«Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τήν ψυχή μου ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου».

†. «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου· ἐμὲ ὑπομενοῦσι δίκαιοι, ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι». Ο ιερός Ψαλμωδός, αγαπητοί μου, ευρίσκεται κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Ο Δαβίδ, ο «χριστός Κυρίου», διώκεται από τον εκπεσόντα «χριστόν Κυρίου». Τον Σαούλ. Εκείνος ο οποίος δεν εστάθη σωστός εις την αποστολήν του και εις το θέλημα του Θεού και εκπίπτει. Και αντ’ αυτού χρίεται βασιλεύς ο Δαβίδ. Αλλά ο Σαούλ, ζηλοτυπών τον Δαβίδ, διώκει αυτόν. Και ο Δαβίδ καταφεύγει στα βουνά με τους συντρόφους του. Κάποια φορά κατέφυγε σε ένα σπήλαιο, δυο φορές συνέβη αυτό, κατέβηκε σε ένα σπήλαιον και εκεί εκρύβη εις το βάθος του σπηλαίου.

      Ο Σαούλ ήτο απέξω από το σπήλαιον, μόνος του, ο στρατός ο πολύς δεν ήτο κοντά του, και επήγε εκεί λίγο να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί, αγνοώντας ότι ο Δαβίδ βρίσκεται εις το βάθος του σπηλαίου. Ξάπλωσε και κοιμήθηκε. Του λέγουν οι συντρόφοι του Δαβίδ: «Είδες; Ο Θεός τον εχθρό σου τον έβαλε στα χέρια σου. Με μία κονταριά, τον εφόνευσες και ησύχασες». «Όχι», λέγει, «αδελφοί μου! Όχι! Είναι ‘’χριστός Κυρίου’’! -δηλαδή χρισμένος από τον Θεόν- Είναι βασιλεύς χρισμένος από τον Θεό! Δεν επιτρέπεται να βάλω χέρι επάνω εις τον Σαούλ, άλλο αν εκείνος με καταδιώκει, ως εκπεσών πλέον, να φονεύσει εμένα. Και προσέξτε– λέγει εις τους συντρόφους του- δεν θα βάλει κανείς χέρι πάνω εις τον Σαούλ».

     Με πολύ σιγαλά βήματα, επλησίασε τον Σαούλ, του έκοψε ένα κομμάτι ύφασμα από το ιμάτιό του και ξαναπήγε στο βάθος του σπηλαίου. Ο Σαούλ ανύποπτος, σηκώθηκε και βγήκε από το σπήλαιο και κατηφόρισε για να πάει στο στράτευμά του. Τότε ο Δαβίδ βγήκε έξω από τη σπηλιά, ανέβηκε σε ένα ψηλό μέρος και του φωνάζει: «Σαούλ, βασιλεύ, γιατί με διώκεις; Τι σου έκανα εγώ; Ο Θεός σε έριξε στα χέρια μου. Μπορούσα να σε φονεύσω. Αλλά δεν το έκανα αυτό. Εσύ γιατί κυνηγάς να φονεύσεις εμένα; Αν θέλεις να σου αποδείξω ότι πραγματικά ο Θεός σε έριξε στα χέρια μου, ρίξε μια ματιά στο ιμάτιό σου να δεις ότι σου λείπει ένα κομμάτι από εκεί. Το κρατώ στα χέρια μου. Να ‘το, Σαούλ. Να ‘το!».

    Αγαπητοί μου, υπέροχο παράδειγμα συγχωρητικότητος… Υπέροχο! Μοναδικό, θα λέγαμε, σε μέγεθος και ποιότητα, μέσα –Μοναδικό; Άραγε;- εις την Παλαιά Διαθήκη. Είναι με διάσταση, θα λέγαμε, είναι μέσα στον χώρο της Παλαιάς Διαθήκης, γι’αυτό έχει την πάρα πολύ μεγάλη του αξία αυτό. Όμως, ο ψαλμός ο 141, που τον τελευταίο στίχο σας διάβασα, δεν ξέρομε αν ο Δαβίδ τον είπε σε εκείνο το σπήλαιο ή στο άλλο σπήλαιο, διότι δύο φορές, σας είπα, εβρέθηκε ο Σαούλ σε κίνδυνο και κατέφυγε σε σπήλαιο. Ίσως να ήτο η άλλη περίπτωσις. Ίσως. Πάντως, ο Δαβίδ, βλέποντας ότι είχε κυκλωθεί από τον στρατόν του Σαούλ, αισθάνεται πολύ δύσκολα και τότε στέλνει προσευχή προς τον Θεόν, αυτή που λέγει ο 141 ψαλμός, και που επιγράφεται «Συνέσεως τῷ Δαυΐδ, ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῷ σπηλαίῳ · προσευχή».

      Μέσα στη θλίψη του και μέσα εις την παγίδα που είχε περιέλθει, στο σπήλαιο, λέγει προς τον Θεόν: «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου». «Βγάλε με, Σε παρακαλώ, βγάλε την ψυχή μου, την ζωή μου, την ύπαρξή μου, απ’ αυτήν την φυλακήν, αυτόν τον εγκλεισμόν που είναι εδώ το σπήλαιο τούτο και όταν θα με σώσεις, τότε θα υμνήσω και θα δοξάσω το όνομά Σου». «Ἐμὲ ὑπομενοῦσι δίκαιοι, ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι». «Για μένα περιμένουν οι δίκαιοι, οι καλοί μου σύντροφοι, και στέκομαι γι’ αυτούς υπόδειγμα ότι Εσύ θα με σώσεις, και τούτο έως ότου μου δώσεις, εκείνο το οποίον εγώ τώρα Σου ζητώ».

     Αλλά, όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, βρίσκουν, αγαπητοί μου, μέσα εις το Ψαλτήρι θησαυρόν. Δεν εξαντλείται το Ψαλτήρι στην ιστορική του διάσταση. Έχει βάθος το Ψαλτήρι… Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει ότι είναι αληθινός λειμών το Ψαλτήρι… Τι θέλεις να βρεις εκεί; Θα το βρεις. Την προφητεία; Την ιστορία; Την παραμυθία; Την διδαχήν; Τι θέλεις να βρεις; Όλα εκεί θα τα βρεις. Και λέγει ότι το Ψαλτήρι είναι επιτομή ολοκλήρου της Παλαιάς Διαθήκης. Γι’ αυτόν τον λόγο, αν όχι και της σκηνής, διότι έχει το προφητικό στοιχείο,  γι’ αυτόν τον λόγο είναι το μοναδικό βιβλίο σε εκτεταμένη χρήση μέσα από την Παλαιά Διαθήκη, το μοναδικό βιβλίο που βρίσκεται μέσα εις την λατρεία την χριστιανικήν. Δεν υπάρχει ακολουθία –και η πιο μικρή, του Αγιασμού- που να μην περιέχει μέσα –ή το Απόδειπνο- που να μην περιέχει μέσα τουλάχιστον έναν ψαλμόν. Το απόδειπνο που λέμε το βράδυ περιέχει μέσα τρεις ψαλμούς.

     Γι’ αυτό λοιπόν, ελάτε, αγαπητοί μου, να βαθύνομε λίγο στον στίχο εδώ του Δαβίδ, έχει πραγματικά πολύ πλούτον. Θα δεχθώ ότι η ψυχή δεν είναι η ζωή, αλλά είναι η ψυχή. Ό,τι δηλαδή λέει η λέξις: «ψυχή». Εξάλλου, η λέξις «ψυχή» άλλοτε μεν έχει την έννοια της ζωής, άλλοτε έχει την έννοια του πνεύματος, της ψυχής. «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου». «Βγάλε από την φυλακή την ψυχή μου για να μπορώ να δοξολογήσω το όνομά σου».

      Ποια είναι αυτή η «φυλακή» που ζητά ο ψαλμωδός να εξαχθεί η ψυχή του; Μήπως είναι το σώμα του; Δηλαδή θα ήθελε να ελευθερωθεί δια του θανάτου ή ακόμα με ένα κουράγιο, δια της αυτοκτονίας, να απαλλαγεί από το σώμα του, όπως έκαναν κάποιοι φιλόσοφοι, που θεωρούσαν – όπως ο Πλάτων, επί παραδείγματι- που θεωρούσαν ότι το σώμα είναι φυλακή της ψυχής και δεσμεύει την ψυχήν και ζητά η ψυχή την απελευθέρωσή της; Ή όπως διδάσκουν ανοήτως εκείνοι που πρεσβεύουν την μετεμψύχωση, την μετενσάρκωση, ότι είναι μια καταδίκη της ψυχής να επανέρχεται σε σώματα είτε ανθρώπων είτε ζώων, έως ότου εξιλεωθεί από τις αμαρτίες της και έτσι απαλλαγεί πλέον από τα δεσμά, την φυλακήν του σώματος και έρθει εις ανώτερες σφαίρες σαν πνεύμα καθαρόν; Αυτό είναι άραγε η «φυλακή»; Δηλαδή ο ψαλμωδός εννοεί εδώ τα δεσμά του σώματος;

     Όλα αυτά, όπως θα έλεγαν οι Πατέρες είναι «ελληνικές διδασκαλίες», με το «ελληνικές» εννοώντας ειδωλολατρικές διδασκαλίες. Όχι αγαπητοί μου. Το σώμα δεν είναι δεσμά της φυλακής. Το σώμα είναι συμφυές με την ψυχή, έγινε μαζί με την ψυχή, ταυτοχρόνως. Δεν ήρθε η ψυχή να κατοικήσει, αφού προϋπήρχε, σε κάποιο σώμα, που εκεί θα δεχόταν την φυλακή της για να εξαγνιστεί. Η ψυχή εδημιουργήθη και δημιουργείται ταυτόχρονα με το σώμα. Το ίδιο πράγμα συνέβη εις τον Αδάμ, όταν ο Θεός τον εδημιούργησε. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και στον κάθε άνθρωπο που γεννιέται. Άμα συλλήψει, με την σύλληψη, έχομε ψυχή και σώμα ταυτοχρόνως, την ιδίαν στιγμήν. Ούτε η ψυχή προηγείται, για να έρθει να εγκλωβιστεί μέσα εις το συλλαμβανόμενον σώμα, ούτε το σώμα προηγείται της ψυχής, για να υποστηριχθεί η θεωρία της εξελίξεως, ότι ο άνθρωπος ξεκινάει από την αφετηρία του ζώου, για να έρθει κάποια στιγμή να εξελιχθεί το μυαλό για να γίνει άνθρωπος, που αυτά έχουνε άμεση πρακτική σημασία, όταν λέμε και υποστηρίζομε ότι κάνοντας μίαν έκτρωσιν, τουλάχιστον έως τριών μηνών, δεν έχομε άνθρωπον, έχομε κάτι άλλον, τι;;; Ένα ζώον. Ένα ζώον, το οποίο στερείται ψυχής, διότι μετά ταύτα η ψυχή θα τοποθετηθεί…

    Βλέπετε συνέπειες, άμεσα πρακτικές, αυτών των τοποθετήσεων; Από τι λοιπόν ζητάει ο Ψαλμωδός να απαλλαγεί η ψυχή του; Από το σώμα του; Α, όχι! Όχι! Το σώμα δεν είναι φυλακή. Το σώμα, σας είπα, είναι συμφυές με την ψυχήν. Δηλαδή μαζί υπήρξαν. Και όταν χωριστούν με τον θάνατο, η ψυχή αισθάνεται πολύ άσχημα επειδή εχωρίσθη από το σώμα της. Γι’αυτό έχει οδύνη. Γι’αυτό ο ιερός υμνογράφος, ο Δαμασκηνός,  ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στέκεται μπροστά στο φαινόμενο του θανάτου και οδύρεται και λέγει ότι η ψυχή έχει πόνο, ότι οδυνάται η ψυχή που χωρίζεται από το σώμα. Είναι η πιο τραγική στιγμή της ζωής του ανθρώπου. Ο θάνατος. Αυτός ο χωρισμός της ψυχής με τον θάνατο. Αλλά ενικήθη αυτή η ανθρωπίνη τραγικότης. Τραγικότης. «Τραγικότης» θα πει να βλέπω τι θα μου συμβεί, να συνειδητοποιώ τι θα μου συμβεί, αλλά να μη δύναμαι να το αποφύγω. Αυτή είναι η όλη διάστασις της τραγικότητος, που οι αρχαίοι Έλληνες την τραγικότητα αυτή, ωραιότατα την έπλασαν και την παρουσίασαν στα θεατρικά τους έργα. Αυτή η τραγικότητα δεν υπάρχει στον Χριστιανισμόν· γιατί νικήθηκε ο θάνατος, με την Ανάσταση του Χριστού. Έτσι η ψυχή επιποθεί το σώμα.

      Λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Δεν επιθυμώ να εκδυθώ το σώμα, αλλά επιθυμώ να ενδυθώ την αφθαρσίαν και την αθανασίαν· γι’ αυτόν τον λόγο θα μου δώσει ξανά ο Χριστός, όταν θα ξανάρθει, το σώμα μου, που το έχασα με τον θάνατο. Και έτσι δεν είναι δυνατόν, με την ανάσταση των νεκρών, να πάρω πίσω την παλιά μου φυλακή. Αν υποτεθεί ότι είναι φυλακή το σώμα, τότε δεν έχω λύτρωση, αν το σώμα είναι φυλακή. Αλλά επειδή ακριβώς δεν είναι φυλακή, γι’ αυτόν τον λόγο είναι λύτρωσις, πραγματική λύτρωσις η ανάστασις των σωμάτων».

