«Ἔξεστι δοῦναι κηνσόν καίσαρι ἡ οὗ;»

†. Στην ευαγγελική περικοπή του Όρθρου, αγαπητοί μου, της Μεγάλης Τρίτης καταχωρούνται πέντε ενότητες. Η πρώτη ενότητα: η προσπάθεια των Φαρισαίων να παγιδεύσουν τον Κύριον ἐν λόγῳ. Δευτέρα ενότητα, όπως ακούσαμε: Η αποστόμωσις των Σαδδουκαίων που δεν πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών· με εκείνον τον μύθο που επενόησαν με τα επτά αδέλφια και τη μία γυναίκα. Τρίτον: Εκείνος ο νομικός που ήθελε να πειράξει τον Κύριον –εκ μέρους των Φαρισαίων αυτό- θέτοντας το ερώτημα του ποια είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή εις τον νόμον. Μη σας φαίνεται ότι ήταν απλό το θέμα αυτό - ήτανε δύσκολο. Αλλά δεν θα αναλύσομε αυτό.

     Τέταρτον. Και τώρα μία αντίστροφος μέτρησις. Αρχίζει ο Κύριος να ερωτά Εκείνος αυτούς. Και να τους καθιστά αναπολογήτους. Και ρωτάει ο Κύριος: «Τίνος υιός είναι ο Μεσσίας; Και αν είναι του Δαβίδ όπως λέτε- και ορθώς- τότε γιατί ο Δαβίδ αποκαλεί τον απόγονό του ‘’Κύριον’’;» Ένα πέμπτον: Αποτείνονται εκείνα τα φοβερά «οὐαί» στους Γραμματείς και εις τους Φαρισαίους. Φοβερά!

    Αισθανόμεθα όλα αυτά και υπό το βάρος βέβαια των ημερών των Σεπτών Παθών του Χριστού να συνθέτουν μιαν ατμόσφαιρα κρίσεως ολοκλήρου της ανθρωπότητος, που αντιπροσώπευε ο λαός του Ισραήλ εκείνη την ώρα. Θα προσπαθήσομε να μείνομε στην πρώτη παράγραφο, στο πρώτο θέμα της σημερινής, σας είπα, ευαγγελικής περικοπής. Είναι η προσπάθεια των Φαρισαίων να παγιδεύσουν με λόγο τον Κύριον Ιησούν. Και παρακολουθούμε το ιερόν κείμενον: «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ συμβούλιον ἔλαβον οἱ Φαρισαῖοι κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως αὐτὸν παγιδεύσωσιν ἐν λόγῳ». «Εκείνον τον καιρό», λέγει, «έκαναν σύναξη οι Φαρισαίοι στον δικό τους τον τόπο να δουν τι θα κάνουν με τον Ιησούν, να τον παγιδεύσουν - λέγει- με λόγο».

     Μας εκπλήσσει αυτή η συμπεριφορά των Φαρισαίων, αγαπητοί μου. Ζητούν, τι ζητούν; Να παγιδεύσουν ἐν λόγῳ τον Ιησούν. Να αγρεύσουν λόγια από το στόμα Του για να Τον ενοχοποιήσουν. Να προβούν με τον τρόπον αυτόν εις την σύλληψίν Του. Δεν επιχειρούν, όμως, διότι εφοβούντο τον όχλον. Διότι ο όχλος θα εστρέφετο εναντίον των Φαρισαίων, εάν ενοχοποίουν τον Ιησούν. Εξάλλου, αν το θέλετε, αυτός ήταν ο λόγος που χρειάστηκαν έναν προδότη. Και τον βρήκαν. Τον Ιούδα. Διότι ήθελαν να συλλάβουν τον Ιησούν –σαφώς μας λέγει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: «ἄτερ ὄχλου», χωρίς όχλον· διότι ο όχλος, βέβαια, θα αντιδρούσε.

     Και προσπαθούν τώρα οι ταλαίπωροι οι Φαρισαίοι με δόλο να παγιδεύσουν τον Ιησούν ἐν λόγῳ για να Τον καταστήσουν δημοσίως κατηγορούμενον. «Είδατε; Είδατε τι είπε; Τον ακούσατε;». Αλήθεια, τι ανόητος είναι ο άνθρωπος… Αν εγνώριζαν το Ποιος ήταν ο Ιησούς, ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, θα ετρόμαζαν. Και μόνο εις την σκέψη ότι πηγαίνουν να παγιδεύσουν με λόγο τον Θεόν Λόγον… Ταλαίπωρε και φτωχέ άνθρωπε… Άλλη μια φορά: Τι ανόητος ο άνθρωπος που αχρηστεύει την νόησή του και τη σύνεσή του… Και τότε πραγματώνεται ο λόγος του Θεού: «Ὁ δραττόμενος τοὺς πονηροὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν». «Έρχεται να τους αρπάξει τους πονηρούς ανθρώπους μέσα στην πανουργία τους»·  και όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, το λέει για εκείνους που ήσαν περίεργοι, ήρχοντο να ακούσουν την ώρα των Κατηχήσεων τι λένε οι Χριστιανοί- εννοείται αβάπτιστοι και ακόμη ακατήχητοι. «Ήρθατε», λέει, «εδώ για να ανιχνεύσεις τι λέμε; Δεν σκέπτεσαι ότι και ο Θεός σε περιπολεί;». Είναι κάτι περίεργο, φοβερό, κάποτε μου ‘χε συμβεί εμένα αυτό, αλλά δεν θα σας το πω για να μη χάνομε τον καιρό μας· και το είχα ζήσει, σαν μαθητής, να παρακολουθείς τους άλλους και να παρακολουθείσαι. Έτσι ο άνθρωπος έρχεται να κατασκοπεύσει, να παρακολουθήσει, να παγιδεύσει, και δεν αντιλαμβάνεται ότι τον περιπολεί –αυτή την λέξη βάζει, αυτό το ρήμα βάζει ο άγιος πατήρ- ότι τον περιπολεί ο Θεός και τονε βλέπει. Βλέπει τις κινήσεις του. Εδώ είναι ότι ο άνθρωπος ανοηταίνει πολλές φορές. Και αντί αυτοί, οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς να κατανυγούν, σκέπτονται πονηρά κατά του Ιησού.

     Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Τότε. Πότε;». -Ακούσαμε το ιερό κείμενον να λέγει «Τότε ο Ιησούς…». «Τότε. Πότε; Ὅτε μάλιστα κατανυγῆναι ἔδει, ὅτε φοβηθῆναι τὰ μέλλοντα –γιατί προηγουμένως ο Κύριος ομίλησε περί αιωνίου Κολάσεως, λίγο πιο πάνω· μίλησε περί σκότους εξωτέρου και κλαυθμού και βρυγμού των οδόντων -  «Και αντί», λέει, «να κατανυγούν, τι γίνεται εδώ; Ὅτε φοβηθῆναι ἔδει (:έπρεπε να φοβηθούν), ὅτε ἀπὸ τῶν παρελθόντων καὶ περί τῶν μελλόντων πιστεῦσαι ἐχρῆν (:και όταν έπρεπε να πιστέψουν για κείνα που πέρασαν, για κείνα που έρχονται, αυτοί τι κάνουν; Σχεδιάζουν πώς θα παγιδεύσουν τον Κύριον με λόγο». Και θα συμπληρώσει άλλος ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός: «Ὦ τῆς βαθείας πορώσεως! Οὐδὲν τῶν εἰρημένων ἥψατο τῆς ψυχῆς αὐτῶν». «Τίποτα από εκείνα που είπε ο Κύριος, τίποτα, μα τίποτα δεν τους άγγιξε». Ταλαίπωρε και πτωχέ άνθρωπε…

    Και τι πράττουν; «Καὶ ἀποστέλλουσιν –συνεχίζει το ιερόν κείμενον- αὐτῷ -εις αυτόν, τον Ιησούν- τοὺς μαθητὰς αὐτῶν μετὰ τῶν Ἡρῳδιανῶν λέγοντες· διδάσκαλε, οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς εἶ καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀληθείᾳ διδάσκεις, καὶ οὐ μέλει σοι περὶ οὐδενός· οὐ γὰρ βλέπεις εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων». Προσέξατε. Προσέξατε πόσα σωρεύουν αγαθά γνωρίσματα, για να παρασύρουν τον Κύριον εις την πλεκτάνην την δική τους. Τον αποκαλούν «διδάσκαλον»· τον αποκαλούν ότι είναι αληθής και την αλήθειαν υπηρετεί. Κολακεία δηλαδή… Ότι υποδεικνύει την οδόν του Θεού, την αληθινή οδό και ότι δεν τον ενδιαφέρει μπροστά στην αλήθεια, τι πρόκειται σαν συνέπεια να του συμβεί. Δεν τον ενδιαφέρει. Διότι Εκείνος θα πει την αλήθειαν, γιατί πρέπει να πει την αλήθειαν. Και ότι ακόμα δεν προσωποληπτεί. «Οὐ γὰρ βλέπεις», λέει, «εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων».

   Κι αυτά μεν ήσαν αληθή που του είπαν, ήσαν αληθή. Αλλά οι ταλαίπωροι με αυτά τα αληθή τώρα χτίζουν την παγίδα. Και πλησιάζουν τον Κύριον, όχι βεβαίως οι ίδιοι, «έστειλαν», λέγει, «τους μαθητάς των» και οι Ηρωδιανοί ήταν οι οπαδοί του Ηρώδου, οι άνθρωποι του Ηρώδου, της πολιτικής εξουσίας. Δεν πήγε ο Ηρώδης να θέσει τέτοιο θέμα. Έρχονται οι άνθρωποι του Ηρώδου. Θα λέγαμε: Μια συντροφιά που απετελείτο από άντρες θρησκευτικούς, αντιπροσώπευαν την θρησκεία –Φαρισαίοι- και από άντρες πολιτικούς, που αντιπροσώπευαν την πολιτεία, ώστε ο Κύριος ό,τι απάντηση θα έδιδε, να έπεφτε στην παγίδα ή εις τον χώρον της θρησκείας, αν κάτι προσέβαλε τον νόμο ή εις τον χώρον της πολιτικής. Δηλαδή είχαν εξασφαλίσει οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι την ασφάλεια και την επιτυχία του ότι ήθελαν να συλλάβουν τον Ιησούν και να τον παραδειγματίσουν δημοσίως, να τον ενοχοποιήσουν δημοσίως.

    Κάνει εδώ ένα πολύ ευφυές, έξυπνο σχόλιον ο Ζιγαβηνός. Λέγει: «Οἷς κέχρηνται χαυνῶσαι τοῦτον βουλόμενοι πρὸς τὸ πάντως ἀποκριθῆναι καὶ εἰ ἀληθὴς ἐστίν, πῶς ἀλλαχοῦ λέγεται ὅτι πλανᾶ τὸν κόσμον;».  «Είπατε ότι είναι αληθινός. Ότι τον λόγο του Θεού διδάσκεις, όλα είναι αληθινά, αληθινός άνθρωπος είσαι, πώς σε άλλη περίπτωση είπατε, εσείς οι ίδιοι, ότι πλανά τον λαόν; Ποιο απ’ τα δύο είναι αληθινό; Είναι αληθινός ή είναι πλάνος;». Το θυμόμαστε αυτό· που το είπαν. Αλλά εδώ είναι· η κολακεία δεν ενδιαφέρεται αν είναι αντιφατική. «Ἀκόμη «καὶ τοῦτο λέγουσιν, λέγει ο Ζιγαβηνός, ὑποκνίζοντες αὐτὸν εἰς τὸ μὴ αἰδεσθῆναι τὸν Καίσαρα, μηδὲ διὰ φόβον αὐτοῦ σιγῆσαι πρὸς τὸ ἐρωτώμενον». Δηλαδή «ὑποκνίζοντες», «διεγείροντες κάποιο πάθος της ψυχής, μια παρόρμηση: Εσύ είσαι αληθινός. Δεν βλέπεις εδώ, είμεθα υπό ρωμαϊκή κατοχή. Δεν βλέπεις ότι το νόμισμα είναι με την επιγραφή του Καίσαρος και το πρόσωπο του Καίσαρος. Εσύ είσαι Ιουδαίος». Λοιπόν; Του υπεγείρουν, του υπεγείρουν την αγανάκτηση εναντίον των εχθρών του λαού, ώστε από κει, με τον τρόπον αυτόν, να τον παρασύρουν για να πει λόγον, για να τον ψαρέψουνε.

      Και αν οι άνθρωποι συνθέτουν, αγαπητοί μου, τέτοια κολακεία και συνωμοσία εις βάρος του Ιησού, πόσο πρέπει εμείς να προσέχομε; Μάλιστα, δημόσια πρόσωπα πολλές φορές - η κολακεία είναι η παγίδα που συλλαμβάνει. Αν στην καρδιά μας υπάρχει η κενοδοξία, τότε πολύ εύκολα παγιδευόμεθα, γιατί κολακευόμεθα.

      Αλλά οι κολακεύοντες αποκαλύπτονται. Και μάλιστα δέχονται και ανάλογον χαρακτηρισμόν, όπως θα το δούμε ευθύς μετά. Τους λέγει ο Κύριος. Ή μάλλον τους αποκαλύπτει ο Κύριος: «Γνοὺς δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πονηρίαν αὐτῶν εἶπε· τί με πειράζετε, ὑποκριταί;». Αποκάλυψις. «Δηλαδή, νομίσατε ότι μπορείτε να με παγιδεύσετε; Έτσι σας δίδαξε ο πατέρας σας, ο διάβολος;». Γιατί και ο διάβολος εις την έρημον είπε εις τον Ιησούν: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, πες –γιατί το άκουσα, το άκουσα στη Βάπτισή σου, εις την δημοσία σου ανάδειξιν- εάν, λοιπόν, συ είσαι Υιός του Θεού, πες οι πέτρες αυτές να γίνουν ψωμιά». Ο Κύριος δεν μίλησε, παρά μόνον απήντησε με την Αγίαν Γραφήν. Και δεύτερος πειρασμός. Και τρίτος πειρασμός. Και στο τέλος ο Κύριος, γιατί βέβαια, υποθέτομε  πώς εμφανίστηκε ο διάβολος, πιθανώς σαν άνθρωπος· σαν άνθρωπος. Και στο τέλος ο Κύριος τον αποκαλύπτει, κάνει τα αποκαλυπτήρια: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ. Ξέρω ποιος είσαι. Ήρθες να με πειράξεις».

      Γι'αυτό λοιπόν και τους αποκαλύπτει αυτούς. Και τι λέγει; Τι λέγει ο Κύριος τώρα εις τους Φαρισαίους και εις τους Ηρωδιανούς: «Υποκρίνεσθε τους αφελείς. Έρχεστε τάχα με μιαν αφέλειαν, με μια απλότητα, δήθεν, με ένα ενδιαφέρον να πληροφορηθείτε και μάλιστα με θρησκευτικόν και πατριωτικόν ενδιαφέρον. Για να με παγιδεύσετε. Αλλά σας απαντώ: Είσαστε κακοηθέστατοι συνωμόται. Είσαστε υποκριταί. Δεν πιστεύετε εκείνο το οποίο ήρθατε να κάνετε. Όχι! Ήρθατε να παγιδεύσετε».

      Και ποιο είναι το θέμα που επερωτούν τον Κύριον; Με ένα επίπλαστο, πάντοτε, ύφος αφελείας και ενδιαφέροντος. «Εἰπὲ οὖν ἡμῖν  – και μπαίνουν στο θέμα- , τί σοι δοκεῖ;(:πώς σου φαίνεται; Δηλαδή, ποια είναι η δική σου η γνώμη. Δεν θέλομε τις γνώμες των άλλων. Την δική σου την γνώμη. -Γιατί δεν ενδιαφέρονται για το θέμα στην πραγματικότητα, ενδιαφέρονται να ενοχοποιήσουν τον Ιησούν, όπως τρίτη φορά το λέμε) Ἔξεστι δοῦναι κῆνσον Καίσαρι ἢ οὔ;(:Επιτρέπεται, πώς σου φαίνεται, επιτρέπεται να δώσουμε ‘’κῆνσον’’ -νόμισμα ήτανε- εις τον Καίσαρα ή όχι;».

