Ἡ ἄκαρπη συκιά τύπος πραγματικότητος.

†. «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐπανάγων ὁ Ἰησοῦς  εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε·  καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ(:Εκείνον τον καιρό, επιστρέφοντας ο Ιησούς εις την πόλιν, πείνασε. Και βλέποντας μια συκιά στον δρόμο, πήγε να φάγει σύκα. Αλλά δεν βρήκε παρά μόνο φύλλα. Και τότε λέγει εις την συκιά: ‘’Από σένα ποτέ καρπός να μη γίνει εις τον αιώνα’’. Και αμέσως η συκιά ξεράθηκε)».

    Ήτο η τελευταία φορά, αγαπητοί μου, που ο Κύριος ανήρχετο εις τα Ιεροσόλυμα. Και ανήλθε για την μεγάλη Του προσφορά, για την μεγάλη Του θυσία. «Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα», έλεγε εις τους μαθητάς Του «και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί σε χέρια αμαρτωλών και θα σταυρωθεί και θα πάθει πολλά και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί».

     Όμως, αυτός, άραγε, ο λαός που θα έβαζε βέβηλα χέρια επάνω εις τον Μεσσία του, τι θα απογινόταν; Αυτός ο λαός που δεν εδέχτηκε τον Μεσσία του, Αυτόν, που εξέλεξε τον γενάρχη του, τον Αβραάμ, Αυτόν, που οδήγησε τους προγόνους των εις την Αίγυπτον, Αυτόν, που έβγαλε αυτούς από την Αίγυπτον και τους έθρεψε 40 χρόνια με μάννα εις την έρημο, Αυτός, που τους πέρασε και από την Ερυθράν Θάλασσαν και από τον Ιορδάνη κατά θαυμαστόν τρόπον και τους έδωκε την Γην που υπεσχέθη εις τον Αβραάμ. Αυτός τώρα, που έδωσε τον Νόμο εις το Σινά, ενηνθρώπησε και ήρθε ανάμεσα στον λαό Του. Και ο λαός Του Τον σταυρώνει. Άραγε τι θα μπορούσε να γίνει με αυτόν τον λαόν, που δεν αναγνωρίζει τον Μεσσίαν του, δεν παραδέχεται τον ευεργέτην του, και σταυρώνει τον Θεό του, τον Ενανθρωπήσαντα, τι θα γίνει με αυτόν τον λαόν;

    Ο Κύριος, για να δείξει τι θα γίνει, εδημιουργήθη αυτό το περιστατικόν με τη συκιά. Για να τονίσει επιπλέον στο θαύμα αυτό της συκιάς και μια παραβολή. Και το μεν περιστατικό το ακούσαμε. Όταν επέστρεψε, λέγει, εις τα Ιεροσόλυμα, όχι από μακριά –ο Κύριος ηυλίζετο εις το Όρος των Ελαιών, ήταν λίγο έξω από τα Ιεροσόλυμα, πλάι στα Ιεροσόλυμα ήταν το Όρος των Ελαιών, ένα ξεροποταμάκι χώριζε το Όρος των Ελαιών από την πόλη. Πήγαινε εκεί το βράδυ και επέστρεφε το πρωί εις τα Ιεροσύλυμα. Γι'αυτό λέγει το ιερόν κείμενον: «Ἐπανάγων ὁ Ἰησοῦς  εἰς τὴν πόλιν(:Ξαναγυρίζοντας εις την πόλη, ο Ιησούς)». Πείνασε και αναζητά σε μια συκιά που την είδε εκεί στον δρόμον, κάποια σύκα. Σημειώσατε, όμως, ότι δεν ήταν η εποχή που είχε σύκα.

    Ένας ιερός ευαγγελιστής, όχι ο Ματθαίος, μας λέγει ότι δεν ήταν η εποχή που είχε σύκα. Κι ο Κύριος λέγει αυτήν την κατάρα :«Από σένα σύκα να μην φάει κανείς ποτέ, να μην κάνεις ποτέ σύκα» και ξεράθηκε η συκιά. Δεν εγνώριζε ο Κύριος ότι δεν ήτο η εποχή των σύκων; Ήτο απλώς μία αισθητοποίησις μιας καταστάσεως ή μιας απαντήσεως στο ερώτημα που είπαμε: «Τι θα γίνει με τον λαόν αυτόν;». Ποια ήτο η απάντησις; Η απάντησις ήτο ότι ο λαός αυτός σαν τη συκιά θα ξεραθεί. Συνεπώς αυτό το θαύμα που έκανε ο Κύριος και οι μαθηταί εξεπλάγησαν, «πῶς παραχρῆμα», λέγει, «ἐξηράνθη ἡ συκῆ;». «Πώς τόσο γρήγορα -αμέσως!- ξεράθηκε η συκιά;». Κατά έναν εντυπωσιακόν τρόπον ήθελε ο Κύριος να τονίσει με το θαύμα αυτό, σας λέγω, τι μπορούσε να γίνει με τον λαό αυτόν.

    Και για να τονίσει ακόμη πιο πολύ, είπε και μία παραβολή- θα τη δούμε λίγο πιο κάτω- ώστε όταν ο Κύριος διδάσκει, διδάσκει κάποτε με κάποια λόγια. Αν θέλει να δημιουργήσει μνήμη στα λόγια Του αυτά, λέγει μία παραβολή. Κι αν θέλει να δημιουργήσει μια ακόμη μεγαλυτέρα μνήμη σε εκείνα που τονίζει, κάνει και ένα θαύμα. Έτσι έχομε διδασκαλίαν, έχομε παραβολήν, έχομε και θαύμα. Ο Κύριος μίλησε για την Ιερουσαλήμ, είπε πολλά… «Ω Ιερουσαλήμ, συ που σκοτώνεις τους απεσταλμένους σε σένα. Πόσες φορές δεν θέλησα να σε μαζέψω και δεν θελήσατε. Να, ὁ οἶκος ὑμῶν, τα σπίτια σας, η πόλη σας, η πατρίδα σας -αυτό θα πει ‘’οἶκος’’- αφήνεται έρημος». Αυτό ήταν διδασκαλία.

     Ή ακόμα, έδωσαν οι ίδιοι την απάντηση περί της καταδίκης των. «Ποτέ», λέει, «δεν γνωρίσατε, δεν διαβάσατε στη Γραφή που λέγει εκείνην την πέτραν που απεδοκίμασαν αυτοί στάθηκε εις κεφαλήν γωνίας; Και αυτή θα πέσει να συντρίψει, να λιώσει εκείνους που στέκουν να σκοντάψουν επάνω της;». Είπε την παραβολή των κακών γεωργών –την ακούσαμε στη σημερινήν ευαγγελικήν περικοπήν: «Πέστε μου», λέγει, «αυτούς τους γεωργούς που με κακόν τρόπον υπεδέχθησαν τους απεσταλμένους, τους γεωργούς που υπεδέχθησαν με τόσον κακόν τρόπον ο οικοδεσπότης του αμπελώνος τι θα τους κάνει;». «Κακοὺς κακῶς ἀπωλέσει». Το είπαν οι ίδιοι. «Αυτούς τους κακούς με κακόν τρόπο θα τους καταστρέψει». Έδωσαν οι ίδιοι την απάντηση.

    Ήθελε, λοιπόν, να τονίσει, χωρίς να υπάρχει ούτε η παραμικρά αμφιβολία, ότι ο λαός αυτός θα έπεφτε στην οργή του Θεού. Αλλά, αγαπητοί μου, ας δούμε λίγο πιο κοντά το θαύμα. Βλέπουμε εδώ μία εικόνα. Μία συκιά. Το θαύμα, μαζί με την παραβολή που αναφέρεται στην συκιά, είναι μία εικόνα. Και δεν είναι παρά ο τύπος, η εικόνα της συναγωγής. Αυτό θα επάθαινε η Συναγωγή. Δηλαδή ο εβραϊκός λαός.

    Αλλ’ ,όμως, για να είμεθα δίκαιοι, ουδέποτε ο λόγος του Θεού εξαντλείται πάντα σε ένα περιστατικόν. Αλλά μέσα στην ιστορία, εφόσον τα ίδια γεγονότα επαναλαμβάνονται, εφόσον τα ίδια αίτια υπάρχουν και έχομε τα ίδια αποτελέσματα, ισχύει ο λόγος του Θεού ανά πάσα στιγμή. Αυτό ισχύει και δια την Εκκλησίαν. Όταν η εκκλησία ξεχνά τον Κύριόν της -βεβαίως δεν ακριβολόγησα αυτήν την ώρα, δεν είναι η Εκκλησία· η Εκκλησία είναι η Άμωμος, είναι η Νύμφη που έχει τον Νυμφίον της Χριστόν, αλλά εννοώ εκείνα τα μέλη της Εκκλησίας, που κάποτε μπορεί να είναι πάρα πολλά, μπορεί να είναι μία πόλις, μπορεί να είναι ένας λαός ολόκληρος, όταν τα μέλη δεν πηγαίνουν καλά, όταν τα μέλη σαπίζουν και τότε έρχεται να αποδοκιμάσει μία τέτοιαν εκκλησίαν, όχι την Εκκλησία· ακριβολογώ: να αποδοκιμάσει κάποια τέτοια σάπια, αδόκιμα μέλη. Και τότε, κατά δυστυχίαν μας, γιατί ανήκομε εις την Εκκλησίαν του Χριστού, αν είμαστε τέτοια άχρηστα μέλη, τότε, αγαπητοί μου, ισχύει και για μας αυτό το θαύμα της ξηρανθείσης συκής, της ξεραμένης συκιάς. Ισχύει και για μας, ισχύει δηλαδή και δια την εκκλησίαν μας. Και για το έθνος μας. Ένας λαός που δεν πηγαίνει κατά τα εντάλματα του Κυρίου, αλλά βαδίζει στα δικά του τα μονοπάτια, εκείνα που θέλει, εκείνα που ξέρει, ώστε να αφίσταται του Κυρίου, δηλαδή να δημιουργεί το φαινόμενον της αποστασίας, τα ίδια παθαίνει.

    Αλλά και μία οικογένεια, τα ίδια παθαίνει. Και ένα άτομο, τα ίδια παθαίνει. Δεν υπάρχει πιο τρομερό πράγμα, πιο αισχρόν θέαμα. Αισχρόν, με την έννοια του βδελύγματος· με αυτήν την έννοια αισχρόν. Δηλαδή, σίχαμα. Από του να βλέπεις έναν άνθρωπο που έχασε την χάρη του Θεού- Χριστιανός! Πιστός!- και είναι αυτός ο άνθρωπος μία περιφερομένη, ξεραμένη συκιά… Δεν υπάρχει πιο φοβερό πράγμα, πιο αξιοδάκρυτο πράγμα από το να βλέπεις έναν άνθρωπο που έφυγε η Χάρις του Θεού από αυτόν. Ω, να τρομάζουμε γι’ αυτό, σας λέγω αλήθεια, να τρομάζουμε. Και να αναρωτιόμαστε: Έχουμε την χάρη του Θεού; Μήπως ξεραθήκαμε; Μήπως; Μήπως;

    «Ὁ Ἰησοῦς», λέγει, «ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε». Επείνασε. Βέβαια επείνασε πραγματικά, διότι ήτο αληθής άνθρωπος. Διότι είχε πραγματικήν ανθρωπίνη φύση και επείνασε. Πιθανώς να έφυγε πολύ πρωί από το Όρος των Ελαιών. Πιθανώς και την προηγουμένη ημέρα να μην είχε φάει· διότι υπήρχε έντασις στον λόγο Του και δεν έμεναν περιθώρια για φαγητό. Ο Κύριος πείνασε. Δείχνει εδώ την ανθρωπίνη φύση. Αλλά και κάτι άλλο. Πεινάει, αγαπητοί μου, μέσα στους αιώνας, ο Θεός και Λόγος που ενηνθρώπησε, πεινάει τη σωτηρία μας. Λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ερμηνεύοντας εκείνα που θα πει ο Κύριος κατά την Κρίσιν: «Ἐπείνασα», λέγει, «καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν». Και ούτω καθεξής. Και ο άγιος Συμεών δεν ερμηνεύει, όπως θα λέγαμε, σε πρώτο πλάνο, τα λόγια του Κυρίου, ότι δηλαδή «πείνασα και δεν μου δώσατε ένα πιάτο φαΐ, ένα κομμάτι ψωμί»· ταυτίζοντας ο Κύριος τον εαυτόν Του με τους ελαχίστους αδερφούς, παρακατιανούς ανθρώπους, με τους φτωχούς. Λέγει ο άγιος Συμεών ότι είναι κάτι βαθύτερο: «Επείνασα την σωτηρία σου και δεν με τάισες. Δηλαδή δεν ανταποκρίθηκες σε εκείνο που Εγώ ζητούσα από εσένα. Εδίψασα την σωτηρία σου και δεν με ξεκούρασες με το να μου δώσεις μία αναψυχή, με το να σε δω να πηγαίνεις καλύτερα, να προκόβεις στην αρετή».

    Κοιτάξτε, με ακούτε αρκετοί γονείς αυτήν την ώρα, μητέρες και πατέρες. Αν για μια στιγμή δείτε στο παιδί σας που τυχόν αντιδρά, όπως τα παιδιά της εποχής, δείτε κάποια στιγμή να σας ακούει, δείτε να ανταποκρίνεται σε εκείνο το οποίο εσείς του λέτε, πέστε μου, τι αισθάνεστε μέσα σας; Μίαν ανακούφιση. Μία αναψυχή. Σαν να φάγατε και να ήπιατε. Αυτό λέγει ο άγιος Συμεών. «Επείνασα τη σωτηρία σου και δεν μου έδωκες να φάω. Εδίψασα τη σωτηρία σου και δεν μου έδωκες να πιω». Αλλά αυτό, αγαπητοί μου, δεν αναφέρεται μόνο στα πρόσωπα. Αναφέρεται και στις οικογένειες, αναφέρεται και σε ένα ολόκληρο λαό.

   Επείνασε, λοιπόν, ο Κύριος. Και έρχεται τώρα να βρει… να βρει τι; Εκείνο που πείνασε. Την σωτηρία μας. Να δει, ανταποκρινόμεθα εις την σωτηρίαν που μας έφερε; Η αγάπη Του μας έφερε την σωτηρία εις τον κόσμον. Ανταποκρινόμεθα; Και ψάχνει μέσα στα φύλλα του δέντρου να βρει σύκα. Τα φύλλα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο τύπος, η τυπολατρία. Δυστυχώς. Βρίσκει μόνο τυπολατρία. Ή σε έναν άνθρωπο, ή σε έναν λαό.

    Βλέπετε, Μεγάλη Εβδομάδα. Για να μην πάω πιο πίσω, Μεγάλη Σαρακοστή. Αλλά παίρνω την Μεγάλη Εβδομάδα. Υποτίθεται ότι ο άνθρωπος πρέπει να καρποφορήσει, να ανταποκριθεί σε εκείνο που θέλει ο Θεός. Αλλά δεν καρποφορεί ο άνθρωπος. Πάει στην εκκλησία βεβαίως, μπορεί να πηγαίνει κάθε βράδυ και κάθε πρωί. Μπορεί να συγκινείται ίσως με τα τελούμενα και τα ακροώμενα, αλλά δεν αλλάζει η ζωή του. Μένει σε έναν τύπο. Χωρίς να πούμε ότι ο τύπος δεν χρειάζεται, αλλά δεν είναι επαρκής. Όπως ακριβώς,  ένα δέντρο μπορεί να ζήσει χωρίς τα φύλλα. Τι είναι τα φύλλα; Είναι οι πνεύμονές του. Θα αναπνεύσει, θα πάρει ακόμα και τροφή από τα φύλλα. Θα την πάρει από τον αέρα την τροφή. Για να θρέψει τον καρπόν. Έτσι ο τύπος είναι σπουδαίον στοιχείον μέσα στη ζωή της ευσεβείας. Αλλά δεν είναι, όμως, ο καρπός. Και έρχεται και αναζητά τον καρπόν. Και βρίσκει φύλλα. Όπως σας είπα, τα φύλλα της τυπολατρίας. Και τότε ο Κύριος μένει πεινασμένος. Δεν Τον χορταίνουμε. Δεν χορταίνει με ό,τι ακολουθίες, λιτανείες, παραστάσεις κι αν κάνουμε, αν ο λαός αυτός μέσα του δεν έχει αλλάξει.