      Μήπως η ψυχή που ζητά να φύγει από την φυλακή της, μήπως είναι αυτή η ίδια η κτίσις; Γιατί κι αυτό ετέθη. Η καντιανή φιλοσοφία έτσι το έθεσε. Ο άνθρωπος είναι δέσμιος του χώρου και του χρόνου. Είναι μέσα σ’ αυτά τα καλούπια τα χωροχρονικά. Και πράγματι, εγώ θα ήθελα να φύγω αυτή την στιγμή, κάπου να πάω, έξω από την θέση που βρίσκομαι. Πώς μπορώ να πάω; Όταν σκέφτομαι ότι δεν έχω τον τρόπο να πάω. Να βρεθώ σε ένα σημείο του σύμπαντος. Πώς θα πάω; Έχω μια δυσκολία. Ή, ή… να βρεθώ, χμ, έξω από το σύμπαν… Ανόητα πράγματα… Αυτή η ίδια η κατασκευή μου είναι χωροχρονική. Εγώ ο ίδιος έγινα εν χρόνω και καταλαμβάνω χώρο. Πώς είναι δυνατό να βγω έξω από τον χώρο και τον χρόνο; Έξω από την Δημιουργία; Ότι αυτή  μου αποτελεί δεσμά, φυλακή και δεν δύναμαι να ελευθερωθώ απ’ αυτήν ταύτην την Δημιουργίαν; Είναι δυνατόν ποτέ; Είναι μωρία. Είναι αληθινή μωρία. Είναι αδιανόητο πράγμα. Είναι αντιφατικό. Δεν είναι δυνατόν.

    Τότε; Ούτε ακόμα, θα λέγαμε, η κτίσις αποτελεί δεσμά και φυλακή της ανθρωπίνης υπάρξεως. Απλούστατα, διότι αυτή η ίδια η κτίσις σαν δημιούργημα του Θεού με περιβάλλει, είμαι, θα λέγαμε, ένα κομμάτι αυτής της κτίσεως, ένα κομμάτι, διότι ο Θεός χώμα πήρε από τη γη, «χοῦν λαβών ἀπὸ τῆς γῆς» έπλασέ με, και αποτελώ μέρος της Δημιουργίας, όχι με την έννοια την πανθεϊστική φυσικά, αλλά με την έννοια ότι αποτελώ ένα μέρος της Δημιουργίας, το σώμα μου δηλαδή, το σώμα μου και δεν είναι δυνατόν να αποσπαστώ ποτέ από την Δημιουργία. Εξάλλου, αν θέλετε, τιμωρία και καταδίκη ήταν όταν είπε ο Θεός: «Είσαι χώμα και στο χώμα θα γυρίσεις». Καταδίκη ήτο αυτό. Ήτανε τιμωρία αυτό. Έστω τιμωρία για να δώσει παρακάτω ο Θεός την Χάρη Του δια της Αναστάσεως κ.λπ.

    Το θέμα είναι τούτο: Ότι αυτή η ίδια η κτίσις, αγαπητοί μου, θα ανακαινισθεί. Κι αφού θα ανακαινισθεί η κτίσις, τότε δεν είναι δυνατόν να αποτελεί φυλακή της υπάρξεώς μου. Δεν είναι δυνατόν. «Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα», θα πει ο Ανακαινιστής και Ανακεφαλαιωτής των πάντων Ιησούς Χριστός. Και θα ανακαινιστεί η κτίσις. Και θα είναι η Βασιλεία του Θεού. Και θα βασιλεύει το πρόσωπο του Θεού· και η θεωρία του προσώπου του Θεού, του Σαρκωμένου Θεού. Κι αυτή η κτίσις είναι όλη η εξωτερική προβολή του σαρκωμένου Θεού, που την αγάπησε, ας μου επιτραπεί να πω αυτή την λέξη, γιατί πώς να το εκφράσω αλλιώτικα, με πάθος· με –θα πω όμως μία φράση που την λέγουν οι Πατέρες, είναι το ίδιο- με «μανικόν έρωτα» Αυτός ο σαρκωμένος Θεός Λόγος. Λέει εις το βιβλίο των «Παροιμιών»: «Α, πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που θα βρεθώ ανάμεσα στους ανθρώπους που τους αγαπώ πολύ· γιατί όταν ο Θεός εδημιουργούσε, Εγώ, η Ενυπόστατος Σοφία, ήμουν μαζί Του και συνδημιουργούσα». Η Ενυπόστατος Σοφία, ο Θεός Λόγος. Είχε λοιπόν αυτόν τον «μανικόν έρωτα» που εκφράζεται θαυμάσια στο βιβλίο «Άσμα Ασμάτων» της Παλαιάς Διαθήκης, στα λεγόμενα «σοφιολογικά» βιβλία και εις τις «Παροιμίες», «Σοφία Σολομῶντος», που δείχνει εκεί αυτήν την αγάπη, την μανική αγάπη –μανική· από μανία δηλαδή· τρελή δηλαδή, τρελή· τρελή αγάπη, μανικήν αγάπη- που είχε το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος έως ότου έρθει η στιγμή να σαρκωθεί και να ΄ρθει τόσο κοντά στη Δημιουργία Του. Είναι δυνατόν να αποτελεί η Δημιουργία καταδίκη του ανθρώπου; Είναι δυνατόν; Παλαιωθείσα από την αμαρτίαν θα ανακαινισθεί από τον Σαρκωμένον Λόγον.

      Τότε τι είναι αυτή η φυλακή, για την οποία διαμαρτύρεται ο Ψαλμωδός και λέγει, να τον εξαγάγει, να τονε βγάλει ο Θεός; Όταν λέγει :«Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου», «βγάλε με από την φυλακή αυτήν για να μπορώ να δοξολογήσω το Όνομά Σου». Ποια είναι; Στον θάνατο, ξέρετε, επιτρέψατέ μου μία συμπλήρωσιν στο πρώτο. Λέγει ο Δαβίδ: «Κύριε, ποιος θα Σε υμνήσει εις τον Άδη; Ποιος; Δεν έχουμε τα όργανα», λέγει, «τα φωνητικά. Δεν έχουμε σώμα, δεν έχουμε γλώσσα, δεν έχουμε φωνητικές χορδές για να Σε υμνήσουμε στον Άδη. Άσε λοιπόν, Κύριε, άφησέ με στην ζωή, Σε παρακαλώ, άφησέ με στην ζωή, Σε παρακαλώ, να μπορώ να Σε υμνήσω. Στον Άδη ποιος μπορεί να Σε υμνήσει;». Βλέπετε λοιπόν ότι δεν θέλει να απαλλαγεί από το σώμα του, δεν θέλει να απαλλαγεί από την Δημιουργία, δεν θέλει να πάει στον Άδη τον σκοτεινόν, ο Δαβίδ.

    Αλλά τότε, ποια είναι αυτή η «φυλακή»; Θα μας απαντούσαν οι Πατέρες, και μάλιστα οι νηπτικοί Πατέρες, ότι η φυλακή της ψυχής, αγαπητοί μου, είναι τα πάθη, που δεσμεύουν. Τα πάθη! Αυτά τα φοβερά πάθη, που ζητούμε τώρα από τον Θεό να μας ελευθερώσει από τα πάθη μας, τα ποικίλα πάθη μας, τα οποία καθιστούν δεσμίαν την ψυχήν, μη δυναμένην να ανορθωθεί, μη δυναμένη να ιδεί καν ή να έχει αίσθηση του Θεού. Δεν έχει καμίαν αίσθησιν ένας που λέγει: «Είμαι άθεος»-για να πάρω μια σύγχρονη πραγματικότητα. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι η αίσθησίς του έχει πέσει στον βαθμό μηδέν. Πλήρης νέκρωσις. Δεν έχει καμίαν αίσθησιν του Θεού. Καμίαν αίσθησιν. Καμία εσωτερική είδησιν ή πληροφορίαν. Τίποτε απολύτως…

         Έτσι, μια ψυχή που νεκρώθηκε, τότε πώς μπορεί να έχει αίσθηση του Θεού; Πριν νεκρωθεί, θα μπορούσε η ίδια η ψυχή, βλέποντας να κυκλώνεται από τα πάθη, να αναφωνήσει: «Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου, Κύριε, να μπορώ να Σε υμνήσω, ελεύθερα. Απηλλαγμένη η ψυχή μου από τα πάθη· εκείνα που με ζώνουν, εκείνα που με ταλαιπωρούν, εκείνα που με καθιστούν δέσμιον και δούλον των παθών, εκείνα που πραγματικά δεν μ’ αφήνουν να ορθώσω κεφάλι να Σε κοιτάξω, να Σε νιώσω, να Σε ζήσω».

      Αλλά, γιατί ζητάει ο Ψαλμωδός να απαλλαγεί από τα πάθη του; Είναι κι αυτό. Αν προσέξομε ότι η απαλλαγή μας από τα πάθη δεν θα ήταν κάτι το αυτόνομο, κάτι που απλώς, γιατί θα θέλαμε να απαλλαγούμε και να μην ταλαιπωρούμεθα. Λέμε επί παραδείγματι: «Φρόντισε, παιδάκι μου, να μην κάνεις χρήση του τσιγάρου, των καπνών ή των ναρκωτικών. Διότι έτσι θα είσαι απαλλαγμένος από ένα φοβερό πάθος. Ή από το οινόπνευμα. Ή από την ανηθικότητα. Ή από την φιλαργυρία. Φρόντισε», λέμε, «να μην είσαι δέσμιος αυτών των παθών, για να είσαι ένας ελευθερωμένος άνθρωπος, να μπορείς να κινείσαι άνετα στη ζωή σου». Πόσο… πόσο εσφαλμένα τοποθετούμε τα πράγματα…

      Είναι σωστή αυτή η συμβουλή; Είναι σωστή κατά το ήμισυ. Είναι σωστή σε τούτο: Το ότι ο άλλος δεν πρέπει να είναι δέσμιος, είναι το σωστό. Αλλά το για ποιον λόγο πρέπει να είσαι ελεύθερος, αυτό δεν είναι σωστό. Διότι ο σκοπός δια τον οποίον ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος, είναι να μπορεί να δει το Πρόσωπο του Θεού. Να δει το πρόσωπο του Θεού. Είναι ο τελικός μας σκοπός. Και μην το παίρνετε φιλολογία, είναι μια φοβερή πραγματικότης. Πραγματικότης, που κάνει τον άνθρωπο να εκστασιάζεται. Να ιδώ εγώ το πρόσωπο του Θεού; Ναι, ναι! «Τεκνία, οὕπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα», λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή την Καθολική, αλλά «οἴδαμεν δὲ ὅτι ἐάν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι». «Θα Τον δούμε, όπως είναι. Όπως είναι θα Τον δούμε». Πώς, δηλαδή, είναι; Όπως όταν ανεστήθη, αλλά και όπως ενεφανίσθη εις την Μεταμόρφωσιν. Και έτι, και έτι, δοξασμένος. Διότι εκεί, όσο ηδύναντο να δουν την δόξαν Του οι μαθηταί είδαν, «καθὼς ἠδύναντο», λέγει το τροπάριο, «καθὼς ἠδύναντο», όσο μπορούσαν να δουν. Έτσι λοιπόν θα δούμε αυτό το πρόσωπο του Θεού, έως ότου το δούμε κατά πρόσωπον, πρόσωπον προς πρόσωπον, διότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι παρά διάσωσις όχι μαζών, αλλά διάσωσις προσώπων. Και είναι διάσωσις προσώπων όχι διισταμένων, αλλά διάσωσις προσώπων κοινωνούντων! Και είναι κοινωνούντων προσώπων διάστασις, όχι μεταξύ αυτών και του Θεού, αλλά και μεταξύ των. Όπως ακριβώς μία ρόδα ποδηλάτου συνδέεται οι ακτίνες της ρόδα του ποδηλάτου με το κέντρον, αλλά και μεταξύ των με την περιφέρεια. Έχομε, δηλαδή, πλήρη κοινωνία προσώπων. Οι εχθροί του προσώπου, οι εχθροί του ανθρώπου πραγματικά, είναι αυτοί οι οποίοι διακηρύσσουν κηρύγματα εναντίον του προσώπου και υπέρ της μάζης. Καταλαβαίνετε… Τι να πω πιο πολλά; Καταλαβαίνετε…

      Έτσι, αγαπητοί, ο σκοπός είναι να δοξαστεί ο Θεός. Θα ξεκινήσουμε από δω: «Απάλλαξέ με, Κύριε, από τα πάθη να δω το πρόσωπό Σου, να Σε νιώσω, να Σε ψηλαφήσω μέσα μου, να Σε δοξολογήσω, να Σου πω το ευχαριστώ μου, να Σου πω: ‘’Δόξα τῷ Θεῷ’’. Είσαι μεγάλος, είσαι σοφός, είσαι υπέροχος, Σε αγαπώ». Αυτό είναι. Έτσι δεν είναι αυτόνομη, αγαπητοί μου, αυτή η ηθική, αλλά είναι ετερόνομη. Έχει τον σκοπό της, την δοξολογία του Θεού, για να απαλλαγώ από τα πάθη μου.

     Όπως καταλαβαίνετε, η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, που εισερχόμεθα από απόψε, με την βοήθεια του Θεού, δεν είναι παρά ένα εργαστήρι στο οποίο θα δουλέψομε αυτήν την κάθαρση της ψυχής, για να βρεθούμε να μπορούμε να ψηλαφούμε το πρόσωπον του Θεού. Είναι ένα εργαστήρι μέσα στο οποίο θα μπορέσουμε με την νηστεία, με την εγκράτεια, με την συγχωρητικότητα -υπογραμμίζω, με την συγχωρητικότητα· άνθρωπος που δεν συγχωρεί δεν μπορεί να ησυχάσει, δεν έχει ειρήνη ψυχής, δεν έχει καθαρότητα ψυχής- με την συγχωρητικότητα, με την ελεημοσύνη, με την μελέτη και με την προσευχή να μπορέσει ο άνθρωπος να βγει εξαγνισμένος, καθαρισμένος, απαλλαγμένος από τα πάθη, για να ιδεί τον Θεόν. Να αναπνεύσει, να ιδεί αληθινό Πάσχα, αληθινή διάβασιν από την νοητήν Αίγυπτον εις την νοητήν Γην της Επαγγελίας, την Βασιλείαν του Θεού και να εγκαθιδρυθεί μέσα του η Βασιλεία του Θεού, αφού θα έχει περάσει κατά θαυμαστόν τρόπον- γιατί αυτό είναι το μεγάλο θαύμα- από την νοητήν Ερυθράν Θάλασσαν· στην οποία ο διάβολος εργάζεται εκεί, αλλά καταποντίζεται και πνίγεται από την Χάρη του Θεού.