     Χμ. Διλημματικός ο λόγος. Δίλημμα. Και μπορεί να αναλύσω, αλλά παίρνω, όμως, την ωραία ανάλυση του Ζιγαβηνού: «Ἐρωτῶσι πάνυ κακοήθως καὶ δολερῶς (:ερωτούν λοιπόν με κακοήθεια και δολερότητα, δολιότητα, δολερῶς), ἵνα ἐὰν μὲν εἴπῃ ὅτι ἔξεστιν (: γιατί αν πει: Ναι, επιτρέπεται, να δώσουμε ‘’κῆνσον’’, δηλαδή φόρον, εις τον Καίσαρα), κινήσωσι κατ’ αὐτοῦ τοὺς ὄχλους ὡς συμβουλεύοντος δουλεύειν Καίσαρι καὶ ὑποτάσσοντος ἀνθρώπῳ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ (:Τότε θα ξεσηκώσουν τα πάντα, τον λαό, θα πουν: Τον είδατε; -Γιατί οι Ρωμαίοι ήταν στρατός κατοχής- Είδατε; Είδατε τι κάνει; Θέλει να διατηρηθεί η ρωμαϊκή κατοχή στην πατρίδα μας, δίνοντας φορολογία σε άνθρωπο, που δεν πρέπει -γιατί πράγματι ο νόμος έλεγε: ‘’Δεν θα δώσεις φορολογία σε άνθρωπο’’, είναι στο Δευτερονόμιο). Ἐὰν δὲ εἴπῃ ὅτι οὐκ ἔξεστιν (:ότι δεν επιτρέπεται να δώσομε φόρο εις τον Καίσαρα), παραδώσωσιν αὐτὸν τῷ ἡγεμόνι ὡς ἀποστασίαν ἀπὸ Καίσαρος καὶ πόλεμον συμβουλεύοντα». «Είδατε; Συμβουλεύει αποστασία. Συνεπώς; Συνεπώς, εγείρει πόλεμον κατά των Ρωμαίων». Έτσι να απαντήσει; Έτσι το πράγμα έχει. Δεν θα απαντήσει; Γιατί δεν υπήρχε άλλη απάντησις. Αυτό θα πει δίλημμα· ή έτσι κινηθώ, ή έτσι κινηθώ, να βρεθώ σε μία δυσκολία. Δαιμονικά, ομολογουμένως, αριστοτεχνική ερώτησις…

    Και τι απήντησε ο Κύριος; Χμ. Τι απήντησε ο Κύριος… Αφού τους απεκάλυψε ότι είναι υποκριταί και συνωμόται, σημείωσε τη σοφή κίνηση, λέγοντας: «Ἐπιδείξατέ μοι τὸ νόμισμα τοῦ κήνσου». «Για ‘’κῆνσον’’  δεν ομιλήσατε; Δώσατέ μου έναν ‘’κῆνσον’’». Και ερωτά: «Τίνος είναι η εικόνα αυτή και η ἐπιγραφή;». «Ἐπιγραφή» θα πει «τα γράμματα». Είναι αυτό που λέγαμε παλιότερα στο νόμισμα, είτε έμεινε παροιμιώδης η φράσις, κρατώντας ένα νόμισμα, να λέμε «Κορώνα-γράμματα;». «Κορώνα» ήτανε το πρόσωπον του Καίσαρος. «Γράμματα» ήταν η επιγραφή, ήταν τα γράμματα. «Λοιπόν, για πέστε μου», λέγει, «ποιανού είναι η εικόνα και η επιγραφή;». Κι εκείνοι απαντούν: «Του Καίσαρος». «Μάλιστα». Και τότε παίρνουν αυτήν την απάντηση, την σοφή απάντηση, αφού βεβαίως διέλυσε για τον εαυτόν Του ο Κύριος το σχήμα του διλήμματος. Το διέλυσε. Το κονιορτοποίησε. «Ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ». Αυτή ήταν η απάντησις. «Ό,τι ανήκει στον Καίσαρα να το αποδώσετε. Και ό,τι ανήκει στον Θεό, να το αποδώσετε».

    Είναι θαυμασία απάντησις. Για κοιτάξτε. Το κέντρον βάρους πέφτει στο «ἀποδοῦναι». Τι είπε ο Κύριος; «Ἀπόδοτε». «Να αποδώσετε». Το λέμε στο απαρέμφατο. «Ἀποδοῦναι». Όχι στο «δοῦναι», που εκείνοι είπαν, «αν επιτρέπεται να δώσομε», σχηματίζοντες , δοῦναι αυτών, των ερωτώντων. Προσέξτε, αν μείνομε στο «δοῦναι», σχηματίζομε εικόνα άδικον· ότι γιατί να πληρώνομε φόρους στον Καίσαρα; Εικόνα άδικον. Προσέξατέ το. Το θέμα λύει το «ἀποδοῦναι». Όχι «δοῦναι», «ἀποδοῦναι». Λέγει ο Χρυσόστομος: «Οὐκ ἔστι τοῦτο δοῦναι, ἀλλὰ ἀποδοῦναι». Εδώ ήτανε το κλειδάκι που τους έκανε να μην μπορούν να πουν τίποτε.

    Και τούτο γίνεται φανερό  από την εικόνα και την επιγραφή του Καίσαρος. Δηλαδή συγκεκριμένα: «Ἐπεὶ Καίσαρος ἐστίν», λέει ο Ζιγαβηνός, «ἀπόδοτε Καίσαρι τὰ ἴδια, ἀπόδοτε ὡς ἐκείνου ὄντα». «Αφού, λοιπόν, είναι η επιγραφή και η εικόνα του Καίσαρος, είναι δίκαιον να αποδώσετε σε εκείνον εκείνα που του ανήκουν. Δεν είναι η επιγραφή και το πρόσωπο, η προσωπογραφία του Καίσαρος; Είναι θέμα δικαιοσύνης». Πράγματι. Το νόμισμα εκπροσωπούσε τη ρωμαϊκή κρατική οργάνωση. Την ασφάλεια του ατόμου, θα λέγαμε σήμερα «την χωροφυλακή», και την ιδιοκτησία,  την ασφάλεια της ιδιοκτησίας και όλα τα προνόμια και πλεονεκτήματα που απολαμβάνει ο κάθε πολίτης από μια σταθερά κυβέρνηση. Συνεπώς, πώς θα ήταν δίκαιον ο πολίτης τώρα να αρνείται την πληρωμή για τα πλεονεκτήματα, τα οποία τον εξυπηρετούν; Της ασφαλείας του, της ιδιοκτησίας του… Πώς να το αρνηθεί; Ο φόρος, λοιπόν, ήταν και δίκαιος και νόμιμος. Αυτό ήταν όλη η φιλολογία.

     «Δοῦναι» λένε αυτοί· «ἀποδοῦναι» λέγει ο Κύριος. Απάνω στο «ἀποδοῦναι», «οφείλεις να αποδώσεις. Γιατί; Ο Καίσαρας εσένα, σαν αυτοκράτωρ, σε εξυπηρετεί. Δηλαδή ποια; Τα προνόμια του πολίτου. Τα δικαιώματα του πολίτου. Έχεις λοιπόν εσύ, έχεις χρέος να του δώσεις, αυτό θα πει αποδίδω, ‘’ἀποδοῦναι’’», να δώσεις πίσω το νόμισμα, ως φορολογία, για να σε εξυπηρετήσει εσένα, τον πολίτη». Γι'αυτό ο Παύλος γράφει ότι πρέπει να αποδίδομε «τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον, τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος»· οφείλομε. Όλα αυτά βέβαια εξυπηρετούν την γήινη ζωή μας. Μα ανήκομε στη γήινη ζωή μας. Αλλά ξεχωρίζουν όμως από εκείνα που οφείλομε στον Θεό. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Καμία αντίθεσις, καμία σύγκρουσις μεταξύ των μεν και των δε. Είναι ο καλός πολίτης και ο καλός Χριστιανός. Αχ να το ξέραμε αυτό…

     Μόνον αν η πολιτεία κάνει υπέρβαση των ορίων της και ζημιώνει τον Χριστιανόν, τότε ο Χριστιανός ενίσταται, αρνείται.  «’’Κῆνσον’’; Θα δώσω. Να προσκυνήσω, όμως, τον αυτοκράτορα ως Θεόν –γιατί οι Ρωμαίοι ήθελαν να κρατούν τα πλήθη, τα οποία ήσαν ανομοιογενή, είχανε πολλούς λαούς- με την λατρεία του Καίσαρος· καισαρολατρεία. Ήταν κάτι σαν μέθοδος που την χρησιμοποίησαν και οι Βαβυλώνιοι. Τότε που αρνήθηκαν οι τρεις παίδες να προσκυνήσουν. Αλλά έτσι μπορούμε να αρνηθούμε. Και έχομε το φαινόμενο του μαρτυρίου. Εδώ, όμως, η πολιτεία τι κάνει; Υπερβαίνει τα όριά της. Και εφόσον υπερβαίνει και μπαίνει μέσα στον χώρο του Θεού, της θρησκείας: «Α, σου αρνούμαι, πολιτεία. Αν μείνεις στα όριά σου, ω πολιτεία, θα σου αποδώσω –προσέξτε, ‘’αποδώσω’’· ‘’ἀποδοῦναι’’- θα στο αποδώσω ό,τι σου ανήκει».

     Αγαπητοί. Όλα αυτά για μας είναι σπουδαιότατα μαθήματα. Με διδάσκαλον τον Κύριον Ιησούν Χριστόν. Συνεπώς, μη αμελούμε πάντοτε να μαθητεύομε στο Ευαγγέλιό Του και πάντοτε θα γινόμεθα συνετοί και σοφοί.

🔸43η🔸 ομιλία στην κατηγορία " Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : "  Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος "
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/milies-megalis-vdomados
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_31.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://drive.google.com/file/d/16QToMUd3esa-ZBfW4m0mqpAU0TqiODL8/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς : «Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%99%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας:  Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ πάγκαλος Ἰωσήφ τύπος Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

†. Αγαπητοί μου, εισερχόμεθα εις την Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου μας. Το συναξάριον της ημέρας, της Δευτέρας, αναφέρει: «Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Δευτέρᾳ, μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταραθείσης καὶ ξηρανθείσης συκῆς. Σώφρων Ἰωσήφ, δίκαιος κράτωρ ὤφθη, καὶ σιτοδότης, ὦ καλῶν θημωνία! Ταῖς τοῦ Παγκάλου Ἰωσὴφ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς».

   Γιατί αναφέρεται η Εκκλησία μας σήμερα, Δευτέρα, πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος, γιατί αναφέρεται εις τον Ιωσήφ; Διότι αποτελεί τύπον του Ιησού Χριστού. Η όλη του ζωή υπήρξε τέτοια, αλλά και η συμπεριφορά του και η στάσις του υπήρξε τέτοια, που δείχνει όντως ότι υπήρξε τύπος του Ιησού Χριστού. Όπως και ο Ιώβ. Θα δείτε, Μεγάλη Τρίτη, Μεγάλη Τετάρτη θα αναφερθούμε στα αναγνώσματα του Ιώβ, γιατί και ο Ιώβ αποτελεί τύπον του Ιησού Χριστού στο θέμα της υπομονής και της ευσεβείας- έτσι ο Ιωσήφ υπήρξε αληθινά θαυμάσιος τύπος του Ιησού Χριστού, σε πάμπολλα σημεία. Για να κατανοήσουμε, θα δούμε, με λίγα λόγια, την ιστορία του Ιωσήφ.

    Ο Ιωσήφ, ήτο παιδί, ενδέκατον, του Ιακώβ. Από την δεύτερη γυναίκα, την Ραχήλ, την οποία πολύ αγαπούσε ο Ιακώβ. Η Ραχήλ δεν έκανε παιδιά. Κάποτε, όμως, έκανε τον Ιωσήφ, και επειδή ο Ιακώβ αγαπούσε πάρα πολύ την Ραχήλ, αγαπούσε και τον Ιωσήφ. Αλλά ήξιζε. Έκανε και δεύτερο παιδί η Ραχήλ, τον Βενιαμίν, τον δωδέκατον. Και εις τον τοκετόν του Βενιαμίν η Ραχήλ απέθανε.

     Έμεινε, λοιπόν, ο Ιωσήφ, από πραγματική μητέρα, έμεινε ορφανός. Έτσι όλη η αγάπη του Ιακώβ συνεγκεντρώθη εις τον Ιωσήφ. Ίσως ήταν ένα λάθος του Ιακώβ από παιδαγωγικής πλευράς. Τον κρατούσε στο σπίτι, όπως και τον Βενιαμίν. Τα άλλα τα παιδιά ήσαν στους αγρούς και ήσαν βοσκοί και είχαν μίαν, εκ του επαγγέλματός των, μίαν ψυχήν αρκετά αγροίκον. Έκανε κι ακόμη ένα λάθος, ο Ιακώβ. Επειδή αγαπούσε τον Ιωσήφ, του έκανε ένα θαυμάσιο χιτώνα, «ποικίλον» - «ποικίλος» θα πει πολύχρωμος και πολύτιμος. Και βέβαια αυτό άναψε την ζηλοτυπίαν του υπολοίπων αδελφών, των υπολοίπων δέκα αδερφών, των μεγαλυτέρων.

    Και επειδή συνέπεσε να δει και δύο όνειρα, τα οποία εξήγησε ότι κάποτε θα έφτανε σε μεγάλα ύψη αξιώματος και θα τον προσκυνούσαν και τα αδέλφια του, εκεί ήταν που άναψε η ζηλοτυπία· διότι, χωρίς πολλήν σύνεσιν, εν προκειμένω, μικρός ήτο ο Ιωσήφ, είπε τα όνειρα αυτά αφελώς και τα άκουσαν και τα αδέλφια του. Κάποτε χρειάστηκε να στείλει λίγο φαγητό εις τα παιδιά του ο Ιακώβ και είπε εις τον Ιωσήφ να τους πάει το φαγητό. Και βεβαίως φορούσε και εκείνον τον πολυποίκιλον χιτώνα, που ήταν πάντοτε ένα φλάμπουρον προκλήσεως. Όταν τον είδαν από μακριά τα αδέλφια του, «Μμμ… Έρχεται αυτός, που βλέπει τα όνειρα· αυτός που νομίζει ότι θα τον προσκυνήσουμε. Αυτός που ο πατέρας δείχνει ιδιαιτέραν εύνοιαν· αυτός που φοράει τον πολυποίκιλον χιτώνα· Μμμ…». Έφτασε ο Ιωσήφ και τότε, αγαπητοί μου, απεφάσισαν να τον σκοτώσουν.

      Βέβαια, τρέχω την διήγησιν γιατί θα ήθελα σε κάποια σημεία να μείνω - τελικά δεν εφονεύθη, τη παρεμβάσει του μεγάλου, του Ρουβήμ, και επωλήθη σε κάποιους περαστικούς, εκεί, Μωαβίτας εμπόρους και αυτοί τον πούλησαν εις την Αίγυπτον. Τον αγόρασε –τότε βεβαίως υπήρχε η δουλεία, ο θεσμός της δουλείας – και αγοράστηκε από έναν υπάλληλον του βασιλέως, του Φαραώ, ονόματι Πετεφρής,  ο οποίος ήτο ο υπεύθυνος του μαγειρείου του βασιλέως. Τον πήρε σπίτι του και ο Ιωσήφ ήταν τότε κάπου 18 χρονών. Ήταν θαυμάσιο παιδί. Ωστόσο, το ότι επωλήθη ο Ιωσήφ από τα αδέλφια του ως δούλος, εδώ έχουμε ένα πρώτο στοιχείον, γιατί και ο Υιός του Θεού, «μορφήν δούλου λαβών», όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Φιλιππησίους επιστολήν κ.λπ. Οπότε, εδώ αμέσως βλέπετε, ο ελεύθερος  Ιωσήφ γίνεται δούλος- ο άπειρος Θεός παίρνει μορφή δούλου.

     Ακόμη, ο Ιωσήφ, όπως μας σημειώνει εκεί το βιβλίον της Γενέσεως, στο 39^ον κεφάλαιον, ήταν πάρα πολύ ωραίος. «Καὶ ἦν Ἰωσὴφ καλὸς τῷ εἴδει καὶ ὡραῖος τῇ ὄψει σφόδρα». Βλέπετε, «καλὸς τῷ εἴδει», δηλαδή «ωραίος εις την μορφήν». Και το ξαναλέει: «ὡραῖος τῇ ὄψει»· βλέπετε με μίαν διπλήν έκφρασιν επαναλαμβάνει το ίδιο. Βάζει και το «σφόδρα», υπερβολικά. Ήταν πολύ ωραίος· και εις το πρόσωπον και εις το σώμα. Νέος, 18 χρονών παιδί. Και τότε… ω, τότε… Βέβαια ήταν στην υπηρεσία του κυρίου του, του Πετεφρή, η γυναίκα του, όμως, παρατηρούσε τον Ιωσήφ και τον επεθύμει· για αμαρτία. Ο Ιωσήφ ίσως αντελήφθη,  ίσως ακόμη και να εδέχθη κάποιες ενοχλήσεις της, αλλά κοιτούσε την δουλειά του, δεν έδινε σημασία σε εκείνα τα οποία μπορούσε να αισθάνεται η κυρία του.

