ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.

†. Και πάλι στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς, σεβασμιώτατε, αγαπητοί αδελφοί, κι ενώ ο χρόνος είναι ευθύγραμμος, γιατί ξεκίνησε με την Δημιουργία και πορεύεται στο τέρμα μαζί της, όμως, βλέποντας εμείς, την επανάληψη των εποχών, αποκτούμε την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος είναι κυκλικός. Και έτσι νομίζομε ότι είναι όχι ευθύγραμμος. Γι'αυτό αποκτούμε το στεφάνι ή την στεφάνην, ένα κύκλο, που επανέρχεται στο αρχικό του σημείο. Έτσι ο χρόνος φαινομενικά αποτελεί στεφάνι. Γι'αυτό και ο Ψαλμωδός ψάλλει προς τον Θεόν «τα φαινόμενα κατά το φαινόμενον»: «Εὐλογήσεις τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου, Κύριε». Είναι στον 64^ον ψαλμόν. Δηλαδή: «Θα ευλογήσεις τον κύκλον των εποχών μιας χρονιάς, που η χρηστότητά Σου την γέμισε από αγαθά».

      Κι εμείς, όταν λέμε ότι βρισκόμεθα στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς, εννοούμε ότι βρισκόμεθα στο νέο γύρισμα της γης μας γύρω από τον ήλιο. Ενώ, ασταμάτητα ο χρόνος της Δημιουργίας τρέχει, μετρώντας το μήκος της υπάρξεώς της. Όταν ο Θεός έβαζε το θεμέλιον του σύμπαντος κόσμου, ταυτόχρονα έβαζε και το θεμέλιον του χρόνου. Γι'αυτό λέγει η Γραφή στον 32^ον Ψαλμόν: «Τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν». Και όταν λέγει «τῷ λόγῳ Κυρίου» είναι ο Λόγος του Κυρίου, ο δεύτερος της Τριάδος. Δηλαδή δια του Λόγου του Κυρίου, δηλαδή δια του μετέπειτα Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου, οι ουρανοί εστερεώθησαν, εθεμελιώθησαν. Τι; Ο χώρος.Ακόμη λέγει εις την προς Εβραίους ο Απόστολος Παύλος: «Δι᾿ οὗ καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν (:δια του οποίου Υιού, δια του Οποίου Λόγου- πάλι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος- ἐποίησε καὶ τοὺς αἰῶνας)», δηλαδή τον χρόνον.

       Συνεπώς, εθεμελιώθηκε από τον Θεό Λόγο τόσο ο χώρος, όσο και ο χρόνος. Και τα δύο μαζί. Και συμπορεύονται. Όταν λέγει ο Κύριος: «Εγώ είμαι το Α και το Ω», σημαίνει ότι εις τον εαυτό Του υπάρχει η αρχή και το τέλος της Δημιουργίας. Η Δημιουργία, λοιπόν, είχε αρχή. Δύναται να έχει τέλος. Αλλά δεν θέλει ο Θεός να έχει τέλος. Γι'αυτό ακριβώς τον λόγο, η Δημιουργία δεν είναι ένα κατασκεύασμα μάταιον του Θεού, παρότι που μπορούμε να δούμε μία ματαιότητα. Δεν εγγίζει το «ματαιότης ματαιοτήτων τά πάντα ματαιότης» τα δημιουργήματα του Θεού. Αυτό το «ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης» είναι η Δημιουργία στα χέρια του ανθρώπου. Όπως όταν είπε ο Θεός «ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου», δεν κατηράσθη ο Θεός την γην, αλλά κατηράσθη το έργον, που θα ήταν στα χέρια του ανθρώπου, για να ζήσει. Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.

    Έτσι, αν ο άνθρωπος δεν είναι κοντά στον Θεό και γενικότερα ο άνθρωπος της Παλαιάς Διαθήκης, δηλαδή των χρόνων της Παλαιάς Διαθήκης, θα λέγαμε, όπως λέγει και ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ήταν χρόνος, που τα έργα του ανθρώπου ήταν ματαιότης ματαιοτήτων. Μετά όμως, στον χώρο της Καινής Διαθήκης, δεν είναι πια ο χρόνος, τα έργα, ματαιότης ματαιοτήτων. Όταν επί παραδείγματι, ως κορυφαίο παράδειγμα το λέω αυτό, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος: «Ὃτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός». «Όταν», λέγει, «ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, το συμπλήρωμα του χρόνου, τότε εξαπέστειλε ο Θεός τον Υιόν Του». Δηλαδή η Ενανθρώπησις, ως κορυφαίον γεγονός, μέσα εις τον χρόνον.

    Έτσι και ο χώρος, με την Ενανθρώπηση, και ο χρόνος, με το γεγονός της Ενανθρωπήσεως, και τα δύο εξαγιάζονται. Ακόμη έχομε και άλλες λέξεις μέσα εις την Αγία Γραφή, που εκφράζουν την έννοια του χρόνου και που τις συναντούμε πυκνότατα. Και οι οποίες μεταξύ των είναι ταυτόσημες. Όλες εκφράζουν χρόνον. Όπως «αἰών», «χρόνος», «μήν»(:μήνας), «ὥρα», «καιρός», «ἐνιαυτός» και άλλες ακόμη εκφράσεις. Εμείς θα προσπαθήσομε, αγαπητοί μου, να μείνομε στον χρόνο, κάτω από μία έννοια. Τον όρον «καιρός». Και μάλιστα πάντοτε μέσα στον χώρο της σωτηρίας μας.

     Καταρχήν ο Ψαλμωδός μάς λέγει: «Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ». «Ήλθε η ώρα να ασχοληθούμε με τον Κύριον». Εξάλλου έχομε και μία μικρή ακολουθία πριν αρχίσουμε την Λειτουργία, που λέγεται «καιρός». Από δω καταλύεται, έλκει την καταγωγήν αυτή η μικρή ακολουθία. Καιρός τώρα να ασχοληθούμε με τον Κύριον. Δηλαδή ποιος είναι αυτός ο «καιρός»; Είναι ο καιρός της λατρείας του Θεού. Ακόμα της προσευχής. Ακόμη και της μνήμης του Θεού. Και ο καιρός αυτός πρέπει να είναι διαρκής και μη διακοπτόμενος, κατά το «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε».

     Έτσι βλέπομε ότι όταν μιλάμε και λέμε: «Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ», δεν είναι τι άλλο παρά ο καιρός των δικαιωμάτων του Θεού. Όπως λέμε εις την Μεγάλη Δοξολογία, είναι πάλι από το Ψαλτήρι: «Δίδαξόν με τὰ δικαιώματά Σου, συνέτισόν με τοῖς δικαιώμασί Σου», κ.ο.κ.

     Πρέπει να έχομε, αγαπητοί μου, μια στερεά συναίσθηση, ότι ο χρόνος που αφορά τη ζωή μας και συνεπώς στη σωτηρία μας είναι σύντομος, είναι μικρός. Κείται μεταξύ δύο ορίων. Της γεννήσεως και του θανάτου μας. Γι'αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Τοῦτο δέ φημι, ἀδελφοί, ὁ καιρὸς συνεσταλμένος τὸ λοιπόν ἐστιν». Κι αυτό το «συνεσταλμένος», μαζεμένος χρόνος, συρρικνωμένος χρόνος, αναφέρεται σε δύο διαστάσεις. Η μία ως προς τη ζωή μας, διότι δεν είναι ο χρόνος μεταξύ γεννήσεως και θανάτου μακρύς, πολύ μακρύς. Και ο χρόνος του ερχομού του Χριστού. Είναι αυτές οι δύο διαστάσεις. Συνεπώς, εφόσον η σωτηρία μας ενεργείται μέσα εις τον χώρο-χρόνον, θα πρέπει να μην αργοπορούμε, προκειμένου να αξιοποιήσομε τη σωτηρία μας.

    Αλλά και θα πρέπει να μην προβαίνομε εις την κατάχρησιν αυτού του χρόνου, του καιρού. Διότι αν κάνομε κατάχρηση αυτού του χρόνου, τότε θα είμεθα εκτός σωτηρίας. Το πώς αυτά γίνονται, συμπεραίνει ο Απόστολος και λέγει, μας λέγει: «ἵνα καὶ οἱ ἔχοντες γυναῖκας ὡς μὴ ἔχοντες ὦσι». Δηλαδή δεν πρέπει ο γάμος να γίνει εμπόδιο δια την σωτηρία σου. Μην πεις εκείνο που λέγει ο τρίτος καλεσμένος της παραβολής του μεγάλου δείπνου: «Γυναῖκα ἔγημα, οὐ δύναμαι ἐλθεῖν». «Παντρεύτηκα και δεν μπορώ να έλθω». Μη σου γίνει αυτό εμπόδιο. Διότι δεν είναι ο σκοπός της ζωής σου ο γάμος, αλλά είναι η σωτηρία σου. Πρόσεξε λοιπόν. Θα κινείσαι ως να μην έχεις γυναίκα. Δεν εννοεί βέβαια με αυτό ο Απόστολος εκείνο που σε άλλα σημεία αναφέρει και λέγει ότι ο άνδρας πρέπει να αγαπά τη γυναίκα του, να τρέφει και θάλπει αυτήν, κι εκείνη να έχει την υποταγή της στον άνδρα και να τον αγαπά πολύ. Κι όπως λένε ότι οι σύζυγοι θα πρέπει, μετά τον Θεό, να αγαπούν ο ένας τον άλλον. Μετά έρχονται όλες, όλες οι άλλες αγάπες στον κόσμον αυτόν.

       Ακόμη, λέει ο Απόστολος: «Καὶ οἱ κλαίοντες ὡς μὴ κλαίοντες καὶ οἱ χαίροντες ὡς μὴ χαίροντες»·  να υπάρχει μία μετριοπάθεια. Τι χαίρεσαι υπερβολικά; Θα φύγεις από τον κόσμον αυτόν. Τι κλαίεις υπερβολικά; Θα φύγεις από τον κόσμον αυτόν. Δηλαδή μία μετριοπάθεια στα αισθήματα. «Καὶ οἱ ἀγοράζοντες ὡς μὴ κατέχοντες». Όταν αγοράζεις κάτι, δεν είναι αμαρτία. Δεν είναι αμαρτία να είσαι ιδιοκτήτης κάποιων αγαθών. Πρόσεξε όμως, μην κολλήσεις εκεί. Όπως εκείνος ο πλούσιος της παραβολής, ο άφρων, που είπε για τα γεννήματά του, τις αποθήκες του, που θα τρώει χρόνια πολλά και θα είναι όλα καταδικά του. Όχι. Θα κάνεις χρήση των αγαθών, αλλά πρόσεξε: Δεν θα έχεις αυτό που έχεις ως να το κατέχεις. Η πρόθεσις «κατά» εκφράζει πολύ καλά τα πράγματα.

     «Καὶ οἱ χρώμενοι τῷ κόσμῳ τούτῳ ὡς μὴ καταχρώμενοι». Εκείνοι οι οποίοι κάνουν χρήση ετούτου του κόσμου, των αγαθών του, του μέσου μεταφοράς, του ηλεκτροφωτισμού, να μιλήσομε για τη σύγχρονη εποχή μας, και ό,τι άλλο, όχι κατάχρηση. «Ὡς μὴ καταχρώμενοι». «Δεν θα κάνεις κατάχρηση σε τίποτε». Μόνο θα εξυπηρετείσαι. «Παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου». «Γιατί περνάει το σχήμα αυτού του κόσμου». Έρχεται το τέλος και τα πράγματα θα αλλάξουν. Άραγε το ξέρει ο πιστός, ότι «παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου»;

     Ακόμη, ο χρόνος είναι μία πίστωσις μεγίστης αξίας, αλλά και ανεπαναλήπτου. Μέσα στον οποίον πρέπει ο άνθρωπος να εργαστεί τη δική του σωτηρία. Πίστωσις χρόνου. Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Ἄρα οὖν ὡς καιρὸν ἔχομεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως». Ιδιαίτερα δε προς τους αδελφούς της πίστεως. Εδώ θέλει να μας πει ότι πρέπει να εργαζόμεθα την ελεημοσύνη, εν ευρεία εννοία, και γενικά το έργον της αγάπης προς όλους, ιδιαίτατα δε προς τους οικείους της πίστεως, προς τους αδελφούς της πίστεως. Και θα μας πει ακόμη: «Ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». «Να εξαγοράζομε τον καιρόν, γιατί οι ημέρες είναι πονηρές». Τι θα πει «ἐξαγοράζω τόν καιρόν»; Ένας νηπτικός πατήρ μάς λέγει ότι η εξαγορά του καιρού γίνεται με την απόκτηση των αρετών. Ο χρόνος δηλαδή γίνεται στοιχείον αποκτήσεως αρετών. Δίνω τον καιρό μου και λαμβάνω αρετές. Αυτό θα πει «ἐξαγοράζω τόν καιρόν».

    Ακόμη λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου· καὶ ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας». «Σε καιρό δεκτόν, σε άκουσα. Αλλά να, τώρα», λέγει ο Απόστολος, που τα παίρνει και τα δυο από την Παλαιά Διαθήκη, από τον Ησαΐα κ.λπ., «τώρα», λέγει, «είναι ο καιρός ο ευπρόσδεκτος, τώρα». Δηλαδή; Είναι η μετάνοια, αγαπητοί μου, που ακούει ο Θεός. Και γίνεται μέσα στον χρόνο η μετάνοιά μας δεκτή από τον Θεό.

       Προσέξτε όμως. Όταν λέγει «σε καιρό δεκτόν σε άκουσα», υπάρχει και ο καιρός ο μη δεκτός; Ναι, υπάρχει. Διότι απλούστατα ο χρόνος της μετανοίας δεν υπάρχει πάντοτε. Μη σας κάνει εντύπωση αυτό. Όταν υπάρξει πάντως, γίνεται δεκτή από τον Θεό. Αλλά υπάρχει όμως και ο χρόνος, που η μετάνοιά μας, δεν γίνεται δεκτή. Πότε; Όταν είναι μία μετάνοια πιεσμένη από τα πράγματα, χωρίς να είναι ειλικρινής. Βλέπει κάποιος ότι πεθαίνει, χάνεται ή το λέγουν οι άλλοι, να εξομολογηθεί, αλλά, όταν γίνει καλά, περάσει εκείνο το επεισόδιο, ξαναγυρίζει στην παλιά του ζωή. Δεν άλλαξε τίποτα. Αυτό τι σημαίνει; Ότι η μετάνοιά του δεν ήτο ειλικρινής. Και συνεπώς δεν έγινε δεκτή. Ή τι να πω για κείνη την υπολογισμένη μετάνοια, που λέγει ο άνθρωπος ο ταλαίπωρος και δεν είναι λίγοι εκείνοι που το λένε, ότι «άμα θα γεράσω, θα μετανοήσω». Καταρχάς, αδελφέ μου, ξέρεις ότι θα γεράσεις;

      Αλλά, το είπες; Έστω και εκατό χρόνια να ζήσεις, σου λέγω τούτο, και σου το λέγω από προσωπική μου εμπειρία αυτό, που το έχω δει σε πολλούς πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Είτε δεν καταλαβαίνουν όταν τους κοινωνούμε, είτε δεν είναι πλέον σε θέση να μετανοήσουν· να κοινωνήσουν, όχι να μετανοήσουν. Είτε δεν τους προλαβαίνουμε. Και λέει κανείς: «Μα κοίταξε, ο Θεός, μια ζωή ολόκληρη με αυτόν τον άνθρωπο, 80, 90 χρόνια και μας είπαν να πάμε να τον κοινωνήσουμε- που να μην κοινώνησε ποτέ στη ζωή του, ούτε φυσικά και να εξομολογήθηκε- πώς ο Θεός δεν τον κράτησε στη ζωή, μα, πέντε λεπτά». Απλούστατα έκλεισε η πύλη του ελέους. Και δεν έκλεισε εκείνη την ώρα. Είχε κλείσει προ πολλού.

        Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο χρόνος, δεν είναι πάντοτε δεκτός. Εννοείται, δεν τον καθιστούμε εμείς με τη συμπεριφορά μας πάντοτε δεκτόν αυτόν τον χρόνον της μετανοίας. Γι΄αυτό, λοιπόν, ας αφήσομε τις αμαρτίες μας, αγαπητοί μου, κα τις αμαρτωλές επιθυμίες μας, να μετανοήσομε εγκαίρως, όσο έχομε το μυαλό μας. Πόσες φορές παθαίνομε εγκεφαλικά και δεν έχομε πια το μυαλό μας. Ή δεν έχομε τη γλώσσα μας, δεν μπορούμε να μιλήσομε. Γι'αυτό ας προσέξουμε. Μην ξεχνάμε ότι η γη μας γέμισε από βδελύγματα ήθους. Αλλά και βδελύγματα πίστεως σε αλλότριες, ξένες θεότητες. Πολλοί λέγουν ότι οι ημέρες που έρχονται είναι δύσκολες και σκληρές. Ναι, είναι σκληρές οι μέρες. Όχι γιατί τα οικονομικά στην πατρίδα μας δεν πάνε καλά. Γιατί όλοι γι’ αυτά μιλάνε. Είναι κάτι περίεργο. Ως να σώσουν τα οικονομικά την πατρίδα μας... Δεν είναι εκεί. Θες να γεμίσεις ένα τεπόζιτο, όταν υπάρχει μία τρύπα από κάτω; Γέμισε όσο θέλεις το τεπόζιτο αυτό. Θα σου φεύγει το νερό. Δώσε όσα οικονομικά θέλεις σε μία χώρα, θα ξοδεύονται σπάταλα και ανόητα. Γιατί; Γιατί οι πολίται αυτής της χώρας δεν έχουν ήθος κατάλληλο.