     Θα ‘θελα να μείνω σε ένα σημείο, το οποίο είναι πάρα πολύ αξιόλογο. Εκεί που λέγει, εκεί που σας είπα για την προσευχή. Αγαπητοί μου, οι αρχαίοι Έλληνες, ως εξής το κατάλαβαν αυτό, αλλά δεν μπόρεσαν να το λύσουν. Μόνο οι σπουδαίοι πρόγονοί μας έδωσαν με το μυαλό τους μια διάσταση στο πράγμα. Είναι ο μύθος του Δαιδάλου και του Ικάρου. Ο μύθος;  Ο μύθος;  Αυτός που έφτιαξε τον λαβύρινθο κάτω στην Κρήτη, κατά την διάρκεια της μινωικής, θα λέγαμε, δυναστείας και για να μην του φύγει, γιατί ήθελε να φύγει ο Δαίδαλος, τον έβαλε ο Μίνως στον ίδιο τον λαβύρινθο που έφτιαξε ο ίδιος. Είναι μία έκφρασις ότι ο άνθρωπος μπαίνει ο ίδιος μέσα στην δαιδαλότητα των έργων του. Στην δαιδαλότητα του πολιτισμού του. Αλλά, πώς να φύγει από κει ο Δαίδαλος με τον γιο του; Έφυγε φτιάχνοντας φτερά. Έφυγε κάθετα. Διότι η οριζοντία διαφυγή ήτο αδύνατος. Έφυγε κάθετα. Στον Χριστιανισμόν το πράγμα βρήκε πραγμάτωσιν. Ο Χριστιανός δεν μπορεί να φύγει οριζόντια από τα δεινά της παρούσης ζωής. Φεύγει καθέτως. Καθετοποιεί την πραγματικότητα. Είναι η προσευχή. Φεύγει δια της προσευχής προς τα πάνω. Και η ψυχή του κυριολεκτικά απαλλάσσεται από την φυλακή του παρόντος κόσμου και του παρόντος αιώνος. Έτσι φεύγει από τον χώρον και τον χρόνον τον πεπαλαιωμένον, τον φθαρμένον, φεύγει και αναπαύεται η ψυχή του ανθρώπου.

      Ω αγαπητοί μου. Τελειώνει ο στίχος με αυτό το υποστίχιον: «Ἐμὲ ὑπομενοῦσι δίκαιοι, ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι (:Εμένα με περιμένουν οι δίκαιοι και οι ευσεβείς, έως ότου μου το δώσεις αυτό που Σου ζητώ)». Ο Δαβίδ είναι υπόδειγμα. Είναι υπόδειγμα που καλεί όλους…(Δυστυχώς σε αυτό το σημείο τελείωσε η κασέτα ηχογράφησης…).

🔸2η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omilies-kyr-tyrinhs-kau-defteras-megaloy-kanonos
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_60.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος».🔻
https://drive.google.com/file/d/1SmoR2cqkXjuoTu0es5zMUX9ZQiV-Y3nU/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC.%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%86%CF%82%20%CF%84%E1%BF%86%CF%82%20%CE%A4%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BD%E1%BF%86%CF%82?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἡμέρα τοῦ τέλους πλησιάζει.

†. Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, ο Απόστολος Παύλος μας θυμίζει, στην προς Ρωμαίους επιστολή του, τούτον τον λόγον που ακούσαμε: «Καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν». Δηλαδή:

«Και όλα αυτά που σας λέγω», λέγει ο Απόστολος, «επειδή όπως ξέρετε, είναι κοντά το τέλος, ήλθε η ώρα να ξυπνήσετε από τον ύπνο· γιατί τώρα η τελική σωτηρία βρίσκεται πιο κοντά μας παρά τότε που πιστέψαμε».

   Και τίθεται τώρα: Πότε θα ξαναέλθει ο Κύριος στη Γη, αφού λέγει ότι είμεθα κοντύτερα εις το τέλος. Πότε θα ξανάρθει ο Κύριος στη Γη, με ορατή παρουσία, δηλαδή η λεγομένη Δευτέρα Του Παρουσία; Αγαπητοί μου, είναι άγνωστον. Ο χρόνος είναι γνωστός μόνον και αποκλειστικά μόνον εις τον Θεόν.

   Οι μαθηταί, λίγο πριν ο Κύριος αναληφθεί εις τους ουρανούς, ρώτησαν τον Κύριον περί του δευτέρου ερχομού Του, διότι προφανώς πολλές φορές είχε ο Κύριος αναφερθεί εις το θέμα αυτό. Είπαν μετά την Ανάσταση: «Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ;». Δηλαδή, «αυτόν τον καιρό θα αποκαταστήσεις την δόξαν και την βασιλεία του λαού Σου, Ισραήλ; Δηλαδή αυτόν τον καιρόν; Τώρα που σε έχομε εδώ μαζί μας, δηλαδή αυτές τις μέρες;(Να το πούμε έτσι, πιο περισσότερο)». Κι ο Κύριος απήντησε: «Οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ». «Δεν είναι δικό σας θέμα να γνωρίζετε τους χρόνους και τους καιρούς, τους οποίους χρόνους και καιρούς ο Πατήρ εξουσιάζει. Διότι ο Θεός είναι εξουσιαστής και του χρόνου. Δεν είναι δικό σας θέμα». Συνεπώς, ο χρόνος της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας, δεν απεκαλύφθη εις τους μαθητάς, φυσικά ούτε και εις τον Παύλον, ο οποίος μας γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολήν του ότι το τέλος είναι κοντά. Οι πάντες αγνοούν. Και οι άγγελοι και οι άνθρωποι.

    Ο Παύλος όμως χρησιμοποιεί ένα έξυπνο λογικό στοιχείο, προκειμένου να παρακινήσει τους Χριστιανούς να είναι έτοιμοι. Τι λέγει; «Νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν». «Τώρα», λέγει, «διότι τώρα είναι πιο κοντά η σωτηρία μας σε σχέση με την ημερομηνία που είχαμε πιστεύσει». Χθες, προχθές, πέρυσι, πριν δέκα χρόνια… Δηλαδή ότι ο Χριστός χρονικά, υπογραμμίζω, χρονικά είναι πιο κοντά σήμερα από χθες. Είναι ένας έξυπνος τρόπος, εύστροφος τρόπος, για να μιλήσει και να πει εις τους Χριστιανούς ότι πρέπει να είναι έτοιμοι, διότι το τέλος είναι κοντά. Δηλαδή με άλλα λόγια, εγώ είμαι από τον καιρό που γεννήθηκα, σήμερα πιο κοντά εις το τέλος της ζωής μου, απ’ ό,τι ήμουν χθες. Το καταλάβατε; Και με τον τρόπον αυτόν, δεν προδίδει βεβαίως εκείνο το οποίο ο Κύριος είπε, ότι «κανείς δεν γνωρίζει και δεν είναι δική σας δουλειά να ξέρετε πότε θα γίνει το τέλος». Πλην όμως, με αυτό το λογικό, υπογραμμίζω, λογικό σχήμα, μας λέγει ότι σήμερα είμαι πιο κοντά στο τέλος απ’ ό,τι ήμουν χθες. Και αυτό βεβαίως είναι όσον αφορά στην προσωπική μου ζωή, αλλά όσον αφορά και εις το τέλος του κόσμου.

         Και γιατί το λέγει αυτό ο Παύλος; Διότι οι τότε κατηχούμενοι έδειχναν επιμέλεια βεβαίως στην πνευματική τους ζωή. Έτσι, λαχταρούσαν πότε θα βαπτισθούν, πότε θα μπουν στην Εκκλησία, πότε θα ενωθούν με το Σώμα του Χριστού. Αλλά προϊόντος του χρόνου, έδειχναν κάποια αμέλεια. Εκείνο το «Ε, βαφτίστηκα· τώρα τι πρέπει περισσότερο να κάνω;». Και συνεπώς λέγει ο Παύλος, «εάν τότε, που είσαστε Κατηχούμενοι είχατε δείξει πολλήν επιμέλειαν για να γίνετε Χριστιανοί και να μπείτε στην Εκκλησίαν, πόσο περισσότερο πρέπει τώρα να δείξετε επιμέλεια; Αφού είμεθα πλησιέστερα στο τέλος τόσο της ζωής μας, όσο και εις το τέλος της Ιστορίας». Αυτό είναι το επιχείρημά του. Είναι έξυπνο.

   Έτσι τονίζει: «Ὃτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι». Τι τονίζει; «Είναι καιρός να ξυπνήσομε από τον ύπνον». Ποιον ύπνον; Της αμελείας. Διότι δεν αναφέρεται φυσικά εις τον βιολογικόν ύπνον. Όλοι οι άνθρωποι κοιμώνται και ξυπνούν κάθε μέρα και χωρίς ύπνο δεν μπορούμε να ζήσομε, είναι γνωστό, να σας το πω με την ευκαιρία. Ότι χωρίς φαγητό ο άνθρωπος ξεπερνά και τις 40 ημέρες για να ζήσει. Και το βλέπομε και στην εποχή μας, εκείνοι που κάνουν απεργία πείνης. Λέγεται ότι χωρίς νερό, ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει παραπάνω από 16 ημέρες. Και ακόμη, χωρίς ύπνον δεν μπορεί να ζήσει ύστερα από μερικές ημέρες. Ελάχιστες ημέρες. Βλέπετε συνεπώς ότι το θέμα του ύπνου είναι σπουδαίο. Δεν θα μπορούσαμε να μείνομε ξυπνητοί, αν είναι δυνατόν. Πρόκειται περί μιας, θα λέγαμε, πνευματικής μεταφοράς. Κι αυτός ο ύπνος, ο πνευματικός ύπνος είναι η ακηδία, είναι η τεμπελιά, η ανεμελιά. Εκείνο το «Ε, καλά». Και το κόντυμα του χρόνου, το αναφέρει εδώ ο Απόστολος Παύλος με μία εικόνα. Λέγει: «Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν». «Προχώρησε η νύχτα. Κοντεύει να ξημερώσει». «Ἡ ἡμέρα ἤγγικεν», «πλησιάζει η ημέρα».

      Και τι εννοεί «νύχτα»; Λέγει ένας ερμηνευτής: «Νύχτα τὸν παρόντα βίον καλεῖ, διὰ τὸ κατακεχυμένον αὐτοῦ σκότος τῆς ἁμαρτίας, καὶ διὰ τὸ ὀνειρῶδες αὐτοῦ καὶ φαντασιῶδες καὶ ἀπατηλόν».  Είναι η παρούσα ζωή. Αυτή είναι η νύχτα. Δηλαδή: «Αδελφοί, περνάει ο βίος αυτός. ‘’Ἡ νὺξ προέκοψεν’’. Τελειώνει η ζωή μας. Και θα περάσομε εις το φως. Είναι ο χρόνος της ζωής το σκοτάδι». «Ἐν ᾧ συγκεκάλυπται τὰ τῆς αἰσχύνης ἔργα», λέγει ο Μέγας Βασίλειος.

     Και η «ἡμέρα»; Ω η ημέρα! «Ἡμέρα τὸν μέλλοντα βίον, διὰ τὸ λαμπρὸν αὐτοῦ καὶ φανερωτικὸν τῶν κεκρυμμένων». Είναι η μέλλουσα ζωή εκείνη η ημέρα, η αβράδιαστη ημέρα. Δεν υπάρχει εκεί το σχήμα «περιστροφή της γης περί τον εαυτόν της», για να έχομε το φαινόμενον «μέρα και νύχτα».

    Κυρίως όμως ο Παύλος τονίζει την ημέρα εκείνη την μεγάλη και επιφανή. Δηλαδή με αυτόν τον… σας είπα, 2^η ή 3^η φορά, εύστροφον τρόπον, θέλει να μιλήσει ότι όλα τελειώνουν. Και η παρούσα ζωή, για τον καθέναν, αλλά και η Ιστορία τελειώνει όποια κι αν υπήρξε ή υπάρχει ή θα υπάρξει ακόμη. Και το δυστύχημα είναι ότι την ημέραν αυτήν την μεγάλη και επιφανή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διόλου δεν την ενθυμούμεθα. Διόλου δεν την ενθυμούμεθα, το υπογραμμίζω. Εξάλλου το ήθος, το πώς θα ζήσεις, αν θα ζήσεις ευαγγελικά ή δεν θα ζήσεις ευαγγελικά, υποκινείται από τούτο το γεγονός. Αν έχομε αδιάλειπτα τα μάτια μας προς την ημέραν εκείνην, την μεγάλη και επιφανή. Αν βλέπω την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, τότε δεν θα αμαρτάνω. Τότε θα ζήσω την ευαγγελική ηθική, το ευαγγελικόν ήθος. Έτσι, δυστυχώς, επειδή δεν ατενίζομε εις την ημέραν εκείνην, ξεχνιόμαστε και πέφτομε στη θανάσιμη ακηδία. Ξέρετε ότι η ακηδία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

    Έτσι ο Παύλος θα αναφερθεί αρνητικά μεν στην απώθηση του κακού, θετικά δε στην επένδυση της αγιότητος. Γράφει: «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους(:να τα διώξουμε, να τα σπρώξουμε, να φύγουν από μας) –θετικά:- καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός (:και να ντυθούμε τα όπλα του φωτός)».

