†. Τὸ περιεχόμενο τῶν δύο προηγουμένων κεφαλαίων, τοῦ 12ου καὶ τοῦ 13ου κέφ. ἤδη ἔχει συγκλονίσει τοὺς ἀναγνώστας ἢ τοὺς ἀκροατάς, σὲ βαθμὸ νὰ νομίζουν ὅτι ὁ ὁρίζων εἶναι τόσο ζοφερός, ποὺ δὲν θὰ μπορέση κανεὶς νὰ σωθῇ. Ἡ παρουσία τοῦ δράκοντος, (σατανᾶ), τοῦ θηρίου (Ἀντιχρίστου) καὶ τοῦ ψευδοπροφήτου (τοῦ δευτέρου θηρίου), εἶναι τόσο φοβερή, ὥστε νὰ ἐρωτήση κανείς, ποιός μπορεῖ νὰ σωθῇ; Καὶ ὅμως ἀγαπητοί μου θὰ σωθοῦν οἱ ἐκλεκτοί. Προκειμένου ὅμως νὰ ἀκολουθήση στὴν περιγραφή της, πιὸ κάτω στὸ βιβλίο τῆς Ἄποκ, ἡ παγκοσμία κρίσις καὶ νὰ ἐκτυλιχθοῦν πάλι συγκλονιστικὲς εἰκόνες, ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς προσθέτει σὰν διάψαλμα, κατὰ τὴν συνήθειά του, ποὺ τὴν ἔχομε δῇ καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα τοῦ βιβλίου τῆς Ἄποκ, μὲ ἐκείνη τὴν παραμυθικοτάτη εἰκόνα τοῦ Ἀρνίου μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν. Ἡ σκηνὴ αὐτὴ εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς γῆς. Ἀκριβῶς γιὰ νὰ δείξη τὴν τύχη τῶν πιστῶν. Εἰς τὴν ἐπιγείαν αὐτὴν σκηνὴν μετέχει καὶ ὁ οὐρανὸς ὡς θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ποὺ ζῇ τὰ δραματικὰ γεγονότα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας,
ΚΕΦ. ΙΔ. «Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστηκὸς ἐπὶ τὸ ὄρος Σιῶν, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πὰτρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν».
Εἶδα καὶ νὰ τὸ ἀρνίον νὰ στέκεται ἐπάνω εἰς τὸ ὅρος Σιῶν, καὶ μαζὶ τοῦ 144.000 ποὺ εἶχαν τὸ ὄνομά του καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρός του γραμμένο στὰ μέτωπά τους.
Εἶναι μία πολὺ ὡραία εἰκόνα, καὶ μάλιστα μιὰ εἰκόνα ποὺ ἀποτελεῖ μία ἀντίθεση ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου ποὺ θὰ καθήση, κατὰ τὸν Ἀπ. Παῦλο, εἰς τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὸν λόφο Σιῶν, καὶ γύρω ἀπὸ αὐτόν, τὸν Ἀντίχριστο, θὰ βρίσκονται ὅσοι θὰ ἔχουν τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου. Εἶναι πράγματι μία ἀντίθεσις.
Ἐδῶ τὸ "ἑστηκὸς", δὲν μᾶς λέει ἐσφαγμένο, ἁπλῶς τὸ ἐστηκός, ἀρνίον εἶναι ὁ Χριστός. Μαζὶ τοῦ εἶναι 144.000 πιστοί. Μὲ εἰδικὰ ὅμως, ὅπως θὰ δοῦμε πιὸ κάτω χαρακτηριστικά.
Μὲ τὶς δυὸ αὐτὲς εἰκόνες πραγματικότητες, ποὺ τὸ θηρίον Ἀντίχριστος κυβερνᾶ ἀπὸ τὸ ὅρος Σιῶν καὶ τὸ ἀρνίον Χριστός, ποὺ ὁμοίως κυβερνᾶ ἀπὸ τὴν Σιῶν, δείχνει τὴν ὁρατὴ καὶ τὴν ἀόρατη πλευρὰ τῆς Ἱστορίας. Καὶ ἡ μὲν ὁρατὴ πλευρὰ τῆς Ἱστορίας εἶναι ἡ κυβέρνηση τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ δὲ ἀόρατος πλευρὰ τῆς Ἱστορίας εἶναι ἡ κυβέρνηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ποὺ κυβερνᾶ τὴν Ἐκκλησία του καὶ γενικὰ τὴν Ἱστορία. Γι' αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι καὶ μάλιστα πολλοὶ πιστοὶ νομίζουν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν κυβερνᾶ τὴν Ἐκκλησία του, καὶ γενικὰ τὸν κόσμο, διότι βλέπουν νὰ ὑπάρχει διάχυτο τὸ κακό. Γι'αυτό ἔχουν τὴν ἐσφαλμένη ἀντίληψη ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν κυβερνᾶ, ἐνῷ βλέπουμε ἐδῶ, ἀπ τὸ βιβλίο τῆς Ἄποκ, ὅτι ὑπάρχει ἡ ὁρατὴ καὶ ἡ ἀόρατος ὄψις διακυβερνήσεως τοῦ κόσμου. Ἔαν τώρα ὑπάρχει τὸ κακὸ διάχυτο μέσα στὸν κόσμο καὶ νὰ κυβερνᾶ ὁ Ἀντίχριστος ἢ ἐὰν θέλετε σήμερα μὲ τοὺς προδρόμους τοῦ Ἀντιχρίστου, αὐτὸ γίνεται κατὰ παραχώρηση πάντα τοῦ Θεοῦ, ὅπως σᾶς ἔλεγα ἄλλοτε, ποὺ στέλνει πνεῦμα πλάνης εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθεια καὶ θέλουν νὰ μένουν εἰς τὴν ἀπείθεια.
Παρὰ ταῦτα, τὸ ὅρος Σιῶν ποὺ στέκεται τὸ ἀρνίον δὲν εἶναι τὸ παλαιὸν ὅρος Σιῶν. Γράφει ὁ Ἀνδρέας Καισαρείας: "Ἐπὶ τὸ ὄρος δὲ Σιῶν, οὐ τῆς παλαιᾶς ἑστώς, ἀλλὰ τῆς νέας, τῆς τοῦ ζῶντος Θεοῦ πόλεως". Δηλ. εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Εἰς αὐτὸ τὸ ὅρος Σιῶν ἵσταται τὸ Ἀρνίον, εἰς τὴν Ἐκκλησία. Εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ Χριστός, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία, διότι ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τὸ σῶμα του καὶ κυβερνᾶ τὸν κόσμο ἀπὸ αὐτὴν τὴν νοητὴ Σιῶν. Τὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ὁ Ἀντίχριστος θὰ κυβερνήση τὸν κόσμον ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ καὶ ὁρατὴ Σιῶν. Τὴν παλαιά. Ἡ Ἱεροσόλυμα, τὴν παλαιὰ πόλη, Ὁ Κύριος προφητεύει, Μᾶρκος 13, 27 τὰ ἑξῆς: «καὶ τότε ἀποστελεῖ τὸὺς ἀγγέλους αὐτοῦ καὶ ἐπισυνάξει τὸὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ». Ἐὰν λοιπὸν οἱ ἐκλεκτοὶ εἶναι σκορπισμένοι σὲ ὅλη τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, προφανῶς καὶ ὁ Κύριος μαζί τους ἢ ἐκεῖνοι μαζί του, ποὺ σημαίνει ὁ Χριστὸς εἶναι στὴν Ἐκκλησία Του. Ποιά θὰ εἶναι αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία; Καὶ σήμερα θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ καὶ χθὲς θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ποῦμε καὶ αὔριο, καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὰ ἔσχατα, θὰ εἶναι ἡ τότε ἀνὰ τὴν οἰκουμένη ἀληθὴς Ἐκκλησία.
Θὰ ὑπάρχει ψευδὴς Ἐκκλησία, γιὰ νὰ βάζω τὸν χαρακτηρισμὸ "ἀληθὴς Ἐκκλησία"; Ὄχι ἀκριβῶς, ἀλλὰ ὅπως σᾶς ἔλεγα σ' ἕνα περασμένο θέμα πέρυσι κατὰ τὴν μέτρηση τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ, σὲ μιὰ ὀπτασιακὴ εἰκόνα του ὁ Ἔυαγγελιστής Ἰωάννης ἐμποδίζεται νὰ μετρηθῇ ἡ πόλις, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ μόνο ὁ ναὸς καὶ τὸ θυσιαστήριο. Καὶ πῆρε τὴν ἐντολὴ ὅτι τὸ ὑπόλοιπο τῆς πόλεως, τὸ ὑπόλοιπο τῆς Ἐκκλησίας θὰ καταπατηθῇ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, δηλ. θὰ βεβηλωθῇ, δηλ. οἱ πιστοὶ ἐκεῖνοι ποὺ θὰ εἶναι νερουλοὶ πιστοί, οἱ ἀσταθεῖς πιστοί, αὐτοὶ ἀγαπητοί μου θὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστο.