     Γι'αυτό φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι, αγαπητοί μου, μήπως πάλι πραγματοποιηθεί ο λόγος του Κυρίου, δια του προφήτου Ιεζεκιήλ. Ξέρετε ότι οι προφητείες, πλην των χριστολογικών, για την πρώτη εννοείται, παρουσία του Χριστού, δεν εξαντλούνται έως το τέλος της Ιστορίας; Και διαρκώς επαναλαμβάνονται σε κύκλους; Μπορεί ο προφήτης να έχει μπροστά του ένα περιστατικό ή καλύτερα, ένα γεγονός που θα έλθει, αλλά θα ‘ρθουν κι άλλα κι άλλα όμοια, και να ισχύει αυτή του η μία προφητεία, για όλα αυτά τα συναφή γεγονότα. Συνεπώς, μην πει κάποιος, αν πάει στην Αγία Γραφή και μου πει ότι αυτά αναφέρονται στην Ιερουσαλήμ, αναφέρονται εις την παγκόσμιαν Ιστορίαν.

     Φοβάμαι, λοιπόν, μήπως πραγματοποιηθούν πάλι οι λόγοι του προφήτου, που λέγει· λέγει ο Θεός: «Καὶ σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπόν(:Πες, υιέ ανθρώπου)· τάδε λέγει Κύριος(:τα εξής λέγει ο Κύριος) τῇ γῇ τοῦ Ἰσραήλ· πέρας ἥκει, ἐπὶ τὰς τέσσαρας πτέρυγας τῆς γῆς (:Ήλθε το τέλος στις τέσσερις πτέρυγες της γης)». Είναι τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. Δηλαδή κάτι το καθολικόν. Δηλαδή, θα λέγαμε, μήπως εδώ πρόκειται για κάτι που αφορά παγκόσμια ή ένας παγκόσμιος πόλεμος. Γιατί περί αυτού ομιλεί ο προφήτης. « Ἣκει τὸ πέρας (:ήλθε το τέλος) ἐπὶ σὲ τὸν κατοικοῦντα τὴν γῆν (:για σένα που κατοικείς στη γη),  ἥκει ὁ καιρός (ήλθε ο καιρός). Ἢγγικεν ἡ ἡμέρα · οὐ μετὰ θορύβων οὐδὲ μετὰ ὠδίνων -δηλαδή απροειδοποίητα και απότομα- διότι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ τὸ πέρας ἥκει (:να, το τέλος ήλθε), ἰδοὺ ἡμέρα Κυρίου. Ὁ πόλεμος ἐν ῥομφαίᾳ ἔξωθεν, καὶ ὁ λιμὸς καὶ ὁ θάνατος ἔσωθεν (:απέξω ο πόλεμος, από μέσα η πείνα και ο θάνατος). Ὁ ἐν τῷ πεδίῳ ἐν ῥομφαίᾳ τελευτήσει, τοὺς δ᾿ ἐν τῇ πόλει λιμὸς καὶ θάνατος συντελέσει (:το ξίφος θα διαπεράσει –λέγει- αυτούς που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης. Και αυτούς που είναι στις πόλεις, η πείνα και ο θάνατος θα αποτελειώσει). Οὐαὶ ἐπὶ οὐαὶ ἔσται, καὶ ἀγγελία ἐπὶ ἀγγελίαν ἔσται (:Το ένα «αλίμονο» επάνω στο άλλο «αλίμονο» και η μία κακή αγγελία, θα διαδέχεται μιαν άλλη, χειρότερα κακή αγγελία).

      Γιατί όλα αυτά; Τότε οι Εβραίοι, ως τυπικός λαός που ήτο, δηλαδή αποτελούσε τύπον, όλων των άλλων λαών, πολύ παραπάνω των χριστιανικών λαών, ειδωλολατρούσαν. Αλλά και οι νέοι χριστιανοί, δηλαδή οι χριστιανικοί λαοί, κι εμείς, εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί, ομοίως ειδωλολατρούμε. Λίγοι έχουν μείνει σταθεροί εις την λατρεία του Αγίου Τριαδικού Θεού. Η ιθύνουσα τάξις στον χώρο της πολιτείας –περίεργο- και στον χώρο της Εκκλησίας και στον χώρο της παιδείας και των γραμμάτων εξέκλιναν. Ο τόπος μένει έρημος από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Δεν πνέει πλέον αυτό. Ούτε αυτό ερωτούμε. Γιατί δεν του δώσαμε και δεν του δίνομε τόπον για να ενεργήσει το Πνεύμα το Άγιον. Μιλάμε γι'αυτό, αλλά μόνο με χείλη. Αλλά τόπο δεν δίδομε στο Πνεύμα το Άγιον, να ενεργήσει.

     Πριν, όμως, γίνουν αυτά τα θλιβερά, ο λόγος του Κυρίου μας, πάντοτε μας ειδοποιεί. Όπως πριν από την καταστροφήν της Ιερουσαλήμ, ο Κύριος έκλαυσε. Παρακαλώ, 35 περίπου χρόνια μετά. Το 70 μ.Χ. έγινε η καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Και είπε ο Κύριος:  «Εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! (:Αν και συ γνώριζες αυτήν την ημέρα, ό,τι αφορά την ειρηνική σου σχέση με τον Θεό!). Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου (:κρύφτηκε από τα μάτια σου) · ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι (:γιατί θα ‘ρθουν ημέρες) ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα κάνουν οχύρωμα γύρω από την πόλη σου) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου (: επειδή δεν γνώρισες τον καιρό που σε επεσκέφθη ο Κύριός σου)». Και μάλιστα, εκπληκτικόν και μοναδικόν στην Ιστορία. Με την ανθρωπίνη Του φύση. Όταν σε επεσκέφθη, εσύ δεν ανεγνώρισες αυτήν την επίσκεψιν του Κυρίου.

       Και ο λαός μας, αγαπητοί μου, εξέχασε αυτήν την επισκοπήν του Χριστού. Δηλαδή την επίσκεψη του Χριστού στην Ελλάδα μας, που βεβαίως εξεχριστιανίσθη και δεχθήκαμε τον Χριστόν, αλλά ξαναγυρίζομε πάλι, σε ένα μεγάλο ποσοστό στον λαό μας, ξαναγυρίζομε στην ειδωλολατρία. Είτε την θεωρητικήν, είτε την πρακτικήν. Είτε γιατί μπορούμε με μερικά έθιμα να φαινόμαστε ειδωλολάτρες, είτε εν συνειδήσει να έχομε αρνηθεί τον Χριστόν και να λατρεύομε την κτίσιν και την δημιουργία. Κι όπως τονίζει ο Εκκλησιαστής: «Οὐκ ἔγνω ἄνθρωπος τὸν καιρὸν αὐτοῦ  (:Δεν γνώρισε ο άνθρωπος τον καιρό που τον επισκέπτεται ο Θεός)».

       Σεβασμιώτατε, αγαπητοί αδελφοί, ίσως πείτε, ότι σήμερα, Πρωτοχρονιά, γιορτάσιμη μέρα, μίλησα τόσο μελαγχολικά και απογοητευτικά. Σας λέγω αλήθεια, δεν είχα σκοπό να πω αυτά, δεν ξέρω πώς, το χέρι έτσι πήγε, να γράψω κάποιες σημειώσεις. Κυνηγώντας τη λέξη «καιρός», βρέθηκα μπροστά σε αυτά τα πράγματα. Αλλά πώς να το κάνομε; Έτσι μιλάει ο λόγος του Θεού. Και ο Κύριος μάς είπε: «Ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ –τι εγίνετο τότε;- ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν». Δηλαδή; Ευημερία. Αυτή που ευχόμεθα κι εμείς στους άλλους, τώρα την Πρωτοχρονιά να έχουν ευημερία. Είναι καλή ευχή; Και βέβαια. Αιφνιδίως ήλθε η καταστροφή. Τότε. Και συμπληρώνει ο Κύριος και λέει: «Έτσι θα είναι όταν θα έλθει ο Υιός του ανθρώπου. Το ίδιο. Αιφνιδία η καταστροφή». Για να συμπληρώσει ο Απόστολος: «ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται. Ὃταν γὰρ λέγωσιν, εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος». Και ο κόσμος διασκεδάζει ανέμελα μέσα εις τον ευδαιμονισμό του. Τον ευδαιμονισμό των ημερών και εορτών αυτών. Γι'αυτό νομίζω, η πιο κατάλληλη ομιλία για τη σημερινή Πρωτοχρονιά, τη φετινή Πρωτοχρονιά, είναι το σάλπισμα της μετανοίας και της επιστροφής μας στον Θεό, πριν είναι πολύ αργά.

      Και η Αποκάλυψη, αγαπητοί μου, μας ειδοποιεί και μας λέγει: «Ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς, ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ». «Είναι κοντινός ο καιρός, έρχομαι γρήγορα, να», λέει ο Κύριος. Κι εμείς ας πούμε, όσοι είναι πιστοί: «Ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ», «Ναι, έλα Κύριε Ιησού». Τότε θα έχομε κάνει την πιο καλή χρήση του καιρού και του χρόνου.

        [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-1-1991] [Γ126]

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

   και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

             μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

             ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:   

                                Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΗ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

OMIΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 24-3-1997

†.Αύριο έχουμε του Ευαγγελισμού. Πότε συνελήφθη ο Χριστός; Εις τα σπλάχνα της Παναγίας μας; Συνελήφθη μόλις πήρε ο άγγελος την απάντησιν της Θεοτόκου ότι είναι δεκτική εις την πρόταση του Θεού. «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου». Να, εγώ προσφέρομαι. Είμαι δούλη του Κυρίου και ας γίνει όπως το είπες. Από την στιγμή, λοιπόν που αποδέχεται η Θεοτόκος το μήνυμα αυτό του Θεού, διά του αγγέλου, έγινε η σύλληψις εις τα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου! Δηλ. ο Θεός Λόγος πήρε την ανθρώπινη φύση. Την πήρε απ’ ό,τι εκλεκτότερο και αντιπροσωπευτικότερο από τους ανθρώπους, από την ανθρωπίνη φύση. Και αυτή ήτο η Θεοτόκος. Δεν μπορούμε να συλλάβωμε, αγαπητοί, το μέγεθος, το βάθος και το ύψος της αγιότητος της Θεοτόκου. Δεν μπορούμε να το συλλάβωμε. Όση προσπάθεια κι αν κάνομε, δεν μπορούμε. Γι’ αυτό ακριβώς δεν είναι ένας λεκτισμός, ένας τριτονισμός, όταν λέμε ότι η Θεοτόκος είναι πλατυτέρα των ουρανών, υψηλοτέρα, καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών, Χερουβείμ και Σεραφείμ. Δεν είναι ρητορισμοί. Δεν είναι φιλολογικά άνθη. Είναι μια πραγματικότητα. Κι αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβωμε. Δεν μπορούμε.

     Κι όμως η Θεοτόκος ήτο φοβερά ρεαλίστρια. Ζούσε στην εποχή της κατά ρεαλιστικότατον τρόπον. Είχε το σπίτι της, είχε το νοικοκυριό της. Μάλιστα υπάρχουν και κάποιες εικόνες, που την παρουσιάζουν, όταν έρχεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, να κρατάη τη ρόκα της! Θα το έχετε δει αυτό. Ήτο νοικοκυρά. Και όταν επεσκέφθη την συγγενή της, πιθανότατα εξαδέλφη της, αλλά πολύ μεγαλυτέρα στην ηλικία, την Ελισσάβετ, για να της πη τα «κατ’ αυτήν», και εκείνη τα «κατ’ αυτήν», και έμεινε κάπου τρεις μήνες μαζί της, η Θεοτόκος έφυγε, όπως μας λέγει ο Λουκάς, και εγύρισε εις το σπίτι της. Είναι ένας ρεαλισμός πέρα για πέρα. Δεν ήτο ένα πλάσμα η Θεοτόκος που αιωρείτο, που δεν έτρωγε. Τίποτε. Πέρα για πέρα ένας ρεαλισμός. αυτό είναι εκείνο που μας τρομάζει. Κυριολεκτικά μας τρομάζει. Πώς, αυτό το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, που ζη μέσα σ’ αυτόν τον ρεαλισμόν της εποχής της, κατοικεί στην Ναζαρέτ η Ναζαρέτ είναι μια …κωμόπολις ήταν την εποχή εκείνη, εξαιρετικά διεφθαρμένη. Εξαιρετικά. Όπως μάλιστα λέγει ο Ναθαναήλ στον Φίλιππο «βγήκε τίποτα καλό από την Ναζαρέτ;»

    Δεν ξέρω ποια πόλη έχομε, ποιο χωριό, αγαπητοί μου, που να μας δείχνει εδώ στην Ελλάδα, αλλά και να ξέρομε, δεν λέμε τώρα, που να μας δείχνει  την κακότητα των κατοίκων της. Αλλά εάν στο μυαλό σας τρέχει κάποια περιοχή με κακότητα των ανθρώπων, ε, τέτοια ήταν στην Παλαιστίνη, τι ήταν; Ήταν παρακαλώ η Ναζαρέτ. Και ζούσε σ’ αυτό το περιβάλλον. Το κακοποιόν. Και διεφθαρμένο. Θυμηθήτε, αργότερα, όταν ο Κύριος μίλησε εις την Ναζαρέτ, τον έπιασαν, τον συνέλαβαν δηλαδή και πήγαν να τον γκρεμίσουν από μίαν οφρύν, από ένα βράχο που εξείχε εκεί, κάτω στο βάραθρο. Σ’ αυτή την εποχή και εις αυτή την πόλη μεγάλωσε η Θεοτόκος. Σας κάνει εντύπωση; Γιατί; Γιατί απλούστατα δείχνει σαφώς ότι μπορεί κανείς να ζήση την πραγματική ζωή.

           Βέβαια σας είπα, η ζωή της ήταν ακατανόητη, ασύλληπτη. Όμως ρεαλιστική. Μη νομισθή ότι το Πνεύμα το Άγιον, ότι ο Θεός ο ίδιος την προστατεύει και δεν μπορεί να εκτίθεται σε τυχόν κινδύνους. Αν έπρεπε να αναλύσωμε την περικοπή του Λουκά, θα λέγαμε πολλά πράγματα. Μάλιστα ένα τροπάριο εκφράζει το εξής: Ότι η Θεοτόκος, όταν εδέχθη την επίσκεψη του Γαβριήλ, ο ποιητής βάζει στο στόμα της, «μη με ξεγελάσεις όπως ο διάβολος ξεγέλασε την Εύα, μ’ αυτά που μου λες. Μη με ξεγελάσεις.» Θα το έχετε συναντήσει αυτό το τροπάριο, λυπάμαι που δεν το θυμάμαι στο πρωτότυπο, σας το λέγω έτσι περιφραστικά τώρα, απλά.

              Συνεπώς η Θεοτόκος ζούσε στην εποχή της. Όπως ήταν η εποχή της. Έτσι πολλές φορές λέμε στις κοπέλλες, που ντύνονται περίεργα και παράξενα, κοπέλλα μου λες ότι ευλαβείσαι την Παναγία η Παναγία θα ντυνότανε όπως ντύνεσαι εσύ; Η Παναγία θα πήγαινε στο πάρτυ, όπως πηγαίνεις εσύ; Η Παναγία θα είχε φίλο, όπως έχεις εσύ; κ.ο.κ. Γι’ αυτό λοιπόν αγαπητοί μου, ας συλλάβωμε τα πράγματα, όσο μπορούν να συλληφθούν είναι ασύλληπτα στο ανθρώπινο μυαλό.

            Κι ένα ακόμη να σας πω, που το είπα σ’ αυτήν την κυρία, ότι, όταν συνελήφθη ο Θεός Λόγος ως άνθρωπος, στην ανθρωπίνη φύση, εδώ δε έχομε πλήθος, πλήθος, πλήθος, θα λέγαμε θέσεων ακατανοήτων. Φερ’ ειπείν, πώς χωρά ο αχώρητος; Τέτοιες θέσεις βρίσκομε πολλές στην ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου. Ο αχώρητος! Και εκείνο που λέγει ο Παύλος και η ακολουθία του Ακαθίστου «όλος ην εν τοις κάτω, και τοις άνω ουδόλως απήν». Η θεία φύσις ήτο όλη κάτω. Δεν είναι κανένα κομματάκι του Θεού Λόγου. Αλλά όλος ο Θεός Λόγος. Και ταυτόχρονα ο Θεός Λόγος είναι ηνωμένος με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιον! Μυστήρια. Ασύλληπτα μυστήρια. κ. ο. κ.

           Λοιπόν, αυτή η ανθρώπινη φύσις, που συνελήφθη στα σπλάχνα της Θεοτόκου, την ιδίαν στιγμήν με την σύλληψιν έτυχε και θεώσεως. Η ανθρωπίνη φύσις ήτο θεωμένη άμα συλλήψει. Θα το ξαναπώ: ήταν θεωμένη άμα συλλήψει. Η ανθρωπίνη λοιπόν φύσις του Χριστού, καθ’ όλο το μήκος της ζωής Του, τριάκοντα τριών ετών επάνω εις την γην, ήτο πάντοτε η φύσις αυτή, ήτο θεωμένη.

