Αθανάσιος Άμβωνας

19 Οκτωβρίου 2022

Χρῆσις καί ἀξία τῆς Παραβολῆς.

†. Ακούσαμε, σήμερα, αγαπητοί μου, την παραβολήν του σπορέως, που ο Κύριος με αυτήν ήθελε να δείξει εις τους ακροατάς Του ότι όλοι δεν ήσαν εξίσου διατεθειμένοι έναντι της διδασκαλίας Του. Και με την παραβολήν που τους είπε, δείχνει ότι ήσαν τέσσερις κατηγορίες ακροατών. Εκείνοι που είχαν μίαν πώρωση καρδιάς έναντι του λόγου του Θεού, εκείνοι που είχαν μια επιπολαιότητα, πάντα έναντι του λόγου του Θεού και εκείνοι που είχαν μια προσωπική ρηχότητα. Έπεσε, λέγει, ο σπόρος επάνω εις την πέτραν και «διά τό μή ἔχειν ἰκμάδα», μη έχοντας υγρασία, φύτρωσε αλλά ξεράθηκε. Εκείνοι που έχουν μία ρηχότητα. Και εκείνοι που οι μέριμνες του βίου τούτου δεν τους αφήνουν να αναπτύξουν την πνευματική ζωή. Είναι εκεί που έπεσε ο σπόρος στις αγκαθιές. Αλλά όμως, ευτυχώς, υπάρχει και «ἡ ἀγαθή γῆ», που είναι η καρδιά η αγαθή· «που εκεί έπεσε ο σπόρος», λέγει, «και απέφερε εκατονταπλάσια».

Βλέπετε, βλέπει κανείς μια κοσμοσυρροή να υπάρχει, όπως μας το σημειώνει και ο Λουκάς και ο Ματθαίος εις το κήρυγμα του Χριστού. Λέγει ο Λουκάς: «Συνιόντος δὲ ὄχλου πολλοῦ καὶ τῶν κατὰ πόλιν ἐπιπορευομένων πρὸς αὐτὸν εἶπε διὰ παραβολῆς» κ.τ.λ. Ώστε λοιπόν ήταν πάρα πολύς όχλος. «Συνιόντος δὲ ὄχλου πολλοῦ». Εμαζεύετο όχλος πολύς, κόσμος, κόσμος, κοσμοσυρροή.

Αλλά γιατί ο Κύριος μίλησε με παραβολή; Ήταν μια συνήθεια του Κυρίου να ομιλεί με παραβολή. Η παραβολή είναι μία μικρή φανταστική, αλλά εντός της πραγματικότητος όμως ιστορία, που έχει διαφορετικούς και ποικίλους σκοπούς. Λέγω εντός της πραγματικότητος. Φερειπείν, οι μύθοι ή οι παραβολές του Αισώπου, λέγει ότι ένας κόρακας κρατούσε ένα κομμάτι τυρί και του λέγει η αλεπού: «Α, τι ωραία που κελαηδάς…». Αυτό δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί. Διότι ούτε η αλεπού μιλάει, ούτε ο κόρακας μιλάει. Συνεπώς είναι μύθοι ή εικόνες ή παραβολές μη πραγματικές. Ενώ όλες κατά κανόνα οι παραβολές του Χριστού είναι μεν ιστορίες φανταστικές, αλλά είναι όμως πραγματοποιήσιμες. Δύνανται να πραγματοποιηθούν.

Η παραβολή αποτελεί μία εσωτερική εποπτεία που διασαφίζει την έννοια. Προσέξατέ το αυτό. Λέγει ο Μάρκος: «Χωρίς δέ παραβολῆς οὐχ ἐλάλει αὐτοῖς». «Χωρίς δε παραβολή δεν μιλούσε στα πλήθη ποτέ». Έτσι, όταν είπε: «Προσέχετε ἀπό πάσης πλεονεξίας» είπε μίαν έννοιαν, διασαφίζει όμως με μίαν παραβολήν τον κίνδυνο που υφίσταται εκείνος ο οποίος είναι πλεονέκτης. Και είπε την παραβολή του άφρονος πλουσίου. Ή ακόμη για να δείξει το μέγεθος του γεγονότος της σωτηρίας και πόσο του αμαρτωλού ανθρώπου, και πόσο είναι αποδεκτή έναντι του Θεού, είπε τρεις παραβολές. Είπε την παραβολή της απωλεσθείσης δραχμής, του χαμένου προβάτου, αλλά και του ασώτου υιού. Βλέπετε ότι ο Κύριος λέγει μία θέση του ήθους ή της πίστεως και κατόπιν παραθέτει μία παραβολή. Γιατί; Για να διασαφήσει εκείνο το οποίο λέγει.

Η παραβολή έχει την φαινομενική αδυναμία να μη δίδει ορισμόν. Αν θέλετε, προσέξατέ το αυτό. Ο ορισμός ορίζει. Εξ ου και ο ορισμός. Δηλαδή περιορίζει. Βάζει όρια. Σ’ αυτό που θέλει να πει. Ο ορισμός της δικαιοσύνης, ο ορισμός της αληθείας. Τι είναι; Είναι πέντε κουβέντες που μιλάνε γι’αυτό το θέμα, αλλά και που περιορίζουν αυτό το θέμα σε κάποια όρια. Πέραν των οποίων ορίων δεν έχομε τίποτε άλλο να πούμε. Αυτό λέγεται ορισμός. Και είναι γνωστό ότι ορισμούς έχομε επί πολλών πολλών πραγμάτων. Ιδιαιτέρως δε οι Έλληνες, οι αρχαίοι Έλληνες αγαπούσαν πάρα πολύ να ορίζουν τα πράγματα. Δηλαδή πάντοτε διατυπώνουν έναν ορισμόν. Λέμε ότι ο Θεός είναι α-όριστος. Δηλαδή δεν ορίζεται. Τι να πούμε για τον Θεό; Θα λέγαμε για ένα τραπέζι…: «Έχει τέσσερα ποδάρια, είναι μία επίπεδος επιφάνεια…». Τι μπορούμε να πούμε για τον Θεό; Ο Θεός δεν ορίζεται. Γιατί δεν γνωρίζομε τον Θεό παραπάνω απ’ ό,τι γνωρίζομε. Και συνεπώς ο Θεός είναι αόριστος. Δεν ορίζεται.

Αντίθετα, η παραβολή εκφράζει τον πλούτο μιας εννοίας που μπορείς να την δεις σφαιρικά. Και από δω και από κει και από κει. Αυτό το πλεονέκτημα έχει η παραβολή. Ενώ δεν μπορείς να πεις τίποτα περισσότερο στον ορισμό, όμως μπορείς να πεις πάρα πολλά πράγματα και να βγάλεις πολλά εξαγόμενα συμπεράσματα, όταν ειπωθεί μία παραβολή. Και λέμε -χωρίς περιορισμό- και λέμε: «Κι αυτό σημαίνει η παραβολή, σημαίνει κι αυτό, σημαίνει κι αυτό». Χωρίς να μπορούμε να περιορίσουμε εκείνα τα οποία μπορούμε να βγάλομε από την παραβολή.

Η παραβολή ακόμη, αγαπητοί μου, αποτελεί μία ευσύνοπτη διδασκαλία. Μια διδασκαλία με λίγα λόγια. Με μία εικόνα συμπεριλαμβάνει τα πάντα. Κυκλοφορεί στην εποχή μας η θέση ότι μία φωτογραφία λέγει χίλια πράγματα. Φερειπείν δημοσιεύεται μία φωτογραφία ενός περιστατικού, ενός γεγονότος, που δεν μπορεί αυτά τα χίλια πράγματα να τα πει ένα κύριο άρθρο. Το λέμε, στην εποχή μας. Έτσι κι εδώ. Η παραβολή είναι μία εικόνα που συμπεριλαμβάνει τα πάντα, κατά ευσύνοπτον τρόπον. Εκείνο που θα έλεγες, δηλαδή, αλλιώτικα, με πολλήν φλυαρίαν. Επικρατεί συνήθεια στην Ανατολή, πάντοτε, μέχρι σήμερα, από αρχαιοτάτων χρόνων να υπάρχει μία ευσύνοπτη διδασκαλία, πάντοτε, διαμέσου εικόνων που πάντοτε λένε πολλά.

Η παραβολή, ακόμη, είναι μία αξιομνημόνευτη διδασκαλία. Μπορείς δηλαδή να την θυμάσαι. Γιατί είναι ντυμένη με εικόνες. Και αφού είναι ντυμένη με εικόνες αυτή η διδασκαλία, με παραστάσεις, ο άνθρωπος τις θυμάται πολύ καλά. Αλλά είναι ταυτόχρονα η παραβολή και ένα ορυχείο από το οποίο μπορεί στο μέλλον, όσο ο άνθρωπος μορφώνεται, διευρύνει τις γνώσεις του, από εκεί μέσα να βγάζει περισσότερα και περισσότερα, θα έλεγα, μέχρι βαθμού ανεξαντλήτου, συμπεράσματα. Ό,τι του συμβεί, κάτι πάντα καινούριο θα συμβαίνει στον άνθρωπο και θα καταφύγει εις την παραβολή, για να βρει εκείνο που τον καλύπτει. Και να πει: «Να, η παραβολή λέγει αυτό».

Με την παραβολή εκφράζονται τα ανέκφραστα. Οι άκτιστοι λόγοι πώς θα εκφραστούν μέσα εις τον κτιστόν κόσμον; Παρά με μίαν παραβολήν. Έτσι η παραβολή είναι μία εικόνα θείων πραγματικοτήτων, ντυμένη με επίγεια ενδύματα. Ο Παύλος επί παραδείγματι, αρπαγείς έως τρίτου ουρανού, είδε και άκουσε, όπως μας λέγει ο ίδιος, «ἄρρητα ῥήματα». Ρήματα που δεν λέγονται. Και ακόμη είπε εκείνο το «οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι». Το «ἐξὸν» θα πει και δεν επιτρέπεται να πεις, αλλά και δεν μπορείς να πεις. Δεν υπάρχει δυνατότητα να πεις. Ότι ηρπάγη εκεί. Πού; Εις τον Παράδεισον! Έτσι λοιπόν ο Παράδεισος, ο ουράνιος Παράδεισος, εδώ τώρα εκφράζεται με έναν κήπο· που αντίγραφό του είναι ο Παράδεισος της Εδέμ, που ήταν εδώ κάτω στη Γη. Και ήταν πράγματι ένας κήπος. Αλλά πώς να εκφράσεις τον ουράνιον Παράδεισον;

Ακόμη ο Κύριος, προκειμένου να μιλήσει για την Βασιλεία του Θεού λέγει: «Τίνι ὁμοιώσω τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;». «Με τι να την παρομοιάσω την βασιλείαν του Θεού;». Τρόπον τινά ο Κύριος βρίσκεται σε μία δυσκολία- τρόπον τινά. Πώς να παρομοιάσει την Βασιλείαν του Θεού; Πώς να την παρομοιάσω; Και είπε τρεις παραβολές. Δεν είπε μία. Είπε τρεις παραβολές· που στην κάθε παραβολή μπορούσε να αναπτύξει μία πτυχή της Βασιλείας του Θεού. Δηλαδή η παραβολή εκφράζει τα ανέκφραστα. Η κτιστή γλώσσα, αυτήν την οποία έχομε, όχι γλώσσα το όργανον, αλλά η ομιλία, η κτιστή γλώσσα είναι πτωχή και ανεπαρκής. Αυτό το βλέπομε και στην καθημερινότητα. Πόσες φορές βρίσκομε δυσκολία να μεταφέρομε από τη μία γλώσσα στην άλλη, μία μετάφραση να κάνομε, κάποιες έννοιες. Δεν μπορούμε εύκολα. Πόσο περισσότερο να εκφράσομε πράγματα που δεν εκφράζονται. Η γλώσσα, λοιπόν, είναι πάρα πολύ, η ανθρώπινη γλώσσα, είναι πάρα πολύ πτωχή. Όσο κι αν λέμε εμείς οι Έλληνες ότι η ελληνική γλώσσα είναι πλουσία. Ναι, έναντι άλλων γλωσσών. Στην πραγματικότητα όμως τι να εκφράσεις από τα ουράνια;

Η παραβολή ακόμα διαφοροποιεί το ακροατήριον. Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἡ παραβολή τόν ἄξιον καί οὐκ ἄξιον διαιρεῖ». Διαιρεί, ξεχωρίζει, τον άξιον από τον ανάξιον. Και αυτό συμβαίνει εδώ στην παρούσα παραβολή, του σπορέως. Ήταν εκείνοι οι οποίοι πήγαν να ακούσουν τον Κύριο, αλλά με τι διάθεση πήγαν να ακούσουν; Από περιέργεια; Το συναντούμε αυτό, να μας το λέγουν οι ιεροί Ευαγγελισταί, σε άλλες περιπτώσεις. Από κακεντρέχεια; Όπως οι Φαρισαίοι; Δεν μίλησε πουθενά ο Χριστός δημοσίως και να μην είναι παρόντες οι κακεντρεχείς Φαρισαίοι. Από επιπολαιότητα πήγαν; «Να, έτσι, πάμε να δούμε». Ή από έναν γνήσιο πόθο; Εδώ βλέπετε ότι η παραβολή διαφοροποιεί τους ακροατάς.

