῆς νοουμένης(: της νοουμένης δημιουργίας, της αοράτου, της πνευματικής γίνεται μύστης), βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς (:και στέκεται βασιλιάς της γης)». Αυτός είναι ο άνθρωπος. Όχι ο διασπασμένος. Αυτός είναι ο άνθρωπος.

    Αγαπητοί, θα μπορέσει άραγε να ξαναβρεί ο άνθρωπος τον αληθινό εαυτό του; Σήμερα όλα είναι κραυγαλέα από την απουσία του. Όλοι μιλάμε και αναζητούμε έναν σωστόν εργοδότη. Αλλά και έναν σωστόν εργάτη. Κι έναν σωστό υπάλληλο. Κι έναν σωστό παιδαγωγό. Κι έναν σωστό μαθητή. Όχι όταν μελετά ο μαθητής και οι άλλοι τον λένε «φυτό» γιατί μελετάει. Έναν σωστό μαθητή. Έναν τίμιο κυβερνήτη. Έναν σωστό γιατρό. Έναν σωστό σε κάθε τομέα που μπορεί να βρίσκεται ο άνθρωπος. Δυστυχώς «πάντες ἐξέκλιναν», λέγει ο Ψαλμωδός, «ἅμα ἠχρειώθησαν». «Και ταυτόχρονα εξαχρειώθηκαν οι άνθρωποι».

    Ακόμη απεδείχθη περίτρανα ότι τον σωστόν άνθρωπον δεν τον δημιουργεί ο περιλάλητος πολιτισμός. Ούτε η διαβόητος επιστήμη. Ούτε οι κάθε λογής λογής «ανθρωπισμοί». Δεν φτιάχνουν όλα αυτά τον άνθρωπο. Τον αληθινό άνθρωπο τον δημιουργεί μόνον ο Θεάνθρωπος. Γι'αυτό έγινε άνθρωπος ο Θεός. Για να αναπλάσει, να δημιουργήσει τον άνθρωπο ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Είναι ο μόνος τέλειος Θεός, είναι ο μόνος τέλειος άνθρωπος. Όλα τα μοντέλα που ποτέ κατεσκευάσθησαν για να δώσουν το μέτρο του σωστού ανθρώπου, αποσαθρώθηκαν. Οι άνθρωποι πρέπει να ξαναγυρίσουν στον Χριστόν· που, δυστυχώς, Τον βάλαμε στο περιθώριον. Γι΄αυτό και δημιουργήσαμε κοινωνίες-ζούγκλες. Σήμερα όχι μόνον δεν βρίσκομε τον σωστόν άνθρωπο, αλλά σε κάθε μας βήμα βρίσκομε τον επικίνδυνο άνθρωπο! Ο άνθρωπος όταν χάσει τον δρόμο του, γίνεται επικίνδυνος, γίνεται θηρίο, γίνεται λύκος. Εκείνο το γνωστό λατινικό ρητό που λέει: ‘’Homo homini lupus’’. «Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος, θηρίο, επικίνδυνος».

    Εμπρός λοιπόν, αγαπητοί, ας καθαρίσομε την καρδιά μας από τα πάθη και τότε θα ανατείλει στην κάθε καρδιά ο χριστοειδής άνθρωπος. Ο άνθρωπος που κάθε στιγμή θα πραγματώνει την Βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Και τότε δεν θα ακούεται πια η απογοητευμένη φωνή του εγκαταλελειμμένου ανθρώπου να λέγει: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».

    Μας λείπει, τραγικά, ο Χριστός. Όλα τα έχομε. Μα όλα τα έχομε. Μόνον ο Χριστός μάς λείπει. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Αυτόν πρέπει να βρούμε. Τον Χριστό. Τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, τονίζω. Το αιώνιο υπόδειγμα των ανθρώπων, όλων των αιώνων και όλων των εποχών.

🔸564η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ καρτερία. (β΄ ἔκδοσις)

†. Όταν, αγαπητοί μου, ο Κύριος εθεράπευσε τον παράλυτον της Βηθεσδά, όπως ακούσαμε στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, ασφαλώς κατέπληξε όσους είδαν το θαύμα. Κι εμάς μας καταπλήσσει. Όμως και κάτι άλλο είναι εκπληκτικόν: η υπομονή και η καρτερία στην κακουχία της αρρώστιας· αυτός ο ίδιος ο παραλυτικός, που ήταν παράλυτος 38 ολόκληρα χρόνια!

