Αθανάσιος Άμβωνας

17 Ιανουαρίου 2026

ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.

†. Και πάλι στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς, σεβασμιώτατε, αγαπητοί αδελφοί, κι ενώ ο χρόνος είναι ευθύγραμμος, γιατί ξεκίνησε με την Δημιουργία και πορεύεται στο τέρμα μαζί της, όμως, βλέποντας εμείς, την επανάληψη των εποχών, αποκτούμε την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος είναι κυκλικός. Και έτσι νομίζομε ότι είναι όχι ευθύγραμμος. Γι'αυτό αποκτούμε το στεφάνι ή την στεφάνην, ένα κύκλο, που επανέρχεται στο αρχικό του σημείο. Έτσι ο χρόνος φαινομενικά αποτελεί στεφάνι. Γι'αυτό και ο Ψαλμωδός ψάλλει προς τον Θεόν «τα φαινόμενα κατά το φαινόμενον»: «Εὐλογήσεις τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου, Κύριε». Είναι στον 64^ον ψαλμόν. Δηλαδή: «Θα ευλογήσεις τον κύκλον των εποχών μιας χρονιάς, που η χρηστότητά Σου την γέμισε από αγαθά».

Κι εμείς, όταν λέμε ότι βρισκόμεθα στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς, εννοούμε ότι βρισκόμεθα στο νέο γύρισμα της γης μας γύρω από τον ήλιο. Ενώ, ασταμάτητα ο χρόνος της Δημιουργίας τρέχει, μετρώντας το μήκος της υπάρξεώς της. Όταν ο Θεός έβαζε το θεμέλιον του σύμπαντος κόσμου, ταυτόχρονα έβαζε και το θεμέλιον του χρόνου. Γι'αυτό λέγει η Γραφή στον 32^ον Ψαλμόν: «Τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν». Και όταν λέγει «τῷ λόγῳ Κυρίου» είναι ο Λόγος του Κυρίου, ο δεύτερος της Τριάδος. Δηλαδή δια του Λόγου του Κυρίου, δηλαδή δια του μετέπειτα Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου, οι ουρανοί εστερεώθησαν, εθεμελιώθησαν. Τι; Ο χώρος.Ακόμη λέγει εις την προς Εβραίους ο Απόστολος Παύλος: «Δι᾿ οὗ καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν (:δια του οποίου Υιού, δια του Οποίου Λόγου- πάλι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος- ἐποίησε καὶ τοὺς αἰῶνας)», δηλαδή τον χρόνον.

Συνεπώς, εθεμελιώθηκε από τον Θεό Λόγο τόσο ο χώρος, όσο και ο χρόνος. Και τα δύο μαζί. Και συμπορεύονται. Όταν λέγει ο Κύριος: «Εγώ είμαι το Α και το Ω», σημαίνει ότι εις τον εαυτό Του υπάρχει η αρχή και το τέλος της Δημιουργίας. Η Δημιουργία, λοιπόν, είχε αρχή. Δύναται να έχει τέλος. Αλλά δεν θέλει ο Θεός να έχει τέλος. Γι'αυτό ακριβώς τον λόγο, η Δημιουργία δεν είναι ένα κατασκεύασμα μάταιον του Θεού, παρότι που μπορούμε να δούμε μία ματαιότητα. Δεν εγγίζει το «ματαιότης ματαιοτήτων τά πάντα ματαιότης» τα δημιουργήματα του Θεού. Αυτό το «ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης» είναι η Δημιουργία στα χέρια του ανθρώπου. Όπως όταν είπε ο Θεός «ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου», δεν κατηράσθη ο Θεός την γην, αλλά κατηράσθη το έργον, που θα ήταν στα χέρια του ανθρώπου, για να ζήσει. Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.

Έτσι, αν ο άνθρωπος δεν είναι κοντά στον Θεό και γενικότερα ο άνθρωπος της Παλαιάς Διαθήκης, δηλαδή των χρόνων της Παλαιάς Διαθήκης, θα λέγαμε, όπως λέγει και ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ήταν χρόνος, που τα έργα του ανθρώπου ήταν ματαιότης ματαιοτήτων. Μετά όμως, στον χώρο της Καινής Διαθήκης, δεν είναι πια ο χρόνος, τα έργα, ματαιότης ματαιοτήτων. Όταν επί παραδείγματι, ως κορυφαίο παράδειγμα το λέω αυτό, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος: «Ὃτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός». «Όταν», λέγει, «ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, το συμπλήρωμα του χρόνου, τότε εξαπέστειλε ο Θεός τον Υιόν Του». Δηλαδή η Ενανθρώπησις, ως κορυφαίον γεγονός, μέσα εις τον χρόνον.

Έτσι και ο χώρος, με την Ενανθρώπηση, και ο χρόνος, με το γεγονός της Ενανθρωπήσεως, και τα δύο εξαγιάζονται. Ακόμη έχομε και άλλες λέξεις μέσα εις την Αγία Γραφή, που εκφράζουν την έννοια του χρόνου και που τις συναντούμε πυκνότατα. Και οι οποίες μεταξύ των είναι ταυτόσημες. Όλες εκφράζουν χρόνον. Όπως «αἰών», «χρόνος», «μήν»(:μήνας), «ὥρα», «καιρός», «ἐνιαυτός» και άλλες ακόμη εκφράσεις. Εμείς θα προσπαθήσομε, αγαπητοί μου, να μείνομε στον χρόνο, κάτω από μία έννοια. Τον όρον «καιρός». Και μάλιστα πάντοτε μέσα στον χώρο της σωτηρίας μας.

Καταρχήν ο Ψαλμωδός μάς λέγει: «Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ». «Ήλθε η ώρα να ασχοληθούμε με τον Κύριον». Εξάλλου έχομε και μία μικρή ακολουθία πριν αρχίσουμε την Λειτουργία, που λέγεται «καιρός». Από δω καταλύεται, έλκει την καταγωγήν αυτή η μικρή ακολουθία. Καιρός τώρα να ασχοληθούμε με τον Κύριον. Δηλαδή ποιος είναι αυτός ο «καιρός»; Είναι ο καιρός της λατρείας του Θεού. Ακόμα της προσευχής. Ακόμη και της μνήμης του Θεού. Και ο καιρός αυτός πρέπει να είναι διαρκής και μη διακοπτόμενος, κατά το «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Έτσι βλέπομε ότι όταν μιλάμε και λέμε: «Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ», δεν είναι τι άλλο παρά ο καιρός των δικαιωμάτων του Θεού. Όπως λέμε εις την Μεγάλη Δοξολογία, είναι πάλι από το Ψαλτήρι: «Δίδαξόν με τὰ δικαιώματά Σου, συνέτισόν με τοῖς δικαιώμασί Σου», κ.ο.κ.

Πρέπει να έχομε, αγαπητοί μου, μια στερεά συναίσθηση, ότι ο χρόνος που αφορά τη ζωή μας και συνεπώς στη σωτηρία μας είναι σύντομος, είναι μικρός. Κείται μεταξύ δύο ορίων. Της γεννήσεως και του θανάτου μας. Γι'αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Τοῦτο δέ φημι, ἀδελφοί, ὁ καιρὸς συνεσταλμένος τὸ λοιπόν ἐστιν». Κι αυτό το «συνεσταλμένος», μαζεμένος χρόνος, συρρικνωμένος χρόνος, αναφέρεται σε δύο διαστάσεις. Η μία ως προς τη ζωή μας, διότι δεν είναι ο χρόνος μεταξύ γεννήσεως και θανάτου μακρύς, πολύ μακρύς. Και ο χρόνος του ερχομού του Χριστού. Είναι αυτές οι δύο διαστάσεις. Συνεπώς, εφόσον η σωτηρία μας ενεργείται μέσα εις τον χώρο-χρόνον, θα πρέπει να μην αργοπορούμε, προκειμένου να αξιοποιήσομε τη σωτηρία μας.

Αλλά και θα πρέπει να μην προβαίνομε εις την κατάχρησιν αυτού του χρόνου, του καιρού. Διότι αν κάνομε κατάχρηση αυτού του χρόνου, τότε θα είμεθα εκτός σωτηρίας. Το πώς αυτά γίνονται, συμπεραίνει ο Απόστολος και λέγει, μας λέγει: «ἵνα καὶ οἱ ἔχοντες γυναῖκας ὡς μὴ ἔχοντες ὦσι». Δηλαδή δεν πρέπει ο γάμος να γίνει εμπόδιο δια την σωτηρία σου. Μην πεις εκείνο που λέγει ο τρίτος καλεσμένος της παραβολής του μεγάλου δείπνου: «Γυναῖκα ἔγημα, οὐ δύναμαι ἐλθεῖν». «Παντρεύτηκα και δεν μπορώ να έλθω». Μη σου γίνει αυτό εμπόδιο. Διότι δεν είναι ο σκοπός της ζωής σου ο γάμος, αλλά είναι η σωτηρία σου. Πρόσεξε λοιπόν. Θα κινείσαι ως να μην έχεις γυναίκα. Δεν εννοεί βέβαια με αυτό ο Απόστολος εκείνο που σε άλλα σημεία αναφέρει και λέγει ότι ο άνδρας πρέπει να αγαπά τη γυναίκα του, να τρέφει και θάλπει αυτήν, κι εκείνη να έχει την υποταγή της στον άνδρα και να τον αγαπά πολύ. Κι όπως λένε ότι οι σύζυγοι θα πρέπει, μετά τον Θεό, να αγαπούν ο ένας τον άλλον. Μετά έρχονται όλες, όλες οι άλλες αγάπες στον κόσμον αυτόν.

Ακόμη, λέει ο Απόστολος: «Καὶ οἱ κλαίοντες ὡς μὴ κλαίοντες καὶ οἱ χαίροντες ὡς μὴ χαίροντες»· να υπάρχει μία μετριοπάθεια. Τι χαίρεσαι υπερβολικά; Θα φύγεις από τον κόσμον αυτόν. Τι κλαίεις υπερβολικά; Θα φύγεις από τον κόσμον αυτόν. Δηλαδή μία μετριοπάθεια στα αισθήματα. «Καὶ οἱ ἀγοράζοντες ὡς μὴ κατέχοντες». Όταν αγοράζεις κάτι, δεν είναι αμαρτία. Δεν είναι αμαρτία να είσαι ιδιοκτήτης κάποιων αγαθών. Πρόσεξε όμως, μην κολλήσεις εκεί. Όπως εκείνος ο πλούσιος της παραβολής, ο άφρων, που είπε για τα γεννήματά του, τις αποθήκες του, που θα τρώει χρόνια πολλά και θα είναι όλα καταδικά του. Όχι. Θα κάνεις χρήση των αγαθών, αλλά πρόσεξε: Δεν θα έχεις αυτό που έχεις ως να το κατέχεις. Η πρόθεσις «κατά» εκφράζει πολύ καλά τα πράγματα.

«Καὶ οἱ χρώμενοι τῷ κόσμῳ τούτῳ ὡς μὴ καταχρώμενοι». Εκείνοι οι οποίοι κάνουν χρήση ετούτου του κόσμου, των αγαθών του, του μέσου μεταφοράς, του ηλεκτροφωτισμού, να μιλήσομε για τη σύγχρονη εποχή μας, και ό,τι άλλο, όχι κατάχρηση. «Ὡς μὴ καταχρώμενοι». «Δεν θα κάνεις κατάχρηση σε τίποτε». Μόνο θα εξυπηρετείσαι. «Παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου». «Γιατί περνάει το σχήμα αυτού του κόσμου». Έρχεται το τέλος και τα πράγματα θα αλλάξουν. Άραγε το ξέρει ο πιστός, ότι «παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου»;

Ακόμη, ο χρόνος είναι μία πίστωσις μεγίστης αξίας, αλλά και ανεπαναλήπτου. Μέσα στον οποίον πρέπει ο άνθρωπος να εργαστεί τη δική του σωτηρία. Πίστωσις χρόνου. Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Ἄρα οὖν ὡς καιρὸν ἔχομεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως». Ιδιαίτερα δε προς τους αδελφούς της πίστεως. Εδώ θέλει να μας πει ότι πρέπει να εργαζόμεθα την ελεημοσύνη, εν ευρεία εννοία, και γενικά το έργον της αγάπης προς όλους, ιδιαίτατα δε προς τους οικείους της πίστεως, προς τους αδελφούς της πίστεως. Και θα μας πει ακόμη: «Ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». «Να εξαγοράζομε τον καιρόν, γιατί οι ημέρες είναι πονηρές». Τι θα πει «ἐξαγοράζω τόν καιρόν»; Ένας νηπτικός πατήρ μάς λέγει ότι η εξαγορά του καιρού γίνεται με την απόκτηση των αρετών. Ο χρόνος δηλαδή γίνεται στοιχείον αποκτήσεως αρετών. Δίνω τον καιρό μου και λαμβάνω αρετές. Αυτό θα πει «ἐξαγοράζω τόν καιρόν».

Ακόμη λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου· καὶ ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας». «Σε καιρό δεκτόν, σε άκουσα. Αλλά να, τώρα», λέγει ο Απόστολος, που τα παίρνει και τα δυο από την Παλαιά Διαθήκη, από τον Ησαΐα κ.λπ., «τώρα», λέγει, «είναι ο καιρός ο ευπρόσδεκτος, τώρα». Δηλαδή; Είναι η μετάνοια, αγαπητοί μου, που ακούει ο Θεός. Και γίνεται μέσα στον χρόνο η μετάνοιά μας δεκτή από τον Θεό.

Προσέξτε όμως. Όταν λέγει «σε καιρό δεκτόν σε άκουσα», υπάρχει και ο καιρός ο μη δεκτός; Ναι, υπάρχει. Διότι απλούστατα ο χρόνος της μετανοίας δεν υπάρχει πάντοτε. Μη σας κάνει εντύπωση αυτό. Όταν υπάρξει πάντως, γίνεται δεκτή από τον Θεό. Αλλά υπάρχει όμως και ο χρόνος, που η μετάνοιά μας, δεν γίνεται δεκτή. Πότε; Όταν είναι μία μετάνοια πιεσμένη από τα πράγματα, χωρίς να είναι ειλικρινής. Βλέπει κάποιος ότι πεθαίνει, χάνεται ή το λέγουν οι άλλοι, να εξομολογηθεί, αλλά, όταν γίνει καλά, περάσει εκείνο το επεισόδιο, ξαναγυρίζει στην παλιά του ζωή. Δεν άλλαξε τίποτα. Αυτό τι σημαίνει; Ότι η μετάνοιά του δεν ήτο ειλικρινής. Και συνεπώς δεν έγινε δεκτή. Ή τι να πω για κείνη την υπολογισμένη μετάνοια, που λέγει ο άνθρωπος ο ταλαίπωρος και δεν είναι λίγοι εκείνοι που το λένε, ότι «άμα θα γεράσω, θα μετανοήσω». Καταρχάς, αδελφέ μου, ξέρεις ότι θα γεράσεις;

Αλλά, το είπες; Έστω και εκατό χρόνια να ζήσεις, σου λέγω τούτο, και σου το λέγω από προσωπική μου εμπειρία αυτό, που το έχω δει σε πολλούς πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Είτε δεν καταλαβαίνουν όταν τους κοινωνούμε, είτε δεν είναι πλέον σε θέση να μετανοήσουν· να κοινωνήσουν, όχι να μετανοήσουν. Είτε δεν τους προλαβαίνουμε. Και λέει κανείς: «Μα κοίταξε, ο Θεός, μια ζωή ολόκληρη με αυτόν τον άνθρωπο, 80, 90 χρόνια και μας είπαν να πάμε να τον κοινωνήσουμε- που να μην κοινώνησε ποτέ στη ζωή του, ούτε φυσικά και να εξομολογήθηκε- πώς ο Θεός δεν τον κράτησε στη ζωή, μα, πέντε λεπτά». Απλούστατα έκλεισε η πύλη του ελέους. Και δεν έκλεισε εκείνη την ώρα. Είχε κλείσει προ πολλού.

Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο χρόνος, δεν είναι πάντοτε δεκτός. Εννοείται, δεν τον καθιστούμε εμείς με τη συμπεριφορά μας πάντοτε δεκτόν αυτόν τον χρόνον της μετανοίας. Γι΄αυτό, λοιπόν, ας αφήσομε τις αμαρτίες μας, αγαπητοί μου, κα τις αμαρτωλές επιθυμίες μας, να μετανοήσομε εγκαίρως, όσο έχομε το μυαλό μας. Πόσες φορές παθαίνομε εγκεφαλικά και δεν έχομε πια το μυαλό μας. Ή δεν έχομε τη γλώσσα μας, δεν μπορούμε να μιλήσομε. Γι'αυτό ας προσέξουμε. Μην ξεχνάμε ότι η γη μας γέμισε από βδελύγματα ήθους. Αλλά και βδελύγματα πίστεως σε αλλότριες, ξένες θεότητες. Πολλοί λέγουν ότι οι ημέρες που έρχονται είναι δύσκολες και σκληρές. Ναι, είναι σκληρές οι μέρες. Όχι γιατί τα οικονομικά στην πατρίδα μας δεν πάνε καλά. Γιατί όλοι γι’ αυτά μιλάνε. Είναι κάτι περίεργο. Ως να σώσουν τα οικονομικά την πατρίδα μας... Δεν είναι εκεί. Θες να γεμίσεις ένα τεπόζιτο, όταν υπάρχει μία τρύπα από κάτω; Γέμισε όσο θέλεις το τεπόζιτο αυτό. Θα σου φεύγει το νερό. Δώσε όσα οικονομικά θέλεις σε μία χώρα, θα ξοδεύονται σπάταλα και ανόητα. Γιατί; Γιατί οι πολίται αυτής της χώρας δεν έχουν ήθος κατάλληλο.

Γι'αυτό φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι, αγαπητοί μου, μήπως πάλι πραγματοποιηθεί ο λόγος του Κυρίου, δια του προφήτου Ιεζεκιήλ. Ξέρετε ότι οι προφητείες, πλην των χριστολογικών, για την πρώτη εννοείται, παρουσία του Χριστού, δεν εξαντλούνται έως το τέλος της Ιστορίας; Και διαρκώς επαναλαμβάνονται σε κύκλους; Μπορεί ο προφήτης να έχει μπροστά του ένα περιστατικό ή καλύτερα, ένα γεγονός που θα έλθει, αλλά θα ‘ρθουν κι άλλα κι άλλα όμοια, και να ισχύει αυτή του η μία προφητεία, για όλα αυτά τα συναφή γεγονότα. Συνεπώς, μην πει κάποιος, αν πάει στην Αγία Γραφή και μου πει ότι αυτά αναφέρονται στην Ιερουσαλήμ, αναφέρονται εις την παγκόσμιαν Ιστορίαν.

Φοβάμαι, λοιπόν, μήπως πραγματοποιηθούν πάλι οι λόγοι του προφήτου, που λέγει· λέγει ο Θεός: «Καὶ σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπόν(:Πες, υιέ ανθρώπου)· τάδε λέγει Κύριος(:τα εξής λέγει ο Κύριος) τῇ γῇ τοῦ Ἰσραήλ· πέρας ἥκει, ἐπὶ τὰς τέσσαρας πτέρυγας τῆς γῆς (:Ήλθε το τέλος στις τέσσερις πτέρυγες της γης)». Είναι τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. Δηλαδή κάτι το καθολικόν. Δηλαδή, θα λέγαμε, μήπως εδώ πρόκειται για κάτι που αφορά παγκόσμια ή ένας παγκόσμιος πόλεμος. Γιατί περί αυτού ομιλεί ο προφήτης. « Ἣκει τὸ πέρας (:ήλθε το τέλος) ἐπὶ σὲ τὸν κατοικοῦντα τὴν γῆν (:για σένα που κατοικείς στη γη), ἥκει ὁ καιρός (ήλθε ο καιρός). Ἢγγικεν ἡ ἡμέρα · οὐ μετὰ θορύβων οὐδὲ μετὰ ὠδίνων -δηλαδή απροειδοποίητα και απότομα- διότι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ τὸ πέρας ἥκει (:να, το τέλος ήλθε), ἰδοὺ ἡμέρα Κυρίου. Ὁ πόλεμος ἐν ῥομφαίᾳ ἔξωθεν, καὶ ὁ λιμὸς καὶ ὁ θάνατος ἔσωθεν (:απέξω ο πόλεμος, από μέσα η πείνα και ο θάνατος). Ὁ ἐν τῷ πεδίῳ ἐν ῥομφαίᾳ τελευτήσει, τοὺς δ᾿ ἐν τῇ πόλει λιμὸς καὶ θάνατος συντελέσει (:το ξίφος θα διαπεράσει –λέγει- αυτούς που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης. Και αυτούς που είναι στις πόλεις, η πείνα και ο θάνατος θα αποτελειώσει). Οὐαὶ ἐπὶ οὐαὶ ἔσται, καὶ ἀγγελία ἐπὶ ἀγγελίαν ἔσται (:Το ένα «αλίμονο» επάνω στο άλλο «αλίμονο» και η μία κακή αγγελία, θα διαδέχεται μιαν άλλη, χειρότερα κακή αγγελία).

Γιατί όλα αυτά; Τότε οι Εβραίοι, ως τυπικός λαός που ήτο, δηλαδή αποτελούσε τύπον, όλων των άλλων λαών, πολύ παραπάνω των χριστιανικών λαών, ειδωλολατρούσαν. Αλλά και οι νέοι χριστιανοί, δηλαδή οι χριστιανικοί λαοί, κι εμείς, εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί, ομοίως ειδωλολατρούμε. Λίγοι έχουν μείνει σταθεροί εις την λατρεία του Αγίου Τριαδικού Θεού. Η ιθύνουσα τάξις στον χώρο της πολιτείας –περίεργο- και στον χώρο της Εκκλησίας και στον χώρο της παιδείας και των γραμμάτων εξέκλιναν. Ο τόπος μένει έρημος από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Δεν πνέει πλέον αυτό. Ούτε αυτό ερωτούμε. Γιατί δεν του δώσαμε και δεν του δίνομε τόπον για να ενεργήσει το Πνεύμα το Άγιον. Μιλάμε γι'αυτό, αλλά μόνο με χείλη. Αλλά τόπο δεν δίδομε στο Πνεύμα το Άγιον, να ενεργήσει.

Πριν, όμως, γίνουν αυτά τα θλιβερά, ο λόγος του Κυρίου μας, πάντοτε μας ειδοποιεί. Όπως πριν από την καταστροφήν της Ιερουσαλήμ, ο Κύριος έκλαυσε. Παρακαλώ, 35 περίπου χρόνια μετά. Το 70 μ.Χ. έγινε η καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Και είπε ο Κύριος: «Εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! (:Αν και συ γνώριζες αυτήν την ημέρα, ό,τι αφορά την ειρηνική σου σχέση με τον Θεό!). Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου (:κρύφτηκε από τα μάτια σου) · ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι (:γιατί θα ‘ρθουν ημέρες) ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα κάνουν οχύρωμα γύρω από την πόλη σου) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου (: επειδή δεν γνώρισες τον καιρό που σε επεσκέφθη ο Κύριός σου)». Και μάλιστα, εκπληκτικόν και μοναδικόν στην Ιστορία. Με την ανθρωπίνη Του φύση. Όταν σε επεσκέφθη, εσύ δεν ανεγνώρισες αυτήν την επίσκεψιν του Κυρίου.

Και ο λαός μας, αγαπητοί μου, εξέχασε αυτήν την επισκοπήν του Χριστού. Δηλαδή την επίσκεψη του Χριστού στην Ελλάδα μας, που βεβαίως εξεχριστιανίσθη και δεχθήκαμε τον Χριστόν, αλλά ξαναγυρίζομε πάλι, σε ένα μεγάλο ποσοστό στον λαό μας, ξαναγυρίζομε στην ειδωλολατρία. Είτε την θεωρητικήν, είτε την πρακτικήν. Είτε γιατί μπορούμε με μερικά έθιμα να φαινόμαστε ειδωλολάτρες, είτε εν συνειδήσει να έχομε αρνηθεί τον Χριστόν και να λατρεύομε την κτίσιν και την δημιουργία. Κι όπως τονίζει ο Εκκλησιαστής: «Οὐκ ἔγνω ἄνθρωπος τὸν καιρὸν αὐτοῦ (:Δεν γνώρισε ο άνθρωπος τον καιρό που τον επισκέπτεται ο Θεός)».

Σεβασμιώτατε, αγαπητοί αδελφοί, ίσως πείτε, ότι σήμερα, Πρωτοχρονιά, γιορτάσιμη μέρα, μίλησα τόσο μελαγχολικά και απογοητευτικά. Σας λέγω αλήθεια, δεν είχα σκοπό να πω αυτά, δεν ξέρω πώς, το χέρι έτσι πήγε, να γράψω κάποιες σημειώσεις. Κυνηγώντας τη λέξη «καιρός», βρέθηκα μπροστά σε αυτά τα πράγματα. Αλλά πώς να το κάνομε; Έτσι μιλάει ο λόγος του Θεού. Και ο Κύριος μάς είπε: «Ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ –τι εγίνετο τότε;- ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν». Δηλαδή; Ευημερία. Αυτή που ευχόμεθα κι εμείς στους άλλους, τώρα την Πρωτοχρονιά να έχουν ευημερία. Είναι καλή ευχή; Και βέβαια. Αιφνιδίως ήλθε η καταστροφή. Τότε. Και συμπληρώνει ο Κύριος και λέει: «Έτσι θα είναι όταν θα έλθει ο Υιός του ανθρώπου. Το ίδιο. Αιφνιδία η καταστροφή». Για να συμπληρώσει ο Απόστολος: «ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται. Ὃταν γὰρ λέγωσιν, εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος». Και ο κόσμος διασκεδάζει ανέμελα μέσα εις τον ευδαιμονισμό του. Τον ευδαιμονισμό των ημερών και εορτών αυτών. Γι'αυτό νομίζω, η πιο κατάλληλη ομιλία για τη σημερινή Πρωτοχρονιά, τη φετινή Πρωτοχρονιά, είναι το σάλπισμα της μετανοίας και της επιστροφής μας στον Θεό, πριν είναι πολύ αργά.

Και η Αποκάλυψη, αγαπητοί μου, μας ειδοποιεί και μας λέγει: «Ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς, ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ». «Είναι κοντινός ο καιρός, έρχομαι γρήγορα, να», λέει ο Κύριος. Κι εμείς ας πούμε, όσοι είναι πιστοί: «Ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ», «Ναι, έλα Κύριε Ιησού». Τότε θα έχομε κάνει την πιο καλή χρήση του καιρού και του χρόνου.

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-1-1991] [Γ126]

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΗ:

· Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Ὁ Ἀπολογισμός ἑνός Ἁγίου. (β΄ ἔκδοσις)

†. Τελειώνοντας, αγαπητοί μου, η περασμένη χρονιά, αρκετοί Χριστιανοί θα πρέπει να αυτοσυγκεντρώθηκαν και να σκέφτηκαν τι γεγονότα συνέβησαν εις την ζωήν των και ενδεχομένως και τι ακόμη θα μπορούσε να φέρει μπροστά τους η νέα χρονιά. Αν μάλιστα ο πιστός αισθάνεται ότι πλέον τελειώνει η ζωή του, τότε θα πρέπει πολύ πιο έντονα να κάθισε και να έκανε έναν απολογισμό. Απολογισμό πεπραγμένων- ίσως μιας ολοκλήρου ζωής… Γιατί τι άλλο είναι η συμβατική Πρωτοχρονιά, συμβατική Πρωτοχρονιά, όταν τον κομματιάζομε τον χρόνον, παρά για να μας βοηθήσει αυτή έστω η συμβατικότητα, να μας βοηθήσει να καταμερίσουμε ευθύνες και πεπραγμένα εις τον εαυτόν μας; Να βλέπει το παρελθόν ο άνθρωπος, αλλά ταυτόχρονα να ατενίζει και το μέλλον.

Κάπως έτσι εμφανίζεται, αγαπητοί, και ο Απόστολος Παύλος, στη σημερινή αποστολική περικοπή που ακούσαμε, εις την δευτέραν προς Τιμόθεον επιστολήν του. Ο Παύλος είναι δέσμιος εις την Ρώμην. Είναι η δευτέρα του φυλάκισις. Όπου τελικά και εμαρτύρησε το 67 μετά Χριστόν.

Η δευτέρα προς Τιμόθεον επιστολή είναι η τελευταία του επιστολή. Σ’ αυτήν γράφει τα εξής στον Τιμόθεο: «Ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε(:Ο καιρός να φύγω ήλθε). Tὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν, ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ(:όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε όλους εκείνους, οι οποίοι αγάπησαν την επιφάνειά Του, την παρουσία Του)».

Εδώ βρίσκομε τον απολογισμό ενός αγίου, για μια ολόκληρη ζωή. Και ο απολογισμός αυτός γράφεται για τον Τιμόθεο -πώς θα έπρεπε και εκείνος να τελειώσει την ζωή του- αλλά και για κάθε τιμό-θεον· για καθέναν ο οποίος τιμά τον Θεό.

Καταρχάς, σημειώνει τον γρήγορο ερχομό του τέλους του. «Να, τελειώσαμε. Πότε ήμουν προς Δαμασκόν, όταν εγνώρισα τον Κύριον; Τώρα τελειώνομε». «Ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε» . «Να», λέει, «είναι παρών ο καιρός της ἐμῆς αναχωρήσεως». Αυτό το τέλος του το βλέπει μόνο –ας το προσέξομε αυτό- όχι απαισιόδοξα, αλλά αισιόδοξα. Όταν κανείς έχει μπροστά του εκείνο που λέγεται Βασιλεία του Θεού, εξαφανίζεται κάθε απαισιοδοξία. Δεν είναι γαντζωμένος στην παρούσα ζωή. Την αγάπησε την παρούσα ζωή, όπως όλοι οι άνθρωποι. Αλλά δεν είναι γαντζωμένος, όμως, εις την παρούσα ζωή. Ούτε με περιουσία ούτε και με άλλες κοσμικές φροντίδες. Είναι αληθινά ελεύθερος ο Παύλος.

Και κινείται με κάθε άνεση ανάμεσα στον παρόντα και εις τον μέλλοντα κόσμον. «Ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν –λέγει ο ίδιος στην προς Ρωμαίους- ἐάν τε ζῶμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν». Τι ωραία! «Είτε», λέει, «πεθαίνομε, είτε ζούμε, ανήκομε εις τον Κύριον». Ποία, λοιπόν, η μέριμνα; Ποίο το γάντζωμα; Ποία η ιδιαιτέρα φροντίδα; «Ἐάν τε ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν τοῦ Κυρίου ἐσμέν». Και θα πει ακόμη στην προς Φιλιππησίους: «Ἐμοὶ δέ τὸ ζῆν Χριστὸς(:Για μένα, το να ζω, είναι ο Χριστός) καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος». «Ναι, διότι θα φύγω γρηγορότερα να πηγαίνω εις τον Χριστόν τον Οποίον αγαπώ. «Καὶ τί αἱρήσομαι οὐ γνωρίζω (:Τι ανάμεσα από τα δύο αυτά να διαλέξω, δεν ξέρω). Συνέχομαι δὲ ἐκ τῶν δύο, τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι (:και από τα δύο- λέει- συνέχομαι. Και να φύγω από τον παρόντα κόσμον και να είμαι με τον Χριστό)· πολλῷ γὰρ μᾶλλον κρεῖσσον (:πολύ περισσότερο καλύτερο είναι αυτό)· τὸ δὲ ἐπιμένειν ἐν τῇ σαρκὶ ἀναγκαιότερον δι᾿ ὑμᾶς». «Αλλά το να θέλω να επιμένω εις τον παρόντα κόσμο, να βρίσκομαι, είναι για λογαριασμό σας. Για να σας βοηθάω, για να σας συμβουλεύω». Είδατε πώς σκέπτεται ο Παύλος; Πραγματικά απολογισμός αγίου.

Βλέπει ακόμη την ζωή του σαν μία ολοκληρωτική προσφορά στον Θεό. Προσφορά θυσίας στον Θεό. «Σπένδομαι», λέγει. «Σπονδὴ καὶ θυσία γίνομαι Χριστῷ», λέγει ο Ζιγαβηνός ερμηνεύοντας. Τι θα πει «σπένδομαι»; «Γίνομαι σπονδή». Τι θα πει «σπονδή γίνομαι»; «Γίνομαι θυσία». Το ξέρομε από την ελληνική μας γλώσσα. Όταν λέμε «πηγαίνω να προσφέρω σπονδή ή σπονδές». Οι αρχαίοι Έλληνες όταν έτρωγαν στο τραπέζι, δεν ξεχνούσαν την παρουσία του Θεού. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι ειδωλολάτραι· που εμείς ντρεπόμαστε να κάνομε τον σταυρό μας, Χριστιανοί όντες, όταν πρόκειται να φάμε. Έπαιρναν το ποτήρι τους ο καθένας και έχυναν λίγο κάτω στο πάτωμα, κάτω στη γη. Προσέφεραν σπονδή, θυσία, στον Θεό, στη θεά Δήμητρα, δεν ξέρω πού, πώς. Αυτό λέγεται «σπονδή». Θα πει θυσία. Και τώρα ο Παύλος λέγει: «ότι εγώ, αυτός καθ’ εαυτόν γίνομαι σπονδή, γίνομαι θυσία». Μάλιστα δεν είναι άγνωστη η θέσις ότι ο Χριστιανός οφείλει να είναι μία θυσία. Όχι με την έννοια την ηθική. Αλλά με την έννοια την οντολογικήν. Θα μου πείτε… Ναι. Ό,τι σας είπα.