Η παραβολή ακόμη -και αυτό είναι σπουδαίο- αποκαλύπτει και αποκρύπτει, διασαφίζει και συσκοτίζει. Και τα δύο κάνει αυτά. Τα δύο ζεύγη. Αποκαλύπτει, ξαναλέγω, αλλά και αποκρύπτει. Μοιάζει με το φως που είχαν οι Εβραίοι στην Αίγυπτο. Ηλιόλουστη ημέρα, όταν ταυτόχρονα.. ή στην Αίγυπτο, γιατί αυτοί ήσαν στη γη Γεσέμ, λιγάκι νοτιοανατολικά που ήσαν οι Αιγύπτιοι, υπήρχε βαθύ σκοτάδι. Μάλιστα μας λέγει ο ιερός συγγραφεύς ότι το σκοτάδι ήταν ψηλαφητόν. Δηλαδή ψηλαφούσες για να αντιληφθείς κάτι. Οι Εβραίοι είχαν άπλετο φως! Έτσι μοιάζει η παραβολή. Άλλοι βλέπουν και άλλοι δεν βλέπουν. Σε όλους η παραβολή μπορεί να διασαφίσει και σε κάποιους μπορεί να συσκοτίσει.

Ακούστε τι γράφει ο Ματθαίος: «Καί προσελθόντες οἱ μαθηταί εἶπον αὐτῷ (:«Τον ρώτησαν τον Κύριο». Και μάλιστα επάνω στην παραβολή του σπορέως)· διατί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς; (: «Γιατί», λέγει, «μιλάς στα πλήθη με παραβολές;»). Ὁ δέ ἀποκριθείς εἶπεν αὐτοῖς· ὅτι ὑμῖν δέδοται γνῶναι τά μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐκείνοις δέ οὐ δέδοται (:«Σε σας», λέει, «δόθηκε να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας των ουρανών, που είναι κρυμμένα με το ένδυμα μιας παραβολής. Ή δια των παραβολών. Σε εκείνους, τους πολλούς; Αυτό το χάρισμα δεν δόθηκε»). Ὅστις γάρ ἔχει, δοθήσεται αὐτῶν καί περισσευθήσεται· ὅστις δέ οὐκ ἔχει, καί ὁ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ». Δηλαδή εάν έχεις λίγο Πνεύμα Θεού, εάν διαθέτεις κάποια μάτια, τότε θα σου δοθεί και πιο πολλή δυνατότητα να ξεχωρίσεις. Αντίθετα, εάν έχεις βέβαια κάτι, αλλά δεν έχεις μέσα σου την πίστη, κι εκείνο που έχεις για να μπορείς να ξεχωρίσεις, κι αυτό θα σου το πάρει ο Θεός. Μη σας κάνει εντύπωση… «Δια τοῦτο -συμπληρώνει ο Κύριος- ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ (: «Γι’ αυτόν τον λόγο», λέει, «μιλάω με παραβολές»),ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν (:ώστε να βλέπουν και να μην βλέπουν, να ακούνε και να μην ακούνε, και να μην καταλαβαίνουνε)».

Θα μου πείτε ο Κύριος δεν ήθελε όλοι να καταλαβαίνουν; Όχι, αγαπητοί μου. Γιατί εξαρτάται από την διάθεση που προσεγγίζεις τον λόγο του Θεού. Είναι σφραγισμένος ο λόγος του Θεού με επτά σφραγίδες. Επτασφράγιστος είναι, αν δεν έχεις αγαθήν διάθεσιν. Γι΄αυτό πολλοί που δεν έχουν το Πνεύμα του Θεού, ερμηνεύουν την Αγία Γραφή και λένε –επιτρέψατέ μου την λέξη- αρλούμπες. Θέλετε ακόμη; Και βέβηλα συμπεράσματα. Και βλάσφημα συμπεράσματα. Γιατί δεν έχουν το Πνεύμα του Θεού. Ώστε να βλέπεις αλλά να μην βλέπεις, να ακούς, αλλά να μην ακούς. Γιατί λέει κανείς: «Να, δεν ακούς τώρα; Δεν βλέπεις τώρα τον Κύριο που ομιλεί;». Ο Κύριος τούς είπε: «Είσαστε τυφλοί». «Τυφλοί; Και σε βλέπομε και σε ακούμε!». «Όχι», λέει, «αν βλέπατε, θα στεκόσαστε απέναντί μου διαφορετικά». «Ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί -λέει τώρα στους μαθητάς- (:«Τα μάτια τα δικά σας», λέει στους μαθητάς, «είναι μακάρια, ευτυχή») ὅτι βλέπουσι, καὶ τὰ ὦτα ὑμῶν, ὅτι ἀκούουσιν». Γιατί βλέπουν τα μάτια σας. Ποια μάτια; Της ψυχής τα μάτια. Ποια αυτιά ακούνε; Της ψυχής τα αυτιά. Είσαστε ευτυχείς.

Βλέπετε λοιπόν να υπάρχει εδώ μία διαφοροποίησις. Οι μεν έτσι, οι δε έτσι. Και προχωρώ. Αλλά και αυτή η κτίσις είναι μία παραβολή. Ολόκληρη η Δημιουργία. Είναι μία παραβολή. Που οι μεν, ω, αποκρυπτογραφούν την Ενυπόστατον Σοφία του Θεού, παντού την βλέπουν, την Ενυπόστατον Σοφίαν του Θεού. Ποια είναι η Ενυπόστατος Σοφία; Η προσωπική Σοφία του Θεού, δηλαδή ο μετέπειτα Ιησούς Χριστός, ο Θεός Λόγος. Παντού βλέπουν την σφραγίδα του Ιησού Χριστού, ότι ο Θεός Λόγος τα έκανε όλα. Και μένουν έκπληκτοι. «Πώς σοφία! Πώς δύναμις! Πώς ωραιότης μέσα στην Δημιουργία!». Έτσι λένε. Οι δε… Ποιοι; Εκείνοι που δεν έχουν τον τρόπο να δουν, δεν διακρίνουν τίποτα. Έτσι βγαίνουν οι διάφορες θεωρίες, αγαπητοί, εκείνες οι θεωρίες οι κοσμολογικές, ή, ξέρω γω, ανθρωπολογικές θεωρίες, γιατί δεν μπορούν να διακρίνουν την Ενυπόστατον Σοφίαν μέσα εις την Δημιουργία. Τι είναι λοιπόν η Δημιουργία; Κι αυτή είναι μία παραβολή που χρειάζεται ερμηνεία.

Αλλά γιατί; Θα μου πείτε, τα πράγματα έχουν έτσι; Αγαπητοί μου, από φιλανθρωπία του Θεού. Για να μην έχουν μεγαλυτέρα τιμωρία σαν καταφρονηταί οι άνθρωποι. Ξέρετε τι θα πει καταφρονητής; Φοβερό πράγμα! Να βλέπεις κάτι να μην δίνεις σημασία σ΄ αυτό, να μην το εκτιμάς και να γυρίζεις τα νώτα σου. Θα θυμόσαστε οι άνδρες… τρώγαμε την κουραμάνα, το ψωμί. Και πολλές φορές, πολλές φορές, άστε ότι καθαρίζαμε και την καραβάνα μας από τις σάλτσες με το ψωμί, αλλά και ψωμιά που περίσσευαν, τα… κλωτσούσαμε, σαν να παίζαμε ποδόσφαιρο. Παπ, μια κλωτσιά στο ψωμί. Το ψωμί κλωτσάς; Άνθρωπέ μου, μη φθάσεις να πεις το ψωμί ψωμάκι. Το ψωμί κλωτσάς; Έτσι κι εδώ. Για να μην περιφρονήσεις τα άγια των αγίων, τα ουράνια άγια δεν σου τα αποκαλύπτει ο Θεός. Ναι, ναι, δεν σου τα αποκαλύπτει ο Θεός. Είναι χαρακτηριστικό. Δεν είπε ο Χριστός «Μην πετάξετε τά ἅγια τοῖς κυσί»; Δηλαδή στα σκυλιά. Και «ούτε να βάλετε», λέει, «μπροστά στα γουρούνια τα μαργαριτάρια». Ποια; Τα άγια και τα μαργαριτάρια της πίστεως. Γιατί; Γιατί τα γουρούνια δεν τρώνε διαμάντια και μαργαριτάρια. Τρώνε βαλανίδια. Και όταν δουν ότι δεν είναι βαλανίδια, εκείνα που τους πέταξες, τα μαργαριτάρια, θα τα ποδοπατήσουνε, και όχι μόνον, λέει, αυτό, αλλά θα στραφούν τα γουρούνια, θα στραφούν και ῥίξωσιν ὑμᾶς, θα επιτεθούν εναντίον σας. Και θα σας ανατρέψουν. Γιατί δεν τους δώσατε βαλανίδια που αγαπούν αλλά τους δώσατε τι; Μαργαριτάρια που δεν τρώγονται. Αυτά είπε ο Χριστός. Αυτός είναι ο λόγος. «Για να μην πλέον -λέγει ο Θεοφύλακτος– κατακριθῶσιν(:για να μην κατηγορηθούν, να μην καταδικαστούν περισσότερο οι καταφρονηταί) ὡς μετά τό γνῶναι τά μυστήρια καταφρονήσαντες αὐτῶν, τούτου ἕνεκεν, ἀπέκρυψεν ὁ Χριστός ἀπ’ αὐτῶν ταῦτα (:Γι΄αυτό –λέει- τα απέκρυψε). Ὁ γάρ γνούς εἶτα καταφρονήσας, βαρυτέρας ἄξιος τιμωρίας». «Γιατί εκείνος που γνώρισε και κατεφρόνησε, έχει μεγαλυτέρα τιμωρία».

Αγαπητοί, το κλειδί της ερμηνείας και κατανοήσεως ολοκλήρου της Αγίας Γραφής, φυσικά και των παραβολών, είναι κατατεθειμένο. Είναι ο Χριστός. Επίστευσες εις τον Χριστόν; Θα βρίσκεις μία αποκάλυψη μέσα εις την Αγίαν Γραφήν καταπληκτική. Και η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη θα σου μιλάνε συνέχεια για τον Χριστό. Εάν όμως δεν επίστεψες, τίποτα δεν θα βγάζεις, τίποτα δεν θα καταλαβαίνεις.

Η παραβολή μοιάζει με τη σάρκα του Χριστού. Δηλαδή την ανθρωπίνη φύση του Θεού Λόγου. Έτσι μοιάζει η παραβολή. Βλέπεις… αλλά δεν βλέπεις. Θα ‘λεγαν οι ακροαταί του Χριστού. Τι είναι αυτά που είπε αυτός ο άνθρωπος; Τι είναι αυτά που είπε; Τίποτα δεν καταλαβαίνουν. Οι μαθηταί τι λένε; «Φράσον ἡμῖν», «εξήγησέ μας, τι είναι αυτά που είπες;». Όταν πιστεύεις, βλέπεις. Όταν δεν πιστεύεις, δεν βλέπεις. Γι΄αυτό σας είπα, είναι κατατεθειμένη η ερμηνεία. Είναι ο Χριστός· τον Οποίον πρέπει να πιστέψομε.

Λέγει ο Ωριγένης… με δικά μου λόγια θα σας το πω, ότι τον Ιησούν Τον είδαν οι πάντες. Δηλαδή τον άνθρωπον Ιησούν, τον είδαν οι πάντες. Και ο Ηρώδης και ο Καϊάφας και ο Άννας και ο Πιλάτος. Όλοι είδαν τον Ιησούν. Αλλά τον Λόγον, την θεότητα, μόνον εκείνοι που επίστευσαν εις Αυτόν. Βλέπετε; Θαυμάσια. Αυτός ο λόγος του Ωριγένους τα λέγει όλα.

Η Αγία Γραφή, ομοίως, αγαπητοί, είναι μία παραβολή που αποκαλύπτει και συγκαλύπτει. Αποκαλύπτει και συγκαλύπτει. Εξαρτάται από την όραση που διαθέτεις. Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐστίν τό ποιοῦν ἑτέρους ὀφθαλμούς». Το Πνεύμα το Άγιο, λέει, είναι εκείνο που καθιστά καινούρια μάτια. Έχεις το Πνεύμα το Άγιον; Τότε βλέπεις εκείνα που δεν βλέπει ο άλλος, που δεν έχει το Πνεύμα το Άγιον. Το Πνεύμα το Άγιον μάς αλλάζει τα μάτια. Μας δημιουργεί καινούρια μάτια. Τα μάτια του Πνεύματος. Πώς λέμε επί παραδείγματι, για τον Ιωάννη τον Θεολόγο. Πω! Πω! Και μάλιστα το σύμβολο του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ξέρετε ποιο είναι. Είναι ο αετός. Είναι γνωστό ότι ο αετός είναι οξυδερκέστατος. Δηλαδή έχει μάτι… το λέμε στη γλώσσα μας, αετίσιο. Δηλαδή βλέπει πάρα πολύ καλά. Αν σας πω ότι μπορεί να δει τα ψιλά γράμματα μιας εφημερίδος, ο αετός, τα ψιλά γράμματα μιας εφημερίδος σε απόσταση εκατό μέτρων! Γι’αυτό το σύμβολο του Ιωάννου είναι ο αετός. Δηλαδή ότι είναι οξυδερκέστατος, που το βλέμμα του διείσδυσε μέσα εις τα πνευματικά και τα ουράνια και είπε: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος». Και ότι «Χωρίς αὐτοῦ -χωρίς τον Θεόν Λόγον- οὐδέ ἕν γέγονεν ὃ γέγονεν». Απ’ ό,τι έχει γίνει, τίποτα δεν έχει γίνει, χωρίς τον Θεόν Λόγον.

Συνεπώς αυτό πρέπει κι εμείς, αγαπητοί μου, να ζητάμε. Το Πνεύμα το Άγιον. Για να ανοίγουν τα μάτια μας. Στην σημερινή, επί παραδείγματι, παραβολή, μπορώ να διακρίνω τι μέρος λόγου ακροατής είμαι; Πωρωμένος; Σκληρυμένος; Επιπόλαιος; Ρηχός; Ή γῆ ἀγαθή; Να κάνω δηλαδή μία αυτοσκόπηση. Να τρομάξω. Να διορθωθώ. Και να σωθώ. Αμήν.