    Αλλά ας δούμε πώς μας περιγράφει το γεγονός ο ευαγγελιστής Ιωάννης σε μια απόδοση: «Κοντά στην προβατική πύλη, στα Ιεροσόλυμα, υπάρχει μια δεξαμενή με πέντε στοές· που εβραϊκά ονομάζεται ‘’Βηθεσδά’’. Σ’ αυτές τις στοές κατέκειντο πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, που όλοι αυτοί περίμεναν τον κυματισμόν του νερού, γιατί από καιρού σε καιρό, ένας άγγελος Κυρίου κατέβαινε στην δεξαμενή και ανατάραζε τα νερά. Όποιος, λοιπόν, έμπαινε πρώτος μετά την αναταραχήν του νερού, αυτός εγίνετο καλά, όποια κι αν ήταν η αρρώστια που είχε. Εκεί, ήταν κι ένας άνθρωπος, άρρωστος, 38 ολόκληρα χρόνια. Όταν τον είδε ο Ιησούς κατάκοιτον, και εγνώριζε πως ήταν έτσι για πολύ καιρό, τον ρώτησε: ‘’Θέλεις να γίνεις καλά;’’. ‘’Κύριε’’, του απεκρίθη ο άρρωστος, ‘’δεν έχω κανέναν να με βάλει στην δεξαμενή, μόλις αναταραχθούν τα νερά. Έτσι, ενώ προσπαθώ να πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος άλλος κατεβαίνει στο νερό πριν από μένα’’. Ο Ιησούς τού λέγει: ‘’Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα’’. Και αμέσως ο άνθρωπος αυτός έγινε καλά. Σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε».

    Σπουδαία αρετή η καρτερία! Γι’ αυτήν την καρτερία του παραλυτικού, ένας ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός, γράφει: «Τὸν πολυχρονίῳ προσεδρίᾳ χρώμενον καὶ καρτερικώτατον προτιμᾷ τῶν ἄλλων· τοῦτο μὲν ὡς ἐλεεινότερον, τοῦτο δὲ καὶ διδάσκων ὅτι οἱ καρτερικώτεροι μᾶλλον ἐπικάμπτουσιν τὸν Θεόν». Ας προσέξομε εδώ ότι ο Κύριος προτιμά - αυτό θέλει να πει ο ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός - τον παραλυτικόν που συζητούμε, που λέμε, επειδή ήτο βέβαια σε παναθλία κατάσταση. Αλλά ακριβώς εδώ έδειχνε και την καρτερία του. «Και οι καρτερικότεροι νικούν σε έλεος και Αυτόν τον Θεόν». Πόσο θαυμαστή πρέπει να είναι αυτή η καρτερία! Όταν και Αυτόν τον Θεόν νικά.

   Τι είναι η «καρτερία»; Είναι μια λέξη που την λέμε και στην εποχή μας, στη νεοελληνική μας γλώσσα. Είναι η υπομονή που φέρεται με γενναιότητα και σταθερότητα. Είναι η αντοχή σε μια κατάσταση κακουχίας. Είναι η υπομονή η καρτερία, αλλά τονισμένη. Όπως ακριβώς και η ελπίδα, είναι πίστις, αλλά τονισμένη. Ποια η διαφορά μεταξύ πίστεως και ελπίδος; Τονισμένη πίστις. Η πίστις που ζει τα πράγματα πριν ακόμη τα δει. Τι είναι η καρτερία; Μια τονισμένη υπομονή. Και διαφέρει, όμως, από την υπομονή, γιατί απλούστατα η καρτερία μένει στη θέση της, επειδή υπομένει, γιατί περιμένει κάτι. Προσέξτε. Γιατί περιμένει κάτι. Η υπομονή δεν περιμένει τίποτε. Απλώς υπομένει ο άνθρωπος που έχει την υπομονή. Η καρτερία, όμως, περιμένει κάτι. Και αυτό το κάτι, αυτή η προσδοκία είναι εκείνη, εκείνη η οποία ατσαλώνει την καρτερία. Ο παραλυτικός ήτο υπομονετικός. Αλλά και καρτερικός. Γιατί; Γιατί προσδοκούσε, περίμενε. Περίμενε κάτι, ε; Προσδοκούσε, περίμενε την ίασή του. Κι αυτή η προσδοκία τον έκανε τόσο καρτερικό. Καρτερόπονον. Δηλαδή, φέροντας τον πόνον της παραλύσεώς του καρτερικά. Και καρτερόψυχον.