     Εν τω μεταξύ δε, ο κύριός του ο Πετεφρής, τον εκράτησε εις το σπίτι- ήτο ο γενικός οικονόμος του σπιτιού· αλλά είχε και τη διαχείριση της λοιπής περιουσίας του κυρίου του, όπως ήταν οι καρποί των χωραφιών του κυρίου του κ.λπ. Εδώ σημειώνει ένα θαυμάσιο σημείον ο ιερός συγγραφεύς: «ᾚδει δὲ ὁ κύριος αὐτοῦ (:Ο Κύριός του εγνώριζε- ο Πετεφρής), ὅτι ὁ Κύριος ἦν μετ᾿ αὐτοῦ (:ότι ήτανε ο Θεός μαζί με τον Ιωσήφ) καὶ ὅσα ἐὰν ποιῇ, Κύριος εὐοδοῖ ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ (:και ό,τι έπιανε στα χέρια του ο Ιωσήφ αυτό το ευόδωνε ο Θεός)». Είναι εκείνο που λέει ο λαός και δίνουν ευχές οι μανάδες και οι πατεράδες: «Παιδί μου, να πιάνεις πέτρα και να γίνεται μάλαμα». Αυτός ήταν, ό,τι έπιανε, το ευόδωνε. Ήταν σπουδαίος. Και μάλιστα, του σημειώνει το αφεντικό του ότι «Από τον καιρό που ήρθες, παιδί μου, εδώ, τα γεννήματά μου, τα προϊόντα μου όλα, έχουνε πολλαπλασιαστεί. Βλέπω ότι είσαι ένας ευλογημένος άνθρωπος. Πολύ ευλογημένος».

     Και δίδεται ένας ωραιότατος χαρακτηρισμός, είναι στο δεύτερο χωρίο του 39^ου κεφαλαίου, ένας χαρακτηρισμός τον οποίον πολλοί θα ζήλευαν από τους νέους μας σίγουρα: «Καὶ ἦν ἀνὴρ ἐπιτυγχάνων»- προσέξτε: «Και ήταν», λέει, «άνθρωπος επιτυχημένος». «Ἐπιτυγχάνων». Ήταν ο άνθρωπος της επιτυχίας. Αλήθεια, σκεφθείτε πόσοι γονείς θα ήθελαν τα παιδιά τους να είναι επιτυγχάνοντα παιδιά, όχι βεβαίως εις σχολήν, κάτι το οποίον δεν είναι επαρκές- μπορεί κάποιος να επιτύχει σε μία σχολή και στη ζωή του να είναι αποτυχημένος, καθόλου σπάνιο. Αλλά, να είναι το παιδί επιτυχημένο; Ό,τι κάνει στη ζωή του; Ποιος δεν θα το πετύχαινε; Ποιος δεν θα το ήθελε; Είναι μία, ίσως μοναδική φράσις, για πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, αυτό: «Καὶ ἦν ἀνὴρ ἐπιτυγχάνων». Πολύ σπουδαίο.

     Εν τω μεταξύ, η φλόγα της αμαρτίας άναβε εις την ψυχήν της γυναικός του Πετεφρή. Αν ακούσατε ένα τροπάριο, τώρα μόλις προ ολίγου, στην ακολουθία: «Σαν άλλος δράκων, ή μάλλον, σαν τον δράκοντα που τότε έπληξε την Εύα, έρχεται τώρα, στο πρόσωπο της γυναικός του Πετεφρή, να πλήξει τον Ιωσήφ, τον δίκαιον Ιωσήφ». Και του εζήτησε, ούτε λίγο, ούτε πολύ, την αμαρτίαν. Κι εκείνος απήντησε: «Ο κύριός μου –δηλαδή, ο σύζυγός σου- μου παρέδωσε ό,τι είχε από τα υπάρχοντά του και μου είπε: ‘’Δεν θέλω να ξέρω τίποτα από τα οικονομικά -και τα λογιστικά θα λέγαμε σήμερα με αυτήν την έκφραση. Απλώς θα τρώγω το φαγητό μου και η γυναίκα μου θα είναι δική μου. Όλα τα άλλα θα είναι στα χέρια σου. Αυτό μου είπε ο κύριός μου να κάνω. Πώς εσύ τώρα ζητάς από μένα την αμαρτία;». Εκείνη υποχωρούσε και επανήρχετο. Το πάθος δεν την άφηνε. Μία ημέρα, που ήταν όλοι στα χωράφια και στο σπίτι δεν ήταν κανείς, παρά μόνο ο Ιωσήφ γύρισε για μια δουλειά στο σπίτι, βρήκε την ευκαιρία η γυναίκα αυτή να του επιτεθεί. Και τότε ο Ιωσήφ είπε εκείνα τα μεγάλα λόγια –δεν ξέρω ποιος νέος θα έλεγε τα λόγια αυτά, γι'αυτό ιδιαιτέρως, ξέρετε, τονίζει η Γραφή ότι ήτανε πολύ ωραίος· και νέος. Είχε φτάσει 20 χρονών. Πολύ ωραίος! Για να τονιστεί, θα λέγαμε, ο πειρασμός περισσότερο, αλλά προπαντός να φανεί η νίκη η περίλαμπρη του Ιωσήφ. Και είπε εκείνα τα περίφημα λόγια: «Καὶ πῶς ποιήσω τὸ ῥῆμα τὸ πονηρὸν τοῦτο, καὶ ἁμαρτήσομαι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ;  (:Πώς θα κάνω αυτήν την πονηρή πράξη μπροστά στα μάτια του Θεού και έτσι αμαρτήσω;)». Γιατί; Γιατί ο Ιωσήφ είχε ανά πάσα στιγμή μπροστά του τον Θεόν. Τον Θεόν των πατέρων του.

     Ακόμη ο νόμος του Σινά δεν υπήρχε, να λέγει: «Οὐ μοιχεύσεις», αλλά τι; Μόνον εγνώριζε - ποιος δεν το ξέρει αυτό; Και οι πλέον άγριοι το ξέρουν αυτό και οι απολίτιστοι, ότι δεν είναι σωστό να πειράξεις τη γυναίκα του πλαϊνού σου. Και λέγει «Πώς θα το κάνω αυτό, μπροστά -είδατε;- εις τα μάτια του Θεού». Αυτή η αίσθησις της απανταχού παρουσίας του Θεού σώζει τα πράγματα. «Με βλέπει ο Θεός! Με βλέπει ο Θεός!». Σήμερα, μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα στα παιδιά μας: «Μην το κάνεις αυτό, παιδί μου, μην κλέβεις, γιατί θα πας φυλακή». Δεν λέμε: «Σε βλέπει ο Θεός», ώστε να βάλομε μέσα στο παιδί τον φόβο του Θεού, ότι δεν πρέπει να το κάνει, γιατί το βλέπει ο Θεός. Δευτερευόντως, τριτευόντως, μπορούμε να πούμε ότι «Ε, θα πας και φυλακή! Άμα κάνεις τέτοιες πράξεις!». Μπαίνουνε μέσα στα σούπερ μάρκετ, πάνε εκεί εις τα περίπτερα, τα ρημάζουνε, ξέρετε, οι νεαροί, τα παιδιά, ουου…! Παίρνουν, παίρνουν, ό,τι μπορούν να πάρουν… «Παιδί μου, αυτό που έκανες, σε βλέπει ο Θεός. Ύστερα, αν σε πιάσουν, τι ντροπή, οι άνθρωποι τι θα λένε για σένα και τον πατέρα σου; Κι ύστερα θα πας και φυλακή» -αυτά δευτερευόντως.

      Έτσι, τον άρπαξε από τα ρούχα η γυναίκα του Πετεφρή, του τα ξέσκισε, ήσκησε βία και ο Ιωσήφ, γυμνός πια, βγήκε έξω από το σπίτι. Αλλά η συμπεριφορά αυτή της γυναικός, η οποία χρήζει πολλής μελέτης και βάθους, είναι μία συμπεριφορά την οποία πάντοτε κάνουν οι γυναίκες, για να δικαιολογηθεί στον άντρα της, φοβουμένη ότι θα τα πει αυτά ο Ιωσήφ στον σύζυγό της, μόλις έφτασε ο σύζυγος, έβαλε τις φωνές: «Αυτό το παλιόπαιδο, που μου τον έφερες εδώ, για να μου επιτεθεί! Το παλιόπαιδο!», να φωνάζει αυτή και να ωρύεται. Έπεσε από τα σύννεφα ο Πετεφρής. «Μπα! Έτσι;». Τον έβαλε τον Ιωσήφ, τον έβαλε στην φυλακή.

     Ξέρετε πόσο κάθισε στη φυλακή, εις το «ὀχυρόν», ήτανε η βασιλική φυλακή. Δέκα χρόνια. Ακούσατε; Δέκα χρόνια κάθισε. Αν ερωτήσετε: «Μα τόσο πολύ έμεινε μέσα στη φυλακή; Ο Θεός που τον επροστάτευε, τον άφησε να μείνει εκεί στη φυλακή;». Μα ακριβώς επειδή ο Θεός τον επροστάτευε τον άφησε μέσα εις την φυλακήν, δέκα χρόνια. Γιατί; Να έχει την ασφάλειά του μέσα εκεί - γιατί; Νέο παιδί ήταν. Μπορούσε να πέσει στην αμαρτία κάποια στιγμή. Και τον φυλάττει ο Θεός μέσα στην φυλακήν για να μην καμφθεί κάποια στιγμή από την κυρία του Πετεφρή…

    Η «Σοφία Σολομῶντος» μας τα λέει ωραιότατα αυτά- είναι εις το δέκατον κεφάλαιον: «Αὕτη - ποια «αὕτη»; Η Σοφία- ποια σοφία; Η Σοφία του Θεού. Ποια; Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, δηλαδή ο μετέπειτα ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, ο Ιησούς Χριστός. Πριν ενανθρωπήσει· είμεθα εις την Παλαιά Διαθήκη- «αὕτη -δηλαδή η Σοφία, ο Θεός Λόγος- πραθέντα δίκαιον οὐκ ἐγκατέλιπεν (:όταν πουλήθηκε ο δίκαιος δεν τον εγκατέλειψε)». Κι όμως, επέτρεψε να πωληθεί. Λέμε πολλές φορές: «Γιατί επιτρέπει ο Θεός έναν πειρασμό; Επέτρεψε να πωληθεί. Επέτρεψε να δεχθεί την μανίαν της συζύγου του Πετεφρή, επέτρεψε να μπει στη φυλακή». Έτσι οι δίκαιοι πολλές φορές λένε: «Γιατί επιτρέπει ο Θεός να υφίσταμαι τέτοιες ταλαιπωρίες;». Μπήκες στον νουν του Κυρίου για να γνωρίζεις τι σκέπτεται ο Θεός; Ένα εσένα ενδιαφέρει, να είσαι σωστός άνθρωπος. Να είσαι δίκαιος. Όλα τα άλλα, άστα στα χέρια του Θεού. Το γιατί ο Θεός επιτρέπει σε σένα την περιπέτεια και την ταλαιπωρία, Εκείνος ξέρει. Και την έκβασιν; Εκείνος ξέρει.

     «…ἀλλὰ ἐξ ἁμαρτίας ἐῤῥύσατο αὐτόν – δηλαδή, δεν τον εγκατέλειψε η Σοφία του Θεού και τον εγλύτωσε από την αμαρτία. Πώς τον γλύτωσε; Με το να τον βάλει εις την φυλακήν-· συγκατέβη αὐτῷ εἰς λάκκον καὶ ἐν δεσμοῖς οὐκ ἀφῆκεν αὐτόν». Εκείνο το «συγκατέβη» δείχνει -καταρχάς «λάκκος» σημαίνει λάκκος, ό,τι λέει η λέξη, ήτο το «ὀχυρόν», ήταν η φυλακή, ήταν η υπογεία φυλακή. Γι'αυτό λέγει το «συγκατέβη», «κατέβηκε μαζί του». Ποιος; Ο Θεός. Ο Θεός Λόγος. Η του Θεού Σοφία. Πήγε ο Ιωσήφ εις την φυλακήν; Και ο Θεός Λόγος μαζί του εις την φυλακήν. Πωπω…

     «…καὶ ἐν δεσμοῖς (:δηλαδή στη φυλάκισή του), οὐκ ἀφῆκεν αὐτόν (:δεν τον άφησε, ήτανε μαζί του)». Όπως ο Ίδιος Θεός Λόγος, η Σοφία του Θεού, ήταν μαζί με τους τρεις νέους στη Βαβυλώνα πολύ κατοπινά, πολύ αργότερα και ενώ τους έριξε ο Ναβουχοδονόσωρ στη φωτιά, έβλεπε αντί τρεις να είναι μέσα, να είναι τέσσερις. Και λέει: «Αυτός ο τέταρτος, ήταν σαν η μορφή του», λέει, «ως αγγέλου». Βέβαια, δεν εβλάπτοντο. Γιατί όταν τους έριξε μέσα εις την φωτιά ο Ναβουχοδονόσωρ, αμέσως ο Θεός Λόγος, η Σοφία του Θεού, συγκατέβη μέσα εις το καμίνι και το καμίνι ήταν σαν δροσιά. Και στον λάκκο των λεόντων δεν άφησε τον Δανιήλ.

    Ο Θεός Λόγος κατεβαίνει. Μέχρι πού, ξέρετε; Στο πρώτο κεφάλαιο, ή εις τα πρώτα κεφάλαια της «Σοφίας Σειράχ», δεν θυμούμαι ακριβώς, ξέρετε τι λέει; Κάτι ακατανόητο. Ότι η Σοφία του Θεού κατεβαίνει και μένει εις την μήτρα μιας γυναικός κάνοντας συντροφιά με εκείνον που θα γεννηθεί και είναι αγιασμένος άνθρωπος. Εις την μήτρα της γυναικός! Από κει αρχίζει να προστατεύει και να φυλάττει ο Θεός Λόγος τον άνθρωπον, πότε; Επειδή γνωρίζει τον αγιασμένον άνθρωπον πώς θα σταθεί, επειδή βλέπει την προαίρεσή του, ότι αξίζει, ότι είναι αγιασμένος άνθρωπος και έρχεται να μείνει μαζί του να τον προστατεύει παντού.

      Έμεινε, λοιπόν, εκεί, λέγει, εις την φυλακήν, «ἕως ἤνεγκεν αὐτῷ σκῆπτρα βασιλείας (:έως ότου του έφερε το σκήπτρον της βασιλείας) καὶ ἐξουσίαν τυραννούντων αὐτοῦ (: και να εξουσιάσει επάνω σε εκείνους που τον είχαν εξουσιάσει και τον βασάνιζαν)». Είναι γνωστό ότι στον αρχαίο κόσμο η ηλικία - όπως και εις τους Εβραίους ήταν αυτό- η ηλικία της ωριμότητος εθεωρείτο το 30^όν έτος. Επερίμενε, λοιπόν, η Σοφία του Θεού ώστε ο Ιωσήφ να ωριμάσει, να φτάσει 30 ετών για να τον αναδείξει - τότε παρουσίασε τα όνειρα εις τον λαόν- για να τον αναδείξει αντιβασιλέα της Αιγύπτου. Τα χρόνια εκείνα, πώς πέρασε μέσα στη φυλακήν; Φυσικά με πολλή υπομονήν. Και βέβαια ήταν υπόδειγμα γιατί ο δίκαιος και ο ευσεβής όπου να πάει, είναι υπόδειγμα. Εκεί οι δεσμοφύλακες, του είχαν δώσει –το φαντάζεστε;- τα κλειδιά της φυλακής! Ο έντιμος άνθρωπος. Ο έντιμος άνθρωπος, τι είναι ο έντιμος άνθρωπος… Του ‘δωσαν τα κλειδιά της φυλακής. Και αυτοί ήσαν αμέριμνοι. Μπορούσε ο ίδιος να φύγει. Να βγει από την φυλακή. Να γυρίσει πίσω στον πατέρα του. Δεν έκανε τίποτε από όλα αυτά.

     «…ψευδεῖς τε  – συνεχίζει η «Σοφία Σολομῶντος»- ἔδειξε τοὺς μωμησαμένους αὐτὸν καὶ ἔδωκεν αὐτῷ δόξαν αἰώνιον».  «Η Σοφία, η Σοφία του Θεού, απέδειξε εκείνους που τον κατηγόρησαν ψευδείς και του έδωσε δόξα αιωνία». Θαυμάσιος ο Ιωσήφ!