               Θέλετε ακόμη μια προέκταση; Και η Θεοτόκος ήτο θεωμένη. Πότε θεώθηκε; Την ώρα που κάνει την πρόταση ο αρχάγγελος κι εκείνη λέει το «ιδού η δούλη Κυρίου». Θεωμένη. Δηλ. τι; Το Πνεύμα του Θεού θεώνει την ανθρωπίνη φύση και της Θεοτόκου! Όπως ακριβώς η μητέρα του Ιωάννου, η Ελισσάβετ, μετέχει του προφητικού χαρίσματος του υιού της του Ιωάννου, τον οποίον κυοφορεί, και λέγει εκείνο το φοβερό, ασύλληπτο  ασύλληπτο δηλ. με την έννοια αν δεν είχε προφητικό πνεύμα πώς θα το έλεγε αυτό, «πώς ήταν, λέει στην συγγενή της την Θεοτόκο, να με επισκεφθεί η μητέρα του Κυρίου μου;!» Πού ήταν ο Κύριός της; Στα σπλάχνα της Παναγίας. Είδατε πώς αποκαλεί το έμβρυο της Θεοτόκου η Ελισσάβετ; Κύριον! Και εξηγεί: «Διότι μόλις άκουσα τον χαιρετισμό σου, τότε, το βρέφος που έχω μέσα μου, στην κοιλιά μου, ο Ιωάννης χοροπήδησε. Για να υποδεχθεί τον Κύριο που έχεις εσύ, εις τα σπλάχνα σου.» Καταπληκτικό. Και όπως λέγουν οι Πατέρες, ερμηνευταί κ.λ.π., πήρε, μετείχε του προφητικού χαρίσματος του Ιωάννου, που το είχε από τα σπλάχνα της Ελισσάβετ, της μητέρας του, μετείχε και η ίδια, η Ελισσάβετ.

               Έτσι λοιπόν, αυτό βέβαια είναι κατώτερο της θεώσεως, και η Παναγία μετείχε της θεώσεως του εμβρύου, δηλ. της θεωμένης σαρκός. Ό,τι λοιπόν παρακάτω ο Χριστός θα κάνη εις την ζωή του, πάντοτε είναι θεωμένη η ανθρωπίνη του φύσις. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή, να μην είναι θεωμένη η ανθρωπίνη του φύσις. Η ανθρωπίνη, δεν πρόκειται περί του Θεού. Της θείας φύσεως, αλλά της ανθρωπίνης φύσεως. Πού είναι εκείνα, και μάλιστα κάποιος αρχιεπίσκοπος το είπε αυτό, δεν λέω το όνομα, όσοι διαβάζετε θα καταλάβετε, όχι ο δικός μας αρχιεπίσκοπος, ότι, αρχαία αίρεσις είναι αυτή, δεν είναι καινούρια, ότι ο Χριστός έγινε θεωμένος κατά προκοπήν. Δηλ. έδειξε προκοπήν και εθεώθηκε. Ο Θεός να φυλάξη. Ότι θεώθηκε η ανθρωπίνη του φύσις κατά προκοπήν. Εν τούτοις εκείνο το «εκένωσεν» που λέγει ο Απόστολος Παύλος, δείχνει ότι και ο θάνατος ακόμα του Χριστού ήταν πραγματικός, αλλά κατά παραχώρησιν. Γιατί θα λέγαμε, κάτι το θεωμένο πέρα για πέρα, πώς θα μπορούσε να υποστή ό,τι θα υφίστατο; Και όμως γίνεται αυτή η παραχώρησις, παίρνοντας την δική μας τη φύση, κ.λ.π., κ.λ.π.

                 Κι άλλοτε σας είπα, μάλιστα προ τινός, δεν είναι πολύς καιρός, ότι κάποιοι πατέρες, όχι λίγοι, έχουνε γράψει για την Θεοτόκον λόγους, ομιλίες, λόγους που δεν είναι λίγοι αυτοί οι λόγοι, που αναφέρονται σε πλήθος τέτοια θέματα, σε σχέση με την Θεοτόκον και την σύλληψη και την κύηση και την γέννηση κ.τ.λ. Πάρα πολλοί λόγοι έχουν θεολογικό βάθος δυσθεώρητον. Αν έπρεπε να μαζέψει κανείς όλες αυτές τις ομιλίες και να τις διαβάση, να τις μελετήση θα είχε να κάνη αγαπητοί μου, πάμπολλες, πάμπολλες ομιλίες. Ναι. Το λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ο Νικόλαος Καβάσιλας, και εκείνος, και εκείνος, πάρα πολλοί.

                Έτσι η Παναγία μας είναι ένα πρόσωπον πάρα πολύ μεγάλο. Κι όπως λέγει ένα τροπάριον, κατέχει τα «δευτερεία» της Τριάδος. Υπήρχε μια εικόνα στον παλιό Άγιο Αχίλλειο, δεν την ξαναείδα την εικόνα αυτή, μπαίνοντας, ήταν αριστερά η εικόνα, ήταν η κοίμησις νομίζω, αλλά πάνω ψηλά ήτανε η Αγία Τριάς και ακριβώς από κάτω ήτο η Θεοτόκος. Που έδειχνε αυτό που σας είπα. Ότι κατέχει η Παναγία τα δευτερεία της Τριάδος. Δηλ. είναι το πρόσωπον μετά την Αγία Τριάδα.

   «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς» Η Υπεραγία Θεοτόκος σώζει;

               Φθάνομε ακόμη να πούμε, είναι μερικοί που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, ορθόδοξοι δεν το καταλαβαίνουν, λέμε, στο «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», λέμε εναλλάσσουμε όταν κάνομε κομποσχοίνι, λέμε «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς». Αυτό το   «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς» πώς μπορούμε να το καταλάβωμε; Η Υπεραγία Θεοτόκος σώζει; Αυτό είναι το ερώτημα πολλών. Δεν είναι εκείνη που πρεσβεύει υπέρ ημών; Όπως και οι Άγιοι; Όχι. Όχι. Και το δείχνει αυτό η πράξη. Διότι αν δεν ήτανε σωστή αυτή η θέσις «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς», που την λέγουν μάλιστα οι θεολόγοι μοναχοί, ποιοι θεολόγοι μοναχοί; Οι θεολογήσαντες μοναχοί μέσα στους αιώνες. Δεν θα το διόρθωναν αυτό; Θα ήταν τεράστιο λάθος. Η Υπεραγία Θεοτόκος σώζει; Σώζει! Και πώς σώζει; Σώζει όχι δια πρεσβειών, όπως οι Άγιοι, όπως λέμε «Άγιε του Θεού, Άγιε Γεώργιε, Άγιε Δημήτριε, πρέσβευε υπέρ ημών» ακούστε: πρέσβευε υπέρ ημών. Εδώ λέμε «σώσον» στην Παναγία. Η σωτηρία που η Παναγία μας δίνει, όσο κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως σκανδαλώδες και μάλιστα στους αιρετικούς, και μάλιστα σ’ εκείνους που δεν πολυγνωρίζουν την Ορθοδοξία, λυπούμαι, είναι οντολογική! Τι θα πει οντολογική; Δεν είναι πρεσβεία λόγων. Αλλά πρεσβεία προσώπου και παρουσίας. Δηλ. εφόσον το πρόσωπο αυτό ,η Μαρία, έδωσε την ανθρωπίνη φύση εις τον Θεόν Λόγον, και η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού είναι εκείνη η οποία στέκεται οντολογική πρεσβεία, δηλ. ως άνθρωπος ο Θεός Λόγος πρεσβεύει στον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, δεν είπα στον πατέρα και το Πνεύμα το Άγιον, είπα στον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, προσέξατέ το, η ανθρωπίνη φύσις βρίσκεται και πρεσβεύει, δηλ. ο Πατήρ βλέπει την ανθρωπίνη φύση του Υιού και χαρίζεται εις τους ανθρώπους. Γι’ αυτό ο Χριστός είπε, «σας συμφέρει εγώ να φύγω». Τι εννοεί «σας συμφέρει εγώ να φύγω;» Πρέπει να ανεβή η ανθρωπίνη φύση παρά τω Πατρί. Ώστε ο Πατήρ, που ο Υιός κάθεται στα δεξιά του Θεού Πατρός-αυτό το «δεξιά»… αλλά πάμε πολύ μακριά- θα δει την δική μου ανθρωπίνη φύση, και βλέποντας εμένα, θα στείλει το Πνεύμα το Άγιον εις τον κόσμον κ.λ.π., κ.λ.π. Γι’ αυτό λέγει ότι «σας συμφέρει εγώ να φύγω», γιατί αν εγώ δεν φύγω, δεν θα έλθει ο Παράκλητος, ο άλλος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον. Εδώ κανείς έχει μια απορία. Γιατί έπρεπε ν’ ανεβή ο Υιός για να κατέβη το Πνεύμα το Άγιον; Τι εμπόδιζε; Αυτό είναι. Τούτο εμπόδιζε. Εμπόδιζε το ότι η ανθρωπίνη φύσις ήτο κατάδικος. Όταν λοιπόν ο Υιός την ανεβάζει έως τον Πατέρα, την ανθρωπίνη φύση, τότε δικαιώνει ο Πατήρ τους ανθρώπους, βλέποντας την ανθρωπίνη φύση του Υιού Του, τον οποίον αγαπά. Το καταλάβαμε;

             Τώρα αυτή η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού, πούθε; Από την Παναγία! Συνεπώς αν η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού είναι μεσιτεία, το λέμε αυτό, μεσιτεύει ο Υιός στον ουρανό για μας, τι μεσιτεύει με λόγια; Λεκτικώς; Δεν είναι αυτό. Αυτό δε θα’ χε πάρα πολύ σημασία. Σημασία έχει αυτή αύτη η ανθρωπίνη φύσις του Υιού. Εάν λοιπόν η ανθρωπίνη φύσις του Υιού είναι πρεσβευτική, όχι λεκτικά-το είπα τρεις φορές-αλλά η παρουσία της ανθρωπίνης φύσεως, την οποία παίρνει από την  Θεοτόκον, έτσι και η ανθρωπίνη φύσις της Παναγίας μας, που πιστεύει η εκκλησία, δέχεται την μετάστασή της, είναι πρεσβεία οντολογική. Δεν είναι λεκτική. Μπορεί να υπάρχει στην Παναγία μας και υπάρχει, έχομε πολλές μαρτυρίες, και η λεκτική πρεσβεία, αλλά είναι κυριότατα αυτή η ανθρωπίνη φύσις, που θεώθηκε από τον παρόντα κόσμον και είναι η φύση που έδωσε εις τον Θεόν Λόγον και έγινε άνθρωπος. Γι’ αυτό λέμε λοιπόν, εάν ο Υιός σώζει, και η Παναγία σώζει! Και ασφαλέστατα θα λέγαμε η ευαισθησία, η θεολογική ευαισθησία της Ορθοδόξου Εκκλησίας λέγει «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς!». Είναι σπουδαία πράγματα, παρακαλώ, αυτά.

              Αυτά που σας είπα, τα λίγα, εξ αφορμής της απορίας, θα έλεγα, ας είναι μια μικρή συμβολή, ένα λουλουδάκι του αγρού, στην εορτή του Ευαγγελισμού, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου.

?η ομιλία στην κατηγορία
« Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ».

►Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omilies-eis-thn-ueotokon
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40q2nQUztSMBV9bwJSxpjwda

ΑΚΡΙΒΗΣ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΚΑΡΑΜΙΝΤΖΑ.

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://drive.google.com/file/d/16Yb2_qZgVX32iDOetdRsifuOIC0ZTA0B/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ojFLuKMecGTVkBDEN_YP2E

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B5%E1%BC%B0%CF%82%20%CF%84%E1%BD%B4%CE%BD%20%E1%BD%99%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CE%BD%20%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BD.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Γιατί ο Χριστός εβαπτίσθη;

†. «Ποιος είναι ο Θεός;», έλεγε ο αρχαίος κόσμος. «Τι είναι ο Θεός;», ξαναρωτούσε ο αρχαίος κόσμος. Και οι απαντήσεις πολλές. Γιατί δεν υπήρχε απάντησις. Όμως η αγάπη και η φιλανθρωπία του όντως αληθινού Θεού, που έμενε κρυμμένος από τον αμαρτωλό άνθρωπο ή καλύτερα, η αμαρτία ετύφλωσε τον άνθρωπο και δεν μπορούσε να δει, ήλθε και έγινε φανερός. Λέγει ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή αποστολική του περικοπή που ακούσαμε, προς Τίτον: «Ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ». «Ἐπεφάνη». Έγινε φανερή. Αυτό θα πει «επιφάνεια». Θα πει «φανέρωσις». Η Θεοφάνεια. Θα πει: «Φάνηκε ο Θεός».

      Πώς «ἐπεφάνη»; Με την βάπτιση του Ιησού, εις τον Ιορδάνη ποταμό. Με πολύ λιτές γραμμές, ο Ευαγγελιστής Μάρκος μάς πληροφορεί: «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐβαπτίσθη ὑπὸ ᾿Ιωάννου εἰς τὸν ᾿Ιορδάνην. Καὶ εὐθέως ἀναβαίνων ἀπὸ τοῦ ὕδατος εἶδε σχιζομένους τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ Πνεῦμα ὡς περιστερὰν καταβαῖνον ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ φωνὴ ἐγένετο ἐκ τῶν οὐρανῶν· σὺ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοὶ ηὐδόκησα». Έτσι έμαθε ο κόσμος, αγαπητοί, ότι ο Θεός είναι στον ουρανό, αφού απ’ τον ουρανό ηκούσθη η φωνή. Αλλά και εις την γην. Αλλά πανταχού παρών. Δεν έχει όμως καμία σχέση με την κτίσιν Του από πλευράς ουσίας. Δεν είναι δηλαδή η κτίσις ο Θεός. Τότε αντελήφθησαν οι άνθρωποι ότι δεν μπορούσαν να λατρεύουν την κτίσιν ως Θεόν. Ότι ο Θεός είναι Εκείνος που πήρε, προσέλαβε την κτίσιν Του, δεν εταυτίσθη με την κτίσιν Του, προσέλαβε την κτίσιν Του υπό το σχήμα της ανθρωπίνης υπάρξεως και ήλθε από αγάπη πολλή σε μας. Ότι ο Θεός είναι Ένας και Τριαδικός.

      Ο Πατήρ τώρα, στα Θεοφάνεια, δίνει τη μαρτυρία Του για τον αγαπητόν Του Υιόν και το Πνεύμα το Άγιον δείχνει ακριβέστατα του Ποιος είναι ο Υιός. Δείχνει. Δεν γεμίζει τον Ιησούν, εννοείται την ανθρωπίνη φύση, με Πνεύμα Άγιον. Άπαγε. Δείχνει. Δηλαδή πλήρης και εκπληκτική Θεοφανεία. Έτσι ο Υιός αποκαλύπτει τον Πατέρα και ο Πατέρας συστήνει τον Υιόν και το Πνεύμα το Άγιον δείχνει τον Υιόν κατ΄εντολήν του Πατρός.

    Έτσι ο κόσμος έμαθε τον αληθινόν Θεόν, που μπορούσε τώρα να Τον λατρεύει και να Τον προσκυνά. Είναι η πιο μεγάλη αποκάλυψις στην ανθρωπίνη Ιστορία, που ο άνθρωπος γνωρίζει τον Δημιουργό Του. Η πιο μεγάλη αποκάλυψις. Βέβαια είναι αληθές ότι πολλές φορές ο Θεός απεκαλύφθη, ο Άγιος Τριαδικός Θεός, όπως επί παραδείγματι εις τον Αβραάμ στο Σινά και στη βάτο είναι ο Λόγος, όμως συσκιασμένα. Εδώ έχομε με σαφήνεια την αποκάλυψη του Θεού. Και μάλιστα όταν ο Εις της Τριάδος, παίρνοντας την ανθρωπίνη μορφή, το ανθρώπινο σχήμα, ήλθε ανάμεσά μας κατά έναν ανείπωτα καταπληκτικό τρόπο.

    Πλάι όμως σε αυτήν την μεγαλειώδη αποκάλυψη, γιατί έρχεται, όπως σας είπα, ο δεύτερος της Τριάδος, να βαπτιστεί εις τον Ιορδάνη ποταμό, έχομε και πλήθος άλλες αποκαλύψεις. Ώστε να ερωτούμε, γιατί ήρθε ο δεύτερος της Τριάδος να βαπτιστεί εις τον Ιορδάνην ποταμόν; Οι Πατέρες, αγαπητοί μου, αναφέρουν αρκετούς λόγους που ο Ιησούς εβαπτίσθη εις τον Ιορδάνη. Βέβαια ένας, όχι, θα λέγαμε, κατ’ αξίαν πρώτος, αλλά δεν θα τους πω κατ’ αξίαν πρώτος, δεύτερος, απλώς μερικούς, δυο, τρεις, τέσσερις λόγους να σας αναφέρω. Ήλθε για να καθαρίσει εμένα τον άνθρωπο. Βαπτίζεται δε ο Χριστός, «οὐχ ὡς Αὐτός χρήζων καθάρσεως, ἀλλά τήν ἐμήν οἰκειούμενος κάθαρσιν». Δεν  ήρθε επειδή ο Ίδιος είχε ανάγκη να καθαριστεί, αλλά οικειώθηκε την δική μου την κάθαρσιν. Και επήρε το λουτρόν του βαπτίσματος εις τον Ιορδάνη ποταμό.

    Το βάπτισμα του Ιωάννου ήταν βάπτισμα μετανοίας. Έχομε τρία βαπτίσματα. Είναι το βάπτισμα των Ιουδαίων, που ήταν τρόπον τινά, σαν διδασκαλία, εννοείται των Ραβίνων, υποχρεωτικό, προκειμένου κάποιος να φάει. Θυμηθείτε που είπαν στον Κύριον οι Φαρισαίοι για τους μαθητάς: «Γιατί οι μαθηταί σου με άπλυτα χέρια τρώνε τα στάχυα, τρίβοντάς τα με τα χέρια τους;». Οι Εβραίοι, σημειώνει εκεί ο Ευαγγελιστής, δεν κάθονται να φάνε εάν δεν πλυθούν εάν, εάν, εάν… Ήταν ο βαπτισμός ο ιουδαϊκός . Είναι το βάπτισμα του Ιωάννου, βάπτισμα μετανοίας. Και το βάπτισμα το χριστιανικό, που είναι βάπτισμα συγχωρήσεως και υιοθεσίας και μετοχής της ζωής του Χριστού.