   Πράγματι, όπως σημειώνει πάλι ο ίδιος ο Ζιγαβηνός: «Ἔδειξε τὴν καρτερίαν αὐτοῦ πῶς ἐν τοσούτοις ἔτεσιν ἀποτυγχάνων, ἔτι παρέμενεν καὶ οὐκ ἀφίστατο». Έμενε εκεί, δεν έφευγε. «Καὶ οὐκ ἀφίστατο». Τριάντα τόσα χρόνια, έμενε εκεί. Περίμενε. Είναι εκπληκτικό. Είχε, θα επαναλάβω, γιατί αποτελεί το κλειδί του όλου θέματος. Είχε την ελπίδα της ιάσεως. Περίμενε να γίνει καλά. Όπως και το κέρδος στον έμπορο είναι εκείνο που τον κάνει καρτερικόν στις κακουχίες των ταξιδιών. Γι'αυτό, όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Οὐ κατηράσατο αὐτοῦ τὴν ἡμέραν (: δεν καταράστηκε την ημέρα που γεννήθηκε), οὐκ ἐδυσχέρανε πρὸς τὴν ἐρώτησιν, οὐδὲ εἶπεν ‘’διασύραι ἡμᾶς παραγέγονας καὶ κωμωδῆσαι ὅτι ἐρωτᾷς εἰ θέλω ὑγιὴς γενέσθαι’’;(:ούτε ακόμη στάθηκε δύσκολος στην ερώτηση του Κυρίου και να του πει: ‘’Για στάσου, ήλθες να μας διασύρεις και να μας κοροϊδέψεις, με το να ρωτάς αν θέλομε να γίνομε καλά;’’. Τέτοια πράγματα δεν είπε)· ἀλλὰ πράως –επίρρημα- καὶ μετ’ ἐπιεικείας πολλῆς (:με πραότητα και με επιείκεια είπε: ‘’Κύριε, άνθρωπο δεν έχω’’». Δηλαδή δεν έδειχνε μέσα του να είχε φωλιάσει η αγανάκτησις. Ήτο καρτερικός. Με όλες τις διαστάσεις της αρετής της καρτερικότητος.

   Το ίδιο πράγμα συνέβη και με τον Ιώβ. Του λέγει η γυναίκα του: «Μέχρι τίνος καρτερήσεις (:Ως πότε – λέει- θα καρτερείς)  λέγων· ἰδοὺ ἀναμένω χρόνον ἔτι μικρὸν προσδεχόμενος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου; (: περιμένω, λέγει, …ως πότε θα λες: περιμένω για να γίνω καλά;)». Ο Ιώβ, όμως, ήλπιζε βαθύτερα. Πέρα από τη θεραπεία της καταστάσεώς του, ήλπιζε κυριότατα εις την ανάσταση των νεκρών. Προφήτης. Ακούστε τα αθάνατα λόγια του Ιώβ και τα όντως θεόπνευστα: «Οἶδα γὰρ (:Γιατί γνωρίζω) ὅτι ἀένναός ἐστιν ὁ ἐκλύειν με μέλλων ἐπὶ γῆς (:γνωρίζω ότι αιώνιος είναι Εκείνος που μέλλει να με ελευθερώσει από τα δεινά της επιγείου μου ζωής), ἀναστήσει δὲ τὸ δέρμα μου τὸ ἀναντλοῦν ταῦτα (: και θα αναστήσει το σώμα μου, που τώρα εξαντλείται από τα δεινά αυτά)· παρὰ γὰρ Κυρίου ταῦτά μοι συνετελέσθη (:γιατί από τον Κύριο θα γίνει αυτή η ανάστασις), ἃ (: τα οποία)  ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι (:που εγώ τα γνωρίζω αυτά πολύ καλά), ἃ (: τα οποία) ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακε καὶ οὐκ ἄλλος (: εκείνα που τα μάτια μου, με την πίστη, βλέπουν, κανείς άλλος δεν βλέπει. Γιατί μιλάει στους φίλους του· που ήρθαν να τον παρηγορήσουν -και κατέληγε η παρηγορία τους σε κατηγορία), πάντα δέ μοι συντετέλεσθαι ἐν κόλπῳ (: όλα αυτά τα θεωρώ σαν ήδη γεγονότα· που αναπαύονται εις τον κόλπον μου, αναπαύονται στην καρδιά μου)».Αυτό θα πει «καρτερία».