     Είναι εκείνο που λέγει ο απόστολος Παύλος και αναφέρεται μάλιστα, αν θέλετε, ειδικότερα εις τους Γνωστικούς, γιατί εκεί αναφέρεται, αλλά και σε κάθε πιστόν μέσα στην Ιστορία : «Ἔχοντες», λέγει, «μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι». Ποια είναι αυτή η «μόρφωσις»; «Μόρφωσις» θα πει «σχημάτισις». «Μορφώνω» θα πει «σχηματίζω». Αυτό που λέμε «καλουπιάζω». «Έχουνε», λέγει, «μορφή, μόρφωμα, καλούπιασμα ευσεβείας», δηλαδή βλέπεις έναν άνθρωπο ίσως να έχει μια σεμνότητα. Να προσέχει τα ρούχα του, πώς θα ντυθεί, το περπάτημά του, τους τρόπους του, βλέπεις ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καλουπιασμένος μέσα εις την πνευματική ζωή. Αλλά, «τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι».  Έχω, δηλαδή, μόρφωμα, καλούπιασμα πνευματικής ζωής, αλλά την δύναμη της πνευματικής ζωής, την ενέργεια της πνευματικής ζωής, δεν την έχω. Και δεν λέει: «δεν την έχουν», αλλά «ἠρνημένοι»· που σημαίνει ότι φθάνει ο άνθρωπος να μη θέλει την δύναμη της πνευματικής ζωής, αλλά να αρκείται μόνο στο σχήμα της ευσεβείας.

     Επιτρέψατέ μου. Είναι εκείνο που λέμε πολλές φορές: «Ευλογείτε! Ευλογείτε! Προσεύχεστε για μένα! Ο Θεός να σας ευλογεί!». Όλα αυτά είναι ωραία, δεν τίθεται θέμα, δεν τα βγάζουμε. Αλλά, όταν μένουμε σε αυτά, δεν σας το κρύπτω ότι έχω φτάσει να πω σε ανθρώπους, όταν μου λέγουν: «Προσεύχεστε για μένα, σας παρακαλώ, προσεύχεστε», εν τω μεταξύ με έχουν κάνει και έχω αγανακτήσει με τον τρόπο με τον οποίο ζουν και επανέρχονται σε χοντρά πράγματα και να λέγω: «Όχι, δεν προσεύχομαι για σένα!». Σας κάνει εντύπωση αυτό; Ξαναλέγω: «Όχι δεν προσεύχομαι για σένα!». -«Πάτερ…». -«Ναι, δεν προσεύχομαι. Εάν εσύ δεν φροντίσεις πρώτα για τον εαυτό σου, πώς θέλεις ο άλλος να φροντίσει για σένα; Δεν θα πιάσει τίποτε για σένα, εάν εσύ πρώτος δεν φροντίσεις την σωτηρία σου. Εσύ κοροϊδεύεις! Υποκρίνεσαι! Είσαι μια συκιά μόνο με φύλλα! Δεν έχεις τίποτα πάνω σου! Και πού αρκείσαι; Με το να λες στους άλλους ‘’Εύχεστε για μένα, εύχεστε για μένα’’»;

      Ωωωω… .Πολλοί άνθρωποι κάπως έτσι τοποθετούνται. Σας βεβαιώνω ειλικρινά, το έχω πει πολλές φορές σε ανθρώπους: «Δεν προσεύχομαι για σένα. Από την στιγμή που θα σε δω να παίρνεις στα σοβαρά το θέμα της σωτηρίας σου, θα αρχίσω να προσεύχομαι για σένα». Ή, αν θέλετε, εκείνος που δεν θα μου το ζητήσει να προσεύχομαι γι’ αυτόν, θα αρχίσω να προσεύχομαι για αυτόν, γι’ αυτόν ναι, γιατί αυτός ακόμη δεν κατάλαβε τίποτα. Αλλά ο άλλος; Ο άλλος καταλαβαίνει. Αλλά θέλει να μένει μόνο στα φύλλα της ευσεβείας, της τυπολατρίας ή στη μορφήν, στο μόρφωμα της εὐσεβείας.

     Έτσι, αγαπητοί μου, αναζητά ο Χριστός την σωτηρία και περιτρέχει ολόκληρη την Παλαιστίνη, για να σώσει αυτόν τον λαόν τον περιούσιον, αυτός που ήτο η περιουσία του Ιδίου του Θεού, ήτο ο αμπελών του Θεού. Αλλά ο Ίδιος περιτρέχει μέσα στην Ιστορία ολόκληρη την υφήλιο. Και τον λαό μας. Περιτρέχει ο Ιησούς Χριστός. Και η χάρις Του μας φωτίζει. Εμείς Τον βρίσκουμε, Τον προπηλακίζουμε, Τον αρνούμεθα. Δεν θέλουμε να βλέπουμε το πρόσωπό Του. Εκείνος επιμένει, αλλά προσέξτε: Έως πότε;

     Είναι εκείνο που είπε κάποτε: «Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν (:έως πότε θα σας ανέχομαι), ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη;». Αναζητά, αλλά έως πότε… Έρχεται κάποτε η φοβερή καταδίκη, η ξηρότης… Ω, αυτή η ξηρότης, η ξηρότης... Μόνο που θα το ακούσουμε, και θα μπορούσε κάποιος να μας πει, να μου πει εμένα: «Παππούλη μου, είσαι ένα ξερό κούτσουρο», θα άρχιζα να κλαίω. Βέβαια, αν άρχιζα να κλαίω, σημαίνει ότι δεν είμαι ξερό κούτσουρο, γιατί αν το θέλετε, το ξερό κούτσουρο δεν έχει τίποτα. Τίποτα. Αφού είναι ξερό. Δεν έχει καμία υγρασία, καμία ικμάδα. Αλλά σημαίνει «δεν προσέχω, πάω να γίνω ξερό κούτσουρο». Τι θα κάνατε εσείς; Αν σας το ‘λεγε ο πνευματικός σας, ένας φίλος σας: «Δεν πας καλά! Δεν πας καλά!». Τι θα κάνατε; Αγαπητοί, ας μας τρομάζουνε μερικά πράγματα.

    Ωστόσο, φαίνεται από την ακαρπία μας η ξηρότης. Ένα ξερό δέντρο δεν κάνει καρπούς, ούτε και φύλλα δεν έχει, γιατί τα απαρνείται κι αυτά, τα ρίπτει τα φύλλα. Όμως, μην ξεχνάμε ότι εκείνη η συκιά που ξεράθηκε –παραχρήμα!- είναι ένας τύπος, τύπος επιγείου τιμωρίας, αλλά και ουρανίου. Είναι και η Κόλασις. Είναι τύπος της Κολάσεως· διότι η Κόλασις δεν είναι τίποτε άλλο παρά πνευματική ξηρότης. Δεν μπορεί ο κολασμένος να αλλάξει τίποτα εις την ζωήν την οποίαν βρίσκεται. Εξάλλου, αυτό είναι το χαρακτηριστικόν, ότι η Κόλασις, όπως και η Βασιλεία του Θεού, δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αλλάζει τίποτα. Είναι παγιωμένες καταστάσεις.

     Σας είπα και ότι ο Κύριος είπε και μία παραβολή, για να τονίσει το ίδιο πράγμα. «Ένας», λέγει, «είχε έναν αμπελώνα. Και φύτεψε μια συκιά. Και πήγαινε κάθε χρόνο να βρει σύκα. Πήγε την πρώτη χρονιά, δεν βρήκε. Πήγε την δεύτερη, δεν βρήκε. Πήγε την τρίτη, δεν βρήκε. Τότε, λέγει στον αμπελουργόν: ‘’Ἔκκοψον αὐτήν· ἱνατί καὶ τὴν γῆν καταργεῖ;’’(:Κόφ’ την από δω να φύγει, μου καταργεί και το χωράφι, μου καταργεί τον τόπο, δεν μου αφήνει να φυτέψω κάτι άλλο!)».

     Είναι, καταρχάς, οι τρεις μεγάλες περίοδοι της ιστορίας του Ισραήλ· που στέλνει προφήτας, ξαναστέλνει, ξαναστέλνει… Αλλά δεν πείθεται αυτός ο λαός. Και λέγει ο αμπελουργός, ο αγαθός αμπελουργός, που είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού: «Κύριε», λέει, «ἄφες καὶ τοῦτο τὸ ἔτος -τέταρτον έτος. Εγώ θα βάλω λίπασμα, κοπριά και αν δεν κάνει και αυτό το έτος, τότε να την κόψουμε». Και τι είναι; Είναι η υστάτη στιγμή. Είναι τα τρία χρόνια της δημοσίας ζωής του Κυρίου. Θέλετε όμως κάτι άλλο; Κι άλλα τριάντα χρόνια που περιμένει από το 33μ.Χ. έως το 70  μ. Χ. και περιμένει, θα λέγαμε, άλλα 27 χρόνια, για να καρπίσει αυτή η συκιά του Ισραήλ! Αλλά δεν καρπίζει. Και ήρθε εκείνη η φοβερή καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Εκείνο το «ἔκκοψον αὐτήν». «Κόφ’ τηνε. Κόφ’ τηνε!». Πωπω… Φοβερό!

    Είναι σαν κι εκείνο το όνειρο που είδε ο Ναβουχοδονόσορ και του το εξηγεί ο Δανιήλ. Άκουσε μια φωνή ο Ναβουχοδονόσορ, ένα δέντρο πανύψηλον. «Να κοπεί το δέντρον!». Και του λέει ο Δανιήλ: «Βασιλιά μου, αυτός είσαι εσύ. Είναι εντολή του Θεού. Θα κοπείς γιατί αλαζονεύτηκες. Θα κοπείς! Θα κοπείς!». Φοβερό πράγμα… Και κόπηκε ο λαός.

    Αλλά για τον καθένα μας, αγαπητοί μου, είναι τρεις περίοδοι της ζωής του. Είναι τα εφηβικά του χρόνια. Εκείνα που πια καταλαβαίνει. Και πρέπει να αποδώσει καρπόν. Δεν αποδίδει. Περιμένει ο Θεός. Έρχονται τα ώριμα χρόνια. Τα δημιουργικά χρόνια.  Εκείνα που ο άνθρωπος αναπτύσσεται επαγγελματικά, κάνει την οικογένειά του… Τα ώριμα χρόνια. Περιμένει ο Χριστός. Καρπόν. Δεν δημιουργείται καρπός. Έρχεται η τρίτη περίοδος, τα γεροντικά χρόνια. Περιμένει ο Χριστός. Και τι γίνεται κάτι, καμιά φορά, αν το ‘χετε δει, εγώ σας το μαρτυρώ πολλές φορές. Ο άνθρωπος στο κρεβάτι πεθαίνει και τότε θυμούνται, ίσως κάποτε όχι αυτός, οι συγγενείς του, να φέρουν τον πνευματικόν να εξομολογηθεί ή να κοινωνήσει- γιατί πολλές φορές θέλουν να κοινωνήσει, αλλά χωρίς εξομολόγηση, ή να μην είναι σε θέση να εξομολογηθεί και ο ιερεύς δεν προλαβαίνει και πεθαίνει ο άνθρωπος και λέμε: «Αλήθεια, για κοίταξε, γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να προλάβει ο πνευματικός να κοινωνήσει ο άνθρωπος αυτός;». Κόπηκε το δένδρον...

     Αυτό δεν μας τρομάζει; Γι΄αυτό αγαπητοί μου, ο καθένας στην ψυχή του να πει τα εξής, που λέγει σήμερα ένα τροπάριο του Όρθρου: «Ὦ ψυχή μου, τῆς ξηρανθείσης συκῆς διὰ τὴν ἀκαρπίαν, τὸ ἐπιτίμιον φοβηθεῖσα, καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας προσάγαγε Χριστῷ, τῷ παρέχοντί σοι τὸ μέγα ἔλεος».

🔸12η🔸 ομιλία στην κατηγορία " Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" ➡️ Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/milies-megalis-vdomados
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_31.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».🔻
https://drive.google.com/file/d/16QToMUd3esa-ZBfW4m0mqpAU0TqiODL8/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς : «Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%99%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας:  Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολήν του μας είπε: «Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι; Καὶ διὰ τοῦτο διαθήκης καινῆς μεσίτης ἐστίν».

     Θέλει εδώ ο Απόστολος Παύλος να συγκρίνει το αίμα από τις θυσίες των ζώων, ταύρων, τράγων κ.τ.λ. με το Αίμα του Χριστού. Εκείνο βέβαια το αίμα των θυσιών της Παλαιάς Διαθήκης ήτο τύπος του Αίματος της θυσίας του Χριστού. Αλλά δύναται να συγκριθεί το αίμα των θυσιών εκείνων, δια των οποίων ο Θεός επιτέλους επέβλεπε ευμενώς και συγχωρητικώς, πόσο περισσότερον, λέγει ο Απόστολος Παύλος, όταν ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται επί του Σταυρού, πόσο περισσότερον θα πρέπει να είναι αίμα ιλασμού; Συγχωρήσεως και αιωνίου ζωής;

      Έτσι λοιπόν, αγαπητοί μου, το θέμα μας σήμερα θα είναι γύρω από το Αίμα του Χριστού, όπως προβάλλεται από την προς Εβραίους επιστολήν. Το Αίμα του Χριστού που εχύθη επί του Σταυρού, μας καθαρίζει και μας σώζει, λέει ο Απόστολος Παύλος. Γι'αυτό, όταν κοινωνούμε, ο ιερεύς επιλέγει: «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ -τάδε-, Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Δύο στοιχεία λοιπόν: «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».

    Χωρίς το αίμα του Χριστού αγαπητοί μου, δεν έχομε την σωτηρία. Βεβαίως και την αιώνιον ζωήν. Το είπε σαφώς ο Χριστός: «Ὁ τρώγων μου τὸ σῶμα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Άρα, εκείνος που δεν κοινωνεί, δεν έχει ζωήν αιώνιον. Και βέβαια επειδή ο άνθρωπος δεν εκμηδενίζεται, έχει βεβαίως την αιωνίαν κόλασιν.

     Ο Πατήρ βλέπει το Αίμα του Ενανθρωπήσαντος Υιού Του, τον Οποίον αγαπά και εις Αυτόν ευδοκεί, όχι σε μας, εις τον Υιόν Του ευδοκεί, αλλά επειδή βλέπει τον Υιόν Του και ο Υιός δίνει το Αίμα υπέρ ημών, σώζει κι εμάς τους ανθρώπους. Είμαστε πίσω από την πλάτη του Χριστού, τρόπον τινά. Βλέπει ο Πατήρ τον Υιόν, σώζει εμάς. Ή, αν θέλετε, ο Χριστός είναι ο αντιπρόσωπός μας ενώπιον του Πατρός. Αυτά βέβαια τελεσιουργούνται μέσα εις την Αγία Τριάδα. Διότι, αν θέλετε πολύ να ακριβολογήσω, όταν ο Υιός σώζει παρουσιαζόμενος προς τον Πατέρα, επειδή ουδέποτε ο Υιός άφησε τους κόλπους του Πατρός, είναι προ της Αγίας Τριάδος. Δηλαδή η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού, προ του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

     Η δε προσοικείωσή μας εις τον Χριστόν γίνεται δια της πίστεως, γιατί ο Υιός είναι Θεάνθρωπος. Πώς πλησιάζομε; Για να δεχθούμε τα δώρα του Πατρός; Εάν είμεθα, σας είπα προηγουμένως, πίσω από τον Υιόν. Αλλά πώς θα είμαι πίσω από τον Υιόν, αν Εκείνος είναι εκπρόσωπός μου; Εάν εγώ Τον βάλω εκπρόσωπό μου. Πώς θα γίνει αυτό; Δια της πίστεως. Πιστεύω ότι Εκείνος είναι ο αιώνιος μεσίτης, ο Χριστός. Προσέξτε, η διαφορά της μεσιτείας του Χριστού και των αγίων είναι τρομακτικά μεγάλη. Ο άγιος μεσιτεύει, όπως ακριβώς μεσιτεύομε εμείς οι άνθρωποι προς έναν τρίτον. Μπαίνει ένας μεσίτης και λέει… ανάμεσα στους ανθρώπους, παρακαλεί τον έναν υπέρ του άλλου: «Σε παρακαλώ, κάνε την χάρη αυτή…». Είναι μεσιτεία ηθική.