    Ο Χριστός λοιπόν εβαπτίσθη υπό του Ιωάννου, το μεσαίον βάπτισμα. Το βάπτισμα του Ιωάννου, το οποίον ήταν βάπτισμα μετανοίας. Αλλά πώς εγίνετο; Εβυθίζετο ο βαπτιζόμενος, έμενε βυθισμένος μέσα εις το νερό και έλεγε τις αμαρτίες του. Γι΄αυτό σημειώνει εδώ ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, ότι ο Ιησούς ανέβη ευθύς από του ύδατος. Αμέσως ανέβηκε από το νερό. Δεν βγήκε από το νερό. Αλλά ανέβηκε από το νερό. Δηλαδή δεν ήταν βυθισμένος εις το νερό, όπως ήσαν οι άλλοι. Γιατί; Δεν είχε αμαρτίες. Ήρθε τις δικές μου τις αμαρτίες να συγχωρήσει. Ήρθε εμένα να καθαρίσει, εμένα τον άνθρωπο. Γι΄αυτό λέγει αυτό το «εὐθύς», αμέσως ανέβη από του ύδατος. Ο Ιησούς βαπτίζεται, για να ανοίξει τον δρόμο στο δικό Του το βάπτισμα, δηλαδή αυτό που θα μας παρέδιδε, και το οποίον είναι βάπτισμα, όπως σας είπα, αφέσεως αμαρτημάτων, τόσο του προπατορικού, όσο και των προσωπικών μας αμαρτημάτων.

    Ακόμη, εβαπτίσθη ο Κύριος εις τον Ιορδάνη ποταμό, ένας ακόμη λόγος, για να συντρίψει τις κεφαλές των δρακόντων, δηλαδή των δαιμόνων, μέσα εις το νερό του Ιορδάνου. Ίσως φαίνεται περίεργο αυτό. Η κτίσις, αγαπητοί μου, που έγινε χάριν του ανθρώπου, παρεχωρήθη στην εξουσία του Σατανά, επειδή ο άνθρωπος ήδη από τον Παράδεισον προσεκύνησε τον διάβολον· διότι έκανε το θέλημά του. Έκτοτε η κτίσις είναι δαιμονοκρατουμένη.

   Έρχεται λοιπόν ο Κύριος να αγιάσει την κτίσιν, μέσα εις το νερό του Ιορδάνου. Είναι δε εκπληκτικόν, ότι το νερό εδώ είναι αντιπροσωπευτικό ολοκλήρου της κτίσεως. Θέλετε να σας πω κάτι; Όσοι μπορείτε να το συλλάβετε αυτό. Είναι εκπληκτικόν διότι… βέβαια η θεολογία του νερού είναι απέραντη και βαθυτάτη, τώρα εδώ μόνον έναν λόγο σας λέγω, που το νερό είναι H₂0, υδρογόνο δύο, οξυγόνο. Το υδρογόνο όμως είναι το πρώτο στοιχείο, που όταν του προστίθενται πρωτόνια εις τον πυρήνα του, γίνεται δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο, πεντηκοστόν, ενενηκοστόν τόσο…στοιχείον. Όλη η κτίσις, όλος αυτός ο κόσμος, είναι, ας το πούμε, έτσι χοντρικά χοντρικά,όχι επιστημονικά, επανάληψις του ατόμου του υδρογόνου. Συνεπώς το υδρογόνο θα μπορούσε να καυχηθεί ότι είναι εκείνο  που εκπροσωπεί ολόκληρη τη Δημιουργία. Αυτό δε το υδρογόνο έγινε από την ενέργεια του φωτός! Εκπληκτικόν! «Εἶπεν ὁ Θεός καί ἐγένετο φῶς». Πρώτα το φως. Μετά το υδρογόνο. Μετά όλη η κτίσις. Έτσι λοιπόν είναι, τρόπον τινά, βρίσκεται να εκπροσωπεί την κτίσιν το υδρογόνο· το οποίον άφθονο βρίσκεται μέσα στο νερό.

     Έτσι, αγιάζει ο Χριστός το νερό, τα νερά του ποταμού, δηλαδή αγιάζει ολόκληρη την κτίσιν! Και αγιάζοντάς την, διώχνει τους δαίμονες, που εδαιμονοκράτουν την κτίσιν. Γι΄αυτό γράφει ο άγιος Κοσμάς ο υμνογράφος, στον σημερινό κανόνα, που ακούσαμε στον Όρθρον, στο πρώτο τροπάριο της πρώτης ωδής: «Καί δρακόντων κεφαλάς ἐμφωλευόντων, διαθλάττει, ῥείθροις Ἰορδάνου». «Και τα κεφάλια των δρακόντων, τα σπάζει, στα ρείθρα του Ιορδάνου». Τύπος δε των δαιμονικών κεφαλών ήσαν οι καταποντισθέντες Αιγύπτιοι στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι Αιγύπτιοι, μεταφορικώς, συμβολικώς, θεωρούνται ότι είναι το κράτος και της σκιάς του θανάτου, το κράτος του Άδου, οι δαίμονες. Προσέξτε· δεν είναι οι Αιγύπτιοι οι δαίμονες. Προσέξτε, μην το μπερδέψετε, τύπος είναι. Όταν πήγαν να περάσουν κι αυτοί και επνίγησαν. Έτσι ο Ψαλμωδός λέγει στον 73^ον Ψαλμόν: «Σύ συνέτριψας τάς κεφαλάς τῶν δρακόντων ἐπί τοῦ ὕδατος -Ποιων δρακόντων; Μεταφορικώς. Των Αιγυπτίων, που, τρόπον τινά, αντιπροσωπεύουν τους δαίμονες-. Σύ συνέθλασας -ευθύς παρακάτω- τήν κεφαλήν τοῦ δράκοντος». Γιατί πρώτα ακολουθεί πληθυντικός και μετά ενικός; Διότι είναι οι δαίμονες και ενικός είναι ο διάβολος, ο ένας, ο αρχηγός.

    Γι΄αυτό, αγαπητοί μου, δυνάμει της βαπτίσεως του Χριστού μας στον Ιορδάνη, σε κάθε βάπτιση πιστού λέγονται ευχές. Όπως και στον ίδιον τον υπό βάπτισιν, λέγονται αφορισμοί, δηλαδή να φύγουν οι δαίμονες που τυχόν εμφωλεύουν μέσα εις αυτήν την ύπαρξη, αλλά και επί του ύδατος, προκειμένου να γίνει η βάπτισις. Ακούστε τι λέγει μία ευχή. Δυστυχώς ο χρόνος δεν επαρκεί να σας κάνω πιο πολλή ανάλυση. Ανάγνωση θα σας κάνω: «Σύ καί τά Ἰορδάνια ρεῖθρα ἡγίασας, οὐρανόθεν καταπέμψας τό Πανάγιον σοῦ Πνεῦμα, καί τάς κεφαλάς τῶν ἐκεῖσε ἐμφωλευόντων συνέτριψας δρακόντων. Αὐτός οὖν, φιλάνθρωπε Βασιλεῦ- θα τ’ ακούσετε και στην ακολουθία της Βαπτίσεως που θα ακολουθήσει τώρα εδώ- πάρεσο καί νῦν δια τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καί ἁγίασον τό ὕδωρ τοῦτο…».  «Συντριβήτωσαν - λέει ο ιερεύς- ὑπό τήν σημείωσιν τοῦ τύπου τοῦ τιμίου Σταυροῦ Σου(:με το σημάδι του Σταυρού) πᾶσαι αἱ ἐναντίαι δυνάμεις – οι δαίμονες-. Ὑποχωρησάτωσαν ἡμῖν(: ας υποχωρήσουν σε μας) πάντα τά ἐναέρια καί ἀφανῆ εἴδωλα , καί μή ὑποκρυβήτω τῷ ὕδατι τούτῳ δαιμόνιον σκοτεινόν(:και να μην κρυφτεί δαιμόνιο σκοτεινό κάτω από το νερό – εκείνο το «ὑπο-κρυβήτω». Δηλαδή στην κτίσιν, με άλλα λόγια)».Έτσι, ο Χριστός ήρθε στον Ιορδάνη να αγιάσει την κτίσιν, αφού θα συνέτριβε τας κεφαλάς των δρακόντων και την κεφαλήν του μεγάλου δράκοντος, του Διαβόλου.

    Ο Χριστός, ακόμη, αγαπητοί μου, μέσα στον Ιορδάνη, απέκτεινεν την έχθραν μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Λέγει πάλι ο άγιος Κοσμάς ο υμνογράφος στην 5^η ωδή του, στον ειρμό: «Ἰησοῦς, ὁ ζωῆς ἀρχηγός λῦσαι τὸ κατάκριμα ἥκει Ἀδάμ τοῦ πρωτοπλάστου, καθαρσίων δε ὡς Θεός μὴ δεόμενος(:ο Ίδιος δεν είχε ανάγκη να καθαριστεί), τῷ πεσόντι καθαίρεται ἐν τῷ Ἰορδάνη(:έρχεται να καθαρίσει αυτόν που έπεσε, να τον καθαρίσει στον Ιορδάνη), ἐν ᾧ(:εν τω οποίω Ιορδάνη) τὴν ἔχθραν κτείνας».  «Ἀπέκτεινε τήν ἔχθραν»·  γι΄αυτό λέγεται ότι ο Ιορδάνης ποταμός είναι ο τάφος της έχθρας, είναι ο θάνατος του θανάτου, ο Ιορδάνης θανάτωσε τον θάνατον. Ερωτά κάποιος εκ των Πατέρων: «Πῶς μέν ὁ Παῦλος εἶπεν ὅτι ὁ Χριστός ἀπέκτεινεν τήν ἔχθραν ἐν τῷ Σταυρῷ; Ὁ δέ μελωδός λέγει ἐδῶ ὅτι ἀπέκτεινεν αὐτή ἐν τῷ Ἰορδάνῃ». Ο Παύλος λέγει «ἀπεκτάνθη», σκοτώθηκε η αμαρτία, η έχθρα ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό, «στον Σταυρό». Εδώ ο μελωδός λέγει «στο ποτάμι». Τι συμβαίνει; Βέβαια, θα λέγαμε, ο Χριστός έλυσε την έχθραν, με όλα τα μυστήρια της ενσάρκου οικονομίας Του. Όπως με τη σύλληψίν Του, την γέννησή Του, την βάπτισή Του, την Σταύρωσή Του, την Ανάστασή Του. Όλα αυτά είναι σταθμοί της ενσάρκου οικονομίας Του, που αποτελούν και τα μυστήρια, που όλα αυτά απέκτειναν την έχθραν του ανθρώπου με τον Θεό· και τα οποία αποτελούν, κατά τον άγιον Νικόλαο Καβάσιλα, τα «ποιητικά τῆς σωτηρίας μας». Εκείνα τα οποία συντελούν στη σωτηρία μας.

    Και ο Παύλος λέγει: «Τοῦτο γινώσκοντες(:αυτό να ξέρετε) ὅτι ὁ παλαιός ἄνθρωπος συνεσταυρώθη - πού συνεσταυρώθη;-  ἐν τῷ βαπτίσματι» -λέει ο Παύλος- τῷ Χριστῷ». Συνεσταυρώθη με τον Χριστό, μέσα εις το βάπτισμα. Γι΄αυτό γίνεται μέτοχος των παθημάτων του Χριστού ο άνθρωπος με την βάφτισή Του. Γι΄αυτό και ο Χρυσόστομος λέγει: «Σταυρόν τό βάπτισμα ὀνομάζει». Το βάπτισμα λοιπόν είναι σταυρός. Και ο Σταυρός του Κυρίου εικονίζεται μυστικώς εις το Βάπτισμα. Σταυρός και Βάπτισμα ουσιαστικά είναι ένα. Και εκφράζουν την ίδιαν αλήθεια. Σταυρός και Βάπτισμα. Ένα είναι.

    Ακόμη, Αυτός ο Κύριος, όταν μπήκε εις το ποτάμι, γίνεται ο μεσίτης δύο διεστώτων οχθών. Η μία όχθη του ποταμού και η άλλη όχθη του ποταμού. Η μία από δω, η άλλη από κει. Ο Θεός και οι άνθρωποι. Μπαίνει στη μέση στο ποτάμι και ενώνει τα διεστώτα. Γι΄αυτό ο Χριστός λέγεται μεσίτης Θεού και ανθρώπων. Είναι εκπληκτικόν. Το ποτάμι λοιπόν του Ιορδάνου είναι τύπος διαστάσεως Θεού και ανθρώπων. Ο Χριστός ο μεσίτης. Προτύπωσις, αγαπητοί μου, αυτού του πράγματος είναι η μηλωτή του Ηλία, η προβιά που φορούσε ο Ηλίας, την οποία έριξε εις τον Ελισσαίον, αναλαμβανόμενος εις τον ουρανόν και εκείνος εκτύπησε την όχθην του Ιορδάνου κι έγινε ξηρά. Και πέρασε από κει ο Ελισσαίος. Η μηλωτή του Ηλία είναι τύπος της μεσιτείας του Χριστού, που ενώνει τις δύο όχθες, τις δύο πλευρές. Τον Θεό και τους ανθρώπους.

   Ακόμη, γιατί εβαπτίσθη ο Χριστός; Για να «πληρώσει» τον νόμον. «Πληρῶ» θα πει «γεμίζω», δηλαδή «ολοκληρώνω, πραγματοποιώ, δεν αφήνω τίποτε που να μην το έχω πραγματώσει». Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το βάπτισμα του Ιωάννου· έπρεπε λοιπόν και ο Ίδιος ως άνθρωπος, να τηρήσει τον νόμον, και γι΄αυτό ήρθε να βαπτιστεί. Μας σημειώνει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος: «Τότε παραγίνεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ᾿ αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰωάννης διεκώλυεν(:τον εμπόδιζε) αὐτὸν λέγων· ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με;(:Εγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από σένα, κι εσύ έρχεσαι σε μένα;) ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· ἄφες ἄρτι(: Άστο τώρα αυτό)· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην». «Δικαιοσύνη» θα πει «όλος ο νόμος». «Πρέπει να εκπληρώσουμε όλο τον νόμον». Και με την εκπλήρωση του παλαιού νόμου στο πρόσωπο του Χριστού, ο Χριστός μάς απάλλαξε του τελετουργικού νόμου, της Παλαιάς, δηλαδή, Διαθήκης, αφού πλέον η δικαίωσις, δηλαδή η σωτηρία, δεν γίνεται με την εκπλήρωση πλέον του νόμου, αλλά με την εκπλήρωση της πίστεως. Φύγαμε από τη διαθήκη του νόμου και περάσαμε στη διαθήκη της πίστεως.

    Θέλετε ακόμη; Κι άλλοι, κι άλλοι πολλοί λόγοι. Αλλά επιτρέψατέ μου έναν ακόμη λόγο, όσο μας παίρνει ο καιρός. Ένας σημαντικότατος. Είναι ότι η φανέρωσις όλου του Αγίου Τριαδικού Θεού για πρώτη φορά, όπως σας είπα ήδη εις την εισαγωγή της ομιλίας, στην Ιστορία της κτίσεως, κατά έναν τρόπο εναργή, φανερό, καθαρό, αλλά μπορούμε κάτι ακόμη να πούμε, που αφορά σε μας. Το τρίτο τροπάριο της 8^ης ωδής του ιδίου υμνογράφου, του αγίου Κοσμά, λέγει: «Τριάδος ἡ φανέρωσις, ἐν Ἰορδάνῃ γέγονεν(:Έγινε η φανέρωση της Τριάδος)· αὔτη γὰρ ὑπέρθεος φύσις –άλλη φορά, να εξηγήσομε τι θα πει «ὑπέρθεος φύσις»-, ὁ Πατὴρ ἐφώνησεν(:μίλησε). Οὗτος ὁ βαπτιζόμενος, Υἱὸς ὁ ἀγαπητός μου, τὸ Πνεῦμα συμπαρῆν τῷ ὁμοίῳ». Το Πνεύμα το Άγιο ήτο συμπαρόν, μαζί παρόν, με τον όμοιό Του, δηλαδή τον Υιόν. Κ.λπ.

     Στο πρώτο δε τροπάριο της Α΄ωδής λέει: «Ἀδὰμ τὸν φθαρέντα ἀναπλάττει, ῥείθροις Ἰορδάνου»(:Αναπλάττει τον φθαρέντα Αδάμ, εις τα ποταμάκια του Ιορδάνου ποταμού)».