    Και ποια είναι αυτά «τὰ ἔργα τοῦ σκότους»; «Μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ». Πόσο κατάλληλα η Εκκλησία μας έβαλε αυτήν την περικοπή, σήμερα της Τυρινής! Διότι είναι γνωστό ότι οι Χριστιανοί μας εκτρέπονται, παρασυρόμενοι από τα ειδωλολατρικά κατάλοιπα των ημερών αυτών. Διασκεδάσεις, καρνάβαλοι, τούτα, εκείνα, φοβερά πράγματα… Δηλαδή «ξεδίνουν», που λένε οι Χριστιανοί, σαν να ήσαν εγκλωβισμένοι μέσα εις τα κάγκελα του ευαγγελικού ήθους. Και τώρα θέλουν, παρακάτω, να ξεφαντώσουν, για να «ξεδώσουν». Τόσο λίγο καταλάβαμε, αγαπητοί μου, το Ευαγγέλιον. Τόσο λίγο, ναι. Είναι φανερό.

     Λοιπόν ας δούμε, μέσα σε μια πάρα πάρα πολύ σύντομη ανάλυση, τι εννοούν αυτά που μας είπε ο Παύλος, ο Απόστολος του Θεού. «Μὴ κώμοις καὶ μέθαις». Η αλήθεια είναι ότι εμείς, οι εξ εθνών Χριστιανοί, εμείς οι Έλληνες είμεθα εξ εθνών Χριστιανοί, «εθνικός» σήμαινε ειδωλολάτρης, δεν έχομε ξεχάσει ακόμα τις παλιές μας ειδωλολατρικές συνήθειες. Όλα αυτά τα καμώματα που μετερχόμεθα αυτήν την ημέραν, αν ανοίξετε ένα βιβλίο λαογραφίας, θα δείτε πόση αναφορά γίνεται σε συνήθειες προ Χριστού, εννοείται.

      Και το χειρότερο, ξέρετε; Επανακάμπτει η ειδωλολατρία. Δεκαετίες σας το λέγω αυτό και κάθε μέρα περισσότερο εδραιούται αυτή η επανάκαμψις της ειδωλολατρίας. Όχι κατά πρακτικόν τρόπον· δηλαδή, αν είμαι πόρνος, λατρεύω την Αφροδίτη, αν είμαι φιλάργυρος, λατρεύω τον Ερμή κ.τ.λ. Αλλά κατά τρόπον και θεωρητικόν. Επαναφορά, φερειπείν στον χώρο τον δικό μας, επαναφορά του δωδεκαθέου του Ολύμπου. Και άλλα ανόητα και περίεργα πράγματα. Επαναφορά, επανάκαμψη της ειδωλολατρίας. Και μια που αναφερθήκαμε στον Απόστολον Παύλον, ήρθε ο άνθρωπος του Θεού να μας κηρύξει το Ευαγγέλιον σε μας, που είμαστε καθισμένοι στο σκοτάδι και στην πλάνη και σήμερα ξέρετε τι λέμε; Είναι γραμμένο, το διάβασα, σας το έχω πει κι άλλες φορές, σε κάτι περιοδικά ειδωλολατρικά που κυκλοφορούν: «Ήρθε αυτός ο ασχημομούρης ο Παύλος να μας καταστρέψει την ωραία μας θρησκεία!». Δηλαδή την ειδωλολατρία. Ο Θεός να μας ελεήσει. Και να μας συγχωρήσει και ο Απόστολος Παύλος.

    Έτσι, ο Παύλος, παρότι στέλνει στους Ρωμαίους την επιστολή αυτή, επειδή είμεθα εξ εθνών Χριστιανοί, αναγκάζεται να γράψει στους Χριστιανούς να μην βρίσκονται στον «κώμο» και στην «μέθη». Μοιάζει αυτή η αναφορά, περιττό να το έγραφε ο Απόστολος, δεν γινήκαμε Χριστιανοί; Γιατί να γράφει στους Χριστιανούς «μὴ κώμοις καὶ μέθαις»; Περιττόν. Μοιάζει η περίπτωσις, όπως ο Θεός καλεί τον τεμπέλη άνθρωπο να πάρει μάθημα εργατικότητος από τις μέλισσες και τα μυρμήγκια. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει κατάντημα του ανθρώπου. Σημαίνει κατάντημα του ανθρώπου! Όταν καλεί τον βασιλέα της κτίσεως, να πάρει μαθήματα από τους υπηκόους του, τα ζώα. Έτσι λοιπόν κι εδώ είναι κατάντημα, θα έλεγα, ο Παύλος να γράφει στους Χριστιανούς «μή κώμοις καί μέθαις», κ.λπ. κ.λπ.

    Έτσι, τι είναι ο «κῶμος»; Λέγει ο Οικουμένιος: «Κῶμος ἐστὶ τὰ μετὰ μέθης καὶ ὕβρεως ἄσματα». Είναι τα τραγούδια που λέγονται με την μέθη και τις βρισιές, τις κακολογίες. Δηλαδή εκείνο το στόμα που βγάζει βρώμικα πράγματα. Τα ανέκδοτα τα σόκιν, τα περίεργα, τα παράξενα. Αυτό λέγεται «κῶμος». «Συμπόσιον μετὰ αἰσχρῶν ἀσμάτων», λέγει ο Ζιγαβηνός. Είναι το συμπόσιον που λέγεται με αισχρά, βρώμικα, άσματα, τραγούδια. Και ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης θα μας πει: «Μεθυστικὸς αὐλὸς (:τραγούδια μεθυστικὰ) ἐν χρονίζοντος οἴνου, ἐρεθίζων τὴν ἡδυπάθειαν (:ερεθίζει την ηδυπάθειαν) καὶ θέατρον ἄσχημον ποιῶν τὸ συμπόσιον (:δίνει μια πολύ άσχημη εικόνα του συμποσίου)».

      Πλάι στα άσεμνα τραγούδια, είναι δηλαδή όπως βλέπετε και η άσεμνη μουσική. Λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, με την ευκαιρία, ότι τα «παιχνίδια», «παιχνίδια» ελέγοντο τα όργανα· και μέχρι σήμερα τα λένε «παιχνίδια» εις την ύπαιθρον. Τα όργανα που καλούνται στους γάμους και τα βαφτίσια, ότι αυτά τα όργανα, η άσεμνος διασκέδασις, στα μυστήρια γάμου και βαφτίσεως, καταστρέφουν, λέει, αυτά τα μυστήρια του γάμου και της βαφτίσεως. Έτσι λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Και δεν πρόκειται βεβαίως να μην βάλομε στο τραπέζι μας κρασί. Λέει ο Οικουμένιος: «Οὐ τὸ πίειν ἀλλὰ τὸ μεθύειν κωλύει». «Όχι ‘’τὸ πίειν’’, όχι το να πιεις· δεν σου το εμποδίζει αυτό ο λόγος του Θεού. Αλλά σου εμποδίζει, όμως, την μέθη».

    Και προχωρεί ο Παύλος: «Μή κοίταις καί ἀσελγείαις». Τι είναι η «κοίτη»; Κατά λέξη το κρεβάτι. Είναι η παράνομος συγκατάκλισις και μίξις. Να βρεθείς στο κρεβάτι με άλλον άνθρωπο παράνομα. Δηλαδή είναι η πορνεία, είναι η μοιχεία, ό,τι αφορά σε σαρκικά, γενικώς, αμαρτήματα με κάποιον άλλον άνθρωπον. Και «ἀσέλγεια»; Όταν λέγει ο Παύλος «μή κοίταις καί ἀσελγείαις»;  Όλες αυτές οι καταστάσεις οι σαρκικές αλλά που έχουν όμως την υπερβολή. Όταν η πορνεία έχει την υπερβολή, τότε λέγεται «ἀσέλγεια». Και μία αξιόλογη παρατήρηση του Ζιγαβηνού πάνω σ’ αυτό: «Ὅρα δὲ τὴν τάξιν (:Κοίταξε -λέει- πώς τα αναφέρει ο Παύλος. Προοδευτικά. Με μία τάξη). Κωμάζων μὲν γὰρ τὶς μεθύει (:Όταν αρχίζεις με τραγούδια άσεμνα κ.τ.λ. σε ένα συμπόσιο, τότε φθάνεις στη μέθη), μεθύων δὲ κοιτάζεται (:όταν μεθύσει, τότε τρέχει στα σαρκικά αμαρτήματα), κοιταζόμενος δὲ ἀσελγαίνει (:όταν δε αρχίσει τα σαρκικά αμαρτήματα, φθάνει στην υπερβολήν), τοῦ οἴνου τούτων τῇ πλησμονῇ πυρπολοῦντος καὶ διερεθίζοντος(:όταν το ίδιο το κρασί έρχεται να πυρπολήσει και να διερεθίσει τα πάθη)».

      Και προχωρεί ο Παύλος. Αφήνοντας τα σαρκικά, πηγαίνει τώρα στα ψυχικά: «Μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ». «Όχι», λέγει, «με τσακωμούς και ζήλιες». Αλήθεια, είναι τα μαλώματα και οι ζηλοτυπίες. Παρατηρεί ο Ιερός Χρυσόστομος το εξής: «Οὐδὲν οὕτω καὶ ἐπιθυμίαν ἀνάπτει (:τίποτα δεν ανάπτει τόσο πολύ την επιθυμία) καὶ ὀργὴν ἐκκαίει (:υποκαίει την οργήν) ὡς μέθη καὶ παροινία». «Όπως», λέγει, «η μέθη και η παροίνια». Η «παροίνια», ό,τι παρά τον οίνον, ό,τι δηλαδή αφορά, σαν αποτελέσματα, την μέθη. Βρισιές, τούτα, εκείνα… Βλέπετε, τέτοια συμπόσια, όταν μεθύσουν οι άνθρωποι, βρίζονται, τσακώνονται, ακόμη και σκοτώνονται. Είναι γνωστά αυτά. Πόσες φορές ακούμε, στα καπηλειά, από δω κι από εκεί, που μεθούν, πίνουν, βρίζονται, ζηλεύουν. Ζηλεύουν, ναι. Γιατί η άλλη παρέα έχει…δεν ξέρω τι, κ.τ.λ. και βρίσκουν αφορμή για να φθάσουν από την ζήλεια εις τα μαλώματα. «Καὶ ἐκ τοῦ ζήλου –όπως λέει ο Θεοφύλακτος- ἡ ἔρις». «Από την ζήλεια έρχεται το μάλωμα».

    Και τώρα θετικά προτείνει ο Παύλος. Ποτέ το Ευαγγέλιο δεν λέγει και δεν μένει μόνο στα αρνητικά. Δηλαδή στα «μη». Προχωράει και στα «πρέπει». Πρέπει να κάνεις αυτό κι εκείνο. «Ἀλλ’ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν». «Αλλά ενδυθείτε», λέει, «τον Κύριον Ιησούν Χριστόν». Περιεκτικός λόγος, που δείχνει «τὸ ἐν Αὐτῷ εἶναι –λέγει ο Ζιγαβηνός- καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν Αὐτὸν φαίνεσθαι». Ωραία φράσις. Δείχνει τι; «Τὸ ἐν Αὐτῷ εἶναι». «Ότι βρισκόμεθα εμείς εις τον Χριστόν μέσα». Αλλά «καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν Αὐτὸν φαίνεσθαι». «Αλλά και το ότι μπορεί να φαίνεται ο Χριστός σε μας».

    Γιατί τι είναι ο σωστός Χριστιανός; Ένα εικονογραφημένον, θα λέγαμε, περιοδικόν, έντυπον. Εικονογραφημένο με εικόνες Χριστού. Είναι εκείνο που λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Εσείς είσαστε -λέγει- ἐπιστολὴ γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη (:που διαβάζεται το παράδειγμά σας, η ζωή σας, ο τρόπος σας, που διαβάζεται και αναγνωρίζεται)». Θα το ξαναπώ: «Τὸ ἐν Αὐτῷ εἶναι (:το να είμαστε μέσα εις τον Χριστόν) καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν Αὐτὸν φαίνεσθαι(:και να φαίνεται ο Χριστός σε μας)». Είναι πράγματι θαυμάσιο. Αυτό θα πει «ενδύομαι τον Χριστόν». Πότε γίνεται αυτό; Όταν βαπτιστήκαμε. Αλλά… διατηρούμε αυτόν τον χιτώνα του βαπτίσματος;

      Αγαπητοί, οι ημέρες που περνάμε είναι ημέρες μέθης και κραιπάλης και εκλύσεως ηθών. Όχι απλώς σαν ημέρες των Απόκρεω. Αλλά γενικότερα η εποχή μας. Και προπαντός οι νέοι μας· που οι γονείς των, η γενεά δηλαδή που έφερε τη νεότητα, έδωσε το κακό παράδειγμα. Είναι πανθομολογούμενον. Ότι όλοι μας περνούμε ημέρες καθιζήσεως και φοβεράς παρακμής. Γι΄αυτό ο λόγος του Παύλου, όλως ιδιαιτέρως είναι επίκαιρος στις ημέρες μας.

      Εκείνο, όμως, που οι Χριστιανοί μας τελείως αγνοούν ή λησμονούν, είναι ότι ο Χριστός έρχεται. Και είναι πολύ κοντά μας χρονικά. Εδώ να σας κάνω μία παρένθεση, αν θέλετε, ο Χριστός δεν μας είπε πότε θα έλθει. Αλλά προσέξτε· περί της ημέρας εκείνης και της ώρας. Προσέξτε: Ημέρα και ώρα. Τι είναι η ώρα; Κλάσμα του χρόνου της ημέρας. Τι είναι η ημέρα; Κλάσμα του έτους. Δεν μας είπε πότε θα έρθει. Δηλαδή εννοείται, ημέρα και ώρα. Αλλά μας έδωσε πλησμονή σημείων αξιοπαρατηρήσεως του ερχομού του Χριστού. «Όταν θα δείτε», λέει, «εκείνο, όταν θα δείτε εκείνο», όπως ακριβώς και μία εικόνα μας έδωσε. Παρενθετικά τα λέγω αυτά· που μας είπε ότι «Αν δείτε την συκιά να βγάζει μπουμπούκια τώρα την Άνοιξη, λέτε ότι το καλοκαίρι είναι κοντά. Έτσι, κι άμα δείτε αυτά τα σημάδια θα πείτε: ‘’Ο Κύριος έρχεται’’». Δεν μας μίλησε περί της ημέρας και της ώρας. Αλλά άφησε πάμπολλα σημάδια τα οποία παρατηρούν μόνον οι νήφοντες, μόνον εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά. Ο κόσμος; Συνεχίζει να κοιμάται. Οι εκκοσμικευμένοι Χριστιανοί; Συνεχίζουν να κοιμώνται.