774η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

14 Οκτωβρίου 2022

Ὁ Ἰωάννης ὁ Θεόλογος μπροστά στά μυστήρια τῆς ἱστορίας (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την Μετάσταση του θαυμαστού και μεγάλου αποστόλου του Χριστού, του μαθητού της αγάπης και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Η μνήμη του συμπίπτει περίπου 1906 –από σήμερα- 1906 χρόνια από της συγγραφής του περιφήμου προφητικού του βιβλίου, του τελευταίου της Καινής Διαθήκης, της Αποκαλύψεως. Γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, εξόριστος στην Πάτμο, συνέγραψε το βιβλίο αυτό το 95 μ.Χ. ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων που είχε σε ένα σπήλαιο του νησιού εν ημέρα Κυριακή, όπως ο ίδιος μάλιστα το καταγράφει. Και ξέρετε πρώτα εγράφη η Αποκάλυψις και μετά εγράφη το Ευαγγέλιον, αν το γνωρίζετε. Είναι λοιπόν το πρώτο βιβλίο που έγραψε. Και μετά δε και οι επιστολές. Όταν επανέκαμψε από την εξορία στην Έφεσο, εκεί έγραψε το ομώνυμον Ευαγγέλιον, όπως σας είπα, και τις επιστολές.

Βέβαια, όταν γιορτάστηκαν τα 1900 χρόνια, κυρίως πήραν ως αφορμή – δεν ξέρω γιατί- που ήταν μία επίσημος ημέρα, να δουν το βιβλίο της Αποκαλύψεως ως ένα βιβλίο οικολογικής, οικολογικής σπουδαιότητος… Επειδή αναφέρεται το βιβλίο αυτό σε πολλές καταστροφές κ.λπ. κ.λπ. και περίεργα φαινόμενα μες στη φύση, αυτό το στοιχείο εκλέχθηκε για να χρησιμοποιηθεί για να τονιστεί το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Λυπάμαι βέβαια, αλλά πολύ περισσότερο και πολύ βαθύτερα το βιβλίο της Αποκαλύψεως αναφέρεται σε εσχατολογικές αναστατώσεις και αυτό είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει και αυτό θα είναι που θα μας απασχολήσει, εν συντομία βεβαίως, στο σημερινό μας θέμα.

Έτσι, το μήνυμα του ευαγγελιστού Ιωάννου δεν είναι η οικολογία, το ξαναλέω, του πλανήτου μας, αλλά το τέλος της Ιστορίας. Το τέλος του σύμπαντος κόσμου, ο διωγμός της Εκκλησίας, η παρουσία του Αντιχρίστου, ο ένδοξος ερχομός του Χριστού ως Κριτού της Ιστορίας και η ανάστασις των νεκρών· και η αρχή της αιωνίου Βασιλείας· αλλά και η αρχή της αιωνίου κολάσεως. Αυτά μας ενδιαφέρουν. Αλλά και η παλιγγενεσία της Δημιουργίας, αν θέλετε, κατά την βεβαίωση του ιδίου του Χριστού με τους καινούριους ουρανούς και την καινούρια γη· κατά την βεβαίωση του ευαγγελιστού Ιωάννου που είναι μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, «Είδα», λέει, «καινούριους ουρανούς και καινούρια γη»· «όπου δικαιοσύνη κατοικεί», αναφέρει ο απόστολος Πέτρος. Δικαιοσύνη κατοικεί, δηλαδή αγιότητα· δεν υπάρχει πια εκείνο που υπάρχει μέσα εις την ιστορία, αυτά που μας κάνουν πολλές φορές να λέμε: «Πότε θα εξέλθω από την Ιστορία για να ησυχάσουν τα μάτια μου και τα αυτιά μου από εκείνα που βλέπω και ακούω;».

Αυτό είναι το μήνυμα της Αποκαλύψεως. Γι΄αυτό, για να δεις το περιεχόμενο ενός προφητικού βιβλίου, πρέπει να έχεις το Πνεύμα το Άγιον. Αλλιώτικα δεν μπορείς να εννοήσεις τίποτα. Και το χειρότερο; Ούτε τα πρωτεύοντα στοιχεία του βιβλίου αυτού, και αυτά τα εκμηδενίζεις, γιατί δεν έχεις το Πνεύμα του Θεού για να μπορείς να δεις το βιβλίο αυτό. Γι’αυτό λέει ο Απόστολος Πέτρος στην δευτέρα του επιστολή: «Πᾶσα προφητεία γραφῆς ἰδίας ἐπιλύσεως οὐ γίνεται». Η «ἰδία ἐπίλυσις» είναι η ερμηνεία. Δεν μπορεί να κάνεις ερμηνεία πάσης προφητείας εάν δεν έχεις το Πνεύμα το Άγιον.

Ωστόσο, το βιβλίο της Αποκαλύψεως μάς φανερώνει εκείνο που πραγματικά μας ενδιαφέρει, την πορεία της Εκκλησίας μέσα εις την Ιστορία. Δεν λέω τα μετά την Ιστορία. Τα μετά την Ιστορίαν είναι η Βασιλεία του Θεού. Δεν υπάρχει θέμα εκεί. Ούτε δυνάμεθα να κάνουμε περιγραφές σε εκείνα τα οποία είναι μετά το τέλος της Ιστορίας. Έτσι λοιπόν μας ενδιαφέρει η πορεία της Εκκλησίας μέσα εις αυτήν την Ιστορίαν· στην οποία και ζούμε. Ξέρετε οι Οικολόγοι, μια που έκανα κουβέντα γι’ αυτούς, δεν πιστεύουν σε έσχατα· πιστεύουν στην υλιστική αρχή ότι η Δημιουργία πάντοτε υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος και χωρίς Θεό Δημιουργό. Ανοίξτε ένα βιβλίο, φερειπείν του Ρόζενταλ, το Μικρό Φιλοσοφικό Λεξικό, να δείτε εκεί –υλιστικό είναι– να δείτε εκεί πώς μιλάνε για το θέμα αυτό. Έτσι τρομάζουν και αιφνιδιάζονται για κάθε καταστροφή που συμβαίνει μέσα στην Δημιουργία. Δεν εννοούν ότι η καταστροφή είναι καρπός της αποστασίας. Αυτό δεν το καταλαβαίνουν, ότι ο άνθρωπος έχει φύγει μακριά από τον Θεό- αφού δεν πιστεύουν εις τον Θεόν…

Ωστόσο ο Ιωάννης στέκεται μπροστά στα μυστήρια της Ιστορίας και ζητά να τα αποκρυπτογραφήσει. Τον ενδιαφέρει αποκλειστικά η πορεία της Εκκλησίας και γι’ αυτήν μόνον αγωνιά. Και όταν λέγει Εκκλησία, δεν λέει τον κόσμο, αλλά λέει την Εκκλησία. Δηλαδή οι πιστοί που αποτελούν την Εκκλησία. Ο κόσμος δεν τον ενδιαφέρει τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, δεν τον ενδιαφέρει. Μάλιστα, να πάρουμε εκείνο που είπε ο Χριστός στην αρχιερατική Του προσευχή: «Οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ», λέει προς τον Πατέρα, «Δεν Σε παρακαλώ για τον κόσμον» – ακούσατε;- «Δεν Σε παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για εκείνους τους οποίους μου έδωσες και τους οποίους αγαπώ». Δηλαδή; Η Εκκλησία. Έτσι δεν είναι, παρακαλώ, στον οπτικό ορίζοντα, στον οπτικό ορίζοντα του Ιωάννου ο κόσμος, αλλά είναι μόνον η Εκκλησία. Και αυτή η αποκάλυψη του μέλλοντος της Εκκλησίας περιέχεται στο γνωστό μας βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Αλλά ποιος θα αποκρυπτογραφήσει το μέλλον; Μόνον ο Χριστός. «Ἐν ᾧ εἰσι», λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Κολοσσαείς επιστολή του, «ἐν ᾧ εἰσι πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι». «Εκεί, εις τον Χριστόν, είναι όλοι οι θησαυροί της σοφίας κρυμμένοι και της γνώσεως». Εκεί. Πού; Εις τον Ιησούν Χριστόν. Έτσι διαβάζουμε, στα κεφάλαια τέταρτον και πέμπτον της Αποκαλύψεως, μετά την θύρα που είδε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στον ουρανό, «ἀνεῳγμένην», λέγει, «ἐν τῷ οὐρανῷ», ανοιγμένη στον ουρανό, ότι άκουσε την παραγγελία «Ἀνάβα ὧδε(:Ανέβα εδώ) καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα(:και θα σου δείξω εκείνα τα οποία πρόκειται να γίνουν μετὰ ταῦτα)». Ανέβα. Αλλά πού θα ανήρχετο ο Ιωάννης; Το λέει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας: «Τό τῶν γηίνων τελείως ἀποστῆναι καί ἐν οὐρανῷ γενέσθαι τήν διάνοιαν τοῦ ἀκούοντος». «Η διάνοια», λέει, «του ακούοντος έπρεπε να ανεβεί εις τον ουρανό, αφού τελείως αποχωριστεί από όλα τα γήινα». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχεις, όπως τονίσαμε και ξανατονίσαμε, το Πνεύμα το Άγιον, για να κατανοήσεις τα κεκρυμμένα του ουρανού, τα μυστήρια του μέλλοντος, την πορεία της Εκκλησίας.

Πολλοί, ξέρετε, ίσως και σε σας, μου λένε: «Αυτά που γίνονται τώρα είναι γραμμένα στην Αποκάλυψη;» – άνθρωποι άσχετοι, άνθρωποι που δεν έχουνε Πνεύμα Θεού. Τι να εξηγήσω; Τι να πω εις αυτούς τους ανθρώπους; Έτσι λοιπόν αυτά είναι μόνο για την Εκκλησίαν και τα μέλη της. Και τι λέγει; «Καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα». «Και θα σου δείξω εκείνα τα οποία θα γίνουν μετὰ ταῦτα». «Μετὰ ταῦτα»· πότε; Όχι μετά το τέλος της Ιστορίας, αλλά μετά από σένα όταν θα ξαναβρεθείς στην πραγματικότητα της Γης.

Πρέπει ακόμη κάτι να πούμε, αυτό που είπε εδώ, εκείνο το «δεῖ», «προσέξατε ότι πρέπει», λέει, «έτσι να γίνουν». Εδώ πρέπει να γίνουν όλα αυτά που προαναγγέλλονται; Ναι. Όχι γιατί είναι στο πρόγραμμα του Θεού έτσι να γίνουν, αλλά γιατί έτσι θα ενεργούσαν οι άνθρωποι με την βούλησή τους και τα χέρια τους. Αυτό το «δεῖ» ξέρετε πολλές φορές που υπάρχει στις προφητείες, αλλά και στην Καινή Διαθήκη, το λέει και ο Χριστός- πολλές φορές μας μπερδεύει· «δεῖ τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου», φερειπείν, «πρέπει ο υιός του ανθρώπου να παραδοθεί, να κρεμαστεί, να…, να…», «δεῖ», «δεῖ» κ.τ.λ.- αγαπητοί μου, αυτό το «δεῖ» είναι κάθε φορά με την ερμηνεία του· σε κάθε περίπτωση δεν είναι πάντα το ίδιο. «Δεῖ» θα πει πρέπει. Αλλά γιατί πρέπει; Όχι επειδή προγραμμάτισε – θα επαναλάβω αυτό που τώρα είναι το ενδιαφέρον- όχι γιατί ο Θεός προγραμμάτισε τα πράγματα όπως περιγράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, αλλά γιατί έτσι προγραμμάτισαν οι άνθρωποι με την αποστασία τους. Και τα αναφέρει αυτά εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως. Γι’αυτό ο Κύριος είπε: «Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα». «Είναι», λέει, «αδύνατον να μην έρθουν τα σκάνδαλα». Το μεγαλύτερο δε σκάνδαλο; Η αποστασία. Δηλαδή η επέμβασις των ανθρώπων επί των γεγονότων της ιστορίας κατά τρόπον αρνητικόν, που ο Θεός θα παραχωρήσει έτσι να γίνουν. Άρα λοιπόν αυτό το «δεῖ» αναφέρεται κυρίως εις την ενέργεια των ανθρώπων εις την Ιστορίαν.

Και συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής στο πέμπτο κεφάλαιο και λέγει- της Αποκαλύψεως πάντοτε: «Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου βιβλίον γεγραμμένον ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν, κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά». «Είδα», λέει, «στα δεξιά εκείνου που εκάθητο εις τον θρόνον, ένα βιβλίο γραμμένο και από μέσα και από έξω, αλλά ήτανε κλειστό, ήτανε σφραγισμένο με επτά σφραγίδες». Τι σημαίνει αυτό; Το κατασφραγισμένο βιβλίο εις το χέρι του Θεού την πάνσοφο μνήμη και γνώση του Θεού για εκείνα τα οποία πρόκειται να συμβούν– σαν προφητεία. Γι’αυτό ακριβώς ο Θεός εξαγγέλλει αυτά που ο Ιωάννης γράφει εις το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Και όλα αυτά είναι σφραγισμένα με επτά σφραγίδες, που σημαίνει το αδύνατον της αναγνώσεως του βιβλίου, δηλαδή το αδύνατον της γνώσεως του περιεχομένου. Και το άγνωστον περιεχόμενον καλύπτει όλο το βιβλίο της Αποκαλύψεως του οποίου η αποκρυπτογράφησις θα γίνεται μόνον από τον Ιησούν Χριστόν, καθώς θα εκδιπλώνονται τα γεγονότα, θα ξεκινούν και θα εκδιπλώνονται τα γεγονότα– και τούτο γιατί «ὁ πατὴρ φιλεῖ τὸν υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ ἃ αὐτὸς ποιεῖ». «Γιατί», λέει, «ο Πατήρ αγαπά τον Υιό και δείχνει στον Υιό όλα εκείνα τα οποία θα συμβούν».