Καὶ εἰς τὴν Ἐκλησία μέσα; Ὅπως σᾶς ἔλεγα τὴν περασμένη φορά, ἴσως θὰ καθήσουν ἄνθρωποι πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου. Μὰ πατριάρχαι εἶναι αὐτοί, μὰ ἐπίσκοποι εἶναι αὐτοί, μὰ πρεσβύτεροι εἶναι, μὰ διάκονοι εἶναι, μὰ μοναχοί, τὸ θέμα εἶναι ὅτι, εἴτε μὲ τὴν αἵρεση τὴν ὁποία εἰσάγουν, εἴτε μὲ τὰ καινὰ δαιμόνια καὶ τὶς καινὲς ἑρμηνεῖες, εἴτε μὲ τὴν βρώμικη ζωή τους, ὑπηρετοῦν τὰ σχέδια τοῦ Ἀντιχρίστου, προσβάλλουν τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ὁ Ἀντίχριστος, μὲ τοὺς προδρόμους τοῦ κάθεται ἤδη εἰς τὴν Ἐκλησίαν. Βέβαια, προσέξτε, πάντοτε μὲ βάση τὴν ὀπτασιακὴ εἰκόνα τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ, ποὺ ἐμποδίστηκε νὰ μετρηθῇ τὸ ὑπόλοιπον τῆς πόλεως, ποὺ μέτρησις σημαίνει προστασία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδῶ δὲν μετράται ἡ πόλις ὅτι δὲν θὰ προστατευθῇ αὐτὸ τὸ μέρος τῶν πιστῶν. Διότι θὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, εἴτε κληρικοὶ εἶναι, εἴτε λαϊκοὶ εἶναι, θὰ εἶναι οἱ χαλαροὶ ἄνθρωποι, ποῦ ὑπεχώρησαν στὴν αἵρεση ἢ στὸν διεφθαρμένο βίο.
Ἀλλὰ γιατί ὅμως ἐδῶ τὸ ἱερὸν κείμενον λέει ὅτι τὸ ἀρνίον ἵσταται ἐπὶ τοῦ ὅρους Σιῶν; Διότι εἰς τὸ ὅρος Σιῶν, ἢ καλύτερα εἶναι ἕνας τεχνικὸς ὅρος, νὰ τὸ ποῦμε ἔτσι, ἕνας θεολογικὸς τεχνικὸς ὅρος, διότι ἐκεῖ ἔχομε τὴν πλήρωση ὅλων τῶν ἐσχατολογικῶν καὶ χριστολογικῶν προφητειῶν τῆς Π. Δ.
Καὶ ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ 144.000; Μᾶς λέγει κατὰ ἕναν ἀποκαλυπτικὸν καὶ ὡραῖον τρόπον ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας τὰ ἑξῆς:
"Ἢ τὸ τοῦ ἀποστολικοῦ σπόρου πολύφορον δηλοῦσιν. τὸὺς ἀπὸ τῆς Νέας Διαθήκης παρθένους, κατά τε τὸν ἔσω, κατά τε τὸν ἔξω ἄνθρωπον, σημαίνουσιν· ἐν γὰρ τοῖς παλαιοῖς σπάνιον τὸ τῆς παρθενίας κατόρθωμα, πλὴν σφόδρα ὀλίγοις εὑρισκόμενον· ὅθεν καὶ ἑτέρας ταύτας παρὰ τὰς πρότερον εἰρημένας οἰητέον, τὰς ὀνομαστὶ ἐκ τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ συναγομένας, ἂἷς παρθενίαν οὐ προσμεμαρτύρηκε".
Δηλ. ἢ σημαίνει το πολύφορον, δηλ. τὴν πλουσίαν πνευματικὴν καρποφορίαν τῆς Κ. Δ. ἢ σημαίνει τοὺς ἐν παρθενίᾳ διαλάμψαντας καὶ βεβαίως τῆς Κ. Δ. συμπεριλαμβανομένων φυσικὰ καὶ τῆς Παλαιᾶς, ἀλλα κυρίως τῆς Καινῆς ποὺ θὰ σᾶς ἐξηγήσω πιὸ κάτω, ἀλλὰ τοὺς ἐν παρθενίᾳ, κατὰ τὲ τὸν ἔσω, κατά τε τὸν ἔξω ἄνθρωπον, καὶ ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικά. Διότι εἰς τοὺς παλαιοὺς τῆς Π. Δ. ἦτο σπάνιον κατόρθωμα ἡ παρθενία καὶ εὑρίσκετο εἰς ὀλίγους. Γι' αὐτὸ τὸ λόγο δὲν συμπίπτει "ὅθεν καὶ ἑτέρας ταύτας παρὰ τὰς πρότερον εἰρημένας οἰητέον" δὲν συμπίπτει αὐτὴ ἡ ὁμὰς τῶν 144.000 μὲ ἐκείνη τὴν ὁποία ἤδη ἀνέφερε ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης εἰς τὸ τὸν 7ον κὲφ τῆς ἀποκ. Διότι ἐκεῖνες οἱ 144.000 εἶναι κατὰ τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, μὰ ἡ παρθενία δὲν ὑπῆρχε εἰς τὴν Π. Δ, εἶναι προνόμιο τῆς Κ. Δ, ἔχομε σφόδρα, ὅπως λέγει ἐδῶ, σφόδρα, ἐλαχίστους, δηλ. πολὺ λίγους εἰς τὴν Π. Δ ὅπως εἶναι ὁ προφήτης Ἠλίας ἢ ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος, ἐλάχιστοι εἶναι οἱ ἐν παρθενίᾳ, ὁ Μωυσῆς ἦτο ἔγγαμος, ὁ Ἀαρῶν ἦτο ἔγγαμος, ὅλοι κατὰ κανόνα οἱ προφῆτοι ἦσαν ἔγγαμοι. Σχεδὸν κατὰ κανόνα. Σχεδὸν κατὰ κανόνα ἦσαν ἔγγαμοι. Τὸ γιατί ἦσαν ἔγγαμοι; ἦτο ἡ παλαιὰ τάξις τῶν πραγμάτων. Διότι ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ὁ λαὸς ἱστορικὰ διὰ νὰ πλαισιώση τὸν ἀναμενόμενον Μεσσία. Αὐτὸ βέβαια δὲν ὑπάρχει πιά, δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ὑπάρχει πλέον, γι' αὐτὸ τὸ λόγο λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος εἰς τὸν περὶ παρθενίας λόγον, ἔτσι ἀρχίζει, ὅτι εἶναι προνόμιον τῆς Κ. Δ, δὲν εἶναι προνόμιο τῆς Π. Δ, γι' αὐτὸ τὸ λόγο οἱ Ἑβραῖοι δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ κατανοήσουν αὐτὸ τὸ μεγάλο θέμα τῆς παρθενίας. Ἀλλὰ καὶ ἕνας ἀκόμη λόγος. Ὅπως μᾶς ἀναφέρει, ἑρμηνεύει ὁ Ἀρέθας, ὅτι ἐκφέρεται διατυποῦται ἄναρθρα, χωρὶς ἄρθρο, καὶ λέγει ὅτι εἶδα 144.000 μαζὶ μὲ τὸ ἀρνίον. Δὲν λέγει, εἶδα τὶς 144.000 μαζὶ μὲ τὸ ἀρνίον, δεδομένου ὅτι ἤδη στὸ 7ον κέφ.ο Ἔυαγγ. Ἰωάννης εἶχε κάνει τὴν ἀναφορά του. Ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω σαφέστατα ἀναφέρεται εἰς τοὺς ἀληθεῖς παρθένους, -ἄνδρες γυναῖκες- καὶ ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας "κατά τε τὸν ἔσω, κατά τε τὸν ἔξω ἄνθρωπον, σημαίνουσιν", καὶ θέλει νὰ πῇ ὅτι ἦσαν παρθένοι ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικά, δηλ. κατὰ τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ σῶμα, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι οὐδέποτε συνέβη γενετήσια μίξη, Οὐδέποτε. Διότι ἐδῶ ποῦ τὰ λέμε, εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ ἔχη παρθενίαν χωρὶς νὰ ὑπάρχει ἐσωτερικὴ παρθενία; Ἡ παρθενία ἀγαπητοί μου δὲν εἶναι ἡ ἀπουσία μίας μίξεως, δὲν εἶναι, οὔτε ἐνας παρθενικὸς ὑμήν. Δὲν εἶναι αὐτὸ παρθενία. Αὐτὸ εἶναι ἡ ἐξωτερικὴ παρθενία, ἐσωτερικὴ παρθενία εἶναι ἡ καθαρότητα τῆς καρδίας, θὰ τὸ δοῦμε στὴν συνέχεια.