      Έτσι λοιπόν, αγαπητοί μου, θεμελιώδες σημάδι που μας έδωσε ο Κύριος και που το τονίζει ιδιαιτέρως ο Απόστολος Παύλος, σαν γεγονός που προηγείται του Αντιχρίστου μάλιστα, είναι η αποστασία. Και στην εποχή μας, όσο σε καμία άλλη εποχή, παρατηρείται η αποστασία στην πίστη και στο ήθος. Κατά τρόπον καλπάζοντα και αλματώδη!  Ώστε να λέμε ότι ευρισκόμεθα πλέον εις τα έσχατα των εσχάτων. Είδατε; Σήμερα, είδατε; Ο κόσμος διασκεδάζει, προσέξτε, αμέριμνος. Και αμαρτάνει ανυποψίαστα. Κριτήριό του δεν βάζει στη ζωή του τον δεύτερο ερχομό του Χριστού σαν Κριτού. «Τώρα», σου λέει, «διασκεδάζω».

   Και τίθεται το ερώτημα: Πώς ο Χριστιανός θα αντιμετωπίσει αυτήν την λαίλαπα που έρχεται, τον κατακλυσμό της κατακλίσεως του ήθους και της απιστίας; Όταν όλα αυτά βυθίζονται και χάνονται, μόνον μία λύσις υπάρχει, αγαπητοί. Να έχει κριτήριό του την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία και ότι η ημέρα εκείνη πλησιάζει όλο και περισσότερο. Δεν θα φεύγει από το μυαλό του αυτό. Και συνεπώς, πρέπει να γίνεται αγιότερος και αγιότερος. Γι'αυτό η Καινή Διαθήκη κατακλείει με τούτα τα λόγια: «Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ –λέει ο Χριστός- καὶ ὁ μισθὸς μοῦ μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον αὐτοῦ -και συνεπώς:- Ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι (:Ο άγιος να αγιασθεί περισσότερο)».  Θα μας σώσει ο πλεονάζων αγιασμός. Ο κόσμος διαρκώς και διαρκώς αποστασιάζεται από τον Θεόν. Αντίθετα ο πιστός οφείλει διαρκώς και διαρκώς να προσεγγίζει περισσότερο τον Χριστόν. Έτσι μόνον τότε θα δει ο πιστός το πρόσωπον του Κυρίου την ημέρα εκείνη. Αμήν.

🔸747η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἀνάγκες καί Ἐπιθυμίες. (β΄ ἔκδοσις)

†. Είμαστε, αγαπητοί μου, εις το πρώτο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Και η Εκκλησία μας, με κατάλληλες ευαγγελικές και αποστολικές περικοπές, επιθυμεί να καταρτίσει τους πιστούς, για να την οδεύσουν γόνιμα.

    Έτσι, μεταξύ άλλων, ο Απόστολος Παύλος, γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολήν, αυτό που ακούσαμε σήμερα, ότι «Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας».

   Δηλαδή «εὐσχημόνως» να περιπατούμε. «Εὐσχημόνως» κινείται εκείνος ο οποίος είναι ντυμένος σεμνά και κινείται με μετρημένες κινήσεις. Αυτός λέγεται ότι περιπατεί «εὐσχημόνως». Δηλαδή περιπατήσομε «εὐσχημόνως», εδώ θέλει να πει, «να πολιτευόμεθα όπως ο Κύριος θέλει, όπως θέλει ο Θεός. Καθώς πρέπει ἁγίοις. Όπως πρέπει για τα παιδιά του Θεού».

      «Μή κώμοις καί μέθαις». Αλήθεια, τι τραγική ειρωνεία! Ούτε μέθες, ούτε λέει «μέθαις και κώμοις»… Τι είναι; Είναι τα γλέντια. «Κώμοις καί μέθαις». Είναι τα γλέντια. Τα ξέφρενα… Είναι γνωστό ότι με την είσοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ξεκινούμε… πώς ξεκινούμε; Με ξέφρενες διασκεδάσεις. «Μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις». Ανηθικότητες, πορνείες κ.λπ. Ούτε με έριδα και ζήλον, μαλώματα, ζήλειες. Αλλά τι; Να ενδυθούμε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν. «Καί τῆς σαρκός πρόνοιαν» και φροντίδα της σαρκός να μην την μεταβάλομε, και την πρόνοια της σαρκός να μη την μεταβάλομε σε επιθυμία.

      Σ’ αυτό το τελευταίο θα μείνομε, αγαπητοί μου, στη σημερινή μας περικοπή, ομιλία, αν θέλει ο Θεός. Κάθε λέξις εδώ, βλέπομε, είναι κι ένα παράγγελμα του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, «καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν», «εκείνο που αφορά στην φροντίδα του σώματος», «μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας», «μη μεταβάλλετε αυτήν την πρόνοια σε επιθυμία».

    Κι έτσι είναι καταλληλοτάτη αυτή η θέσις, ενόψει της Σαρακοστής, αλλά επιτρέψατέ μου να πω, για όλη μας τη ζωή. Ευθύς εξαρχής γίνεται από τον Απόστολο μία διάκρισις μεταξύ «προνοίας», δηλαδή ανάγκης και επιθυμίας. Τι σημαίνει ανάγκη; Ό,τι υπηρετεί την φύσιν του ανθρώπου. Έχω ανάγκη να πιω νερό. Θα πιω νερό. Αλλά… μπορώ να πιω κρασί; Μπορώ να πιω κρασί. Να μεθύσω; Όχι. Ώστε ό,τι θα υπάρχει ως υλικό, θα καλύπτει εντελώς τις ανάγκες μου· όχι όμως τις επιθυμίες μου. Για να διατηρηθεί στην ύπαρξη ο άνθρωπος πρέπει να έχει αυτήν την κάλυψιν των αναγκών του, για να επιτελέσει τον υπαρξιακό του προορισμό. Δηλαδή να ζήσει, να συντηρηθεί με την τροφή, γιατί ο Θεός μας έκανε να τρώμε και να πίνομε -οι άγιοι άγγελοι, ούτε τρώγουν, ούτε πίνουν. Έτσι ήθελε ο Θεός. Είναι δικό Του θέμα.

    Θα φθάσομε βέβαια κάποτε ούτε να τρώμε ούτε να πίνομε. Όταν θα πάρομε τα καινούρια μας σώματα, τα οποία θα είναι πνευματικά. Προσέξτε, μυριάκις το έχω πει. Όταν λέμε πνευματικά σώματα, δεν εννοούμε άυλα σώματα. Τα ίδια σώματα θα είναι. Αλλά θα είναι άνευ υλικών αναγκών. Αυτά λέγονται τα σώματα, «πνευματικά σώματα», επειδή θα συντηρούνται πάλι γιατί το θέλει ο Θεός. Το Πνεύμα το Άγιον θα μας συντηρεί. Πάλι γιατί το θέλει ο Θεός. Τώρα πρέπει να τρώμε. Τότε δεν θα τρώμε.

     Έτσι λοιπόν, όπως αντιλαμβανόμεθα, πρέπει να φροντίζουμε για την διατήρηση του σώματος και την ψυχοσωματική του υγεία. Είναι πολύ φυσικό. Και οφείλομε να το κάνομε αυτό. Έχομε χρέος. Αν κάποιος δεν θέλει να τρώει, δεν αυτοκτονεί; Αλλά για να το πετύχει κανείς αυτό, οπωσδήποτε πρέπει να καλύπτει κάθε του φυσική ανάγκη. Το δυστύχημα είναι ότι δεν ξέρομε, έχομε πάθει μπέρδεμα, τι ακριβώς είναι φυσική ανάγκη. Η μη  κάλυψις των φυσικών αναγκών, θα ήτο άρνησις του δώρου της υπάρξεως, όπως σας είπα, και θα σήμαινε θάνατο.

     Αλλά τι σημαίνει «ἐπιθυμία»; Είναι η υπέρβασις της ανάγκης. Είναι η υπερβολική κάλυψη της ανάγκης. Έχω ανάγκη λίγο κρασί να πιω. Τι λέει ο Απόστολος Παύλος στον Τιμόθεο; «Οἴνῳ ὀλίγῳ χρῶ (:Λίγο κρασί να το χρησιμοποιείς) διὰ τὸν στόμαχόν σου καὶ τὰς πυκνάς σου ἀσθενείας(:για το στομάχι σου και τις πυκνές σου αρρώστιες)». Το θεωρεί φάρμακο ο Απόστολος Παύλος και προτρέπει τον μαθητήν του τον Τιμόθεο να κάνει χρήση του οινοπνεύματος, του κρασιού. Τι λέει όμως ο Απόστολος; «Μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία». «Να μη μεθάτε με κρασί, εις το οποίο κρασί υπάρχει ασωτία»· κλπ. κλπ. Ώστε τι είναι εδώ η «ἐπιθυμία»; Όπως λέει ο Ζιγαβηνός: «Τὸ τὴν χρείαν ὑπερβαίνειν». Να υπερβαίνει κανείς εκείνο το οποίο έχει ανάγκη. Να ξεπερνάει, δηλαδή, τα όρια.

      Έτσι εξυπηρετούνται, αγαπητοί μου, οι εφάμαρτες επιθυμίες. Δυστυχώς, πέρα από τις ανάγκες που έχομε. Αυτό ακόμη σημαίνει κατασπατάληση της φύσεως, τόσο της ανθρωπίνης, όσο και της έξω φύσεως. Κατασπαταλούμε την φύσιν, το ξέρετε; Γι΄αυτό πολλές φορές έχομε και έλλειψιν κάποιων αγαθών. Επειδή κατασπαταλούμε την φύσιν. Είναι ο λόγος του Ψαλτηρίου, που λέγει ο 16^ος Ψαλμός: «Καὶ τῶν κεκρυμμένων σου ἐπλήσθη ἡ γαστὴρ αὐτῶν». «Κι εκείνα τα οποία είναι κρυμμένα, κι απ΄ αυτά», λέγει, «γέμισε η κοιλιά των ανθρώπων». Ψάχνομε να βρούμε τι μπορούμε να φάμε, τι μπορούμε να απολαύσομε. Και απ’ αυτά, λέγει, γέμισαν οι αισθήσεις των ανθρώπων.

     Η επιθυμία είναι, αγαπητοί μου, ένα μεταπτωτικό φαινόμενο. Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, μπήκε ακριβώς η επιθυμία. Καλύτερα, η επιθυμία γεννήθηκε από την στιγμή που η Εύα ζήτησε να υπερβεί τα όριά της. Και τα όριά της δεν ήταν μόνον ο Αδάμ, αλλά και η κάλυψις των αναγκών των. Και έτσι βλέπομε ότι ενώ όλος ο Παράδεισος είναι εις την διάθεσίν των, όμως η επιθυμία κόλλησε εις το δέντρο που είπε ο Θεός: «Από τον καρπόν αυτού του δένδρου δεν θα δοκιμάσετε». Εκεί μπήκε η επιθυμία. Εξάλλου η απώλεια του Παραδείσου, που μνεία έχομε τούτη την Κυριακή της Τυρινής, παρακολουθήσατε, πιστεύω τα τροπάρια, είναι περίφημα τροπάρια, έγινε ακριβώς γιατί γεννήθηκε η εφάμαρτη επιθυμία. Και το ευαγγέλιον εδόθη ακριβώς για να περιορισθεί αυτή η εφάμαρτη επιθυμία.

       Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι μία μικρογραφία αυτής της ισοβίου προσπαθείας. Δεν σημαίνει τελείωσε η Σαρακοστή και τέλειωσαν όλα. Θα επαναλάβω ότι είναι μία μικρογραφία ολοκλήρου της πορείας μας στη ζωή αυτή.

        Έχομε και μια δεύτερη μικρογραφία καταπολεμήσεως της επιθυμίας. Είναι η ιστορία των «μνημάτων τῆς ἐπιθυμίας». Μας αναφέρει ο Μωυσής εις το βιβλίον «Ἀριθμοί» εις τον 11^ο στίχο και πέρα. Τι; Είναι γνωστό ότι οι Εβραίοι ονομάζονται από την Αγία Γραφή «λαός ἐπιθυμητής». Επεθύμησαν στην έρημο…Ξέρετε πόσο ήταν το ταξίδι από την Αίγυπτο μέχρι την γη Χαναάν; Λίγες μέρες. Έμειναν σαράντα χρόνια! Ο Θεός τους άφησε, 40 χρόνια εκεί. Να καλλιεργηθούν. Να μην είναι επιθυμηταί. Τους έθρεψε με το «μάννα». Αυτήν την… θα λέγαμε, την τροφήν, η οποία δεν ήταν άλλη, παρά μόνον αυτή. Θα ‘λεγε κανείς: «Πω, πω, πω, πω!».