   Έχομε λοιπόν εδώ την φανέρωση του Αγίου Τριαδικού Θεού, δια να αναπλάσει τον άνθρωπο, πράγμα που δείχνει ότι του Αγίου Τριαδικού Θεού δημιούργημα είναι ο άνθρωπος! Έρχεται ο όλος Θεός να αναπλάσει τον άνθρωπο. Γιατί; Γιατί ο όλος Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπο. Τι είπε; «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ' εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ' ὁμοίωσιν». «Ποιήσωμεν». «Να κάνομε άνθρωπο». Και ρωτάει ο άγιος Γρηγόριος Θεσσαλονίκης, ο Παλαμάς: «Τίνος δέ ἕνεκεν τοῦ ἀνθρώπου πλαττομένου τε καί ἀναπλαττομένου τό τῆς Ἁγίας Τριάδος φανεροῦται μυστήριον;». «Ποιος ο λόγος που φανερώνεται η Αγία Τριάς, το μυστήριον της Αγίας Τριάδος, όταν ο άνθρωπος δημιουργείται και αναδημιουργείται τώρα, τότε εις τον Αδάμ και τώρα εις τον Ιορδάνην;». «Διότι –απαντάει ο ίδιος Πατήρ- ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄχι μόνον μύστης καί προσκυνητής τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά καί ὁ ἀποκλειστικά μόνος δική της εἰκόνα». «Ο άνθρωπος αποκλειστικά εικόνα της Αγίας Τριάδος». Αποκλειστικά. Γιατί; Διότι τα ζώα δεν διαθέτουν ούτε λόγον, ούτε νουν. Και τη ζωή που έχουν, είναι ζωή ζωική, όχι ζωή που προέρχεται από τη ζωή του Αγίου Πνεύματος. Ύστερα οι άγγελοι, ο αγγελικός κόσμος, ομοίως και το ίδιο. Έχουν νουν και λόγον, αλλά δεν έχουν σώματα, για να ζωοποιηθούν από το Πνεύμα το Άγιον. Μόνος ο άνθρωπος έχει ζωοποιήσει από το Πνεύμα το Άγιον, που παίρνει τη ζωή του, η ζωή του ανθρώπου δεν είναι η ζωή των ζώων. Αλλά είναι η ζωή του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο νους και ο λόγος. Τρία λοιπόν στοιχεία, τα οποία δίδει, ανακλούν το δόγμα της Αγίας Τριάδος.

      «Ἀλλ' οὐχί καί πνεῦμα ζωοποιοῦν –λέγει για τους αγγέλους ο άγιος Γρηγόριος- ἐπεί μηδέ σῶμα το παρ' αὐτοῦ ζωοποιούμενον». Δεν έχουν σώμα οι άγιοι άγγελοι. Έτσι λοιπόν: «Ἂνθρωπος –λέει ο άγιος Γρηγόριος- μόνος, μοναδικότατος μόνος κατ' εἰκόνα τῆς Τρισυποστάτου φύσεως νοῦν ἔχει καί λόγον καί πνεῦμα τοῦ σώματος ζωοποιοῦν». Νους ο Πατήρ, Λόγος ο Λόγος και Πνεύμα το Πνεύμα το Άγιον. Να λοιπόν ο άγιος Τριαδικός Θεός που έρχεται, δημιουργεί τον άνθρωπον κατ’ εικόνα Του και ανακλά τώρα η εικόνα το πρωτότυπον, διότι πράγματι η φανέρωση της Αγίας Τριάδος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αρχέτυπον, το οποίον αναπλάττει τον κατ΄εικόνα Θεού δημιουργηθέντα άνθρωπον. Το πρώτον και το μεγάλο είναι αυτό. Είναι κι άλλα πολλά.

      Αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας προ τόσο μεγάλων γεγονότων, έκθαμβη αναβοά: «Ὁ Θεός ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐν τῇ γῆ πάντα ὅσα ἠθέλησεν ὁ Κύριος ἐποίησεν(:όσα ήθελε, έκανε)». Και ψάλλει η Εκκλησία: «Τίς Θεός μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν;(:Ποιος άλλος θεός είναι μεγάλος, όπως είναι ο Θεός μας;)». «Τίς Θεός μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν; Σύ εἶ ὁ Θεός ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος». Ναι, αγαπητοί μου· κι ο πιστός διαισθανόμενος το μυστήριον της αγάπης του Θεού, διαρκώς δοξάζει τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν που εργάστηκε τη σωτηρία των ανθρώπων επάνω εις τη Γη.

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-1-1991]  (Γ 126)

?η ομιλία στην κατηγορία
« Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Αὐτοῦ ἀκούετε. (Ματθ.17,5)

†. Ὁ σκοπὸς μιᾶς ἑορτῆς, ἀγαπητοί μου, εἶναι νὰ ξαναζωντανέψει ἕνα γεγονὸς καὶ νὰ δημιουργήσει, ἂν τοῦτο βέβαια εἶναι δυνατόν, τὰ ἴδια βιώματα, ὅπως ὅταν τὸ γεγονὸς ἐλάβαινε χώρα.

Ἔτσι, ὅταν οἱ μαθηταὶ Πέτρος, Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης εἶδαν τὸ ὑπερφυὲς αὐτὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου, ἐκινήθησαν ἀνάμεσα σὲ δύο ἀκραῖα αἰσθήματα. Αὐτὰ ποὺ μέσα στὴν Ἱστορία καλεῖται ὁ κάθε πιστός, ὅπως σᾶς εἶπα, αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῶν ἑορτῶν, νὰ κινηθεῖ. Ἦταν ἡ γοητεία τῆς θέας, ὥστε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος νὰ φθάσει νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μείνουν γιὰ πάντα στὸ Θαβώρ. Ἀλλὰ καὶ ὁ τρομακτικὸς φόβος, ὥστε νὰ πέσουν πρηνεῖς, ὅπως πολὺ ὡραία τὸ ἐκφράζει κατὰ δυναμικότατον τρόπον ἡ βυζαντινὴ ἁγιογραφία, ὅταν ἄκουσαν τὴν φωνὴν τοῦ Οὐρανίου Πατρὸς ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς νεφέλης: «Καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε». «Καὶ νά, φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης, ἡ ὁποία ἔλεγε: Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός -δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς- εἰς τὸν Ὁποῖον ἀναπαύομαι· Αὐτὸν νὰ ἀκοῦτε».

Ἦτο ἡ μεγάλη μαρτυρία τοῦ Πατρὸς ὑπὲρ τοῦ Υἱοῦ, ποὺ χάριν αὐτῆς τῆς μαρτυρίας, ὅπως λέγαμε ἐχθὲς εἰς τὸν Ἑσπερινόν, ἐστήθῃ τὸ σκηνικὸν τῆς φωτεινῆς νεφέλης. Ἡ μαρτυρία τοῦ Πατρὸς ἔχει μία ἄπειρη βαρύτητα γιατί εἶναι μία ἄμεση ἀποκάλυψη.

Τίνος ἦτο ἡ φωνή; Ἔπρεπε νὰ δοθεῖ καὶ διὰ τὴν φωνὴν μία μαρτυρία, διὰ νὰ ἐξασφαλιστεῖ ἡ γνησιότητα τῆς φωνῆς. Ἀλλὰ ἡ μαρτυρία τῆς φωνῆς, ποὺ θὰ ἔδιδε τὴν μαρτυρίαν διὰ τὸν Ἰησοῦν, ἐδόθῃ ἀπὸ τὴν παρουσίαν τῆς φωτεινῆς νεφέλης. Τὸ ἕνα δηλαδὴ δίδει τὴ μαρτυρίαν διὰ τὸ ἄλλο. Ἡ νεφέλη δίδει τὴν μαρτυρίαν τῆς γνησιότητος τῆς φωνῆς καὶ ἡ γνησιότητα τῆς φωνῆς τὴ μαρτυρίαν περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Υἱοῦ. Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς λέγει ἕνας ἑρμηνευτής: «Νεφέλη καὶ φωνή, ἵνα βεβαιωθῶσιν ὅτι φωνὴ Θεοῦ ἐστίν». Μαζὶ ἡ φωνὴ μὲ τὴ νεφέλη, διὰ νὰ βεβαιωθοῦν οἱ μαθηταὶ ὅτι πρόκειται περὶ τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ φωνὴ ἦτο τοῦ Πατρός, τοῦ Οὐρανίου Πατρός. Ἐδῶ πάλι βλέπομε, ὅπως εἰς τὴν Βάπτισιν, ἔχομε μία πλήρη Θεοφανία. Τὸ κέντρον τῆς Θεοφανίας στὴν Μεταμόρφωσιν κατέχει ὁ Υἱός. Ὅπως καὶ εἰς τὴν Βάπτισιν τὸ κέντρον τῆς Θεοφανίας κατέχει πάλι ὁ βαπτιζόμενος Υἱός. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐκεῖ, εἰς τὴν Βάπτισιν ἦτο ὡσεὶ περιστερά. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐδῶ εἶναι ὡς νεφέλη φωτεινή. Ὁ Πατὴρ ἐμφανίζεται ὡς φωνὴ καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν Βάπτισιν καὶ ἐδῶ καὶ πάντοτε μὲ τὴν ἰδίαν μαρτυρίαν. Ὅτι «Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Ἀκροατὴς ἐκεῖ εἰς τὴν Βάπτισιν ἦταν κυριότατα ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής. Ἐδῶ ἀκροαταὶ τῆς φωνῆς εἶναι ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Δὲν εἶναι τολμηρὸ νὰ ποῦμε καὶ ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας. Θὰ τὸ δοῦμε λίγο πιὸ κάτω. Ἔτσι ἔχομε ἄλλη μία μαρτυρία ἐδῶ τοῦ Πατρὸς μὲ φωνήν. Εἶναι ἡ δεύτερη μαρτυρία μέσα εἰς τὰ Εὐαγγέλια.

Ἔχομε ὅμως καὶ μία τρίτη μαρτυρία τῆς φωνῇς τοῦ Οὐρανίου Πατρός. Ὅταν κάποτε ὁ Κύριος ὁμίλει εἰς τὰ πλήθη, ἔκανε μία μικρὰν προσευχὴν εἰς τὴν ὁποίαν ἐδόθῃ μία συγκλονιστικὴ ἀπάντησις: «Πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. ἦλθεν οὖν φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω». «Ἀπεκρίθη ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν· οὐ δι᾿ ἐμὲ αὕτη ἡ φωνὴ γέγονεν, ἀλλὰ δι᾿ ὑμᾶς». «Πατέρα, δόξασέ μου τὸ ὄνομά Σου. Ἦλθε λοιπὸν μία φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό. ''Καὶ ἐδόξασα καὶ πάλι δοξάσω''. Τότε ἀπεκρίθῃ ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὰ πλήθη καὶ εἶπε: ''Αὐτὴ ἡ φωνὴ δὲν ἔγινε γιὰ μένα ἀλλὰ γιά σᾶς''». Δηλαδὴ «νὰ σᾶς δοθεῖ μία μαρτυρία Ποιός εἶμαι,  ποῦ ἀποτείνομαι καὶ πῶς ἀπαντᾷ Ἐκεῖνος πρὸς τὸν Ὁποῖον Ἐγὼ ἀποτείνομαι».

Ἔχομε λοιπὸν τρεῖς μαρτυρίες σὰν φωνὴ τοῦ οὐρανίου Πατρός· στὴν Βάπτισιν, στὴν Μεταμόρφωσιν καὶ τώρα εἰς τὰ πλήθη, ὑπὲρ τῆς ταυτότητος τοῦ Υἱοῦ. Καὶ ποιά εἶναι αὐτὴ ἐν προκειμένῳ ἡ μαρτυρία; Τὸ εἴπαμε: «Οὗτος ἐστὶν ὁ ὑἱός μου ὁ ἀγαπητός». Αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία, σπουδαιοτάτη μαρτυρία, ποὺ ὅπως εἴδαμε εἶναι ἡ δευτέρα χρονολογικά.

Ἡ μαρτυρία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ὅπως θὰ ἐνθυμεῖσθε, ὅταν ὁ Κύριος ἔθεσε ἐκείνη τὴν ἐρώτηση στοὺς μαθητάς: «Οἱ ἄνθρωποι τίνα με λέγουσιν εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; (:Οἱ ἄνθρωποι γιὰ μένα τί λένε; Γιὰ μένα τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ποιός εἶμαι;)». Καὶ τότε... -γιατί ὑπῆρχαν ποικίλες ἀπόψεις περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ τότε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ἐξ ὀνόματος καὶ τῶν ἄλλων μαθητῶν εἶπε ἐκεῖνα τὰ βαρυσήμαντα λόγια: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος (: Σὺ εἶσαι ὁ Μεσσίας· ὁ κατεξοχὴν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος Θεοῦ)». Βέβαια ἦτο μία μεγάλη μαρτυρία, ποὺ ὁ Κύριος τὴν μαρτυρίαν αὐτὴν ἐπήνεσε καὶ εἶπε ὅτι ἐπὶ τῆς μαρτυρίας αὐτῆς θὰ θεμελιωθεῖ ἡ Ἐκκλησία. Ἐλέγετο Σίμων ἢ Κηφὰς ὁ Πέτρος. Καὶ τὸν ἀποκαλεῖ ἐκεῖ, τὸν μετονομάζει καὶ τὸν λέγει Πέτρον, πέτρα δηλαδή, βράχον καὶ ὅτι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ βράχου -ποιοῦ βράχου;- αὐτῆς τῆς ὁμολογίας -ποιάς ὁμολογίας; : ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ κατεξοχὴν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ-, θὰ θεμελιωθεῖ ἡ Ἐκκλησία· τῆς ὁποίας τὰ θεμέλια δὲν θὰ μπορέσουν αὐτὲς οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ Ἅδου νὰ τὰ κλονίσουν μέσα εἰς τὴν Ἱστορίαν.

Ἀλλὰ αὐτὴ ὅμως ἡ μαρτυρία τοῦ Πέτρου ἦτο μία ἔμμεση μαρτυρία· διότι ἁπλῶς τοῦ ἀπεκαλύφθῃ. Τὸ βεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὅταν τοῦ λέγει: «Σίμων Βαριωνᾶ (:Σίμων, παιδὶ τοῦ Ἰωνᾶ, αὐτὸ ποὺ εἶπες δὲν ἦταν δικό σου) ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα -δηλαδὴ ἄνθρωπος- οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι (:Δέν σοῦ τὸ ἀπεκάλυψε αὐτὸ ἄνθρωπος, ὅτι Ἐγὼ εἶμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος), ἀλλ᾿ ὁ πατὴρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Συνεπῶς καὶ ἐδῶ ἔχομε καὶ τὴν ἀποκάλυψη καὶ τὴ μαρτυρία τοῦ Πατρός, μόνο ποὺ γίνεται ἔμμεσα, διὰ τῆς μαρτυρίας ἑνὸς μαθητοῦ.

Ἐδῶ ὅμως στὴ Μεταμόρφωση ἔχομε ἄμεσον μαρτυρίαν τοῦ Πατρὸς διὰ τὸν Υἱόν. Ἀλλὰ αὐτῆς τῆς μαρτυρίας τοῦ Πατρός, προηγήθηκε μιὰ ἄλλη μαρτυρία διὰ τὸν Υἱόν. Ἦτο ἡ μαρτυρία τοῦ Μωυσέως· ὁ ὁποῖος τὴ στιγμὴ ποὺ ἐδίδετο ἡ μαρτυρία τοῦ Πατρός, ὁ Μωυσῆς ἦτο παρών. Καὶ τὴν εἶχε δώσει τὴ μαρτυρίαν αὐτὴ 15 περίπου αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ.

Ἀκοῦστε πῶς τὸ λέγει ὁ ἴδιος ὁ Μωυσῆς εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Δευτερονομίου στὸ 18ο κεφάλαιον, στίχος 15. Εἶναι ἡ πλέον βαρυσήμαντος θέσις, ὄχι μόνο μέσα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Δευτερονομίου, ἀλλὰ εἰς αὐτὴν τὴν Πεντάτευχον, ἀλλὰ εἰς αὐτὴν ὁλόκληρην τὴν Παλαιὰν Διαθήκην. Τί λέγει ἐκεῖ ὁ Μωυσῆς; «Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου ὡς ἐμὲ -δηλαδὴ «Προφήτην ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σου», λέει στὸν λαό, «σὰν ἐμένα», ὡς ἐμὲ, δηλαδὴ τί εἶμαι ἐγώ; Νομοθέτης. Προσέξτε: Ὑπογραμμίζω. Νομοθέτης. Θὰ τὸ πῶ διὰ τρίτην φορά. Νομοθέτης- ἀναστήσει σοι Κύριος ὁ Θεός σου, αὐτοῦ ἀκούσεσθε». Θὰ ἐγείρει, θὰ ἀναστήσει, θὰ φέρει στὴν Ἱστορία, ἕναν ἄλλον Νομοθέτην. Αὐτοῦ ἀκούσεσθε. Ἀκοῦστε αὐτὴν τὴν φράσιν: «Αὐτοῦ ἀκούσεσθε». Αὐτὸν νὰ ἀκούσετε. Ὁ Πατὴρ τί εἶπε; «Αὐτοῦ ἀκούσεσθε». Ὥστε λοιπὸν εἶναι Αὐτὸς ὁ ἄλλος Νομοθέτης, ὁ ἄλλος προφήτης. Καὶ ὁ Θεὸς βεβαιώνει αὐτὴν τὴν ρῆσιν τὴν προφητικὴν τοῦ Μωυσέως, μὲ τὰ ἑξῆς λόγια, λίγο πιὸ κάτω ἀπὸ αὐτὸ ποὺ σᾶς διάβασα: «Προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς -δηλαδὴ στοὺς Ἑβραίους- ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν -δηλαδὴ ἀπὸ τὸν λαὸ τους-, ὥσπερ σε -ὅπως καὶ ὁ Ἰησοῦς ἐκ τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραὴλ κατάγεται κατὰ σάρκα. Ὅπως κι ἐσένα· δηλαδὴ Νομοθέτην-, καὶ δώσω τὰ ῥήματα ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ (:θὰ τοῦ βάλω τὰ λόγια μου στὸ στόμα του), καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθ᾿ ὅ,τι ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ -Ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγὼ ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ οὐδὲν λαλῶ: Ὅ,τι ὁ Πατὴρ θέλει, αὐτὸ λαλῶ-· καὶ ὁ ἄνθρωπος, -συνεχίζει ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη- ὃς ἐὰν μὴ ἀκούσῃ ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐκεῖνος ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ». «Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ δείξει ἀνυπακοὴ σὲ Αὐτὸν τὸν νέον Νομοθέτην, Ἐγὼ θὰ τὸν τιμωρήσω».