      Ακόμη κάτι: Όταν εξήγησε τα όνειρα εις τον Φαραώ, και εκείνος είδε την λαμπράν, εκείνη, απάντηση, του ανέθεσε να μαζέψει το σιτάρι στα εφτά χρόνια της ευτυχίας –είναι γνωστή η ιστορία- τον μετονόμασε ο Φαραώ, «Ψονθομφανήχ»· που θα πει ελληνικά: «σιτοδότης». Αυτός που έδωσε σιτάρι. Εδώ ο Χριστός έδωσε τον αληθινόν άρτον, το σώμα Του. Και ο Ιωσήφ, τύπος του Χριστού είναι ο σιτοδότης.

      Αλλά και κάτι ακόμη: Όταν ήρθαν κατοπινά από την πείνα που έπεσε και έφτασαν στην  Αίγυπτο τα αδέλφια του, που είχαν μάθει ότι υπάρχει σιτάρι στην Αίγυπτο, που πουλιέται, και ήρθαν και τους είδε ο Ιωσήφ και δεν μίλησε· θέλοντας να τους δοκιμάσει: «πέρασε η κακία τους; Μετενόησαν;». Και έκανε εκείνο το τέχνασμα για να κρατήσει μαζί του, στη δεύτερη φορά, τον Βενιαμίν. Γιατί είπε: «Δεν θα σας δώσω σιτάρι, αν ξανάρθετε, -εφτά χρόνια κράτησε η πείνα- εάν δεν μου φέρετε και τον μικρότερό σας αδερφό· για να δω, λέτε αλήθεια;». Για να τους δοκιμάσει. Ήξερε, βεβαίως, ότι μετά από αυτόν ήταν ο Βενιαμίν. Και τον έφεραν. Και με εκείνο το τέχνασμα, που έβαλε το ποτήρι του το χρυσούν μέσα στο σακί, στο υποζύγιο που είχε ο Βενιαμίν, «Α», λέγει, «έστειλα ανθρώπους και ψάξαν και βρήκαν εκεί… Α! Όμηρος!». – «Θα πεθάνει ο πατέρας μας από την λύπη του!». – «Όχι, δεν θα πεθάνει ο πατέρας σας από την λύπη του…» κ.λπ.

      Αλλά, εκεί πια δεν άντεξε· δεν άντεξε ο Ιωσήφ και απεκαλύφθη. «Εγώ είμαι ο αδελφός σας». Έμειναν! «Ο αδερφός μας ζει;» Και τότε φοβήθηκαν ότι θα τους τιμωρήσει. Και τότε είπε ο Ιωσήφ: «Ακούστε. Ακούστε. Μη φοβόσαστε. Εγώ είμαι του Θεού άνθρωπος. Δεν θα σας κακοποιήσω». Ακούσατε; «Είμαι του Θεού άνθρωπος. Και πηγαίνετε, φέρετε γρήγορα τον πατέρα, όλους τους οικιακούς, να μείνετε εδώ στην Αίγυπτο, θα έχετε όλα τα αγαθά και να σας πω κάτι; -τους είπε ο Ιωσήφ-  Θεωρείτε τον εαυτόν σας ένοχον. Ε, λοιπόν, θα σας πω τούτο: Ήταν στο σχέδιο του Θεού να με πουλήσετε· για να προπορευθώ εγώ - ακούστε, δικαιολογεί την ενοχή τους!- για να προπορευθώ εγώ, να προετοιμάσω την όλη ιστορία, με ό,τι μου αποκαλύπτει ο Θεός, να μαζέψουμε στις αποθήκες σιτάρι, για να ζήσετε εσείς. Μην έχετε, λοιπόν, το αίσθημα της ενοχής».

     Αυτός ήταν ο Ιωσήφ, με λίγα λόγια. Τύπος του Ιησού Χριστού, που παρότι τον πούλησαν τα αδέρφια του, αυτός τα αγαπάει, όπως και ο Κύριος, λέει «πήρε δούλου  μορφήν», αλλά τους Εβραίους τους αγαπά και το παν κάνει για να μετανοήσουν. Γι'αυτό η Εκκλησία μας, βάζει την μνήμη του, του παγκάλου - «πᾶν - καλός», «πάγκαλος», «πολύ καλός»- του παγκάλου Ιωσήφ τη μνήμη την βάζει στον Όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας, για να δείξει ότι πραγματικός τύπος υπήρξε του Ιησού Χριστού.

🔸37η🔸 ομιλία στην κατηγορία " Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : "  Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος "
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/milies-megalis-vdomados
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_31.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://drive.google.com/file/d/16QToMUd3esa-ZBfW4m0mqpAU0TqiODL8/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς : «Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%99%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας:  Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἄκαρπη συκιά τύπος πραγματικότητος.

†. «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐπανάγων ὁ Ἰησοῦς  εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε·  καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ(:Εκείνον τον καιρό, επιστρέφοντας ο Ιησούς εις την πόλιν, πείνασε. Και βλέποντας μια συκιά στον δρόμο, πήγε να φάγει σύκα. Αλλά δεν βρήκε παρά μόνο φύλλα. Και τότε λέγει εις την συκιά: ‘’Από σένα ποτέ καρπός να μη γίνει εις τον αιώνα’’. Και αμέσως η συκιά ξεράθηκε)».

    Ήτο η τελευταία φορά, αγαπητοί μου, που ο Κύριος ανήρχετο εις τα Ιεροσόλυμα. Και ανήλθε για την μεγάλη Του προσφορά, για την μεγάλη Του θυσία. «Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα», έλεγε εις τους μαθητάς Του «και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί σε χέρια αμαρτωλών και θα σταυρωθεί και θα πάθει πολλά και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί».

     Όμως, αυτός, άραγε, ο λαός που θα έβαζε βέβηλα χέρια επάνω εις τον Μεσσία του, τι θα απογινόταν; Αυτός ο λαός που δεν εδέχτηκε τον Μεσσία του, Αυτόν, που εξέλεξε τον γενάρχη του, τον Αβραάμ, Αυτόν, που οδήγησε τους προγόνους των εις την Αίγυπτον, Αυτόν, που έβγαλε αυτούς από την Αίγυπτον και τους έθρεψε 40 χρόνια με μάννα εις την έρημο, Αυτός, που τους πέρασε και από την Ερυθράν Θάλασσαν και από τον Ιορδάνη κατά θαυμαστόν τρόπον και τους έδωκε την Γην που υπεσχέθη εις τον Αβραάμ. Αυτός τώρα, που έδωσε τον Νόμο εις το Σινά, ενηνθρώπησε και ήρθε ανάμεσα στον λαό Του. Και ο λαός Του Τον σταυρώνει. Άραγε τι θα μπορούσε να γίνει με αυτόν τον λαόν, που δεν αναγνωρίζει τον Μεσσίαν του, δεν παραδέχεται τον ευεργέτην του, και σταυρώνει τον Θεό του, τον Ενανθρωπήσαντα, τι θα γίνει με αυτόν τον λαόν;

    Ο Κύριος, για να δείξει τι θα γίνει, εδημιουργήθη αυτό το περιστατικόν με τη συκιά. Για να τονίσει επιπλέον στο θαύμα αυτό της συκιάς και μια παραβολή. Και το μεν περιστατικό το ακούσαμε. Όταν επέστρεψε, λέγει, εις τα Ιεροσόλυμα, όχι από μακριά –ο Κύριος ηυλίζετο εις το Όρος των Ελαιών, ήταν λίγο έξω από τα Ιεροσόλυμα, πλάι στα Ιεροσόλυμα ήταν το Όρος των Ελαιών, ένα ξεροποταμάκι χώριζε το Όρος των Ελαιών από την πόλη. Πήγαινε εκεί το βράδυ και επέστρεφε το πρωί εις τα Ιεροσύλυμα. Γι'αυτό λέγει το ιερόν κείμενον: «Ἐπανάγων ὁ Ἰησοῦς  εἰς τὴν πόλιν(:Ξαναγυρίζοντας εις την πόλη, ο Ιησούς)». Πείνασε και αναζητά σε μια συκιά που την είδε εκεί στον δρόμον, κάποια σύκα. Σημειώσατε, όμως, ότι δεν ήταν η εποχή που είχε σύκα.

    Ένας ιερός ευαγγελιστής, όχι ο Ματθαίος, μας λέγει ότι δεν ήταν η εποχή που είχε σύκα. Κι ο Κύριος λέγει αυτήν την κατάρα :«Από σένα σύκα να μην φάει κανείς ποτέ, να μην κάνεις ποτέ σύκα» και ξεράθηκε η συκιά. Δεν εγνώριζε ο Κύριος ότι δεν ήτο η εποχή των σύκων; Ήτο απλώς μία αισθητοποίησις μιας καταστάσεως ή μιας απαντήσεως στο ερώτημα που είπαμε: «Τι θα γίνει με τον λαόν αυτόν;». Ποια ήτο η απάντησις; Η απάντησις ήτο ότι ο λαός αυτός σαν τη συκιά θα ξεραθεί. Συνεπώς αυτό το θαύμα που έκανε ο Κύριος και οι μαθηταί εξεπλάγησαν, «πῶς παραχρῆμα», λέγει, «ἐξηράνθη ἡ συκῆ;». «Πώς τόσο γρήγορα -αμέσως!- ξεράθηκε η συκιά;». Κατά έναν εντυπωσιακόν τρόπον ήθελε ο Κύριος να τονίσει με το θαύμα αυτό, σας λέγω, τι μπορούσε να γίνει με τον λαό αυτόν.

    Και για να τονίσει ακόμη πιο πολύ, είπε και μία παραβολή- θα τη δούμε λίγο πιο κάτω- ώστε όταν ο Κύριος διδάσκει, διδάσκει κάποτε με κάποια λόγια. Αν θέλει να δημιουργήσει μνήμη στα λόγια Του αυτά, λέγει μία παραβολή. Κι αν θέλει να δημιουργήσει μια ακόμη μεγαλυτέρα μνήμη σε εκείνα που τονίζει, κάνει και ένα θαύμα. Έτσι έχομε διδασκαλίαν, έχομε παραβολήν, έχομε και θαύμα. Ο Κύριος μίλησε για την Ιερουσαλήμ, είπε πολλά… «Ω Ιερουσαλήμ, συ που σκοτώνεις τους απεσταλμένους σε σένα. Πόσες φορές δεν θέλησα να σε μαζέψω και δεν θελήσατε. Να, ὁ οἶκος ὑμῶν, τα σπίτια σας, η πόλη σας, η πατρίδα σας -αυτό θα πει ‘’οἶκος’’- αφήνεται έρημος». Αυτό ήταν διδασκαλία.

     Ή ακόμα, έδωσαν οι ίδιοι την απάντηση περί της καταδίκης των. «Ποτέ», λέει, «δεν γνωρίσατε, δεν διαβάσατε στη Γραφή που λέγει εκείνην την πέτραν που απεδοκίμασαν αυτοί στάθηκε εις κεφαλήν γωνίας; Και αυτή θα πέσει να συντρίψει, να λιώσει εκείνους που στέκουν να σκοντάψουν επάνω της;». Είπε την παραβολή των κακών γεωργών –την ακούσαμε στη σημερινήν ευαγγελικήν περικοπήν: «Πέστε μου», λέγει, «αυτούς τους γεωργούς που με κακόν τρόπον υπεδέχθησαν τους απεσταλμένους, τους γεωργούς που υπεδέχθησαν με τόσον κακόν τρόπον ο οικοδεσπότης του αμπελώνος τι θα τους κάνει;». «Κακοὺς κακῶς ἀπωλέσει». Το είπαν οι ίδιοι. «Αυτούς τους κακούς με κακόν τρόπο θα τους καταστρέψει». Έδωσαν οι ίδιοι την απάντηση.

    Ήθελε, λοιπόν, να τονίσει, χωρίς να υπάρχει ούτε η παραμικρά αμφιβολία, ότι ο λαός αυτός θα έπεφτε στην οργή του Θεού. Αλλά, αγαπητοί μου, ας δούμε λίγο πιο κοντά το θαύμα. Βλέπουμε εδώ μία εικόνα. Μία συκιά. Το θαύμα, μαζί με την παραβολή που αναφέρεται στην συκιά, είναι μία εικόνα. Και δεν είναι παρά ο τύπος, η εικόνα της συναγωγής. Αυτό θα επάθαινε η Συναγωγή. Δηλαδή ο εβραϊκός λαός.

    Αλλ’ ,όμως, για να είμεθα δίκαιοι, ουδέποτε ο λόγος του Θεού εξαντλείται πάντα σε ένα περιστατικόν. Αλλά μέσα στην ιστορία, εφόσον τα ίδια γεγονότα επαναλαμβάνονται, εφόσον τα ίδια αίτια υπάρχουν και έχομε τα ίδια αποτελέσματα, ισχύει ο λόγος του Θεού ανά πάσα στιγμή. Αυτό ισχύει και δια την Εκκλησίαν. Όταν η εκκλησία ξεχνά τον Κύριόν της -βεβαίως δεν ακριβολόγησα αυτήν την ώρα, δεν είναι η Εκκλησία· η Εκκλησία είναι η Άμωμος, είναι η Νύμφη που έχει τον Νυμφίον της Χριστόν, αλλά εννοώ εκείνα τα μέλη της Εκκλησίας, που κάποτε μπορεί να είναι πάρα πολλά, μπορεί να είναι μία πόλις, μπορεί να είναι ένας λαός ολόκληρος, όταν τα μέλη δεν πηγαίνουν καλά, όταν τα μέλη σαπίζουν και τότε έρχεται να αποδοκιμάσει μία τέτοιαν εκκλησίαν, όχι την Εκκλησία· ακριβολογώ: να αποδοκιμάσει κάποια τέτοια σάπια, αδόκιμα μέλη. Και τότε, κατά δυστυχίαν μας, γιατί ανήκομε εις την Εκκλησίαν του Χριστού, αν είμαστε τέτοια άχρηστα μέλη, τότε, αγαπητοί μου, ισχύει και για μας αυτό το θαύμα της ξηρανθείσης συκής, της ξεραμένης συκιάς. Ισχύει και για μας, ισχύει δηλαδή και δια την εκκλησίαν μας. Και για το έθνος μας. Ένας λαός που δεν πηγαίνει κατά τα εντάλματα του Κυρίου, αλλά βαδίζει στα δικά του τα μονοπάτια, εκείνα που θέλει, εκείνα που ξέρει, ώστε να αφίσταται του Κυρίου, δηλαδή να δημιουργεί το φαινόμενον της αποστασίας, τα ίδια παθαίνει.

    Αλλά και μία οικογένεια, τα ίδια παθαίνει. Και ένα άτομο, τα ίδια παθαίνει. Δεν υπάρχει πιο τρομερό πράγμα, πιο αισχρόν θέαμα. Αισχρόν, με την έννοια του βδελύγματος· με αυτήν την έννοια αισχρόν. Δηλαδή, σίχαμα. Από του να βλέπεις έναν άνθρωπο που έχασε την χάρη του Θεού- Χριστιανός! Πιστός!- και είναι αυτός ο άνθρωπος μία περιφερομένη, ξεραμένη συκιά… Δεν υπάρχει πιο φοβερό πράγμα, πιο αξιοδάκρυτο πράγμα από το να βλέπεις έναν άνθρωπο που έφυγε η Χάρις του Θεού από αυτόν. Ω, να τρομάζουμε γι’ αυτό, σας λέγω αλήθεια, να τρομάζουμε. Και να αναρωτιόμαστε: Έχουμε την χάρη του Θεού; Μήπως ξεραθήκαμε; Μήπως; Μήπως;

    «Ὁ Ἰησοῦς», λέγει, «ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε». Επείνασε. Βέβαια επείνασε πραγματικά, διότι ήτο αληθής άνθρωπος. Διότι είχε πραγματικήν ανθρωπίνη φύση και επείνασε. Πιθανώς να έφυγε πολύ πρωί από το Όρος των Ελαιών. Πιθανώς και την προηγουμένη ημέρα να μην είχε φάει· διότι υπήρχε έντασις στον λόγο Του και δεν έμεναν περιθώρια για φαγητό. Ο Κύριος πείνασε. Δείχνει εδώ την ανθρωπίνη φύση. Αλλά και κάτι άλλο. Πεινάει, αγαπητοί μου, μέσα στους αιώνας, ο Θεός και Λόγος που ενηνθρώπησε, πεινάει τη σωτηρία μας. Λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ερμηνεύοντας εκείνα που θα πει ο Κύριος κατά την Κρίσιν: «Ἐπείνασα», λέγει, «καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν». Και ούτω καθεξής. Και ο άγιος Συμεών δεν ερμηνεύει, όπως θα λέγαμε, σε πρώτο πλάνο, τα λόγια του Κυρίου, ότι δηλαδή «πείνασα και δεν μου δώσατε ένα πιάτο φαΐ, ένα κομμάτι ψωμί»· ταυτίζοντας ο Κύριος τον εαυτόν Του με τους ελαχίστους αδερφούς, παρακατιανούς ανθρώπους, με τους φτωχούς. Λέγει ο άγιος Συμεών ότι είναι κάτι βαθύτερο: «Επείνασα την σωτηρία σου και δεν με τάισες. Δηλαδή δεν ανταποκρίθηκες σε εκείνο που Εγώ ζητούσα από εσένα. Εδίψασα την σωτηρία σου και δεν με ξεκούρασες με το να μου δώσεις μία αναψυχή, με το να σε δω να πηγαίνεις καλύτερα, να προκόβεις στην αρετή».