Γι'αυτό λέγει, στην προς Ρωμαίους, επί παραδείγματι: «Σας παρακαλώ –λέει- πολύ παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν (:να παραστήσετε -Το ρήμα «παρίστημι» και «παρίσταμαι» είναι λειτουργικός όρος- Σας παρακαλώ, λοιπόν, να παραστήσετε - δεν λέει «τις ψυχές σας», δεν λέει «τις καρδιές σας», αλλά λέει: -τα σώματά σας». Το προσέξατε; «Παραστῆσαι», λοιπόν, «τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν(:Να παραστήσετε, να προσφέρετε τα σώματά σας θυσίαν ζωντανή -Τότε προσέφεραν επάνω εις μίαν εσχάραν ένα σφάγιον. Έβαζαν από κάτω φωτιά και το έκαιγαν. Είναι παρμένη η φράσις του ακριβώς από κει. Και λέει «θυσία ζωντανή». Γιατί ένα σώμα είναι ζωντανό- ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ».

Θα πω ένα μικρό παραδειγματάκι, γιατί βλέπω κάποια νέα παιδιά. Το να είσαι νέος, ανύπαντρος και να έχεις πειρασμούς σαρκικούς και να λες «όχι»· και να λες: «όχι, δεν θα πάω στην πορνεία». Ξέρετε στην πραγματικότητα τι είναι; Και μάλιστα κατά κυριολεξίαν; Ως να έβαλες επάνω εις την εσχάρα του θυσιαστηρίου το σώμα σου, σώμα, δεν λέω ψυχή, το σώμα σου να καίεται και να προσφέρεις θυσία εις τον Θεό. Γιατί ο Θεός αυτό θέλει. Είναι καταπληκτικό, αγαπητοί μου.

Ωστόσο, να ξαναγυρίσω στον Παύλο. Ρίχνει μια ματιά στο παρελθόν ο Απόστολος και διαπιστώνει τρία μεγάλα σημεία. Πρώτον: «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι (:τον αγώνα τον καλόν τον έχω αγωνιστεί)». Βλέπει την ζωή του Χριστιανού έναν αγώνα εναντίον των δυνάμεων του κακού. Εναντίον των δαιμονικών δυνάμεων· που είναι και έξω από μας και μέσα από μας αυτές οι δυνάμεις.

Αγώνας ακόμα όχι μόνον δια την πνευματική ζωή, αλλά και δια την διάδοσιν του Ευαγγελίου. Θέλει πολύ αγώνα. Και ο αγώνας αυτός είναι μοναδικά καταξιωμένος, μοναδικά καλός. Γι'αυτό λέγει: «Τον αγώνα τον καλόν έχω αγωνιστεί». Είδατε; Όχι απλώς τον αγώνα. Αλλά τον αγώνα τον καλόν. Γιατί υπάρχουν πολλοί αγώνες στη ζωή, που είναι η ματαιοπονία ή και ακόμη αγώνες άξιοι ντροπής. Να γίνεις πλούσιος… αγωνίζεσαι. Να κατακτήσεις πράγματα, τα οποία θα μπορούσαν να είναι πράγματα ντροπής. Αγωνίζεσαι. Όχι! Γι’ αυτό καλώς ο Παύλος τονίζει και λέγει: «Έχω αγωνιστεί τον αγώνα τον καλόν». Υπάρχουν και τιμημένοι αγώνες. Αλλά μοναδικά καλός που αντέχει στην αιωνιότητα είναι μόνον ο χριστιανικός αγώνας.

Δεύτερον. Λέγει ο Παύλος: «Τόν δρόμον τετέλεκα (:Τον δρόμο τον έχω τελειώσει)». Είναι ο δρόμος της αρετής· που φέρει στον Θεό. «Αυτόν», λέγει, «τον έχω τελειώσει». Λέγει ο Ζιγαβηνός σχολιάζοντας: «Τὸν εἰς Θεόν τους τρέχοντας φέροντα τὸν τῆς ἀρετῆς». Η ζωή μοιάζει με έναν δρόμο, αγαπητοί· τον οποίον θα τελειώσομε. Και τίθεται το θέμα: Πώς θα βαδίσομε αυτόν τον δρόμον; Που λέγεται ζωή; Και που αρχίζει με τη γέννησή μας και τελειώνει με την τελευταία μας πνοή; Ο ίδιος ο Απόστολος μάς πληροφορεί και μας λέγει: «Οὐδενὸς λόγον ποιοῦμαι, οὐδὲ ἔχω τὴν ψυχήν μου τιμίαν ἐμαυτῷ ὡς τελειῶσαι τὸν δρόμον μου μετὰ χαρᾶς· καὶ τὴν διακονίαν ἣν ἔλαβον παρὰ Κυρίου Ἰησοῦ(:Τίποτα δεν σκέφτομαι. Τίποτα δεν θεωρώ σπουδαίο. Όσο να τελειώσω τον δρόμον μου. Τον δρόμο μου με χαρά. Εκείνον που μου ανέθεσε ο Κύριος ως διακονίαν. Να τον υπηρετήσω. Αυτόν που έλαβα –λέγει- παρά του Κυρίου Ιησού Χριστού)».

Εμείς; Αν με ρωτήσετε. Εκείνος είχε δύο στοιχεία. Τόσο τη σωτηρία του, όσο και τον αγώνα του υπέρ του Ευαγγελίου. Εμείς έχομε τουλάχιστον τον δρόμο μας υπέρ της σωτηρίας μας. Γιατί τι είναι, παρακαλώ, μία ζωή; Ένας δρόμος, μία ζωή, τι είναι; Είναι μία πίστωσις χρόνου για την σωτηρία μας. Θα το ξαναπώ. Δεν ερχόμαστε εδώ για να παντρευτούμε, να πάμε στρατιώτες, να κάνομε λεφτά, να ανοίξομε μαγαζιά, να πούμε, να κάνομε, να χορέψομε, να τραγουδήσομε. Όχι, όχι, όχι, όχι… Αυτά συνιστούν απλώς μία ούτως ειπείν, ό,τι νόμιμον απ’ αυτά, εννοείται, συντήρηση αυτού του μήκους της ζωής. Στην πραγματικότητα ζούμε για να σωθούμε. Η ζωή μας είναι μία πίστωσις, μην το ξεχνάμε ποτέ, μία πίστωσις, σωτηρίας. Η ζωή μας, λοιπόν, είναι πιο κάτω από τον Χριστιανισμόν, από το χριστιανικό καθήκον. Δεν είναι να ζήσω για να ζήσω. Αλλά είναι να ζήσω για να σωθώ. Η ολοκλήρωσις της εμπιστευθείσης διακονίας. Και όλα αυτά όχι με βαριεστημάρα. Όχι με απαισιοδοξία. Αλλά με χαρά. Αρκεί να βρω το νόημα. Το νόημα. Αυτό είναι όλη η ιστορία: να βρω το νόημα.

Ακόμη, λέγει στους Κορινθίους ο Απόστολος: «Οὕτω τρέχετε (:έτσι να τρέχετε) ἵνα καταλάβητε(:για να κάνετε κατοχή ενός πράγματος)». Και τι είναι αυτό που πρέπει να «καταλάβητε»; Δηλαδή «να κάνετε κατοχή» - του «καταλαμβάνω, πιάνω, κατέχω». Η αιώνιος Βασιλεία. Πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσομε την αιώνιο Βασιλεία. Γιατί είναι αιωνία. Γιατί είναι αγαθή. Κάπου αλλού θα γράψει στον Τιμόθεο: «Ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς». Δηλαδή «να αρπάξεις και να κρατάς την αιώνιον ζωήν».

Ακόμη, θα γράψει στους Φιλιππησίους ο Παύλος: «Ἓν δέ(:Ένα), τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος (:τα πίσω μου; Τα χρονικώς πίσω μου; Τα έχω αφήσει. Τα έχω ξεχάσει. Μπροστά μου τι έχω; Επεκτείνομαι σε εκείνα που είναι χρονικώς, εννοείται, μπροστά μου) κατὰ σκοπὸν διώκω (:δεν ζω άσκοπα. Αλλά επιδιώκω κατά σκοπόν) ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ (:που είναι η άνω κλήσις, το άνω κάλεσμα του ουρανού. Να σωθώ)».

Υπογραμμίζομε ακόμη: Ένα μόνο θέμα πρέπει να μας απασχολεί. Ό,τι παλιό, που ήδη επετελέσθη, δεν το προσέχω, πια. Επιτυχίες; Ε, καλά. Αποτυχίες και αμαρτίες; Μου τα συγχωρεί ο Θεός. Σε τι υπολείπομαι; Αυτό που είναι μπροστά μου. Στην πορεία μου έχω συγκεκριμένο σκοπό. Το βραβείον της άνω κλήσεως.

Και το τρίτο σημείο που αποτελούν αυτά τα τρία, θα λέγαμε, θεμελιώδη στοιχεία της απολογίας ενός αγίου. «Την πίστιν τετήρηκα (:Την πίστιν την έχω τηρήσει)». Ο λόγος μάς θυμίζει αυτό που είπε ο Κύριος: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἄρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Το λέγει στο κατά Λουκάν, 18^ο κεφάλαιον. «Καλά», λέει, «όλα, όλα, όλα, Εγώ θα ξανάρθω, όλα αυτά. Το θέμα δεν είναι εκεί», λέει ο Κύριος. «Το θέμα είναι ότι όταν θα ξανάρθω, θα βρω την πίστη επάνω στη Γη;». Γιατί; Διότι αυτή η πίστις θα προσβάλλεται διαρκώς από εκείνους και εκείνα, πρόσωπα και συνθήκες, που φέρνουν τον Αντίχριστο. Και θα αμαυρώσει την πίστιν ο Αντίχριστος επί της Γης. «Καί ἀντίχριστοι –για να χρησιμοποιήσω την γλώσσα του Ιωάννου- πολλοί γεγόνασι». «Πολλοί αντίχριστοι», λέει, «έχουν γίνει». Όταν με κάθε τρόπο, να, ανοίξτε ένα ραδιόφωνο, ανοίξτε ένα κανάλι να δείτε τι τριβή κάνουν στο θέμα της πίστεως. Συγκεκριμένα άκουσα, στο πρώτο πρόγραμμα, άκουσα, ότι «δεν είναι», λέει, «πολύ ακριβής η ημερομηνία που γεννήθηκε ο Χριστός». Ε, και; «Χάνομε», λέει, «κατά δύο χρόνια έως πέντε χρόνια». Ε, και; Εμένα με ενδιαφέρει ότι ήρθε ο Χριστός. Αν τώρα είναι δύο χρόνια πιο μπροστά, δύο χρόνια πιο πίσω, τι με ενδιαφέρει; «Αυτός ο μικρός», λέει, «που ήρθε, μας τα μπέρδεψε». Και ποιος είναι αυτός ο «μικρός»; Ο Ιησούς Χριστός. Είδατε; «Αυτός ο μικρός, που ήρθε μας τα μπέρδεψε». Ο Θεός να μας ελεήσει, αγαπητοί μου. Η πίστις; Αν κρατιέται από μερικούς, για λόγους προσχήματος κρατιέται. Η πίστις διαρκώς φθείρεται και προσβάλλεται. Ας το ξέρομε αυτό. Είναι ανάγκη να το μάθομε.

Και ποιος θα διατηρήσει την πίστιν στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού; Αυτή είναι η πίστις. Αυτή είναι. Προσέξτε: Είναι να πιστεύω ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Από τη στιγμή που θα αρχίσω να ακούω και να μαθαίνω και να λέγω και να παπαγαλίζω ότι «ο Χριστός είναι σπουδαίος, πλην όμως άνθρωπος μόνον», τότε έχασα την πίστιν. Κι αν το θέλετε, κι από την άλλη μεριά, από τα δεξιά. Εάν λέγω ότι «είναι Θεός, αλλά δεν έγινε πραγματικά άνθρωπος». Όπως κήρυσσε κάποτε ο δοκητισμός. Επί παραδείγματι σας το είπα. Δεν έχω ορθήν πίστιν. Ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Αυτήν την πίστη μου πρέπει να την διατηρήσω πάση θυσία.

Έτσι η πίστις δεν αναφέρεται μόνον, όπως μερικοί θέλουν και βαυκαλίζονται να λένε, στην ύπαρξη του Θεού ή στην πρόνοια του Θεού. Αλλά ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Και ότι ο πιστός, αφού αυτό πιστεύει, οφείλει να ζήσει την σταυρώσιμη διάσταση του Ευαγγελίου. Πρέπει να μπει στην περιπέτεια της παρούσης ζωής. Την περιπέτεια εκείνη που του δημιουργεί, παρακαλώ, αγαπητοί μου, η αντίθεσή του με τον κόσμο. Η αντίθεσή του με τον κόσμον. Μην το ξεχνούμε. Και η πίστις μαζί με την αγάπη, δοκιμάζεται στο μαρτύριο. Και ο Παύλος ήταν έτοιμος να το δεχθεί.

Και τι αναμένει αυτήν την πορεία του Αποστόλου; «Λοιπὸν –λέγει ο ίδιος- ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ». Είναι ο στέφανος. Και ο στέφανος είναι η Βασιλεία του Θεού· που αναμένει τον Παύλον. Και τον Τιμόθεον στον οποίον γράφει αυτά. Και τον κάθε –όπως σας είπα στην αρχή, τον κάθε τιμό-θεον. Καθέναν που τιμά και σέβεται τον Θεό. Δεν είναι εδώ μία μεγαληγορία. Δεν είναι μία υπερηφάνεια. Είναι ο μισθός. Αν επιτρέπεται να το πούμε έτσι, αν και δεν έχω τώρα τον καιρό να σας πω την έννοια του μισθού. Αλλά και για κάθε πιστόν ισχύουν αυτά. Εξάλλου δεν τα είπαμε γιατί ο Παύλος τα λέγει. Αλλά γιατί ο Παύλος τα λέγει και για μας. Και ο καθένας πρέπει να κάνει αυτόν τον απολογισμόν. Και να αποδεχθεί αυτόν τον αγώνα, για να μπορεί να κερδίσει το βραβείον της άνω κλήσεως.

Αγαπητοί, βρισκόμαστε μπροστά στον απολογισμό της ζωής ενός αγίου. Για να μπορέσομε κι εμείς, σας είπα, να έχομε καλήν απολογία ενώπιον του Χριστού. Ας αρχίσομε να πολιτευόμεθα όπως ο Παύλος. Ο Κύριος μάς ειδοποιεί: «Ἒρχομαι ταχύ (: Έρχομαι γρήγορα) – λέγει-· κράτει ὃ ἔχεις (:να κρατάς γερά εκείνο το οποίον έχεις) -Τι κρατούμε; Τι έχομε; Την ορθόδοξον πίστιν μας. Πιστεύοντες εις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού - ἵνα μηδεὶς λάβῃ τὸν στέφανόν σου (: για να μην πάρει κανένας το στεφάνι σου)». Αμήν.

784η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Προετοιμασία διά τόν ἐρχομόν τοῦ Χριστοῦ (β΄ ἔκδοσις).

†. Η Κυριακή προ των Φώτων, αγαπητοί μου, η σημερινή, δηλαδή, Κυριακή, είναι προδρομική της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων. Όπως η επομένη Κυριακή, η Κυριακή μετά τα Φώτα, είναι η Κυριακή η οποία δίδει τον απόηχον της εορτής των Θεοφανείων. Αυτό συμβαίνει όποτε έχομε ένα πολύ μεγάλο γεγονός. Όπως έχομε Κυριακή προ των Χριστουγέννων και Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Γι'αυτό και η Εκκλησία μας φροντίζει να θέσει εγκαίρως το φυσικόν πλαίσιον της εορτής, που είναι η παρουσία και το Βάπτισμα του Ιωάννου του Βαπτιστού. Εξάλλου, έτσι ακούσαμε τη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Και αυτό το πλαίσιον αποτελείται από τα εξής κύρια στοιχεία.