    Η μεσιτεία, όμως, του Ιησού Χριστού είναι μεσιτεία οντολογική. Διότι η παρουσία του Υιού του Θεού ως ανθρώπου, στέκεται μεσιτεία ενώπιον του Πατρός. Ως ανθρώπου. Θα έλεγα, χωρίς να ανοίξει καν το στόμα Του ο Χριστός. Να πει κάτι υπέρ ημών. Θα λέγαμε για μια στιγμή, μόνη η παρουσία είναι μεσιτεία. Συνεπώς η μεσιτεία του Χριστού είναι οντολογική. Όχι ηθική. Γι'αυτό λέγει ο Παύλος ότι είναι αδύνατον να ευαρεστήσομε στον Θεόν, άνευ πίστεως. Αδύνατον. «Χωρὶς δὲ πίστεως –λέει στην προς Εβραίους επιστολήν του-  ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι». Αδύνατον. Δεν μπορείς. Πώς το λένε, θες να βγάλεις την υπόθεση μιας δίκης σου. Θα πας στον δικηγόρο. Αν δεν πας στον δικηγόρο, δεν κάνεις τίποτα. Θα σε καταδικάσουνε. Έτσι κι εδώ. Πηγαίνω στον δικηγόρο σημαίνει χρησιμοποιώ την πίστη μου εις τον Ιησούν Χριστόν. Γι'αυτό είναι αδύνατον, λέει, να ευαρεστήσομε εις τον Θεόν, χωρίς την πίστιν.

     Μια απιστία δε στο Αίμα του Χριστού, επιφέρει πολλήν τιμωρίαν. Τόσο στο Αίμα του Χριστού επί του Σταυρού, ότι δεν είναι ο Ιησούς, Μεσσίας, αν πεις «δεν είναι Μεσσίας ο Ιησούς», όσο και στο Αίμα του Χριστού στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Είτε κοινωνείς», λέγει, «μες στους αιώνες το Σώμα και το Αίμα του Χριστού ή τυχόν βρέθηκες εις το Υπερώον με τους μαθητάς, είναι το ίδιο Αίμα και το ίδιο Σώμα του Χριστού». Και όπως επιλέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Μην αναζητείς να καταλάβεις κατά αισθητόν τρόπον τον Χριστόν εις το στόμα σου, δηλαδή να νιώσεις ότι είναι σάρκα και αίμα». Θέλω να σας ερωτήσω, αλήθεια, οι μαθηταί κατά τον Μυστικόν Δείπνον, από το ίδιο χέρι του Χριστού κοινώνησαν όλοι, όταν πήραν το ποτήριον και επήραν στα χέρια τους τον άρτον, έπαυσε να είναι στο χέρι τους άρτος; Έπαυσε να είναι κρασί μες στο ποτήριον; Κι όμως ήταν· και στη γεύση τους μετά. Κι όμως ήταν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν ήταν σύμβολα.

     Εδώ θα κάνω μια παρατήρηση, γιατί μπορεί να μπει και καμιά απορία. Στη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, λέμε στον Πατέρα: «Σου παραθέσαμε, Κύριε, τα αντίτυπα του Σώματος και Αίματος του Χριστού Σου». Ναι. Ορθώς. Αντίτυπα. Πότε όμως; Προ του καθαγιασμού. Αυτή είναι η απάντησις. Μετά τον καθαγιασμόν δεν είναι αντίτυπα Σώματος και Αίματος Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

      Έτσι, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος, κάνοντας μια αναφορά στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, θεωρεί βασικοτάτη προϋπόθεση την πίστιν ότι είναι Σώμα και Αίμα Χριστού. Βασικοτάτη προϋπόθεσις. Γράφει στην Α΄ Κορινθίους στο 11^ον κεφάλαιον: «Ὥστε ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου». Ανάξια και η αναξιότης κυρίως βρίσκεται στην απιστία. Θα το δούμε. Είναι ένοχος. «Ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα (:καταδίκη) ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου(:Μην ξεχωρίζοντας ότι αυτό δεν είναι ούτε το αίμα των θυσιών, τράγων και ταύρων κ.τ.λ. ούτε κάποιου ανθρώπου κοινού αίμα, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Σταυρωθέντος Θεού Λόγου και Ενανθρωπήσαντος)».

    Και ακόμη λέει –το συμπέρασμα, το αποτέλεσμα μάλλον, η συνέπεια μάλλον: «Διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄῤῥωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί». «Γι’ αυτόν τον λόγο», λέγει, «επειδή δεν πιστεύουν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, δηλαδή δεν το διακρίνουν –«διακρίνω» θα πει ξεχωρίζω- γι'αυτό ανάμεσά σας υπάρχουν ασθενείς και άρρωστοι». «Ἀσθενής» είναι ο έχων αδιαθεσίαν. «Ἄρρωστος» ο μη έχων υγείαν. «Ἀ- ῥώννυμι». Δεν έχει υγεία. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του ασθενούς και του αρρώστου. «Καὶ κοιμῶνται ἱκανοί (:και δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι -εκ των πιστών, εννοείται πάντοτε- που πεθαίνουν»· που πεθαίνουν, το υπογραμμίζω. Γι'αυτό, όταν εξέρχεται ο ιερεύς με το Άγιον Ποτήριον τι λέγει; Υπενθυμίζει: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε». Το κέντρον βρίσκεται στο «πίστεως». Ότι Αυτό είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μη προσέλθει κανείς χωρίς την πίστιν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και δεν ομιλεί περί της γενικοτέρας πίστεως.

       Ας πούμε πιστεύω εις τον Θεόν και δεν ξέρω τι. «Πιστεύω εἰς ἕναν Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα…». Όχι αυτό. Ειδική περίπτωσις πίστεως, να πιστέψω ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και αυτό το «ἀγάπης» δεν αναφέρεται εις την αγάπην του πλησίον. Αυτό εξυπακούεται. Αλλά στην αγάπη του Χριστού. Ότι πιστεύω ότι είναι ο Χριστός και επειδή Τον αγαπώ, μετά φόβου Θεού προσέρχομαι. Και η πίστις είναι ότι Αυτό που θα πάρομε, σας είπα, είναι το αληθινό Αίμα και το Σώμα του Χριστού.

       Λίγο πριν κοινωνήσομε, ανανεώνομε, αγαπητοί μου, οι πιστοί, αυτήν μας την πίστη. Και λέμε προσευχόμενοι… όταν κρατάτε τα βιβλιαράκια σας και διαβάζετε την ακολουθία, είναι το τρίτον μέρος, γιατί το πρώτον έγινε στο σπίτι μας, το δεύτερον έγινε το πρωί, το τρίτο γίνεται λίγο πριν κοινωνήσομε και το τέταρτον μέρος της ακολουθίας της Θείας Ευχαριστίας, λέγεται μετά την Θεία Κοινωνία. Το τρίτο, λοιπόν, μέρος που λέμε μες στην Εκκλησία με τα βιβλιαράκια μας, εμείς εδώ σαν μοναστήρι και σε κάθε μοναστήρι λέμε εκφώνως την ευχήν αυτήν, οπότε κι αν δεν είχατε βιβλιαράκια, δεν θα πείραζε. Τι λέγει εκεί; «Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ -είναι το πρώτο τροπάριο του μικρού τμήματος αυτής της ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως- ὅτι Σὺ εἰ ἀληθῶς ὁ Χριστός». «Πιστεύω. Και η πίστη μου με οδηγεί στην ομολογία ότι Συ είσαι πραγματικά ο Χριστός, τον Οποίον πρόκειται τώρα να προσλάβω. Ή, ακριβέστερα, να με προσλάβεις». Δεν προσλαμβάνομε τον Χριστόν, αγαπητοί μου, μας προσλαμβάνει Εκείνος. Δεν αποτελούμε απλώς μέλος του Σώματος του Χριστού ή να αγιάζει τα μέλη μας ο Χριστός. Εκείνος μας προσλαμβάνει ως μέλος δικό Του.

      Και λέμε στη συνέχεια: «Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτος εἰμὶ ἐγώ (:Ήρθες να σώσεις τον κόσμον…και πρώτος είμαι εγώ). Ἔτι πιστεύω –προσέξτε αυτό το σημείο-  ὅτι αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ ἄχραντον Σῶμά σου καὶ αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ τίμιον Αἷμά σου». Όταν λέμε «αὐτό τοῦτο», σαν να το δείχνομε. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα. «Αὐτό τοῦτο». Όταν, επί παραδείγματι, ο Απόστολος Παύλος λέει: «Αὐτό τοῦτο το Σώμα θα αναστηθεί», το δείχνει το σώμα. Αυτό. Οπότε τώρα κι εδώ δείχνομε. «Πιστεύω ότι αὐτό τοῦτο που θα πάρω τώρα, είναι πραγματικά το Αίμα Σου. Όχι κάτι άλλο. Δεν παίρνω το Αίμα Σου κατά νοερόν τρόπον, κατά συμβολικόν τρόπον. Παίρνω το Αίμα Σου πραγματικά και το Σώμα Σου πραγματικά». Το προσέξατε, παρακαλώ; Εδώ αναφέρεται το θέμα της πίστεως που λέγαμε προηγουμένως.

         Αν αυτή η πίστις δεν υπάρχει -μην τρομάξετε- αν πούμε ότι ο άνθρωπος διαπράττει την μεγαλυτέραν αμαρτίαν, πιο μεγάλη κι από την παράβαση του Δεκαλόγου του Νόμου. Είναι η πρώτη αμαρτία. Πρέπει να πούμε ότι πρόκειται περί αρνήσεως, ότι ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος. «Ε, μα τώρα τι; Είναι ο Χριστός;». Μα, αρνείσαι την Ενανθρώπησή Του. Γι΄αυτό είναι η μεγαλυτέρα αμαρτία. Είναι η αίρεσις της αρνήσεως ή της θείας φύσεως του Χριστού. Δηλαδή αν πω: «αρνούμαι την θείαν φύσιν του Χριστού», περνώ στον Αρειανισμό. Εάν πω: «αρνούμαι την ανθρωπίνη φύσιν του Χριστού», πέφτω εις τον Μονοφυσιτισμόν. Ή στην Σκύλλα πέσω ή στην Χάρυβδη, η άρνησις είναι άρνησις. Και η αμαρτία είναι αμαρτία. Δηλαδή ή εις την μίαν αίρεση ή εις την άλλη, το ίδιο είναι.

    Έτσι, η άρνησις ότι ο Ιησούς είναι Θεάνθρωπος, ξαναλέγω και ξαναλέγω, ότι είναι η πρώτη και κυριοτάτη αμαρτία. Όλα αυτά εκφράζονται με την φράση του Παύλου που λέγει: «Τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος».  «Εκείνος που θεώρησε, -«ἡγησάμενος»- «εκείνος που θεώρησε το αίμα της διαθήκης, της Καινής Διαθήκης, κοινόν». Δηλαδή τίποτα. «Α, χτύπησε κάποιος να τρέξει το αίμα του. Σφάξαμε μια κότα και βγήκε το αίμα της. Κοινόν». «Αυτό», λέγει, «είναι φοβερή αμαρτία» [Εβραίους, 10,29]. «Τὸ μὴδὲν πλέον ἔχων τῶν λοιπῶν», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος. Ερμηνεύει την λέξη «κοινόν». «Ότι δεν έχεις τίποτα περισσότερο από εκείνο που έχουν όλα τα ζώντα όντα που έχουν αίμα». Είτε ζώον είναι, είτε άνθρωπος είναι. «Μηδὲν διαφέρον τῶν ἄλλων ἀνθρωπίνων αἱμάτων», λέγει άλλος ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός: «που δεν διαφέρει από το αίμα των άλλων ανθρώπων». Και λέγει την λέξη «αἷμα» ακριβώς για να δείξει την ανθρωπίνη φύση του Θεού Λόγου κατά το «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Αυτό πρέπει να τονιστεί. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Και μάλιστα πολύ ορθά και θεοπνεύστως ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν λέγει ότι «ο Λόγος έγινε άνθρωπος», αλλά λέγει «σάρξ». Ξέρετε γιατί; Σας το έχω κι άλλοτε πει, κι άλλοτε πει. Αν δούμε έναν άνθρωπο και πούμε: «Να, έρχεται ένα κρέας», πώς θα το βλέπαμε αυτό; Πώς θα το ακούγαμε αυτό; Δεν είναι υποτιμητικόν; Έρχεται ένα κρέας! Δεν λέμε «ένας άνθρωπος». Ωμό. Ωμότατον. Ε, ο ευαγγελιστής Ιωάννης λοιπόν χρησιμοποιεί αυτήν την ωμήν έκφρασιν ότι ο Λόγος του Θεού, δεν λέγει «έγινε άνθρωπος», αλλά «έγινε κρέας»! Αυτό δεν θα πει «σάρξ»; Για να τονίσει ακριβώς την πραγματικήν Ενανθρώπησιν.

      Ακόμη, γράφει ο Παύλος, αγαπητοί: «Πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας;».  «Πόσο περισσότερο», λέγει, «θα αξιωθεί τιμωρίας, χειροτέρας τιμωρίας, εκείνος ο οποίος», λέγει, «θεώρησε, καταπάτησε τον Υιόν του Θεού και το Αίμα της Διαθήκης το θεώρησε κοινόν, τίποτα, χωρίς σημασία». Με το οποίον Αίμα ηγιάσθη. Και το Πνεύμα της χάριτος έχει βρίσει, «ἐνυβρίσας». Πρόκειται για τον Χριστιανό που αποστατεί, αγαπητοί μου. Παρά πέρα από το ότι δεν δέχεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και μετέρχεται τρία στάδια, που εκφράζει αυτήν την αποστασίαν.

     Πρώτο στάδιο. Λέγει: «καταπατήσας». Είναι η άρνησις του Υιού του Θεού ως Μεσσίου. Είναι η περιφρόνησις. Είναι ακόμη και η εκδίκησις. Ναι. Διότι μέχρι σήμερα δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι εκδικούνται τον Χριστόν. Και μάλιστα ξέρετε πότε τον εκδικούνται; Όταν ορθοδόξως λατρεύεται. Ο νοών νοείτω... Όταν ορθοδόξως λατρεύεται, ναι, ναι, τότε εκδικούνται τον Χριστόν, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Καταλάβατε τι εννοώ; Τα τελευταία γεγονότα ξέρετε τι σημαίνουν; Η αιρετική Δύσις στρέφεται προς την ορθόδοξη Ανατολή. Ο νοών νοείτω. Δεν υπάρχει άλλος λόγος. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι. Ο πρωτεύων λόγος είναι αυτός.  Σήμερα κρίνεται ο Χριστιανισμός της Ανατολής με τον Χριστιανισμόν της Δύσεως· ο οποίος Χριστιανισμός της Δύσεως είναι εξ ολοκλήρου, από την Ρώμη μέχρι…όπου… έως τις παραφυάδες του Προτεσταντισμού, εξ ολοκλήρου αιρετικός. Δεν το λέγω εγώ. Το βλέπετε, το ξέρετε. Το τόνιζαν Πατέρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ένας από τους τελευταίους, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Και μάλιστα έτσι, κατά έντονον τρόπον, να λέει: «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε». Γιατί; «Γιατί», λέει, «αυτός είναι η αιτία παντός κακού». Δεν το λέω εγώ. Το λέγει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Μα, θα μου πείτε, ίσως, θα καταρώμεν; Θα καταρόμεθα; Δεν μας είπε ο Κύριος να μην καταρόμεθα κ.τ.λ; Έκφρασις είναι. Διότι το «καταρῶμαι» σημαίνει «βγάζω έξω από την μάντρα του Χριστού εκείνον τον οποίον καταρώμαι». Είναι επικατάρατος. Είναι «ἀνάθεμα». Την λέξη «ἀνάθεμα» την χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος. Θα πει: «Χώρια, δεν σε θέλω, δεν είσαι μέσα στην αυλή της Εκκλησίας».