   Το κίνητρον, αγαπητοί μου, της καρτερίας των αγίων και των μαρτύρων είναι, και οφείλει να είναι, η Βασιλεία του Θεού. Το κίνητρον. Ε; Το κίνητρον. Τότε η καρτερία είναι νόμιμος άθλησις. Δεν είναι μία παθητική κατάστασις. Περιμένω την Βασιλεία του Θεού. Τότε, όπως λέγει εδώ ο Ζιγαβηνός, «ἐπικάμπτει τόν Θεόν». Τότε λυγίζει τον Θεό. Όπως άλλοτε ο Ιακώβ, παλεύοντας μέχρι το πρωί στ’ όνειρό του, παλεύοντας καρτερόψυχα τον Θεόν, Τον ενίκησε: - «Δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις, αν δεν με ευλογήσεις!». - «Όχι, άσε με να φύγω». - «Δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις, αν δεν με ευλογήσεις!». - «Ε, ευλογημένος να’ σαι και το όνομά σου από δω κι εμπρός να μην είναι Ιακώβ, αλλά να είναι Ισραήλ». Δηλαδή, «ευλογημένος».

    Στο 4ο βιβλίο των Μακκαβαίων, αυτό που είναι παράρτημα στην Αγία Γραφή, συναντάμε -είναι γραμμένο δε ελληνικά, πρωτοτύπως ελληνικά το βιβλίο αυτό, είναι ένα ωραιότατο βιβλίο, είναι έξω του αριθμού- συναντάμε στο βιβλίο αυτό  17 φορές το ρήμα «καρτερώ» ή το ουσιαστικό «καρτερία». Πράγματι, το μαρτύριο των Μακκαβαίων αδελφών, τα επτά αδέλφια, η μητέρα τους η Σολομονή και ο διδάσκαλός τους ο Ελεάζαρος, εκεί περιγράφεται, σ’ αυτό το βιβλίο και αποτελεί το τέταρτο βιβλίο των Μακκαβαίων, ένας ύμνος προς την καρτερίαν. Ακούσατε έναν διάλογο αδελφών Μακκαβαίων μεταξύ των. «Μακκαβαίος» θα πει «σφυροκόπος». Ένα είδος, θα λέγαμε, επωνυμίας αντάρτου. Εναντίον της ξένης κατοχής, συγκεκριμένα της ελληνικής, εναντίον, λοιπόν, της ξενικής γι’ αυτούς κατοχής, που προσέβαλε τα όσιά τους και τα ιερά τους. Κι αυτοί ηγωνίζοντο δια την απελευθέρωσιν της πατρίδος των. Κι ελέγοντο σφυροκόποι, «Μακκαβαίοι».

   Λέει λοιπόν: «Καὶ ὁ μὲν, θάρρει ἀδελφέ, ἔλεγεν· ὁ δὲ, εὐγενῶς καρτέρησον (: Ο ένας έλεγε στον άλλο αδελφό: ‘’Πάρε θάρρος, αδελφέ μου’’. Ο άλλος - εὐγενῶς θα πει ηρωικώς· «εὖ» + «γένος» -  ηρωικώς καρτέρησον)». Ποια είναι τα κίνητρά τους; Ό,τι τους έλεγε η μητέρα τους. Τι τους έλεγε; Ακούστε τι έλεγε- είναι στο Β΄ Μακκαβαίων, αυτό που θα σας πω: « Καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ζωὴν ὑμῖν πάλιν ἀποδώσει μετ’ ἐλέους, ὡς νῦν ὑπερορᾶτε ἑαυτοὺς διὰ τοὺς αὐτοῦ νόμους». «Ο Θεός θα σας ξαναδώσει πίσω την ζωή, θα σας ξαναδώσει πίσω το σώμα που το περιφρονήσατε για λογαριασμό του νόμου του Θεού».

   Και καταγράφει την καρτερία της Σολομονής, που είναι, όπως σας είπα, ένας ύμνος στην καρτερία. Σε μία απόδοση, επιτρέψατέ μου να σας το διαβάσω. Απόδοση. Όχι κείμενο: «Και κρατούσε η μητέρα δύο ψήφους. Την ψήφον του μαρτυρίου και την ψήφο της γηίνης ζωής. Και δεν έριψε την ψήφο της ζωής, που θα έσωζε τα επτά της παιδιά, για μια μικρή γήινη ζωή. Έφερε εις τον νου της την θεοσεβή καρτερία του Αβραάμ. Ω μητέρα του λαού μας - γράφει ο συγγραφεύς στη Σολομονή - εκδικήτρια του νόμου και υπερασπίστρια της ευσεβείας, αθλοφόρε στον αγώνα της καρδιάς. Ω, συ που είσαι πιο ανδρεία από τους άνδρες στην καρτερία, όπως η κιβωτός του Νώε κατά τον Κατακλυσμό, που κατεστράφη ο κόσμος, έφερε τον κόσμον μέσα της, δηλαδή τον Νώε, και υπέφερε ακλόνητα τα κύματα, έτσι κι εσύ, η φρουρός, ω Σολομονή, η φρουρός του νόμου. Απ’ όλα τα σημεία δεχόσουν τα χτυπήματα των συμφορών και χτυπιόσουν από τα μαρτύρια των παιδιών σου. Υπέμεινες με καρτερία την τρικυμία, για την ευσέβεια».