Το πρώτον. Ο προφητευθείς προφήτης. Ο Ιωάννης· ο οποίος προεφητεύθη. Δεύτερον. Είναι το περιεχόμενον του κηρύγματος του προφητευθέντος προφήτου. Και τρίτον είναι το Βάπτισμα σαν έκφρασις του περιεχομένου του κηρύγματος του προφήτου Ιωάννου.

Όταν κάποτε, αγαπητοί, ήθελε ο Θεός να επικοινωνήσει με τον Αδάμ μέσα εις τον Παράδεισον, δεν εχρειάζετο καμία προετοιμασία. Φαίνεται δε ότι πολύ συχνά, αν όχι κάθε μέρα, ο Θεός Λόγος, γιατί Αυτός ομιλεί, γιατί Αυτός είναι ο κατασκευαστής του Αδάμ και της Εύας, επεσκέπτετο τον Αδάμ. Η όλη σκηνή, η όλη διήγησις δείχνει ότι δεν ήταν η μόνη και μοναδική περίπτωση που επισκέπτεται ο Θεός τον Αδάμ και τον ελέγχει: «Πού είσαι, Αδάμ;». Δεν εχρειάζετο, όπως σας είπα, καμία προετοιμασία εκ μέρους του Αδάμ. Όπως ακριβώς ένας επισκέπτης μας μάς χτυπά την πόρτα, δεν μας ειδοποίησε πότε θα έρθει, είναι γνωστός, αν θέλετε, είναι πολύ γνωστός, είναι γείτονας, είναι συγγενής, δεν κάνομε καμία ιδιαιτέρα προετοιμασία και του ανοίγομε την πόρτα, ἅμα τῷ κρούσματι· όταν μας χτυπήσει την πόρτα, του ανοίγομε την πόρτα.

Η κτίσις ήτο τότε όπως εξήλθε από τα χέρια του Δημιουργού της και δεν εμεσολάβη κανένα εμπόδιον. Ήτο δε ανά πάσα στιγμή έτοιμη η Δημιουργία να δεχθεί τον Δημιουργόν της. Μετά, όμως, από την πτώσιν των Πρωτοπλάστων, τα πράγματα άλλαξαν. Η αμαρτία γίνεται τώρα εμπόδιον μιας θεοφανείας μέσα εις την κτίσιν. Προκειμένου, όμως, να γίνει μια θεοφανεία, γίνεται μία προπαρασκευή, μία προετοιμασία. Επί παραδείγματι, ο Αβραάμ, για να δεχθεί την μεγάλη αποκάλυψη του Θεού, προβαίνει σε επιμελημένες, καθ’ υπόδειξιν πάντα του Θεού, θυσίες. Επιμελημένες θυσίες. Για να γίνει δεκτή η επίσκεψις του Θεού, που θα του πει ποιο θα είναι το μέλλον του και το μέλλον του λαού που θα βγει, θα εξέλθει από τον Αβραάμ.

Ακόμη, ο λαός του Ισραήλ, ετοιμάζεται τρεις ημέρες και εξαγνίζεται, προκειμένου να δεχθεί την θεοφανεία επάνω εις το Σινά. Ο δε Μωυσής μένει 40 ημέρες νηστικός. Δεν τρώγει τίποτε! Νηστεύει 40 ημέρες προκειμένου να αντιμετωπίσει, να δει, να σταθεί μπροστά εις αυτήν την θεοφανεία. Το ίδιο συμβαίνει και εις τον προφήτην Ηλίαν, επάνω εις το Χωρήβ, μια άλλη κορυφή του Σινά.

Πολύ παραπάνω έπρεπε τώρα να γίνει προετοιμασία δια την προσωπική, πλέον, συνάντηση του Θεού ως Ενανθρωπήσαντος, με τον αμαρτήσαντα λαό Του ή τον αμαρτάνοντα λαό Του. Έπρεπε να γίνει προετοιμασία. Γι’ αυτήν, λοιπόν, την προετοιμασία αποστέλλεται ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο μοναδικά, όπως σας είπα προηγουμένως, προφητευόμενος. Ο μοναδικά στην Αγία Γραφή. Δύο πρόσωπα προφητεύονται στην Παλαιά Διαθήκη περί τον Ιησούν Χριστόν, περί τον Ενανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Θεοτόκος. Μόνο αυτά τα δύο πρόσωπα. Τίποτα άλλο. Κανείς άλλος. Η προφητεία γι’ αυτόν, τον Ιωάννη, αποκαλύπτει ταυτοχρόνως και την ταυτότητα Εκείνου που θα υπεδέχετο. Θα το δούμε.

Ακούστε τι λέγει ο προφήτης Μαλαχίας ή, καλύτερα, τι λέγει ο Μάρκος, παίρνοντας την προφητεία από τον προφήτη Μαλαχία, στο τρίτο κεφάλαιο ο πρώτος στίχος: «Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προφήταις –λέγει ο Μάρκος- ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου». Δηλαδή, «όπως είναι γραμμένο στους προφήτες», γιατί; Γιατί κι άλλοι προφήται προεφήτευσαν εκτός του Μαλαχίου, τον ερχομό του Ιωάννου του Βαπτιστού. «Ἰδοὺ», «να», λέει, «ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου», «στέλλω τον αγγελιοφόρο μου». Προσέξτε μάλιστα αυτήν την προφητεία. «Προ προσώπου σου». Ως να είναι λοιπόν δύο. «Εγώ αποστέλλω τον αγγελιοφόρο Μου, μπροστά από Σένα». Ποιος ομιλεί; Ο Πατήρ προς τον Υιόν. Όπως μας το διατυπώνει ο Μάρκος. -«ὃς (:ο οποίος), κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου». «Κατασκευάσει» θα πει: «θα διαμορφώσει, θα προλειάνει την οδόν Σου, το περπάτημά Σου». Όχι ακριβώς περπάτημα. Αλλά «τον τρόπον με τον οποίον θα αποδεχθούν πλέον οι πιστοί το κήρυγμά Σου, οι άνθρωποι, το κήρυγμά Σου, ἔμπροσθέν σου, μπροστά σου». Η προφητεία, σας είπα, είναι από το 3^ο κεφάλαιο του Μαλαχίου.

Αλλά για να δούμε πώς διατυπώνει την προφητεία αυτή ο Μαλαχίας, κατά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα: «Ἰδοὺ ἐγὼ –λέει ο Μαλαχίας- ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου –τι γράφει ο Μάρκος; ‘’τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου ‘’- ἰδοὺ ἐγὼ ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου καὶ ἐπιβλέψεται ὁδὸν πρὸ προσώπου μου». Εδώ ποιος ομιλεί; Όχι ο Πατήρ προς τον Υιόν. Ομιλεί ο Υιός για λογαριασμό Του. Γι΄αυτό λέγει: «Να, Εγώ στέλνω τον αγγελιοφόρο μου, ο οποίος θα επιβλέψει, θα φροντίσει, θα επιμεληθεί την οδόν προ προσώπου μου, πρὸ ἐμοῦ».

Όταν το κείμενο του Μαλαχίου γράφει: «πρό προσώπου μου» ομιλεί προφανώς εδώ Ποιος; Ο Γιαχβέ, ο Κύριος. Ποιο πρόσωπο; Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Εκεί ομιλεί. Όταν γράφει ο Μάρκος: «πρὸ προσώπου σου» ταυτίζει μεν αυτό το «μου» του Μαλαχίου με το «σου» το δικό του, το ίδιο είναι. Και προφανώς είναι ο Ιησούς Χριστός. Φαίνεται, λοιπόν, καθαρά και εις τον Μαλαχία εις τον Μάρκον ότι πρόκειται περί του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, ο Οποίος ενανθρωπίζει. Και είναι ο Ιησούς. Έτσι, λοιπόν, φαίνεται ότι Αυτός που έρχεται είναι ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος. Προσέξατέ το, είναι πολύ σημαντικό.

Αλλά ταυτοχρόνως και διακρίνει αυτά τα δύο πρόσωπα, διότι στον Μάρκο, κάποιος ομιλεί, προς κάποιον άλλον, όπως σας είπα, Ποιος είναι Αυτός που ομιλεί; Είναι ο Πατήρ. Προς ποιον ομιλεί; Προς τον Μεσσία, προς το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Έτσι έχομε ταύτισιν ουσίας και διάκρισιν προσώπων, Πατρός και Υιού. Πράγμα σύνηθες εις την Γραφήν. Είναι καταπληκτικό! Πώς φαίνεται δε ο Υιός στην Παλαιά Διαθήκη. Πώς φαίνεται. Κι ότι είναι ο Ιησούς είναι ο Γιαχβέ, ο Κύριος, δηλαδή, του Ισραήλ. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος του Ισραήλ. Καταπληκτικό! Αλλά και ο αποστελλόμενος, ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτός είναι ο Κύριος. Ελάτε τώρα να μου βγάλετε την Παλαιά Διαθήκη και να μου πείτε αν μπορεί να σταθεί η Καινή Διαθήκη. Απορώ και εξίσταμαι, αγραμματοσύνη υπερμεγέθης, εκείνοι οι οποίοι -κι ας είναι θεολόγοι, δεν ξέρω ποιοι μπορεί να είναι και σοφοί και σπουδαίοι-οι οποίοι βάζουν στην άκρη την Παλαιά Διαθήκη. Δεν μπορώ να το καταλάβω!

Εξάλλου, συνεχίζει ο Μαλαχίας και λέει -Προσέξτε τώρα εδώ ένα άλλο σημείο. Είναι ευθύς παρακάτω- : «Καὶ ἐξαίφνης(:ξαφνικά) ἥξει (:θα έλθει) εἰς τὸν ναὸν ἑαυτοῦ Κύριος (:θα έλθει ο Κύριος εις τον ναόν Του), ὃν ὑμεῖς ζητεῖτε(:Εκείνον τον οποίον σεις ζητάτε), καὶ ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης, ὃν ὑμεῖς θέλετε(:και αυτός θα είναι ‘’ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης’’, ο αγγελιαφόρος της διαθήκης, τον Οποίον εσείς θέλετε -Όπως το είχε προφητεύσει ο Μωυσής. Είναι στο Δευτερονόμιον) ·ἰδοὺ ἔρχεται (:να, έρχεται), λέγει Κύριος παντοκράτωρ». Είναι καταπληκτικό! Ακούστε: «Και ξαφνικά θα έλθει ο Κύριος, στον δικό Του ναό». Ποιος είναι Αυτός που θα έλθει στον δικό Του ναό; Στον ναό του Σολομώντος. Στον ναό Του. Είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Ο Ιησούς Χριστός. Γι'αυτό με εξουσία έρχεται και βγάζει τους κολλυβιστάς, τους εμπόρους ζώων κ.λπ. κρατώντας μαστίγιον, λέγοντας: «Ἐποιήσατε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου, οἶκον ἐμπορίου καὶ ληστῶν». Γιατί; Γιατί είναι δικός Του ο οίκος, είναι δικός Του. Είδατε; Έρχεται ο Κύριος στον δικό Του τον ναό. Α, ώστε, λοιπόν, ο Ιησούς είναι Κύριος, είναι ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος του Ισραήλ. Γιατί λέει: «ἐξαίφνης ἥξει»; Γιατί θα ‘ρθει ξαφνικά; Δια το άσημον της εισόδου Του εις την Ιστορίαν. Αυτόν τον δρόμον διάλεξε. Ταπεινά στη Βηθλεέμ γεννήθηκε, σε ένα παχνί, μέσα σε ένα στάβλο.

Τι σημαίνει «ὃν ὑμεῖς ζητεῖτε»; «Τον οποίον εσείς ζητάτε». Οι Εβραίοι, είναι γνωστό, ανέμεναν τον Μεσσία. Αλλά για να απαλλαγούν από τα ιστορικά τους δεινά, τις αλλεπάλληλες κακουχίες των, αιχμαλωσίες των, αποδεκατίσεις των κ.λπ. Και συνεπώς έτσι Τον ζητούσαν επί επιπέδου ξένου από το θέλημα του Θεού. Γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν. Νόμισαν ότι είναι εθνικός Μεσσίας. Γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν. Είναι κι αυτό σημείον.

Ο Ιωάννης λέγεται «ἄγγελος», «αγγελιοφόρος», γι'αυτό και η εικονογραφία τον βάζει με φτερά, δεν είχε φτερά φυσικά, αλλά για να δηλωθεί ότι είναι άγγελος Κυρίου, δηλαδή αγγελιοφόρος. Και ο ερχόμενος Κύριος, ο Γιαχβέ, ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, λέγεται ομοίως «ἄγγελος διαθήκης». Προσέξτε αυτό το σημείο. Ο Ιωάννης είναι συνεπώς «ἄγγελος ἀγγέλου». Αγγέλλει τον ερχομό του αγγέλου της διαθήκης. Ο Χριστός είναι ο άγγελος της διαθήκης. Εκείνος ο Οποίος θα συνάψει τη διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Γι'αυτό και λέγεται ο Χριστός από τον Ησαΐα: «ὁ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος». «Ο αγγελιαφόρος της Μεγάλης Βουλής του Πατρός». Ακριβέστερα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Και ποιο το περιεχόμενον, παρακαλώ, του κηρύγματος του Ιωάννου; Εδώ παρατίθεται μια νέα προφητεία από τον Ησαΐα· που είναι γραμμένη στο 40ό κεφάλαιο, στον τρίτο στίχο: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ –βλέπετε κι ο Ησαΐας προφητεύει τον Ιωάννην τον Βαπτιστήν- ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ». Θα πει: «Μια φωνή…» -Ακούστε που είναι ασύντακτο. Θα έπρεπε να πει: «Φωνὴ βοώσης ἐν τῇ ἐρήμῳ» . Δεν λέει «φωνή βοώσης», αλλά λέει: «φωνή βοῶντος». Δεν είναι ασύντακτον; Αλλά είναι η φωνή κάποιου που φωνάζει. Συνεπώς είναι πρόσωπον. Θα το δούμε γιατί. «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. Κάνετε ίσια τα μονοπάτια αυτού για να έρθει να σας συναντήσει». Ποια είναι αυτή η φωνή; Ο Ιωάννης. Δεν αναφέρεται ο άνθρωπος· «βοῶντος ἀνθρώπου», που βοά. Αλλά η φωνή. Γιατί; Για να φανεί η διαφορά του Κυρίου από τον δούλον. «Τι είμαι εγώ, ο Ιωάννης;», θα έλεγε. «Δεν είμαι ικανός να λύσω τα κορδόνια των παπουτσιών Του. Ποιος είμαι εγώ; Μια φωνή είμαι εγώ. Μια φωνή. Ενός ανθρώπου· μια φωνή».

Και τι λέγει ο Ιωάννης; «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου». Το βασικό κήρυγμα του Ιωάννου είναι αυτό. Δύο σημεία είναι: «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» και, δεύτερον: «Αυτός είναι ο Μεσσίας». Αυτό είναι όλο το κήρυγμα, όλη η αποστολή του Ιωάννου. Όλα τα άλλα, όπως θα το δούμε παρακάτω, «ἐπερώτων οἱ ὄχλοι αὐτόν : «Τι να κάνομε για να σωθούμε; Πώς να υποδεχθούμε τον Μεσσία;». Και λέγει πολλά. «Και με πολλά λόγια», λέγει ο Ευαγγελιστής, «παρηγορούσε τον λαό». Αλλά αυτά δεν είναι παρά ανάλυσις αυτών των δύο στοιχείων. «Ἑτοιμάσατε», λοιπόν, «τὴν ὁδὸν Κυρίου». Ναι. Αλλά ο Κύριος είπε ότι είναι η οδός. Συνεπώς σημαίνει: «Ετοιμάσατε τον Μεσσία στις καρδιές σας».

Και ποια είναι αυτή η ετοιμασία; Πρώτον. Το να δειχθεί εις τον λαόν, έργον που ήταν, βεβαίως, του Ιωάννου, ποιος είναι Αυτός ο Μεσσίας. Δεύτερον. Ο λαός, με τα αφυπνιστικά κηρύγματα του Προδρόμου, όφειλε να λειάνει τα κακοτράχαλα μονοπάτια της καρδιάς, δια της μετανοίας, πράγμα που θα το έκανε αυτό φανερό, το βάπτισμα του Ιωάννου. Είναι γνωστό ότι τον πλησιάζουν τελώναι, στρατιώται και λαός και ρωτούν τι να κάνουν: «Καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν οἱ ὄχλοι λέγοντες· τί οὖν ποιήσομεν; (:Τι να κάνομε;). Ἀποκριθεὶς δὲ λέγει αὐτοῖς· ὁ ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι (:Έχεις δύο χιτώνες; -Ο ‘’χιτώνας’’ είναι το από μέσα. Το απέξω λέγεται ‘’ιμάτιον’’ - Έχεις δηλαδή δυο πουκαμίσες; -Να το πω έτσι- Δώσε τον έναν σε εκείνο που δεν έχει) καὶ ὁ ἔχων βρώματα ὁμοίως ποιείτω (:και αυτός που έχει περισσεύματα φαγητών, να κάνει το ίδιο)».