      Αλλά ας προχωρήσω. «Κοινὸν ἡγησάμενος»· που θεωρεί κοινό το Αίμα του Χριστού. Είναι η απιστία ως προς την θεότητα του Ιησού, «ἐν ᾧ», τον Οποίον Ιησούν ηγιάσθη ο πιστός.

     Και τρίτον: «Ἐνυβρίσας». «Ἐποίησέ σε», λέει ο Οικουμένιος, «υἱὸν Θεοῦ, σὺ δὲ βούλει εἶναι δοῦλος παθῶν;». «Ήλθε ο Χριστός και ενηνθρώπησε και στον χαρίζει ο Θεός Πατήρ κι εσύ μένεις με τα βρωμερά σου πάθη;». «Ἦλθεν ἐνοικῆσαι σοι, σὺ δὲ ἐπισάγεις σαὐτῷ τὸν διάβολον;». «Ήλθε να κατοικήσει μέσα σου κι εσύ λες ‘’Περάστε’’ εις τον διάβολον;». «Ἆρα ταῦτα οὐχ ὕβρις κατὰ τοῦ Πνεύματος;». «Δηλαδή όλα αυτά δεν είναι βρισιά κατά του Αγίου Πνεύματος;». Μάλιστα θα έλεγα, ότι δεν λέει ο Απόστολος Παύλος ότι είμεθα ναός του Αγίου Πνεύματος; Γιατί αναφέρεται στο Άγιον Πνεύμα. Είναι στο τελευταίο, προτελευταίο χωρίο, στο έκτο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής. Ότι δηλαδή: «είσαστε ναός του Αγίου Πνεύματος» . Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

      Μένει ακόμη κάτι. Η επιμονή στην αμαρτία και η αποστασία από τον Θεόν οδηγεί τελικά εις την αμετανοησίαν. Μέχρι τέλους του βίου. Κάποιος μπορεί να πει τώρα που με ακούει: «Μήπως κι εγώ είμαι, γιατί δεν ήξερα μέχρι τώρα, νόμιζα ότι είναι σύμβολον το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν θα με συγχωρέσει ο Θεός;» Αδελφέ μου, τώρα το γνώρισες; Πάψε να μένεις στην απιστία. Σε συγχωρεί ο Θεός. Επερίμενε να αποκτήσεις την γνώσιν. Αν, όμως, επιμείνεις συνειδητά, δεν θα υπάρξει σε σένα η ευκαιρία της μετανοίας. Ακούστε τι λέγει πάλι ο Απόστολος Παύλος: «Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν (:όταν, λέει, επιμένομε εις την αμαρτίαν) μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας(:αφού πήραμε την επίγνωση της αληθείας, το Βάπτισμα, την Κατήχηση), οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία». «Δεν μένει πια, δεν περισσεύει τίποτε θυσία για να με συγχωρέσει». Γιατί με την θυσία συγχωρούμεθα, την θυσία του Χριστού. Αλλά αφού βρίζεις την θυσία του Χριστού; Με τι τώρα θα συγχωρεθείς;

      Εκείνο το «ἐκουσίως» σημαίνει χωρίς να δέχεσαι καμίαν πίεσιν. Δηλαδή μερικοί που βλασφημούν τα θεία, για να πειράξουν και να γελάσουν εις βάρους κάποιου άλλου, εις βάρος κάποιου ευσεβούς ανθρώπου, αλλά, αλλά και γενικά η υψίστη βλασφημία δεν είναι αυτή η αγοραία έκφρασις που ακούμε στον δρόμο. Αλλά είναι η άρνησις, με την απιστία και την αθεΐα.  Η εκουσίως αμαρτία είναι η αποστασία του ζώντος Θεού. Γι'αυτό πάλι λέει ο Παύλος: «Βλέπετε, ἀδελφοί, μή ποτε ἔσται ἐν τινι ὑμῶν καρδία πονηρὰ ἀπιστίας ἐν τῷ ἀποστῆναι ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος». «Προσέχετε μη βρεθεί κανένας σας που να έχει αυτό το πνεύμα της απιστίας». Ακόμη λέγει: «Ἀδύνατον γὰρ - αυτό προσέξτε- τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας – «ἅπαξ φωτισθέντες» είναι αυτοί οι οποίοι βαπτίστηκαν, πήραν την κατήχησή τους)- καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας». «Δεν μπορούν πια αυτοί να σωθούν. Διότι ανασταυρώνουν τον Υιόν του Θεού». «Παραδειγματίζοντας» θα πει διαπομπεύουν τον Χριστό. Και δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί μας εκείνοι οι οποίοι ξέπεσαν, είναι εκπεπτωκότες· οι οποίοι διαπομπεύουν καθημερινά τον Χριστό. Και το τρομερόν ότι αφού ενύβρισαν το Αίμα του Χριστού και την προσφορά της θυσίας Του, «οὐκέτι ἀπολείπεται θυσία». «Δεν υπάρχει άλλη θυσία». Είναι η ακροτάτη· που σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλη θυσία που να συγχωρήσει την αθέτηση της πρώτης θυσίας. Δηλαδή φεύγεις ασυγχώρητος από τον κόσμον αυτόν. Αυτή είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που μας λέει ο ίδιος ο Κύριος.

      Αγαπητοί, είναι τρομερό πράγμα η μη σοβαρή στάση μας απέναντι στο Αίμα του Χριστού. Πολλές φορές συναντούμε ανθρώπους, που ενώ πεθαίνουν, δεν θέλουν να μετανοήσουν και να σωθούν. Μήπως ενύβρισαν αυτοί το Αίμα του Χριστού στη ζωή τους; Ή ακόμη καλείται ο ιερεύς και πριν φθάσει στο σπίτι, ο άνθρωπος πεθαίνει. Και ερωτούμε: «Γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να μείνουν λίγα λεπτά χρόνο ζωής και να σωθεί ο άνθρωπος;». Γιατί έκλεισε η θύρα του ελέους! Έκλεισε προ πολλού. Μεγαλύτερη συμφορά απ’ αυτήν δεν υπάρχει.

     Γι’ αυτό, αγαπητοί, ας προσέχομε. Μην επιμένομε στην αμαρτία. Να φοβόμαστε την αποστασία από τον Θεό. Είναι εκτάκτως σοβαρά και σπουδαία πράγματα, με επίγειον και αιώνιον βάρος όλα αυτά. Ας το καταλάβομε· με αιώνιον και επίγειον βάρος.

🔸795η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό τελευταῖο μας ὀχυρό, ἡ Ἐλπίδα.

Λ

†. Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, ακούσαμε τον Απόστολο Παύλο να μας λέγει: «Ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·  ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν ᾿Ιησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα». Δηλαδή  σε μία απόδοση:

«Να έχομε εμείς που καταφύγαμε στον Θεόν, μεγάλη παρηγορία και προτροπή και στήριγμα, για να κρατήσομε την ελπίδα που βρίσκεται μπροστά μας. Αυτή την ελπίδα έχομε σαν άγκυρα της ψυχής, που ασφαλίζει από τους πνευματικούς κινδύνους και είναι βεβαία και αμετακίνητος. Και εισέρχεται στον ουρανό, στο ‘’καταπέτασμα’’, στον ουρανό. Εκεί στον ουρανό, για χάρη μας εισήλθε ο Ιησούς, σαν πρόδρομός μας. Για να μας ανοίξει τον δρόμο, σαν αιώνιος αρχιερεύς, κατά την τάξιν Μελχισεδέκ».

     Εδώ, όπως βλέπομε, αγαπητοί, ο Απόστολος ομιλεί για την ελπίδα· που είναι σαν την άγκυρα, που κρατά με ασφάλεια, το πλοίον της ψυχής, προκειμένου να εισέλθομε εντός του καταπετάσματος, δηλαδή στη Βασιλεία του Θεού, που πρώτος από μας εισήλθε ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Και βέβαια εισήλθε με την ανθρωπίνη Του φύση. Γιατί ως Θεός, είναι πανταχού παρών και εις τον ουρανόν.

      Το βάρος εν προκειμένω πέφτει στην ελπίδα. Αλλά τι είναι η ελπίδα; Προσέξτε τι είναι η ελπίδα. Είναι η προέκτασις της πίστεως. Βλέπομε τις τρεις θεολογικές αρετές· πίστις, ελπίς, αγάπη. Τι είναι, λοιπόν, η ελπίδα; Τοποθετημένη μετά την πίστη, είναι η προέκτασις της πίστεως. Τι είναι; Μία τονισμένη πίστις. Όπως λέγει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: «Ἡ ἐλπὶς ἐκ πίστεως συνέστηκεν (:Από τι συνίσταται η ελπίδα; Από την πίστη). Αἷμα τῆς πίστεως ἡ ἐλπίς, ὑφ΄ἧς συνέχεται (:Είναι το αίμα της πίστεως –λέει- από το οποίον αίμα συνέχεται η πίστις, είναι η ελπίδα) διαπνευσάσης δὲ τῆς ἐλπίδος(:όταν, όμως, απέλθει η ελπίδα) τὸ ζωτικὸν τῆς πίστεως ὑπεκλείεται (:Τότε η ζωντάνια, η ζωή της πίστεως εξασθενίζει)».

     Ουσία της ελπίδος είναι ο πόθος, η επιθυμία. «Ἐλπὶς δέ –λέει ο αυτός- ἐν τῷ αὐτὰ ποθεῖν (:να ποθείς εκείνα που η πίστη σου λέγει ότι υπάρχουν)». Η πίστη σού λέγει ότι στον ουρανό υπάρχουν τα αγαθά. Αυτό είναι θεωρητικό. Εάν αρχίσεις να τα ποθείς αυτά τα αγαθά, τότε αυτός είναι ο πόθος της ελπίδος, που είναι πραγματικά η ζωή και το αίμα της πίστεως. Είναι «ἡ προσδοκία τῶν ἀγαθῶν», όπως λέγει ένας αρχαίος εκκλησιαστικός συγγραφεύς. Είναι η χαρά, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, είναι η χαρά πριν από τη χαρά. Πώς λέμε σε ένα μικρό παιδί: «Θα σου φέρω καραμέλες» κι εκείνο, όλη την ημέρα χαίρεται περιμένοντας τον πατέρα του να του φέρει καραμέλες. Βλέπετε, λοιπόν, ότι είναι η χαρά πριν από τη χαρά. Πριν από την απολαβή του αντικειμένου. Είναι… «τῇ ἐλπίδι χαίροντες» λέει ο απόστολος Παύλος.

     Είναι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, που σήμερα τελούμε την μνήμη του, την μνήμη του όχι ακριβώς, αλλά τον προβάλλει η Εκκλησία μας, επειδή είναι ασκητικός πατήρ του 7^ου αιώνος, ακριβώς για να τονωθούμε στην άσκηση, μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Λέγει λοιπόν ότι είναι η ελπίδα «ἀδήλου πλούτου πλοῦτος». «Είναι ο πλούτος αφανέρωτου πλούτου». «Είναι -λέει ο ίδιος- ἀνενδοίαστος πρὸ θησαυροῦ θησαυρός». «Είναι ανεμπόδιστος πριν από τον θησαυρό θησαυρός». Ποιος είναι ο θησαυρός; Η Βασιλεία του Θεού. Ο θησαυρός, λοιπόν, πριν από τον θησαυρό. Δηλαδή η ελπίδα προσδοκά, χαίρει, πλουτίζει, για ό,τι η πίστις αποκαλύπτει, πριν ο άνθρωπος εγγίσει, δει και απολαύσει τα αγαθά του Θεού. Αυτό είναι η ελπίδα.

      Η ελπίδα έχει θεολογικό υπόβαθρο. Και θεωρείται θεολογική αρετή. Γιατί από τον Θεό ξεκινά κι αφού ο Θεός είναι ο Θεός της ελπίδος, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, και φθάνει στον άνθρωπο σαν άκτιστος ενέργεια και την αποδεχθεί ο άνθρωπος, τότε γίνεται αρετή. Και λέγεται «θεολογική αρετή». Γιατί από τον Θεό έρχεται, στον Θεό αποτείνεται. Πού ελπίζω; Στον Θεό. Πού πιστεύω; Στον Θεό. Ποιον αγαπώ; Τον Θεό. Πίστις, ελπίς, αγάπη, οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές.

    Όπως το δένδρον της γνώσεως, αγαπητοί, έγινε αφορμής υπακοής και πίστεως, διότι αυτό ήθελε ο Θεός από το δένδρον της γνώσεως, όταν είπε εις τους πρωτοπλάστους να μη δοκιμάσουν, να πιστέψουν στα λόγια Του και να υπακούσουν, έτσι και το δένδρον της ζωής, το άλλο δένδρον, έγινε αφετηρία ελπίδος. Θα το δούμε. Όταν απίστησαν οι πρωτόπλαστοι, έχασαν την ελπίδα να γευθούν από το δένδρον της ζωής. Τους έβγαλε ο Θεός έξω από τον Παράδεισον. Τα δύο δένδρα ήσαν κοντά κοντά. Και εις το μέσον του Παραδείσου, όπως μας πληροφορεί το βιβλίον της Γενέσεως, η Αγία Γραφή. Το ένα ήταν για την δοκιμή της πίστεως. Και το άλλο για την απόλαυση της ζωής. Πίστις και ελπίδα, βλέπετε; Το ένα δένδρο κοντά στο άλλο. Πίστις και ελπίδα, το ένα προέκτασις του άλλου. Έχασες το ένα, έχασες και το άλλο. Χάθηκε η πίστις, έφυγε η ελπίδα.

      Οι πρωτόπλαστοι εξορίστηκαν, όπως γνωρίζομε. Εξεβλήθησαν του Παραδείσου. Μία, μόλις, φωτεινή ακτίνα ελπίδος βρίσκομε στην υπόσχεση του Θεού, σε εκείνο το «πρωτευαγγέλιο», όπως λέγεται, εκείνο το δειλινό της ημέρας της παραβάσεως των πρωτοπλάστων, ότι από το «σπέρμα» της γυναικός -η γυναίκα δεν έχει σπέρμα· υπαινίσσεται την εκ παρθένου γέννησιν του Σωτήρος- θα ήρχετο Εκείνος που έγινε η προσδοκία και η ελπίδα των Εθνών, όπως λέγει ο Ιάκωβος, ο εγγονός του Αβραάμ, ο Ισραήλ, ο Ιάκωβος. «Κι εσύ, παιδί μου», του λέγει, «στον Ιούδα, «θα φέρεις Εκείνον που είναι η προσδοκία, η αναμονή των Εθνών». Κι Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός.

    Την βιβλικήν, αυτήν, ιστορία απηχούν πολλοί μύθοι των αρχαίων λαών. Και βέβαια, κατά μείζονα λόγο, απηχεί αυτήν την Ιστορία, ο μύθος της Πανδώρας σε μας τους Έλληνες, που θεωρείται ότι είναι η πρώτη γυναίκα. «Γεμάτη εκείνη», λέγει, έδωσαν οι θεοί ένα κουτί και ειπώθηκε να μην το ανοίξει κανείς. Ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα. «Γεμάτη, όμως, από περιέργεια η Πανδώρα, άνοιξε το κουτί, ‘’τόν πίθον’’ (:το πιθάρι) και τότε από εκεί», λέει, «έφυγαν όλα τα εγκλεισμένα αγαθά και κακά. Τα αγαθά χάθηκαν. Έμειναν τα κακά. Αλλά… ξαφνικά, μπήκε το καπάκι από πάνω από το πιθάρι και πρόλαβε να μείνει μόνον μία αρετή, ένα αγαθό. Η ελπίδα. Αυτό μόνο έμεινε μες στο πιθάρι». Ποιητικά αυτό το εκφράζει ο Ησίοδος. Δεν σας λέω το αρχαίο κείμενο. Την μετάφραση: «Μόνη εκεί η ελπίδα ατόφια έμεινε μέσα, κάτω από τα χείλη του πιθαριού. Δεν πετάχτηκε έξω, γιατί μπήκε το καπάκι στο πιθάρι».

       Όμως, με την πίστη, αγαπητοί μου, σωζόμαστε. Όπως και με την ελπίδα σωζόμαστε. «Τῇ ἐλπίδι ἐσώθημεν», λέγει, εις τους Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος.