   Και σημειώνει ο ιερός συντάκτης του Δ΄Μακκαβαίων: «Κι εμείς, που ακούμε τώρα το φοβερόν μαρτύριον εκείνων των νέων, μας πιάνει φρίκη. Εκείνοι, όμως, έδειχναν καρτερία, όχι μόνον βλέποντας ή ακούοντας την διαταγή του μαρτυρίου, αλλά ζούσαν το μαρτύριο και μάλιστα της φωτιάς».

   Το μαρτύριο, ακόμη, αγαπητοί μου, των αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων. Είναι κάτι παρόμοιο. Ο ένας ενίσχυε τον άλλον. Έλεγαν –κατά την ομιλία του Μεγάλου Βασιλείου, κατά το εγκώμιον του Μεγάλου Βασιλείου εις τους αγίους Τεσσαράκοντα- έλεγαν ο ένας στον άλλον: «Δριμὺς ὁ χειμὼν, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ Παράδεισος». «Είναι», λέει, «φοβερός ο χειμώνας, το κρύο. Είναι, όμως, πολύ γλυκύς ο Παράδεισος». Βλέπομε κι εδώ, σαν κίνητρο της μαρτυρικής καρτερίας, την Βασιλείαν του Θεού. Το ίδιο κίνητρο συναντούμε σε όλους τους μάρτυρες, σε όλους τους αγίους, που είχαν την ανάγκη να καρτερήσουν, ακόμη και στο μαρτύριο της συνειδήσεως και αυτής, ακόμη, της ζωής.

   Γι'αυτό συμβουλεύει η «Σοφία Σειράχ» και λέγει: «Τέκνον (:Παιδί), εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ (:αν προσέρχεσαι να υπηρετήσεις τον Κύριον), ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν (: να ετοιμαστείς για πειρασμό). Εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον (:να έχεις ίσια καρδιά, να είσαι ευθύς άνθρωπος, να λες τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη, το άσπρο άσπρο και το μαύρο μαύρο και να καρτερήσεις, να έχεις καρτερίαν), καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς ( δηλαδή : να μην απομακρυνθείς τον καιρό του πειρασμού, τα παρατήσεις και φύγεις). Κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ’ ἐσχάτων σου (:Προσκολλήσου εις τον Θεόν και μη φύγεις. Για να αυξηθείς στα τελευταία σου)». Αυτό το τελευταίο που λέγει εδώ, «κολλήθητι», δείχνει τον τρόπον διατηρήσεως της καρτερίας. Και τι είναι; Ό,τι ακριβώς λέει η λέξη: «Κολλήσου, προσκολλήσου εις τον Κύριον. Τότε μόνο θα μπορέσεις να φέρεις εις πέρας την καρτερίαν».