«Ἦλθον δὲ καὶ τελῶναι βαπτισθῆναι, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· διδάσκαλε, τί ποιήσομεν; (:Τον ερωτούν οι τελώναι). Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· μηδὲν πλέον παρὰ τὸ διατεταγμένον ὑμῖν πράσσετε (:μην κάνετε τίποτα παραπάνω από εκείνο το οποίο είσαστε… έχετε δεχθεί διαταγή, εντολή. Τι; Τόσο φόρο θα πάρεις. Όχι περισσότερο)». Αλλά τι έκαναν οι Τελώναι; Γι'αυτό εθεωρούντο φοβερά αμαρτωλοί. Έπνιγαν τους ανθρώπους λέγοντας: «Θα μου δώσεις τόσα, γιατί θα σε καταγγείλω ότι έκανες απόκρυψη των προϊόντων σου και δεν προσφέρεις φόρο. Ότι είσαι φοροφυγάς». Και συνεπώς… «ελαδώνοντο», ας μου επιτραπεί η λέξις, οι τελώναι και επλούτιζαν εις βάρος του λαού. Τι λέει τώρα ο Ιωάννης; «Το καθήκον σας θα κάνετε. Τι λέει ο νόμος; Τόσο θα εισπράξετε. Τίποτα περισσότερο». «Μη λαδώνεστε», ως να τους έλεγε· με συγχωρείτε για την έκφραση.

«Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν καὶ στρατευόμενοι λέγοντες (:κι εκείνοι οι οποίοι ήσαν στρατιώται)· καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν;». Στρατιώται όχι Ρωμαίοι. Ήταν ένα είδος εθνοφυλακής εβραϊκής καταγωγής, που επεστρατεύοντο, βεβαίως, από τους Ρωμαίους, δια να επιτηρούν την τάξη, ένα είδος χωροφυλάκων. Αλλά ήσαν, όμως, Εβραίοι αυτοί. Γιατί αλλιώτικα θα ήταν ακατανόητο να πάνε να τον ρωτήσουν τι να κάνουν οι Ρωμαίοι στρατιώται, οι οποίοι βεβαίως δεν επίστευαν εις τον αληθινόν Θεόν. «Καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν; (: Κι εμείς τι να κάνομε;). Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· μηδένα συκοφαντήσητε μηδὲ διασείσητε (:κανέναν να μη συκοφαντήσετε, για να πάρετε λάδωμα κι εσείς)». «Διασείω» ξέρετε τι θα πει; «Να σε πιάσω και να σε κουνάω». «Θα δώσεις τόσα!». Αυτό θα πει «διασείω». Το «πνίγω» έβαζαν τον αντίχειρα εδώ στον λαιμό από κάτω, στο καρύδι και «ἔπνιγεν αὐτόν», λέει. Δηλαδή :«Θα μου δώσεις… θα σε πνίξω. Θα μου δώσεις αυτά που θέλω. Θα σε πνίξω!». Τι λέγει εδώ ο άγιος Ιωάννης; Κανέναν να μην συκοφαντήσετε· πάτε και πείτε ότι είναι φοροφυγάς κ.λπ. Ούτε να κουνάτε τον άλλον)· ἀρκεῖσθε τοῖς ὀψωνίοις ὑμῶν (: Να αρκείσθε μόνον στον στρατιωτικό μισθό σας. Τίποτε άλλο)».

Ακόμη προσπαθεί ο Ιωάννης να τους βγάλει την νοοτροπία ότι ούτως ή άλλως, που πίστευαν ότι θα σωθούν, λέγοντας ότι «εμείς έχομε τον Αβραάμ πατέρα, κι επειδή ο Αβραάμ ευηρέστησε εις τον Θεόν, θέλει δεν θέλει ο Θεός, εμάς θα μας σώσει». «Όχι», λέει ο Ιωάννης. «Μὴ ἄρξησθε λέγειν ἐν ἑαυτοῖς (:Μην αρχίσετε να λέτε στον εαυτόν σας) πατέρα ἔχομεν τὸν ᾿Αβραάμ (:ότι πατέρα έχομε τον Αβραάμ και συνεπώς εμείς θα πάρομε τους καρπούς της δικής του αγιοσύνης)· λέγω γὰρ ὑμῖν (:σας βεβαιώνω) ὅτι δύναται ὁ Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ ᾿Αβραάμ». Και έγινε πράγματι. Οι «λίθοι» ήσαν οι εθνικοί. Έκανε παιδιά Του ο Θεός τους εθνικούς· την «εκκλησία των Εθνών». Και οι Εβραίοι μείναν και απολιθώθηκαν. Είναι καταπληκτικό!.

Τι ήταν το βάπτισμα του Ιωάννου; Καταρχάς ήταν έκφρασις, επισφράγισις και φανέρωσις της μετανοίας. Ότι πράγματι είχαν μετανοήσει. Ήταν βάπτισμα μετανοίας. Ήτο μία προπαίδευσις και εις την πίστιν. Ότι αποδεχόμεθα ότι έρχεται ο Μεσσίας. Διότι το διέταξε ο Θεός. Πού το βλέπομε αυτό; Ο ίδιος ο Ιωάννης το λέει: «Εκείνος που με έστειλε να βαπτίζω, Εκείνος μου είπε ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας». Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι «τὸ βάπτισμα Ἰωάννου ἐξ ουρανοῦ ἦν ἢ ἐξ ἀνθρώπων;» ερώτησε τους Φαρισαίους. «Από τον ουρανό ή από τους ανθρώπους;». Και αυτοί είπαν: «Αν πούμε από τον ουρανό, θα μας πει: ‘’Τότε γιατί δεν πιστέψατε;’’». Δεν ήτο, βεβαίως, ούτε βάπτισμα αφέσεως αμαρτιών, ούτε πολύ περισσότερο βάπτισμα λήψεως Πνεύματος Αγίου. Βεβαίως. Αυτά ήταν προνόμιον, πλέον, του Μεσσίου. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Οὐκ εἶπε δὲ καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ἵνα μὴ νομίσης ὅτι τὸ τοιοῦτον βάπτισμα παρεῖχε καὶ ἄφεσιν (:μη νομίσεις ότι παρείχε άφεσιν), ἀλλὰ προσέθηκεν εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τοὐτέστιν διάθεσιν – δηλαδή: ‘’ανοίγετε τον δρόμο για το βάπτισμα του Μεσσίου, που θα είναι πλέον η άφεσις’’-. Ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν ἐπεφυλάσσετο εἰς τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Θέλετε να το δείτε αυτό έκτυπο; Προσέξτε. Οι Φαρισαίοι δεν πήγαν να βαπτιστούν. Να δεχθούν το βάπτισμα του Ιωάννου. Ε, δεν προλειάνθηκαν και στο τέλος έφθασαν, αγαπητοί μου, έφθασαν να μη δεχθούν ούτε το βάπτισμα του Χριστού. Βλέπετε, λοιπόν, ότι το βάπτισμα του Ιωάννου ήταν πραγματικά προοιμιακόν, προκαταρκτικόν για το βάπτισμα του Μεσσίου;

Αγαπητοί, το πλαίσιον που εκινήθη ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, σας είπα, ήταν προπαρασκευαστικόν, τόσον της πίστεως, όσον και της μετανοημένης ζωής. Ένα τέτοιο πλαίσιο έχομε και εμείς σήμερα. Και είναι ανάγκη να το αποδεχθούμε. Γιατί; Διότι ούτε τον Ιησούν Χριστόν αναγνωρίσαμε ακόμη Ποιος είναι, ούτε βίον καθαρόν ξεκινήσαμε, παρότι, περιέργως, οξύμωρον σχήμα, παρότι στο όνομά Του εβαπτίσθημεν. Ποτέ δεν θα μπορέσομε να κατανοήσομε το γεγονός της Θεοφανείας εις τον Ιορδάνην -«Οὗτος ἐστὶν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός»- αν προηγουμένως δεν μαθητεύσομε στα πόδια του Ιωάννου του Βαπτιστού. Κάποιοι μαθηταί του Χριστού, προηγουμένως εχρημάτισαν μαθηταί του Ιωάννου, όπως ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, όπως ο Ανδρέας. Δηλαδή, πρέπει να αρχίσομε να κάνομε «εὐθείας τὰς τρίβους». Η «τρίβος» είναι το μονοπάτι. Πού; Τας τρίβους της καρδιάς. Και να ετοιμάσομε την οδόν του Κυρίου την μεγάλη. Και αμετακίνητη πίστιν στο Θεανθρώπινο πρόσωπον του Χριστού. Ένας που πρόκειται να βαπτιστεί, πιστεύει στο θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού; Ο Φίλιππος είπε εις εκείνον τον ευνούχον: «Πιστεύεις τὸν Ἰησοῦν εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ;». Κι εκείνος είπε: «Πιστεύω».

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι και κάποια άλλα μονοπάτια ετοιμάζονται μέσα στην Ιστορία. Είναι τα μονοπάτια του Αντιχρίστου. Είναι τα μονοπάτια του Αντιχρίστου. Γιατί κι εκείνος μιμείται· «ο πίθηκος του Χριστού», λέει ο ιερός Αυγουστίνος· μιμείται τον Χριστόν. Αλλά είναι κίβδηλος. Κι αυτός, λοιπόν, προσπαθεί να κάνει τα μονοπάτια του, για να φέρει κοντά του τον λαό του Θεού, τον κόσμο ολόκληρο· που περιμένει, βεβαίως, ο κόσμος τον Μεσσία, αλλά αντ’ Αυτού θα συναντήσει τον Αντίχριστον. Πότε; Όταν δεν γνωρίσει ο λαός του Θεού, Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός.

Για να μη βρεθούμε, λοιπόν, σε εκείνα τα αλλότρια μονοπάτια, όσο είναι καιρός, ας πάρομε, αγαπητοί, την απόφαση να ζήσομε συνειδητά την χριστιανική ζωή και την γνώση του Θεού· και την γνώση του Θεού, του Ιησού Χριστού. «Εἰς ἐπίγνωσιν –λέει ο Απόστολος Παύλος- τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ». Ο λαός εκείνος που άκουσε το κήρυγμα του Ιωάννου, δυστυχώς, ολόκληρος δεν ανταποκρίθηκε. Και ήρθε η φοβερή ημέρα της αλώσεως της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους. Και ο Χριστός το προφήτευσε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ιστορία επαναλαμβάνεται! Ας προσέξομε όσο είναι καιρός.

584η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Σκοτάδι καί Φῶς (β΄ ἔκδοσις).

†. Μετά την Βάπτισή Του, αγαπητοί μου, ο Κύριος, και την παραμονή Του στην έρημο επί 40 ημέρες, περνούσε τον καιρό Του εις την Ιουδαία. Όταν, όμως, άκουσε ο Ιησούς ότι ο Ιωάννης συνελήφθη από τον Αντύπα, τον Ηρώδη Αντύπα, και εβλήθη εις την φυλακήν, τότε ανεχώρησε για την Γαλιλαία, που ήταν η βορεία επαρχία. Συγκεκριμένα πήγε εις την Ναζαρέτ. Αλλά και από κει σύντομα έφυγε, ύστερα από μία κακή συμπεριφορά των Ναζαρηνών προς Αυτόν, που Του την έδειξαν όταν ομίλει εις την Συναγωγήν.

Ήλθε εις την Καπερναούμ, την παραθαλασσία. Κέντρον μεγάλο. Κέντρον μιας μεγάλης περιοχής. Και οδικός κόμβος μεταξύ Δαμασκού και Μεσογείου. Η περιοχή ελέγετο αυτή «Γαλιλαία των εθνών». Επειδή ήσαν πολλοί εκεί, ποικίλοι κάτοικοι από πολλά έθνη. Λέγεται μάλιστα ότι η περιοχή αυτή είχε πολλούς Έλληνες, από τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που είχαν εγκατασταθεί όπου ο Μέγας Αλέξανδρος είχε φθάσει, δηλαδή στρατιωτικοί -φυσικά απέχομε πολύ από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, τρεισήμισι αιώνες περίπου ή τέσσερις αιώνες απέχομε- αλλά είναι οι απόγονοί των. Ήταν δηλαδή αποικίες παλαιών στρατιωτικών, Ελλήνων. Γι'αυτό και ελέγετο «η Γαλιλαία των Εθνών». Όπως ακριβώς και την αποκαλεί τον 8ον αιώνα προ Χριστού ο προφήτης Ησαΐας. Γιατί, όπως σας είπα, ήσαν πολλοί εκεί εθνικοί. Ο προφήτης Ησαΐας χαρακτηρίζει τους κατοίκους αυτής της περιοχής: «Ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει». «Ο λαός που καθόταν στο σκοτάδι». Και λέγει ακόμη: «Οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου». «Αυτοί που κατοικούσαν στην περιοχή και στην σκιά του θανάτου, του σκοταδιού και του θανάτου». Σ’ αυτήν την περιοχή προφανώς, επικρατούσε αυτό το πνευματικό σκοτάδι, δηλαδή η ειδωλολατρία, η σκιά του πνευματικού θανάτου, θα λέγαμε, και που τώρα έρχεται ο Κύριος Ιησούς, που αποκαλείται από τον προφήτην Ησαΐαν, 8 αιώνες προ Χριστού, σας το ξαναλέγω, «φῶς μέγα». Να λάμψει και να φωτίσει αυτήν την σκοτεινή, πνευματικώς σκοτεινή περιοχή.

Γι'αυτό, ακούστε τι αναφέρει, όπως ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, ο ευαγγελιστής Ματθαίος: «ἵνα πληρωθῇ(:για να πραγματοποιηθεί) τὸ ρηθὲν διὰ ῾Ησαΐου(:εκείνο που είπε ο Ησαΐας) τοῦ προφήτου λέγοντος· γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ -ήταν από δυο παιδιά του Ιακώβ οι περιοχές που κατοικούσαν οι απόγονοί των-, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς». «Ανέτειλε φως εις αυτούς που εκάθηντο στη σκιά και στον θάνατο».

Αυτή η Γαλιλαία των Εθνών, αγαπητοί, που έχει πνευματικό σκοτάδι και η σκιά του αιωνίου θανάτου, ήταν μία μικρογραφία όλης της Γης. Θα επαναλάβω: μια μικρογραφία όλης της Γης. Γι'αυτό, καλόν είναι να δούμε τι αποκαλεί ο προφήτης «σκότος καί σκιά θανάτου». Βέβαια πρόκειται, θα το επαναλάβω, το αντιληφθήκατε, ότι περί πνευματικού θανάτου, πνευματικού σκότους ο λόγος.

Και πρώτα, είναι η βασιλεία του σατανά, που είναι σκοτεινός και επιφέρει σκότος. Μιλώντας ο Απόστολος Παύλος από τι μας γλύτωσε ο Κύριος, γράφει στην προς Κολοσσαείς επιστολή του: «Ὃς (:ο Οποίος Ιησούς Χριστός) ἐῤῥύσατο ἡμᾶς ἐκ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους(:από την εξουσία του σκοταδιού) καὶ μετέστησεν (:μετέθεσεν) εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ υἱοῦ τῆς ἀγάπης αὐτοῦ(:και μας μετέθεσε εις την Βασιλείαν του Υιού Του, του Ιησού Χριστού, που είναι καρπός της αγάπης)». Ώστε το σκότος, επιπλέον, είναι και μια εξουσία. Είδατε τι είπε; «Ἐκ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους». Είναι, λοιπόν, και μία εξουσία. Ναι. Συμπληρώνει ο Απόστολος Παύλος και λέγει – προσέξτε αυτό, ἐξουσία, έχει σημασία- : «ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα (:η πάλη μας δεν είναι προς ανθρώπους), ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου». Και είναι οι δαίμονες. Είδατε; Προς τους κοσμοκράτορες του σκότους, του σκοταδιού, του αιώνος τούτου.

Ακόμη βλέπομε ότι το σκότος χαρακτηρίζει τον «νῦν αἰῶνα». Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό. Και φαίνεται από εκείνους… Και πώς γίνεται αντιληπτόν; Από εκείνους που βρίσκονται μέσα στο φως του Χριστού. Ότι πράγματι ο νῦν αἰών είναι βυθισμένος μέσα στο σκοτάδι. Το βλέπουν, όμως, μόνον αυτοί.