    Τι ήταν το «δένδρον της ζωής»; Ο Ιησούς Χριστός. Ο αρχηγός της ζωής. Το σώμα Του και το αίμα Του. Το δένδρον της ζωής είναι ο Σταυρός. Και οι καρποί αυτού του δένδρου είναι ότι κρεμάστηκε επάνω στο ξύλο. Ξύλον και δένδρον… το ξύλον λέγεται δένδρον, το δένδρο λέγεται «ξύλον» Στην αρχαία γλώσσα. Οι καρποί κρέμονται από το δένδρον. Όπως κρεμάστηκε ο Χριστός επάνω στο ξύλο. Ο Χριστός είναι. Το σώμα Του και το αίμα Του είναι ο καρπός του δένδρου της ζωής. Έτσι, η ελπίδα της αιωνίου ζωής, ο Χριστός δεν χάθηκε τελικά. Χάρις στην αγάπη και στην Ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού. Η ελπίδα μας τώρα είναι ένα πρόσωπον. Το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι η ελπίδα μας. Πιστεύομε στο πρόσωπό Του ότι είναι Θεάνθρωπος. Πιστεύομε. Και ελπίζομε στο πρόσωπό Του ότι θα μας δώσει ό,τι χάσαμε στον παλιό Παράδεισο. Ακόμη, κρείττονα αγαθά από τον παλιό Παράδεισο. Γι΄αυτό λέγει ο Απόστολος σήμερα ότι την ελπίδα έχομε σαν άγκυρα, που εισέρχεται εις το κατώτερον του καταπετάσματος, που είναι ο ουρανός, να το πω έτσι, ελπίδα έχομε την άγκυρα -ξέρετε ότι πάντοτε έχομε σαν σύμβολο της ελπίδος την άγκυρα- που αγκυροβόλιασε, αγκυροβόλησε μέσα εις την Βασιλεία του Θεού. Μέσα από το καταπέτασμα. Κι εκεί, σ΄ αυτό το καταπέτασμα, εισήλθε ο Χριστός, όταν ανελήφθη εις τον ουρανόν. Συνεπώς εκεί εισήλθε και η ελπίδα μας· που είναι ο Χριστός.

    Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε την ελπίδα; Πώς μπορούμε; Καλή είναι, θαυμασία, με αυτή σωζόμαστε. Προσέξτε, αγαπητοί. Με την γνώση των υποσχέσεων του Θεού· που γίνεται με τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Και με την υπομονή. Μ΄ αυτά τα δυο. Με τη μελέτη των υποσχέσεων του Θεού, που είναι οι υποσχέσεις Του μέσα στη Γραφή. Είναι οι προφητείες, ό,τι είπε ο Ίδιος. Είναι γνωστό ότι στην Αγία Γραφή περιέχονται όλες οι προφητείες και οι υποσχέσεις του Θεού. Αυτές που αφορούν στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού και εις το μέλλον το δικό μας. Προσέξτε. Είμεθα μετά Χριστόν. Οι εννέα από τις δέκα προφητείες έχουν πραγματοποιηθεί. Μένει μόνο μία. Η δευτέρα Του Παρουσία. Εάν πραγματοποιήθηκαν οι εννιά, όπως λέγει ο μαθηματικός και φυσικός Πασκάλ, γιατί δεν θα πραγματοποιηθεί και η δεκάτη; Βλέπετε;

      Αν, λοιπόν, δούμε τι πραγματοποιήθηκε και τι μέλλει να πραγματοποιηθεί ακόμη, το ένα δέκατο μόνον, τότε βεβαίως μέσα μας αρχίζει να γεννιέται η ελπίδα. Γιατί τάχα να έχομε την ελπίδα στο λαχείο, όταν η πιθανότης να κερδίσομε είναι τόσο μικρή, στο προ-πο και δεν ξέρω τι άλλα τέτοια τυχερά παιχνίδια που υπάρχουν και σας συνιστώ ποτέ μην ποντάρετε στην τύχη. Είναι η λατρεία της θεάς τύχης και είναι ειδωλολατρία. Ποτέ, μα ποτέ! Προσέξατέ το! Έτσι, αγαπητοί, γιατί ποντάρομε στο λαχείο, στην τύχη, με την ελπίδα… και πόσα νούμερα είναι εκείνα που θα κερδίσουν; Λίγα. Έναντι του μεγάλου αριθμού που επωλήθη ως λαχεία; Εκεί, έχομε την ελπίδα μας. Γιατί δεν έχομε την ελπίδα μας στη Γραφή, που ο Θεός είναι αδιάψευστος; Και αφού, σας είπα, τα 9/10 των προφητειών έχουν ήδη πραγματοποιηθεί;

     Ακόμη μένει και η υπομονή. Η υπομονή είναι εκείνη που θα μας κρατήσει την ελπίδα, διότι αργούν να έρθουν τα αγαθά αυτά. Όχι και πολύ. Σκεφθείτε ότι το πρώτο μήνυμα το έδωσε ο Θεός εις τους πρωτοπλάστους. Το έδωσε στην Εύα. Ότι θα σωθεί η Εύα. Και συνεπώς και ο Αδάμ. Δίδεται εις αυτήν, γιατί αυτή πρώτη παρέβη την εντολή του Θεού. Ο Αβραάμ πήρε υποσχέσεις, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ. Ο Αβραάμ έζησε το 2100 προ Χριστού. Εμείς είμαστε 2000 χρόνια μετά Χριστόν. Η Ιστορία τελειώνει. Δεν μένουν πια περιθώρια σ’ αυτήν. Αντιληφθείτε το. Η ιστορία τελειώνει. Εάν προ Χριστού ελέγοντο οι προφητείες για μετά Χριστόν και εδίδετο ο χαρακτηρισμός ότι αυτά αργούν, και πέρασαν πράγματι 2100 χρόνια, όμως δίδεται ο εξής χαρακτηρισμός στην Καινή Διαθήκη: «Έρχονται γρήγορα».

     Λέει ο Χριστός στην «Ἀποκάλυψη»: «Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ, ναί, ἔρχομαι ταχύ (:έρχομαι γρήγορα)!». Και πέρασαν 2000 χρόνια. Δεν νομίζετε, λοιπόν, ότι αντιλαμβανόμεθα ότι το τέλος είναι κοντά; Κι έχομε πάμπολλες μαρτυρίες, κατατεθειμένες στη Γραφή, ότι το τέλος είναι κοντά. Αλλά οι προηγούμενοι από μας, οι προηγούμενες γενιές, έχομε την ελπίδα αλλά πρέπει να περιμένομε. Μας χρειάζεται συνεπώς η υπομονή. Γι΄αυτό ο Παύλος γράφει στην προς Ρωμαίους 15,4: «Διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν». Δηλαδή να έχομε, ας έχομε. Τι; Την ελπίδα· η οποία από πού βγαίνει; Από την υπομονή και την παρηγορία των Γραφών. Στις Γραφές έχομε, τι έχομε; Τις υποσχέσεις και τις προφητείες του Θεού. Και με την υπομονή ας έχομε την ελπίδα.

     Η ελπίδα, αγαπητοί, σε γενική έννοια, αποτελεί το τελευταίο οχυρό της ζωής μας και της δραστηριότητός μας. Το τελευταίον οχυρό. Όταν όλα χαθούν, όλα χαθούν. Περνάει μια ριπή ανέμου πολεμικού, σεισμού, ασθενειών και τα γκρεμίζει όλα! Τα υπάρχοντά μας, και την υγεία μας ακόμη και βρεθήκαμε… πώς βρεθήκαμε; Εμείς κι ο εαυτός μας. Μη έχοντες τίποτα. Όλα εάν χαθούν, ένα μόνο αν μείνει, η ελπίδα, μπορεί όλα να τα επανασυστήσει. Όλα. Που λέει εκεί ο Σολωμός: «Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός κι ευθύς εγιόμισ’ άνθη». Ο σεισμός άνοιξε χάσμα. Αλλά αμέσως γιόμισε άνθη. Ποια είναι αυτά τα «άνθη»; Πώς γέμισε από άνθη; Είναι η ελπίδα. Η ελπίδα όλα τα επανασυστήνει. Και την πίστη επανασυστήνει. Και την αγάπη επανασυστήνει. Και την  δραστηριότητα και τη μετάνοια. Ποιος μπορεί κανείς να πει ότι αν δεν έχει ελπίδα να μετανοήσει; Μόνον αν έχομε την ελπίδα ότι θα μας συγχωρήσει ο Θεός, θα μετανοήσομε. Αλλιώτικα δεν θα μετανοήσομε.

     Αλλά ακόμη και αυτό το ζῆν, αυτήν την ζωή έχομε με την ελπίδα. Αν δεν ελπίζεις, τότε; «Δεινὸν γὰρ ἐστιν –λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων- τὸ μὴ πιστεύειν εἰς μετανοίας ἐλπίδα». «Φοβερό πράγμα να μην πιστεύεις ότι μπορεί να έχεις την ελπίδα της μετανοίας». Ότι θα συγχωρηθείς από τον Θεό. Εάν το οχυρό της ελπίδος αλωθεί, τότε και αυτό το ζῆν ακόμη είναι μπροστά σε αδιέξοδο. Ναι. Η αυτοκτονία φανερώνει απώλεια ελπίδος. Αν ελπίζομε ότι θα αναστηθούμε, τότε όλος ο βίος μας ρυθμίζεται σύμφωνα με την ελπίδα μας αυτή. Θα πεθάνω. Και θα αναστηθώ. Θα ρυθμίσω, λοιπόν, την ζωή μου, σύμφωνα με αυτήν μου την πίστη και ελπίδα.

      Η ελπίδα μάς παρέχει μια σταθερότητα αγιασμού. Λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή εκείνο το περίφημο: «Πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην- ποια;- ἐπ᾿ αὐτῷ -ποια;- ὅτι ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα… Τεκνία», λέει, «οὕπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα· οἴδαμεν δὲ ὅτι ἐάν φανερωθῇ –το ἐάν είναι χρονικόν. Όταν θα φανερωθεί. Τότε;- ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι (:ότι θα Τον δούμε όπως είναι. Πώς έφυγε από τη Γη; Έτσι θα Τον δούμε εκεί)». «Και τότε, όταν έχομε», λέει, «αυτήν την ελπίδα», λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «εκείνος που την έχει ἁγνίζει ἑαυτόν (:καθαρίζει τον εαυτό του), καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι (:όπως κι Εκείνος, ο Χριστός είναι αγνός)».

    Βλέπετε ,λοιπόν, ότι η ελπίδα παρέχει πράγματι μια σταθερότητα αγιασμού; Υποκινεί και στην υπομονή. «Ὃ οὐ βλέπομεν –λέει στους Ρωμαίους ο Απόστολος-  ἐλπίζομεν (:εκείνο που δεν το βλέπουμε, το ελπίζομε), δι᾿ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα (:με την υπομονή περιμένομε)». Να, λοιπόν, ότι εκεί η ελπίδα ακόμη υποκινεί την υπομονή και η υπομονή τρέφει την ελπίδα. Άλλοτε γίνεται μάνα και άλλοτε γίνεται θυγατέρα, για να θυμηθούμε τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, που έχομε σήμερα την μνήμη του.

      Αγαπητοί, πλήθος και πελώρια αναστήματα της ελπίδος έχομε στον χώρο και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Ιώβ, διακρίνονται. Ερωτήθηκε ο Ιώβ από τη γυναίκα του, ύστερα από τη μεγάλη εκείνη συμφορά που τους βρήκε: «Μέχρι τίνος καρτερήσεις;». «Πόσο θα περιμένεις;», είπε η γυναίκα του. Και ξέρετε, δεν την πήρε ο διάβολος, για να την έχει δίπλα να τον βασανίζει με τέτοια πράγματα· που του είπε κι άλλα, κι άλλα. «Μέχρι τίνος καρτερήσεις;», λέει η γυναίκα του Ιώβ στον Ιώβ. Κι εκείνος απήντησε: «Ἀναμένω χρόνον ἔτι μικρόν, προσδεχόμενος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου». «Θα περιμένω λίγο ακόμα· και θα έλθει η σωτηρία μου. Η ελπίδα της σωτηρίας μου». Και πράγματι ήλθε. Και η λέπρα του έφυγε, επαναπέκτησε δέκα παιδιά, όσα είχε και πρώτα, και περισσότερα αγαθά απ’ ό,τι είχε πρώτα.

    Τα σαράντα εκατομμύρια γνωστών μαρτύρων, αγαπητοί, των τριών πρώτων αιώνων, προτίμησαν τον μαρτυρικό θάνατο, επειδή η ελπίδα των είχε μετατεθεί στον ουρανό. Όταν τους εζητήθη να ειδωλολατρήσουν. Αλλιώτικα το μαρτύριον γι’ αυτούς θα ήταν ακατόρθωτο, αλλά και αδιανόητο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από τα ονόματα του Χριστιανισμού είναι και τούτο: «Ελπίδα». Να πώς το λέγει αυτό ο απόστολος Πέτρος: «Ἕτοιμοι δὲ ἀεὶ (:πάντοτε) πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον(: σε όποιον σας ζητάει λόγο) περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος (:για την ελπίδα μας)». Δηλαδή για τον Χριστιανισμό. Είναι ένα όνομα του Χριστιανισμού το όνομα «Ελπίδα».

     Εκείνο που λείπει από τον σύγχρονο κόσμο σήμερα είναι η ελπίδα. Προπαντός στους Χριστιανούς. Λείπει η ελπίδα της αιωνίου ζωής. Γι'αυτό πρέπει να την ξαναζωντανέψουμε, για να κρατήσει η ελπίδα αυτή και την πίστη και την αγάπη. Γιατί στα έσχατα η πίστις, «όταν θα ‘ρθει ο Υιός του ανθρώπου –λέει ο Χριστός- θα βρει την πίστη επί της γης;». Αλλά και η αγάπη, που είπε πάλι ο Χριστός, «ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ψυγήσεται». Θα παγώσει. Πρέπει να κρατήσομε την ελπίδα, για να διατηρεί ζωντανή μέσα μας και την πίστη και την αγάπη. Και η ελπίδα καλλιεργείται με την γνώση των υποσχέσεων του Θεού, όπως είπαμε, και με την υπομονή. Αγαπητοί, ας αγωνιστούμε. Αμήν.

🔸596η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Προβολή Ὀρθοδόξου Πνευματικότητος. (β΄ ἔκδοσις)

†. Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, αυτές τις πέντε Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τις αφιερώνει σε κάποια υπόθεση ή σε κάποια υπόθεση ή σε κάποιο πρόσωπο αγίου· διότι θέλει να εξυπηρετήσει κάποιους πνευματικούς σκοπούς.

Έτσι, την πρώτη Κυριακή των Νηστειών την αφιερώνει στην Ορθοδοξία, προβάλλοντας, κατεξοχήν, την Ζ΄ Οικουμενικήν Σύνοδον. Την δευτέρα Κυριακή προβάλλει τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, με σκοπό να καταδείξει τη διαφορά πνεύματος μεταξύ του δυτικού και ανατολικού Χριστιανισμού. Την τρίτη Κυριακή, που είναι το μέσον της Τεσσαρακοστής, προβάλλει τον Τίμιον Σταυρόν, προς ενίσχυσιν των πιστών, αλλά και προβολήν του σταυρικού Ευαγγελίου. Δηλαδή το Ευαγγέλιον ότι είναι θυσία, είναι σταυρός, είναι άσκησις, είναι αγών. Αλλά, μετά ταύτα, είναι η ανάστασις.

    Την τετάρτη Κυριακή -σήμερα- προβάλλει τον άγιον Ιωάννη της Κλίμακος, που η καθ’ αυτό μνήμη του είναι στις 30 Μαρτίου. Όμως τον προβάλλει και σήμερα, ίσως επειδή καθημερινό ανάγνωσμα στα μοναστήρια της εποχής εκείνης, παλιότερα δηλαδή, ήταν το δικό του το σύγγραμμα, που λέγεται «Κλίμαξ». Και μάλιστα διακρίνεται από άλλους που έχουν το όνομα «Ιωάννης», λέγεται «ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος». Δηλαδή ο συγγραφεύς του βιβλίου «Κλίμαξ». Και το βιβλίο αυτό, όπως σας είπα, ήταν ένα καθημερινό ανάγνωσμα εις τα μοναστήρια. Μάλιστα στην τράπεζα, όταν οι μοναχοί έτρωγαν.