Πάντως ὁ ἀριθμὸς εἶναι συμβατικὸς καὶ δηλοῖ πλῆθος. Ἁπλῶς πλῆθος, 12×12.000. Δὲν εἶναι πραγματικὸς ἀριθμός, ὅπως ἀνοητότατα πιστεύουν οἱ Χιλιασταί, ἀλλὰ εἶναι ἁπλούστατα ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων. Τίποτε ἄλλο. Ἀλλὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ ἀριθμὸς 144.000 δηλοῖ πάντοτε τὴν Ἐκκλησία. Διότι καὶ τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἔγραψε ὁ ἅγιος Ἰωάννης, εἶπε οἱ 12 φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐδῶ 12×12.0000, 144.000, πάλι δηλοῖ τὴν Ἐκκλησίαν. Ἀλλὰ τί πρέπει ἐδῶ νὰ σημειώσουμε. Ἐὰν ἔπρεπε νὰ ἐξαρθῇ μία κατηγορία πιστῶν π.χ. τῶν παρθένων, ἢ τῶν μαρτύρων, ἢ τῶν ὁμολογητῶν, πάντοτε θὰ παρουσιάζετο ὁ αὐτὸς ἀριθμός: 144.000. Αὐτὸ τὸ βλέπουμε σὲ μιὰ λειτουργική μας εὐχή. Ὅταν λέμε στὸ τέλος πιὰ τῆς εὐχῆς τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς. "Ἔτι προσφέρομέν σοι τὴν λογικὴν ταύτην λατρείαν, ὑπὲρ τῶν ἐν πίστει ἀναπαυσαμένων, Προπατόρων, Πατέρων, Πατριαρχῶν, Προφητῶν, Ἀποστόλων, Κηρύκων, Εὐαγγελιστῶν, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Ἐγκρατευτῶν (παρθένων, αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἐγκρατευταί, οἱ παρθένοι), καὶ πὰντὸς πνεύματος δικαίου ἐν πίστει τετελειωμένου". Ὅλοι αὐτοὶ ὅμως ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησία. Συνεπῶς θὰ λέγαμε εἶναι οἱ 144.000, 12×12.000, πλῆθος.
Ὅλοι αὐτοὶ περὶ ὧν ὁ λόγος οἱ 144.000, μὲ τὴν παρθενικὴν ἰδιότητα, ἐχουν κι ἄλλες ἰδιότητες, ποὺ θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια. Ὅλοι αὐτοὶ φέρουν ἐπὶ τῶν μετώπων των τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ φανερώνει ὅτι ὑπάρχει ὁμοτιμία μεταξὺ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ. Διότι πῶς φέρουν τὸ ὄνομα καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ; Σημαίνει ὅτι ὑπάρχει ὁμοτιμία, πράγματι ὑπάρχει ὁμοτιμία. Ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Υἱὸς εἶναι ὁμότιμα πρόσωπα, Θεὸς εἶναι ὁ Πατήρ, Θεὸς εἶναι καὶ ὁ Υἱός, καὶ συνεπῶς ὑπάρχει ἡ ὁμοτιμία.
Καὶ μὲ ποιά σφραγῖδα θὰ σφραγισθοῦν; Λέγει ὁ Ἀνδρέας Καισαρείας πάλι: "Τούτων δὲ πάντων τὰ μέτωπα τῷ φὼτὶ τοῦ θείου προσώπου σφραγίζονται, δι᾿ ὁὗ τοῖς ὁλοθρευταῖς ἀγγέλοις αἰδέσιμοι φαίνονται".
Τί εἶναι αὐτό; Εἶναι ἡ θεία δόξα, τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀπορρέει καὶ ἀνακλᾶται εἰς τὰ πρόσωπα τῶν πιστῶν. Ὁ Κύριος εἶπε: «τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλεῖᾳ τοῦ πὰτρὸς αὐτῶν». Μάτθ. 13, 43 Αὐτὸ ὅμως τὸ ἄκτιστο φὼς ἤδη ὑπάρχει εἰς τοὺς δικαίους καὶ εἰς τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή. Δὲν εἶναι ὁρατὸν παρὰ μόνο σὲ ἔκτακτες περιπτώσεις. Αὐτὴ εἶναι ἡ σφραγῖδα, καὶ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ἄκτιστο φὼς βλέπουν οἱ ὑπεναντίες δυνάμεις, οἱ δαίμονες, καὶ τρέμουν. Εἶναι αὐτό, ποὺ ὅταν ζωγραφίζουμε τοὺς ἁγίους, τοὺς ἁγιογραφοῦμε βάζουμε φωτοστέφανο. Αὐτὸ τὸ φωτοστέφανο εἶναι δηλωτικὸν τῆς σφραγῖδος ποὺ φέρει εἰς τὸ μέτωπο ὁ πιστὸς καὶ εἶναι ἡ ἄκτιστος ἐνέργεια τῆς θείας δόξης.
Ἐκεῖνο τὸ "μετ᾿ αὐτοῦ" ποὺ λέγει, ὅτι εἶναι, εἰσὶ μετ' αὐτοῦ οἱ 144.000 εἶναι μὲ τὸ ἐστηκὸς ἀρνίο. Πόσα θὰ εἴχαμε νὰ ποῦμε ἀγαπητοὶ μοῦ πάνω σὲ αὐτὸ τὸ "μετ' αὐτοῦ".
Λέγει ὁ Κύριος: Ἰωάννης 14, 18. «οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς». καὶ Ματθαῖος 28, 20. «καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». πόσο παρήγορον. Θὰ τοὺς ἄφηνε γιὰ λίγο ὁ Κύριος, πολὺ λίγο, καὶ τοὺς λέγει: Δὲν θὰ σᾶς ἀφήσω ὀρφανοῦς, ἔρχομαι πρὸς ὑμᾶς. Καὶ ὅταν φεύγει πιὰ μὲ τὴν Ἀνάληψή του λέγει τοῦτα τὰ λόγια: "καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι", εἰς ἐνεστῶτα χρόνο. Ὄχι "θὰ εἶμαι." Ὄχι περιοδικῶς θὰ εἶμαι, ἀλλὰ διαρκῶς θὰ εἶμαι. «ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι». Εἶμαι πάντοτε μαζί σας. «πάσας τὰς ἡμέρας», τῆς ζωῆς σας, ἐννοεῖται, «ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», τοῦ παρόντος αἰῶνος, τῆς Ἱστορίας, ποὺ σημαίνει, δὲν εἶναι γιὰ τοὺς μαθητὰς μόνο ἀλλὰ γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς, νὰ λοιπὸν τὸ "ἑστηκὸς ἀρνίον" ποὺ εἶναι πάντοτε μαζί μας, καὶ πάντοτε οἱ πιστοὶ εἶναι μετ' αὐτοῦ. Εἶναι μία ἔκφρασις ἐκεῖνο τὸ "μετ᾿ αὐτοῦ", ποὺ δείχνει τὴν τρυφερὴ σχέση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στοὺς πιστοὺς καὶ τὸ ἀρνίον.
ΚΕΦ. ΙΔ'2. «καὶ ἤκουσα φὼνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὡς φὼνὴν ὑδάτων πολλῶν καὶ ὡς φὼνὴν βροντῆς μεγάλης· καὶ ἡ φώνὴ ἣν ἤκουσα, ὡς κιθαρῳδῶν κιθαριζόντων ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν».
Ἐνῷ βλέπει τὴν εἰκόνα αὐτὴ ἤκουσε φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ὡς φωνὴν πολλῶν ὑδάτων, ὡς δυνατῆς βροντῆς, ὡς φωνὴν μουσικῶν ποὺ παίζουν ἔγχορδα, δηλ. τὶς κιθάρες των. Στὴν εἰκόνα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας ἔρχεται νὰ συνδεθῇ ἡ εἰκόνα τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας. Μὲ τὸ πανηγυρικό της καὶ τὸ μεγαλοπρεπῆ της τόνο.