    Κοιτάξτε, με ακούτε αρκετοί γονείς αυτήν την ώρα, μητέρες και πατέρες. Αν για μια στιγμή δείτε στο παιδί σας που τυχόν αντιδρά, όπως τα παιδιά της εποχής, δείτε κάποια στιγμή να σας ακούει, δείτε να ανταποκρίνεται σε εκείνο το οποίο εσείς του λέτε, πέστε μου, τι αισθάνεστε μέσα σας; Μίαν ανακούφιση. Μία αναψυχή. Σαν να φάγατε και να ήπιατε. Αυτό λέγει ο άγιος Συμεών. «Επείνασα τη σωτηρία σου και δεν μου έδωκες να φάω. Εδίψασα τη σωτηρία σου και δεν μου έδωκες να πιω». Αλλά αυτό, αγαπητοί μου, δεν αναφέρεται μόνο στα πρόσωπα. Αναφέρεται και στις οικογένειες, αναφέρεται και σε ένα ολόκληρο λαό.

   Επείνασε, λοιπόν, ο Κύριος. Και έρχεται τώρα να βρει… να βρει τι; Εκείνο που πείνασε. Την σωτηρία μας. Να δει, ανταποκρινόμεθα εις την σωτηρίαν που μας έφερε; Η αγάπη Του μας έφερε την σωτηρία εις τον κόσμον. Ανταποκρινόμεθα; Και ψάχνει μέσα στα φύλλα του δέντρου να βρει σύκα. Τα φύλλα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο τύπος, η τυπολατρία. Δυστυχώς. Βρίσκει μόνο τυπολατρία. Ή σε έναν άνθρωπο, ή σε έναν λαό.

    Βλέπετε, Μεγάλη Εβδομάδα. Για να μην πάω πιο πίσω, Μεγάλη Σαρακοστή. Αλλά παίρνω την Μεγάλη Εβδομάδα. Υποτίθεται ότι ο άνθρωπος πρέπει να καρποφορήσει, να ανταποκριθεί σε εκείνο που θέλει ο Θεός. Αλλά δεν καρποφορεί ο άνθρωπος. Πάει στην εκκλησία βεβαίως, μπορεί να πηγαίνει κάθε βράδυ και κάθε πρωί. Μπορεί να συγκινείται ίσως με τα τελούμενα και τα ακροώμενα, αλλά δεν αλλάζει η ζωή του. Μένει σε έναν τύπο. Χωρίς να πούμε ότι ο τύπος δεν χρειάζεται, αλλά δεν είναι επαρκής. Όπως ακριβώς,  ένα δέντρο μπορεί να ζήσει χωρίς τα φύλλα. Τι είναι τα φύλλα; Είναι οι πνεύμονές του. Θα αναπνεύσει, θα πάρει ακόμα και τροφή από τα φύλλα. Θα την πάρει από τον αέρα την τροφή. Για να θρέψει τον καρπόν. Έτσι ο τύπος είναι σπουδαίον στοιχείον μέσα στη ζωή της ευσεβείας. Αλλά δεν είναι, όμως, ο καρπός. Και έρχεται και αναζητά τον καρπόν. Και βρίσκει φύλλα. Όπως σας είπα, τα φύλλα της τυπολατρίας. Και τότε ο Κύριος μένει πεινασμένος. Δεν Τον χορταίνουμε. Δεν χορταίνει με ό,τι ακολουθίες, λιτανείες, παραστάσεις κι αν κάνουμε, αν ο λαός αυτός μέσα του δεν έχει αλλάξει.

     Είναι εκείνο που λέγει ο απόστολος Παύλος και αναφέρεται μάλιστα, αν θέλετε, ειδικότερα εις τους Γνωστικούς, γιατί εκεί αναφέρεται, αλλά και σε κάθε πιστόν μέσα στην Ιστορία : «Ἔχοντες», λέγει, «μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι». Ποια είναι αυτή η «μόρφωσις»; «Μόρφωσις» θα πει «σχημάτισις». «Μορφώνω» θα πει «σχηματίζω». Αυτό που λέμε «καλουπιάζω». «Έχουνε», λέγει, «μορφή, μόρφωμα, καλούπιασμα ευσεβείας», δηλαδή βλέπεις έναν άνθρωπο ίσως να έχει μια σεμνότητα. Να προσέχει τα ρούχα του, πώς θα ντυθεί, το περπάτημά του, τους τρόπους του, βλέπεις ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καλουπιασμένος μέσα εις την πνευματική ζωή. Αλλά, «τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι».  Έχω, δηλαδή, μόρφωμα, καλούπιασμα πνευματικής ζωής, αλλά την δύναμη της πνευματικής ζωής, την ενέργεια της πνευματικής ζωής, δεν την έχω. Και δεν λέει: «δεν την έχουν», αλλά «ἠρνημένοι»· που σημαίνει ότι φθάνει ο άνθρωπος να μη θέλει την δύναμη της πνευματικής ζωής, αλλά να αρκείται μόνο στο σχήμα της ευσεβείας.

     Επιτρέψατέ μου. Είναι εκείνο που λέμε πολλές φορές: «Ευλογείτε! Ευλογείτε! Προσεύχεστε για μένα! Ο Θεός να σας ευλογεί!». Όλα αυτά είναι ωραία, δεν τίθεται θέμα, δεν τα βγάζουμε. Αλλά, όταν μένουμε σε αυτά, δεν σας το κρύπτω ότι έχω φτάσει να πω σε ανθρώπους, όταν μου λέγουν: «Προσεύχεστε για μένα, σας παρακαλώ, προσεύχεστε», εν τω μεταξύ με έχουν κάνει και έχω αγανακτήσει με τον τρόπο με τον οποίο ζουν και επανέρχονται σε χοντρά πράγματα και να λέγω: «Όχι, δεν προσεύχομαι για σένα!». Σας κάνει εντύπωση αυτό; Ξαναλέγω: «Όχι δεν προσεύχομαι για σένα!». -«Πάτερ…». -«Ναι, δεν προσεύχομαι. Εάν εσύ δεν φροντίσεις πρώτα για τον εαυτό σου, πώς θέλεις ο άλλος να φροντίσει για σένα; Δεν θα πιάσει τίποτε για σένα, εάν εσύ πρώτος δεν φροντίσεις την σωτηρία σου. Εσύ κοροϊδεύεις! Υποκρίνεσαι! Είσαι μια συκιά μόνο με φύλλα! Δεν έχεις τίποτα πάνω σου! Και πού αρκείσαι; Με το να λες στους άλλους ‘’Εύχεστε για μένα, εύχεστε για μένα’’»;

      Ωωωω… .Πολλοί άνθρωποι κάπως έτσι τοποθετούνται. Σας βεβαιώνω ειλικρινά, το έχω πει πολλές φορές σε ανθρώπους: «Δεν προσεύχομαι για σένα. Από την στιγμή που θα σε δω να παίρνεις στα σοβαρά το θέμα της σωτηρίας σου, θα αρχίσω να προσεύχομαι για σένα». Ή, αν θέλετε, εκείνος που δεν θα μου το ζητήσει να προσεύχομαι γι’ αυτόν, θα αρχίσω να προσεύχομαι για αυτόν, γι’ αυτόν ναι, γιατί αυτός ακόμη δεν κατάλαβε τίποτα. Αλλά ο άλλος; Ο άλλος καταλαβαίνει. Αλλά θέλει να μένει μόνο στα φύλλα της ευσεβείας, της τυπολατρίας ή στη μορφήν, στο μόρφωμα της εὐσεβείας.

     Έτσι, αγαπητοί μου, αναζητά ο Χριστός την σωτηρία και περιτρέχει ολόκληρη την Παλαιστίνη, για να σώσει αυτόν τον λαόν τον περιούσιον, αυτός που ήτο η περιουσία του Ιδίου του Θεού, ήτο ο αμπελών του Θεού. Αλλά ο Ίδιος περιτρέχει μέσα στην Ιστορία ολόκληρη την υφήλιο. Και τον λαό μας. Περιτρέχει ο Ιησούς Χριστός. Και η χάρις Του μας φωτίζει. Εμείς Τον βρίσκουμε, Τον προπηλακίζουμε, Τον αρνούμεθα. Δεν θέλουμε να βλέπουμε το πρόσωπό Του. Εκείνος επιμένει, αλλά προσέξτε: Έως πότε;

     Είναι εκείνο που είπε κάποτε: «Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν (:έως πότε θα σας ανέχομαι), ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη;». Αναζητά, αλλά έως πότε… Έρχεται κάποτε η φοβερή καταδίκη, η ξηρότης… Ω, αυτή η ξηρότης, η ξηρότης... Μόνο που θα το ακούσουμε, και θα μπορούσε κάποιος να μας πει, να μου πει εμένα: «Παππούλη μου, είσαι ένα ξερό κούτσουρο», θα άρχιζα να κλαίω. Βέβαια, αν άρχιζα να κλαίω, σημαίνει ότι δεν είμαι ξερό κούτσουρο, γιατί αν το θέλετε, το ξερό κούτσουρο δεν έχει τίποτα. Τίποτα. Αφού είναι ξερό. Δεν έχει καμία υγρασία, καμία ικμάδα. Αλλά σημαίνει «δεν προσέχω, πάω να γίνω ξερό κούτσουρο». Τι θα κάνατε εσείς; Αν σας το ‘λεγε ο πνευματικός σας, ένας φίλος σας: «Δεν πας καλά! Δεν πας καλά!». Τι θα κάνατε; Αγαπητοί, ας μας τρομάζουνε μερικά πράγματα.

    Ωστόσο, φαίνεται από την ακαρπία μας η ξηρότης. Ένα ξερό δέντρο δεν κάνει καρπούς, ούτε και φύλλα δεν έχει, γιατί τα απαρνείται κι αυτά, τα ρίπτει τα φύλλα. Όμως, μην ξεχνάμε ότι εκείνη η συκιά που ξεράθηκε –παραχρήμα!- είναι ένας τύπος, τύπος επιγείου τιμωρίας, αλλά και ουρανίου. Είναι και η Κόλασις. Είναι τύπος της Κολάσεως· διότι η Κόλασις δεν είναι τίποτε άλλο παρά πνευματική ξηρότης. Δεν μπορεί ο κολασμένος να αλλάξει τίποτα εις την ζωήν την οποίαν βρίσκεται. Εξάλλου, αυτό είναι το χαρακτηριστικόν, ότι η Κόλασις, όπως και η Βασιλεία του Θεού, δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αλλάζει τίποτα. Είναι παγιωμένες καταστάσεις.

     Σας είπα και ότι ο Κύριος είπε και μία παραβολή, για να τονίσει το ίδιο πράγμα. «Ένας», λέγει, «είχε έναν αμπελώνα. Και φύτεψε μια συκιά. Και πήγαινε κάθε χρόνο να βρει σύκα. Πήγε την πρώτη χρονιά, δεν βρήκε. Πήγε την δεύτερη, δεν βρήκε. Πήγε την τρίτη, δεν βρήκε. Τότε, λέγει στον αμπελουργόν: ‘’Ἔκκοψον αὐτήν· ἱνατί καὶ τὴν γῆν καταργεῖ;’’(:Κόφ’ την από δω να φύγει, μου καταργεί και το χωράφι, μου καταργεί τον τόπο, δεν μου αφήνει να φυτέψω κάτι άλλο!)».

     Είναι, καταρχάς, οι τρεις μεγάλες περίοδοι της ιστορίας του Ισραήλ· που στέλνει προφήτας, ξαναστέλνει, ξαναστέλνει… Αλλά δεν πείθεται αυτός ο λαός. Και λέγει ο αμπελουργός, ο αγαθός αμπελουργός, που είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού: «Κύριε», λέει, «ἄφες καὶ τοῦτο τὸ ἔτος -τέταρτον έτος. Εγώ θα βάλω λίπασμα, κοπριά και αν δεν κάνει και αυτό το έτος, τότε να την κόψουμε». Και τι είναι; Είναι η υστάτη στιγμή. Είναι τα τρία χρόνια της δημοσίας ζωής του Κυρίου. Θέλετε όμως κάτι άλλο; Κι άλλα τριάντα χρόνια που περιμένει από το 33μ.Χ. έως το 70  μ. Χ. και περιμένει, θα λέγαμε, άλλα 27 χρόνια, για να καρπίσει αυτή η συκιά του Ισραήλ! Αλλά δεν καρπίζει. Και ήρθε εκείνη η φοβερή καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Εκείνο το «ἔκκοψον αὐτήν». «Κόφ’ τηνε. Κόφ’ τηνε!». Πωπω… Φοβερό!

    Είναι σαν κι εκείνο το όνειρο που είδε ο Ναβουχοδονόσορ και του το εξηγεί ο Δανιήλ. Άκουσε μια φωνή ο Ναβουχοδονόσορ, ένα δέντρο πανύψηλον. «Να κοπεί το δέντρον!». Και του λέει ο Δανιήλ: «Βασιλιά μου, αυτός είσαι εσύ. Είναι εντολή του Θεού. Θα κοπείς γιατί αλαζονεύτηκες. Θα κοπείς! Θα κοπείς!». Φοβερό πράγμα… Και κόπηκε ο λαός.

    Αλλά για τον καθένα μας, αγαπητοί μου, είναι τρεις περίοδοι της ζωής του. Είναι τα εφηβικά του χρόνια. Εκείνα που πια καταλαβαίνει. Και πρέπει να αποδώσει καρπόν. Δεν αποδίδει. Περιμένει ο Θεός. Έρχονται τα ώριμα χρόνια. Τα δημιουργικά χρόνια.  Εκείνα που ο άνθρωπος αναπτύσσεται επαγγελματικά, κάνει την οικογένειά του… Τα ώριμα χρόνια. Περιμένει ο Χριστός. Καρπόν. Δεν δημιουργείται καρπός. Έρχεται η τρίτη περίοδος, τα γεροντικά χρόνια. Περιμένει ο Χριστός. Και τι γίνεται κάτι, καμιά φορά, αν το ‘χετε δει, εγώ σας το μαρτυρώ πολλές φορές. Ο άνθρωπος στο κρεβάτι πεθαίνει και τότε θυμούνται, ίσως κάποτε όχι αυτός, οι συγγενείς του, να φέρουν τον πνευματικόν να εξομολογηθεί ή να κοινωνήσει- γιατί πολλές φορές θέλουν να κοινωνήσει, αλλά χωρίς εξομολόγηση, ή να μην είναι σε θέση να εξομολογηθεί και ο ιερεύς δεν προλαβαίνει και πεθαίνει ο άνθρωπος και λέμε: «Αλήθεια, για κοίταξε, γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να προλάβει ο πνευματικός να κοινωνήσει ο άνθρωπος αυτός;». Κόπηκε το δένδρον...

     Αυτό δεν μας τρομάζει; Γι΄αυτό αγαπητοί μου, ο καθένας στην ψυχή του να πει τα εξής, που λέγει σήμερα ένα τροπάριο του Όρθρου: «Ὦ ψυχή μου, τῆς ξηρανθείσης συκῆς διὰ τὴν ἀκαρπίαν, τὸ ἐπιτίμιον φοβηθεῖσα, καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας προσάγαγε Χριστῷ, τῷ παρέχοντί σοι τὸ μέγα ἔλεος».

🔸12η🔸 ομιλία στην κατηγορία " Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : "  Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος "
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/milies-megalis-vdomados
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_31.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://drive.google.com/file/d/16QToMUd3esa-ZBfW4m0mqpAU0TqiODL8/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς : «Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%99%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας:  Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολήν του μας είπε: «Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι; Καὶ διὰ τοῦτο διαθήκης καινῆς μεσίτης ἐστίν».