Εκείνοι οι οποίοι ενεργούνται από τον σατανά, ούτε υποψιάζονται ότι βρίσκονται εις το σκοτάδι. Ταλαιπωρούνται… α, πάρτε παράδειγμα το θέμα των σατανιστών των ημερών αυτών. Και τι υποκρισία! Πωπω, υποκρισία! Σαν να παρουσιάστηκε πρώτη φορά το θέμα και εξεπλάγημεν!... Ενώ ο σατανισμός είναι διάχυτος παντού. Και από τις τηλεοράσεις, κι από τα έντυπα κ.λπ. κ.λπ. «Εξεπλάγημεν»! Γιατί; Υποκρισία, σας το ξαναλέω. Και δεν αντιλαμβάνονται παρά μόνον τι; Τις συνέπειες του κακού. Το γιατί βρίσκονται βυθισμένοι μες στο σκοτάδι, αυτό το πράγμα δεν το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Ποιοι άνθρωποι; Οι άνθρωποι του σκοταδιού. Το βλέπουν όμως και το αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι του φωτός. Το βλέπουν αυτό. Καθαρά. Και ότι είναι ενέργεια του σατανά. Πείτε, παρακαλώ, εις αυτούς τους ανθρώπους ότι ενεργούνται από τον σατανά και θα σας πουν: «Ποιον σατανά; Δεν υπάρχει ο σατανάς»…

Ακόμη, σκοτάδι, δεύτερον σημείον, είναι ο δρόμος της αμαρτίας. Ναι. Είναι ο δρόμος της αμαρτίας. Είναι η έκλυσις των ηθών. Λέγει ο Παροιμιαστής: «Ὦ, οἱ ἐγκαταλείποντες ὁδοὺς εὐθείας τοῦ πορεύεσθαι ἐν ὁδοῖς σκότους». «Πωπω», λέει, «αυτοί που εγκαταλείπουν τους ίσιους δρόμους και πορεύονται, περπατάνε, τους δρόμους του σκοταδιού»...Και πάλι ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει και λέγει: «Καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους(:Μη γίνεστε κοινωνοί, συγκοινωνοί, με τα άκαρπα έργα του σκοταδιού). Τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ᾿ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν». «Διότι εκείνα που κάνουν κρυφά κάτω από το σκοτάδι είναι», λέγει, «αισχρόν και να τα αναφέρει κανείς». Όπως λέμε «η Αθήνα της νύχτας», «η Λάρισα της νύχτας»· που βγαίνουν σαν τις νυχτερίδες, σαν τα νυχτοπούλια οι άνθρωποι να πάνε να διασκεδάσουν. Τι είδους διασκεδάσεις; «Αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν». Ἐξ οὗ και οι φόνοι, ἐξ οὗ και τα μεθύσια, ἐξ οὗ και όλα τα φοβερά πράγματα. Ο αμαρτωλός έχει βαθύ σκοτάδι. Δεν βλέπει το αγαθόν. Δεν βλέπει το αληθές. Αλλά μάλλον και το αγαθόν και το αληθές τα αμφισβητεί. Και ακόμη χειρότερα: και τα συκοφαντεί. Και ακόμα χειρότερα: και τα διώκει.

Ένα τρίτο σημείο είναι το σκοτάδι της πλάνης. Είναι το φοβερότερο σκοτάδι, αγαπητοί. Γιατί νομίζει ο άνθρωπος ότι κατέχει το αληθές, ενώ στην πραγματικότητα πλανάται. Δεν κατέχει το αληθές. Λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, πολύ ψυχολογημένα: «Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει (:Το φως του Χριστού στο σκοτάδι, λέει, φαίνει - φαίνομαι, φαίνει, φαίνεται) καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν (:Δεν το πήρε –καταλαμβάνω- Δεν το πήρε το φως η σκοτία)». Γιατί; Τίποτα δεν καταλαβαίνει το σκοτάδι. Οι άνθρωποι που είναι στο σκοτάδι, δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Αν ερωτήσετε γιατί ο Χριστιανισμός δεν ευοδώθηκε σε όλον τον κόσμο με τον τρόπο που έζησαν οι πρώτοι χριστιανοί, η απάντησις είναι αυτή. Βέβαια, παράγων η προαίρεσις και οι άνθρωποι αγαπούν να είναι στο σκοτάδι, στην αμαρτωλή τους ζωή. Αν βγάζαμε ένα σκουλήκι μέσα από την γη, μία σκουληκαντέρα, σαν παράδειγμα το λέω αυτό, γιατί ο Θεός έκανε το σκουλήκι αυτό να κάνει υπόγειες στοές μέσα στο έδαφος, εκεί ζει. Αν το βγάζαμε το σκουλήκι αυτό στο φως, θα τρόμαζε. Θα αισθανόταν ότι έχασε τα νερά του. Αυτό μεν, το σκουλήκι, ο Θεός το κατασκεύασε έτσι. Όταν ο άνθρωπος βγαίνει από το σκοτάδι, νομίζει πως χάνει τα νερά του ή ότι θα χάσει τα νερά του, όταν θα βγει από το σκοτάδι…

Στη Σαμάρεια, στην εποχή των Αποστόλων, δρούσε ο Σίμων ο μάγος· που τον πρόσεχαν, το αναφέρει το βιβλίο των Πράξεων αυτό, τον πρόσεχαν όλοι, μικροί μεγάλοι και έλεγαν ότι είναι η δύναμις του Θεού η μεγάλη. Και όμως η Σαμάρεια επλανάτο και είχε σκοτάδι. Κι όταν έφθασε εκεί ο απόστολος Πέτρος και είπε τις πιο βαριές κουβέντες εις αυτόν τον Σίμωνα, είδε ότι ήταν πιο δυνατός ο Πέτρος από τον εαυτό του και του πήγε χρήματα, για να του δώσει την εξουσία να κάνει κι αυτός τα ίδια. «Φύγε από δω», του λέγει ο Απόστολος Πέτρος, «τα χρήματά σου κι εσύ να είναι εις απώλειαν». Για να πει κάτι ανάλογο και ακόμα βαρύτερο ο Απόστολος Παύλος εις τον μάγο τον Ελύμα, εις την Κύπρο: «Υιέ διαβόλου! Που διαστρέφεις την αλήθεια, να μείνεις τυφλός!». Και τυφλώθηκε αμέσως ο Ελύμας ο μάγος. Αυτή είναι η πλάνη, το σκοτάδι, η αίρεση, ο μασονισμός, η μαγεία, ο πνευματισμός, ο υλισμός… Όλα αυτά είναι πλάνη και αποτελούν σκοτάδι.

Ένα τέταρτο σημείο. Είναι το σκοτάδι της αγνοίας. Γι’ αυτήν την άγνοια μίλησε και ο Απόστολος Παύλος εις τους Αθηναίους. Και είναι η άγνοια της αληθείας. Είναι η άγνοια του Θεού. Είναι η άγνοια ακόμη και της αμαρτίας. Λέτε σε πολλούς Χριστιανούς μας σήμερα: -«Αυτό είναι αμαρτία». -«Και πού το βλέπεις ότι αυτό είναι αμαρτία;». -«Μα δεν το αντιλαμβάνεσαι; Μα είναι αμαρτία». -«Πού το βλέπεις ότι είναι αμαρτία;». Σε εκείνον τον υπέροχο λόγο του ο Απόστολος Παύλος στους Αθηναίους, ανάμεσα στα άλλα, τους είπε: «Τοὺς μὲν χρόνους τῆς ἀγνοίας ὑπεριδὼν ὁ Θεὸς (:τους ξεπέρασε ο Θεός, τους παρέβλεψε) τανῦν παραγγέλλει τοῖς ἀνθρώποις πᾶσι πανταχοῦ μετανοεῖν(:παντού παραγγέλλει στους ανθρώπους όλους τώρα να μετανοούν)».

Κι ένα πέμπτο σημείο, αν θέλετε. Σκοτάδι είναι και οι ασεβείς άνθρωποι, οι σκοτεινοί άνθρωποι. Σκοτεινοί στην ψυχή. Όταν, όμως, προχωρήσουν στο σκοτάδι της ψυχής, τότε και το σώμα γίνεται σκοτεινό. Ρίξτε μια ματιά στις σύγχρονες φωτογραφίας των χορευτών της ροκ μουσικής… Είναι μάλιστα αυτές οι εικόνες έγχρωμες, είναι απέξω από τις πλάκες της ροκ μουσικής, πώς είναι οι θήκες και βάζουν μέσα την κάθε πλάκα, θα φρίξετε. Θα πείτε: «Άνθρωποι είναι αυτοί; Τι μάτια είναι αυτά; Τι πρόσωπο; Τι στάση;». Εκεί βλέπετε τον δαιμονισμένο άνθρωπο. Σε τι θα διέφερε, αλήθεια, με τον δαιμονισμένο των Γεργεσηνών, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των διερχομένων από εκείνο τον δρόμο; Ποια η διαφορά; Φοβερό πράγμα, αγαπητοί, φοβερό…

Γι'αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Θεσσαλονικείς: «Πάντες ὑμεῖς υἱοὶ φωτός ἐστε(:Όλοι εσείς είσαστε παιδιά του φωτός) καὶ υἱοὶ ἡμέρας(:και παιδιά της ημέρας. - Ξέρετε τι θα πει «ημέρα»; Και «ημερώνω». Λέμε: «εξημερώνω, ημερώνω ένα ζώο. «Είμαι ο ήρεμος, ο άκακος, ο φωτεινός»-. Οὐκ ἐστέ νυκτὸς οὐδὲ σκότους (:δεν είσαστε παιδιά της νύχτας και του σκοταδιού)», λέει στους Θεσσαλονικείς. Ζουν οι ασεβείς και περπατούν και σκέπτονται στο σκοτάδι. Ενεργούν και τα πονηρά σχέδια των εις βάρος των άλλων ανθρώπων και των λαών ακόμη. Μέσα στο σκοτάδι. Όπως είναι ο Σιωνισμός και ει τι άλλο έτερον. Γι'αυτό και «σκοτεινές δυνάμεις» λέγονται.

Κι ακόμη ένα σημείο. Το σκοτάδι, όπως είναι φυσικό, είναι μία κατάστασις, που δεν επιτρέπει στα μάτια να βλέπουν. Όταν είναι νύχτα, σκοτεινά, δεν βλέπομε. Εδώ τι έχομε; Μίαν τύφλωσιν αντικειμενική, όχι υποκειμενική. Γιατί είναι νύχτα. Δεν είμαι τυφλός. Είναι νύχτα. Δεν βλέπω. Έτσι και το σκοτάδι, είτε αμαρτία λέγεται, είτε πλάνη λέγεται, είτε άγνοια λέγεται, έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Κι έχομε το σκόνταμμα. Όταν είναι νύχτα, σκοντάφτεις. Και όπως λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Ψηλαφήσουσιν ὡς τυφλοὶ τοῖχον καὶ ὡς οὐχ ὑπαρχόντων ὀφθαλμῶν ψηλαφήσουσι (:Θα ψηλαφήσουν το ντουβάρι, να πάνε να βρουν να περπατήσουν. Και ψηλαφούν σαν να μην είχαν μάτια)· καὶ πεσοῦνται ἐν μεσημβρίᾳ ὡς ἐν μεσονυκτίῳ (:και θα πέσουν χάμω και θα σκοντάψουν μέρα μεσημέρι, σαν να ήταν μεσάνυχτα)». Ή ακόμη χάνουν και τον προσανατολισμό τους. Όπως λέγει και ο Κύριος: «Καὶ ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ(:Αυτός που περπατάει στη σκοτία, δηλαδή πολιτεύεται στο σκοτάδι μέσα) οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει(:δεν γνωρίζει πού πηγαίνει)». Χάνει όντως τον προσανατολισμό του.

Στην Αγία Γραφή γίνεται λόγος για διαβαθμίσεις σκοταδιού. Από φυσικές έως πνευματικές καταστάσεις. Καταρχήν είναι το φυσικό σκοτάδι, σύμβολον, το φυσικό σκοτάδι, η νύχτα, το φυσικό σκοτάδι, η απουσία του φωτός. Τι είναι σκότος; Η απουσία του φωτός. Είναι ένα σύμβολον αυτού του πνευματικού σκοταδιού. Έτσι, μας μιλάει για μεγάλο σκοτάδι και ψηλαφητό σκοτάδι η Αγία Γραφή, στο βιβλίο της Εξόδου, όταν μας λέγει ότι… ήτανε μία πληγή του Φαραώ που του επέφερε ο Μωυσής. Τρεις μέρες ήταν, λέει, ψηλαφητό σκοτάδι. Και ο κάθε άνθρωπος δεν είδε το πρόσωπο του αλλουνού. Προσέξτε αυτό. Πλάι στην Αίγυπτο, Αίγυπτος ήταν, αλλά έξω από τους Αιγυπτίους, στη γη Γεσέμ, προς την Ερυθρά Θάλασσα, έμεναν οι Εβραίοι. Δεν ήσαν μεμειγμένοι με τους Αιγυπτίους· που κατέβηκε ο Ιωσήφ, πώς πουλήθηκε, μετά έφερε τον πατέρα του, εκεί πολλαπλασιάστηκαν, έγιναν δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Εκεί, λέγει, είχαν μια θαυμαστήν ηλιοφάνειαν. Προσέξατέ το. Όλα αυτά είναι τύποι. Βαθύ σκοτάδι στην Αίγυπτο, στη γη Γεσέμ ηλιοφάνεια καταπληκτική. Θα το πω άλλη μια φορά. Πρόκειται περί συμβόλων και περί τύπων. Μέσα στον φυσικό μεν κόσμο, αλλά μελλόντων γενέσθαι. Όπως είναι το φως της Βασιλείας του Θεού και το σκοτάδι της κολάσεως. Ναι. Όπως και οι δέκα πληγές του Φαραώ, θα σταθούν δέκα πληγές στα έσχατα. Όποιος διαβάζει την Αποκάλυψη, βλέπει έναν παραλληλισμόν.

Ακόμη, έχομε τον γνόφο στην κορυφή του Σινά. Σκοτάδι εκεί στην κορυφή, όταν ο Θεός έδωσε τον Νόμο. Γιατί εκεί ήταν σκοτάδι, δεν ήταν της ώρας να κάνομε περισσοτέρα ανάλυση.

Σ’ αυτές τις διαβαθμίσεις που σας είπα προηγουμένως, μπορείς να βρεις ανθρώπους κατά μεταφοράν, με ποικιλία σκοτεινής συνειδήσεως και διαθέσεως. Σ’ αυτούς, όμως, φυλάσσεται το αιώνιο σκοτάδι, ο ζόφος του άδου, που λέγει ο Κύριος, το σκότος το εξώτερον. Τι θα πει «εξώτερον»; Το απομεμακρυσμένο εκείνο που είναι… πολύ μακρινό σκοτάδι, βαθύ σκοτάδι. Δεν υπάρχει ίχνος ακτίνος φωτός.

Όμως, όμως, η αγάπη του Θεού δεν θέλει τα δημιουργήματά Του να μένουν στο σκοτάδι της αγνωσίας, της αμαρτίας και της εξουσίας του σατανά. Όταν ο Θεός εδημιούργησε, αγαπητοί, το φυσικόν φως, «εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς» και διαχώρισε έτσι το φως από το σκότος. Έκανε εκεί βεβαίως μία φυσικήν πράξιν και ταυτόχρονα έδινε μία εικόνα συμβολική. Λέγει το βιβλίον της Γενέσεως: «Καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους». «Διεχώρισεν». Αντιδιέστειλε. Το φως, το οποίον ονόμασε «ημέρα» και το σκότος, το απεκάλεσε «νύκτα». Φυσική διάστασις. Και βέβαια, σας είπα, αυτή η φυσική διάστασις, έχει μεταφορά. Είναι σύμβολον που σημαίνει ότι αίτιος του πνευματικού σκοταδιού είναι ο σατανάς και η αμαρτία· που ο Θεός αντιδιαστέλλει τον Εαυτό Του με το φως. Γι'αυτό λέει η Γραφή: «Ὁ Θεὸς φῶς ἐστίν». Ο Θεός είναι φως. Και οι άνθρωποι που μένουν στο φως του Θεού λέγονται «υἱοί φωτός» και «τέκνα φωτός».