Και ο Ιωάννης ακούει φωνή, φωνή αγγέλου, δυνατή φωνή, να λέγει: «Τίς ἄξιός ἐστιν ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ λῦσαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ;». «Ποιος είναι άξιος», λέγει, «να ανοίξει το βιβλίο και να βγάλει τις σφραγίδες και να πληροφορηθεί το περιεχόμενον του βιβλίου;». Και σημειώνει ο Ευαγγελιστής: «Καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο ἐν τῷ οὐρανῷ οὔτε ἐπὶ τῆς γῆς οὔτε ὑποκάτω τῆς γῆς ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό». «Κανείς δεν βρέθηκε, ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, ούτε κάτω από τη γη, λέει στον Άδη, κανείς δεν εβρέθηκε όχι μόνον, αλλά ούτε και να το δουν το βιβλίον δεν μπορούσαν». Αυτό σημαίνει πόσο απόρρητα είναι αυτά που αφορούν εις την πορείαν της Εκκλησίας και που μόνον ο Θεός γνωρίζει.

Και βεβαιώνει κάτι προσωπικό ο Ιωάννης και λέει: «Καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολύ, ὅτι οὐδεὶς ἄξιος εὑρέθη ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό». «Έκλαιγα», λέγει. «Κανείς δεν βρέθηκε να το ανοίξει· ούτε καν να το βλέπει». Αυτός ο παρατατικός «ἔκλαιον» δείχνει ότι ανεζητείτο γενική ύπαρξις, λογική ύπαρξις, μέσα στην κτιστή δημιουργία που θα μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει τις βουλές του Θεού. Κανείς όμως δεν υπήρχε. Και τότε ο Ιωάννης πληροφορείται ότι «Ἰδοὺ ἐνίκησεν ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ἡ ῥίζα Δαυΐδ, ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας αὐτοῦ». «Να, βρέθηκε», λέει, «βρέθηκε». Ποιος είναι; Αυτός που ενίκησε, Αυτός που είναι από την φυλή του Ιούδα, από την ρίζα του Δαβίδ, Αυτός ο Οποίος θα ανοίξει και τις σφραγίδες του βιβλίου. Δηλαδή; Ο Μεσσίας Ιησούς. Ο ιστορικός Ιησούς. Ο Ιησούς Χριστός· που ενίκησε και υπερίσχυσε δια του απολυτρωτικού Του έργου να ανοίξει το βιβλίον. Αυτός μόνον.

Και στη συνέχεια βλέπει ο Ιωάννης «ἀρνίον ἑστηκὸς ὡς ἐσφαγμένον· καὶ ἦλθε καὶ εἴληφεν ἐκ τῆς δεξιᾶς τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου». Αυτό δε το περίεργο σχήμα, ότι είδε, λέει, «ἀρνίον ἑστηκὸς καί ἐσφαγμένον»· μα, αν ήτο εσφαγμένον θα ΄τανε κάτω πεσμένο. Εδώ είναι και εσφαγμένον, αλλά και στέκεται. Δείχνει δύο πράγματα· την Σταύρωση του Χριστού, αλλά και την Ανάστασή Του. Το «ἀρνίον τό ἐσφαγμένον καί ἑστηκὸς». «Εκείνος», λέει, «πήρε το βιβλίο και τότε όλος ο ουράνιος κόσμος υμνεί, ο αγγελικός κόσμος» : «Ἂξιόν ἐστι τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον λαβεῖν τὴν δύναμιν καὶ τὸν πλοῦτον καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμὴν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν». «Άξιον το αρνίον», δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Και ευθύς μετά ανοίγεται το βιβλίο και ξεδιπλώνονται «ἅ δεῖ γενέσθαι μετά ταῦτα». Όλα ξεδιπλώνονται μετά, εκείνα τα οποία θα έπρεπε μετά ταῦτα να γίνουν.

Αγαπητοί. Το βιβλίο των βουλών του Θεού μένει διαρκώς εσφραγισμένον στους ανθρώπους και εις τους αγγέλους· που δεν ανήκουν μάλιστα, ιδίως για τους ανθρώπους, προπαντός, που δεν ανήκουν εις την ζώσαν Εκκλησία του Χριστού, που δεν πιστεύουν στον Χριστό και δεν έχουν το Πνεύμα το Άγιον. Ξέρετε πόσο περίεργος είναι ο άνθρωπος να μάθει το μέλλον; Είτε το εγγύς και προσωπικόν, είτε το απόμακρο μέλλον. Και γενικότερα. «Τι θα γίνει αύριο;». Να, τώρα βλέπετε αυτά τα γεγονότα που έχουμε με την Αμερική, ε; «Τι γίνεται; Τι γίνεται με όλη αυτήν την κατάσταση; Αύριο τι θα γίνει;». Παγκοσμίως δεν είναι έτσι; Όλοι οι άνθρωποι κάπως έτσι δεν ερωτούν; «Τι θα γίνει αύριο;». Κανείς δεν το ξέρει. Κανείς δεν το ξέρει· πραγματικά, κανείς. Αλλά αυτό όμως το προαναγγέλλει ο Θεός. Γι’αυτό οι άνθρωποι κινούνται με πιθανολογίες, κινούνται με περιφερειακές γνώμες, εικασίες κ.τ.λ. Μόνο οι πιστοί, οι ζωντανοί Χριστοί, ως πνευματοφόροι πιστοί ξεπερνούν τα γεγονότα αυτά τα σύγχρονα, γιατί αντιλαμβάνονται το νόημα του βιβλίου της Αποκαλύψεως και μπορούν να σου πουν τι θα γίνει παρακάτω και ποιο είναι το τέρμα. Και η παρηγορία τους είναι ο Ιησούς Χριστός, ο μόνος Σωτήρας, ο γνώστης των μυστηρίων του μέλλοντος, αυτός που είναι «ὁ ὧν καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος». Ο νικητής της ιστορίας και του θανάτου. Μόνον ο Χριστός. Ο Κριτής της οικουμένης, συμπάσης της οικουμένης, ο Κύριος της Βασιλείας του Θεού. Γι’αυτό θα πρέπει να ‘χουμε το Πνεύμα του Θεού και ανά χείρας τον λόγο του Θεού.

Σημειώσατε δε, κάτι που το είχα τότε αντιληφθεί και μου ήταν εξαιρετικά χρήσιμο, που κάναμε την ερμηνεία της Αποκαλύψεως: Δεν θα δεις το βιβλίο της Αποκαλύψεως χωρισμένο από την λοιπή Καινή Διαθήκη, αλλά ούτε και από την Παλαιά Διαθήκη. Πρέπει να έχεις μπροστά σου κατά εποπτικόν τρόπον, αν θέλεις να καταλάβεις το βιβλίο της Αποκαλύψεως, και την Καινή Διαθήκη και την Παλαιά Διαθήκη και να διαθέτεις Πνεύμα Θεού. Μόνον τότε μπορείς πραγματικά να καταλάβεις. Όπως Τον αποκαλύπτει ο Ιωάννης τον Κύριο στην Αποκάλυψή του· ότι είναι ο Κύριος, ο Κριτής της οικουμένης απάσης.

Έτσι, αγαπητοί, ακούει και τούτο ο πιστός: «Ναί, ἔρχομαι ταχύ!»– μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως:. Ξέρετε από πότε αυτά άρχισαν να πραγματοποιούνται; Όταν άφησε τον κονδυλοφόρο του ο ευαγγελιστής Ιωάννης- επιτρέψατέ μου γιατί με κονδυλοφόρο έγραφε, με μελάνι· μάλιστα κάπου λέει ο ίδιος «Δεν θέλω να σας γράψω με χαρτί και μελάνι»· με χαρτί και μελάνι. Σε μια επιστολή του το λέει. «Αλλά θα τα πούμε στόμα με στόμα». Λοιπόν· έγραφε· άφησε τον κονδυλοφόρο κάπου. Είπε. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει να πραγματώνεται κάθε προφητεία, εν εξελίξει πάντοτε, του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Από εκείνη την ώρα. Αυτό θα πρέπει κανείς να το έχει πάντοτε υπόψη.

Έτσι λοιπόν όταν γράφει ο ευαγγελιστής εκείνο που είπε ο Χριστός: «Ναί, ἔρχομαι ταχύ», έρχεται διαρκώς. Εξάλλου δεν είναι Εκείνος ο οποίος ήτο και είναι και έρχεται; Έρχεται, λοιπόν, ταχύ. Και τι απαντάει η Εκκλησία; Η οποία δεν μπορεί να ζήσει εις αυτόν τον απνευμάτιστον κόσμον; Δεν μπορεί να ζήσει. Ο πιστός δεν βολεύεται, δεν αισθάνεται καλά εις αυτόν τον κόσμον. Λέει: «Ναί, ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ». «Ναι! Έλα Κύριε Ιησού!». Και έρχεται διαρκώς ο Κύριος μέσα εις την Ιστορία. Έρχεται διαρκώς. Άλλοτε κατά εμφανή τρόπο και άλλοτε κατά αφανή τρόπο. Μόνο αν έτσι μπορούμε να δούμε τα πράγματα, μπορούμε κάτι να καταλάβουμε.

Το σχήμα του κόσμου παρέρχεται και η επιθυμία του. Καλό λοιπόν θα ήταν να διατηρούσαμε την γη μας, αυτό το θαυμάσιο κτίσμα του Θεού, σε καλή κατάσταση. Βεβαίως. Δεν υπάρχει αντίρρησις. Διότι είναι φυσικό κατασκεύασμα. Ο Θεός το έκανε· το κτίσμα αυτό που λέγεται Γη και είναι τόσο ωραίο. Το ‘χουμε όμως τόσο πολύ ασχημίσει. Βάζουμε φωτιά στα δάση μας, τα ξεριζώνομε, βρωμίζουμε τις θάλασσές μας -αυτά που είπα στην αρχή για την Οικολογία- τα πάντα πώς να χαλάσομε, ξέρετε; Αυτό που είναι το σημερινό μας σπίτι. Σημερινό. Τι είναι η γη; Το σημερινό μας σπίτι. Δεν είναι το αυριανό μας σπίτι. Το αυριανό με την εσχατολογική σημασία. Γιατί για τους πιστούς είναι η Βασιλεία του Θεού. Για τους απίστους; Ε, είναι το σπίτι τους για πάντα. Ας το πάρουμε και έτσι. Όμως η αμαρτία έφθειρε δυστυχώς την γη και την φθείρει διαρκώς. Βλέπετε διάφορα συμφέροντα πώς υπάρχουν και καταστρέφουν διαρκώς και διαρκώς γη και ξηρά και θάλασσα. Πάντως οι πιστοί προσδοκούν «οὐρανούς καί γῆν καινήν, κατά τό ἐπάγγελμα» -«ἐπάγγελμα» θα πει υπόσχεση- «ἐν οἷς», εις τους οποίους ουρανούς και γη, «δικαιοσύνη κατοικεῖ», όπως προηγουμένως σας είπα, που λέγει ο απόστολος Πέτρος εις την δευτέρα του επιστολή.

Και ο απόστολος της αγάπης, ο Ιωάννης, που σήμερα εορτάζομε την μετάστασή του, παραγγέλλει: «Ἀγαπητοί, νῦν τέκνα Θεοῦ ἐσμεν(:Τώρα είμεθα παιδιά του Θεού), καὶ οὔπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα». «Ακόμα δεν εφανερώθηκε τι θα γίνομε». «Το σώμα μας αυτό θα μετασχηματιστεί», το έλεγε ο απόστολος Παύλος, «από θνητό σε αθάνατο, από φθαρτό σε άφθαρτο». Γι’αυτό, ξέρετε, δυσκολεύονται να πιστέψουν οι άπιστοι. Σου λέει: «Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Τι θα πει ανάσταση νεκρών; Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Εγώ μπροστά μου βλέπω αυτήν την πραγματικότητα, ο άνθρωπος όταν ταφεί γίνεται χώμα». Δεν μπορούν να πάνε πιο πέρα. Δεν γνωρίζουν την δύναμη του Θεού. Είναι αυτό που είπε στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος, τι; Ότι «ἀγνωσίαν Θεοῦ τινές ἔχουσιν». Τι; «Πρός ἐντροπήν ὑμῖν ἐγώ λέγω». «Το λέω για ντροπή σας. Ότι μερικοί από σας έχουνε αγνωσία Θεού». Δεν γνωρίζουν, δηλαδή, την δύναμη του Θεού. Εδώ μας έκανε ἐκ τοῦ μηδενός και δεν θα μας κάνει ἐκ τοῦ εἶναι;

Και συνεχίζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Οἴδαμεν δὲ ὅτι (:Γνωρίζομε δε ότι) ἐὰν φανερωθῇ(:όταν θα φανερωθεί), ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα(:θα είμεθα όμοιοι με Αυτόν), ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι(:«θα Τον δούμε όπως είναι». Όπως Τον είδαν και οι μαθηταί. Αλλά ένδοξον όμως). Καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ᾿ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτόν(:όποιος έχει αυτήν την ισχυρή πίστη που λέγεται ελπίδα αγνίζει τον εαυτό του, προσέχει, ρυθμίζει τον εαυτό του), καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι».

Αυτά μας παραγγέλλει ο μαθητής της αγάπης και θεολόγος Ιωάννης ο ευαγγελιστής. Αμήν.

36η ομιλία στην κατηγορία : ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ηλεκτρονική επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τά ὅπλα τοῦ ἀγῶνος μας.

†. Και πάλιν ο Παύλος, αγαπητοί μου, εις το μέσον. Μας είπε σήμερα: «Συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν». «Διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης». Δια των όπλων της αγιότητος. Των δεξιών όπλων και των αριστερών.