     Θέλει εδώ ο Απόστολος Παύλος να συγκρίνει το αίμα από τις θυσίες των ζώων, ταύρων, τράγων κ.τ.λ. με το Αίμα του Χριστού. Εκείνο βέβαια το αίμα των θυσιών της Παλαιάς Διαθήκης ήτο τύπος του Αίματος της θυσίας του Χριστού. Αλλά δύναται να συγκριθεί το αίμα των θυσιών εκείνων, δια των οποίων ο Θεός επιτέλους επέβλεπε ευμενώς και συγχωρητικώς, πόσο περισσότερον, λέγει ο Απόστολος Παύλος, όταν ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται επί του Σταυρού, πόσο περισσότερον θα πρέπει να είναι αίμα ιλασμού; Συγχωρήσεως και αιωνίου ζωής;

      Έτσι λοιπόν, αγαπητοί μου, το θέμα μας σήμερα θα είναι γύρω από το Αίμα του Χριστού, όπως προβάλλεται από την προς Εβραίους επιστολήν. Το Αίμα του Χριστού που εχύθη επί του Σταυρού, μας καθαρίζει και μας σώζει, λέει ο Απόστολος Παύλος. Γι'αυτό, όταν κοινωνούμε, ο ιερεύς επιλέγει: «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ -τάδε-, Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Δύο στοιχεία λοιπόν: «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».

    Χωρίς το αίμα του Χριστού αγαπητοί μου, δεν έχομε την σωτηρία. Βεβαίως και την αιώνιον ζωήν. Το είπε σαφώς ο Χριστός: «Ὁ τρώγων μου τὸ σῶμα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Άρα, εκείνος που δεν κοινωνεί, δεν έχει ζωήν αιώνιον. Και βέβαια επειδή ο άνθρωπος δεν εκμηδενίζεται, έχει βεβαίως την αιωνίαν κόλασιν.

     Ο Πατήρ βλέπει το Αίμα του Ενανθρωπήσαντος Υιού Του, τον Οποίον αγαπά και εις Αυτόν ευδοκεί, όχι σε μας, εις τον Υιόν Του ευδοκεί, αλλά επειδή βλέπει τον Υιόν Του και ο Υιός δίνει το Αίμα υπέρ ημών, σώζει κι εμάς τους ανθρώπους. Είμαστε πίσω από την πλάτη του Χριστού, τρόπον τινά. Βλέπει ο Πατήρ τον Υιόν, σώζει εμάς. Ή, αν θέλετε, ο Χριστός είναι ο αντιπρόσωπός μας ενώπιον του Πατρός. Αυτά βέβαια τελεσιουργούνται μέσα εις την Αγία Τριάδα. Διότι, αν θέλετε πολύ να ακριβολογήσω, όταν ο Υιός σώζει παρουσιαζόμενος προς τον Πατέρα, επειδή ουδέποτε ο Υιός άφησε τους κόλπους του Πατρός, είναι προ της Αγίας Τριάδος. Δηλαδή η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού, προ του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

     Η δε προσοικείωσή μας εις τον Χριστόν γίνεται δια της πίστεως, γιατί ο Υιός είναι Θεάνθρωπος. Πώς πλησιάζομε; Για να δεχθούμε τα δώρα του Πατρός; Εάν είμεθα, σας είπα προηγουμένως, πίσω από τον Υιόν. Αλλά πώς θα είμαι πίσω από τον Υιόν, αν Εκείνος είναι εκπρόσωπός μου; Εάν εγώ Τον βάλω εκπρόσωπό μου. Πώς θα γίνει αυτό; Δια της πίστεως. Πιστεύω ότι Εκείνος είναι ο αιώνιος μεσίτης, ο Χριστός. Προσέξτε, η διαφορά της μεσιτείας του Χριστού και των αγίων είναι τρομακτικά μεγάλη. Ο άγιος μεσιτεύει, όπως ακριβώς μεσιτεύομε εμείς οι άνθρωποι προς έναν τρίτον. Μπαίνει ένας μεσίτης και λέει… ανάμεσα στους ανθρώπους, παρακαλεί τον έναν υπέρ του άλλου: «Σε παρακαλώ, κάνε την χάρη αυτή…». Είναι μεσιτεία ηθική.

    Η μεσιτεία, όμως, του Ιησού Χριστού είναι μεσιτεία οντολογική. Διότι η παρουσία του Υιού του Θεού ως ανθρώπου, στέκεται μεσιτεία ενώπιον του Πατρός. Ως ανθρώπου. Θα έλεγα, χωρίς να ανοίξει καν το στόμα Του ο Χριστός. Να πει κάτι υπέρ ημών. Θα λέγαμε για μια στιγμή, μόνη η παρουσία είναι μεσιτεία. Συνεπώς η μεσιτεία του Χριστού είναι οντολογική. Όχι ηθική. Γι'αυτό λέγει ο Παύλος ότι είναι αδύνατον να ευαρεστήσομε στον Θεόν, άνευ πίστεως. Αδύνατον. «Χωρὶς δὲ πίστεως –λέει στην προς Εβραίους επιστολήν του-  ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι». Αδύνατον. Δεν μπορείς. Πώς το λένε, θες να βγάλεις την υπόθεση μιας δίκης σου. Θα πας στον δικηγόρο. Αν δεν πας στον δικηγόρο, δεν κάνεις τίποτα. Θα σε καταδικάσουνε. Έτσι κι εδώ. Πηγαίνω στον δικηγόρο σημαίνει χρησιμοποιώ την πίστη μου εις τον Ιησούν Χριστόν. Γι'αυτό είναι αδύνατον, λέει, να ευαρεστήσομε εις τον Θεόν, χωρίς την πίστιν.

     Μια απιστία δε στο Αίμα του Χριστού, επιφέρει πολλήν τιμωρίαν. Τόσο στο Αίμα του Χριστού επί του Σταυρού, ότι δεν είναι ο Ιησούς, Μεσσίας, αν πεις «δεν είναι Μεσσίας ο Ιησούς», όσο και στο Αίμα του Χριστού στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Είτε κοινωνείς», λέγει, «μες στους αιώνες το Σώμα και το Αίμα του Χριστού ή τυχόν βρέθηκες εις το Υπερώον με τους μαθητάς, είναι το ίδιο Αίμα και το ίδιο Σώμα του Χριστού». Και όπως επιλέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Μην αναζητείς να καταλάβεις κατά αισθητόν τρόπον τον Χριστόν εις το στόμα σου, δηλαδή να νιώσεις ότι είναι σάρκα και αίμα». Θέλω να σας ερωτήσω, αλήθεια, οι μαθηταί κατά τον Μυστικόν Δείπνον, από το ίδιο χέρι του Χριστού κοινώνησαν όλοι, όταν πήραν το ποτήριον και επήραν στα χέρια τους τον άρτον, έπαυσε να είναι στο χέρι τους άρτος; Έπαυσε να είναι κρασί μες στο ποτήριον; Κι όμως ήταν· και στη γεύση τους μετά. Κι όμως ήταν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν ήταν σύμβολα.

     Εδώ θα κάνω μια παρατήρηση, γιατί μπορεί να μπει και καμιά απορία. Στη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, λέμε στον Πατέρα: «Σου παραθέσαμε, Κύριε, τα αντίτυπα του Σώματος και Αίματος του Χριστού Σου». Ναι. Ορθώς. Αντίτυπα. Πότε όμως; Προ του καθαγιασμού. Αυτή είναι η απάντησις. Μετά τον καθαγιασμόν δεν είναι αντίτυπα Σώματος και Αίματος Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

      Έτσι, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος, κάνοντας μια αναφορά στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, θεωρεί βασικοτάτη προϋπόθεση την πίστιν ότι είναι Σώμα και Αίμα Χριστού. Βασικοτάτη προϋπόθεσις. Γράφει στην Α΄ Κορινθίους στο 11^ον κεφάλαιον: «Ὥστε ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου». Ανάξια και η αναξιότης κυρίως βρίσκεται στην απιστία. Θα το δούμε. Είναι ένοχος. «Ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα (:καταδίκη) ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου(:Μην ξεχωρίζοντας ότι αυτό δεν είναι ούτε το αίμα των θυσιών, τράγων και ταύρων κ.τ.λ. ούτε κάποιου ανθρώπου κοινού αίμα, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Σταυρωθέντος Θεού Λόγου και Ενανθρωπήσαντος)».

    Και ακόμη λέει –το συμπέρασμα, το αποτέλεσμα μάλλον, η συνέπεια μάλλον: «Διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄῤῥωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί». «Γι’ αυτόν τον λόγο», λέγει, «επειδή δεν πιστεύουν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, δηλαδή δεν το διακρίνουν –«διακρίνω» θα πει ξεχωρίζω- γι'αυτό ανάμεσά σας υπάρχουν ασθενείς και άρρωστοι». «Ἀσθενής» είναι ο έχων αδιαθεσίαν. «Ἄρρωστος» ο μη έχων υγείαν. «Ἀ- ῥώννυμι». Δεν έχει υγεία. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του ασθενούς και του αρρώστου. «Καὶ κοιμῶνται ἱκανοί (:και δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι -εκ των πιστών, εννοείται πάντοτε- που πεθαίνουν»· που πεθαίνουν, το υπογραμμίζω. Γι'αυτό, όταν εξέρχεται ο ιερεύς με το Άγιον Ποτήριον τι λέγει; Υπενθυμίζει: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε». Το κέντρον βρίσκεται στο «πίστεως». Ότι Αυτό είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μη προσέλθει κανείς χωρίς την πίστιν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και δεν ομιλεί περί της γενικοτέρας πίστεως.

       Ας πούμε πιστεύω εις τον Θεόν και δεν ξέρω τι. «Πιστεύω εἰς ἕναν Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα…». Όχι αυτό. Ειδική περίπτωσις πίστεως, να πιστέψω ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και αυτό το «ἀγάπης» δεν αναφέρεται εις την αγάπην του πλησίον. Αυτό εξυπακούεται. Αλλά στην αγάπη του Χριστού. Ότι πιστεύω ότι είναι ο Χριστός και επειδή Τον αγαπώ, μετά φόβου Θεού προσέρχομαι. Και η πίστις είναι ότι Αυτό που θα πάρομε, σας είπα, είναι το αληθινό Αίμα και το Σώμα του Χριστού.

       Λίγο πριν κοινωνήσομε, ανανεώνομε, αγαπητοί μου, οι πιστοί, αυτήν μας την πίστη. Και λέμε προσευχόμενοι… όταν κρατάτε τα βιβλιαράκια σας και διαβάζετε την ακολουθία, είναι το τρίτον μέρος, γιατί το πρώτον έγινε στο σπίτι μας, το δεύτερον έγινε το πρωί, το τρίτο γίνεται λίγο πριν κοινωνήσομε και το τέταρτον μέρος της ακολουθίας της Θείας Ευχαριστίας, λέγεται μετά την Θεία Κοινωνία. Το τρίτο, λοιπόν, μέρος που λέμε μες στην Εκκλησία με τα βιβλιαράκια μας, εμείς εδώ σαν μοναστήρι και σε κάθε μοναστήρι λέμε εκφώνως την ευχήν αυτήν, οπότε κι αν δεν είχατε βιβλιαράκια, δεν θα πείραζε. Τι λέγει εκεί; «Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ -είναι το πρώτο τροπάριο του μικρού τμήματος αυτής της ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως- ὅτι Σὺ εἰ ἀληθῶς ὁ Χριστός». «Πιστεύω. Και η πίστη μου με οδηγεί στην ομολογία ότι Συ είσαι πραγματικά ο Χριστός, τον Οποίον πρόκειται τώρα να προσλάβω. Ή, ακριβέστερα, να με προσλάβεις». Δεν προσλαμβάνομε τον Χριστόν, αγαπητοί μου, μας προσλαμβάνει Εκείνος. Δεν αποτελούμε απλώς μέλος του Σώματος του Χριστού ή να αγιάζει τα μέλη μας ο Χριστός. Εκείνος μας προσλαμβάνει ως μέλος δικό Του.

      Και λέμε στη συνέχεια: «Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτος εἰμὶ ἐγώ (:Ήρθες να σώσεις τον κόσμον…και πρώτος είμαι εγώ). Ἔτι πιστεύω –προσέξτε αυτό το σημείο-  ὅτι αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ ἄχραντον Σῶμά σου καὶ αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ τίμιον Αἷμά σου». Όταν λέμε «αὐτό τοῦτο», σαν να το δείχνομε. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα. «Αὐτό τοῦτο». Όταν, επί παραδείγματι, ο Απόστολος Παύλος λέει: «Αὐτό τοῦτο το Σώμα θα αναστηθεί», το δείχνει το σώμα. Αυτό. Οπότε τώρα κι εδώ δείχνομε. «Πιστεύω ότι αὐτό τοῦτο που θα πάρω τώρα, είναι πραγματικά το Αίμα Σου. Όχι κάτι άλλο. Δεν παίρνω το Αίμα Σου κατά νοερόν τρόπον, κατά συμβολικόν τρόπον. Παίρνω το Αίμα Σου πραγματικά και το Σώμα Σου πραγματικά». Το προσέξατε, παρακαλώ; Εδώ αναφέρεται το θέμα της πίστεως που λέγαμε προηγουμένως.

         Αν αυτή η πίστις δεν υπάρχει -μην τρομάξετε- αν πούμε ότι ο άνθρωπος διαπράττει την μεγαλυτέραν αμαρτίαν, πιο μεγάλη κι από την παράβαση του Δεκαλόγου του Νόμου. Είναι η πρώτη αμαρτία. Πρέπει να πούμε ότι πρόκειται περί αρνήσεως, ότι ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος. «Ε, μα τώρα τι; Είναι ο Χριστός;». Μα, αρνείσαι την Ενανθρώπησή Του. Γι΄αυτό είναι η μεγαλυτέρα αμαρτία. Είναι η αίρεσις της αρνήσεως ή της θείας φύσεως του Χριστού. Δηλαδή αν πω: «αρνούμαι την θείαν φύσιν του Χριστού», περνώ στον Αρειανισμό. Εάν πω: «αρνούμαι την ανθρωπίνη φύσιν του Χριστού», πέφτω εις τον Μονοφυσιτισμόν. Ή στην Σκύλλα πέσω ή στην Χάρυβδη, η άρνησις είναι άρνησις. Και η αμαρτία είναι αμαρτία. Δηλαδή ή εις την μίαν αίρεση ή εις την άλλη, το ίδιο είναι.

    Έτσι, η άρνησις ότι ο Ιησούς είναι Θεάνθρωπος, ξαναλέγω και ξαναλέγω, ότι είναι η πρώτη και κυριοτάτη αμαρτία. Όλα αυτά εκφράζονται με την φράση του Παύλου που λέγει: «Τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος».  «Εκείνος που θεώρησε, -«ἡγησάμενος»- «εκείνος που θεώρησε το αίμα της διαθήκης, της Καινής Διαθήκης, κοινόν». Δηλαδή τίποτα. «Α, χτύπησε κάποιος να τρέξει το αίμα του. Σφάξαμε μια κότα και βγήκε το αίμα της. Κοινόν». «Αυτό», λέγει, «είναι φοβερή αμαρτία» [Εβραίους, 10,29]. «Τὸ μὴδὲν πλέον ἔχων τῶν λοιπῶν», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος. Ερμηνεύει την λέξη «κοινόν». «Ότι δεν έχεις τίποτα περισσότερο από εκείνο που έχουν όλα τα ζώντα όντα που έχουν αίμα». Είτε ζώον είναι, είτε άνθρωπος είναι. «Μηδὲν διαφέρον τῶν ἄλλων ἀνθρωπίνων αἱμάτων», λέγει άλλος ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός: «που δεν διαφέρει από το αίμα των άλλων ανθρώπων». Και λέγει την λέξη «αἷμα» ακριβώς για να δείξει την ανθρωπίνη φύση του Θεού Λόγου κατά το «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Αυτό πρέπει να τονιστεί. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Και μάλιστα πολύ ορθά και θεοπνεύστως ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν λέγει ότι «ο Λόγος έγινε άνθρωπος», αλλά λέγει «σάρξ». Ξέρετε γιατί; Σας το έχω κι άλλοτε πει, κι άλλοτε πει. Αν δούμε έναν άνθρωπο και πούμε: «Να, έρχεται ένα κρέας», πώς θα το βλέπαμε αυτό; Πώς θα το ακούγαμε αυτό; Δεν είναι υποτιμητικόν; Έρχεται ένα κρέας! Δεν λέμε «ένας άνθρωπος». Ωμό. Ωμότατον. Ε, ο ευαγγελιστής Ιωάννης λοιπόν χρησιμοποιεί αυτήν την ωμήν έκφρασιν ότι ο Λόγος του Θεού, δεν λέγει «έγινε άνθρωπος», αλλά «έγινε κρέας»! Αυτό δεν θα πει «σάρξ»; Για να τονίσει ακριβώς την πραγματικήν Ενανθρώπησιν.