Ἡ φωνὴ αὐτὴ ποὺ ἠκούσθη ὡς βροντὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἢ σὰν ἦχος πτώσεως ὑδάτων πολλῶν, ἐκφράζει τὴν μεγαλοπρέπεια. Ἡ ἰδία φωνὴ ὡς μουσικὴ συγχορδία ἐκφράζει τὸ πανηγυρικό. Τώρα μὲ αὐτά τα μέσα ποὺ ἔχουν τὰ ἠχεῖα τὰ ὁποῖα στερεοφωνικὰ ἀποδίδουν μία μουσικὴ συναυλία, ἂν βάλετε σ' ἕναν χῶρον νὰ ἀποδίδονται οἱ ἦχοι, καὶ μάλιστα οἱ χαμηλοὶ ἦχοι, οἱ χαμηλὲς συχνότητες τῶν ἤχων, δημιουργοῦν κάτι τὸ βαρὺ ποὺ σοῦ θυμίζει βροντὴ ἢ πτώση ὑδάτων πολλῶν, καὶ ταυτοχρόνως νὰ ὑπάρχει ἡ μελωδία, σὲ πιάνει ἕνα δέος. Ἀγαπητοί μου αὐτὸ ἀκριβῶς ἄκουσε ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, ἄκουσε αὐτὴ τὴν φωνὴ ποὺ συνεδίαζε τὸ βαρύ, τὸ μεγαλοπρεπές, ἀλλὰ καὶ τὸ μουσικόν. Δηλ μία μεγαλοπρέπεια, μία ὀμορφιὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ εὔκολα νὰ συλλάβη, μόνο ὅπως σᾶς εἶπα προηγουμένως, μὲ τὴν προηγούμενη εἰκόνα τὰ ἠχεῖα μποροῦμε νὰ πάρουμε κάπως μιὰ εἰκόνα. Πάντως ἡ συμφωνία τῶν χορδῶν ἠχεῖ ὅπως λέει ὁ Ἀνδρέας Καισαρείας "τὴν τῶν ἁγίων σύμπνοια". Δηλ. ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔχουν τὸ ἴδιο φρόνημα, κι ἔτσι ὅταν ἄκουσε τὴν συμφωνία, αὐτὴ τὴ μουσική, δείχνει, -εἶναι μιὰ εἰκόνα δηλ.- ὅτι ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔχουν σύμπνοια. Τὸ ἴδιο πιστεύουν τὸ ἴδιο φρονοῦν.
ΙΔ 3. «καὶ ᾄδουσιν ᾠδὴν καῖνὴν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο μαθεῖν τὴν ᾠδὴν εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς».
Καὶ τραγουδοῦν, ψάλλουν καινούριο τραγούδι μπροστὰ στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ μπροστὰ στὰ τέσσερα ζῶα καὶ στοὺς 24 πρεσβυτέρους. Καὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ μάθη τὴν ὠδὴ παρὰ μόνο οἱ 144.000 ποὺ ἦσαν ἀγορασμένοι ἀπὸ τὴν γῆ.
Ποιοί ἄδουσιν; Ποιοί τραγουδοῦν; τί ψάλλουν; Οἱ ἅγιοι τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας· καὶ ψάλλουν τὴν καινὴν ὠδήν. Εἰκόνα γνώριμη, ἀπὸ τὴν πρώτη ὀπτασία τοῦ προφήτου ποὺ εἴχαμε δῇ πέρυσι στὸ τέταρτο κέφ. τῆς Ἄποκ. Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ χαρακτηρίζει τὴν καινούρια ὠδή; Θὰ εἶναι περιεχομένου ποὺ θὰ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν νέα τάξη τῶν πραγμάτων καὶ πιθανῶς θὰ εἶναι ἐπιμηκείου χαρακτῆρος. Θὰ εἶναι κάτι ἀνάλογο πρὸς ἐκεῖνα τὰ ἄρρητα ρήματα ποὺ ἤκουσε ἁρπαγεὶς ἕως τρίτου οὐρανοῦ ὁ Ἀπ. Παῦλος, καὶ ποῦ δὲν μποροῦσε φυσικὰ νὰ τὰ ἀποκαλύψη. Δὲν μποροῦσε νὰ τὰ μεταβιβάση, ὄχι διότι μόνο ἁπλῶς τοῦ ἀπηγορεύοντο, ἀλλὰ ἐκεῖνα τὰ ἄρρητα ρήματα τοῦ Ἀπ. Παύλου ἦσαν ἄκτιστα, καὶ ἐδῶ δὲν ὑπάρχει δυνατότητα νὰ μεταφέρη κανεὶς ἄκτιστες καταστάσεις τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ 144.000 μόνοι αὐτοὶ ἐπί της γῆς, μποροῦν νὰ γνωρίζουν τὴν ὠδὴν καὶ κανεὶς ἄλλος, ὅπως ὁ Ἀπ. Παῦλος ἦτο εἰς τὴν γῆν καὶ ἐγνώριζε τὰ τοῦ παραδείσου. Ἀλλὰ κανεὶς ἄλλος. Δηλ. μόνο οἱ ἅγιοι, ἀλλὰ μόνο οἱ ἅγιοι.
Λέγει πάλι ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας. "Ταύτην τὴν ὠδὴν οὐδεὶς ἕτερος μαθεῖν δύναται πλὴν αὐτῶν, τῶν ἑκατὸν τεσσαρακοντατεσσάρων χιλιάδων τῶν ἠγορασμένων ἀπὸ τῆς γῆς· διότι τὸ μέτρο τῆς πολιτείας καὶ ἡ γνῶσις συμπαρεκτείνεται". κανεὶς ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ αὐτοὺς μποροῦν νὰ τὴν μάθουν διότι, τὸ μέτρο τῆς πολιτείας καὶ ἡ γνώση συμπαρεκτείνετε, διότι τὸ μέτρο, λέγει, τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς των καὶ τῆς γνώσεως των, αὐτὰ τὰ δύο, συμπαρεκτείνονται εἰς τὴν γνῶσιν τῶν ἀρρήτων ρημάτων τοῦ Θεοῦ.
Καὶ συνεχίζει ἀγαπητοί μου ὁ ἅγιος Ἀνδρέας καὶ λέγει "ἀναλόγως τὴ ἐνταῦθα πολιτεία τῶν ἁγίων ἡ τῶν θείων μυστηρίων ἔσται φανέρωσις". Αὐτὸ εἶναι ἕνα σημεῖο ποὺ πρέπει νὰ τὸ προσέξουμε γιατί μᾶς ἀφορᾶ, νὰ μὴν τὸ ξεχνοῦμε. Ὅτι ἀνάλογα μὲ την ἐδῶ εἰς τὴν γῆν πολιτεία, δηλ. τὸν τρόπον ποὺ ζοῦν οἱ ἅγιοι, ὑπάρχει καὶ ἡ φανέρωσης τῶν θείων μυστηρίων, κατ' ἀναλογιαν τῆς καθαριότητος καὶ ἡ ἀποκάλυψις τῶν μυστηρίων. Καὶ συνεχίζει καὶ λέγει: "καὶ ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ ὦσπερ καὶ πολλαὶ διαφοραὶ κολάσεων". Μὲ τὴν εὐκαιρία μάλιστα, -θὰ σᾶς τὸ ἔλεγα καὶ αὐτό-, ὅπως ὑπάρχει ἀναλογία καθαρότητος μὲ ἀποκάλυψη μυστηρίων Θεοῦ, αὐτὸ καὶ εἰς τὴν παροῦσα ζωὴ αὐτὸ δὲ καὶ εἰς τὸν οὐρανό, εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Διότι δὲν θὰ εἶναι ἡ ἀπόκάλυψίς τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ κοινὴ σὲ ὅλους. Ὅλοι θὰ βλέπουν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἡ ἀποκάλυψις τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ -μὲ τὴν ἔννοια ἡ γνῶσις ἡ ὁποία θὰ εἶναι εἰς τὸ διηνεκές, ἀπὸ τὴν ὁποία γνώση θὰ ἀπορρέει ἡ μακαριότητα τῆς θεωρίας τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ-, δὲν θὰ εἶναι γιὰ ὅλους ἴδια, ἀλλὰ ἀναλόγως τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο ἔζησαν. Γι' αὐτὸ λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος «ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ». Α' Κόρ. 15, 41 τὸ ἕνα ἀστέρι διαφέρει ἀπὸ τὸ ἄλλο στὴν φωτεινότητα καὶ οἱ ἅγιοι· διαφέρουν στὴν φωτεινότητα. Δηλ. διαφέρουν εἰς τὴν τελειότητα. Καὶ λέγει μὲ τὴν εὐκαιρία ὁ ἅγιος Ἀνδρέας "ὦσπερ καὶ πολλαὶ διαφοραὶ κολάσεων". Τὸ ἴδιο πρᾶγμα εἶναι καὶ εἰς τὴν κόλαση. Δὲν θὰ ὑπάρχει κολασμὸς τῶν ἁμαρτωλῶν ἐξ ἴσου τὸ ἴδιο γιὰ ὅλους. Ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὴν ἀμαρτωλότητα τοῦ ἁμαρτωλοῦ θὰ ὑπάρχει καὶ ἡ τιμωρία. Ἔτσι θὰ ὑπάρχει κλιμάκωσις δόξης καὶ κλιμάκωσις τιμωρίας.