Όπως βλέπομε, μας αναφέρει εδώ μία εικόνα πολεμική. Και για να το κατανοήσομε ας δούμε ποιος ήταν ο οπλισμός ενός στρατιώτου, που μπορούσε την ώρα της μάχης να χρησιμοποιήσει. Με το δεξί του χέρι κρατούσε το δόρυ ή την σπάθην, το σπαθί. Και με αυτά επετίθετο. Έτσι τα δεξιά όπλα ήταν τα επιθετικά. Με το αριστερό χέρι χρησιμοποιούσε την ασπίδα· που ήταν όπλο αμυντικό. Τα αριστερά, λοιπόν, όπλα είναι τα αμυντικά.

Και ο Παύλος παίρνει την εικόνα του πολεμιστού για να μας δείξει τον πνευματικό αγώνα του πώς πρέπει να πολεμούμε. Δεν υπάρχει αντίρρησις ότι ο πιστός έχει διαρκή πόλεμο και αγώνα. Και μάλιστα πόλεμο εσωτερικό, πόλεμο πνευματικό.

Και ο αντίπαλος… αυτός ανήκει εις τον πνευματικό χώρο. Είναι οι δαίμονες. Αλλά και ο διεφθαρμένος εαυτός μας. Γράφει ο Απόστολος Παύλος ότι: «Οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις». Πόλεμον λοιπόν έχει ο πιστός ατερμάτιστον, ατέρμονα πόλεμον.

Πώς όμως, τίθεται το ερώτημα, θα πολεμήσει; Αυτό μας το περιγράφει κατά θαυμάσιον τρόπον ο όσιος Ησύχιος ο πρεσβύτερος. Μας λέγει: «Δεῖ τόν ἀγωνιζόμενον ἔνδον, κατά στιγμήν χρόνου ἔχειν τά τέσσερα ταῦτα(:Εκείνος που αγωνίζεται, κάθε στιγμή, πρέπει να έχει υπόψιν του τούτα τα τέσσερα): ταπείνωσιν, προσοχήν τε ἄκραν, ἀντίρρησιν καί προσευχήν». Και όπλα αμύνης είναι η προσοχή και η ἀντίρρησις. Θα δούμε τι είναι αυτή η ἀντίρρησις. Όπλα επιθέσεως είναι η ταπεινοφροσύνη και η προσευχή. Κι επειδή όταν μαχόμεθα, ούτε συνεχώς επιτιθέμεθα, ούτε συνεχώς αμυνόμεθα, αλλά κατά έναν εναλλασσόμενον τρόπον, γι’ αυτό και η σειρά τους είναι: Πρώτον: ταπείνωσις· δεύτερον: προσοχή· τρίτον: ἀντίρρησις· τέταρτον: προσευχή.

Πρέπει όμως αυτά να τα αναλύσουμε. Πρέπει ακριβώς να δούμε τι είναι. Για να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσομε καταλλήλως. Και πρώτα η ταπείνωσις. Η ταπείνωσις είναι το θεμέλιον του πνευματικού αγώνος. Ματαιοπονούμε αν υπάρχει αγώνας χωρίς να υπάρχει ταπείνωση. Κυριολεκτικώς ματαιοπονούμε. Η ταπείνωση ανοίγει τα μάτια να δεις τον ακριβή σου στόχο, που είναι οι δαίμονες. Έτσι, μην ψάχνομε αλλού. Είναι ακόμη και ο ακριβής καθορισμός των παθών μας. Δηλαδή το κοίταγμα του εαυτού μας. Ο υπερήφανος ποτέ δεν βλέπει τα πάθη του, ούτε βεβαίως και τα αναγνωρίζει. Η ταπείνωση κάνει διάφανη όχι μόνον την συνείδηση, αλλά και αυτό το υποσυνείδητο.

Το υποσυνείδητο που απέκτησε ο Αδάμ μόλις στάθηκε ένοχος και απώθησε την ενοχή του σε έναν χώρο που δεν υπήρχε πρώτα, που λέγεται σήμερα υποσυνείδητο, όταν δικαιολογήθηκε εις τον Θεόν: «Όχι εγώ, η γυναίκα που μου έδωσες με παρέσυρε και παρέβην την εντολήν Σου, όχι εγώ». Αλλά και η Εύα απέκτησε εκείνη την ώρα υποσυνείδητο. «Όχι εγώ. Ο όφις». Έτσι, λοιπόν, το υποσυνείδητον είναι ο χώρος όλων των απωθήσεων. Των απωθήσεων των ενοχών. Αλλά και όλων εκείνων των κρυφών, ακαθάρτων επιθυμιών· που πολλάκις αναδύονται αυτά από το υποσυνείδητο στον ύπνο του καθενός μας. Δηλαδή όλος ο παλαιός άνθρωπος, όλες οι κλίσεις και οι ροπές των προγόνων, που προκαλούν ντροπή. Δεν θα θέλαμε ποτέ να ανακαλύψομε τι υπάρχει μέσα στο υποσυνείδητό μας. Ό,τι τουλάχιστον μπορούμε να βλέπομε. Γιατί δεν μπορούμε να βλέπομε. Και όλα αυτά έρχονται στο φως όταν υπάρχει η ταπείνωσις. Γι'αυτό ο ψαλμωδός έλεγε, στον 18^ο Ψαλμό του: «Ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με». Ποια είναι τα κρύφια; Αυτά που σας ανέφερα. «Από τα κρύφιά μου», λέει, «Κύριε, καθάρισέ με».

Είναι και κάτι ακόμα πολύ σοβαρό, που πρέπει να το έχομε υπόψιν μας. Η ταπείνωση καθιστά τον άνθρωπο σύμμαχο του Θεού. Διότι ο Θεός αγαπά τον ταπεινό άνθρωπο. Ποτέ τον υπερήφανο. Δηλαδή δεν υπάρχει καμία συμμαχία με τον Θεό, όταν υπάρχει υπερηφάνεια. Αλλά δεν είναι δυνατόν ποτέ κανείς να πετύχει κάτι χωρίς την βοήθεια του Θεού. Αδύνατον! Αδύνατον! Λέγει η Γραφή στο βιβλίο των Παροιμιών: «Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν». Κλωτσάει τους υπερήφανους. Στους ταπεινούς δίδει χάρη. Ακόμη λέγει δια του προφήτου Ησαΐου, στο 66^ον κεφάλαιον: «Ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ' ἤ ἐπί τόν ταπεινόν καί ἡσύχιον καί τρέμοντα τούς λόγους μου;». «Σε ποιον», λέγει, «θα επιβλέψω, παρά στον ταπεινό άνθρωπο, που τρέμει μήπως παραβεί τις εντολές μου;». Έτσι ο πιστός έχει αμέριστη την βοήθεια του Χριστού. Αμέριστη. Όταν βέβαια διαθέτει, όπως είπαμε την ταπείνωση, την οποία ασφαλώς δεν διαθέτουν οι δαίμονες.

Το δεύτερο είναι η προσοχή. Η προσοχή, όπως είδαμε, ανήκει στα αμυντικά όπλα. Επανειλημμένως η Γραφή συνιστά την προσοχή. Δηλαδή θα έλεγα κατά κόρον. Και εις την Παλαιά και εις την Καινή Διαθήκη. Εάν οι πρωτόπλαστοι είχαν την προσοχή, δεν θα έπεφταν. Εάν επρόσεχαν. Γι'αυτό η Γραφή τονίζει στο Δευτερονόμιο, ενδεικτικώς πήρα αυτό, γιατί σας είπα, υπάρχουν πάμπολλα σημεία που αναφέρονται εις το θέμα της προσοχής: «Πρόσεχε σεαυτῷ καί φύλαξον τήν ψυχήν σου σφόδρα». Δεν λέγει: «Πρόσεχε τον γείτονά σου». Δεν λέει: «Πρόσεχε τον γείτονά σου». Δεν λέει «Πρόσεχε τον φίλο σου, τον εχθρό σου». Δεν λέγει τίποτα απ’ όλα αυτά. Αλλά τον εαυτόν σου πρόσεχε. Πρόσεχε και φύλαξε την ψυχή σου καθ’ υπερβολήν. Σφόδρα.

Η προσοχή, αγαπητοί μου, παντού μας χρειάζεται. Το παιδί μας να στείλομε στον μπακάλη, θα του πούμε «Πρόσεχε στον δρόμο τ’ αυτοκίνητα» κ.ο.κ. Τώρα, αυτές τις μέρες, κάθε Σαββατοκύριακο που βγαίνουν οι άνθρωποι έξω και γίνονται τόσα δυστυχήματα, λέμε: «Προσέχετε, προσέχετε». Η προσοχή λοιπόν παντού μας είναι χρήσιμη. Προπαντός όμως εις τον πνευματικόν αγώνα. Εκεί που πραγματικά μπορούμε να διακινδυνεύσουμε αναμφισβήτητα. Προσέχω σημαίνει γρηγορώ, γρηγορέω-ῶ. Δηλαδή μένω ξύπνιος. Κι ο Κύριος πολλές φορές μας είπε: «Γρηγορεῖτε». Ακριβώς γιατί ήθελε να μας επιστήσει την προσοχή. Βλέπετε πώς είναι η προσοχή στην Καινή Διαθήκη; Τι λέει ο Κύριος; «Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε». Μάλιστα λίγο πριν είχανε φθάσει ήδη στον κήπο της Γεσθημανή, λίγο πριν ο Κύριος παραδοθεί … «Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε ἵνα μή εἰσέλθετε εἰς πειρασμόν». Συνδέει εδώ την εγρήγορση, την προσοχή με την προσευχή. «Για να μην μπείτε», λέει, «σε πειρασμό». Τι πειρασμό; «Όταν θα ‘ρθουν να με συλλάβουν, θα περάσετε κρίση. Θα πείτε: ‘’Ο Ιησούς ποιος ήταν, που τον ακολουθήσαμε τρία χρόνια; Δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του; Τι είδους Μεσσίας είναι;’’». Σε αυτόν τον πειρασμό έπεσαν και οι σταυρωταί Του, οι άρχοντες. «Εάν», λέγει, «είσαι Υιός του Θεού, εάν σε θέλει ο Θεός, να σε κατεβάσει από τον Σταυρό τώρα». Και μάλιστα εκείνο το ανόητο: «Κι έτσι να πιστεύσομε». Δηλαδή ζητούσαν πρώτα την γνώση και μετά την πίστη. Ενώ δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Η προσοχή λοιπόν προϋποθέτει την ταπείνωση. Γιατί ο υπερήφανος θεωρεί τον εαυτόν του άτρωτον και άπτωτον, απλήγωτο και που δεν πέφτει. Σημειώνει ο όσιος Ησύχιος, που πήραμε την περικοπή του και θα πάρομε κι άλλα σημεία του: «Προσοχήν δέ, ἳνα ἀεί τήν ἑαυτοῦ καρδίαν ποιῇ μηδένα λογισμόν ἔχειν, κἄν δῆθεν ἀγαθός φαίνηται». Τι είναι η προσοχή; Αναλύοντας εκείνα τα τέσσερα που μας είπε, τι άλλο είναι παρά να φυλάει κανείς την καρδιά του από κάθε λογισμό. Εννοείται την σκέψη του, από κάθε λογισμό. Κι αν ακόμη δήθεν ένας λογισμός φαίνεται ότι είναι αγαθός. Αγαπητοί μου, αυτό το «δήθεν αγαθός» -τι πονηρός που είναι ο διάβολος- κάθομαι και σκέφτομαι και λέω: «Αλήθεια, πώς με φύλαξε ο Θεός από την πορνεία;». Προσέξτε. Τον δοξάζω τον Θεό, Τον ευχαριστώ. Αγαθός λογισμός δεν είναι αυτό; Αλλά κάποια περιστατικά που δεν υπάρχει άνθρωπος, εκτός αν πέθανε ενός έτους, κάποια περιστατικά που μας έτυχαν, μπορούσαμε να είχαμε πέσει εις την πορνείαν. Αυτά, με την ευχαριστία μας στον Θεό, γίνεται ανακύκλησις της μνήμης και κάπου εκεί σκαλώνει η μνήμη, σκαλώνει, κι αρχίζει να αναζωγραφίζει εκείνους τους πειρασμούς και δημιουργεί πειρασμόν. Γι’ αυτό ακριβώς λέγει εδώ, σωστά, πολύ σωστά, ορθότατα, πρέπει κανείς να φυλάγει τον λογισμό του «κἄν δῆθεν ἀγαθός φαίνηται λογισμός».

Η προσοχή είναι στον ένδον χώρον των λογισμών. Εκεί πρέπει να προσέχομε. Βέβαια θα φυλάμε τα μάτια μας. Βέβαια θα φυλάμε τα αυτιά μας. Αλλά τούτο, παντελώς είναι αδύνατον. Εφόσον ζούμε σε ένα κόσμο, και θα ακούσουμε και θα δούμε. Συνεπώς «πάσῃ φυλακῇ -λέγει η Γραφή- τήρει σήν καρδίαν». «Με κάθε φύλαγμα, να φυλάγεις την καρδιά σου, τον νου σου». Πρόσεξε. Γιατί αλλιώτικα, θα έπρεπε ουδεμίαν κοινωνίαν να έχομε με τους ανθρώπους, τίποτα να μην ακούμε από αυτούς, να βάλομε βύσματα εις τ’ αυτιά μας και να βάλομε ένα τυφλοπάνι στα μάτια μας. Είναι δυνατόν; Θα δούμε… δεν θα επιδιώξομε, όχι, όταν πάω στην τηλεόραση, επιδιώκω να δω· εκεί, δεν θα με φυλάξει ο Θεός, δεν θα με φυλάξει και θα επιτρέψει η αγάπη Του να πέσω στο βάραθρο. Τώρα αυτό το βάραθρο έχει ποικίλα βάθη. Ο νοών νοείτω. Τι μπορεί να πάθω.

Λοιπόν, τι θα πρέπει εδώ; Μόλις δεχθώ την προσβολήν, αμέσως να προστατευτώ να μην κατεβεί στην καρδιά μου, δηλαδή στον νου μου. Να μην καλλιεργήσω τίποτα. Διότι οι κακοί λογισμοί θα έρθουν και θα γκρεμίσουν το κάστρο της υπάρξεώς μου, της πνευματικής μου, αλλά και της σωματικής μου υπάρξεως.