    Όμως, προβαλλόμενος ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, προβάλλεται και το κλασικό του, πραγματικά κλασικό του έργο αυτό που λέγεται «Κλίμαξ», αλλά και κάτι ακόμη πάρα πολύ σπουδαίο. Ότι προβάλλεται και η ανόθευτος ορθόδοξος πνευματικότης της Ανατολικής Εκκλησίας. Θα το ξαναπώ: Προβάλλεται η ανόθευτος ορθόδοξος πνευματικότης της Εκκλησίας. Ποια δηλαδή πρέπει να είναι η πνευματικότητα, που, ερμηνεύοντες μέσα στην πράξη το Ευαγγέλιο, πώς θα το καταλάβομε το Ευαγγέλιον. Πώς θα το καταλάβομε, απλούστατα δεν είναι παρά εκείνο που οι άγιοι μάς είπαν, μας δίδαξαν, πώς πρέπει να ζούμε. Αυτό είναι η ερμηνεία, στην πράξη, του Ευαγγελίου.

     Βέβαια, δεν θα μείνομε στα βιογραφικά εκείνα σημεία του αγίου Πατρός, επειδή θα θέλαμε χρόνον πολύν. Όμως σας λέγω τούτο, ότι έζησε τον 6ον αιώνα και υπήρξε ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Σινά.

     Το βιβλίον «Κλίμαξ» είναι όντως κλασικό. Κλασικό στο είδος του, και ανακλά, όπως ήδη είπαμε και ξαναλέμε, την ορθόδοξον πνευματικότητα. Γι'αυτό πρέπει να το μελετούμε, και οι μοναχοί και οι λαϊκοί.  Είναι χρησιμότατο για όλους. Περιέχει το όλο του βιβλίο τριάντα ομιλίες επί πνευματικών θεμάτων, που δημιουργούν, με την θέση που τοποθέτησε την κάθε ομιλία ο όσιος πατήρ, μίαν κλιμακωτή πρόοδο. Εκ των χαμηλοτέρων προς τα υψηλότερα. Σαν ακριβώς να ανεβαίνει κανείς μία κλίμακα. Γι'αυτό λέγεται «Κλίμαξ», δηλαδή σκάλα. Και ο συγγραφεύς της, επαναλαμβάνομε, λέγεται «άγιος Ιωάννης της Κλίμακος».

     Για πνευματική ωφέλεια αλλά και για μια έτσι, μικρή γεύση, επιτρέψατε, στα λίγα λεπτά μιας ομιλίας που διαθέτομε, ένα σύντομο σταχυολόγημα από τον έβδομον λόγο του, για να δείτε ποια είναι το ήθος, η πνευματικότητα της καθ’ ημάς Ανατολής· της Εκκλησίας μας. Και αναφέρεται αυτό το μικρό δείγμα που παίρνω, εις το χαροποιόν πένθος.

    Τι είναι αυτό το «χαροποιόν πένθος»; Το καταλαβαίνομε κι από την έκφραση· το πένθος που δίνει χαρά. Το πένθος που δίνει χαρά. Ναι.  Χαροποιόν πένθος. Αυτό είναι. Είναι το κατά Θεόν πένθος, που γεννά τη χαρά, την αληθινή χαρά και αναφαίρετη του Χριστού χαρά. Γράφει ο άγιος πατήρ ότι το κατά Θεόν πένθος είναι: «Διάθεσις ἐνωδύνου καρδίας, ἀεὶ τὸ διψώμενον ἐμμανῶς ζητοῦσα, καὶ ἐν τῇ τούτου ἀποτυχίᾳ ἐμπόνως καταδιώκουσα, καὶ ὄπισθεν τούτου ὀδυνηρῶς ὁλολύζουσα». Είναι η πρώτη παράγραφος του λόγου του του εβδόμου όπως σας είπα, που θα πει: «Τι είναι», λέγει, «το κατά Θεόν πένθος»; Είναι εκείνη η «ἐνώδυνος», η οδυνηρά διάθεσις της καρδιάς, πάντοτε ζητούσα, «ἐμμανῶς», δηλαδή σαν να έχει κανείς μανία, το διψώμενον, εκείνο που κανείς διψά. Και δεν είναι τίποτε άλλο παρά Αυτός ο Ιησούς Χριστός. Και σε περίπτωση αποτυχίας, «ἐμπόνως καταδιώκουσα καὶ ὄπισθεν», κυνηγάει από πίσω αλλά έμπονα, δηλαδή με πόνον, «ὄπισθεν τούτου ὀδυνηρῶς ὁλολύζουσα», φωνάζει με πόνο, οδυνηρώς, πίσω από τον Χριστόν.

    Πάνω σ’ αυτό, θυμόμαστε εκείνον τον λόγο του Κυρίου που είπε: «Ἐλεύσονται ἡμέραι –είπε στους μαθητάς Του- ὅτε ἐπιθυμήσετε μίαν τῶν ἡμερῶν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἰδεῖν, καὶ οὐκ ὄψεσθε». Είναι στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον. «Θα ‘ρθουν ημέρες που θα επιθυμήσετε να δείτε μία, μια ημέρα από τον Υιόν του Θεού, τον Υιόν του ανθρώπου, δηλαδή από μένα, να με δείτε κάποια στιγμή, και δεν θα με δείτε. Και δεν θα με δείτε…». Αλήθεια, σκεφτείτε τους Αποστόλους που τόσο αγάπησαν τον Ιησούν Χριστόν να μην μπορούν να Τον δουν. Τι επιθυμία ήτο εκείνη που τους κατέτρωγε την καρδία για να ιδούν το πρόσωπον του Χριστού; Είναι η θλίψις, αυτό που κατατρώει την καρδιά, στην αναζήτηση της χαράς. Και αυτή η χαρά είναι ο Χριστός. Τον αναζητούμε. Πού είναι ο Κύριος; Είναι, λοιπόν, η αναζήτησις του Χριστού.

     Ωραία το εκφράζει αυτό ένα άλλο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης που λέγεται «Ἆσμα ἀσμάτων». Λέγει τα εξής: Εδώ στο βιβλίο αυτό πρωταγωνιστούν δύο πρόσωπα. Εκείνος-εκείνη. Ο Νυμφίος-η νύμφη. Ο Χριστός – η ψυχή. Και αν θέλετε, ο Χριστός- η Εκκλησία. Επισκέπτεται Εκείνος εκείνην. Δηλαδή ο Χριστός την Εκκλησίαν ή την ψυχήν. Αλλά κάποια στιγμή, όταν πήγε λίγο αργά το βράδυ και λέει: «Ξέρεις, καημένε, δεν μπορώ να σε υποδεχθώ αυτήν την ώρα, γιατί έπλυνα τα πόδια μου και έπεσα στο κρεβάτι μου». Περπατούσαν ξυπόλητοι τότε οι άνθρωποι και κάθε βράδυ που έπεφταν στο κρεβάτι τους έπλεναν τα πόδια τους. Εκείνος, λέει, έβαλε το χέρι του να ανοίξει από κάπου, από μια τρύπα, το πόμολο. Αλλά, έκανε μια προσπάθεια, πλην δεν επέμενε περισσότερο και έφυγε.

     Μόλις έφυγε, λέγει εκείνη  -η ψυχή, η Εκκλησία- : «Ιιι! Τι έκανα! Τον άφησα και έφυγε». Πετιέται από το κρεβάτι, ανοίγει την πόρτα, βγαίνει στους δρόμους και αρχίζει να ρωτά: «Πού είναι Εκείνος που αγαπώ;». «Ἀπάγγειλόν μοι, ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου. Ποῦ ποιμαίνεις; Ποῦ κοιτάζεις –δηλαδή: πού είναι το σπίτι σου;- ἐν μεσημβρίᾳ;  Ἐπὶ κοίτην μου ἐν νυξὶν ἐζήτησα ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου (:στο κρεβάτι μου εζήτησα την νύχτα Εκείνον που αγάπησε η ψυχή μου) · ἐζήτησα αὐτὸν καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν (:τον ζήτησα, αλλά δεν τον βρήκα)· ἐκάλεσα αὐτόν, καὶ οὐχ ὑπήκουσέ μου (:τον φώναξα, δεν άκουσε). Ἀναστήσομαι δὴ καὶ κυκλώσω ἐν τῇ πόλει (:Θα σηκωθώ και θα πάω γύρω γύρω την πόλη), ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ ἐν ταῖς πλατείαις (:στις αγορές, στα μαγαζιά, στις πλατείες της πόλεως, στους δρόμους), καὶ ζητήσω ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου (:και θα αναζητήσω Εκείνον που αγάπησε η ψυχή μου). Ἐζήτησα αὐτὸν καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν((:Τον ανεζήτησα αλλά  δεν τον βρήκα)».

     Είναι τόσο ωραία! Έχει πολλά εκεί. Μάλιστα λέει σε κοπέλες, που βγαίνει έξω: «Μήπως είδατε τον αγαπημένον μου;». Και λέγουν αυτές: «Ποιος είναι ο αγαπημένος σου; Ποιος είναι;». Κι αρχίζει να περιγράφει τον αγαπημένο της. «Έτσι είναι το πρόσωπό του», λέει, «έτσι είναι τα μάτια του, έτσι είναι η κεφαλή του, το ανάστημά του». Όλα εκείνα τα οποία μεταφορικώς αναφέρονται εις την ωραιότητα του Ιησού Χριστού.

      Αυτό, λοιπόν, το χαροποιόν πένθος, πενθώ γιατί δεν έχω τον Χριστό, να Τον δω κοντά κοντά, μου δίνει όμως χαρά, γιατί ξέρω ότι υπάρχει ο αγαπημένος μου, εκφράζεται σε εκείνο το «ἐζήτησα αὐτὸν καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν».  Αυτό είναι το χαροποιόν πένθος. Και αυτό το πένθος κρατά σε όλο το μήκος της ζωής ενός πιστού ανθρώπου, επειδή, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Διὰ πίστεως περιπατοῦμεν οὐ διὰ εἴδους». Πολιτευόμεθα εις την ζωήν αυτήν δια πίστεως. Όχι «διὰ εἴδους». Το εἶδος είναι η μορφή. Δηλαδή δεν έχομε την μορφήν του Χριστού εις την παρούσα ζωή. Έχομε μόνον την πίστη εις το πρόσωπό Του. Είναι καταπληκτικό.

     Μάλιστα ο Κύριος εγύμναζε τους μαθητάς Του, γιατί σε λίγο θα Τον έχαναν μετά την Ανάστασή Του, γι’ αυτό και αλλάζει μορφήν. Εκεί εις την λίμνην της Τιβεριάδος, είναι εις τον αιγιαλόν. Κι εκείνοι, επτά μαθηταί, στο καΐκι και ψαρεύουν. Φωνάζει: «Παιδία, ἔχετε τι βρώσιμον; Προσφάγιον;». «Παιδιά, έχετε τίποτα φαγητό;». Ήταν πρωί. Εκείνοι είπαν: «Οὐ». Μονολεκτικά. Όχι. Τον κοιτάζουν όμως αυτόν. «Περίεργο, ποιος είναι;». Λέει ο Ιωάννης: «Ὁ Κύριος ἐστίν!». «Είναι ο Κύριος!». Όταν βγήκαν στην παραλία έξω και βρήκαν ψάρι ψημένο «ἐπὶ ἀνθρακιᾶς(:πάνω σε κάρβουνα)» κ.τ.λ. τους είπε πολλά. Εντούτοις, λένε: «Ποιος είναι;». Και δεν τολμούσαν να του πουν: «Εσύ, ποιος είσαι;». Αυτό ακούγεται, αγαπητοί μου, κάθε ένδεκα Κυριακές. Είναι ένα τεμάχιο από τον Ιωάννη, που είναι ως εωθινόν ευαγγέλιον. Δεν τολμούσαν να του πουν: «Ποιος είσαι;». «Μα, ο Κύριος δεν είναι; Είναι ο Κύριος;». Τους εγύμναζε, να βρίσκεται ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ · όπως και στους δύο προς Εμμαούς, κ.λπ. Τους εγύμναζε ότι πια δεν θα είχαν τη μορφή Του, αυτή που Τον είχαν γνωρίσει, αλλά θα Τον εγνώριζαν δια της πίστεως. Προσέξτε αυτό που σας λέγω, είναι πάρα πολύ σημαντικό, είναι πάρα πολύ σπουδαίο.

     Και συνεχίζει ο Παύλος, όταν λέγει ότι «διὰ τῆς πίστεως περιπατοῦμεν, οὐ διὰ εἴδους· θαρροῦμεν δὲ καὶ εὐδοκοῦμεν μᾶλλον ἐκδημῆσαι ἐκ τοῦ σώματος καὶ ἐνδημῆσαι πρὸς τὸν Κύριον». «Γι’ αυτό κάπου», λέγει, «επιθυμούμε και θέλομε να φύγομε από το σώμα μας, δηλαδή να πεθάνομε, για να πάμε να συναντήσομε το ποθεινόν πρόσωπον, τον Ιησούν Χριστόν». Αλλά όχι· δεν χρειάζεται. Όταν θα γίνει η ανάστασις των νεκρών, τότε θα Τον δούμε με τα σωματικά μας πάλι μάτια, ως άνθρωπον.

      Έχομε λοιπόν την λύπη, το πένθος, γιατί δεν βλέπομε τον Κύριο. Έχομε την χαρά της ελπίδος όμως ότι θα Τον συναντήσομε σύντομα τον Κύριον. Έτσι δημιουργείται από τον ιερό συγγραφέα, τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, μια λέξις, ένας όρος: «Χαρμολύπη»· που θα πει χαρά και λύπη, χαρμολύπη. Γι’ αυτό, λέγει πάλι ο άγιος Ιωάννης: «Κατέχων κάτεχε τὴν μακαρίαν τῆς ὁσίας κατανύξεως χαρμολύπην· καὶ μὴ παύσῃ τῆς ἐν αὐτῇ ἐργασίας –εννοείται εργασία πνευματική-, ἄχρις οὗ μετάρσιον ἐκ τῶν ἐντεῦθεν τῷ Χριστῷ καθαρὸν παραστήσῃ σε». «Έως ότου φύγομεν από τον κόσμον αυτόν» κ.λπ. Δηλαδή: «Κράτα σφικτά -να σας το αποδώσω παρ’ ό,τι ο χρόνος τρέχει- αυτήν την ευτυχισμένη χαρμολύπη, που γεννιέται από την κατάνυξη. Μη παύσεις να την καλλιεργείς, έως ότου σε ανεβάσει από τα γήινα και καθαρόν σε παρουσιάσει μπροστά στον Χριστόν».

     Ένα δυστύχημα: Ο σύγχρονος Χριστιανός, δεν περιμένει πλέον τον Χριστόν, ούτε Τον ποθεί, ούτε πενθεί εις την αναζήτησή Του. Έχει μία πνευματική επάρκεια, ότι… «ε, βαφτίστηκα, πάω στην Εκκλησία, κοινωνώ… Τι άλλο θέλω; Τι άλλο περισσότερο;». Δηλαδή μια πνευματικότητα η οποία… πώς να την χαρακτηρίσω; Την χαρακτηρίζω για μια στιγμή χλιαράν, για να μην πω κάτι χειρότερο… Και λέει ο Κύριος εις τον «ἂγγελον» –επίσκοπον- της Λαοδικείας: «Επειδή δεν είσαι ούτε ψυχρός ούτε θερμός αλλά είσαι χλιαρός, ‘’μέλλω σὲ ἐμέσαι’’». «Πρόκειται να σε ξεράσω!». Συμφορά. Οι πιο πολλοί Χριστιανοί μας που είναι χλιαροί, ήδη τους ξερνάει ο Κύριος; Ναι. Αλλά λέγει: «Μέλλω σὲ ἐμέσαι». «Ἐμῶ» θα πει «ξερνώ». Του ρήματος «ἐμῶ»  «Θα σε ξεράσω». Αλλά λέει: «θα σε ξεράσω». Βάζει το «θα»· που σημαίνει «σου δίνω χρόνο να γίνεις θερμός. Να καταλάβεις ότι η πνευματικότητα δεν περιορίζεται σε εκείνα τα όρια που εσύ νομίζεις. Εμπόνως, με πόνο καρδιάς με αναζητάς; Ζεις την ορθόδοξον πνευματικότητα; Εάν δεν ζεις, τότε πρόσεξε. Θα εκπνεύσει το ‘’θα’’! Και θα σε ξεράσω».