Αυτή ήτο η περιγραφή της Γαλιλαίας των Εθνών, κατά τον προφήτην Ησαΐαν, που ακούσαμε σήμερα, αγαπητοί, εις την ευαγγελική περικοπή. Και τώρα έρχεται ο Ιησούς Χριστός, πού; Εις την Γαλιλαία των Εθνών που ήταν «σκότος». Έρχεται Ποιος; Το Φως του κόσμου, να λάμψει. Είναι χαρακτηριστικόν, λοιπόν, ότι ο λαός αυτός ήτο «καθήμενος ἐν σκότει καί χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου». Τι σημαίνει αυτό; Όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Σημεῖον ἦν(:ήτο σημείον) τοῦ μὴ ἐλπίζειν αὐτοὺς ἀπαλλάττεσθαι (:να μην έχουν ποτέ την ελπίδα να απαλλαγούν) ὥσπερ γὰρ οὐδὲ εἰδότες ποῦ δεῖ προβῆναι, οὕτω καταληφθέντες ὑπὸ τοῦ σκότους ἐκάθηντο». Φοβερόν πράγμα! Δεν είχαν την ελπίδα, δεν ήξεραν πού να πάνε, τι να κάνουν, πώς να ξεφύγουν. Αν αντελαμβάνοντο, βέβαια. Δεν αντελαμβάνοντο ότι είναι εις αυτό το σκότος.

Όταν, όμως, ήλθε ο Χριστός σ’ αυτήν την ώρα του πνευματικού σκοταδιού, «δεικνύς -λέει ο Ιερός Χρυσόστομος- ὅτι οὐκ αὐτοὶ ζητήσαντες εὗρον (:όχι γιατί οι άνθρωποι του σκοταδιού Τον ζήτησαν τον Χριστόν), ἀλλ’ ὁ Θεὸς αὐτοῖς ἄνωθεν ἐπεφάνη (:αλλά ήρθε ο ίδιος ο Θεός σε εκείνους). Αὐτό το φῶς ἀνέτειλεν καὶ ἔλαμψεν. Οὐκ αὐτοὶ πρότεροι τῷ φωτὶ προσέδραμον (:δεν προσέδραμον αυτοί πρώτοι εις το φως), ἀλλ’ ἐκεῖνο ἐπεφάνη ὡσανεὶ καταδιῷξαν αὐτούς(:εκείνο το Φως ήρθε, ο Χριστός, σαν να καταδίωκε το σκοτάδι, να κατεδίωκε εκείνο που έκανε τους ανθρώπους ταλαιπώρους)».

Ο Χριστός, αγαπητοί, είναι το φως του κόσμου. «Ἐγὼ εἰμί το φῶς τοῦ κόσμου», είπε ο Χριστός. Και λέγεται ο Χριστός, Φως, διότι: Πρώτον· είναι «φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον». Ως άκτιστον φως, που λέγει ο απόστολος Παύλος. Είναι ο Δημιουργός του Φωτός. Εκείνος που είπε: «Γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς». Είναι η αλήθεια. «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ἀλήθεια». Και η αλήθεια είναι φως. Και ο Χριστός είναι το «ὄντως ὄν», «ὁ ὄντως ὤν». Ό,τι λέγει, είναι αλήθεια. Ακόμη, είναι η αληθής ζωή. Ο μόνος έχων αθανασίαν. Είναι η αυτοζωή. Ακόμη είναι το φως των αγίων αγγέλων. Είναι το φως των ανθρώπων· που λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης «ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον»· που φωτίζει κάθε άνθρωπον που έρχεται εις τον κόσμον διαμέσου της Ιστορίας. Κι εμένα θα φωτίσει, και εσάς θα φωτίσει. Γιατί είμαστε παιδιά του σκότους και θα μας φωτίσει.

Με το φως του Χριστού βλέπομε τον προορισμό μας, το νόημα της υπάρξεώς μας. Γνωρίζομε τον αληθινό Θεό. Δεν λέμε αόριστα «ο Θεός», «μια ανωτέρα δύναμις». Ο Άγιος Τριαδικός Θεός! Και την αληθινή προσκύνησή Του. Γνωρίζομε το καλό από το κακό και δεν τα μπερδεύομε αυτά. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό. Διακρίνομε το αγαθόν και το πονηρόν, το αιώνιο από το πρόσκαιρο διακρίνομε. Το αληθές συμφέρον από το φαινομενικό συμφέρον. Όλα αυτά γιατί; Όταν έχομε το φως του Χριστού. Βλέπομε ότι στον Χριστό ακόμα είναι «πάντες - που λέει ο Απόστολος στους Κολοσσαεὶς- οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι».

Αγαπητοί, απολογούμενος ο Απόστολος Παύλος στον βασιλέα Αγρίππα, μεταξύ των άλλων, που είπε το όραμά του εκεί, προς Δαμασκόν πορευόμενος και είδε τον Χριστόν και του είπε τι θα κάνει, ακούστε ένα σημείο: «Εἰς οὓς ἐγώ σε ἀποστέλλω (:εις τους οποίους εγώ σε αποστέλλω, εις τα έθνη) ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, τοῦ ἐπιστρέψαι ἀπὸ σκότους εἰς φῶς καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ σατανᾶ ἐπὶ τὸν Θεόν(:γι'αυτό σε στέλνω - λέει ο Χριστός, στον Παύλο) τοῦ λαβεῖν αὐτοὺς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κλῆρον -μετοχή- ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πίστει τῇ εἰς ἐμέ». «Κι όλα αυτά με την πίστη εις Εμένα».

Αυτό είναι το έργον που αναθέτει, λοιπόν, ο Κύριος εις την Εκκλησία Του. Η επιστροφή από το σκοτάδι στο φως. Και από την εξουσία του σατανά στο φως. Κάπου είπε ο Χριστός για το μάτι. «Το μάτι», λέει, «είναι ο λύχνος του σώματος». Κα είναι φως. Αν δεν έχεις μάτια, δεν βλέπεις. Ο λύχνος, το λυχνάρι του σώματος είναι το μάτι. «Εάν», λέει, «το μάτι σου είναι πονηρόν» -«πονηρόν» θα πει κακοπαθιασμένο, άρρωστο, στραβό, τυφλό- «εάν», λοιπόν, «το μάτι σου», λέγει, «είναι τυφλό, που είναι ο λύχνος του σώματός σου, τότε το σκοτάδι πόσο είναι;».

Επιτρέψατέ μου, κι αν άρχοντες εκκλησιαστικοί, που είναι η ερμηνεία του Μεγάλου Αθανασίου αυτή που σας λέω τώρα, εάν ο εκκλησιαστικός άρχων είναι το μάτι της Εκκλησίας, εάν αυτό το μάτι είναι πονηρόν, δηλαδή είναι τυφλό, τότε το σκοτάδι πόσο πρέπει να είναι; Είναι οι διάφορες εποχές κρίσεως πνευματικής που περνάει η Εκκλησία. Κατά δυστυχίαν μεγίστην, προς χαράν των δαιμόνων και των εχθρών του Ευαγγελίου. Γι'αυτό αγαπητοί μου, επιγραμματικά γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Εφεσίους: «Ἦτε ποτὲ σκότος(:Κάποτε ήσασταν σκοτάδι, τους λέγει), νῦν δὲ φῶς ἐν Κυρίῳ(:τώρα είσαστε φως εν Κυρίω)». Συνεπώς; «Ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε(:Σαν παιδιά του φωτός να περιπατείτε)». Ναι, αγαπητοί…

585η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί οἱ αἱρέσεις (β΄ ἔκδοσις).

†. Η Εκκλησία μας σήμερα, αγαπητοί μου, τιμά ένα μεγάλο της τέκνον, τιμά την μνήμη του εν αγίοις Πατρός ημών, Αθανασίου του Μεγάλου. Ο Μέγας Αθανάσιος εστάθη ένας πολύαθλος άγιος· γι'αυτό εξάλλου έτυχε της μεγάλης τιμής να ονομαστεί μέγας.

Βρέθηκε, κατά θείαν οικονομίαν, στην πιο κρίσιμη στιγμή της εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Βέβαια, ο δράκων, ο όφις ο αρχαίος, ο διάβολος, ο σατανάς, ήταν έτοιμος να καταβροχθίσει, κατά το όραμα της Αποκαλύψεως, τον αναμενόμενον να σαρκωθεί Μεσσίαν. Το ενθυμείσθε, από την Αποκάλυψη. Γι'αυτό, όταν δεν το πέτυχε, εστράφη κατά της γυναικός, που είναι η Θεοτόκος, είναι η Εκκλησία, και την κατεδίωξε με σκοπό να την καταστήσει «ποταμοφόρητον», δηλαδή να την πνίξει μέσα στο νερό. Κι αυτό είναι το νοητό «νερό» που επιχείρησε και συνεχίζει να επιχειρεί ο διάβολος για να πνίξει την Εκκλησία. Τι; Η αίρεσις. Η νοθεία, η αίρεσις. Είναι το νοητό νερό που θέλει να πνίξει ο διάβολος, ξαναλέγω, αγαπητοί μου, την Εκκλησίαν. Και τότε, στην εποχή του Μεγάλου Αθανασίου, είχε εμφανιστεί η αίρεσις του Αρείου, που εστάθη κεντρική αίρεσις, και η φοβεροτέρα μέσα εις την εκκλησιαστική μας ιστορία.

Ο Μέγας Αθανάσιος ήταν τότε διάκονος του Πατριάρχου Αλεξανδρείας, Αλεξάνδρου. Και ο Μέγας Αθανάσιος, ομολογουμένως, το ομολογεί αυτή η ιδία η ιστορία, εστάθη η ψυχή του αντιαιρετικού αγώνος που ήσκησε η Εκκλησία με την συγκρότηση της Α΄ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου. Ένεκα των αγώνων εξάλλου, αυτών των αγώνων, υπέστη τα πάνδεινα. Από τα 46 χρόνια αρχιερατείας του, τα 16 τα διήλθε εις την εξορία, που συνέβη σε πέντε φάσεις.

Την αίρεση επολέμησε ο Μέγας Αθανάσιος και ενίκησε. Αλλά τι είναι η «αίρεσις»; Αυτό μας ενδιαφέρει πολύ. Από τους χαρακτηρισμούς που δίνουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας φαίνεται πολύ καθαρά τι είναι η αίρεσις. Καταρχάς, «αίρεσις» θα πει απόκλισις από την ορθή πίστη. Την απόκλιση αυτή την επιφέρει η προσπάθεια ερμηνείας της Αποκαλύψεως του Ευαγγελίου ή του Θεού μέσα στην Ιστορία, κατά τρόπον «λογικόν». Την λέξη «λογικόν» την βάζω εντός εισαγωγικών. Δηλαδή να ερμηνεύσουμε την παρουσία του Ιησού Χριστού με το μυαλό μας. Λογικά. Η αίρεσις, λοιπόν, τι είναι; Είναι η «λογική»- πάντα εντός εισαγωγικών η λέξις- η «λογική» ερμηνεία του δόγματος ή, γενικότερα, της χριστιανικής πίστεως. Είναι η απόπειρα κατανοήσεως του θείου Λόγου με την βοήθεια του ανθρωπίνου λόγου.

Αλλά γνωρίζομε ότι δεν είναι δυνατόν αυτό ποτέ. Η προσέγγισις του μυστηρίου με την ανθρώπινη λογική εγγίζει τον ορθολογισμόν· να προσπαθώ να καταλάβω εκείνα που ο Θεός ενήργησε και ενεργεί με το δικό μου το μυαλό. Συγκεκριμένα: «Ο Θεός είναι άπειρος. Ο Θεός είναι Πνεύμα. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, τώρα ο Θεός να γίνει άνθρωπος και να βρεθεί ανάμεσά μας; Ούτε ακόμη μπορώ να συλλάβω αυτήν την κένωση του Θεού Λόγου, δηλαδή να έρθει τόσο κοντά μας- μα δεν το χωράει το μυαλό μου! Άρα λοιπόν, δεν είναι δυνατόν αυτό να συνέβη. Ο Ιησούς Χριστός, λοιπόν, δεν είναι Θεός»...

Αυτό έλεγε ο Άρειος. Προσπαθούσε να ερμηνεύσει κατά λογικόν τρόπον το δόγμα που ήταν υπέρλογον. Πέρα από την ανθρωπίνη λογική. Και όσοι προσπαθούν πάντοτε να ερμηνεύσουν το μυστήριον, κάθε μυστήριον, το πιο απλό θα έλεγα, το Βάπτισμα, πώς φεύγει το προπατορικόν αμάρτημα με το Βάπτισμα, πέφτουν έξω. Δημιουργείται μία απόκλισις και συνεπώς έχουμε την αίρεση. Έτσι, θα επαναλάβω την φράση μου, ότι τι είναι αίρεσις; Η «λογική» -πάντα εντός εισαγωγικών η λέξις- η «λογική» ερμηνεία του δόγματος. Ή, να ερμηνεύσω όλα εκείνα τα οποία δίδει ο Θεός Λόγος, με την ανθρωπίνη λογική.

«Αἱρετικούς» ονόμασαν, λέγει ο Μέγας Βασίλειος, τους «παντελῶς ἀπερριγμένους καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν πίστιν ἀπηλλοτριωμένους». Και μην ξεχνάμε ότι πατήρ της αιρέσεως είναι πάντοτε και κατά κανόνα, είναι ο διάβολος. Ο μεγάλος νοθευτής του θεανθρωπίνου προσώπου του Χριστού. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγον, ο Αρειανισμός είναι αντίχριστος, επειδή στρέφεται κατά της θείας και ανθρωπίνης φύσεως του Χριστού. Είτε κατά της θείας, που είναι ο Αρειανισμός, είτε κατά της ανθρωπίνης φύσεως, που είναι ο Μονοφυσιτισμός - δηλαδή «δεν μπορεί, μία φύσις θα ήταν, η θεία» -αποδέχονται την θεία και οι Μονοφυσίται- «αλλά δεν πρέπει να πήρε ανθρωπίνη φύση». Βλέπετε; Το ένα άκρο με το άλλο άκρο. Είναι φοβερό!

Και μην ξεχνάτε ότι αυτήν την στιγμή έχουν περάσει από τα γεγονότα αυτά περίπου 2000 χρόνια, μην ξεχνάτε ότι η Ευρώπη, η λεγομένη χριστιανική Ευρώπη, αρειανίζει. Το γνωρίζετε; Το έχει πει και το έχει αποδείξει ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Σέρβος αυτός, μεγάλος θεολόγος. Ότι, δηλαδή, η Ευρώπη πράγματι αυτήν την στιγμή αρειανίζει. Δηλαδή δεν δέχεται την θεία φύση του Χριστού. Κι αυτά θα ίσχυαν, όχι μόνο για τότε που λέμε τώρα, αλλά και για σήμερα ισχύουν πέρα για πέρα.

Λέγει ο Μέγας Αθανάσιος ότι ο διάβολος είναι ο πατήρ της αρειανής αιρέσεως. Εκεί, στο βιβλίο του «Κατὰ Ἀρειανῶν». Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης δίδει τον ορισμό του Αντιχρίστου. Προσέξατέ τον, τον ορισμό. Είναι γραμμένος εις την πρώτην του επιστολήν στο τέταρτο κεφάλαιον: «Πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι». Δηλαδή, «κάθε άνθρωπος ο οποίος ομολογεί - ή άνθρωπος ή άγγελος, πᾶν πνεῦμα - ότι ο Ιησούς Χριστός ήλθε, έχει έλθει ἐν σαρκὶ, πραγματικά, ἐν σαρκὶ -Αυτόν που θα γράψουνε οι απόστολοι «Αυτόν που εψηλαφήσαμε, που φάγαμε και ήπιαμε μαζί Του, που καθίσαμε μαζί Του, που Τον είδαμε, Τον αγγίξαμε –πήρε πραγματική σάρκα δηλαδή»- αυτός είναι από τον Θεό, ο άνθρωπος».

«Καί πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα –δεν Τον ομολογεί ότι ήρθε με σάρκα, όπως είναι συγκεκριμένα, ο Μονοφυσιτισμός- ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστιν», «δεν είναι από τον Θεό ο άνθρωπος αυτός», «καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου ὃ ἀκηκόατε», «και αυτό είναι», λέει, «το σημάδι του Αντιχρίστου που έχετε ακούσει», γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α΄του Καθολική επιστολή, ξαναλέγω, «ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη». «Ήδη υπάρχει μέσα στον κόσμο». Γιατί μες στην Παρουσία του Χριστού άρχισε και η στραβή ερμηνεία του θεανθρωπίνου –λέμε: θεανθρωπίνου- προσώπου του Χριστού. Η στραβή ερμηνεία. Οι μεν: «Είναι μόνο ψιλός-το ψι με γιώτα- ψιλός άνθρωπος, δεν είναι Θεός»- οι δε: «Δεν έχει πραγματική, αλλά φαινομενική, κατά το δοκούν, κατά δόκησιν» -όπως έχομε και τους αιρετικούς, τους Δοκήτας κ.λπ.- «κατά δόκησιν ότι είχε σάρκα». Και οι δύο θέσεις είναι έξω από την πραγματικότητα.