Ο ίδιος πατήρ, ο όσιος Ησύχιος, σημειώνει τα εξής: «Τήν φαντασίαν πυκνά σκοπεῖν (: Πολύ πυκνά να εξετάζεις την φαντασία σου). Ἤγουν τήν προσβολήν». «Δηλαδή την προσβολήν». Εκεί πρέπει να προσέξομε. Ακόμη λέγει:«Τό παρακαλεῖν -τρόπους δηλαδή να αμυνθεί κανείς. «Τό παρακαλεῖν τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν εἰς βοήθειαν συνεχῶς ἐν ταπεινώσει». Με ταπείνωση να παρακαλείς συνεχώς στην προσευχή τον Κύριον Ιησούν Χριστόν. Ναι. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Ένα τρίτο σημείο μας αναφέρει. «Τήν μνήμην ἔχειν θανάτου ἀδιάλειπτον τῇ ψυχῇ». Άνθρωπε, πεθαίνεις. Δεν έχει σημασία αν πεθάνεις ύστερα από πενήντα χρόνια. Μπορεί και σήμερα. Γιατί; Και νέοι πεθαίνουν και παιδιά πεθαίνουν και από αρρώστιες και από ατυχήματα. Άνθρωπε, πεθαίνεις… Το έχεις υπόψιν σου αυτό το πράγμα; Έχεις αυτή την μνήμη του θανάτου; Λέγει η Γραφή πάλι: «Μνήσθητι τά ἔσχατά σου καί οὐχ ἁμαρτήσεις εἰς τόν αἰῶνα». «Θυμήσου ότι θα πεθάνεις και δεν θα αμαρτήσεις ποτέ».

Όλα αυτά, ο όσιος πατήρ μάς λέγει ότι στέκονται «δίκην πυλωρῶν». «Πυλωρός» είναι ο πορτιέρης, αυτός που στέκεται στην πόρτα και φυλάει μια πόρτα. Όλα αυτά λοιπόν είναι «πυλωροί», είναι σκοποί, για να μην μπούνε μέσα στον νου μας, στην καρδιά μας. Εμποδίζουν δηλαδή.

Ερχόμεθα εις το τρίτο. Την αντίρρηση. Ἀντίρρησις θα πει αντιλογία, αντίδρασις, αντιλογία ακριβέστερα. Συνηθίζει ο διάβολος, αγαπητοί μου, σε όλους μας -αν το προσέξομε, θα το διαπιστώσουμε- να ανοίγει διάλογο, όπως άνοιξε και με την Εύα. Από την στιγμή που η Εύα εδέχθη διάλογον με τον διάβολον, έκτοτε οι άνθρωποι δέχονται τον διάλογον αυτόν. Ένας τέτοιος διάλογος είναι θανάσιμος. Επειδή ο λόγος του Θεού έγινε Υιός ανθρώπου, κι Εκείνος εδέχθη διάλογον με τον διάβολον. Θυμηθείτε το, στην έρημο, που ο διάβολος πήγε να ανοίξει διάλογον με τον Κύριον. Διότι έβλεπε βεβαίως έναν άνθρωπο, βέβαια υπερβολικά καλλιεργημένον, αλλά δεν μπορούσε να υποπτευθεί Ενανθρώπηση Θεού. Έτσι, από την αρχή χρειάζεται αυτή η αντίρρησις, αυτή η αντιλογία. Ποτέ δεν πρέπει να έχομε διάλογο με το κακό και με τον σατανά. Ο Κύριος τι είπε στον σατανά; «Ὕπαγε ὀπίσω μου,σατανᾶ». Το «ὕπαγε ὀπίσω μου», αυτό θα το πούμε απλοελληνικά «άι χάσου». «Άι χάσου». «Πήγαινε πίσω μου», σημαίνει δεν σε βλέπω. Γιατί μόνο εκείνο που είναι μπροστά μου βλέπω. Εκείνο που είναι από πίσω μου δεν το βλέπω. «Να μη σε βλέπω». «Άι χάσου». Βλέπετε; Και το είπε αυτό… πώς το είπε; Για λογαριάστε την πρόταση.

«Ὕπαγε ὀπίσω μου,σατανᾶ». Το είπε. «Σας παρακαλώ, σε παρακαλώ, μη σε βλέπω». Έτσι; Με την οργήν. Γι’ αυτό λέγει ο άγιος Ησύχιος: «Εὐθύς μετ' ὀργῆς ἀντιλογηθείη τῷ πονηρῷ». Αμέσως. Χωρίς να αφήσεις χρόνο. Εγώ δε χρησιμοποιώ την εξής εικόνα. Όταν παίζομε βόλεϊ, αν κρατήσομε την μπάλα 2-3 δευτερόλεπτα, λάθος. Μόλις την πάρομε την στέλνομε πίσω. Ε, πόσος θα ναι ο χρόνος; Όπως ακριβώς ο χρόνος είναι εις το βόλεϊ που παίζομε κρατώντας την μπάλα. Σχεδόν τίποτα. Στέλνομε αμέσως πίσω την πάσα. Έτσι κι εδώ. Πρέπει ευθύς. Και τι λέγει ο όσιος Ησύχιος; Μετ΄οργής. Με οργή. Με αγανάκτηση. Λέγει ο Μέγας Βασίλειος: «Γι'αυτό μας έβαλε την οργή μέσα μας ο Θεός, όχι κατά του αδελφού, αλλά κατά του σατανά και του κακού».

Η αντιλογία λοιπόν με οργή. Εκεί μόνον είναι χρήσιμη, επιτρεπτή, σωτήρια αλλά και επιβεβλημένη. Η Εύα δεν οργίσθη κατά του διαβόλου. Πήγε να της πει μία «καλημέρα». Είναι εκείνο που λένε μερικοί για τον αιρετικό, για τον ανήθικο. «Μία καλημέρα», λέει, «θα πω. Η καλημέρα δεν είναι του Θεού;». Όχι. Υπάρχει και η καλημέρα του διαβόλου. Γιατί ο διάβολος ήρθε να πει «καλημέρα» εις τους πρωτοπλάστους. Για να δημιουργήσει το ανύποπτον του πράγματος. Όχι. Θα φθάσω, εάν ξέρω ότι μπορώ να πειραχθώ, ούτε καλημέρα. Δεν μου λες κυρά μου, όταν ξέρεις ότι η γειτόνισσα πειράζει τον άνδρα σου, θα της λες «Καλημέρα»; Και αντίστροφα. Αν ξέρεις, αγαπητέ μου, ότι ο γείτονας πειράζει και βλέπει παράξενα την γυναίκα σου, θα του λες «καλημέρα»; Δεν είναι από κακία. Αλλά είναι από προστασία. Είναι από πρόνοια.

Η αντίρρησις λοιπόν είναι σπουδαία. Ανήκει στα αμυντικά όπλα. Και ερχόμεθα εις το τελευταίον, την προσευχή. Η προσευχή. Ναι. Είναι το δεύτερο επιθετικό όπλο. Σπουδαιότατο. Ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ. Η προσευχή δημιουργεί καταφύγιο από τα μαστίγματα του πονηρού. Σε μαστίζει ο διάβολος; Κάνε προσευχή. Είναι όπλο αήττητο. Άμεσα έχει ο άνθρωπος βοηθό του με την προσευχή τον Θεό. Λέγει πάλι ο όσιος Ησύχιος ότι: «Μέ τήν προσευχή κραυγάζει πρός Χριστόν στεναγμῷ ἀλαλήτω». Και τότε αυτός, ο αγωνιζόμενος «βλέψεται(:θα δει) τόν ἐχθρόν λυόμενον (:να διαλύεται ο εχθρός) ἤ διωκόμενον τῷ προσκυνητῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ (:να διώκεται, να φεύγει, να εξαφανίζεται με το προσκυνητόν όνομα που αναφέρεται, του Ιησού Χριστού) ὡς χοῦν ὑπό ἀνέμου (:σαν το χώμα που το σηκώνει ο άνεμος) ἤ ὡς καπνόν ἐκλειπόντα μετά τῆς φαντασίας αὐτοῦ». Είναι απορίας άξιον, αγαπητοί μου, πως πάμπολλοι χριστιανοί μας, εγώ ξέρω ανθρώπους που χρόνια τους το λέω και δεν το διορθώνουν και μου κάνει εντύπωση· είναι αδιόρθωτοι. Πάμπολλοι χριστιανοί μας, χριστιανοί μας, εξομολογούμενοι χριστιανοί μας, ναι, δεν χρησιμοποιούν την προσευχή. Αν θέλετε, ούτε τους τακτούς χρόνους. Το πρωί και το βράδυ. Απορώ. Πόσο περισσότερο σε μία έκτακτη περίπτωση που υπάρχει ανάγκη.

Αγαπητοί, πρέπει να μάθομε να πολεμάμε. Για να μην ματαιοπονούμε. Να μάθομε την πολεμική τέχνη. Ο Παύλος γράφει: «Οὐ γάρ αὐτοῦ(:του διαβόλου)τά νοήματα ἀγνοοῦμεν». «Δεν αγνοούμε», λέει, «τα νοήματα του σατανά, του διαβόλου». «Και τούτο γιατί διαθέτομε -λέγει ο ίδιος- νουν Χριστού». Και ο νους Χριστού αποκτάται με την ενοίκηση του Αγίου Πνεύματος. Να είσαι δηλαδή πνευματικός άνθρωπος. Να ζεις τη ζωή του Αγίου Πνεύματος. Να έχεις μεταμορφωθεί. «Τῇ ἀνακαινώσει ὑμῶν – όπως λέει ο Παύλος- τοῦ νοὸς». Η ανακαίνωσις του νοός. Δηλαδή της νοοτροπίας σου η ανακαίνιση. Να αποκτήσεις άλλη νοοτροπία «εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον». Λέει στην προς Ρωμαίους επιστολή του. Χρειάζεται κατά τον Παύλον, ο μη συσχηματισμός μας, που είναι τόσο εύκολος, εις την εποχή μας, ο συσχηματισμός μας. Να μπαίνομε στη νοοτροπία του κόσμου, να μπαίνομε στο σχήμα του κόσμου, να συσχηματιζόμαστε, να γινόμαστε ένα. «Καί μή συσχηματίζεσθε- λέει- τῷ αἰῶνι τούτῳ». Όταν έτσι έχομε το Πνεύμα το Άγιον, τότε με ευκολία, ναι, με αρκετή ευκολία θα μπορούμε να μάθομε να πολεμάμε. Να πολεμάμε με την ταπείνωση, την άκρα προσοχή, την αντίρρηση και την προσευχή. Με τα όπλα τα αριστερά και τα δεξιά, που μας υποδεικνύει το Πνεύμα το Άγιον δια γραφίδος Παύλου.

693η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

12 Σεπτεμβρίου 2022

Ὁ δεκτός Ἐνιαυτός τοῦ Κυρίου. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴν πρωτοχρονιά της. Δηλαδὴ τὸ ξεκίνημα τοῦ χρόνου γιὰ κάποιο σπουδαῖο ἔργο. Καὶ κάθε πρωτοχρονιὰ μπορεῖ βεβαίως νὰ εἶναι συμβατική, κατὰ συμφωνίαν, ἀλλὰ ὅμως τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ βρίσκεται στὴν μέτρηση τοῦ χρόνου. Καὶ εἶναι ἀναγκαία αὐτὴ ἡ μέτρησις τοῦ χρόνου, τόσο γιὰ τὰ ἔργα τοῦ ἀνθρώπου, ὅσο καὶ γιὰ τὴν σωτηρία του. Γι᾿ αὐτὸ γράφει ὁ Μωυσῆς εἰς τὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Γενέσεως: «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτωσαν -δηλαδὴ νὰ γίνουν- φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ- δηλαδὴ ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη- εἰς φαῦσιν ἐπὶ τῆς γῆς- γιὰ νὰ φωτίζουν τὴν γῆ-, τοῦ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τῆς ἡμέρας καὶ ἀνὰ μέσον τῆς νυκτός· καὶ ἔστωσαν εἰς σημεῖα καὶ εἰς καιροὺς καὶ εἰς ἡμέρας καὶ εἰς ἐνιαυτούς». Βλέπετε ἐδῶ, ὁ χωρισμὸς τοῦ χρόνου. Καὶ μέσα σ᾿ αὐτὴν τὴν αἴσθηση, θὰ λέγαμε, τοῦ χρόνου, θὰ ἀποδοθεῖ ἐκεῖνο τὸ θεόπνευστον «Καιρὸς παντὶ πράγματι», ποὺ λέγει ὁ Ἐκκλησιαστής, «Τὸ κάθε πρᾶγμα εἶναι στὸν καιρό του». «Καιρὸς παντὶ πράγματι».

Ὁ χρόνος, ἀγαπητοί, εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τὸν χῶρο. Ἔτσι σήμερα ἡ 1η Σεπτεμβρίου εἶναι ἡ 1η τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. «Ἀρχῆς Ἰνδίκτου» λέγει τὸ Ὡρολόγιον. Κι ἐνῶ γιὰ τοὺς λαοὺς καθορίστηκαν συμβατικὲς πρωτοχρονιές, ὅμως γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ καθορίστηκαν κάποιες πολὺ μεγάλες καὶ παγκόσμιες πρωτοχρονιές. Οἱ Ἑβραῖοι γιόρταζαν τὴν ἑορτὴ τῶν Σαλπίγγων τὴν 1η Σεπτεμβρίου. Ὁ μῆνας Νισάν, ποὺ εἶναι ἀπὸ 15 Μαρτίου ἕως την 15η Ἀπριλίου καθορίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ σὰν ὁ πρῶτος μῆνας τοῦ ἔτους, διότι κατ᾿ αὐτὸν τὸν μῆνα διέβησαν οἱ Ἑβραῖοι τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, φεύγοντας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Θεὸς εἶπε «Θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ πρῶτος μῆνας τοῦ ἔτους. Πρῶτον θὰ τὸν ἀριθμεῖτε». Ὅπου καὶ τὸ Πάσχα. Πάσχα θὰ πεῖ «διάβασις», διάβασις ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα. Ἔτσι καὶ ὁ Κύριος ἔπαθε τὸν μῆνα Νισάν. Δηλαδὴ ἡ Ἀνάστασίς Του συμπίπτει μὲ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα πού, σᾶς εἶπα, ἦταν στὸν μῆνα Νισάν, μεταξὺ Μαρτίου καὶ Ἀπριλίου.