   Αγαπητοί, στην προς Εβραίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Μωυσής εγκατέλειψε την Αίγυπτο, χωρίς να φοβηθεί τον θυμό του βασιλέως. Ακούστε τι γράφει. Λέει το γιατί δεν φοβήθηκε: «Τὸν γὰρ ἀόρατον ὡς ὁρῶν ἐκαρτέρησε», προς Εβραίους 11,27. Σας είπα το χωρίο, γιατί είναι πάρα πάρα πολύ σπουδαίο το χωρίον αυτό. Επί λέξει μετάφραση: «Διότι Εκείνον που δεν έβλεπε, τον αόρατον, Τον εκαρτέρησε, Τον κράτησε, Τον βάστασε, σαν να Τον έβλεπε, ὡς ὁρῶν». Αν ξέρατε πόση σημασία έχει αυτό το χωρίον! Αυτό το «ἐκαρτέρησε» αναφέρεται στον Θεό, μάλιστα στον Θεό Λόγο για την ακρίβεια. Γιατί ο Θεός Λόγος είναι στην Παλαιά Διαθήκη. Δηλαδή «εβάστασε». Το ρήμα «βαστώ» είναι περισσότερο από το ρήμα «κρατώ». Μπορώ να πω: «κρατώ ένα ποτήρι». Ποτέ, όμως, δεν θα πω: «κρατώ ένα βράχο». Αλλά: «βαστάζω ένα βράχο». Διότι το ένα είναι ελαφρύ και το άλλο είναι βαρύ. Και ο Θεός είναι βαρύς. Για να κρατήσεις το όνομά Του, είναι βαρύς. Γι'αυτό χρειάζεται η καρτερία. Και τι λέγει; Και τον εβάστασε τον αόρατον «ὡς ὁρῶν». «Σαν να Τον έβλεπε». Εδώ είναι όλο το μυστικό της επιτυχημένης καρτερίας. Θα βαστάσεις τον Κύριον σαν να Τον βλέπεις. Θα σηκώνεις τον Σταυρό Εκείνου, σαν να είναι ο δικός σου ο σταυρός. Θα γίνεις ένας άλλος Σίμων Κυρηναίος.

    Και τότε μεν εκείνος, ο Σίμων ο Κυρηναίος, δεν μπορούσε να αντέξει το πράγμα. Γι'αυτό πολύ χαρακτηριστικά σημειώνει ο Ευαγγελιστής: «ἠγγάρευσαν αὐτόν». Το ρήμα «ἀγγαρεύω» σημαίνει «κάνω κάτι παρά την θέλησή μου· γιατί με πιέζουν να το κάνω». Μπορείτε, όμως, να φανταστείτε, όταν κατοπινά έμαθε Ποιος είναι ο Χριστός, τι καύχημα είχε; Τα δυο του παιδιά υπηρέτησαν το Ευαγγέλιον. Τα δυο του παιδιά, δυο του αγόρια. Υπηρέτησαν το ευαγγέλιον. Κι ο ίδιος έλεγε: «Εγώ; Μα εγώ κράτησα τον Σταυρόν του Χριστού!». Έστω και αν τότε που κράτησε τον Σταυρό, ήτανε μια αγγαρεία. Τώρα; Τώρα κρατάει τον νοητόν Σταυρόν του Χριστού, ως ταλαιπωρία στη ζωή αυτή σαν Χριστιανός διωκόμενος, όπως και όλοι οι άλλοι Χριστιανοί.

    Όταν συχνά, αγαπητοί μου, μας ζητούν να προσευχόμαστε για κάποιον που είναι άρρωστος… «Ευχηθείτε», μας λένε, «πάτερ, για να γίνει καλά ο τάδε και ο τάδε», βεβαίως, ή σε οποιαδήποτε εμπερίστατη κατάσταση να βρίσκεται και ο άλλος, τότε βέβαια, θα προσευχηθούμε. Αναμφισβήτητα. Αλλά τι θα προσευχηθούμε; Σίγουρα, να γίνει καλά. Όλοι, όμως, για τους οποίους ευχόμαστε, γίνονται καλά; Και πολλοί πεθαίνουν. Τότε, λοιπόν, πέφτει στο κενό η προσευχή; Όχι. Εδώ θέλω να προσέξετε. Προσευχόμαστε να κάνει καλά τον άνθρωπο ο Θεός. Αλλά, αλλά προπαντός να του δώσει υπομονή και καρτερία· ώστε μέχρι το τέλος της ζωής του, αν ο Θεός θέλει να πεθάνει ο άνθρωπος αυτός - ποιος έχει μείνει; Όλοι θα φύγομε- να δώσει υπομονή και καρτερία στο μαρτύριο της αρρώστιας του. Να μην γογγύσει. Κι αυτό, σας ερωτώ, είναι μικρής σημασίας γεγονός;

    Αυτή η καρτερία, αγαπητοί μου, προσήλκυσε και τον Ιησούν κοντά σε εκείνον τον παράλυτον της Βηθεσδά. Αυτή η καρτερία. Και η καρτερία η δική μας θα προσελκύσει επάνω μας την χάρη του Ιησού Χριστού. Και όπως πάλι λέγει ο Ζιγαβηνός: «Ὄντως οἱ καρτερικώτεροι μᾶλλον ἐπικάμπτουσιν τὸν Θεόν» : «Οι καρτερικότεροι περισσότερο λυγίζουν και Αυτόν τον Θεόν».

🔸526η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.