Καὶ ποιό τὸ περιεχόμενο αὐτῆς τῆς μαρτυρίας; Ὅτι «Αὐτὸς τώρα ποὺ μεταμορφοῦται, ὅπως στὴν Βάπτιση, Αὐτὸς τώρα ποὺ βαπτίζεται, ὅτι Αὐτὸς ποὺ τώρα μεταμορφοῦται ἐνώπιον τῶν τριῶν μαθητῶν, Πέτρου, Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου καὶ ἐνώπιον τῶν οὐρανίων ἐπισκεπτῶν, Μωυσέως καὶ Ἠλιοῦ, Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Αὐτὸ τὸ «Οὗτος», «Οὗτος ἐστιν», αὐτὸ τὸ «Οὗτος» εἶναι δεικτικὸν (Ἀπὸ τὸ δείχνω) ποὺ σημαίνει ὅτι Αὐτὸς εἶναι καὶ ὄχι κάποιος ἄλλος. Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος παρὰ μόνον Αὐτός. Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ θὰ γράψει ἀργότερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἐν οὐδενὶ ἑτέρῳ ὑπάρχει ἡ σωτηρία». Δὲν ὑπάρχει εἰς κανέναν ἄλλον ἡ σωτηρία, παρὰ μόνον εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

«Οὗτος ἐστίν»· ποὺ σημαίνει, Αὐτὸς εἶναι. Αὐτὸς εἶναι πάντοτε. Δὲν εἶναι σήμερα καὶ δὲν ἦταν χθές. Ἀλλὰ Αὐτὸς ποὺ εἶναι πάντοτε. Θὰ γράψει ἀργότερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολήν του: «Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας». Ὁ Ἕνας, ὁ μοναδικός, ὁ αἰώνιος, ὁ παντοτινός, ὁ ἕνας μόνος Σωτήρ. Καὶ Αὐτὸς ποὺ Ἐγὼ τώρα, ὡς νὰ λέγει ὁ Πατὴρ μὲ ἐκεῖνο τὸ «οὗτος», ὅταν λέμε «οὗτος», αὐτός, δείχνομε, Ἐγὼ τώρα ὁ Πατὴρ δακτυλοδεικτῶ· Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου. Ὄχι υἱός μου· ἀλλὰ ὁ Υἱός μου. Ἔναρθρα, μὲ ὁ μπροστά· ποὺ δείχνει ὅτι εἶναι Υἱὸς ὄχι κατ᾿ υἱοθεσίαν ἢ κάποιος, ὅπως λεγόμεθα ὅλοι «Παιδιὰ τοῦ Θεοῦ». Ὅπως καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἔλεγαν...- καλῶς τὸ κατενόησαν οἱ Ἑβραῖοι, ξέρετε, καὶ πῆραν λίθους νὰ λιθοβολήσουν τὸν Κύριον, καλῶς τὸ κατενόησαν. «Γιατί», λέει, «μὲ λιθοβολεῖτε;», ἐρώτησε ὁ Κύριος. «Ἐπειδὴ κάνω καλὰ ἔργα; Γιὰ ποιό καλὸ ἔργο μὲ λιθοβολεῖτε;». «-Ὄχι, δὲν σὲ λιθοβολοῦμε γιὰ κανένα καλὸ ἔργο, ἀλλὰ γιατί εἶπες ὅτι εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Δηλαδή; Κι ἐκεῖνοι δὲν ἦσαν υἱοὶ τοῦ Θεοῦ; Δὲν ἀπεκλήθησαν «Ὁ υἱός μου ὁ πρωτότοκος» ὁλόκληρος ὁ Ἰσραήλ; Τὸν ὁποῖον καλῶ ἐξ Αἰγύπτου. Ἄλλο ὅτι αὐτὴ ἡ προφητεία, σὲ δεύτερο πλάνο ἀφορᾷ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Ναί, καλῶς τὸ κατενόησαν. «Γιατί ἔκανες», λέει, «τὸν ἑαυτόν σου Υἱὸν τοῦ Θεοῦ;». Τί; Μοναδικὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. Μὲ ἰδιότητα μοναδικήν. Καὶ ὅπως λέγει ὁ Ζιγαβηνός: «Οὐχ ἁπλῶς υἱὸς ὡς οἱ δι᾿ ἀρετῆς υἱοποιούμενοι μοι». «Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι γίνονται παιδιά μου, ἐπειδὴ ἀποκτοῦν ἁγιότητα». Ὅπως καὶ ἡ μαρτυρία τοῦ Πέτρου ποὺ εἶπε: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς (:Σὺ εἶσαι ὁ Χριστὸς) ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» κ.τ.λ. Ἐνάρθρως.

Μάλιστα, ὅταν ὁ Κύριος ἔκανε τὴν θάλασσα νὰ σιγήσει, ἐκοιμᾶτο μὲς στὸ καΐκι κι ἔγινε ταραχὴ μεγάλη καὶ Τὸν ξύπνησαν. «Κύριε», λέγει, «ξύπνα, γιατί χανόμαστε». Τότε σηκώθηκε ὁ Κύριος, εἶπε στὸν ἄνεμο, στὴ θάλασσα: «Σιώπα, πεφίμωσο», κλεῖσε τὸ στόμα σου, βάλε φίμωτρο. Ἀμέσως γαλήνη. Ἀκαριαία. Καὶ τότε πῆγαν καὶ Τὸν προσκύνησαν ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν εἰς τὸ καΐκι καὶ εἶπαν -προσέξτε ἀκρίβεια- : «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἐστὶν οὗτος». Εἶναι πράγματι ἀληθινὸς Υἱός, ὄχι «ὁ υἱός», υἱός, δηλαδὴ πολὺ καλὸς ἄνθρωπος, ποὺ τὸν ἀκούει ὁ Θεός. Γιατί; Ἀκόμη δὲν ἐγνώριζαν Ποιός ἦταν ὁ Ἰησοῦς. Ὅταν ὅμως Τὸν ἐγνώρισαν, δὲν ἦταν υἱός, ἀλλὰ ὁ Υἱός, ὁ Ἕνας καὶ ὁ μοναδικός. Καὶ ὁ Υἱὸς Αὐτὸς εἶναι ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός, εἶναι ἀΐδιος, δηλαδὴ χωρὶς ἀρχή, χωρὶς τέλος, ὅπως καὶ ὁ Πατήρ. Εἶναι τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος. Εἶναι Ἐκεῖνος γιὰ τὸν ὁποῖον ἐγράφῃ στὸν 2ον Ψαλμόν: «Υἱὸς μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε». «Σὺ εἶσαι ὁ Υἱός μου, τὸν Ὁποῖον ἐγὼ σήμερα ἔχω γεννήσει». Καὶ εἶναι ὁμοούσιος πρὸς τὸν Πατέρα. Γιατί; Γιατί «Ἐγώ», λέει «Σὲ γέννησα, Ἐγώ, Ἐγὼ ὁ Πατήρ. Συνεπῶς εἶσαι ὁμοούσιος μὲ Ἐμένα». Αὐτὸ τὸ «σήμερον» καὶ τὸ «γεγέννημαι» ὑπάρχει σὲ αὐτὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ παρελθόν, ποὺ ἐκφράζεται ἡ προαιώνιος γέννησις τοῦ Υἱοῦ. Καὶ ὁ Υἱὸς Αὐτὸς εἶναι ἀγαπητός. Ἀγαπητὸς ὡς Μονογενής, ἐκ τῆς φύσεως τοῦ Πατρός. Ἀγαπητὸς καὶ ὡς ἄνθρωπος· γιατί εὑρίσκεται ἐνώπιον τοῦ Πατρὸς ὡς ἄνθρωπος, ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ εὐαρεστῶν. «Ἐν ᾧ εὐδόκησα»· «στὸν Ὁποῖον Ἐγὼ ἀναπαύομαι». Καὶ ἐπιμαρτυρεῖ ὁ Πατήρ.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ «εὐδόκησα» λέει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὡσανὶ ἔλεγεν: Ἐν ᾧ ἀναπαύομαι, ᾧ  ἀρέσκομαι». «Σ᾿ αὐτὸν ποὺ ἐγὼ ἀναπαύομαι, σὲ Αὐτὸν ποὺ ἐγὼ ἀρέσω». Καὶ ὅπως λέγει ὁ Ζιγαβηνός: «Φιλῶ γὰρ ὡς υἱόν μου (:Τὸν ἀγαπῶ σὰν παιδὶ μου) καὶ ὡς ἀγαπητὸν καὶ ὡς ἀναπαύοντα καὶ ἀρέσκοντά μοι (:καὶ σὰν υἱόν, σὰν ἀγαπητὸν καὶ σὰν ἀναπαύοντά με, μὲ ἀναπαύει, γιατί κάνει τὸ θέλημά μου· καὶ ἀκόμη εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἀρέσω)».

Καὶ συνεπῶς; Συνεπῶς: «Αὐτοῦ ἀκούετε». Αὐτὸν νὰ ἀκοῦτε. Καὶ τοῦτο διότι εἶναι ὁ ἄλλος προφήτης, ποὺ ἐπροφήτευσε ὁ Μωυσῆς, ὅπως σᾶς εἶπα, εἶναι ὁ νέος Νομοθέτης. Γιατί ὁ Μωυσῆς εἶπε: «Προφήτην ὡς ἐμέ». Αὐτὸ τὸ «προφήτην ὡς ἐμέ», τὸ βρίσκομε εἰς τὸ δεύτερον κεφάλαιον τοῦ Ἠσαΐου, ὁ ὁποῖος λέγει τὸ ἑξῆς καταπληκτικόν: «Ἐξελεύσεται νόμος καὶ λόγος Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ». Ναί, ἀλλὰ ὁ νόμος ἐξῆλθε ἐκ Σινᾶ. Ἀπὸ ἐκεῖ βγῆκε ὁ νόμος, ἀπὸ τὸ Σινᾶ. Ἐδῶ λέγει ὁ Ἠσαΐας, 800 χρόνια πρὸ Χριστοῦ, ὅτι θὰ βγεῖ νόμος ἀπὸ τὴ Σιῶν, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ λόγος ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα. Ἀλλὰ μόνον ὁ Χριστὸς νομοθέτησε εἰς τὸν χῶρον τῆς Παλαιστίνης. Ἀλλὰ ὁ Μωυσῆς πῆρε τὸν νόμο εἰς τὸ Σινᾶ. Αὐτὸ δείχνει ὅτι πράγματι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ νέος Νομοθέτης, μιᾶς νέας τάξεως.

Καὶ συνεπῶς, ὅπως λέει ὁ Ζιγαβηνός: «Τούτῳ οὕτω πείθεσθε (εἰς Αὐτὸν νὰ πείθεσθε) τούτῳ πιστεύετε (:εἰς Αὐτὸν νὰ πιστεύετε) εἰ τί ἂν καὶ λέγῃ καὶ ποιῇ (:Ὅ,τι κι ἂν σᾶς λέγει, ὅ,τι κι ἂν κάνει· εἰς Αὐτὸν νὰ πείθεσθε καὶ νὰ πιστεύετε). Αὐτοῦ ἀκούετε. Πλήρωμα γὰρ νόμου καὶ προφητῶν ὁ Χριστός (:Γιατί ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πλήρωμα, ἡ ἐκπλήρωσις καὶ τοῦ Νόμου καὶ τῶν προφητῶν). Καὶ λοιπὸν ἐκεῖνα πάντα συνετελέσθησαν ἂχρι τούτου μόνον ἐκτεινόμενα». «Καὶ ὅλα αὐτὰ πραγματοποιήθηκαν», λέγει, «μέχρι Τούτου μόνον, μέχρι τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν πῆγαν πιὸ πέρα». Στὸ πρόσωπον ὅλα τοῦ Χριστοῦ ἐξεπληρώθησαν, ὅλες οἱ προφητεῖες.

Καὶ ὅπως λέγει ὁ Θεοφύλακτος: «Αὐτοῦ ἀκούετε· κἂν σταυρωθῆναι θέλῃ, μὴ ἐναντιοῦσθε αὐτῷ (:Αὐτὸν νὰ ἀκοῦτε. Κι ἂν ἀκόμη θέλει νὰ σταυρωθεῖ, μὴν ἔρχεστε σὲ ἀντίθεση)». Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶπε: «Ἵλεὼς σοι, Κύριε», «μὴ γένοιτο» δηλαδή, «ἔλεος σὲ Σένα νὰ μὴ γίνει αὐτό, νὰ πᾶς στὰ Ἱεροσόλυμα, ποὺ λὲς ὅτι οἱ Ἑβραῖοι θὰ σὲ φονεύσουν». Καὶ ὁ Κύριος δέχεται ἀντίθεσιν ἀπὸ τὸν Πέτρον. Ἄκοντος, δὲν τὸ καταλάβαινε. Ἦταν πίσω ἀπὸ τὸν Πέτρον ὁ διάβολος. Καὶ τότε λέγει στὸν Πέτρον ὁ Κύριος: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ».

Τὸ «Αὐτοῦ ἀκούετε», τὸ «Αὐτοῦ» γιατί τὸ ἀκούω συντάσσεται μὲ γενική, τὸ «Αὐτοῦ ἀκούετε» μόνον καὶ ὄχι ἄλλου, ἀποτείνεται τόσο εἰς τοὺς τρεῖς μαθητάς, ὅσο καὶ εἰς τοὺς Μωυσῆ καὶ Ἠλία, ποὺ ἤδη εἶχαν προφητεύσει γι᾿ Αὐτὸν καὶ τώρα βρίσκονται μπροστὰ εἰς τὸν προφητευόμενον. Κι ἐκεῖνοι ἔπρεπε νὰ ἀκοῦν τὸν Κύριον. Ὅλοι οἱ ἅγιοι στὴ Γῆ, ἔχουν ἀνάγκη νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ πειθαρχήσουν στὸ «Αὐτοῦ ἀκούετε».

Αὐτὸς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἀγαπητοί μου, λέει τὸ ἑξῆς: «Κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν (: «Ἐγὼ λέει δὲν Τὸν γνώριζα». Ἀκοῦτε; «Δὲν Τὸν ἐγνώριζα τὸν Ἰησοῦν»), ἀλλ᾿ ὁ πέμψας μὲ βαπτίζειν ἐν ὕδατι, ἐκεῖνὸς μοι εἶπεν· ἐφ᾿ ὃν ἂν ἴδῃς τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον καὶ μένον ἐπ᾿ αὐτόν, οὗτος ἐστιν (:Αὐτὸς εἶναι. Αὐτὸ τὸ σημάδι)· κἀγὼ ἑώρακα, καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτος ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ (:Εἶδα καὶ δίνω τὴ μαρτυρία μου ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ)». Δὲν ἐγνώριζε. Εἶχε λοιπὸν καὶ ὁ Ἰωάννης ἀνάγκη αὐτοῦ τοῦ «Αὐτοῦ ἀκούετε». Καὶ ὁ Ἀβραὰμ στὴ Γῆ ὅσο ζοῦσε, ἀλλὰ καὶ στὸν Ἅδη, αὐτὸ τὸ «Αὐτοῦ ἀκούετε» εἶχε ἀνάγκη. Καὶ περίμενε τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἠγαλλιάσατο εἰς τὸν Ἅδη, ὅταν εἶδε τὴν Ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ στὴ Γῆ. Πῶς τὴν εἶδε...-ὁ Κύριος τὸ ἀποκαλύπτει αὐτό. Ὁ Κύριος γνωρίζει. Ὅλοι οἱ ἅγιοι στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ὅλοι οἱ δίκαιοι καὶ οἱ προφῆται, Αὐτοῦ ἤκουσαν. Γιατί ὁ Υἱὸς ἐπικρατεῖ εἰς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ἐδικαιώθησαν καὶ ἐσώθησαν. Γιατί τὸν Ἰησοῦν, πρὸ τῆς Ἐνανθρωπήσεώς Του Τὸν εἶχαν ἀκούσει. Οἱ προφῆται Αὐτοῦ ἤκουσαν κλπ. Ὅποιος λοιπόν, Αὐτοῦ, τοῦ Ἰησοῦ ἀκούει, θὰ ἔχει ζωὴν αἰώνιον. Διότι σ᾿ Αὐτὸν θὰ ἔχει πιστεύσει καὶ τίς ἐντολές Του θὰ ἔχει βιώσει. Ὅποιος Αὐτοῦ ἀκούει, ποτὲ δὲν θὰ ἀποπροσανατολιστεῖ στὴ ζωή του. Ποτὲ κανένα πρόβλημα ὑπαρξιακὸν δὲν θὰ τὸν βασανίσει. Γιατί εἶναι Αὐτὸς ποὺ κρατᾷ τὰ κλειδιὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ Ἅδου.

Λέγει στὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως, 1,18: «Καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾅδου». Ὅποιος Αὐτοῦ ἀκούει, ἀγαπητοί μου, θὰ ἔχει κοινωνίαν μετὰ τοῦ Θεοῦ. Ὅπως σημειώνει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν πρώτη του ἐπιστολή: «Καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ ταῦτα γράφομεν ὑμῖν (:κι αὐτά σᾶς τὰ γράφομε), ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη (:Γιὰ νὰ εἶναι ἡ ὑπερπλήρης ἡ χαρά σας γιὰ νὰ ἔχετε κι ἐσεῖς κοινωνία μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ)».