      Ακόμη, γράφει ο Παύλος, αγαπητοί: «Πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας;».  «Πόσο περισσότερο», λέγει, «θα αξιωθεί τιμωρίας, χειροτέρας τιμωρίας, εκείνος ο οποίος», λέγει, «θεώρησε, καταπάτησε τον Υιόν του Θεού και το Αίμα της Διαθήκης το θεώρησε κοινόν, τίποτα, χωρίς σημασία». Με το οποίον Αίμα ηγιάσθη. Και το Πνεύμα της χάριτος έχει βρίσει, «ἐνυβρίσας». Πρόκειται για τον Χριστιανό που αποστατεί, αγαπητοί μου. Παρά πέρα από το ότι δεν δέχεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και μετέρχεται τρία στάδια, που εκφράζει αυτήν την αποστασίαν.

     Πρώτο στάδιο. Λέγει: «καταπατήσας». Είναι η άρνησις του Υιού του Θεού ως Μεσσίου. Είναι η περιφρόνησις. Είναι ακόμη και η εκδίκησις. Ναι. Διότι μέχρι σήμερα δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι εκδικούνται τον Χριστόν. Και μάλιστα ξέρετε πότε τον εκδικούνται; Όταν ορθοδόξως λατρεύεται. Ο νοών νοείτω... Όταν ορθοδόξως λατρεύεται, ναι, ναι, τότε εκδικούνται τον Χριστόν, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Καταλάβατε τι εννοώ; Τα τελευταία γεγονότα ξέρετε τι σημαίνουν; Η αιρετική Δύσις στρέφεται προς την ορθόδοξη Ανατολή. Ο νοών νοείτω. Δεν υπάρχει άλλος λόγος. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι. Ο πρωτεύων λόγος είναι αυτός.  Σήμερα κρίνεται ο Χριστιανισμός της Ανατολής με τον Χριστιανισμόν της Δύσεως· ο οποίος Χριστιανισμός της Δύσεως είναι εξ ολοκλήρου, από την Ρώμη μέχρι…όπου… έως τις παραφυάδες του Προτεσταντισμού, εξ ολοκλήρου αιρετικός. Δεν το λέγω εγώ. Το βλέπετε, το ξέρετε. Το τόνιζαν Πατέρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ένας από τους τελευταίους, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Και μάλιστα έτσι, κατά έντονον τρόπον, να λέει: «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε». Γιατί; «Γιατί», λέει, «αυτός είναι η αιτία παντός κακού». Δεν το λέω εγώ. Το λέγει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Μα, θα μου πείτε, ίσως, θα καταρώμεν; Θα καταρόμεθα; Δεν μας είπε ο Κύριος να μην καταρόμεθα κ.τ.λ; Έκφρασις είναι. Διότι το «καταρῶμαι» σημαίνει «βγάζω έξω από την μάντρα του Χριστού εκείνον τον οποίον καταρώμαι». Είναι επικατάρατος. Είναι «ἀνάθεμα». Την λέξη «ἀνάθεμα» την χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος. Θα πει: «Χώρια, δεν σε θέλω, δεν είσαι μέσα στην αυλή της Εκκλησίας».

      Αλλά ας προχωρήσω. «Κοινὸν ἡγησάμενος»· που θεωρεί κοινό το Αίμα του Χριστού. Είναι η απιστία ως προς την θεότητα του Ιησού, «ἐν ᾧ», τον Οποίον Ιησούν ηγιάσθη ο πιστός.

     Και τρίτον: «Ἐνυβρίσας». «Ἐποίησέ σε», λέει ο Οικουμένιος, «υἱὸν Θεοῦ, σὺ δὲ βούλει εἶναι δοῦλος παθῶν;». «Ήλθε ο Χριστός και ενηνθρώπησε και στον χαρίζει ο Θεός Πατήρ κι εσύ μένεις με τα βρωμερά σου πάθη;». «Ἦλθεν ἐνοικῆσαι σοι, σὺ δὲ ἐπισάγεις σαὐτῷ τὸν διάβολον;». «Ήλθε να κατοικήσει μέσα σου κι εσύ λες ‘’Περάστε’’ εις τον διάβολον;». «Ἆρα ταῦτα οὐχ ὕβρις κατὰ τοῦ Πνεύματος;». «Δηλαδή όλα αυτά δεν είναι βρισιά κατά του Αγίου Πνεύματος;». Μάλιστα θα έλεγα, ότι δεν λέει ο Απόστολος Παύλος ότι είμεθα ναός του Αγίου Πνεύματος; Γιατί αναφέρεται στο Άγιον Πνεύμα. Είναι στο τελευταίο, προτελευταίο χωρίο, στο έκτο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής. Ότι δηλαδή: «είσαστε ναός του Αγίου Πνεύματος» . Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

      Μένει ακόμη κάτι. Η επιμονή στην αμαρτία και η αποστασία από τον Θεόν οδηγεί τελικά εις την αμετανοησίαν. Μέχρι τέλους του βίου. Κάποιος μπορεί να πει τώρα που με ακούει: «Μήπως κι εγώ είμαι, γιατί δεν ήξερα μέχρι τώρα, νόμιζα ότι είναι σύμβολον το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν θα με συγχωρέσει ο Θεός;» Αδελφέ μου, τώρα το γνώρισες; Πάψε να μένεις στην απιστία. Σε συγχωρεί ο Θεός. Επερίμενε να αποκτήσεις την γνώσιν. Αν, όμως, επιμείνεις συνειδητά, δεν θα υπάρξει σε σένα η ευκαιρία της μετανοίας. Ακούστε τι λέγει πάλι ο Απόστολος Παύλος: «Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν (:όταν, λέει, επιμένομε εις την αμαρτίαν) μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας(:αφού πήραμε την επίγνωση της αληθείας, το Βάπτισμα, την Κατήχηση), οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία». «Δεν μένει πια, δεν περισσεύει τίποτε θυσία για να με συγχωρέσει». Γιατί με την θυσία συγχωρούμεθα, την θυσία του Χριστού. Αλλά αφού βρίζεις την θυσία του Χριστού; Με τι τώρα θα συγχωρεθείς;

      Εκείνο το «ἐκουσίως» σημαίνει χωρίς να δέχεσαι καμίαν πίεσιν. Δηλαδή μερικοί που βλασφημούν τα θεία, για να πειράξουν και να γελάσουν εις βάρους κάποιου άλλου, εις βάρος κάποιου ευσεβούς ανθρώπου, αλλά, αλλά και γενικά η υψίστη βλασφημία δεν είναι αυτή η αγοραία έκφρασις που ακούμε στον δρόμο. Αλλά είναι η άρνησις, με την απιστία και την αθεΐα.  Η εκουσίως αμαρτία είναι η αποστασία του ζώντος Θεού. Γι'αυτό πάλι λέει ο Παύλος: «Βλέπετε, ἀδελφοί, μή ποτε ἔσται ἐν τινι ὑμῶν καρδία πονηρὰ ἀπιστίας ἐν τῷ ἀποστῆναι ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος». «Προσέχετε μη βρεθεί κανένας σας που να έχει αυτό το πνεύμα της απιστίας». Ακόμη λέγει: «Ἀδύνατον γὰρ - αυτό προσέξτε- τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας – «ἅπαξ φωτισθέντες» είναι αυτοί οι οποίοι βαπτίστηκαν, πήραν την κατήχησή τους)- καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας». «Δεν μπορούν πια αυτοί να σωθούν. Διότι ανασταυρώνουν τον Υιόν του Θεού». «Παραδειγματίζοντας» θα πει διαπομπεύουν τον Χριστό. Και δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί μας εκείνοι οι οποίοι ξέπεσαν, είναι εκπεπτωκότες· οι οποίοι διαπομπεύουν καθημερινά τον Χριστό. Και το τρομερόν ότι αφού ενύβρισαν το Αίμα του Χριστού και την προσφορά της θυσίας Του, «οὐκέτι ἀπολείπεται θυσία». «Δεν υπάρχει άλλη θυσία». Είναι η ακροτάτη· που σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλη θυσία που να συγχωρήσει την αθέτηση της πρώτης θυσίας. Δηλαδή φεύγεις ασυγχώρητος από τον κόσμον αυτόν. Αυτή είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που μας λέει ο ίδιος ο Κύριος.

      Αγαπητοί, είναι τρομερό πράγμα η μη σοβαρή στάση μας απέναντι στο Αίμα του Χριστού. Πολλές φορές συναντούμε ανθρώπους, που ενώ πεθαίνουν, δεν θέλουν να μετανοήσουν και να σωθούν. Μήπως ενύβρισαν αυτοί το Αίμα του Χριστού στη ζωή τους; Ή ακόμη καλείται ο ιερεύς και πριν φθάσει στο σπίτι, ο άνθρωπος πεθαίνει. Και ερωτούμε: «Γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να μείνουν λίγα λεπτά χρόνο ζωής και να σωθεί ο άνθρωπος;». Γιατί έκλεισε η θύρα του ελέους! Έκλεισε προ πολλού. Μεγαλύτερη συμφορά απ’ αυτήν δεν υπάρχει.

     Γι’ αυτό, αγαπητοί, ας προσέχομε. Μην επιμένομε στην αμαρτία. Να φοβόμαστε την αποστασία από τον Θεό. Είναι εκτάκτως σοβαρά και σπουδαία πράγματα, με επίγειον και αιώνιον βάρος όλα αυτά. Ας το καταλάβομε· με αιώνιον και επίγειον βάρος.

🔸795η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό τελευταῖο μας ὀχυρό, ἡ Ἐλπίδα.

†. Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, ακούσαμε τον Απόστολο Παύλο να μας λέγει: «Ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·  ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν ᾿Ιησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα». Δηλαδή  σε μία απόδοση:

«Να έχομε εμείς που καταφύγαμε στον Θεόν, μεγάλη παρηγορία και προτροπή και στήριγμα, για να κρατήσομε την ελπίδα που βρίσκεται μπροστά μας. Αυτή την ελπίδα έχομε σαν άγκυρα της ψυχής, που ασφαλίζει από τους πνευματικούς κινδύνους και είναι βεβαία και αμετακίνητος. Και εισέρχεται στον ουρανό, στο ‘’καταπέτασμα’’, στον ουρανό. Εκεί στον ουρανό, για χάρη μας εισήλθε ο Ιησούς, σαν πρόδρομός μας. Για να μας ανοίξει τον δρόμο, σαν αιώνιος αρχιερεύς, κατά την τάξιν Μελχισεδέκ».

     Εδώ, όπως βλέπομε, αγαπητοί, ο Απόστολος ομιλεί για την ελπίδα· που είναι σαν την άγκυρα, που κρατά με ασφάλεια, το πλοίον της ψυχής, προκειμένου να εισέλθομε εντός του καταπετάσματος, δηλαδή στη Βασιλεία του Θεού, που πρώτος από μας εισήλθε ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Και βέβαια εισήλθε με την ανθρωπίνη Του φύση. Γιατί ως Θεός, είναι πανταχού παρών και εις τον ουρανόν.

      Το βάρος εν προκειμένω πέφτει στην ελπίδα. Αλλά τι είναι η ελπίδα; Προσέξτε τι είναι η ελπίδα. Είναι η προέκτασις της πίστεως. Βλέπομε τις τρεις θεολογικές αρετές· πίστις, ελπίς, αγάπη. Τι είναι, λοιπόν, η ελπίδα; Τοποθετημένη μετά την πίστη, είναι η προέκτασις της πίστεως. Τι είναι; Μία τονισμένη πίστις. Όπως λέγει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: «Ἡ ἐλπὶς ἐκ πίστεως συνέστηκεν (:Από τι συνίσταται η ελπίδα; Από την πίστη). Αἷμα τῆς πίστεως ἡ ἐλπίς, ὑφ΄ἧς συνέχεται (:Είναι το αίμα της πίστεως –λέει- από το οποίον αίμα συνέχεται η πίστις, είναι η ελπίδα) διαπνευσάσης δὲ τῆς ἐλπίδος(:όταν, όμως, απέλθει η ελπίδα) τὸ ζωτικὸν τῆς πίστεως ὑπεκλείεται (:Τότε η ζωντάνια, η ζωή της πίστεως εξασθενίζει)».

     Ουσία της ελπίδος είναι ο πόθος, η επιθυμία. «Ἐλπὶς δέ –λέει ο αυτός- ἐν τῷ αὐτὰ ποθεῖν (:να ποθείς εκείνα που η πίστη σου λέγει ότι υπάρχουν)». Η πίστη σού λέγει ότι στον ουρανό υπάρχουν τα αγαθά. Αυτό είναι θεωρητικό. Εάν αρχίσεις να τα ποθείς αυτά τα αγαθά, τότε αυτός είναι ο πόθος της ελπίδος, που είναι πραγματικά η ζωή και το αίμα της πίστεως. Είναι «ἡ προσδοκία τῶν ἀγαθῶν», όπως λέγει ένας αρχαίος εκκλησιαστικός συγγραφεύς. Είναι η χαρά, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, είναι η χαρά πριν από τη χαρά. Πώς λέμε σε ένα μικρό παιδί: «Θα σου φέρω καραμέλες» κι εκείνο, όλη την ημέρα χαίρεται περιμένοντας τον πατέρα του να του φέρει καραμέλες. Βλέπετε, λοιπόν, ότι είναι η χαρά πριν από τη χαρά. Πριν από την απολαβή του αντικειμένου. Είναι… «τῇ ἐλπίδι χαίροντες» λέει ο απόστολος Παύλος.

     Είναι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, που σήμερα τελούμε την μνήμη του, την μνήμη του όχι ακριβώς, αλλά τον προβάλλει η Εκκλησία μας, επειδή είναι ασκητικός πατήρ του 7^ου αιώνος, ακριβώς για να τονωθούμε στην άσκηση, μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Λέγει λοιπόν ότι είναι η ελπίδα «ἀδήλου πλούτου πλοῦτος». «Είναι ο πλούτος αφανέρωτου πλούτου». «Είναι -λέει ο ίδιος- ἀνενδοίαστος πρὸ θησαυροῦ θησαυρός». «Είναι ανεμπόδιστος πριν από τον θησαυρό θησαυρός». Ποιος είναι ο θησαυρός; Η Βασιλεία του Θεού. Ο θησαυρός, λοιπόν, πριν από τον θησαυρό. Δηλαδή η ελπίδα προσδοκά, χαίρει, πλουτίζει, για ό,τι η πίστις αποκαλύπτει, πριν ο άνθρωπος εγγίσει, δει και απολαύσει τα αγαθά του Θεού. Αυτό είναι η ελπίδα.

      Η ελπίδα έχει θεολογικό υπόβαθρο. Και θεωρείται θεολογική αρετή. Γιατί από τον Θεό ξεκινά κι αφού ο Θεός είναι ο Θεός της ελπίδος, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, και φθάνει στον άνθρωπο σαν άκτιστος ενέργεια και την αποδεχθεί ο άνθρωπος, τότε γίνεται αρετή. Και λέγεται «θεολογική αρετή». Γιατί από τον Θεό έρχεται, στον Θεό αποτείνεται. Πού ελπίζω; Στον Θεό. Πού πιστεύω; Στον Θεό. Ποιον αγαπώ; Τον Θεό. Πίστις, ελπίς, αγάπη, οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές.

    Όπως το δένδρον της γνώσεως, αγαπητοί, έγινε αφορμής υπακοής και πίστεως, διότι αυτό ήθελε ο Θεός από το δένδρον της γνώσεως, όταν είπε εις τους πρωτοπλάστους να μη δοκιμάσουν, να πιστέψουν στα λόγια Του και να υπακούσουν, έτσι και το δένδρον της ζωής, το άλλο δένδρον, έγινε αφετηρία ελπίδος. Θα το δούμε. Όταν απίστησαν οι πρωτόπλαστοι, έχασαν την ελπίδα να γευθούν από το δένδρον της ζωής. Τους έβγαλε ο Θεός έξω από τον Παράδεισον. Τα δύο δένδρα ήσαν κοντά κοντά. Και εις το μέσον του Παραδείσου, όπως μας πληροφορεί το βιβλίον της Γενέσεως, η Αγία Γραφή. Το ένα ήταν για την δοκιμή της πίστεως. Και το άλλο για την απόλαυση της ζωής. Πίστις και ελπίδα, βλέπετε; Το ένα δένδρο κοντά στο άλλο. Πίστις και ελπίδα, το ένα προέκτασις του άλλου. Έχασες το ένα, έχασες και το άλλο. Χάθηκε η πίστις, έφυγε η ελπίδα.