Τὸ ὅτι ἡ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ψάλλει τὴν καινὴν ὠδὴν καὶ κατανοεῖ μόνη ἡ στρατευομένη Ἐκκλησία καὶ δῇ τὰ ἐκλεκτὰ τῆς μέλη, αὐτὸ φανερώνει πόσο στενὴ σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ στρατευομένης καὶ θριαμβευούσης Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνοι ποὺ κατανοὺν ὀνομάζονται "ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς". Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐδέχθησαν τὴν λυτρωτικὴν δύναμιν τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ συνεπῶς ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῆς γῆς.
Γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν νὰὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, ὁὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς·» Α' Κορινθ. 6, 19. Δὲν γνωρίζετε ὅτι τὰ σώματά σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτόν σας. Ἀγοραστήκατε κατόπιν τιμῆς. Καὶ ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ τιμὴ ποὺ κατεβλήθη γιὰ νὰ ἀγοραστοῦμε; Εἶναι ἡ τιμὴ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ποιά εἶναι τὰ χαρακτηριστικὰ αὐτῶν τῶν 144.000;
ΙΔ΄ 4 - 5. «ὁὗτοί εἰσιν ὁἳ (οἱ ὁποῖοι) μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γὰρ εἰσιν. ὁὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνὶῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. ὁὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχὴ τῷ Θὲῷ καὶ τῷ ἀρνὶῳ· καὶ οὐχ εὑρέθη ψεῦδος ἐν τῷ στόματι αὐτῶν· ἄμωμοι γὰρ εἰσιν». Αὐτοὶ εἶναι ποὺ μὲ γυναῖκες δὲν μολύνθηκαν, διότι εἶναι παρθένοι. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ ἀρνίον ὅπου κι ἂν πάει. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἀγοράστηκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, σὰν ἀπαρχὴ στὸν Θεὸ καὶ στὸ ἀρνίον, καὶ δὲν εὑρέθη ψεῦδος καὶ δόλος στὸ στόμα τους. Διότι εἶναι ἄμωμοι.
Εἰς αὐτὸ τὸ τμῆμα ἀγαπητοὶ μοῦ εἶναι ἄξιον παρατηρήσεως αὐτὴ ἡ ἁρμονικὴ τοῦ λόγου διάρθρωσις καὶ σύνθεσις. Μπαίνει ἕνα τριπλοῦν "οὗτοι", αὐτοί, αὐτοί, αὐτοί. Αὐτὸ τὸ τριπλοῦν ποὺ μπαίνει, ἔρχεται νὰ δώση ἔμφαση, ἀλλὰ μ' ἕναν ἐνθουσιασμὸ κατὰ ἕνα σχῆμα ἐπαναφορᾶς, θὰ λέγαμε, κατὰ μίαν ἐπανάλειψη αὐτοῦ του "οὗτοι" γιὰ νὰ σχηματισθοῦν τρεὶς παράλληλες προτάσεις ποὺ θὰ χρησιμεύσουν γιὰ νὰ ἀναδείξουν τρία σπουδαῖα χαρακτηριστικὰ αὐτῶν τῶν 144.000.
Καὶ εἶναι τὸ πρῶτο ἡ παρθενία, τὸ δεύτερο ἡ ἀφιέρωσις καὶ τὸ τρίτο τὸ ἄδολο καὶ τὸ εἰλικρινὲς τοῦ χαρακτῆρος των. Αὐτὰ τὰ τρία χαρακτηριστικά.
Καὶ ἡ πρώτη ἰδιότης εἶναι ἡ παρθενία. Οἱ φράσεις ποὺ ἀκολουθοῦν καὶ ἡ ὅλη διατύπωσις ποὺ ἀναφέρεται στὴν παρθενία, εἶναι τόσο σαφεῖς, εἶναι τόσο κυριολεκτικές, ὥστε δὲν εὐωδώνει καμμία ἑρμηνεία ἀλληγορίας ἢ μεταφορᾶς. Νὰ πῇ κανεὶς ὅτι ἔ, σημαίνει ἁπλῶς μιὰ καθαρότητα καρδίας τῶν πιστῶν, ὄχι, εἶναι κυριολεκτικὴ ἡ περίπτωσις, πρόκειται περὶ παρθενίας καὶ μόνο περὶ αὐτῆς. Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, τὸ θέμα εἶναι ἐκτάκτως ἐνδιαφέρον, καὶ καλὸ θὰ ἦτο νὰ κάναμε μιὰ ἀνάλυση γιὰ νὰ τὸ δοῦμε ἀπὸ πιὸ κοντά.
Ἡ φράσις "οὗτοι εἰσὶν" αὐτοὶ εἶναι, "οἵ", οἱ ὁποῖοι "μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γὰρ εἰσί," διότι εἶναι παρθένοι, φανερώνει κατὰ θετικὸν καὶ κατὰ ἀρνητικὸν τρόπον, ἀκόμα κυριολεκτικὸν ὅτι πρόκειται περὶ τῆς καθ' αὐτὸ παρθενίας. Ὅταν λέγει ἐπὶ παραδείγματι, αὐτοὶ δὲν ἐμολύνθηκαν μὲ γυναῖκες, εἶναι παρθένοι, λέει γυναῖκες, δὲν λέει μετὰ εἰδώλων, δὲ λέει μετὰ ἄλλων πραγμάτων, λέει μετὰ γυναικῶν, σαφῶς. Ἀρνητικῶς λοιπὸν καὶ θετικῶς, παρθένοι γὰρ εἰσί, δείχνει μὲ σαφήνεια καὶ κυριολεκτικότητα, τὸ εἶπα ἐπανείλημμένώς ὅτι πρόκειται περὶ τῆς παρθενίας.