Καὶ τέλος, ὅποιος Αὐτοῦ, τοῦ Ἰησοῦ ἀκούει, δὲν ἀκούει τοῦ Ἀντιχρίστου ἢ τῶν ἀντιχρίστων φωνῶν. Ἄν δὲν θέλομε νὰ ἀκούσομε τὴ φωνὴν τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ νὰ τὸν πιστέψομε, δὲν ἔχομε παρὰ πάντα νὰ ἀκοῦμε τὴ φωνὴ Ἐκείνου, γιὰ τὸν Ὁποῖον μαρτύρησε ὁ Πατήρ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀγαπητοί, τί νὰ ποῦμε καὶ τί νὰ περιγράψουμε γιὰ τὴν ἐποχή μας, ποὺ εἶναι βάραθρον, μιὰ κοιλάδα κλαυθμῶνος κι ἕνας Ἅδης. Εἶναι τέτοια ἡ ἐποχή μας, γιατί δὲν ἀκούει τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. Κι ὄχι ἁπλῶς δὲν Τὸν ἀκούει ἀλλὰ Τὸν ὑβρίζει καὶ Τὸν ἀποκηρύττει. Ἐμεῖς ὅμως ποὺ πιστεύομε στὸν Κύριον, Αὐτοῦ ἀκούομεν. Κι ἔτσι τηροῦμε καὶ τὴν ἐντολὴν τοῦ Οὐρανίου Πατρὸς ποὺ εἶπε νὰ Τὸν ἀκοῦμε. Ἐμεῖς δὲν εἴμεθα τέκνα ἀπειθείας καὶ ὀργῆς. Εἴμεθα τέκνα φωτὸς καὶ ὑπακοῆς.

Ἀγαπητοί μου, τὸ ὑπερφυὲς αὐτὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μᾶς δίνει τὸ μήνυμα καὶ τῆς δικῆς μας μεταμορφώσεως ποὺ εἶναι ἡ κορυφαία ὑπακοὴ εἰς τὸν Υἱόν, κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Πατρός. «Μεταμορφοῦσθε -γράφει στὴν πρὸς Ρωμαίους ὁ Ἀπόστολος Παῦλος- τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν, εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον».

Ομιλία εις την Αγίαν Μεταμόρφωσιν, 6-8-1988, σειρά Γ103Β.

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ κτίσις ὑπὲρ καὶ κατὰ τοῦ ἀνθρώπου. ~MNHMH AΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ~

†. Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί μου, τιμᾷ τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος. Εἶναι ὁ ἰατρὸς ἅγιος, ποὺ γίνεται δημοφιλέστατος ἀπὸ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, γιατί συχνὰ τὸν ἐπικαλεῖται στὶς ποικίλες ἀρρώστιες ποὺ τὸν μαστίζουν.

Ὁ ἅγιος κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Νικομηδείας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Καὶ ὁ μὲν πατέρας του, ὁ Εὐστόργιος, ἦταν εἰδωλολάτρης. Πλὴν ὅμως καλὸς ἄνθρωπος καὶ ἀργότερα, μετὰ τὸν θάνατον τῆς συζύγου του, ὁ υἱός του, ὁ ἅγιος Παντελεήμων, τὸν ἔπεισε καὶ ἔγινε Χριστιανός. Ἡ δὲ μητέρα του, ὀνόματι Εὐβούλη, ἦτο Χριστιανὴ ἐκ προγόνων. Ὁ ἅγιος Παντελεήμων γεννήθηκε εἰς τὰ τέλη τοῦ 3ου αἰῶνος. Ἦταν ἕνας νέος στοχαστικὸς καὶ πολὺ μελετηρός. Σπούδασε τὴν ἰατρικὴ τέχνη κοντὰ σὲ ἕναν φημισμένο γιατρό, τὸν Εὐφρόσυνο. Καὶ φαίνεται ὅτι ἔδειχνε πολλὴ προκοπὴ στὴν ἰατρική του ἐπιστήμη. Ταυτόχρονα ἐμάθητευσε καὶ κοντὰ εἰς τὸν εὐλαβῆ ἱερέα Ἐρμόλαον, τοῦ ὁποίου τὴν μνήμη ἐχθὲς ἑορτάσαμε, ἀπ᾿ ὅπου ἐκατηχήθῃ τὸ περιεχόμενον τῆς πίστεως.

Αἰτία τοῦ μαρτυρίου του τί λέτε ἐστάθῃ; Ἡ θεραπεία ἑνὸς τυφλοῦ. Μὲ μόνο ἕναν λόγο ποὺ εἶπε ὁ ἅγιος, νὰ γίνει καλά. Καὶ ἔγινε ὁ τυφλὸς καλά. Δηλαδὴ μὲ ἕναν λόγο... τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ τυφλὸς ἐπίστευσε εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ τότε ἐρωτηθείς, πῶς καὶ ἔγινε καλά, καὶ εἶπε ὅτι μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν Ὁποῖον ἐφεξῆς πιστεύει, τὴν ἰδίαν στιγμήν, τὸν ταλαίπωρον αὐτὸν πρώην τυφλόν, τὸν ἀπεκεφάλισαν. Τὸν δὲ ἅγιο Παντελεήμονα ἀνεζήτησαν καὶ τὸν βρῆκαν. Καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐθεράπευσε αὐτὸν τὸν τυφλόν, ὑπέστῃ φοβερὰ βασανιστήρια, γι᾿ αὐτὸ καὶ μεγαλομάρτυς λέγεται, ἀπὸ τὸν βασιλέα Μαξιμιανό, τὸ 304.

Ἕνας καλοπροαίρετος, ἀγαπητοί μου, ἀκροατής, θὰ ἀναλογιστεῖ καὶ θὰ πεῖ, τὸ τί κακὸ ἔκανε ὁ ἅγιος Παντελεήμων, γιὰ νὰ βρεῖ μαρτυρικὸν θάνατον; Ἀντὶ νὰ ἀνακηρυχθεῖ ἕνας εὐεργέτης τῆς κοινωνίας, καταδιώκεται σὰν ἐχθρὸς τῆς κοινωνίας; Τὸ ἴδιο παράπονο ἐκφράζεται ὑμνογραφικὰ ἀπὸ τὸν Κύριον, εἶναι παρμένο ἀπὸ μία προφητεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πρὸς τὸν λαό Του· ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦν Χριστόν. «Λαέ μου, τί σοῦ ἔκανα καὶ μὲ σταυρώνεις; Στοὺς τυφλούς σου ἔδωκα τὸ φῶς καὶ στοὺς λεπρούς σου τὸν καθαρισμό. Λαέ μου, τί σοῦ ἔκανα καὶ μὲ σταυρώνεις;».

Βλέπει λοιπὸν κανένας ὅτι ὑπάρχει ἕνας παραλογισμός, ἕνα ἀναποδογύρισμα, θὰ λέγαμε, τῶν ἀξιῶν. Ὁ ἄνθρωπος στρέφεται ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐναντίον τῶν δικαίων τοῦ Θεοῦ. Γιατί; Γιατί μέσα του κατέχεται ἀπὸ ἕνα δαιμονικὸ στοιχεῖο. Καὶ τότε -αὐτὸ θέλω νὰ προσέξετε- τότε ἀναλαμβάνει τὴν ἐκδίκησιν, οὕτως εἰπεῖν, τῆς ὑποθέσεως καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, τῶν δικαίων, τί λέτε; Αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ κτίσις· ἡ ὁποία, ὅταν δεῖ -μά, θὰ μοῦ πεῖτε, εἶναι ἄλογος ἡ κτίσις- ἡ ὁποία ὅταν δεῖ νὰ ὑπάρχει αὐτὸς ὁ παραλογισμός, νὰ ἐπαινεῖται τὸ κακὸ καὶ νὰ καταδιώκεται τὸ ἀγαθό, ἀγανακτεῖ καὶ ἀναστρέφεται ἐναντίον τῶν ἀδικούντων. Ἔχομε πολλὰ τέτοια παραδείγματα.

Ἄν θέλετε, ἀπ᾿ τὸ ἁγιολόγιο, μιὰ ποὺ ἀναφερόμεθα εἰς τὸν ἅγιον Παντελεήμονα, ὅταν ὁ πατέρας τῆς ἁγίας Βαρβάρας, συνέλαβε τὴν κόρη του, ποὺ ἔτρεχε στὸ βουνὸ γιὰ νὰ γλυτώσει, ἐπειδὴ ἦτο χριστιανή, ἐκεῖνος εἰδωλολάτρης, καὶ τὴν ἔσφαξε μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια, τὴν ἴδια στιγμή, μόλις ἐπετέλεσε τὸ φοβερὸ αὐτὸ ἔγκλημα τῆς παιδοκτονίας, ἔπεσε ἕνας κεραυνὸς καὶ τὸν ἐσκότωσε ἐπὶ τόπου. Νὰ πῶς ἐκδικεῖται ἡ κτίσις.  Γι᾿ αὐτὸ ἀκόμα, στὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐσταυρώθῃ ὁ δίκαιος, βλέποντάς τον σὰν ἄνθρωπο, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐσταυρώθῃ, σ᾿ αὐτὸ τὸ πελώριο ἔγκλημα ποὺ ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι, τότε ἡ κτίσις διαμαρτύρεται μπροστὰ σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀναισθήτους ἀνθρώπους. Ὁ ἥλιος κρύβεται. Πέφτει βαριὰ συννεφιὰ σὰν σκότος. Καὶ σὲ λίγο γίνεται μεγάλος σεισμός. Ἦταν ἡ διαμαρτυρία τῆς κτίσεως, ἡ ὁποία εἶχε ἀγανακτήσει γιὰ ἐκεῖνο τὸ κακὸ ποὺ ἔκαναν, ἐπαναλαμβάνω, οἱ ἀναίσθητοι ἄνθρωποι.

Ἔτσι, ἀγαπητοί, στὰ ἀναγνώσματα τῆς σημερινῆς γραφῆς, ἐχθὲς στὸν Ἑσπερινό, ποὺ ἦταν τὰ δύο ἀπὸ τὴν Σοφία Σολομῶντος, ἀνεφέρετο αὐτὴ ἡ διαμαρτυρία τῆς κτίσεως, ἐναντίον τῶν κακῶν ἀνθρώπων. Ἕνα στίχο σᾶς ἀναφέρω. Λέγει: «Ὅπου ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης, ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως»· Σοφία Σολομῶντος, 5,22. Δηλαδὴ θὰ ἀγανακτήσει τὸ νερὸ τῆς θαλάσσης, μὲ ἐκεῖνο τὸ κακὸ ποὺ γίνεται καὶ τὰ ποτάμια ἀποτόμως θὰ πλημμυρίσουν, γιὰ νὰ τοὺς πνίξουν. Ὕστερα, μὴν ξεχνᾶτε ὅτι στὰ ἔσχατα ποὺ θὰ ἔχει πολύνει, πολύνει ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ ἀνομία καὶ ἡ ἀποστασία, ἡ θάλασσα, μιὰ ποὺ ἀναφέρθηκα στὴν θάλασσα, σᾶς τὸ λέγω συνειρμικά, ἡ θάλασσα θὰ ἔχει τέτοιον σάλον, σάλος θὰ πεῖ νὰ σηκώνει πελώρια κύματα, ὥστε οἱ ἄνθρωποι, λέγει, θὰ γεμίσουν ἀπὸ φόβο, θὰ τρομάξουν. Καὶ ὁ φόβος των θὰ εἶναι τόσος πολύς, ποὺ θὰ φθάνει ἀκόμη καὶ τὰ ὅρια τοῦ θανάτου. «Ἀποψυχώντων», λέει ἡ Ἀποκάλυψις, ποὺ πεθαίνουν ἀπὸ τὸν φόβο τῆς θαλάσσης, τοῦ σάλου τῆς θαλάσσης. Γιατί; Ἡ ἴδια ἡ κτίσις διαμαρτύρεται ἀγανακτῶσα.

Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, βλέπομε αὐτὸ τὸ φοβερό, ὥστε νὰ λέγει ὁ Κύριος, ὅταν ἔμπαινε μέσα στὰ Ἱεροσόλυμα, θριαμβευτικά, τοῦ εἶπαν οἱ κακεντρεχεῖς ἐκεῖνοι ἄρχοντες: «Πὲς νὰ σταματήσουν τὰ παιδιά· νὰ μὴ σὲ ὑμνοῦν, νὰ μὴν σὲ δοξάζουν». Καὶ εἶπε: «Ἄν αὐτοὶ σταματήσουν, οἱ λίθοι κεκράξονται». Τότε θὰ κράξουν οἱ πέτρες. Αὐτό τὸ «οἱ λίθοι κεκράξονται» εἶναι αὐτὸς ὁ ὑπαινιγμὸς ὅτι ἡ κτίσις θὰ ἀρχίσει νὰ διαμαρτύρεται. Προσέξατέ το αὐτό. Ἔχει πάρα πολλὴ σημασία σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ στὴν ἐποχή μας, ὅπως θὰ δεῖτε στὴ συνέχεια.

Γι᾿ αὐτὸ ὁ Θεός, βλέποντας τὸν παραλογισμὸ τῶν ἀνθρώπων, κάποτε γιὰ τὸν λαό Του, τὸν Ἰσραήλ, τὸν παραλογισμὸ ποὺ εἶχαν νὰ στρέφονται ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ἀρχίζει ὁ προφήτης Ἠσαΐας τὸ προφητικό του βιβλίο ἔτσι: «Ἄκουε οὐρανὲ καὶ ἐνωτίζου γῆ (:Ἄκου, οὐρανέ, βάλε καλὰ νὰ ἀκούσεις γῆ) ὅτι Κύριος ἐλάλησεν -καὶ τί εἶπε ὁ Κύριος;- υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δὲ μὲ ἠθέτησαν». «Ἐγώ», λέει, «ἔκανα παιδιὰ καὶ τὰ δόξασα. Αὐτοὶ δὲ δὲν μὲ ἀνεγνώρισαν. Μοῦ γύρισαν τὴν πλάτη τους καὶ μὲ ἠθέτησαν». Παραλογισμός! Καὶ ἐπικαλεῖται ὁ προφήτης τὸν οὐρανὸ καί την γῆ, σ᾿ αὐτὸ τὸ τρομερό, θὰ λέγαμε, κατάντημα τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ πῶς ἀντιδρᾷ ἡ κτίσις; Ἀξίζει νὰ δοῦμε. Τὸ ἱερὸ κείμενο τῆς Σοφίας τοῦ Σολομῶντος ποὺ ἀκούσαμε, διαβάσαμε χθὲς τὸ ἀπόγευμα, ὅπως σᾶς εἶπα. Παίρνω ἕνα κομματάκι μόνο ποὺ ἀναφέρεται στὸ σημεῖο, στὸ θέμα μας αὐτό· πῶς ἡ κτίσις ἀντιδρᾷ. Ἀκοῦστε: «Συνεκπολεμήσει δὲ αὐτῷ ὁ κόσμος - δηλαδὴ μαζὶ μὲ τὸν Θεό, θὰ πολεμήσουν ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως- ἐπὶ τοὺς παράφρονας -Εἴδατε πῶς ἀποκαλεῖ ἐκείνους ποὺ στρέφονται ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐναντίον τῶν δικαίων ἀνθρώπων; Παράφρονας, τρελούς. Γιατί ἂν εἶχαν μυαλό, ἔτσι δὲν θὰ ἐκινοῦντο- . Πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου τῶν νεφῶν ἐπὶ σκοπὸν ἀλοῦνται, καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι». Δηλαδὴ ἔτσι κεραυνοὶ θὰ στραφοῦν ἐναντίον των, μὲ πολλὴν ἐπιτυχία, καὶ σὰν ἀπὸ καλὰ τανισμένο τόξο, θὰ βροῦν τὸν στόχο του, ποὺ εἶναι οἱ ἀσεβεῖς. Καὶ σὰν πέτρες ποὺ ἐκσφεντονίζονται ἀπὸ καλοζυγισμένη σφενδόνη,  θὰ ἐξαπολυθεῖ πλησμονὴ χαλάζης ἐναντίον των. Στὴ συνέχεια: «Ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης (:θὰ ἀγανακτήσει ἐναντίον των τὸ νερὸ τῆς θαλάσσης) ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως (:τὰ ποτάμια θὰ πλημμυρίσουν ἀπότομα καὶ θὰ τοὺς πνίξουν) ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς (:θὰ ἀντισταθεῖ ὁ δυνατὸς ἄνεμος καὶ σὰν λαίλαπα, σὰν καταιγίδα ποὺ τὰ σηκώνει ὅλα, θὰ τοὺς λιανίσει)».

Βλέπομε λοιπὸν ἐδῶ ὅτι ἡ κτίσις γίνεται ὄργανον τοῦ Θεοῦ, εἴτε προστασίας τοῦ ἀνθρώπου, εἴτε τιμωρίας του. Προσέξτε. Εἴτε προστασίας, εἴτε τιμωρίας. Μία τυπικὴ περίπτωση καὶ προστασίας καὶ τιμωρίας ταυτοχρόνως, εἶναι ὅταν οἱ Ἑβραῖοι πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα. Οἱ Ἑβραῖοι πέρασαν ἀβρόχοις ποσίν, χωρὶς νὰ βραχοῦν κἂν τὰ πόδια τους. Καὶ σώθηκαν. Ἄνοιξε ἡ θάλασσα. Ὅταν μπῆκαν οἱ Αἰγύπτιοι, ἔκλεισε ἡ θάλασσα. Καὶ πνίγηκαν μέχρις ἑνός. Τὸ ἴδιο φαινόμενο, τὸ φαινόμενο τοῦ διαχωρισμοῦ τῶν ὑδάτων τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, αὐτὸ τὸ φυσικὸ φαινόμενο ἢ καλύτερα, τὰ φυσικὰ στοιχεῖα σὲ ἕνα ὑπερφυσικὸ φαινόμενο, οἱ μὲν προστατεύονται, οἱ δὲ τιμωροῦνται. Μὲ τὸ ἴδιο φαινόμενο.