     Κι όμως οι Εβραίοι ξέρετε τι είπαν; «Μπουχτίσαμε αυτό το ψωμί. Ἐν τῷ ἄρτῳ τούτῳ τῷ διακένῳ. Μ΄ αυτό το ψωμί το κούφιο!». Και οργίσθη ο Θεός. Και τους έδωσε εκείνα τα φίδια κ.τ.λ. κ.τ.λ. «Θέλομε», επιτρέψατέ μου, το λένε και τα μωρά παιδάκια, «θέλομε τσιτσί. Θέλομε κρέας». «Κρέας θέλετε; Ε; Θα σας δώσω κρέας», λέει ο Θεός. Αλλά προσέξτε. Θα το βγάλετε από τη μύτη σας. Απ’ τα ρουθούνια σας θα το βγάλετε. Τόσο πολύ θα φάτε, που θα το βγάλετε από τα ρουθούνια σας». Στην νεοελληνική μας γλώσσα αυτό έχει τη σημασία ότι «θα σταθεί για μένα αυτό που έφαγα, αρνητικό». Πράγματι, έπεσε θανατικό μέσα εις το στρατόπεδο των Εβραίων, όταν έφαγαν τα ορτύκια, τα οποία προσπαθούσαν να παστώσουν, αλλά ήταν ελλιπής αυτή η πάστωσις και δηλητηριάστηκαν. Και πέθαναν χιλιάδες! Γι’ αυτό, οι τάφοι που τους έθαψαν, ονομάστηκαν «μνήματα ἐπιθυμιῶν». Και ο λαός ονομάστηκε «λαὸς ἐπιθυμητής». Για φανταστείτε, ε;

     Η επιθυμία, όμως, δεν περιορίζεται μόνον στο θέμα των τροφών. Αλλά επεκτείνεται και σε άλλους τομείς. Είναι η ένδυσις. Η υπέρβαση της ανάγκης της ευπρεπούς ενδύσεως, είναι η μόδα. Η υπέρβασις. Είναι η μόδα. Συνήθως υπηρετεί την επιθυμία. Είναι, ακόμη, η ανάγκη της κατοικίας. Και η κατοικία υπερβαίνει τους όρους της ανάγκης και γίνεται επιθυμία. Με την ατέλειωτη πολυτέλεια και την όλη αλαζονεία των ανθρώπων. Προπαντός των γυναικών.

       Ο πολιτισμός υπηρετεί την επιθυμία. Όταν ο Θεός εκάλυψε τα γυμνά σώματα των πρωτοπλάστων, με δέρματα ζώων, ασφαλώς τους υπέδειξε έναν τρόπο πολιτισμού. Πιο πάνω από τα συκόφυλλα, τα οποία οι ίδιοι εχρησιμοποίησαν. Ο Κύριος Ιησούς βέβαια εδέχθη να περιβληθεί έναν χιτώνα που κατασκευάστηκε στον αργαλειό. Ο υφαντός χιτώνας είναι ανώτερος από τον δερμάτινο χιτώνα των πρωτοπλάστων. Ασφαλώς. Και γίνεται όμως δεκτός, πολιτιστικό στοιχείο είναι, ο αργαλειός είναι πολιτιστικό στοιχείο, πολιτιστικό στοιχείο, που κάνομε το ύφασμα· αλλά καλύπτεται όμως η ανάγκη. Όχι η επιθυμία. Η υφαντική είναι, όπως σας είπα, έργον του πολιτισμού. Ο πολιτισμός μπορεί να ανακουφίσει τον άνθρωπο στον τόπο της εξορίας του εις την Γη αυτή, στην κοιλάδα, αυτή, του κλαυθμώνος, πραγματικά.

      Όμως, όταν ο πολιτισμός καλύπτει ατέλειωτες επιθυμίες, μα ατέλειωτες επιθυμίες, τότε είναι μεμπτός. Και ο μοναχισμός χρησιμοποιεί βεβαίως στοιχεία πολιτισμού. Αναμφισβήτητα. Και οι πιστοί, σε όλους τους αιώνες, το ίδιο. Βλέπετε, έχομε καλοριφέρ, θέρμανση δηλαδή, έχομε φωτισμό ηλεκτρικό. Αυτά είναι στοιχεία του πολιτισμού. Αλλά δεν πρέπει να γίνουν ο σκοπός του ανθρώπου.

     Πού βρίσκονται, όμως, τα όρια της ανάγκης και της επιθυμίας; Μπορεί τα όρια αυτά σε κάθε εποχή να είναι διαφορετικά. Αλλά τα κριτήρια των ορίων βρίσκονται πάντοτε μέσα στο αιώνιον Ευαγγέλιον.

      Πρέπει ακόμη να πούμε ότι και η ψυχαγωγία βρίσκεται ανάμεσα στην ανάγκη και την επιθυμία. Η ψυχαγωγία είναι αληθινή ανάγκη του ανθρώπου, προσέξατέ το. Πας άνθρωπος έχει ανάγκη της ψυχαγωγίας. Από την ανάπαυση μέχρι το παιχνίδι. Αλλά σήμερα το παιχνίδι πού έχει φθάσει; Να είναι, επί παραδείγματι, τζόγος! Να είναι ό,τι είναι. Στοίχημα κ.τ.λ. κ.τ.λ. Ή να μαλώνουν, να τσακώνονται οι άνθρωποι, να, να… Τα γνωστά με το ποδόσφαιρο κ.τ.λ. κ.τ.λ. Σήμερα, όμως, η ψυχαγωγία υπερέβη τα όριά της και δεν καλύπτει πλέον μια βασική ανάγκη του ανθρώπου να ψυχαγωγηθεί, αλλά ικανοποιεί τα πάθη του και τις αμαρτωλές του επιθυμίες. Κι εδώ η ψυχαγωγία χάλασε.

       Είναι η σύγχρονη αγωγή ακόμα. Και είναι εκείνη την οποία δέχεται η νέα γενεά. Για να διδάσκεται, δυστυχώς, η αναζήτησις της επιθυμίας. Κάνομε τα παιδιά μας επιθυμητάς. Να επιθυμούν αυτό, να επιθυμούν εκείνο. Και η αγωγή αυτή ασκείται τόσο εις το σχολείο, όσο και εις το σπίτι.

       Ακόμη και τα σύγχρονα πολιτεύματα υπηρετούν την επιθυμία. Κάθε πολίτευμα επιθυμεί να επιτύχει την ευημερία. Αν κάποιος βγει πολιτικός και πει: «Αγαπητοί μου, ευημερία δεν πρέπει να υπάρχει», ποιος θα τον ψηφίσει; Κανένας. Όλα, λοιπόν, τα πολιτικά συστήματα υπηρετούν την ευημερία. Υπό την έννοιαν της ευημερίας, όμως, εννοείται κυριότατα η κάλυψις των αμαρτωλών επιθυμιών. Όχι των αναγκών· αλλά των επιθυμιών.

      Και η έννοια της ελευθερίας ακόμα, αντί να υπηρετεί την όλη προσωπικότητα του ανθρώπου, με βασική κατεύθυνση την σωτηρία του, υπηρετεί κι αυτή τις αμαρτωλές επιθυμίες. Γι'αυτό έγραφε ο Παύλος… τι έγραφε; «Ὑμεῖς γὰρ ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ –λέει- ἐκλήθητε(:κληθήκατε επ’ ελευθερία), ἀδελφοί· μόνον μὴ τὴν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμὴν τῇ σαρκί(:μόνο προσέξτε, μη μετατραπεί η ελευθερία που έχετε στο να ικανοποιείτε επιθυμίες σαρκικές)» κ.λπ. κ.λπ.

    Το παιδί μπορεί να πει: «Είμαι ελεύθερος», ο νέος: «Είμαι ελεύθερος». Ναι. Μην όμως υπηρετήσεις την ανηθικότητα, την ασωτία. Πρόσεξέ το αυτό. Διότι εκεί κάνεις κατάχρηση της ελευθερίας σου. Τρανό δείγμα είναι η κακοποίηση της ελευθερίας, αγαπητοί μου, στην εποχή μας. Ποιος δεν το βλέπει αυτό; Ποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό; Σου λέει: «Είμαι ελεύθερος»...

   Πρέπει ακόμα να πούμε ότι μερικά πράγματα που φαίνονται σαν δείγματα επιθυμίας, δεν είναι όμως. Και θα πω κάτι. Αναφερόμεθα εις τις Καλές Τέχνες. Η ζωγραφική… ή καλύτερα να πιάσω την αγιογραφία. Βλέπετε, ο ναός γεμίζει από αγιογραφίες. Η μουσική. Τ’ αυτιά μας και η καρδιά μας γεμίζουν από την ωραία μουσική, την βυζαντινή. Μετά από την κοσμική μουσική. Όχι βεβαίως εκείνη την ξέφρενη. Αλλά την υγιά, την καθαρή μουσική. Αλλά και ακόμη στην ζωγραφική. Ζωγραφικοί πίνακες. Μπαίνομε κάπου, σε ένα μουσείο, σε ένα σπίτι και βλέπει κανείς εκεί τους ζωγραφικούς πίνακες και χαίρεται η καρδιά του. Πραγματικά χαίρεται. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι είναι ανάγκη εις τον άνθρωπον να καλύπτει, θα λέγαμε, τις ανάγκες του τις αισθητικές.

    Μου ‘λεγε ένας, μακαρίτης, προ πολλών ετών, δάσκαλος, Ρώσος ήταν, μας έκανε μία ξένη γλώσσα, πάλαι ποτέ, στην Κατοχή, και είχε μπει φυλακή. Ήταν ορθοδοξότατος, περίφημος άνθρωπος. Και μας έλεγε ότι στην φυλακή είχαν ανάγκη από μια εικόνα. Έμπαινε ένα περιοδικό, ένα κάτι, να κόψουν μία φωτογραφία να την βάλουν στον τοίχο. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να βλέπει κάτι. Πάτε πολλές φορές σε ένα σπίτι και βλέπετε τους τοίχους άδειους. Δεν είναι άσχημο; Δεν έχει ο άνθρωπος ανάγκη να δει τους τοίχους έτσι καλλιτεχνικά φτιαγμένους; Δηλαδή εννοείται, με διακόσμηση. Δεν είναι αμαρτία αυτό. Το ξαναλέω. Είναι μία ανάγκη της ψυχής. Και αυτό μπορεί να καλύπτεται. Όχι βέβαια σε υπερβολικό βαθμό. Γιατί πολλές φορές έχομε και την υπερβολή. Το ξεπέρασμα δηλαδή πάντοτε των ορίων. Πάντως εδώ έχομε την υγιά μορφή.

      Αντίθετα, είναι η νοσηρά επιθυμία. Αυτή συνδέεται με τα επίγεια και με τα πάθη. Γι΄αυτό γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν -τι παρακαλώ, είναι η τηλεόρασις; Επιθυμία των οφθαλμών- καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου». Και ο κόσμος «παράγεται». Περνάει ο κόσμος. Και η επιθυμία αυτού.

      Δοξάζω τον Θεό, που έχω ζήσει τόσα χρόνια, ώστε έχω δει από πολύ πολύ μικρό παιδί την αλαζονεία πολλών ανθρώπων, πλουσιοτάτων ανθρώπων. Σήμερα δεν υπάρχουν πια αυτοί οι άνθρωποι. Έφυγαν. Τα υπάρχοντά τους, ακόμη… ένα σπίτι έχω υπόψιν, περίφημο σπίτι…! Βέβαια λυπήθηκαν κάποιοι που δεν συντηρήθηκε αυτό το σπίτι. Το γκρέμισαν. Γιατί θέλησαν εκεί κάποιοι να κτίσουν. Ένας σύλλογος να κτίσει τα δικά του σπίτια. Και το γκρέμισαν. Στα γρήγορα γρήγορα. Ούτε ο τόπος δεν βρίσκεται σήμερα, πού ήταν το σπίτι αυτό... Κι όμως, τι πλούτος μέσα! Τι βαλσαμωμένα ζώα, τι ελάφια, τι αγριογούρουνα… Βαλσαμωμένα! Τι πλούτος, τι πλούτος, τι πλούτος! Πού είναι; Έφυγε. «Παράγει». «Παράγει» θα πει περνάει η επιθυμία του κόσμου αυτού.

      Γι'αυτό, θα μείνομε σε εκείνα που μας είναι ανάγκη. Ξαναλέγω. Και κάτι που καλύπτει την αισθητικήν, είναι ανάγκη. Βλέπετε, ένα βιβλίο, όταν το ξεφυλλίσομε, το διαβάσομε, θρησκευτικό βιβλίο, αν το θέλετε, δεν χαιρόμαστε όταν έχει μέσα εικόνες; Είναι… γεμάτο από ζωγραφιές. Το χαιρόμαστε. Γίνεται η ανάγνωσή μας πιο ευχάριστη. Έτσι, την νοσηρά επιθυμία πάντα πρέπει να την αποβάλλομε· την οποία, βέβαια, υπηρετεί ο διάβολος.

       Όταν έπεσε ο διάβολος, ενώ ήταν «νοῦς», μας λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ἁπλοῦς καὶ ἀσχημάτιστος καὶ ἀφάνταστος» -δηλαδή δεν είχε φαντασίαν-εφαντάσθη το κακόν και το επεθύμησε. Ο διάβολος. Αυτό τώρα υποβάλλει και εις τον άνθρωπον. Γι'αυτό γράφει ο άγιος Διονύσιος πάντοτε: «Τί ἐν δαίμοσι κακόν; (:Τι κακό πράγμα, λέει, υπάρχει εις τους δαίμονας;). Θυμὸς ἄλογος -δηλαδή θυμός παράλογος-, ἄνους ἐπιθυμία (:επιθυμία η οποία είναι κι αυτή παράλογη) καί φαντασία προπετής». «Αυτά τα τρία», λέει, «χαρακτηρίζουν τον διάβολο». Αυτά γράφονται, σας είπα, στον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη «Περὶ θείων ὀνομάτων», σ’ αυτό το βιβλίο. Ώστε έχομε και την ά-νουν επιθυμίαν. Δηλαδή την κακή, την αμαρτωλή, την παράλογη επιθυμία.