      Οι πρωτόπλαστοι εξορίστηκαν, όπως γνωρίζομε. Εξεβλήθησαν του Παραδείσου. Μία, μόλις, φωτεινή ακτίνα ελπίδος βρίσκομε στην υπόσχεση του Θεού, σε εκείνο το «πρωτευαγγέλιο», όπως λέγεται, εκείνο το δειλινό της ημέρας της παραβάσεως των πρωτοπλάστων, ότι από το «σπέρμα» της γυναικός -η γυναίκα δεν έχει σπέρμα· υπαινίσσεται την εκ παρθένου γέννησιν του Σωτήρος- θα ήρχετο Εκείνος που έγινε η προσδοκία και η ελπίδα των Εθνών, όπως λέγει ο Ιάκωβος, ο εγγονός του Αβραάμ, ο Ισραήλ, ο Ιάκωβος. «Κι εσύ, παιδί μου», του λέγει, «στον Ιούδα, «θα φέρεις Εκείνον που είναι η προσδοκία, η αναμονή των Εθνών». Κι Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός.

    Την βιβλικήν, αυτήν, ιστορία απηχούν πολλοί μύθοι των αρχαίων λαών. Και βέβαια, κατά μείζονα λόγο, απηχεί αυτήν την Ιστορία, ο μύθος της Πανδώρας σε μας τους Έλληνες, που θεωρείται ότι είναι η πρώτη γυναίκα. «Γεμάτη εκείνη», λέγει, έδωσαν οι θεοί ένα κουτί και ειπώθηκε να μην το ανοίξει κανείς. Ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα. «Γεμάτη, όμως, από περιέργεια η Πανδώρα, άνοιξε το κουτί, ‘’τόν πίθον’’ (:το πιθάρι) και τότε από εκεί», λέει, «έφυγαν όλα τα εγκλεισμένα αγαθά και κακά. Τα αγαθά χάθηκαν. Έμειναν τα κακά. Αλλά… ξαφνικά, μπήκε το καπάκι από πάνω από το πιθάρι και πρόλαβε να μείνει μόνον μία αρετή, ένα αγαθό. Η ελπίδα. Αυτό μόνο έμεινε μες στο πιθάρι». Ποιητικά αυτό το εκφράζει ο Ησίοδος. Δεν σας λέω το αρχαίο κείμενο. Την μετάφραση: «Μόνη εκεί η ελπίδα ατόφια έμεινε μέσα, κάτω από τα χείλη του πιθαριού. Δεν πετάχτηκε έξω, γιατί μπήκε το καπάκι στο πιθάρι».

       Όμως, με την πίστη, αγαπητοί μου, σωζόμαστε. Όπως και με την ελπίδα σωζόμαστε. «Τῇ ἐλπίδι ἐσώθημεν», λέγει, εις τους Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος.

    Τι ήταν το «δένδρον της ζωής»; Ο Ιησούς Χριστός. Ο αρχηγός της ζωής. Το σώμα Του και το αίμα Του. Το δένδρον της ζωής είναι ο Σταυρός. Και οι καρποί αυτού του δένδρου είναι ότι κρεμάστηκε επάνω στο ξύλο. Ξύλον και δένδρον… το ξύλον λέγεται δένδρον, το δένδρο λέγεται «ξύλον» Στην αρχαία γλώσσα. Οι καρποί κρέμονται από το δένδρον. Όπως κρεμάστηκε ο Χριστός επάνω στο ξύλο. Ο Χριστός είναι. Το σώμα Του και το αίμα Του είναι ο καρπός του δένδρου της ζωής. Έτσι, η ελπίδα της αιωνίου ζωής, ο Χριστός δεν χάθηκε τελικά. Χάρις στην αγάπη και στην Ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού. Η ελπίδα μας τώρα είναι ένα πρόσωπον. Το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι η ελπίδα μας. Πιστεύομε στο πρόσωπό Του ότι είναι Θεάνθρωπος. Πιστεύομε. Και ελπίζομε στο πρόσωπό Του ότι θα μας δώσει ό,τι χάσαμε στον παλιό Παράδεισο. Ακόμη, κρείττονα αγαθά από τον παλιό Παράδεισο. Γι΄αυτό λέγει ο Απόστολος σήμερα ότι την ελπίδα έχομε σαν άγκυρα, που εισέρχεται εις το κατώτερον του καταπετάσματος, που είναι ο ουρανός, να το πω έτσι, ελπίδα έχομε την άγκυρα -ξέρετε ότι πάντοτε έχομε σαν σύμβολο της ελπίδος την άγκυρα- που αγκυροβόλιασε, αγκυροβόλησε μέσα εις την Βασιλεία του Θεού. Μέσα από το καταπέτασμα. Κι εκεί, σ΄ αυτό το καταπέτασμα, εισήλθε ο Χριστός, όταν ανελήφθη εις τον ουρανόν. Συνεπώς εκεί εισήλθε και η ελπίδα μας· που είναι ο Χριστός.

    Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε την ελπίδα; Πώς μπορούμε; Καλή είναι, θαυμασία, με αυτή σωζόμαστε. Προσέξτε, αγαπητοί. Με την γνώση των υποσχέσεων του Θεού· που γίνεται με τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Και με την υπομονή. Μ΄ αυτά τα δυο. Με τη μελέτη των υποσχέσεων του Θεού, που είναι οι υποσχέσεις Του μέσα στη Γραφή. Είναι οι προφητείες, ό,τι είπε ο Ίδιος. Είναι γνωστό ότι στην Αγία Γραφή περιέχονται όλες οι προφητείες και οι υποσχέσεις του Θεού. Αυτές που αφορούν στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού και εις το μέλλον το δικό μας. Προσέξτε. Είμεθα μετά Χριστόν. Οι εννέα από τις δέκα προφητείες έχουν πραγματοποιηθεί. Μένει μόνο μία. Η δευτέρα Του Παρουσία. Εάν πραγματοποιήθηκαν οι εννιά, όπως λέγει ο μαθηματικός και φυσικός Πασκάλ, γιατί δεν θα πραγματοποιηθεί και η δεκάτη; Βλέπετε;

      Αν, λοιπόν, δούμε τι πραγματοποιήθηκε και τι μέλλει να πραγματοποιηθεί ακόμη, το ένα δέκατο μόνον, τότε βεβαίως μέσα μας αρχίζει να γεννιέται η ελπίδα. Γιατί τάχα να έχομε την ελπίδα στο λαχείο, όταν η πιθανότης να κερδίσομε είναι τόσο μικρή, στο προ-πο και δεν ξέρω τι άλλα τέτοια τυχερά παιχνίδια που υπάρχουν και σας συνιστώ ποτέ μην ποντάρετε στην τύχη. Είναι η λατρεία της θεάς τύχης και είναι ειδωλολατρία. Ποτέ, μα ποτέ! Προσέξατέ το! Έτσι, αγαπητοί, γιατί ποντάρομε στο λαχείο, στην τύχη, με την ελπίδα… και πόσα νούμερα είναι εκείνα που θα κερδίσουν; Λίγα. Έναντι του μεγάλου αριθμού που επωλήθη ως λαχεία; Εκεί, έχομε την ελπίδα μας. Γιατί δεν έχομε την ελπίδα μας στη Γραφή, που ο Θεός είναι αδιάψευστος; Και αφού, σας είπα, τα 9/10 των προφητειών έχουν ήδη πραγματοποιηθεί;

     Ακόμη μένει και η υπομονή. Η υπομονή είναι εκείνη που θα μας κρατήσει την ελπίδα, διότι αργούν να έρθουν τα αγαθά αυτά. Όχι και πολύ. Σκεφθείτε ότι το πρώτο μήνυμα το έδωσε ο Θεός εις τους πρωτοπλάστους. Το έδωσε στην Εύα. Ότι θα σωθεί η Εύα. Και συνεπώς και ο Αδάμ. Δίδεται εις αυτήν, γιατί αυτή πρώτη παρέβη την εντολή του Θεού. Ο Αβραάμ πήρε υποσχέσεις, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ. Ο Αβραάμ έζησε το 2100 προ Χριστού. Εμείς είμαστε 2000 χρόνια μετά Χριστόν. Η Ιστορία τελειώνει. Δεν μένουν πια περιθώρια σ’ αυτήν. Αντιληφθείτε το. Η ιστορία τελειώνει. Εάν προ Χριστού ελέγοντο οι προφητείες για μετά Χριστόν και εδίδετο ο χαρακτηρισμός ότι αυτά αργούν, και πέρασαν πράγματι 2100 χρόνια, όμως δίδεται ο εξής χαρακτηρισμός στην Καινή Διαθήκη: «Έρχονται γρήγορα».

     Λέει ο Χριστός στην «Ἀποκάλυψη»: «Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ, ναί, ἔρχομαι ταχύ (:έρχομαι γρήγορα)!». Και πέρασαν 2000 χρόνια. Δεν νομίζετε, λοιπόν, ότι αντιλαμβανόμεθα ότι το τέλος είναι κοντά; Κι έχομε πάμπολλες μαρτυρίες, κατατεθειμένες στη Γραφή, ότι το τέλος είναι κοντά. Αλλά οι προηγούμενοι από μας, οι προηγούμενες γενιές, έχομε την ελπίδα αλλά πρέπει να περιμένομε. Μας χρειάζεται συνεπώς η υπομονή. Γι΄αυτό ο Παύλος γράφει στην προς Ρωμαίους 15,4: «Διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν». Δηλαδή να έχομε, ας έχομε. Τι; Την ελπίδα· η οποία από πού βγαίνει; Από την υπομονή και την παρηγορία των Γραφών. Στις Γραφές έχομε, τι έχομε; Τις υποσχέσεις και τις προφητείες του Θεού. Και με την υπομονή ας έχομε την ελπίδα.

     Η ελπίδα, αγαπητοί, σε γενική έννοια, αποτελεί το τελευταίο οχυρό της ζωής μας και της δραστηριότητός μας. Το τελευταίον οχυρό. Όταν όλα χαθούν, όλα χαθούν. Περνάει μια ριπή ανέμου πολεμικού, σεισμού, ασθενειών και τα γκρεμίζει όλα! Τα υπάρχοντά μας, και την υγεία μας ακόμη και βρεθήκαμε… πώς βρεθήκαμε; Εμείς κι ο εαυτός μας. Μη έχοντες τίποτα. Όλα εάν χαθούν, ένα μόνο αν μείνει, η ελπίδα, μπορεί όλα να τα επανασυστήσει. Όλα. Που λέει εκεί ο Σολωμός: «Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός κι ευθύς εγιόμισ’ άνθη». Ο σεισμός άνοιξε χάσμα. Αλλά αμέσως γιόμισε άνθη. Ποια είναι αυτά τα «άνθη»; Πώς γέμισε από άνθη; Είναι η ελπίδα. Η ελπίδα όλα τα επανασυστήνει. Και την πίστη επανασυστήνει. Και την αγάπη επανασυστήνει. Και την  δραστηριότητα και τη μετάνοια. Ποιος μπορεί κανείς να πει ότι αν δεν έχει ελπίδα να μετανοήσει; Μόνον αν έχομε την ελπίδα ότι θα μας συγχωρήσει ο Θεός, θα μετανοήσομε. Αλλιώτικα δεν θα μετανοήσομε.

     Αλλά ακόμη και αυτό το ζῆν, αυτήν την ζωή έχομε με την ελπίδα. Αν δεν ελπίζεις, τότε; «Δεινὸν γὰρ ἐστιν –λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων- τὸ μὴ πιστεύειν εἰς μετανοίας ἐλπίδα». «Φοβερό πράγμα να μην πιστεύεις ότι μπορεί να έχεις την ελπίδα της μετανοίας». Ότι θα συγχωρηθείς από τον Θεό. Εάν το οχυρό της ελπίδος αλωθεί, τότε και αυτό το ζῆν ακόμη είναι μπροστά σε αδιέξοδο. Ναι. Η αυτοκτονία φανερώνει απώλεια ελπίδος. Αν ελπίζομε ότι θα αναστηθούμε, τότε όλος ο βίος μας ρυθμίζεται σύμφωνα με την ελπίδα μας αυτή. Θα πεθάνω. Και θα αναστηθώ. Θα ρυθμίσω, λοιπόν, την ζωή μου, σύμφωνα με αυτήν μου την πίστη και ελπίδα.

      Η ελπίδα μάς παρέχει μια σταθερότητα αγιασμού. Λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή εκείνο το περίφημο: «Πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην- ποια;- ἐπ᾿ αὐτῷ -ποια;- ὅτι ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα… Τεκνία», λέει, «οὕπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα· οἴδαμεν δὲ ὅτι ἐάν φανερωθῇ –το ἐάν είναι χρονικόν. Όταν θα φανερωθεί. Τότε;- ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι (:ότι θα Τον δούμε όπως είναι. Πώς έφυγε από τη Γη; Έτσι θα Τον δούμε εκεί)». «Και τότε, όταν έχομε», λέει, «αυτήν την ελπίδα», λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «εκείνος που την έχει ἁγνίζει ἑαυτόν (:καθαρίζει τον εαυτό του), καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι (:όπως κι Εκείνος, ο Χριστός είναι αγνός)».

    Βλέπετε ,λοιπόν, ότι η ελπίδα παρέχει πράγματι μια σταθερότητα αγιασμού; Υποκινεί και στην υπομονή. «Ὃ οὐ βλέπομεν –λέει στους Ρωμαίους ο Απόστολος-  ἐλπίζομεν (:εκείνο που δεν το βλέπουμε, το ελπίζομε), δι᾿ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα (:με την υπομονή περιμένομε)». Να, λοιπόν, ότι εκεί η ελπίδα ακόμη υποκινεί την υπομονή και η υπομονή τρέφει την ελπίδα. Άλλοτε γίνεται μάνα και άλλοτε γίνεται θυγατέρα, για να θυμηθούμε τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, που έχομε σήμερα την μνήμη του.

      Αγαπητοί, πλήθος και πελώρια αναστήματα της ελπίδος έχομε στον χώρο και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Ιώβ, διακρίνονται. Ερωτήθηκε ο Ιώβ από τη γυναίκα του, ύστερα από τη μεγάλη εκείνη συμφορά που τους βρήκε: «Μέχρι τίνος καρτερήσεις;». «Πόσο θα περιμένεις;», είπε η γυναίκα του. Και ξέρετε, δεν την πήρε ο διάβολος, για να την έχει δίπλα να τον βασανίζει με τέτοια πράγματα· που του είπε κι άλλα, κι άλλα. «Μέχρι τίνος καρτερήσεις;», λέει η γυναίκα του Ιώβ στον Ιώβ. Κι εκείνος απήντησε: «Ἀναμένω χρόνον ἔτι μικρόν, προσδεχόμενος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου». «Θα περιμένω λίγο ακόμα· και θα έλθει η σωτηρία μου. Η ελπίδα της σωτηρίας μου». Και πράγματι ήλθε. Και η λέπρα του έφυγε, επαναπέκτησε δέκα παιδιά, όσα είχε και πρώτα, και περισσότερα αγαθά απ’ ό,τι είχε πρώτα.

    Τα σαράντα εκατομμύρια γνωστών μαρτύρων, αγαπητοί, των τριών πρώτων αιώνων, προτίμησαν τον μαρτυρικό θάνατο, επειδή η ελπίδα των είχε μετατεθεί στον ουρανό. Όταν τους εζητήθη να ειδωλολατρήσουν. Αλλιώτικα το μαρτύριον γι’ αυτούς θα ήταν ακατόρθωτο, αλλά και αδιανόητο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από τα ονόματα του Χριστιανισμού είναι και τούτο: «Ελπίδα». Να πώς το λέγει αυτό ο απόστολος Πέτρος: «Ἕτοιμοι δὲ ἀεὶ (:πάντοτε) πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον(: σε όποιον σας ζητάει λόγο) περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος (:για την ελπίδα μας)». Δηλαδή για τον Χριστιανισμό. Είναι ένα όνομα του Χριστιανισμού το όνομα «Ελπίδα».

     Εκείνο που λείπει από τον σύγχρονο κόσμο σήμερα είναι η ελπίδα. Προπαντός στους Χριστιανούς. Λείπει η ελπίδα της αιωνίου ζωής. Γι'αυτό πρέπει να την ξαναζωντανέψουμε, για να κρατήσει η ελπίδα αυτή και την πίστη και την αγάπη. Γιατί στα έσχατα η πίστις, «όταν θα ‘ρθει ο Υιός του ανθρώπου –λέει ο Χριστός- θα βρει την πίστη επί της γης;». Αλλά και η αγάπη, που είπε πάλι ο Χριστός, «ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ψυγήσεται». Θα παγώσει. Πρέπει να κρατήσομε την ελπίδα, για να διατηρεί ζωντανή μέσα μας και την πίστη και την αγάπη. Και η ελπίδα καλλιεργείται με την γνώση των υποσχέσεων του Θεού, όπως είπαμε, και με την υπομονή. Αγαπητοί, ας αγωνιστούμε. Αμήν.

🔸596η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.