Ἔτσι, ἀκόμα, οἱ δέκα πληγὲς στὴν Αἴγυπτο, δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ξεσήκωμα τῆς κτίσεως ἐναντίον τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Φαραώ. Μάλιστα τοῦ ἔλεγαν οἱ δικοί του: «Μά, θέλεις νὰ φθάσεις νὰ καταστραφεῖ ἡ πατρίδα μας, ἡ χώρα μας, γιὰ νὰ τοὺς ἀφήσεις νὰ φύγουν τοὺς Ἑβραίους, νὰ λατρεύσουν τὸν Θεό τους στὴν ἔρημον; Ἐκεῖ τὸ πηγαίνεις;». Λέγεται, καὶ ἡ ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη τὸ βρῆκε αὐτό, δὲν θὰ σᾶς πῶ πιὸ πολλὰ γιὰ νὰ μὴν ἀργήσω, ὅτι σὲ ἐκείνους ποὺ κατεδίωξαν τοὺς Ἑβραίους καὶ πνίγηκαν μέσα στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ἀνάμεσά τους ἦταν καὶ ὁ Φαραώ· καὶ ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς πνίγηκε. Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτό.

Ὅταν πολεμοῦσε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυὴ τοὺς Ἀμορραίους, τότε... ἀκοῦστε τί λέγει ἐδῶ τὸ βιβλίο «Ἰησοῦς τοῦ Ναυὴ» στὸ 10ο κεφάλαιο: «Καὶ Κύριος ἐπέρριψεν αὐτοῖς λίθους χαλάζης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἕως Ἀζηκά, καὶ ἐγένοντο πλείους οἱ ἀποθανόντες διὰ τοὺς λίθους τῆς χαλάζης ἢ οὖς, οὕς ἀπέκτειναν οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ μαχαίρᾳ ἐν τῷ πολέμῳ». Πῆγαν οἱ Ἀμορραῖοι νὰ πολεμήσουν τοὺς Ἰσραηλίτας. Τότε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυὴ ἐπετέθῃ ἐναντίον των. Καὶ τότε φεύγοντας αὐτοί, ἔπεσε χαλάζι, σὰν πέτρες. Καὶ ἄρχισε νὰ χτυπάει τοὺς Ἀμορραίους, σὲ βαθμὸ ποὺ πιὸ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ σκοτώθηκαν, λέει τὸ ἱερὸ κείμενον, ἀπὸ τὸ χαλάζι, παρὰ ἀπὸ τὸ μαχαίρι, τὸ σπαθὶ τῶν Ἑβραίων. Αὐτὸ θὰ πεῖ ὅτι ὁ Θεὸς συνεκπολεμεῖ, πολεμᾷ μαζὶ μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς κτίσεως ἐναντίον τῶν κακῶν.

Εἶναι δὲ ἀξιοπαρατήρητο ὅτι ὅταν οἱ δύο προφῆται τῆς Ἀποκαλύψεως, ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Ἐνώχ, θὰ λέγουν: «Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀντίχριστος» στὴν πλατεῖα της Ἱερουσαλήμ, καὶ θὰ κηρύσσουν μετάνοια καὶ δείχνοντες τὸν Ἀντίχριστον, τότε θὰ τοὺς πιάσουν. Ὁ Ἀντίχριστος θὰ δώσει ἐντολὴ νὰ τοὺς συλλάβουν καὶ νὰ τοὺς κρεμάσουν. Καὶ ὅταν τοὺς κρεμάσουν καὶ τοὺς ἀφήσουν παραδειγματικὰ 3 ½ μέρες κρεμασμένους, τότε, λέει: «Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ -τὴν τρίτη ἡμέρα-  ἐγενέτο σεισμὸς μέγας καὶ τὸ δέκατον τῆς πόλεως ἔπεσε· καὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῷ σεισμῷ ὀνόματα ἀνθρώπων χιλιάδες ἑπτά». Τὸ ἕνα δέκατο τῆς πόλεως γκρέμισε καὶ 7000 σκοτώθηκαν. Γιατί ἔγινε ὁ σεισμός; Ἠγανάκτησε ἡ κτίσις διὰ τὸν ἄδικον θάνατον τῶν δύο προφητῶν.

Ἀκόμη, τὸ ἀντίθετο τώρα, ὅταν θὰ καταφύγει ἡ Ἐκκλησία εἰς τὴν ἔρημον καὶ ὁ διάβολος, ὁ ὄφις ὁ ἀρχαῖος, θὰ τὴν καταδιώξει τὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ τὴν πνίξει, λέγει μία ... εἰκόνα φοβερή, ἔβγαλε νερὸ ἀπ᾿ τὸ στόμα του -προσέξτε, αὐτὰ εἶναι εἰκόνα, τί σημαίνουν τὸ καθένα, ἔχει πολλὴ σημασία- καὶ ἐπειδὴ δὲν τὴν ἔφθανε, ἔριξε τὸ νερό, ὅπως τὸν κυνηγοῦμε ἕναν ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν φθάνομε, παίρνομε πέτρα καὶ τὸν χτυποῦμε, νὰ τὸν φθάσει ἡ πέτρα μας, ἔβγαλε νερὸ ἀπὸ μέσα του, γιὰ νὰ τὴν καταστήσει, λέει, ποταμοφόρητον, νὰ τὴν πνίξει τὴν Ἐκκλησία. Καὶ ἀκοῦστε τί ἔγινε. «Καὶ ἔβαλεν ὁ ὄφις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ὀπίσω τῆς γυναικὸς ὕδωρ ὡς ποταμόν, ἳνα αὐτὴν ποταμοφόρητον ποιήσῃ -καὶ κοιτᾶξτε- καὶ ἐβοήθησεν ἡ γῆ τῇ γυναικί -ἐβοήθησε τὴν γυναῖκα, τὴν Ἐκκλησία. Ποιός; Ἡ γῆ. Ἡ γῆ ἐβοήθησεν- καὶ ἤνοιξε ἡ γῆ τὸ στόμα αὐτῆς (:ἄνοιξε -λέει- τὸ στόμα της) καὶ κατέπιεν τὸν ποταμὸν ὅν ἔβαλεν ὁ δράκων ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ». Σκεφθεῖτε γιὰ μιὰ στιγμὴ νὰ ἀνοίγει ἕνα ὄρυγμα καὶ ὅλο τὸ νερὸ νὰ πέφτει μέσα στὸ ὄρυγμα καὶ νὰ γλυτώνουν ἐκεῖνοι ποὺ κυνηγιῶνται ἀπέναντι ἀπὸ τὸ ὄρυγμα. Τὸ ἀντιλαμβάνεσθε;

Βλέπετε λοιπὸν ἡ κτίσις, ἀπὸ τὴ μιὰ προστατεύει τοὺς εὐσεβεῖς, ἀπὸ τὴν ἄλλη τιμωρεῖ τοὺς ἀσεβεῖς. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἂν ρωτήσετε τί σημαίνουν, θὰ σᾶς ἔλεγα τὸ ἑξῆς. Ὁ Θεὸς ἔκανε τὴν κτίσιν, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν ἄνθρωπον. Καὶ ὁ ἄνθρωπος, μαζὶ μὲ τὴν κτίσιν, νὰ λατρεύσουν τὸν Θεό. Ἔτσι, ἡ κτίσις γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν Θεό. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος στραφεῖ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, τότε ἡ κτίσις στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου. Ἀκούσατε; Στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἔτσι ἐπιτελεῖται αὐτὸ τὸ κακό. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος δὲν πρέπει νὰ ἁμαρτάνει. Θὰ λέγαμε ὅμως γιὰ τὴν ἐποχή μας, ὅτι ἡ ἀποστασία μας εἶναι ἔκτυπη, εἶναι φοβερή. Εἶναι ἴσως ἡ πιὸ ἔκτυπη περίπτωση ἀποστασίας καὶ ἀμαρτωλότητος στὴν ἐποχή μας, ποὺ βλέπομε τώρα τὴν κτίση νὰ στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου. Ὅλα τὰ σύγχρονα οἰκολογικὰ φαινόμενα εἶναι ἕνας δείκτης. Ἡ φύσις καταστρέφεται διαρκῶς. Καὶ καταστρεφόμενη, στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ἀκούσατε; Στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου.

Τὸ ἐκπληκτικὸν ὅμως εἶναι, αὐτὸ θέλω νὰ προσέξετε, ὅταν διαβάζομε τὴν Ἁγία Γραφή, ὅτι «ὁ Θεὸς ἐσκλήρυνε», λέει, «τὴν καρδίαν τοῦ Φαραὼ»... Λέγει στὸν Μωυσῆ: «Ἐσὺ θὰ πᾶς. Θὰ τοῦ πεῖς αὐτά. Ἀλλὰ ἐγὼ θὰ σκληρύνω τὴν καρδίαν τοῦ Φαραὼ καὶ δὲν θὰ σοῦ δώσει ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ζητᾷς». Αὐτό, ἐπὶ δέκα φορές. Κάνει μεγίστη ἐντύπωση, περίεργο, ὁ Θεὸς νὰ στέλνει τὸν Μωυσῆ, τὸν θεράποντά του. Νὰ ζητάει τί; Τὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους. Νὰ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Φαραώ. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ νὰ πηγαίνει ὁ Θεὸς νὰ σκληραίνει τὴν καρδιὰ τοῦ Φαραώ. Δὲν εἶναι περίεργο; Δὲν εἶναι ἀντιφατικό; Δὲν εἶναι παράξενο; Εἶναι ἔκφρασις, ἀγαπητοί μου, τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Δὲν ἤρχετο ὁ Θεὸς νὰ σκληρύνει τὴν καρδιὰ τοῦ Φαραώ· διότι τότε πῶς θὰ τὸν τιμωροῦσε; Δὲν θὰ ἦτο ἄδικος ὁ Θεός; Τί σημαίνει; Ὅτι ὁ Φαραὼ εἶχε ἐλευθέραν βούλησιν. Ἡ προαίρεσή του ἦτο κακή. Καὶ ἐνῶ ἔδειχνε ὅτι μετανοεῖ, ἐπανήρχετο στὴν κακή του προαίρεση. Καὶ ὅταν λέγει: «Ὁ Θεὸς σκληραίνει» θὰ πεῖ: ἐπιτρέπει ὁ Θεός, παραχωρεῖ ὁ Θεὸς νὰ σκληρύνει καὶ νὰ μείνει σκληρὴ ἡ καρδιὰ τοῦ Φαραώ. Αὐτὸ θὰ πεῖ «σκληραίνει ὁ Θεός».

Αὐτὸ ξέρετε τί σημαίνει γιὰ τὴν ἐποχή μας; Ὅ,τι, ὅ,τι πληγὲς ἔχομε, διαβάστε τὴν Ἀποκάλυψη, θὰ δεῖτε φοβερὲς πληγές, αὐτές, ὄχι θὰ ἔλθουν, ἔχουν ἔλθει. Ζοῦμε ἤδη πληγές. Φοβερὲς πληγές. Ἡ μεγαλύτερη, νομίζω, εἶναι ἡ ραδιενέργεια· ποὺ πεθαίνομε ἀπὸ αὐτήν. Θὰ πεθάνουν στὴν Ἑλλάδα, στὰ δέκα χρόνια αὐτὰ ποὺ ἔρχονται, πολλὲς χιλιάδες κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Δὲν ἔχομε καθαρὸν ἀέρα. Μᾶς καίει ὁ ἥλιος. Δὲν ἔχομε νερό. Ὅλα αὐτὰ εἶναι πληγές. Προσέξτε ὅμως. Δὲν τίς δίνει ὁ Θεός. Γι᾿ αὐτό σᾶς εἶπα τὸ προηγούμενο παράδειγμα. Ἐμεῖς μὲ τὰ χεράκια μας καὶ τὸν πολιτισμό μας καὶ τὴν τεχνική μας, καταστρέφομε τὴν φύσιν. Ἐμεῖς, ἐμεῖς. Συνεπῶς... ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἐμποδίζει. Μᾶς ἀφήνει καὶ καταστρέφομε τὴν κτίσιν, ἡ ὁποία στρέφεται σὰν τιμωρὸς ἐναντίον μας. Καταλαβαίνετε λοιπὸν ὅτι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι φτιάχνομε τίς πληγὲς ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὅτι αὐτὸ τὸ σπίτι μας, την γῆ, ἐμεῖς μὲ τὰ χέρια μας, τὸ καταστρέφομε; Καὶ ἂν μὲν καταστρέψεις τὸ σπίτι ποὺ ἔφτιαξες, μπορεῖς νὰ πᾶς πιὸ πέρα. Ὅταν καταστρέψεις την γῆ, ποῦ θὰ πᾶ; Ποῦ θὰ φύγεις;

Ἀγαπητοί, ὁ ἅγιος Παντελεήμων, ἦταν ἕνας ἀνθός, ἕνα λουλούδι μέσα στὴν κοινωνία ποὺ ζοῦσε. Ἀλλὰ ἡ κοινωνία τὸν ἀπέρριψε. Καὶ νά, τὸν θανάτωσε. Μὲ φοβερὸ μαρτύριο. Τὸ καλὸ ἔτσι, δὲν γίνεται ἀνεκτὸ πολλὲς φορὲς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὸ δίκαιο τὸ ἴδιο. Δὲν γίνεται δεκτὸ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Μιὰ τέτοια κοινωνία, σὲ μιὰ τέτοια φοβερὴ ἐποχή, παρουσιάζει τέτοια φαινόμενα, γιατί ἔφυγε ἡ ἐποχή, οἱ ἄνθρωποι, θεληματικὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ ὅταν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἀποστασία, τότε ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει κατὰ παραχώρηση, νὰ πέφτει ὁ ἄνθρωπος στὰ χέρια τοῦ ἑαυτοῦ του. Μὲ τὰ χέρια μας δὲν κάναμε τίς πληγές; Νὰ πέφτει ὁ ἄνθρωπος στὰ χέρια τοῦ ἑαυτοῦ του. Κυριότατος αἴτιος εἶναι αὐτὸς ὁ ἀποστατημένος ἄνθρωπος.

Καὶ μάλιστα ἐδῶ φθάνει ὁ ἄνθρωπος στὸ σημεῖο νὰ μὴν γίνεται δεκτὴ ἡ μετάνοιά του. Ἔχομε πολλὰ σημεῖα, δὲν ἔχω καιρὸ νά σᾱς τὸ δείξω, καὶ μάλιστα μία σύγχρονη περίπτωσις, ποὺ εἶναι τώρα 6-7 χρόνια... «Ὄχι, μὴν μὲ παρακαλᾷς, -εἶπε ὁ Θεὸς σὲ κάποιον ἀσκητή- μὴν μὲ παρακαλᾷς. Θὰ τοὺς τιμωρήσω!». Ξέρετε ποιούς;  Τοὺς Ἕλληνας! Τί μένει; Νὰ μετανοήσομε. Δὲν εἶναι ἀρκετὸ νὰ εὐχηθεῖ ἕνας, ὅσο ἅγιος καὶ νὰ εἶναι. Πρέπει νὰ μετανοήσομε. Γιὰ νὰ μὴν πῶ κάποτε καὶ κάποια μετάνοιά μας, ὅταν εἶναι φαραωνικὴ μετάνοια, δὲν γίνεται δεκτή. Νὰ ἀλλάξομε στάση ἀπέναντι εἰς τὸν Κύριο τῆς δόξης. Βλέπετε πόσες καταστροφές, ἔχομε σήμερα. Ποῦ θὰ πᾶμε; Πρέπει νὰ διψάσομε; Πρέπει νὰ πεινάσομε; Ἢ πρέπει νὰ πεθάνομε ὄχι ἀπὸ καθαρὸν ἀέρα; Πρέπει δηλαδὴ ἐκεῖ νὰ φθάσομε, γιὰ νὰ καταλάβομε ὅτι πρέπει νὰ μετανοήσομε; Ἐμεῖς διασκεδάζομε. Ἐμεῖς μένομε στὶς ἡδονές μας καὶ εἰς τίς ἁμαρτίες μας. Δὲν καταλαβαίνομε ὅτι κάποτε πρέπει νὰ ζήσομε μὲ μία λιτότητα; Δὲν σηκώνει ἄλλο. Ὅτι ὁ εὐδαιμονισμὸς εἶναι ὁ χειρότερος διώκτης καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς κοινωνίας καί τῆς καθ᾿ ὅλου φύσεως; Δὲν τὸ ἀντιλαμβανόμεθα αὐτό; Γι᾿ αὐτὸ λέγει ἡ Σοφία Σολομῶντος: «Ἐρημώνει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία». Τί θὰ ἐρημώσει ὅλην τὴν γῆν; Ἡ ἀνομία. Ἡ ἀνομία θὰ ἐρημώσει τὴ γῆν. Δὲν φταίει ὁ Θεός.

Συνεπῶς; Ἄς ἐπιστρέψομε εἰς τὸν Κύριον τῶν ἁγίων. Καὶ νὰ παρακαλέσομε καὶ τὸν ἅγιο Παντελεήμονα τὸν μεγαλομάρτυρα, αὐτὸ τὸ θῦμα τῆς τότε ἐποχῆς του. Τῆς τότε κακεντρεχοῦς ἐποχῆς του.

?η ομιλία στην κατηγορία
« Μνήμη Αγίων ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ηλεκτρονική επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.