Πρέπει ὅμως νὰ γίνη μία διασάφησις. Αὐτὸ τὸ "οὐκ ἐμολύνθησαν μετὰ γυναικῶν" δὲν μολύνθηκαν μὲ τὶς γυναῖκες, ἴσως ἐὰν κανεὶς τὸ δῇ μὲ ἐπιπολαιότητα θὰ μποροῦσε νὰ ὑπονοήσει ὅτι προτιμᾶται ἡ παρθενία, διότι ὁ γάμος ἐπιφέρει μίαν ἠθικὴν μόλυνσιν. Δὲν εἶναι αὐτό. Προσέξατε τὸ δὲν εἶναι αὐτό. Τὸ "ἐμολύνθησαν" δὲν ἀναφέρεται εἰς τὸν γάμον, ἀλλὰ ἀναφέρεται στὶς ἐξωγαμικὲς σχέσεις, δηλ. στὴν πορνεία. Καὶ ὅταν λέγει αὐτοὶ εἶναι παρθένοι, σημαίνει δὲν παντρεύτηκαν, ἀλλά, -καλὰ δὲν παντρεύτηκαν, σύμφωνοι-, ἀλλὰ δὲν ἐμίγησαν μετὰ γυναικῶν διότί εἶναι παρθένοι. Δὲν εἶχαν ποτὲ μίξη ἀνηθικότητος, πορνείας. Ὁ γάμος δὲν εἶναι μόλυνσις, ἡ πορνεία εἶναι μόλυνσις. Μολύνω θὰ πῇ φθείρω, καταστρέφω, βρωμίζω, καὶ φυσικὰ μὲ τὴν ἠθικὴν ἔννοια τῆς λέξεως. Ἡ πορνεία εἶναι μόλυνσις λοιπὸν ἠθικὴ καὶ μάλιστα ἂν θέλετε πνευματική, θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω. Διότι, λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος Α Κόρ. 6, 18. «πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιὴσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει». Κάθε ἁμάρτημα εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα, αὐτὸς ποὺ πορνεύει ἁμαρτάνει στὸ σῶμα του. Εἶναι περίεργο διότι, ἂν γαστριμαργὼ δὲν ἁμαρτάνω στὸ σῶμα μου; Ἂν δὲν νηστεύω δὲν ἁμαρτάνω στὸ σῶμα μου; Λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος, μόνη ἡ πορνεία προσβάλλει -βεβαίως καὶ τὴν ψυχή- ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα. Αὐτὸ τὸ "ἁμαρτάνει" φαίνεται νὰ ἔχη μᾶλλον ὀντολογικὸ χαρακτῆρα ἢ πνευματικὸ ὅπως σᾶς εἶπα, παρὰ ἠθικὸν χαρακτῆρα, προσέξτε αὐτὸ τὸ σημεῖο. Βέβαια κάθε ἁμαρτία ποὺ γίνεται ὁποιαδήποτε ἐπιφέρει μίαν πνευματικὴν ἀλλοίωσιν εἰς τὴν ὅλην ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ψυχοσωματική, ὥστε τὸ καινούριο σῶμα ποὺ θὰ πάρωμε ὅταν ἀναστηθοῦμε νὰ καθίσταται ἀκατάλληλο νὰ εἰσέλθη εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐπειδὴ ὑπέστη ἀλλοίωσιν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἀλλοίωση ὄχι ἠθικὴ ἀλλὰ ὀντολογική. Ἡ πορνεία, φαίνεται, κατὰ τὸν Ἀπ. Παῦλο πάντοτε, νὰ ἔχη ἕναν ἰδιάζοντα χαρακτῆρα γιὰ τὸ σῶμα. Ἔτσι φαίνεται. Γι' αὐτὸ καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, τῶν Πατέρων, θεωροῦν τὴν πορνεία καὶ γενικὰ τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, μοιχεία, ἀρσενοκοιτία, ὅλα τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, ἀμετάκλητον ἁμάρτημα ὡς πρὸς τὴν ἱερωσύνη, θὰ τὸ τῶ ἄλλη μία φορά, ἀμετάκλητον ἁμάρτημα. Μπορεῖ νὰ συγχωρεθῇς ὅτι ἔκανες μιὰ πράξη πορνείας, νὰ πᾶς νὰ ἐξομολογηθῇς, νὰ μετανοήσης, δάκρυα καυτὰ νὰ χύσης, νὰ συγχωρεθῇς πραγματικά, ἅγιος νὰ γίνης, δὲν μπορεῖς νὰ γίνης ἱερεύς. Τώρα ἂν συμβαίνει ἀγαπητοί μου νὰ μπαίνουν στὴν ἱερωσύνη ἄνθρωποι μὲ τέτοια κωλύματα ὅπως λέγεται, ἢ μέσα στὴν ἱερωσύνη νὰ μετέρχονται τὴν μοιχεία, τὴν πορνεία ἢ τὴν ἀρσενοκοιτία, ἔ,ε,ε, τί νὰ πῶ, τί νὰ πῶ, τί νὰ πῶ...! Τούτο μόνο ὅτι εἶναι ἀμετάκλητο θέμα αὐτό. Ἁμάρτημα ἀμετάκλητο. Δὲν μπορεῖς νὰ τῆς μετενόησα καὶ μπορῶ νὰ γίνω ἱερεύς. Μετενόησες ὡς πρὸς τὸ νὰ συγχωρεθῇς, ἀλλὰ ὄχι ὡς πρὸς τὸ νὰ γίνης ἱερεύς. Δὲν μπορεῖς νὰ γίνεις ἱερεύς.
Γράφει ὁ Ἀπ. παῦλος: «καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ πὰντὸς μολυσμοῦ σὰρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φὸβῳ Θεοῦ». Β' Κόρ.7, 1. Τί σημαίνει αὐτό; Νὰ καθαρίσωμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμό, καὶ τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ πνεύματος. Δηλ. μὲ γενικὲς γραμμὲς ὁ μολυσμὸς τοῦ πνεύματος εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια, μὲ γενικὲς γραμμές, καὶ ὁ μολυσμὸς τῆς σαρκὸς εἶναι τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα. Τί λοιπὸν σημαίνει μολυσμός; κάθε τι -γιατί ὁ γάμος δὲν εἶναι, ἐνῷ εἶναι ἡ ἰδία πρᾶξις, δὲν εἶναι ὁ γάμος-, συνεπῶς τί σημαίνει μολυσμός; μολυσμὸς σημαίνει κάθε τι ποὺ δὲν εἶναι θέλημα καὶ νόμος Θεοῦ, ὁ γάμος δὲν εἶναι μολυσμός. Ἐφόσον εὐλογεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἐφόσον εἶναι θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα μάλιστα, ὁ Ἀπ. Παῦλος καταδικάζει ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν γάμον ἀκάθαρτο καὶ μολυσμένο. Σᾶς παραπέμπω Α' Τίμ. 4, 1-3 «Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων / ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυτηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν, / κωλυόντων γαμεῖν, ἀπέχεσθαι βρωμάτων, ἃ ὁ Θὲὸς ἔκτισεν εἰς μετάληψιν μετὰ εὐχαριστίας τοῖς πιστοῖς καὶ ἐπεγνωκόσι τὴν ἀλήθειαν». Θὰ ρθὴ καιρὸς ποὺ θὰ λέγουν οἱ ἄνθρωποι θὰ ἐμποδίζουν τὸν γάμον καὶ θὰ τὸν θεωροῦν ἀκάθαρτον. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἤτανε αἵρεσις γνωστικὴ δηλ. δαιμονικὸ στοιχεῖο, δαιμονικὸ στοιχεῖο. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ πῇ ὅτι ὁ γάμος εἶναι ἀκάθαρτος, διδάσκει δαιμονικὴ διδασκαλία, οὔτε ὁ γάμος εἶναι ἀκάθαρτος, οὔτε τὸ αἷμα εἶναι ἀκάθαρτο, ποὺ εἶναι ὁ φορέας τῆς ζωῆς, οὔτε τὸ σπέρμα εἶναι ἀκάθαρτο, ποῦ εἶναι ὅλη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ μέσα σ' αὐτὸ ποὺ λέγεται σπέρμα. Ὅλη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, καὶ στὸ φυτικὸ καὶ στὸ ζωικὸ βασίλειο καὶ στὸν ἄνθρωπο. Ὁ σπόρος, τὸ σπέρμα, εἶναι ἡ περιεκτικὴ σοφία ὁλοκλήρου τῆς κτιστῆς ὁρατῆς δημιουργίας, οὔτε ὁ ἥλιος ἔχει τόση σοφία στὴν κατασκευή του, οὔτε τὸ σύμπαν, οὔτε ἡ δομή του, οὔτε οἱ νόμοι του ὅσο αὐτὸ ποὺ λέγεται σπόρος, σπέρμα, ὅλη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι συμπυκνωμένη στὸ σπέρμα, στὸν σπόρο. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μολυσμένα πράγματα αὐτά; Γι' αὐτό σας εἶπα, εἶναι δαιμονικὴ διδασκαλία.
Γράφει ἐν προκειμένῳ ὁ Ἀρέθας: "Οὐκ ἀτιμουμένου τοῦ γάμου τὰ παρόντα (δηλ. ὅσα ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς στὴν Ἀποκάλυψη) Τίμιος γὰρ ὁ γάμος· καὶ οὕτω τῷ τῆς παρθενίας ἀξιαεπαὶνῳ ὁ γάμος ὑποδύεται τὸ ἀνάξιον, ὡς τῷ ἡλὶῳ ὁ ἀστὴρ· οὐ γὰρ τῷ φαῦλον εἶναι, ἀλλὰ τῷ ὑπερβολῇ δόξης νικᾶσθαι". Ὅτι δὲν ἀτιμάζεται ὁ γάμος ἀπὸ τὰ παρόντα ποὺ γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ ὅτι ὁ γάμος εἶναι τίμιος, καὶ δὲ σημαίνει ὅτι ἐπειδὴ θὰ πρέπει νὰ κάνω ἀξιέπαινον τὴν παρθενίαν, νὰ ντύσω μὲ ἀναξιότητα τὸν γάμον.