      Πόσες φορές, αλήθεια, παράλογα πράγματα επιθυμούμε! Όλες οι διαστροφές, παρακαλώ, δεν είναι παράλογες; Όλες οι διαστροφές. Στην προς Θεσσαλονικείς λέει ο Απόστολος Παύλος: «Καὶ μὴ πλεονεκτεῖν ἐν τῷ μέρει τούτῳ». Εννοείται, αναφέρεται στις σχέσεις του ανδρός μετά της γυναικός. «Προσέξτε», λέγει. «Είσαι παντρεμένος; Θα μείνεις με την γυναίκα σου. Μὴ πλεονεκτεῖν. Μη θέλεις να έχεις περισσότερο». «Σήμερα τι λένε; Μόνο με μία γυναίκα θα περάσω στη ζωή αυτή;». Δι΄ όνομα του Θεού! Δι’ όνομα του Θεού! Αλλά και εκτός αυτού υπάρχει το πλεονεκτεῖν και με αυτήν ακόμη την σύζυγον. Έρχεται τώρα η Σαρακοστή να σου πει, όπως ακριβώς ένα άλογο, υπάρχουν τα γκέμια και σου λέει… μπορεί να έχει όρεξη το άλογο να τρέχει, α, θα σταματήσουμε. Εγκράτεια τώρα. Τώρα που είναι Σαρακοστή, όχι μόνο νηστεία, το ακούσατε, ε; Αλλά και εγκράτεια. Για να είμεθα πάντοτε μέσα στα όρια της ανάγκης και ποτέ της επιθυμίας.

     Και όπως λέει ο Απόστολος Παύλος για τους Εβραίους τι έπαθαν: «Ταῦτα –λέγει στην Α΄ προς Κορινθίους-  δὲ τύποι ἡμῶν ἐγενήθησαν(:έγιναν για μας τύποι, παραδείγματα), εἰς τὸ μὴ εἶναι ἡμᾶς ἐπιθυμητὰς κακῶν, καθὼς κἀκεῖνοι ἐπεθύμησαν». «Για να μη γίνουμε επιθυμηταί κακών».

      Αγαπητοί μου, θα επανέλθομε στους λόγους του Αποστόλου Παύλου που είπαμε στην αρχή. «Καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε τὰς ἐπιθυμίας». Μη μεταβάλομε τις βιοτικές μας ανάγκες σε αναζήτηση αμαρτωλών επιθυμιών, που ιδιαίτερα υπηρετεί ο σύγχρονος πολιτισμός. Να μάθομε να βρίσκομε σε κάθε εποχή το αναγκαίον από το αμαρτωλό. Κριτήριόν μας αιώνιον είναι το Ευαγγέλιον. Όπως το ερμηνεύουν οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Κι αν θέλομε να σωθούμε, να μην υποκειμενοποιούμε τα κριτήρια κατά το δοκούν, όπως μας αρέσει. Θα βλέπομε κατάματα τα ευαγγελικά κριτήρια και με ειλικρίνεια θα τα χρησιμοποιούμε.

      Η προκειμένη Μεγάλη Τεσσαρακοστή έρχεται με την νηστεία και την προσευχή και την εγκράτεια των παθών να μας χαρίσει νουν Χριστού και μάτια Αγίου Πνεύματος. Για να μπορούμε να διακρίνομε με σαφήνεια, πού τελειώνουν οι ανάγκες και πού αρχίζουν οι αμαρτωλές επιθυμίες. Αμήν.

🔸867η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἀπό τό μαρτυρολόγιον τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου Σμύρνης.

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά την μνήμην του αποστολικού Πατρός και ιερομάρτυρος αγίου Πολυκάρπου. Ο Άγιος Πολύκαρπος εγεννήθη κατά το τρίτον τέταρτον του πρώτου αιώνος. Στη Σμύρνη· την ελληνικοτάτη Σμύρνη. Εχειροτονήθη επίσκοπος από τον άγιον Ευαγγελιστήν Ιωάννην. Γι’ αυτό και λέγεται «αποστολικός πατήρ».

Όχι απόστολος· αποστολικός πατήρ. Αγωνίστηκε πολύ κατά των αιρέσεων και μάλιστα κατά των Γνωστικών. Οι Γνωστικοί, ή καλύτερα, οι σημερινοί Μασόνοι, έχουν πάτρωνές τους τους Γνωστικούς· γιατί στο βάθος ο μασονισμός είναι αναβίωσις του Γνωστικισμού. Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν.

       Τελικά, ο άγιος πατήρ εμαρτύρησε στην Σμύρνη, επί ανθυπάτου Ασίας, Στατίου Κοδράτου και αυτοκράτορος Αντωνίου Πίου κατά το 156 μετά Χριστόν πάντοτε, βέβαια, στις 23 Φεβρουαρίου. Σώζεται μία του επιστολή προς Φιλιππησίους. Εγράφη και το μαρτυρολόγιό του, που είναι το πρώτο εις το είδος του. Μέσα σ’ αυτό βλέπει κανείς το πνευματικό ύψος του ανδρός. Εγράφη ακόμη και μία επιστολή προς αυτόν, τον άγιον Πολύκαρπον, από τον άγιον Ιγνάτιον, επίσκοπον Αντιοχείας· όταν εκείνος επήγαινε δέσμιος εις την Ρώμην για να δικαστεί και τελικά να μαρτυρήσει. Η επιστολή αυτή του αγίου Ιγνατίου προς τον άγιον Πολύκαρπον είναι γεμάτη από εγκωμιασμόν απόλυτα δίκαιον προς το πρόσωπον του αγίου Πολυκάρπου, αλλά και γεμάτη από παραινέσεις.  Στην επιστολή του ο άγιος Ιγνάτιος προς τον άγιον Πολύκαρπον, να πώς τον προσφωνεί. Σε απόδοση: «Εγώ ο Ιγνάτιος, επίσκοπος της Αντιοχείας, και μάρτυρας του Ιησού Χριστού, προς τον Πολύκαρπον, τον επίσκοπον της Εκκλησίας των Σμυρναίων, ο οποίος επισκοπείται μάλλον –γιατί είπε: ‘’είναι επίσκοπος’’- επισκοπείται μάλλον από τον Θεό Πατέρα και τον Ιησούν Χριστόν. Του εύχομαι να είναι η χαρά του πολύ μεγάλη».

       Μένω σε ένα κεντρικό σημείο, που είπε ότι μάλλον επισκοπείται από τον Θεόν, παρά ο ίδιος επισκοπεί την πόλη, των Σμυρναίων. Είναι πολύ ωραίος χαρακτηρισμός και πολύ μεγάλος χαρακτηρισμός. Στάθηκε, αγαπητοί μου, ο άγιος Πολύκαρπος σπουδαίος ανήρ ως επίσκοπος Σμύρνης. Και τούτο γίνεται φανερό από το μαρτύριό του. Το μαρτυρολόγιο δε αυτό που εγράφη, όπως σας είπα προηγουμένως, είναι φιλολογικώς το πρώτο στην εκκλησιαστική μας ιστορία. Και γράφει πολλά και ωραία. Παρότι τελειώνει από εκείνον που το έγραψε ότι «Βέβαια, θα μπορούσαμε πιο λεπτομερώς να σας αναφέρομε το μαρτυρολόγιό του, αλλά επιφυλασσόμεθα για άλλη φορά», είπε ο συγγράψας το μαρτυρολόγιον. Δηλαδή, απλώς αδρές γραμμές αναφέρει. Παρά ταύτα, είναι ικανόν να βγάλομε συμπεράσματα του ποιος ήταν ο άγιος Πολύκαρπος ως επίσκοπος Σμύρνης.

     Στη Σμύρνη είχε ξεσπάσει διωγμός. Ο άγιος Πολύκαρπος, όμως, δεν ήθελε να φύγει από την πόλη. Στο τέλος επείσθη από τους πιστούς, που κατέφυγε σε έναν μικρόν μικρόν αγρόν, που ήταν εκεί και ένα μικρό σπιτάκι, ένας οικίσκος. Εκεί έμεινε με μερικούς άλλους. Βέβαια, παραλείπω γιατί αν έπρεπε να σας διαβάσω ολόκληρο το μαρτυρολόγιο, θα  θέλαμε πολλήν ώραν. Τελικά συνελήφθη. Όσο έμενε εκεί, εις τον οικίσκον αυτόν, διαρκώς προσηύχετο. Για φίλους, για τις εκκλησίες της οικουμένης, όσοι ποτέ έγιναν γνωστοί ή στάθηκαν άγνωστοι εις αυτόν. Προσηύχετο· διαρκώς προσηύχετο. Καθώς, όμως, προσευχόταν, τρεις μέρες πριν συλληφθεί, είδε σε οπτασία το προσκέφαλό του να παίρνει φωτιά. Και τότε εστράφη στους παρευρισκομένους εκεί που ήταν μαζί του και τους είπε: «Πρέπει να καώ ζωντανός».

     Κάποιοι, όμως, τον πρόδωσαν. Εδώ υπάρχει μια μικρή διαδικασία, την παραβλέπω. Την παραλείπω. Και τότε ο μακάριος Πολύκαρπος συνελήφθη. Ζήτησε μάλιστα από τους στρατιώτες που πήγαν να τον συλλάβουν, να τον αφήσουν για λίγο να προσευχηθεί. Έδωσε εντολή στους δικούς του να τους περιποιηθούν τους στρατιώτες, να τους δώσουν να φάγουν και να πιούνε και κρασί. Εκείνος ανέβηκε πάνω εις το υπερώον, στο δεύτερο πάτωμα αυτού του οικίσκου και παρεδόθη εις την προσευχήν. Επί δίωρον προσηύχετο. Και προσηύχετο, σας είπα, για όλους όσους μέχρι τότε είχε γνωρίσει. Ήξερε ότι φεύγει από την παρούσα ζωήν και σαν επίσκοπος όφειλε να προσευχηθεί και να προσεύχεται για το ποίμνιό του.

       Τέλος, τον οδήγησαν στο στάδιο, που εκεί, στη Σμύρνη, πλήθος κόσμου έκανε ασυνήθιστο θόρυβο. Διότι όλοι περίμεναν –διεδόθη αυτό- ότι θα συνελαμβάνετο και επερίμεναν τι θα απογίνει. Ζητούσαν με αλαλαγμόν το μαρτύριο του Πολυκάρπου… Βέβαια, όλοι αυτοί, ως θεαταί μέσα εις το στάδιον, ήσαν εθνικοί, ήσαν ειδωλολάτραι. Ήσαν και Ιουδαίοι… Θα το ξαναδούμε λίγο πιο κάτω.

      Εισερχόμενος στο στάδιον, ακούστηκε μια δυνατή φωνή που όλοι την άκουσαν, αλλά δεν είδαν ποιος φώναξε. Ήταν η φωνή αυτή, αγαπητοί μου, από τον ουρανό. Και η φωνή είπε -σας τη λέγω στο κείμενο: «Ἴσχυε, Πολύκαρπε, καὶ ἀνδρίζου». Δηλαδή, «Πολύκαρπε, γίνου δυνατός και γενναίος». Είναι η ίδια η φράσις –η ίδια!- με τις ίδιες λέξεις, που άκουσε ο Ιησούς του Ναυή όταν έβλεπε τι δύσκολο ρόλο είχε να παίξει. Τι δύσκολη θέση είχε. Ότι έπρεπε να οδηγήσει τον λαό του Θεού εις την Γη της Επαγγελίας. Και εφοβείτο. Και τότε –είναι εις το  πρώτο-δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου «Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ» στην Παλαιά Διαθήκη- ίδιες λέξεις, εκεί άκουσε την φωνήν: «Ἴσχυε,, Ἰησοῦ -δηλαδή, Ιησούς του Ναυή- καὶ ἀνδρίζου».

    Και ο ανθύπατος έλεγε, ανοίγοντας διάλογο πλέον με τον άγιον Πολύκαρπον μέσα εις το στάδιον, που ήταν ένας διάλογος και ταυτόχρονα ήτανε και ένα είδος ανακρίσεως. Με γεμάτο πάντοτε το στάδιο- σας το ξαναλέγω. «Σεβάσου την ηλικία σου», δηλαδή να σεβαστεί την ηλικία του, διότι ήτο άνω των 100 ετών. Και προσέθεσε ο ίδιος, ο ανθύπατος: «Ορκίσου», λέγει, «στην τύχη του Καίσαρος. Μετανόησε. Πες: ‘’Θάνατο στους αθέους’’.  Να μετανοήσεις γι'αυτό που είσαι. Και πες –δια τους Χριστιανούς -τους οποίους αποκαλεί «αθέους»· αφού δεν πίστευαν εις το δωδεκάθεον του Ολύμπου, ή δεν έδιναν, θα λέγαμε, την υποταγή τους εις τον Καίσαρα· ήτανε μία μέθοδος για να κρατούν κοντά, σφικτά το απέραντον ρωμαϊκόν κράτος -εισηγηταί ήσαν οι Βαβυλώνιοι, πρέπει να σας το πω αυτό- να δέχονται την θεοποίηση του αυτοκράτορος, για να είναι κάτω όλοι από την υπακοή του πειθαρχημένοι. Να μη γίνουν ποτέ επαναστάσεις κ.τ.λ. Και συνεπώς, εάν ποτέ έκανε κανείς μίαν παράβασιν, δηλαδή δεν θυσίαζε εις τον αυτοκράτορα, εις την τύχην του αυτοκράτορος, τότε, αυτό που έκανε, το «έγκλημά» του -έγκλημα!- ήταν «έγκλημα καθοσιώσεως» και ετιμωρείτο δια θανάτου. Όλα αυτά σας ξαναλέγω τώρα εμείς, με το μάτι το μακρινό που μιλάμε για δημοκρατίες κ.λπ. κ.λπ. δεν ήταν παρά μία προσπάθεια, θα επαναλάβω, συνοχής όλων των λαών που ήταν κάτω από την κυριαρχία, ή της Βαβυλώνος παλιότερα, ή της Ρώμης τώρα.       