     Αυτό είναι το δυστύχημα με τους συγχρόνους μας Χριστιανούς. Τίποτα ο σύγχρονος Χριστιανός δεν καταλαβαίνει από χαρμολύπη. Βέβαια, εκτός εξαιρέσεων φυσικά. Γιατί δεν καταλαβαίνει ότι το ευαγγέλιον είναι σταυρικόν. Δηλαδή ότι πρέπει να αισθανθεί ότι σταυρώνεται μαζί με τον Χριστό. Τον Χριστιανισμό τον θεωρεί σαν μια, απλώς, ευκαιρία να αισθάνεται -μάλλον!- μια κοσμική χαρά, έχοντας βεβαίως κατασιγασμένη την συνείδησιν· κοσμική χαρά. Και ακόμη το να έχει μίαν υλικήν κατάκτησιν. Εκεί σταματά ο σύγχρονος Χριστιανός.

     Εντούτοις, δεν είναι εδώ ο «γάμος». Παρά ταύτα… ποιος «γάμος»; Την λέξη την βάζω εντός εισαγωγικών. Είναι ό,τι χαρά νιώθει η νύμφη δια τον Νυμφίον και ο Νυμφίος δια την νύμφη. Ό,τι ακριβώς εκφράζεται μέσα στο βιβλίο «Ἆσμα ἀσμάτων»· που προηγουμένως σας είπα ένα πολύ μικρούτσικο κομματάκι. Είναι, δηλαδή, οι πνευματικοί γάμοι, δηλαδή η ένωσις Χριστού και ψυχής. Χριστού και ανθρώπου. Και λέγει πάλι ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στην 19^ην παράγραφό του: «Οὐκ ἔστιν ἡμῖν, ὦ οὗτοι, ἐνταῦθα ἡ τοῦ γάμου κλῆσις (:Δεν είναι εδώ, ω αγαπητοί μου, δεν είναι εδώ η κλήσις του γάμου), οὐκ ἔστιν, οὔκουν· πάντως δὲ εἰς πένθος ἑαυτῶν ὁ καλέσας ἡμᾶς ἐνταῦθα ἐκάλεσε(:Εδώ, στην παρούσα ζωή μάς κάλεσε εις πένθος)». Και είναι το πένθος της αμαρτωλής ζωής. Να πενθήσομε τον αμαρτωλό εαυτό μας. Να πενθήσομε τις αμαρτωλές ροπές μας. Δεν είναι εδώ, λοιπόν, η χαρά των γάμων. Αλλά είναι απλώς ο τόπος της καθάρσεως. Εδώ θα καθαριστούμε. Τώρα, η Βασιλεία του Θεού απλώς, όπως λέει ο Κύριος, «βιάζεται», εκβιάζεται, «καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν». Δηλαδή πρέπει να εκβιάσω τον νωθρόν, αμαρτωλόν εαυτό μου, για να μπω στη Βασιλεία του Θεού. Και ο βιασμός αυτής της νωθρής φύσεως είναι το πένθος.

      Λέγει πάλι ο ίδιος άγιος πατήρ: «Θανάτωσε την αμαρτία -σε απόδοση σας το λέγω- και τότε θα είναι περιττά τα δάκρυα της οδύνης στα μάτια σου. Όπου δεν υπάρχει πληγή, δεν χρειάζεται νυστέρι. Στον Αδάμ πριν από την παράβαση δεν υπήρχαν δάκρυα. Όπως και μετά την ανάσταση στους δικαίους δεν υπάρχουν δάκρυα. Πενθούμε για να πετύχομε την κάθαρση. Και μετά την κάθαρση την αγάπη του Θεού».   

      Λέγει πάλι εις την 45^ην παράγραφο: «Ο Θεός, αγαπητοί μου», λέγει, «δεν έχει ανάγκη από δάκρυα, ούτε επιθυμεί να πενθεί ο άνθρωπος από την οδύνη της καρδιάς του. Αλλά μάλλον να τον βλέπει να χαίρεται εσωτερικά από την αγάπη του σε Αυτόν».

    Και αυτό το πανηγύρι έρχεται σε εκείνον που πενθεί διηνεκώς εις τον παρόντα βίον. Πάλι λέγει στην 41^η παράγραφο: «Ὅστις ἐν πένθει διηνεκεῖ(:σε πένθος διαρκές)  κατὰ Θεὸν πορεύεται, οὗτος καθ᾿ ἡμέραν ἑορτάζων οὐ παύεται. Ὃς σωματικῶς ἑορτάζων οὐ παύεται (:έχει κάθε μέρα γιορτή), τοῦτον πένθος αἰώνιον μέλλει διαδέχεσθαι». «Όποιος, όμως, κάθε μέρα σωματικά γιορτάζει» -όπως ο πλούσιος και ο Λάζαρος στην παραβολή εκείνη, ήταν, λέει, καθημερινά ευφραινόμενος - «αυτός», λέγει, «πηγαίνει στο αιώνιον πένθος», λέγει ο άγιος Ιωάννης. Και μη νομισθεί ότι το πένθος αυτό επιφέρει φθορά και κατάθλιψη στην ψυχή, όπως πιθανώς να νόμιζαν μερικοί. Όχι, αγαπητοί μου. Είπαμε ότι πίσω από το Θεόν πένθος υπάρχει η ανείπωτη του Χριστού χαρά. Ο Χριστός μάς είπε: «Καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ὑμῶν». «Και την χαρά σας, που Εγώ σας δίνω, κανείς δεν μπορεί να σας την αφαιρέσει». Η χαρά του κόσμου δεν έχει καμία σχέση με τη χαρά του Χριστού. Ο Κύριος πάλι είπε: «Ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται» · «Η λύπη σας θα μεταβληθεί σε χαρά». Όπως και η λύπη η κατά Θεόν, καμιά σχέση δεν έχει με την κατά κόσμον λύπην, καμία σχέση. Το πένθος και η λύπη του κόσμου οδηγούν την ψυχήν στον θάνατο. Έχασα χρήματα, έχασα προσφιλές μου πρόσωπο, έχασα την υγεία μου, αυτό είναι πένθος κατά κόσμον. Ενώ η κατά Θεόν λύπη, οδηγεί στη ζωή.

     Λέγει ακόμη: «Η άβυσσος του πένθους αντικρύζει την παράκληση εκ μέρους του Θεού. Και η καθαρότης της καρδίας δέχεται την θεία έλλαμψη. ‘’Ἔλλαμψις’’ σημαίνει- λέει ο ίδιος, σε μετάφραση σας το λέγω- απερίγραπτη ενέργεια, η οποία κατανοείται χωρίς να κατανοείται -δηλαδή μόνο με τα εσωτερικά μάτια της ψυχής, χωρίς να μπορεί κανείς να το περιγράψει ή να το μεταδώσει-. ‘’Παράκλησις’’ δε, σημαίνει», συνεχίζει ο όσιος πατήρ, «ανάψυξις της ψυχής(:παράκλησις, παρηγορία) ενός πονεμένου ανθρώπου, ο οποίος σαν νήπιο την ώρα αυτή και κλαυθμυρίζει μέσα του και φωνάζει χαρούμενα. ‘’Ἀντίληψις’’ σημαίνει –λέγει ο ίδιος- ανανέωσις της ψυχής». Αυτά είναι γραμμένα εις την 53^ην παράγραφο. Αυτή είναι η καρποφορία του χαροποιού πένθους.

     Αγαπητοί, τελειώνει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, με ένα θαυμάσιον λόγιον. Ακούσατέ το. «Οὐκ ἐγκληθησόμεθα, ὦ οὗτοι, οὐκ ἐγκληθησόμεθα». Δηλαδή -να σας πω τη μετάφραση κατευθείαν; «Δεν θα κατηγορηθούμε», λέει, «αγαπητοί μου, δεν θα κατηγορηθούμε την ώρα του θανάτου μας, γιατί δεν εθαυματουργήσαμε ή γιατί δεν εθεολογήσαμε ή γιατί δεν γίναμε θεωρητικοί -δηλαδή υψηλοί θεολόγοι- · θα δώσομε, όμως, λόγο στον Θεό γιατί συνεχώς δεν πενθήσαμε». Είναι εκείνο που λέγει ο Κύριος στους Μακαρισμούς Του: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται».  

      Η ρίζα, λοιπόν, του κατά Θεόν πένθους ή του χαροποιού πένθους ή της χαρμολύπης, βρίσκεται στους μακαριστούς λόγους του Κυρίου μας. Να γιατί οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έδειξαν την ορθόδοξη πνευματικότητα, όπως καθόρισαν και το ορθόδοξο δόγμα. Και η Εκκλησία μας προβάλλει την μεν πρώτη Κυριακή, θα επαναλάβομε, των Νηστειών, το ορθόδοξο δόγμα, την ορθόδοξο πίστιν, την δε Δ΄ Κυριακή των Νηστειών -σήμερα- θα προβάλει δια του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος την ορθόδοξο πνευματικότητα. Έτσι πρέπει να ζούμε. Ναι, αγαπητοί μου, έτσι πρέπει να ζούμε. Τους δείκτες, δηλαδή, τους έχομε. Τι πρέπει, πώς πρέπει να κινηθούμε, τα έχομε. Γι'αυτό ας αρχίσομε ανάλογα να πολιτευόμεθα.

🔸713η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν γενεάν μας.

†. Υπάρχει, αγαπητοί μου, η αντίληψις ότι το Ευαγγέλιον αποτείνεται σε τάξεις ανθρώπων, ότι δηλαδή άλλο είναι για εκείνους οι οποίοι μένουν στας πόλεις και εργάζονται και ζουν μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον α ή β, άλλο είναι το Ευαγγέλιον εκείνο ή άλλες οι υποχρεώσεις εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι μένουν εις την ύπαιθρο ή κατοικούν σε ένα μοναστήρι.

     Ο Κύριος, για να βγάλει ακριβώς αυτή την αντίληψη, θέλοντας να μιλήσει για την αυταπάρνηση, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο, οφείλει να οδηγεί τον άνθρωπο μέχρι θανάτου, τι κάνει; «Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ…». Ώστε δεν ομιλεί μόνο εις τους μαθητάς Του, οι οποίοι υποτίθεται ότι αποτελούν τον στενότερόν του κύκλον, που θα πρέπει εκείνοι να βιώσουν κατά έναν άλλον τρόπον το Ευαγγέλιον. Αλλά καλεί και τον όχλον, καλεί και τον λαόν, που δείχνει ότι το Ευαγγέλιον είναι το ίδιο ή οφείλει να είναι το ίδιο στην εφαρμογή του, τόσο για εκείνους οι οποίοι έχουν ειδικήν αποστολήν, όσο και δια τον πολύν λαόν, οπουδήποτε κι αν μένει. Είτε εις την πόλιν, είτε εις την επαρχίαν. Είτε εις τον πρώτον αιώνα είτε εις τον εικοστόν πρώτον αιώνα. Οπουδήποτε και σε οποιανδήποτε περιοχή, το Ευαγγέλιον οφείλει να βιωθεί εξίσου το ίδιο από όλους. Πόσο σπουδαίο είναι αυτό! Όταν στην εποχή μας ακούμε να υπάρχουν συγχρονιστικές τάσεις για το Ευαγγέλιον. Πόσο, αλήθεια, έρχεται να τονίσει την ανάγκη ότι το Ευαγγέλιον είναι πάντοτε το ίδιο.

    Θα ήθελα να μείνω σε ένα σημείο, όχι εκείνο που έχει και όλο το βάρος ίσως της ημέρας, επειδή σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, εις το μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το σύμβολον της θυσίας, μα και της ενισχύσεως, μα και της ελπίδος, μα και της Αναστάσεως· που λέγει ο Κύριος: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, να σηκώσει τον σταυρό του, να αρνηθεί τον εαυτό του και να με ακολουθήσει». Θα ‘θελα να μείνω σε ένα Του λόγο, λίγο πιο κάτω, που έχει εξίσου σταυρική διάσταση. Λέγει ο Κύριος: «Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων».

     Μεγάλος λόγος! «Όποιος με ντραπεί εμένα και τα λόγια μου σε αυτήν την γενεά την μοιχαλίδα και αμαρτωλή και ο Υιός του ανθρώπου, δηλαδή Εγώ, θα ντροπιαστεί να ομολογήσει και Εκείνος, όταν θα έλθει με τη δόξα Του, ενώπιον των αγγέλων του ουρανού». Είναι το μεγάλο θέμα της ομολογίας. Έχομε σκεφθεί, αγαπητοί μου, αυτό το θέμα της ομολογίας; Πόσο μεγάλο και τεράστιο είναι; Νομίζω, χωρίς να είναι υπερβολή, ότι αν οι Χριστιανοί είχαν κατανοήσει αυτήν την εντολήν της ομολογίας του προσώπου του Χριστού και των λόγων Του, ουδέποτε θα υπήρχε κρίση εις τον κόσμον του Χριστιανισμού. Σε κάθε εποχή.

      Θα ήταν πάντοτε ανθηρή η Εκκλησία, εάν οι πιστοί ομολογούσαν το όνομα του Ιησού Χριστού. Αλλά τι κάνουν; Υποστέλλουν το όνομα του Χριστού. Δεν το ομολογούν. Τι είναι εκείνο το οποίο τους κάνει να φοβούνται και υποστέλλουν τον λόγον του Θεού και υποστέλλουν την ομολογία του προσώπου Του; Είναι η εποχή των. Ο Κύριος είπε: «Αυτός που θα ντροπιαστεί για μένα, να ομολογήσει ότι είναι Χριστιανός, σε αυτήν την εποχή την μοιχαλίδα και αμαρτωλόν». Αλλά δεν ήταν μόνο η εποχή του Κυρίου. Είναι η κάθε εποχή. Νομίζω ότι είναι κατεξοχήν η εποχή μας. Τα γνωρίσματά της είναι ακριβώς αυτά που ο Κύριος τότε είπε για την δική Του την εποχή: «Μοιχαλίς και αμαρτωλός».

   Τι θα πει «μοιχαλίς γενεά»; Μήπως είχε η γενεά της εποχής του πολλούς μοιχούς; Όχι, αγαπητοί μου. Σήμερα θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό. Θα μπορούσαμε να το πούμε ότι κατά κυριολεξίαν η εποχή μας είναι μια εποχή «μοιχαλίς». Διότι σε μια συντριπτική πλειονότητα, άνδρες και γυναίκες καταπατούν την τιμή του γάμου των και είναι μοιχοί και μοιχαλίδες. Κατά κυριολεξίαν. Θα πω άλλη μια φορά. Σε μια συντριπτική πλειονότητα.

    Αλλά δεν είναι όμως αυτή η περίπτωσις. Πάντοτε θεωρείται, ο Θεός, πιο συγκεκριμένα στην Καινή Διαθήκη, γιατί και στην Παλαιά Διαθήκη είναι, ο Χριστός, ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Όταν η Εκκλησία, δηλαδή οι πιστοί που εβαπτίσθησαν, κοιτάζουν άλλον νυμφίον, δηλαδή ερωτοτροπούν, αφού εγκαταλείπουν την πίστιν στον Χριστόν, ερωτοτροπούν με άλλες θεότητες, τότε αφήνουν τον Νυμφίον Χριστόν, τι είναι; Δεν είναι μοιχαλίδες αυτές οι ψυχές; Άρα λοιπόν λέγεται μοιχαλίς η εποχή ως αποστάτρια από τον Χριστόν. Και γιατί λέγεται «ἀμαρτωλός»; Ως αθετούσα τους λόγους του Χριστού. Ώστε, λοιπόν, χαρακτηρίζεται έτσι η εποχή του Κυρίου και η εποχή μας και κάθε εποχή, ως μοιχαλίδα και αμαρτωλός, επειδή αποστατεί από την πίστιν και δεν ακούει τους λόγους του Χριστού αλλά τηρεί ό,τι θέλει, κάνει ό,τι θέλει, ζει όπως θέλει. Και συνεπώς ζει αμαρτωλά.