Τὸ ἴδιο πρᾶγμα ἀναφέρει εἰς τὸν περὶ παρθενίας του λόγον ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δὲν μπορεῖς, λέγει, νὰ ὑποτιμήσεις τὸν γάμον γιὰ νὰ ἀνεβάσεις τὴν παρθενίαν, τὸ καθένα ἔχει τὴν θέση του. Τί εἶναι ἡ παρθενία; Ἡ παρθενία εἶναι ἁπλῶς μία ὑπέρβαση τοῦ γάμου. Κι ἀκόμη, δὲν εἶναι ἐντολή. Ὅτι μπορεῖ κανεὶς νὰ σωθῇ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν μετέλθει τὴν παρθενίαν, δηλ. νὰ παντρευτῇ, ὄχι τὶς ἐξωγαμικὲς σχέσεις, ὄχι τὶς πορνεῖες, ἀλλὰ ἁπλῶς νάρθη ἡ ὥρα νὰ παντρευτῇ. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος δὲν ἐνομοθέτησε τὴν παρθενίαν, ἀλλὰ τὴν ἄφησε εἰς τὴν προαίρεση τοῦ κάθε πιστοῦ.
Ἀκοῦστε πῶς τὸ λέγει. Μάτθ. 19, 12. «εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μὴτρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω. καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω». Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ γεννήθηκαν ἀνίκανοι, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ καθεστάθησαν ἀνίκανοι ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους, ἐγχειριτικὼς κλπ, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶπαν, -ἐνῷ ἔχουν πλήρη ἱκανότητα-, εἶπαν, διὰ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ κάνω χρήση αὐτῆς τῆς ἱκανότητος. Εἴδατε πῶς τὸ εἶπε ὁ Κύριος; Τί ἀκριβῶς ὅμως εἶναι ἡ παρθενία; Ὁ γάμος εἶναι ἀνάγκη τοῦ πεπτοκότος ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὁ γάμος εἶναι καὶ τὸ σχῆμα τοῦ νὺν αἰῶνος, ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἁμάρτανε, δὲν θὰ ὑπῆρχε ὁ γάμος. Ἔαν μοῦ πῆτε, γιατί ἔγινε ἡ Εὔα; Προβλέποντος τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Εἰρηναῖος, προβλέποντος τοῦ Θεοῦ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γιὰ νὰ μὴν χαθῇ αὐτὸ τὸ ζῶον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, τὸ ζῶον, αὐτὸ ποὺ ζῆ δηλ. νὰ μὴν χαθῇ, ἔκανε, οἰκοδόμησε τὸν γάμον. Ἡ παρθενία εἶναι πρὸ πτωτικὴ κατάστασις, οἱ πρωτόπλαστοι μέσα στὸν παράδεισο δὲν ἐγνώριζαν τὸν γάμον, τὸν ἐγνώρισαν μετὰ ἀπὸ τὸν παράδεισον. Μέσα στὸν παράδεισο ἦσαν παρθένοι. καὶ ἡ παρθενία θὰ εἶναι ἐκείνη ποὺ πάλι θὰ ἀποκατασταθῇ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν βασιλείαν τὴν δική του, καὶ ὅλοι θὰ εἶναι οὐρανοπολίται, εἴτε μετῆλθαν εἰς τὸν παρόντα κόσμον τὸν γάμον, εἴτε δὲν μετῆλθαν, στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἶπε σαφῶς ὁ Κύριος, οὔτε παντρεύονται, οὔτε νυμφεύονται. Ἡ παρθενία εἶναι μία γεῦσις τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, πρὶν ἀπὸ τὴν γεύση, ὅπως ἀκριβῶς μερικοὶ βιάζονται νὰ γευτοῦν τὸν γάμον πρὶν ἀπὸ τὸν γάμον, μὲ τὶς προγαμιαῖες σχέσεις, ποῦ εἶναι πορνεία, καὶ εἶναι πορνεία, τὸ λέγω γιατί ἔγινε τῆς μόδας αὐτό, νὰ ὑπάρχουν προγαμιαῖες σχέσεις, εἶναι τῆς μόδας, καὶ εἶναι πορνεία 100% καὶ εἶναι κρῖμα νὰ μολύνωνται οἱ ἄνθρωποι μὲ πορνεία καὶ μετὰ νὰ πᾶνε νὰ ζητήσουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν γάμον των, εἶναι κρῖμα.
Ἔτσι καὶ οἱ παρθένοι γεύονται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ πρὶν ἀπὸ τὴν τελική της γεύση, καὶ ἐφόσον ἡ παρθενία εἶναι μία κατάστασις τῆς καταξιωμένης φύσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀφθαρτισμένης, γι' αὐτὸ τὸ λόγο πρὸς τιμὴν τοῦ ἀφθαρτισμένου σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπιτελεῖται, καὶ ἀφιερώνεται.
Λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας: "Εἰ τὶς δύναται ἐν ἁγνεὶᾳ μένειν εἰς τὶμὴν τῆς σὰρκὸς τοῦ Κυρίου, ἐν ἀκαυχησὶᾳ μενέτω·" Ὅποιος μπορεῖ νὰ μείνη, λέγει, ἐν ἀγνοίᾳ, καὶ ἐννοεῖ τὴν παρθενίαν, αὐτὸς λέγει, μένει πρὸς τιμὴν τῆς σαρκὸς τοῦ Κυρίου. Πρὸς τιμήν, μόνο νὰ μὴν καυχηθῇ. Γιατί θὰ πέσει ἅμα καυχηθῇ. Εἶναι στὴν ἐπιστολὴ τοῦ πρὸς τὸν ἅγιο Πολύκαρπον, "ΒΕΠΕΣ 2, 283,35.
Ἡ παρθενία δὲν εἶναι μία ἀφύσικη κατάστασις, ἀλλὰ εἶναι μία ὑπὲρ φύση κατάσταση, ὑπὲρ φύσιν, καὶ μάλιστα μὲ τὸ πρίσμα τῆς προπτωτικῆς καταστάσεως εἶναι ὄντως κατὰ φύσιν. Διακρίνεται σὲ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερική. Τὸ ἐξωτερικὸ εἶναι τὸ νὰ πῇς, δὲν εἶχα καμμιὰ γεννετήσια μίξη. Δὲν εἶχα καμμιά, τίποτα. Ποτέ μου δὲν εἶχα καμία γενετήσια μίξη. Αὐτὸ εὔκολα ἐπιτυγχάνεται. Τὸ ἐσωτερικό, ἡ ἐσωτερικὴ παρθενία εἶναι πολὺ δύσκολη. Εἶναι ὅταν κάνεις παρθένον τὴν ψυχή σου καὶ τὸν λογισμό σου.
Γράφει ὁ ἅγιος Κασσιανὸς γιὰ τὸν Μ. Βασίλειο, στὴν Φιλοκαλία, στὸν πρῶτο τόμο "περὶ πορνείας". Νὰ λέγει ὁ Μ. Βασίλειος "Καὶ γυναῖκα ἀγνοῶ, καὶ παρθένος οὐκ εἰμὶ" λέγει ὁ Βασίλειος, ὁ Μ. Βασίλειος, ἂν καὶ ἀγνοῶ τὴν γυναῖκα, παρθένος δὲν εἶμαι. Γι' αὐτὸ τὸ λόγο, ἡ ἀπόλυτος παρθενία εἶναι προνόμιο μόνο τριῶν προσώπων στὴν Ἐκκλησία μας μέσα. Τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὅλη ἡ ἄλλη κατάστασις εἶναι σχετική. Ἕνας ἀγῶνας γίνεται γι' αὐτὴν τὴν παρθενικότητα τῆς ἐσωτερικῆς ψυχῆς, δηλ. τῆς ψυχῆς τῆς καρδίας, καὶ ἀγὼν σκληρὸς πολλάκις. Ἡ παρθενία εἶναι ἀρετή. Τὴν ἀρετὴ τὴν συνιστᾶ: ἡ προαίρεσις, ὁ κόπος καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Τρία πράγματα. Ἂν αὐτὰ τὰ τρία πράγματα ὑπάρχουν ἔχομε ἀρετή.