      Και αποκαλεί τους Χριστιανούς «αθέους». Αλλά ο Πολύκαρπος κοίταξε ένα γύρο τους εθνικούς –«εθνικός» θα πει ειδωλολάτρης-, που ήσαν στις κερκίδες του σταδίου, κοίταξε στον ουρανό και με μία κίνηση του χεριού του είπε: «Θάνατος στους αθέους». Δηλαδή: «Είπες συ, ανθύπατε, εγώ να πω ‘’θάνατος στους αθέους’’, εγώ, ο επίσκοπος των Χριστιανών, να πω εις τους Χριστιανούς μας, θάνατος. -«Αἶρε τοὺς ἀθέους» είναι επί λέξει το κείμενον. Δηλαδή, «πάρ’ τους από την μέση· σήκωσέ τους· εξαφάνισέ τους»- · εσύ είπες να το πω αυτό για τους Χριστιανούς. Κι εγώ σου λέγω ότι αυτό το λέω δι’ όλους τους αθέους, που είναι τώρα καθισμένοι επάνω εις τις κερκίδες».

      Κι όταν ο ανθύπατος ζήτησε, αγαπητοί μου, από τον Πολύκαρπον να βλασφημήσει τον Χριστόν, εκείνος απήντησε: «86 χρόνια Τον υπηρετώ και σε τίποτα δεν με ηδίκησε καθόλου. Πώς μπορώ να αδικήσω τον βασιλιά μου που με έσωσε;». Όμως, ο ανθύπατος επέμενε. Και του απαντάει ο Πολύκαρπος. Ασκούσε βίαν εις τον Πολύκαρπον· διότι αλλιώτικα, θα λέγαμε, ήταν και ένα θέμα τιμής των όπλων: «Σε συλλάβαμε. Εσύ τώρα ένας μόνος επιμένεις και θα φανείς μπροστά σε τόσον κόσμο ότι τελικά είσαι νικητής κι εμείς νικημένοι;». Επέμενε, λοιπόν, ο ανθύπατος. Και απαντάει ο Πολύκαρπος: «Φαίνεται ότι αγνοείς ποιος είμαι. Άκουσε λοιπόν: Είμαι Χριστιανός». Τι ωραίο αυτό… Ξέρετε ότι αυτό τα λέει όλα.

    Παρατηρούμε στα μαρτυρολόγια όλων των αγίων που οδηγήθηκαν βέβαια μπροστά σε βασιλείς και ηγεμόνες κ.τ.λ. όταν ερωτούσε ο δικαστής –γιατί ο ανθύπατος έκανε χρέη δικαστού· ή ο βασιλιάς ή όποιος ήτανε - «Πώς σε λένε;». Δεν έλεγε πώς τον λένε. Απαντούσε: «Είμαι Χριστιανός». -«Πού μένεις;». -«Είμαι Χριστιανός». -«Ποιοι είναι οι συνένοχοί σου;». -«Είμαι Χριστιανός». Περιορίζοντο δε οι αρχαίοι μάρτυρες σε αυτήν την φρασούλα: «Είμαι Χριστιανός». Τίποτα άλλο. Τίποτα στοιχεία άλλα: «Είμαι Χριστιανός».Κι έτσι τώρα εδώ ο άγιος Πολύκαρπος να λέγει: «Φαίνεται πως δεν το ‘μαθες. Φαίνεται πως δεν το ξέρεις: Είμαι Χριστιανός!».

    Και συνεχίζει: «Κι αν θέλεις», λέει στον ανθύπατο, «να ακούσεις το χριστιανικό κήρυγμα, δώσ’ μου καιρό και άκουσέ το. Να σου πω ποιος είναι ο Χριστιανισμός». Και ο ανθύπατος απαντάει: «Πείσε το πλήθος!». Δηλαδή, «να στραφείς προς το πλήθος, να μιλήσεις». Κι ο άγιος Πολύκαρπος: «Εσένα σου έδωσα τον λόγο και όχι στο πλήθος. Εσύ θα με ακούσεις! Όχι το πλήθος». Και ο ανθύπατος αρχίζει τώρα την απειλή –πώς άρχισε πρώτα; «Σεβάσου», λέει, «τα πολλά σου χρόνια, σεβάσου τα. Το βαθύ σου γήρας(σας είπα, είχε περάσει τα εκατό χρόνια)». Είναι μέθοδος των ανθρώπων που διώκουν τους πιστούς, πρώτα να καλοπιάνουν και μετά να απειλούν. «Έχω θηρία», λέγει ο ανθύπατος, «και θα σε ρίξω σε αυτά, αν δεν μετανοήσεις!». Και ο Πολύκαρπος: «Κάλεσέ τα». Αντιγράφω τον διάλογο από το μαρτυρολόγιό του, δεν προσθέτω τίποτα. Μάλλον έχω αφαιρέσει κάποια γιατί θα αργούσαμε,σας είπα, πολύ. «Κάλεσέ τα, τα θηρία. Εμείς μένομε αμετακίνητοι στην πίστη μας». Και απαντάει ο ανθύπατος: «Θα σε κάνω να σε φάει η φωτιά, εφόσον περιφρονείς τα θηρία, αν δεν μετανοήσεις!». Κι ο άγιος Πολύκαρπος: «Με απειλείς με φωτιά; Μάλιστα. Φαίνεται ότι αγνοείς το αιώνιον πυρ της κολάσεως, που είναι για τους ασεβείς. Αλλά και για κείνους που πρόδωσαν την χριστιανική τους ιδιότητα. Τι δηλαδή; Να γλυτώσω από τη φωτιά που θες εσύ να με κάψεις και εγώ να πάω στο αιώνιον πυρ ως προδότης του Χριστού; Ωστόσο, μην αργοπορείς. Κάνε αυτό που είπες».

     Και ο ανθύπατος έστειλε τον κήρυκά του να διαλαλήσει μέσα εις το στάδιον ότι ο Πολύκαρπος ομολόγησε ότι είναι Χριστιανός. Το συμπέρασμα και η απόφασις: «Άρα λοιπόν πρέπει να θανατωθεί». Διότι όπως σας είπα προηγουμένως, έπεσε στο έγκλημα της καθοσιώσεως, δηλαδή «εδώ, πλέον, στρέφεται εναντίον του αυτοκράτορος». Και το πλήθος των εθνικών και των Ιουδαίων μέσα εις το στάδιον φώναζε: «Αυτός είναι ο διδάσκαλος της Ασίας. Ρίψε τον στα λεοντάρια!», εφώναζε, «Ρίψε τον στα λεοντάρια!». Όμως τα λεοντάρια είχανε προ ολίγου φάει, ήταν φαγωμένα και δεν θα ορμούσαν, βέβαια, να τον κατασπαράξουν τον άγιον Πολύκαρπον. Και τότε το πλήθος φώναζε: «Ρίξε τον στη φωτιά!»- για να πραγματοποιηθεί εκείνο το όραμα, εκείνη η οπτασία που είδε, ότι θα τελείωνε την ζωή του με την φωτιά· ότι θα εκαίετο, δηλαδή, ζωντανός.

    Με μεγάλη ταχύτητα, αγαπητοί μου, μάζεψαν ξύλα για τη φωτιά που θα ‘βαζαν, στην οποία - από κάτι λουτρά από δω κι από κει- μάζεψαν φρύγανα, ξύλα, ό,τι μπορούσαν, γρήγορα, γρήγορα. Και σημειώνει εκεί ο συγγραφεύς του μαρτυρολογίου του ότι στη συλλογή των ξύλων πρωτοστατούσαν οι Ιουδαίοι… Για να ξέρετε ποιοι είναι οι Ιουδαίοι… Μέχρι σήμερα,  2000 χρόνια, όταν ειπώθηκε δια στόματος ενός συγχρόνου Εβραίου Αμερικανού, Εβραίου, που είπε: «Μάθετέ το, εχθροί μας δεν είναι εδώ οι γύρω μας· εχθροί μας είναι οι Έλληνες με τον Χριστιανισμό τους». Ξέρετε ποιος το είπε. Ας μην αναφέρω το όνομά του. «Οι Έλληνες είναι οι εχθροί μας!». Δεν είναι η ομολογία του αυτή σαν να εμάζευε φρύγανα αυτός ο σύγχρονος πολιτικός –ζει! Είναι στην Αμερική!- εναντίον της Ελλάδος και του Χριστιανισμού, της Ορθοδοξίας;

    Και τώρα ο άγιος Πολύκαρπος είναι έτοιμος, αγαπητοί μου, να καεί. Έκανε μια πολύ δυνατή προσευχή. Βέβαια την έχω εδώ κοντά μου, αλλά ο χρόνος πέρασε, να μην σας την διαβάσω, πολύ δυνατή προσευχή και όταν την τελείωσε είπε το «Ἀμήν». Έτσι σημειώνει εκεί ο ιστοριογράφος του. Είπε το «ἀμήν». Και τότε, όταν οι δήμιοι έβαλαν την φωτιά, συνέβη ένα θαυμαστό φαινόμενον: Η φωτιά έκανε ένα είδος καμάρας, απ’ όλες τις μεριές, ενώ τον έβαλαν στη μέση με τη φωτιά, η φωτιά απέκλινε, έκανε ένα είδος καμάρας, χωρίς να εγγίσει το σώμα του αγίου Πολυκάρπου. Ταυτόχρονα απλώθηκε μία ευωδία, σημειώνει ο συγγραφεύς, «σαν λιβάνι», λέει, «σαν κάτι που όπως καίνε αρωματικές ουσίες, απλώθηκε αυτή η μυρωδιά».

      Βλέποντας οι βασανισταί του ότι η φωτιά δεν τον άγγιξε, τότε διέταξαν έναν «κομφέκτορα»· ‘’confector’’ είναι αυτός που ασχολείται –είναι λατινική λέξις- είναι αυτός που ασχολείται με τα θηρία για την διατροφή τους κ.λπ. Ένα είδος, θα λέγαμε, θηριοτρόφου. Τον διέταξαν να πλησιάσει τον άγιον Πολύκαρπον, ενώ ήταν εις το κέντρον της φωτιάς και να του μπήξει ένα μικρό ξίφος· δηλαδή να τον σκοτώσει. Κι όταν έγινε αυτό, τότε άλλο θαύμα! Γέρος άνθρωπος ήταν. Ξεχύθηκε τόσο αίμα, από την πληγή του, που έσβησε την φωτιά, ώστε όλοι να θαυμάσουν. «Πώς κι έγινε αυτό;». Στην αρχή η φωτιά δεν τον έκαιγε, τώρα σβήνει η φωτιά με το αίμα του, δεύτερο θαύμα…

    Αλλά ο αντίζηλος διάβολος δεν μπορούσε να αντέξει την νίκην και τον στέφανον του μάρτυρος, γι'αυτό παρεκίνησε –ποιους άλλους; Τους Ιουδαίους- να ισχυρίζονται ότι οι Χριστιανοί θα άφηναν τον Εσταυρωμένον Ιησούν και θα ελάτρευαν και θα προσκυνούσαν τα λείψανα του Πολυκάρπου… Ακούστε θέση… Ώστε μάλιστα, αναγκάζεται ο ιερός συγγραφεύς του μαρτυρολογίου να πει: «Να αφήσουμε τον Κύριόν μας Ιησούν Χριστόν;». Εκεί βρίσκουμε και την εξής θέση, πολύ σπουδαία, ότι τιμούμε τους μάρτυρες, δεν τους θεοποιούμε, τους τιμούμε,. Είναι μια πολύ πολύ δυνατή θέσις αυτή και σπουδαία.

      Ωστόσο οι Ιουδαίοι ζήτησαν να καούν τα λείψανα του αγίου. Γιατί ήλπιζαν οι Χριστιανοί να πάρουν το σώμα του. Τώρα οι Ιουδαίοι διαβάλλουν τα πράγματα και λέγουν να καεί, για να μην πάρουν τα λείψανα του αγίου, το σώμα του. Και έκρυψαν το σώμα του αγίου Πολυκάρπου, αγαπητοί μου, όσοι ήσαν εκεί στο μαρτύριό του.

       Αυτή ήταν η βιωτή και το μαρτύριον του μακαρίου Πολυκάρπου. Κι όπως σημειώνει ο συγγράψας το μαρτυρολόγιό του, «τότε», λέγει, «οι Χριστιανοί περισυνέλεξαν ό,τι είχε απομείνει από την φωτιά». Δηλαδή την φωτιά που τον έκαψαν πλέον, νεκρόν, τον έκαψαν και ετοποθέτησαν ό,τι έμεινε σε μία λειψανοθήκην, θεωρώντας τα αυτά που έβαλαν μέσα εις την λειψανοθήκην, πιο πολύτιμα και από τις πιο πολύτιμες πέτρες και από το πιο πολύτιμο χρυσάφι. Έτσι γράφει μέσα. Και συνεχίζει ο ιερός συγγραφεύς ότι το μαρτυρολόγιό του θα παρακινήσει και άλλους εις το μέλλον να δείξουν ανδρείαν.

      Μέσα στην Ιστορία, θα έλεγα, αφού περιεσώθη το μαρτυρολόγιό του, για να το διαβάζουν σε κάθε εποχή εκείνοι που το διαβάζουν και το ακούν, για να κινούνται να μιμηθούν το μαρτύριο του αγίου Πολυκάρπου, την ανδρεία του, το θάρρος του, την ομολογία του· κι έτσι κι αυτοί με τη σειρά τους να δείξουν ανδρεία και να μαρτυρήσουν υπέρ του ονόματος Ιησού Χριστού.

      Αυτά μας γράφει στο μαρτυρολόγιο, αγαπητοί μου, του αγίου Πολυκάρπου ο ιερός αυτός συγγραφεύς και αυτός ήταν ο άγιος Πολύκαρπος, που να έχουμε πάντοτε την ευλογία του και προπαντός εκείνοι που φέρουν το όνομα του αγίου Πολυκάρπου να έχουν κι εκείνοι πάντοτε τη δική του ευλογία, αμήν.

🔸35η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omilies-kyr-tyrinhs-kau-defteras-megaloy-kanonos
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_60.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος».🔻
https://drive.google.com/file/d/1SmoR2cqkXjuoTu0es5zMUX9ZQiV-Y3nU/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες Κυρ. Τυρινῆς, Καθ. Δευτέρας, Μεγάλου Κανόνος».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC.%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%86%CF%82%20%CF%84%E1%BF%86%CF%82%20%CE%A4%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BD%E1%BF%86%CF%82?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας, ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.