      «Σ΄ αυτήν την εποχή», λέγει ο Κύριος, «όποιος με ομολογήσει, θα ντραπώ κι Εγώ να τον ομολογήσω στις έσχατες μέρες. Τώρα που Εγώ είμαι χωρίς να περιβάλλομαι την δόξαν μου -την δόξα την είχε ο Χριστός αλλά την περιέκρυπτε- τότε όμως, όταν θα έρθω με την δόξα μου, τότε βεβαίως θα τον αρνηθώ κι εγώ. Θα τον αρνηθώ για την σωτηρία. Αλλά όποιος με ντροπιαστεί τώρα που με βλέπει με το ταπεινό σχήμα της ανθρωπίνης φύσεως, χωρίς να φαίνεται η θεία μου δόξα, όποιος με ντραπεί λοιπόν, αυτό το αποτέλεσμα θα έχει».

     Αλλά, αγαπητοί μου, ας προσέξομε. «Όποιος με ντραπεί Εμένα και τους λόγους μου». Ας προσέξουμε. Καταρχάς αναφέρεται εις το πρόσωπον του Χριστού. Ρίξτε μια ματιά να δείτε, ότι στην εποχή μας, που βάλλεται το πρόσωπον του Χριστού, ντρεπόμαστε να το ομολογήσομε. Δεν σας κάνει εντύπωση όταν ο τελευταίος άνθρωπος έχει την δύναμη να ομολογεί την ιδεολογία την οποία έχει, αυτή που πιστεύει, αληθινή ή ψεύτικη, ανθρώπινη, φιλοσοφική, ό,τι θέλετε, κουτή ή έξυπνη, υποστηρίζει όμως με θάρρος και δεν ντρέπεται την ιδεολογία που έχει, τι θα λέγαμε εμείς, όταν σε αυτήν την εποχή, τη γεμάτη σύγχυση, δεν θέλομε να ομολογήσομε το πρόσωπον του Χριστού; Βρισκόμεθα σε συντροφιές, σε κύκλους, οπουδήποτε, με άλλους ανθρώπους και ακούμε να λέγουν από τα πιο, θα λέγαμε, ευγενή, αλλά βλάσφημα όμως ωστόσο λόγια, ότι ο Χριστός είναι ένας απλός σπουδαίος άνθρωπος, μέχρι το να υβρίζουν τον Κύριον και να Του αποδίδουν χαρακτηρισμούς που θα κοκκίνιζε και η μαϊμού, κι εμείς κλείνομε το στόμα μας και δεν μιλούμε.

     Αγαπητοί μου, είναι μεγάλο θέμα αυτό. Κάποτε ένας φιλόσοφος Γάλλος σε ένα τραπέζι, δεν θυμούμαι το όνομά του, στο οποίο παρεκάθητο και ο Βολταίρος και ο οποίος ειρωνικότατα εστρέφετο εναντίον του Χριστού, δεν τον χαιρέτησε με το χέρι, λέγοντας: «Ένας ο οποίος βρίζει τον Κύριόν μου, ουδέποτε θα του δώσω το χέρι μου να τον χαιρετήσω». Και ήταν σε ένα τραπέζι βασιλικό. Ναι. Κι εμείς δεν ομολογούμε το πρόσωπο του Χριστού. Ακούμε να συγκρίνουν το πρόσωπο του Κυρίου μας, με ένα σωρό θεότητες της εποχής μας. Λέγουν: «Ο Ιησούς, ο Μωάμεθ, ο Βούδας και ει τις έτερος»· μάλιστα τελευταία συγκρίνουν το πρόσωπο του Χριστού και με πολιτικά πρόσωπα. Και το βάζουν το ίδιο, στην ίδια σειρά. Αποδυνατισμένος ο Ιησούς, χωρίς την θεία Του υπόσταση, την θεία Του ουσία· τίποτε. Τον βάζουν στην ίδια σειρά.

    Κι εμείς δεν μιλάμε... Δεν είμεθα εκείνοι που θα φωνάξομε: «Όχι, κύριοι, ο Ιησούς Χριστός είναι θεανθρώπινον πρόσωπον, είναι ο αιώνιος Θεός. Βλέπεις την γύρω κτίση; Βλέπεις τους ανθρώπους; Βλέπεις τα πάντα; Αυτά τα έκανε ο Θεός Λόγος. Αυτός που ενηνθρώπησε. ‘’Χωρίς του Οποίου’’, λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ‘’οὐδὲ ἓν γέγονεν ὃ γέγονεν’’. Τίποτα δεν έγινε, απ΄ό,τι έχει γίνει. Αυτός ο παντοδύναμος Θεός. Ο Δημιουργός του τρομακτικού και ασυλλήπτου αυτού σύμπαντος. Μέσα στην τρομακτική Του δύναμη και στην απέραντη κα ασύλληπτη σοφία Του Δημιουργός αυτού του σύμπαντος είναι Αυτός που περπάτησε επάνω στη γη μας. Ο Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι. Ο ποιήσας τους αιώνας, ο άναρχος, ο αΐδιος Θεός, ο Θεός Λόγος. Αυτός είναι. Που έγινε άνθρωπος. Και έγινε όμοιος με μας. Πήρε από το δικό μας φύραμα. Και δεν το ‘κανε αυτό γιατί ξέπεσε και κατέβηκε μες στην δημιουργία Του, αλλά κατέβηκε μες στη δημιουργία Του, για να προσλάβει την δημιουργία Του στο πρόσωπο των ανθρώπων και να την ανακαινίσει, να την αφθαρτίσει και να την αθανατίσει».

     Έχομε το θάρρος να το κάνομε αυτό; Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αγαπητοί μου, αλλά και πολλές φορές δυστυχώς, δυστυχέστατα κι εμείς παρασυρόμεθα στο να έχομε λογισμούς σε σχέση με εκείνα που είπαν οι άλλοι. Γιατί; Γιατί οι σύγχρονοι Χριστιανοί μας είναι αθεολόγητοι. Δεν γνωρίζουν Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Η σχέσις που έχουν με τον Ιησούν Χριστόν είναι μόνον συναισθηματική. Έτσι το βρήκαν από τη μάνα τους και τον πατέρα τους. Αισθάνονται έναν συναισθηματισμό. Όπως αύριο θα παντρεύονται άνθρωποι που δεν θα πιστεύουν στο μυστήριο του γάμου, από έναν συναισθηματισμό, από την όλη τελετή. Γιατί οι γονείς έτσι θα το ‘θελαν. Αυτό δεν είναι κατ΄ επίγνωσιν και κατά συνείδησιν πίστις και Χριστιανισμός.

     Αγαπητοί μου, σήμερα που ξέρουν και τα μικρά παιδιά τις ιδεολογίες, απέξω και ανακατωτά, δεν ταιριάζει, δεν πάει, δεν είναι σωστό να αγνοούμε Ποιος είναι ο Κύριός μας και ο Θεός μας. Τον οποίον λατρεύομε. Και είναι η ψυχή μας, είναι το παν. Η θρησκεία δεν είναι κάτι που στέκεται στο περιθώριο· πολύ δε παραπάνω δεν είναι το «όπιον του λαού». Η θρησκεία είναι η ζωή του ανθρώπου. Είναι η σχέση, αυτό θα πει θρησκεία, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Αν αυτή η σχέση κοπεί, τότε ο άνθρωπος μένει ένα κούτσουρο χωρίς νόημα στη ζωή του. Όλα τα προβλήματα μένουν άνευ απαντήσεως. Αυτό το τόσο ζωτικό θέμα, το τόσο μεγάλο, να φθάνομε να το αγνοούμε; Δεν είναι φοβερό; Δεν είναι ντροπή μας;

     Αλλά είναι και ένας άλλος ακόμη λόγος. Ο Κύριος είπε: «Αυτός που θα ντροπιαστεί και δεν θα ομολογήσει το πρόσωπό μου και τους λόγους μου». Κάνει μια διάκριση ο Κύριος ανάμεσα στο πρόσωπό Του και στον λόγο Του. Και η διάκρισις αυτή είναι ουσιώδης. Βέβαια στην πραγματικότητα δεν είναι ουσιώδης. Διότι ο Θεός Λόγος, το πρόσωπον ο Θεός Λόγος που ενηνθρώπησε, λέγει, ομιλεί. Δεν μπορούμε να χωρίσομε τον λόγο Του από το πρόσωπο Του. Αλλά εδώ ο Κύριος το χωρίζει για λόγους που εμείς…για να μας βοηθήσει να καταλάβομε πώς εμείς φθάνομε να το χωρίζομε το πράγμα.

     Πώς έχει; Λέμε ότι πιστεύομε εις τον Χριστόν. Αλλά όλα εκείνα τα οποία είπε μες στο Ευαγγέλιον, δεν τα δεχόμαστε. Ή ακόμα δεν έχομε την δύναμη να τα ομολογήσομε. Δεν είναι τυχαίον ότι ο Κύριος δεν είπε: «εκείνος που θα ντροπιαστεί να πει για τον λόγο μου», αλλά λέει «για τους λόγους μου». Εις πληθυντικόν αριθμόν. Δεν είναι άνευ σημασίας. Τι σημαίνει αυτό; «Για όλους μου τους λόγους», ό,τι έχω πει. Πράγματι. Ντρεπόμαστε σήμερα να πούμε ότι το Ευαγγέλιον είναι αγάπη; Δεν ντρεπόμαστε να το πούμε αυτό. Γιατί κατά κάποιο τρόπο…ε, είναι κάτι που περνά. Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και εγκράτεια; Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και σωφροσύνη; Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και παρθενία; Ντρεπόμαστε να πούμε ότι το Ευαγγέλιο είναι και θάνατος σωματικός, μαρτύριον, προκειμένου να ομολογήσει κανείς Χριστόν; Αυτά τα τελευταία τα ντρεπόμαστε. Βλέπετε πώς διαχωρίζουμε τους λόγους του Κυρίου καταρχάς τους λόγους από το πρόσωπό Του και ύστερα τους λόγους μεταξύ των;

    Υπάρχει μια φοβερή ασυνέπεια, ανακολουθία, που είναι να τραβάει κανείς τα μαλλιά του. Επιτρέψατέ μου να μιλάω έτσι απλοελληνικά. Σου λέει: «Πιστεύω στον Χριστό». Του μιλάς για την κόλαση και την Βασιλείαν του Θεού και σου λέει: «Αυτό δεν το πιστεύω». -«Μα ο Χριστός το είπε!». -«Α, δεν ξέρω». -«Μα τότε δεν πιστεύεις στον Χριστό». -«Ποιος σου το είπε ότι δεν πιστεύω στον Χριστό;». -«Μα εάν πιστεύεις στον Χριστό, θα πιστέψεις και στα λόγια Του!». Αυτή η ανακολουθία, αυτό το παράξενο, αυτός ο σχιζοφρενισμός. Γιατί πρόκειται περί σχιζοφρενισμού. Αυτή η σχάση των πραγμάτων, το χώρισμα. Να δέχεσαι το ένα και να μην δέχεσαι το άλλο, που το ένα εξαρτάται από το άλλο. Είμαστε σε κατάσταση ελεεινή.

     Αγαπητοί μου, ας αναλάβομε τις ευθύνες μας ως Χριστιανοί. Ας αρχίσομε να ομολογούμε τον Χριστόν. Πολλοί νομίζουν ότι είναι υποκρισία να ομολογήσεις τον Χριστόν. Κλειδώνουν την πίστη τους μέσα στο θησαυροφυλάκιο της καρδιάς των, με πολλά κλειδιά ασφαλείας κι εκεί απέξω φαίνονται σαν άπιστοι, απέξω φαίνονται σαν ανήθικοι, σαν παλιάνθρωποι, μέσα τους λέγουν: «Κρατάμε τον θησαυρόν του Χριστού, αλλά δεν τον λέμε γιατί όταν αρχίσομε να μιλάμε, αυτό είναι μία υποκρισία». Είναι αληθινή υποκρισία να νομίζομε ότι είναι υποκρισία. Διότι τι άλλο είναι υποκρισία από του να λέγω ότι δεν πρέπει να ομολογώ γιατί είναι υποκρισία. Και στην πραγματικότητα καλύπτω την δειλία μου με τον τρόπον αυτόν. Όχι, αγαπητοί μου, είναι ο καιρός που πρέπει να μιλήσομε, να φωνάξομε. Πηγαίνομε σε ένα τραπέζι μνημοσύνου αυτόν τον καιρό ή τραπέζι απλώς και έχουνε κρέας. Θα πούμε: «Κύριοι, δεν τρώμε κρέας». Είναι ομολογία. Ομολογία στα λόγια του Χριστού που είπε να νηστεύομε. Είναι ομολογία. Αν πείτε: «Ο Χριστός είπε να νηστεύομε κρυφά». Ναι. Το είπε γιατί την εποχή εκείνη ενήστευαν φανερά για να κάνουν επίδειξη. Αλλά σήμερα δεν είναι της μόδας το θέμα της νηστείας. Και είναι θέμα συνεπώς ομολογίας.

     Αλλά μη νομίσετε. Έχομε και συνέπειες. Και το χειρότερο για μας, για μας που αθετούμε, για μας που δεν ομολογούμε, είναι εσχατολογικές οι συνέπειες. Λέει ο Κύριος: «Εκείνος που δεν θα με ομολογήσει, θα με ντραπεί, θα τον ντραπώ κι Εγώ». Πότε; Την εσχάτη μέρα. Τότε. Όταν θα ‘ρθει να κρίνει τον κόσμο. Τι ντροπή! Αυτές, αγαπητοί μου, είναι οι εσχατολογικές συνέπειες. Θα μείνομε απέξω. Το σκεφθήκαμε αυτό; Το σκεφθήκαμε; Αν κάποιος έβριζε τον πατέρα μας και την μάνα μας θα κλείναμε το στόμα μας; Αν βρίζουν τον Χριστό μας, γιατί κλείνομε το στόμα μας; Αν κάποιος, τα συμφέροντα της οικογενείας μας τα επηρέαζε δυσμενώς, θα ξεσηκωνόμαστε. Τα συμφέροντα του ουρανού, τα συμφέροντα της Εκκλησίας, εάν πλήττονται, γιατί δεν μιλάμε; Γιατί απλούστατα έχομε μυωπία. Τα έσχατα δεν τα βλέπομε. Βλέπουμε σήμερα. Βλέπουμε τους ανθρώπους που είναι γύρω μας. Βλέπουμε το παρόν. Βλέπουμε τι θα πουν οι άνθρωποι τώρα. Αύριο; Τότε; Στην Κρίση; Αυτό δεν το κρίνομε. Αυτό δεν το βλέπομε. Σας είπα, έχομε μυωπία. Έχομε, λοιπόν, σχιζοφρένεια θρησκευτική και μυωπία από του να μην μπορούμε να δούμε τον τελικό σκοπό μας, τα έσχατα, εκεί που θα δώσομε εν ημέρα Κρίσεως λόγο εις τον Θεόν. Και θα πάρομε τον έπαινο εάν Τον ομολογήσομε. Αυτό δεν το βλέπομε.

    Ω αγαπητοί, η σημερινή αποστολική περικοπή από την προς Εβραίους επιστολή αρχίζει έτσι: «Ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας (:Έχοντες αρχιερέα μέγα, που πέρασε τους ουρανούς…)».Ποιο από τα πρόσωπα της Ιστορίας πέρασε ουρανούς; Ποια από τα πρόσωπα, σπουδαία, φιλόσοφα, πολιτικά, μεγάλα μυαλά, εφευρέτες σπουδαίοι, ποίοι πέρασαν τους ουρανούς; Έχοντες αρχιερέα μέγα, που πέρασε τους ουρανούς. Αυτή η πίστις στον Ιησούν, τον Υιόν του Θεού, τον μέγα Αρχιερέα, αυτή η πίστις είναι το μέγα κεφάλαιό μας. Και λέγει λοιπόν εις την προς Εβραίους ο Απόστολος: «Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας». «Ας κρατάμε καλά αυτήν την ομολογία». Την ομολογία ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, ο Χριστός, ο Δημιουργός του παντός, ο κριτής της Ιστορίας, ο κριτής των εσχάτων, ο αιώνιος Θεάνθρωπος, βασιλιάς ουρανού και γης, που θα κρίνει τους πάντας και τα πάντα και θα ζήσει εις την Βασιλεία Του εις τους αιώνας των αιώνων.

🔸140η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.