Νὰ πῶς τὸ γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος αὐτό. "Ἀρετὴ ἐστιν ἔργον πρὸς Θεὸν ἐν προαιρέσει" αὐτὸ τὸ "πρὸς Θεὸν" ἐκφράζει ἐκ Θεοῦ ὡς χάρις, μετὰ Θεοῦ ὡς βοήθεια καὶ πρὸς Θεὸν ὡς σκοπὸς τῆς ἀρετῆς. Ὁ Κύριος τὸ θέτει ὡς ἑξῆς: «οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾽ ὁἷς δέδοται» Μάτθ. 19, 11. Ὅλοι, λέγει, δὲν μποροῦν νὰ πραγματοποιήσουν αὐτό, ἀλλὰ μόνο σ' ἐκείνους ποὺ δόθηκε ποὺ σημαίνει: ἔργον, εἶναι ὁ προσωπικός σου κόπος, προαίρεσης, ὅτι τὸ κάνεις, ἐλευθέρως. Διότι μπορεῖ νὰ κάνης ἕνα ἔργο, ἀλλὰ κατόπιν πιέσεως. Δὲν εἶναι ἀρετή. Δὲν νηστεύει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ γιατί δὲν ἔχει νὰ φάη, ἀλλὰ νηστεύει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ γιατί ἔχει νὰ φάη ἀλλὰ νηστεύει, δηλ. προαίρεσις, κόπος, προαίρεσις καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτὸ λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, μὴν τρέχης ἐὰν δὲν σοῦ τὸ ἔχει δώσει ὁ Θεός . Πρὸς Ρωμαίους 9, 16: «Ἄρα οὖν οὐ τοῦ θέλοντος οὐδὲ τοῦ τρέχοντος, ἀλλὰ τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ».
Ἐδῶ δείχνει τὴν θεῖον θεσμὸν τῆς παρθενίας καὶ τὴν θεία ροπήν, ὅπως λέγει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, δηλ. τὴν χάρη. Λέγει: « Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω» Μάτθ. 19, 12, αὐτὸς ποὺ μπορεῖ ἅς τὸ κάνη. Ἐδῶ τί δείχνει, δείχνει τὴν προαίρεση καὶ τὸν κόπο τοῦ ἔργου τοῦ ἰδίου του ἀνθρώπου. Ἀκοῦστε αὐτὰ τὰ δυὸ ἀντιφατικὰ ἐκ πρώτης ὄψεως τοῦ Κυρίου ποὺ λέγει «οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾽ ὁἷς δέδοται», καὶ εὐθὺς παρακάτω «Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω». Μὰ γιατί μοῦ λὲς Κύριε ἐὰν μπορῶ νὰ τὸ κάνω, ἀφοῦ μοῦ εἶπες ὅτι εἶναι θέμα νὰ μοῦ τὸ δώση ὁ Θεός; Ναί, εἶναι καὶ τὰ δύο, εἶναι νὰ θέλω καὶ νὰ πάρω καὶ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Τότε ἀκριβῶς ἔχομε αὐτὸ ποὺ λέμε "ἀρετή", ἐὰν δὲν ἦταν ἀρετὴ ἡ παρθενία ὁ Χριστὸς δὲν θὰ ἔδινε τὴν βασιλεία του εἰς τοὺς παρθένους, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ γίνεται μόνο στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἁγιότητα, γι' αὐτὸ καὶ ἡ παρθενία, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἀρετὲς δὲν εἶναι αὐτόνομος, διότι διαφορετικὰ δὲν τελειοῦται ἡ παρθενία ἐὰν εἶναι αὐτόνομος, καὶ ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες, "ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀπέκτησε ταπείνωση δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ φθάση σὲ ὕψη παρθενίας". Ἀλλὰ μία παρθενία χωρὶς τὸν Θεό, χωρὶς τὴν θεία ροπή, χωρὶς τὴν θεία χάρη, καταλήγει σὲ μιὰν ἀθρωποκεντρικὴ ἰδιοτροπία, σ' ἕνα ἀνθρώπινο καπρίτσιο.
Ἡ παρθενία τέλος ἀγαπητοί μου, εἶναι ἡ καθαρότης τῆς ψυχῆς, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἔδαφος κάθε ὑψηλῆς ἀρετῆς. Καὶ ἐπανερχόμενοι εἰς τὸ ἱερὸ κείμενο μας, μποροῦμε τώρα πάλι νὰ ρωτήσουμε. Ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ εἰδικῶς ἀναφέρονται 144.000 παρθένοι, σὲ συνδυασμὸ φυσικὰ καὶ μὲ τὰ δυὸ ἄλλα στοιχεῖα ποὺ θὰ τὰ δοῦμε τὴν ἐρχομένη Κυριακὴ πρῶτα ὁ Θεός, ποιοί θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι ἄραγε; Εἶναι αὐτοὶ ποὺ μέσα στοὺς αἰῶνας ἔλαμψαν στὴν ἄσκηση, στὴν ὑπακοή, στὴν παρθενία, εἶναι οἱ ἀσκηταὶ ὅλων τῶν αἰώνων καὶ ὅλων τῶν ἐποχῶν ἕως τῆς συντελείας τῆς Ἱστορίας. Φαίνεται ἀγαπητοί μου ὅτι τὴν πρόσκληση ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος στὴν σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ στὸν πλούσιο νεανίσκο, ὅταν τοῦ εἶπε, ἐφήρμοσες τὶς ἐντολές, πολὺ ὡραῖα, πούλησε τὰ ὑπάρχοντά σου κι ἔλα μαζί μου, φαίνεται πῶς τὸν προόριζε στὶς 144.000. Ἀλλὰ ἐκεῖνος λυπήθηκε, γύρισε τὴν πλάτη καὶ ἔφυγε.
Καὶ τίθεται τώρα τὸ ἐρώτημα. Ἡ παρθενία σήμερα πῶς βλέπεται; Σήμερα ἡ παρθενία ἀγαπητοί μου δὲν τιμᾶται. Ἀντιθέτως διαβάλεται καὶ κατασυκοφαντεῖται. Ἐξαίρεται σήμερα ἡ πορνεία. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς παρέδωκε τοὺς ἀνθρώπους σὲ πάθη διαστροφῶν καὶ ἀτιμίας, καὶ νὰ νομίζουν ὅτι σ' αὐτὲς τὶς διαστροφὲς εἶναι ἡ δόξα τους καὶ ἡ εὐτυχία τους, ὅπως λέγει στὴν πρὸς Ρωμαίους 1, 24 ὁ Ἀπ. Παῦλος. «Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θὲὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς».
Ἐν τούτοις οἱ ἀρετές, ὅλες οἱ ἀρετὲς καὶ ἡ παρθενία, ὅσο κι ἂν ὑπάρχουν ἐποχὲς ποὺ τὶς ὑποτιμοῦν, αὐτὲς ἔχουν τὴν ἀξία τους. Εἶναι ὁ χρυσός. Ἡ παρθενία εἶναι πολὺ ὑψηλὴ ἀρετή. Καὶ μαζὶ μὲ τὴν ὑπόλοιπη ἀρετὴ τὴν ἀφιέρωση εἰς τὸν Χριστό, φθάνει στὸ ὕψος ἐκεῖνο ποῦ μᾶς ἔδειξε εἰς τὴν ὀπτασιακή του ἐκείνη εἰκόνα ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής. Καὶ σήμερα ἀγαπητοὶ ὁ Χριστὸς κάνει ἔκληση, ἔκληση εἰς τοὺς νέους ἰδίως, ἀγόρια καὶ κορίτσια, νὰ ἀγαπήσουν τὴν παρθενία, τὴν ἔσω καὶ τὴν ἔξω, καὶ τὴν ἀφιέρωση, ἀρετὲς ποὺ ποτὲ δὲν παλιώνουν. Καὶ ὅπως ἐνήργει τὸ πνεῦμα τὸ Ἅγιον στὴν καρδιά της Λυδίας, ὅταν ἤκουε τὸν λόγον τοῦ Παύλου, ἔτσι κι ἐμεῖς εὐχόμεθα μ' ὅλη μας τὴν καρδιά, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀλλοιώνει τὶς καρδιὲς τῶν νέων εἰς τὸ νὰ ἀγαπήσουν καὶ νὰ βιώσουν αὐτὴ τὴν ὡραία, τὴν μεγάλη καὶ σπανία ἀρετὴ τῆς παρθενίας. Ἡ παρθενία καὶ ἡ ἀφιέρωσις εἴθε νὰ γίνουν τὸ ἀληθινό τους στολίδι. Ἀμήν.
Κυριακὴ 28 -11 -1982
🔸58η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ἱερά Ἀποκάλυψις ".
► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ἱερά Ἀποκάλυψις " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_80.html?m=1
🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://drive.google.com/file/d/1A9Q7I5lLBiBm6AUhfYsXAdHckIBgYe7j/view?usp=drivesdk
📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC%20%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B9%CF%82.?m=1
🔸 Επιμέλεια κειμένου : Αθανάσιος Άμβωνας.
💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1
🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk
__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0
🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0
📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0
📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0
__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share
🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk
†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