Ἔτσι, ἡ ἔννοια τῆς Πρωτοχρονιᾶς ἔχει σημασία γιὰ τὴν ἔναρξη μιᾶς νέας χρονικῆς περιόδου. Γιὰ τὸ Πάσχα, ἐπὶ παραδείγματι, ἐμεῖς -ξέρετε τὸ Εὐαγγέλιον, τὸ μεγάλο Εὐαγγέλιο ποὺ ἔχομε τὰ ἀναγνώσματα- ξεκινᾶμε τὸ πρῶτο εὐαγγέλιο ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Καὶ αὐτὸ βέβαια εἶναι μία μέτρησις ἐκκλησιαστικὴ μὲ ἀρχὴ τὸ Πάσχα. Πάντως ἡ ἀρχαιοτέρα καὶ πρώτη καὶ ἡ πιὸ χαρούμενη πρωτοχρονιὰ τοῦ κόσμου ἦταν ἡ 27η Νοεμβρίου τοῦ ἑξακοσιοστοῦ πρώτου ἔτους τῆς ἡλικίας του Νῶε. Ὅταν ὁ Νῶε βγῆκε ἀπὸ τὴν Κιβωτό, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴχανε πνιγεῖ- ἡ ἁμαρτία εἶχε κατακλύσει την γῆ καὶ ἔφθειρε τὴν γῆ, τὰ πάντα κατεκλύσθησαν ἀπὸ τὰ νερά- ὅταν λοιπὸν ὁ Νῶε βγῆκε ἀπὸ τὴν Κιβωτό, ἦταν ἑξακοσίων ἑνὸς ἔτους. Κι αὐτὸ συνέβῃ γιατί ἔμεινε περίπου -περίπου- ἕνα χρόνο, ἔμεινε μέσα στὴν Κιβωτό, γιὰ νὰ κατασιγάσουν τὰ νερά -ἤτανε φοβερὰ νερά...· αὐτὸ συνέβῃ την 27η Νοεμβρίου. Ἔτσι, ὁ παλαιὸς κόσμος ἀπῆλθε μὲ τὸν Κατακλυσμὸ καὶ ἀνέτειλε ἕνας καινούριος κόσμος μὲ πολλὲς ἐλπίδες.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ κόσμος ἐπαλαιώθῃ καὶ ἦταν ἀνάγκη νὰ τεθεῖ μιὰ νέα ἀληθινὴ πρωτοχρονιά. Καὶ αὐτὴ τώρα τὴν καινούρια πρωτοχρονιὰ τὴν ἐγκαινιάζει πλέον ὁ Θεὸς μὲ τὴν Ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του. Πρὶν ὅμως τὴν ἐγκαινιάσει ὁ Θεός, τὴν ἐξαγγέλλει προφητικὰ διὰ τοῦ Ἠσαΐου.

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε τὰ πράγματα μὲ τὴν σειρά τους. Ὁ Κύριος βρέθηκε στὴν Ναζαρέτ, «οὗ ἦν τεθραμμένος», ὅπως μᾶς λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ἐκεῖ ποὺ μεγάλωσε. Καὶ κατὰ τὴν συνήθειά Του, ἡμέρα Σάββατο, εἰσῆλθε στὴν Συναγωγή, ἐσηκώθῃ νὰ ἀναγνώσει, ὅπως ἦταν ἡ συνήθεια τότε, τὸ ἁγιογραφικὸ ἀνάγνωσμα. Ὅποιος μποροῦσε, διάβαζε καὶ ἀνέλυε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο διάβαζε, δηλαδὴ θὰ λέγαμε ὅπως ἔχομε σήμερα τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ καὶ τὴν ἀνάλυσή της· τὸ κήρυγμα ἐπάνω στὴν εὐαγγελικὴ περικοπή. Ἔτσι, ὁ Κύριος ἐσηκώθῃ νὰ ἀναγνώσει τὸ ἁγιογραφικὸν ἀνάγνωσμα τοῦ Σαββάτου ἐκείνου. Τοῦ ἐδόθῃ τὸ βιβλίο τοῦ Ἠσαΐου, τὸ ἄνοιξε καὶ ἐπέλεξε τὴν περικοπὴ τούτη- μᾶς τὴν ἀναφέρει ὁ Λουκᾶς, τοῦ Ἠσαΐου, ξαναλέγω: «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δέκτόν».

Βλέπουμε ὁ Κύριος Ἰησοῦς, σ᾿ αὐτὴν τὴν περικοπή, νὰ προφητεύεται ὁ Ἴδιος. Καὶ ἔρχεται τώρα νὰ ἑρμηνεύσει τὴν προφητεία ὁ Ἴδιος. Ὁ προφητευόμενος ἑρμηνεύει τὴν προφητεία ὑπὲρ τοῦ ἑαυτοῦ Του. Εἶναι ἡ ἰδανικοτέρα περίπτωσις προφητείας. Δηλαδὴ νὰ ἑρμηνεύσει τὴν προφητεία Ἐκεῖνος ποὺ ἐνδιαφέρει ἡ προφητεία Αὐτόν. Ἔτσι βλέπομε ὅτι ὁ Κύριος ἀρχίζει νὰ ἀναφέρεται στὸ πρόσωπό Του, ὄχι μόνον αὐτὴν τὴν φορὰ εἰς τὴν συναγωγὴ τῆς Ναζαρέτ, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις ἀρχίζει ἀπὸ τοὺς προφήτας ὅ,τι εἶπαν γιὰ τὸ πρόσωπό Του. Βλέπουμε, ἐπὶ παραδείγματι, νὰ συνδυάζονται τὰ γεγονότα μὲ τὴν προφητεία κατὰ ἕναν καταπληκτικὸ δηλαδὴ τρόπο. Γράφει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «Καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον -ἀπὸ τί βεβαιότερον; Ἀπὸ τὰ γεγονότα-, ᾧ καλῶς ποιεῖτε (:στὸν ὁποῖο καλὰ κάνετε) προσέχοντες ὡς λύχνῳ φαίνοντι ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ (:καλὰ κάνετε καὶ προσέχετε, γιατί εἶναι τὸ λυχνάρι ποὺ φωτίζει ἕνα κακοτράχαλο μονοπάτι)».

Ἡ προφητεία εἶναι ἀνωτέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ἀλλὰ ἐπαληθεύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς καὶ στερεώνει τὴν προφητεία τὸ γεγονός. Καὶ μὴν λησμονοῦμε: ἐδῶ, ἐφόσον θὰ βροῦμε τὴν προφητεία στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὴν ἀξία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, χωρὶς τὴν ὁποία ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι, τὸ ὑπογραμμίζω, μετέωρη. Δὲν ξέρομε ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς χωρὶς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ποὺ τόσοι καὶ τόσοι τὴν ὑποτιμοῦν. Λάθος! Καινὴ καὶ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή. Δὲν εἶναι οὔτε ἀνώτερη, οὔτε κατώτερη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή. Κι ἐκεῖ θὰ βροῦμε τίς προφητεῖες, τὴν ταυτότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τί ἔχομε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη; Τίς προφητεῖες. Τί ἔχομε στὴν Καινὴ Διαθήκη; Τὰ γεγονότα. Τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μὴν λησμονοῦμε λοιπὸν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα γιατί ἡ γνῶσις τῶν προφητειῶν εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ βάσις τῆς συνειδητῆς πίστεως. Θέλεις νὰ πιστέψεις συνειδητά; Νὰ μὴν ἔχεις ταλαντεύσεις στὴν πίστη σου; Πήγαινε στὶς προφητεῖες. Πήγαινε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.

Καὶ ἡ βέβαιη προφητεία ἀπὸ μόνη της εἶναι ἑρμητικὰ κλειστή. Ἑρμητικὰ κλειστή. Θυμηθεῖτε τὸν Αἰθίοπα ἐκεῖνον ποὺ διάβαζε τὸν Ἠσαΐα. Διάβαζε δυνατά, ἦταν μιὰ συνήθεια τότε νὰ διαβάζουν δυνατά. Τὸν ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Φίλιππον, ὁ ὁποῖος γαντζώθηκε πίσω ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ εὐνούχου αὐτοῦ -σπουδαῖος ἦταν· δὲν ἦταν Ἑβραῖος, ἦταν Ἀφρικανός- καὶ τοῦ λέει: «Γινώσκεις ἅ ἀναγινώσκεις;». «Καταλαβαίνεις αὐτὰ ποὺ διαβάζεις;». «Πῶς θὰ μποροῦσα», λέγει, «νὰ καταλάβω ἐὰν δὲν ἔχω κάποιον νά μου τὰ ἐξηγήσει;». Καὶ σὲ ρωτῶ: «Ἐδῶ ὁ προφήτης γιὰ ποιόν μιλάει; Γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ κάποιον ἄλλον;». Δὲν καταλαβαίνει τίποτα. Εἶναι ἑρμητικὰ κλειστὴ ἡ προφητεία. Γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος: «Τοῦτο πρῶτον γινώσκοντες (:Αὐτὸ πρῶτα πρέπει νὰ ξέρετε), ὅτι πᾶσα προφητεία γραφῆς ἰδίας ἐπιλύσεως οὐ γίνεται». Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ ἐξηγήσει τὴν προφητεία ἐὰν δὲν ἔχει κάτι. Τί; Χρειάζεται προφήτης. Προφήτης ἔγραψε τὴν προφητεία, προφήτης χρειάζεται νὰ ἐξηγήσει τὴν προφητεία. Προφήτης διατυπώνει καὶ προφήτης ἑρμηνεύει. Εἶναι πολὺ σπουδαῖο.

Καὶ τώρα ἐδῶ ποιός προφητεύει; Ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ προφητευόμενος καὶ ἀναλύων τὴν προφητείαν. Ὑπὲρ τοῦ προσώπου Του. Ὅταν τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεώς Του, πρόφθασε τοὺς δύο πρὸς Ἐμμαούς, «Ἀρξάμενος», λέγει ὁ Λουκᾶς ἐκεῖ, «ἀπὸ Μωϋσέως καὶ ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶν διηρμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ»· ἐξηγοῦσε εἰς τοὺς δύο μαθητάς, ὅ,τι ἀφοροῦσε τὸν ἑαυτό Του ἀπὸ τοὺς προφήτας. Ἀπὸ ὅλους τοὺς προφήτας. Εἴδατε;

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀποδέκται, ὅμως, μιᾶς προφητείας πρέπει νὰ ἔχουν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ἄν δὲν ἔχουν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον θὰ ἀντιδράσουν. Γι᾿ αὐτὸ οἱ δύο πρὸς Ἐμμαοὺς ἀπεδέχθησαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τοὺς ἔλεγε ὁ Ἰησοῦς, τὸν Ὁποῖον ὅμως δὲν εἶχαν γνωρίσει - ἐκρατοῦντο τὰ μάτια των. Καὶ ὅταν γιὰ μιὰ στιγμὴ ὁ Ἰησοῦς ἐξηφανίσθῃ ἀπὸ μπροστά τους, ἐκεῖ στὸ τραπέζι τοῦ σπιτιοῦ ἑνὸς ἐκ τῶν δύο, εἶπαν μεταξύ τους: «Οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς;». «Ἡ καρδιά μας», λέει, «δὲν ἐφλέγετο, ὅπως μᾶς ἐξηγοῦσε τίς Γραφές;». Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι οἱ δύο μαθηταὶ ἀπεδέχοντο ἐκεῖνα ποὺ τοὺς ἔλεγε ὁ Κύριος. Χωρὶς νὰ ξέρουν ὅτι εἶναι ὁ Κύριος - Τὸν ἤξεραν ἀπὸ πρῶτα, ἀλλὰ ἦταν ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ. Δὲν εἶναι τῆς ὥρας νὰ πῶ πιὸ πολλὰ πάνω σ᾿ αὐτό.

Τώρα, τώρα ὁ Κύριος εἶναι στὴν Ναζαρέτ, ὅπως εἴδαμε στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, καὶ ἑρμηνεύει ὁ Ἴδιος τὴν προφητεία τοῦ Ἠσαΐου ποὺ ἀφοροῦσε τὸν ἑαυτό Του. Ἀλλὰ οἱ ἀκροαταί Του, παρότι γιὰ μιὰ στιγμὴ ἐγοητεύθησαν καὶ ἐκρέμοντο, λέει, ἀπὸ τὰ χείλη Του, καὶ εἶπαν: «Πῶς οὗτος γράμματα οἶδεν μὴ μεμαθηκώς;»· «Ἀφοῦ δὲν ἐπῆγε σχολεῖο, πῶς ξέρει τέτοια γράμματα...».... Παρὰ ταῦτα, ὅταν ἐπροχώρησε λίγο πιὸ κάτω ὁ Κύριος, ἐπειδὴ δὲν διετίθετο εἰς αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, γιατί στὸ βάθος δὲν ἤθελαν νὰ ἀποδεχθοῦν ἐκεῖνα ποὺ τοὺς ἔλεγε ὁ Κύριος, γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Κύριος ἐκεῖνον τὸν λόγο: «Κανεὶς προφήτης», λέει, «δὲν εἶναι τίμιος στὴν ἴδια του τὴν πατρίδα». Δὲν γίνεται ἀποδεκτός· κατὰ τό: «Ἐσὺ θά μᾶς τὰ πεῖς αὐτά; Ἐσὺ ποιός εἶσαι;». Ἀκούσατε; «Ἐσὺ θά μᾶς τὰ πεῖς αὐτά; Ἐσὺ ποιός εἶσαι;». Καὶ τί ἔκαναν; Ἀκοῦστε: «Ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ - Γέμισαν ἀπὸ θυμὸ ὅλοι- ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα - ὅταν τὰ ἄκουγαν αὐτὰ στὴ συναγωγή- καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ᾿ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν». Τὸν ἅρπαξαν, Τὸν ἔβγαλαν ἔξω, ἤτανε σὲ ὀρεινὴ περιοχὴ ἡ Ναζαρέτ, καὶ πῆγαν ἐκεῖ σὲ μιὰ χαράδρα νὰ τὸν γκρεμίσουν... Δὲν εἶχαν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο... Δὲν εἶναι λοιπὸν μόνο, προφήτης θὰ γράψει, προφήτης θὰ ἀναλύσει, πρέπει καὶ ὁ ἀποδέκτης, οἱ ἀποδέκται, νὰ ἔχουν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.