Γι'αυτό λέγει ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, λέει στο πρώτο κεφάλαιο ότι «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» κ.λπ. κ.λπ. «καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν», «δεν έγινε τίποτα χωρίς Αυτόν»· που σημαίνει ότι είναι Θεός, είναι Παντοδύναμος, αλλά ήρθε εν σαρκί. Γιατί λέει «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο»; Κι άλλοτε σας έχω πει, αν έπρεπε να μεταφράσουμε αυτήν την φράση, επιτρέψατέ μου να το πω, πώς θα το μεταφράζαμε, να είμαστε ακριβείς: «Ο Λόγος, δηλαδή ο Θεός Λόγος, το δεύτερο πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, έγινε κρέας!». Ωμό ε; Έγινε κρέας! Ξαναλέγω, ωμό. Γιατί; Γιατί θέλει να τονίσει ότι πραγματικά έγινε άνθρωπος ο Υιός και Λόγος του Θεού.

Ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, που σας είπα προηγουμένως, έλεγε ότι τρεις σταθμούς έχει ο Αντίχριστος μέσα εις την Ιστορία. Πρώτος είναι ο Ιούδας, που με την προδοσία του θέλησε να ματαιώσει το έργον του Χριστού. Ο ίδιος δεν επίστεψε, ο Ιούδας. Εάν συνεκινήθη και εάν έφθασε να αυτοκτονήσει, αυτά από ένα ανθρώπινο συναίσθημα: «Μα τι έκανα τώρα; Τι έκανα τώρα;». Αλλά ο Ιούδας δεν επίστεψε. Το είπε ο Χριστός. Είπε κάποια φορά που ήταν όλοι οι μαθηταί Του: «Όλοι δεν είναι καθαροί. Κάποιοι δεν πιστεύουν», είπε ο Χριστός. Τι ακριβώς; Και εννοούσε τον Ιούδα. Ότι δηλαδή δεν επίστευσε ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

Ο δεύτερος σταθμός είναι ο Άρειος, που αρνήθηκε την θεία φύση του Χριστού· διότι κατά τον Ιωάννη, όπως είδαμε, αντίχριστος είναι εκείνος που αμφισβητεί την θεία ή την ανθρωπίνη φύση του Χριστού.

Και τρίτος είναι ο… -ακούστε- είναι ο Πάπας… Είναι ο Πάπας, αυτόν που δεχθήκαμε στην Αθήνα. Είναι ο Πάπας. Αν δεν το ακούσατε καλά, κάποιος κοιμότανε, να ξυπνήσει. Είναι ο Πάπας! Γιατί; Διότι εμφανίζει έναν Χριστιανισμό εκκοσμικευμένον· που τελικά ένας εκκοσμικευμένος Χριστιανισμός δεν μπορεί να σώσει. Είδατε τι διαμάχες έγιναν τον τελευταίο καιρό με το θέμα αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να υποδεχθούμε τον Πάπα. Δεν έπρεπε να τον υποδεχθούμε γιατί είναι, είναι η Δύσις, η Ρώμη, εκκοσμικευμένος Χριστιανισμός, που, ξαναλέγω, ΔΕΝ ΣΩΖΕΙ! Καλώς έκαναν εκείνοι που έκαναν, και επίσημα πρόσωπα, που αντιστάθηκαν στο να λένε ότι δεν έπρεπε να έρθει ο Πάπας εις την Ελλάδα.

Αλλά ας επανέλθομε, αγαπητοί μου, να δούμε από τους Πατέρες και άλλους χαρακτηρισμούς για την αίρεση. Τι είναι αίρεσις; Απαντάει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Μολυσμὸς ψυχῆς, ἰὸς ἀσπίδων («ἰὸς» με γιώτα, που θα πει δηλητήριον· ἀσπίδες, ἡ ἀσπίς - τῆς ἀσπίδος είναι ένα μικρό φίδι, άσπρο είναι, δεν έχει μεγάλο μήκος, αλλά είναι φοβερά δηλητηριώδες)». Λοιπόν τι είναι η αίρεσις; «Ἰὸς ἀσπίδων». Λέγει ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας: «Τι είναι αίρεσις; Φθορά πίστεως».

«Θεομίσητος ἐστὶν ἡ αἵρεσις, κἂν ἀνθρώπους ἔχει προστάτας», λέγει ο Μέγας Αθανάσιος. Και πράγματι, έχει ανθρώπους προστάτας η αίρεσις, εγώ με τα αυτιά μου, άκουσα έναν πολιτικό κάποτε, ήμουνα λιγότερο από ένα μέτρο από δίπλα του, το άκουσα πάρα πολύ καλά· πριν από σαράντα τόσα χρόνια, μακαρίτης είναι αυτός, πολύ διαφημιζόμενος πολιτικός και σπουδαίος και τρανός που είχε πει- τον άκουσα, σας είπα, με τα αυτιά μου- ότι ο Μέγας Αθανάσιος ήτανε άνθρωπος εμπαθής, εμπαθής άνθρωπος που τα έβαλε ο Μέγας Αθανάσιος με τον Άρειο. «Εμπαθής» λοιπόν, ε; Εμπαθής; Μπράβο… Δηλαδή ο άνθρωπος επίστευε κάπου εις τον Άρειον. Ναι!

Ακόμη λέγει ο Μέγας Αθανάσιος ότι «Τι είναι αίρεσις; Η κυρίως βλασφημία». Αυτό είναι αίρεσις. Η κυρίως βλασφημία. Γι'αυτό, όποιος βλασφημήσει, λέμε, εις το Άγιον Πνεύμα δεν έχει συγχώρηση. Γι'αυτό η αίρεσις κατά κανόνα είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Και πάλι ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας μάς λέγει ότι βλασφημία είναι η αποστασία. Ο δε Ιερός Χρυσόστομος μας λέγει ότι «αίρεσις είναι η αποστασία». Οι δε Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου χαρακτήρισαν το πράγμα, την αίρεσιν, «παντελή αθεΐα», «παντελή αθεΐα». Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είπε γι’ αυτήν ότι είναι «ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ» · αποξένωσις, δηλαδή, από τον Χριστόν. Και πάλι ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας μας λέγει: «Τῆς ἐκείνου –δεν λέει του διαβόλου- μερίδος εἰσίν». Είναι η μερίδα, αυτοί οι οποίοι είναι αιρετικοί, είναι η μερίδα του διαβόλου. Και ο άγιος Αλέξανδρος Αλεξανδρείας λέγει ότι είναι πρόδρομος του Αντιχρίστου. Κι ο άγιος Ιγνάτιος αποκαλεί την αίρεση «βοτάνη διαβόλου».

Είδατε τι χαρακτηρισμούς δίνουν και Σύνοδοι και Πατέρες για την αίρεσιν. Ο Θεός να μας φυλάει! Κάποιοι θέλουν να λέγουν τον Μέγαν Αθανάσιον, επαναλαμβάνω αυτό που είπα και προηγουμένως, «φανατικόν και στενόκαρδον». Αγαπητοί μου, είναι απλή η απάντησις. Η αίρεσις δεν σώζει. Επειδή είναι βλασφημία κατά του Θεού. Εάν λοιπόν κάτι δεν σώζει, θα ήταν φανατισμός να πολεμηθεί η αίρεσις;

Στην εποχή μας, στον τόπο μας, έχομε εκατοντάδες, αυτήν την στιγμή, αιρέσεις. Αποχρώσεις αιρέσεων. Έχομε και παραθρησκείες· που παρασύρουν τους βαπτισμένους Χριστιανούς μας. Και λέει κανείς: «Άνθρωποι, κοιτάτε την αίρεση και φεύγετε σεις που βαπτιστήκατε στο όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού;». Και τώρα τελευταία… χμ! Θα αρχίσει να ανθεί ένα… ελεεινό λουλούδι, που λέγεται… «φεύγουμε από τον Χριστιανισμό» -γιατί συμβαίνει στην Ευρώπη αυτήν την στιγμή- «και πηγαίνουμε εις τον Μωαμεθανισμόν, στο Κοράνιον»… Μα το Κοράνιον μπορεί να συγκριθεί με το Ευαγγέλιον; Μα τι πράγματα είναι αυτά; Και τελευταία μάλιστα ειπώθηκαν ότι «να ψάξουμε», λέει, «να βρούμε κοινά» –άκουσον, άκουσον!- «κοινά σημεία», λέει, «του Ευαγγελίου με το Κοράνιον»! Από πού κι ως πού; Το Κοράνιον; Προϊόν του διαβόλου είναι. Από πού κι ως πού; Και μιλάμε, και είμαστε και θεολόγοι και λέμε τέτοια πράγματα; Είναι, δηλαδή, κατάντημα.

Και η αιτία; Η άγνοια της Ορθοδόξου πίστεως. Η άγνοια, ακόμα, και της αιρέσεως· τι σημαίνει αίρεσις. Ακόμη είναι και η μη εκτίμησις της βαρύτητος του κακού. Ήδη είπαμε ότι η εκκοσμίκευσις που ασκεί αυτήν την στιγμή η Ρώμη είναι αίρεσις, επειδή νοθεύει την σταυρική διάσταση του Ευαγγελίου. Λέει ο Απόστολος Παύλος. Αυτό που θα σας πω είναι από την προς Φιλιππησίους επιστολή και ταιριάζει ολότελα με τα λεγόμενα της παπικής εκκλησίας, όταν θέλουν να κυριαρχήσουν σε όλον τον κόσμο: «Πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν», λέγει, γράφει ο Απόστολος Παύλος, «οὓς (:τους οποίους) πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν (:πολλές φορές σας είχα πει) νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω (:τώρα δε, που σας γράφω, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα), τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ· ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια, ὧν ὁ θεὸς ἡ κοιλία» -δηλαδή ένας που τοποθετείται με υλιστικόν τρόπον ζωής, αυτό θα πει ότι «έχω θεό μου την κοιλιά»: «Τι θα φάω, τι θα πιω, τι θα κερδίσω, τι θα πετύχω»- - καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν (:και η δόξα, λέει, η δόξα τους είναι σε πράγματα που θα ‘πρεπε να ντρέπονται)».

Σήμερα πάρα πάρα πολλοί νέοι μας αισθάνονται υπερηφάνεια για τις αμαρτωλές των κατακτήσεις· τους έρωτές των κ.τ.λ. κ.τ.λ. Για πράγματα, επαναλαμβάνω, που θα έπρεπε να ντρέπονται, αυτά τα θεωρούν δόξα τους και τιμή τους. Ή «ανδρισμό» τους…Πα πα πα… Αλλά, μη νομίσετε, φτάνομε, φτάνομε, φτάνομε σε εκείνα που έφτασαν και οι Σοδομίται. Το ακούσατε ασφαλώς. Εγώ τουλάχιστον το άκουσα δύο φορές, στις ειδήσεις. Τι; Υπουργός της Νορβηγίας παντρεύτηκε έναν… άνδρα, φίλο του κ.λπ. Ακούστε: «Παντρεύτηκε»! Έναν άνδρα! Δεν είναι παράξενο πράγμα αυτό… Και μάλιστα, είχε πολλές φορές ειπωθεί, όπου στην Ευρώπη, όπου, ας μην λέω θέσεις και τοποθετήσεις, παίρνουνε, έχουνε δικαιώματα και στις εργατικές πολυκατοικίες, παρακαλώ… Για να κάνουνε τι; Την καινούρια τους οικογένεια… Δι’ όνομα του Θεού… Δι’ όνομα του Θεού… Κατάντημα! Σοδομισμός! Πέρα για πέρα!

Και συνεχίζει ο Απόστολος και να λέει: «Οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες»… «Αυτοί οι οποίοι φρονούν ό,τι είναι επίγειο». Τίποτα το ουράνιο. Και συμπληρώνει: «Ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει». «Αλλά το δικό μας πολίτευμα είναι εις τους ουρανούς». Δεν έχομε καμία σχέση με όλα αυτά τα πράγματα. Η πίστις μας είναι σταυρική· που θα πει: «Δέχομαι την άσκηση. Αμαρτωλός είμαι. Πέφτω. Σηκώνομαι. Αλλά, τι φαντάζομαι ότι είναι το κανονικό; Κατά τα άλλα αμαρτωλοί είμαστε όλοι». Αν, λοιπόν, ζούμε την κοσμική ζωή, είμεθα στην αίρεση, μην σας φαίνεται παράξενο, ότι είναι υπερβολικό.

Η αίρεσις εμφανίζεται και στο δόγμα και στο ήθος. Αλλά και εις την κοινωνικότητα εμφανίζεται. Στον αιώνα μας εμφανίστηκε και εις την κοινωνικότητα αυτή η αίρεσις. Θυμάμαι τον πατέρα Γιέφτιτς, είναι Σέρβος, που είχε πει πού και πώς εμφανίζεται στην κοινωνικότητα η αίρεσις. Έχομε πολλά κοινωνικά συστήματα, που είναι αντίχριστα. Ας μην αναφέρω…Αν κανείς προσαρμόζεται σε αυτά, τότε είναι στην αίρεση.

Αγαπητοί. Ο Μέγας Αθανάσιος είχε αντιληφθεί τον κίνδυνο της αιρέσεως, όσο κανείς άλλος στην εποχή του. Πολλοί του έλεγαν, εκ των μετριοπαθών: «Αντί να επιμένεις στον όρον ‘’ομοούσιος’’, να δεχθείς τον όρον ‘’ομοιούσιος’’». Ποια η διαφορά; Βέβαια, ο όρος «ομοιούσιος» ανέτρεπε τα πάντα. Μια λαμαρίνα γυαλισμένη μοιάζει ότι είναι ασημένια. Αλλά δεν είναι ασημένια! Είναι λαμαρίνα, είναι τσίγκος! Έτσι λοιπόν, το ίδιο πράγμα είναι να πω ότι ο Υιός είναι της ιδίας ουσίας με τον Πατέρα, δηλαδή Θεός, με το να πω ότι ο Υιός μοιάζει με τον Πατέρα; Το ίδιο πράγμα είναι; Όσο ο τσίγκος, σας είπα, με το ασήμι! Ήταν κάποια στιγμή που ο Μέγας Αθανάσιος έμεινε μόνος. Αλλ’ ήταν αλύγιστος! Γι'αυτό και το τροπάριό του τον καλεί «στῦλον ὀρθοδοξίας».

Εμείς, τι πρέπει να κάνουμε; Να εκτιμούμε πάντοτε, αγαπητοί, το μέγεθος και την καταστροφή μιας αιρέσεως. Από την απλή συντροφιά που θα κάνομε με έναν αιρετικόν. Μας το λέει το Ευαγγέλιον: «Ούτε και καλημέρα δεν θα πείτε στον αιρετικό· γιατί θα πιάσει κουβέντα μαζί σας και θα σας ανατρέψει! Θα σας βάλει τρικλοποδιά! Μόνο μερικές ιδέες να σας βάλει μέσα σας, είναι αρκετό». Μου ΄λεγε μια κυρία, προ πολλών ετών μακαρίτισσα, ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, είχε μια φιλενάδα και τι είχε γίνει; Είπε κάτι εις βάρος της Παναγίας… Ε, αυτή η γυναίκα δεν μπόρεσε ποτέ να βγάλει από το μυαλό της, παρότι ήτο ευσεβεστάτη κυρία, να βγάλει από το μυαλό της εκείνο που της φύσηξε η προτεστάντισσα φιλενάδα της… Μακριά, μακριά!

Να μην έχομε, λοιπόν, καμία ποτέ κοινωνία με αιρετικούς. Όπως εξάλλου μας το παραγγέλνει το Πνεύμα το Άγιον: «Ούτε καλημέρα να μην πούμε», σας ξαναλέω, μη νομιστεί ότι είναι φοβερό αυτό. Να μιμούμεθα την σταθερότητα του Μεγάλου Αθανασίου στην Ορθοδοξία. Είναι η ώρα της Ορθοδοξίας τώρα, κρισιμοτάτη. Τότε θα μπορούμε να ισχυριζόμεθα ότι θα έχομε τιμήσει το μεγάλο τέκνον της Εκκλησίας μας, τον τροπαιούχο κατά των αιρέσεων, τον μέγαν εν αγίοις Πατέρα ημών Αθανάσιον, αμήν.

45η ομιλία στην κατηγορία : ομιλία στην κατηγορία :
" Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ηλεκτρονική επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.