Καὶ τί ὁ Κύριος ἑρμηνεύει ἐδῶ; Ὅτι ἦρθε νὰ θέσει μιὰ καινούρια Πρωτοχρονιά. Τὸ θέμα του ἦταν αὐτό. Νὰ κηρύξει, ὅπως λέγει, τελειώνοντας τὴν περικοπὴ «ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν». «Ἐνιαυτὸς» θὰ πεῖ χρόνος. Χρόνος μὲ τίς 360 ἡμέρες. Δηλαδὴ χρόνος ποὺ νὰ εἶναι δεκτὸς ἀπὸ τὸν Κύριον- ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, ἐννοεῖται. Μιὰ ἀρχὴ χρόνου ποὺ νὰ εἶναι ἀποδεκτὴ στὸν Θεό. Ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων. Οἱ πρωτόπλαστοι ξεκίνησαν κάποτε τὴν ζωή τους. Γι᾿ αὐτοὺς ἦταν μία πρωτοχρονιά. Ἀλλὰ ἀπέτυχον. Καὶ ἡ ἀρχή των ἦταν εἰς τὸν Παράδεισο. Μετά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νῶε, ποὺ σᾶς εἶπα προηγουμένως. Καὶ αὐτοὶ ἀπέτυχον. Καὶ γίνεται τρίτη ἀπόπειρα- προσέξτε αὐτὰ ποὺ θὰ ὑπογραμμίσω- καὶ τελευταία -θὰ δεῖτε παρακάτω γιατί- καὶ τελευταία. Κι αὐτὴ ἡ πρωτοχρονιά, δηλαδὴ αὐτὸ τὸ ξεκίνημα τοῦ νέου χρόνου, αὐτῆς τῆς νέας ἐποχῆς, εἶχε σὰν περιεχόμενο, ὅπως τὰ περιγράφει ἡ προφητεία, καὶ τὰ ἐξήγησε ὁ Κύριος, πρῶτον: τὸν εὐαγγελισμὸ τῶν πτωχῶν ἀπὸ γνώσῃ Θεοῦ- δὲν ἦσαν οἱ πτωχοὶ ποὺ δὲν θὰ εἶχαν νὰ φᾶνε, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἦσαν πτωχοὶ ἀπὸ γνώσῃ Θεοῦ. Θὰ εὐαγγελιστεῖ λοιπὸν ὁ Κύριος εἰς τοὺς φτωχοὺς τὴν γνώση τοῦ Θεοῦ. Στὴν θεογνωσία. Θὰ φανερώσει ποιός εἶναι ὁ Θεός. Θὰ ἀποκαλύψει τὸν Θεό.

Δεύτερον. Θὰ προχωρήσει στὴ θεραπεία τῶν συντετριμμένων στὴν καρδιά. Ἀπὸ τί; Ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Συντρίβει τὸν ἄνθρωπο ἡ ἁμαρτία, ἀγαπητοί. Τρίτον. Ἐξαγγέλλεται ἡ ἀπελευθέρωσις τῶν αἰχμαλώτων. Ποίων αἰχμαλώτων; Ἀπὸ μία πολεμικὴ κατάσταση, σύρραξη; Ὄχι! Ἀπὸ τὰ δεσμὰ καὶ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ διαβόλου, τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Αὐτὰ τὰ τρία: διάβολος, φθορά, θάνατος. Τέταρτον. Ἦρθε νὰ ἐξαγγείλει τὸ ἄνοιγμα τῶν ματιῶν τῆς ψυχῆς σὲ νέες προοπτικὲς καὶ διαστάσεις. Νὰ βλέπουν ἀλλιώτικα. Δηλαδὴ νὰ βλέπουν ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς αἰωνιότητος· ὅτι ὁ θάνατος θὰ ὑπερνικηθεῖ, ἡ φθορὰ θὰ ὑπερνικηθεῖ, ὁ διάβολος θὰ δεσμευτεῖ καὶ πρέπει λοιπὸν νὰ βλέπουν μὲ ἄλλη προοπτική. Καὶ πέμπτον, τὸ δόσιμο τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. Ὅπως εἶπε ὁ Χριστὸς ὅτι «ἦλθε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ σᾶς ἐλευθερώσει». Κι αὐτὸ δὲν τὸ κατάλαβαν οἱ Ἑβραῖοι τότε. Εἴθε νὰ τὸ καταλαβαίνουμε ἐμεῖς.

Ὁ «ἐνιαυτὸς Κυρίου», ὁ «ἐνιαυτὸς Κυρίου», πῶς θὰ τὸ ἐννοοῦμε αὐτὸ τὸ ἔτος τοῦ Κυρίου; Εἶναι ἔτος μὲ τὴν εὐρεῖα ἔννοια τῆς λέξεως. Εἶναι ἡ ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ. Εἶναι ὁ χρόνος ἀνάμεσα στὶς δυὸ παρουσίες τοῦ Χριστοῦ, μεταξὺ τῆς πρώτης καὶ τῆς δευτέρας Του παρουσίας, αὐτὸς ὁ χρόνος εἶναι ὁ δεκτὸς εἰς τὸν Κύριον. Γιατί ὅ,τι ζητήσεις θὰ τὸ ἔχεις μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ χρονικὸ διάστημα. Εἶναι τὰ χίλια χρόνια τῆς Ἀποκαλύψεως, ποὺ οἱ αἱρετικοὶ Χιλιασταὶ βεβαίως παρερμηνεύουν καὶ λέγουν ὅ,τι λέγουν. Τί; Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ χιλιετὴς Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ; Ὁ χρόνος ὁ περικλειόμενος μεταξὺ τῶν δύο Παρουσιῶν, τῆς πρώτης καὶ δευτέρας, δηλαδή, τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀκόμη ὁ καιρός, ὁ «ἐνιαυτὸς Κυρίου», εἶναι ὁ καιρὸς τῆς μετανοίας. Γιὰ ἕνα λαό, γιὰ μιὰ ψυχή, γιὰ ἕνα σύνολο, γιὰ ἕνα πρόσωπο. Εἶναι ὁ καιρὸς τῆς γνώσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ «ἐνιαυτὸς Κυρίου», ἡ ἀληθινὴ πρωτοχρονιὰ ποὺ εἶναι δεκτὴ ἀπὸ τὸν Θεό.

Προσέξτε κάτι. Στὶς ἡμέρες μας - σᾶς εἶπα, ἡ τρίτη καὶ ἡ τελευταία πρωτοχρονιά, δὲν ὑπάρχει ἄλλη· ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ πρωτοχρονιά, δηλαδὴ ξεκίνημα ἀξιοποιήσεως τοῦ χρόνου. Στὶς ἡμέρες μας πρόβαλλε καὶ μία νέα πρωτοχρονιά. Ἄς ποῦμε, τετάρτη πρωτοχρονιά... Εἶναι ἡ λεγομένη Νέα Ἐποχή, New Age, ὅπως τὴν λένε στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερική. Ἡ Νέα Ἐποχή... Προσέξτε: ἡ Νέα Ἐποχή. Ἔγινε τραγούδια, ἔγινε... λαϊκὰ τραγούδια ἡ Νέα Ἐποχή, ἔγινε..., ἔγινε, ἔγινε καὶ τί δὲν γίνεται, μόνο καὶ μόνο νὰ μεταδοθεῖ σὲ ὅλη τὴ γῆ. Εἶναι, ὅπως λένε, ἡ πρωτοχρονιὰ τοῦ Ὑδροχόου. «Πέρασε», λένε, «ἡ ἐποχὴ τῶν Ἰχθύων». Ἔχομε τὰ δώδεκα ζώδια. Εἶναι ἕνα ζώδιο ποὺ λέγεται «οἱ ἰχθῦς», δύο ψάρια, δύο ἰχθῦς. Ἔτσι τὰ βάφτισαν αὐτὰ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες. Εἶναι ἀκόμη ἕνα ζώδιο ποὺ λέγεται Ὑδροχόος. Μάλιστα παριστάνεται ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες- ἀστέρια εἶναι· αὐτὰ εἶναι σταθερὰ μεταξύ τους, οἱ ἀποστάσεις τους· φαινομενικῶς τοὐλάχιστον, γιὰ νὰ εἶμαι ἀκριβέστερος- ἐμφανίζεται ἕνας νέος ποὺ κρατᾷ ἕνα σταμνὶ καὶ χύνει νερό, ὑδροχόος... Καὶ λένε λοιπὸν αὐτοί- ποιοί;- οἱ ἄνθρωποι τῆς Νέας Ἐποχῆς ὅτι ἡ ἐποχὴ τοῦ Ἰχθύος, τῶν Ἰχθύων, πέρασε. Εἶναι ἡ ἐποχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶπαν: «Πέρασε. Ξόφλησε»... Ἄν τὸ θέλετε, ΙΧΘΥΣ, κατὰ συγκυρία, εἶναι ἡ ἀκροστιχίδα, προσέξτε: Ι- Χ- Θ- Υ- Σ, Ι.Χ.Θ.Υ.Σ. ἀκροστιχίδα τῶν ἑξῆς λέξεων: Ἰησοῦς Χριστὸς Θεοῦ Υἱὸς Σωτήρ. «Πέρασε λοιπὸν ἡ ἐποχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Πέρασε ὁ Χριστός, ξόφλησε. Ὅ,τι εἶχε νὰ δώσει, τὸ ἔδωσε, δὲν ἔχει πλέον τίποτα νὰ δώσει. Ἔρχεται τώρα μιὰ Νέα Ἐποχή, ἡ ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου»· ποὺ εἶναι ἡ πρωτοχρονιά -Ναί! Ναί!- ἡ πρωτοχρονιὰ τοῦ Ἀντιχρίστου. Τὸ καταλάβατε; Θὰ τὸ ξαναπῶ: Ἡ πρωτοχρονιὰ τοῦ Ἀντιχρίστου. Αὐτοῦ τοῦ «πιθήκου», ὅπως λέει ὁ Ἱερὸς Αὐγουστῖνος, «τοῦ Χριστοῦ». Μιμεῖται τὸν Χριστό, νὰ ξεγελάσει τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἐμφανιστεῖ ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. Κι ἀλίμονο ὅποιος, ἀλίμονο ὅποιος ξεγελαστεῖ...

Ἀγαπητοί. Ἔχομε τὴν πρωτοχρονιὰ τοῦ λεγομένου πολιτικοῦ ἢ οἰκονομικοῦ ἔτους. Λέμε 1η Ἰανουαρίου. Πολιτικὸν ἔτος. Οἰκονομικὸ ἔτος. Ἀλλὰ ἀληθινὰ δεκτὴ πρωτοχρονιὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐγκαινίασε ὁ Χριστὸς πάνω στὴν γῆ. Καὶ αὐτὴ ἡ Ἐνανθρώπησή Του ἀποτελεῖ ἀφετηρία. Αὐτὴ ἡ πρωτοχρονιὰ ἀποτελεῖ τὸ κέντρον τῆς Ἱστορίας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς καταμηνύει: «Ἰδοὺ νῦν - Νά! Τώρα!- καιρὸς εὐπρόσδεκτος - τώρα!-, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας». «Τώρα! Τώρα νὰ μετανοήσεις! Τώρα εἶναι ὁ καιρὸς εὐπρόσδεκτος ἀπὸ τὸν Θεὸν γιατί ἦρθε ὁ Χριστὸς νὰ κηρύξει «ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν», ἄφεση ἁμαρτιῶν» κ.λπ. κ.λπ. Ἄς προσέξουμε- θὰ τὸ ἐπαναλάβω- εἶναι ἡ τελευταία πρωτοχρονιὰ τῆς Ἱστορίας. Ἀλλὰ καὶ τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Κάθε ἄλλη πρωτοχρονιά, ὅπως ἡ τῆς Νέας Ἐποχῆς, εἶναι νόθος καὶ παραπλανητική. Ὅποιος ξεκινήσει, ὅποτε ξεκινήσει, πραγματοποιεῖ μία πρωτοχρονιὰ Κυρίου. Καὶ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς πίστεως, εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας, αὐτὰ τὰ δυό. Καὶ μετάνοια σημαίνει ἐπιστροφὴ στὸν Θεό. Ἐπιστροφὴ στὸν Χριστό. Γι᾿ αὐτὸ ἂς παρακαλέσουμε τὸν Δημιουργὸν τῆς Κτίσεως καὶ τῶν αἰώνων, τοῦ χρόνου, νὰ εὐλογήσει «τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός Του», νὰ εἶναι «ἐνιαυτὸς» μετανοίας, ἀρχῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ εὐλογίας. «Ἐνιαυτὸς» δεκτὸς εἰς τὸν Κύριον. Καλὸ μῆνα, καλὴ χρονιά!

692η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.