†. Στην ευαγγελική περικοπή του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης, αγαπητοί μου, καταχωρούνται επτά ενότητες. Η πρώτη ενότης αναφέρεται εις τον θαυμασμόν του όχλου προς τον Ιησού, για την ανάσταση του νεκρού τετραημέρου Λαζάρου. Τον προϋπήντησε, λέει, ο όχλος, επειδή άκουσαν ότι ανέστησε τον τετραήμερον Λάζαρον. Η δευτέρα ενότητα αναφέρεται στην αναζήτηση του Ιησού εκ μέρους ορισμένων Ελλήνων προσηλύτων. «Θέλουμε», λέγει, «να ιδούμε τον Ιησούν». Τρίτη ενότητα, αναφέρεται στη διδασκαλία του Κυρίου «Ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν». «Ψυχή» εδώ σημαίνει ζωή. Τετάρτη ενότητα είναι η σταθερή απόφασις του Ιησού να σταυρωθεί. Πέμπτη ενότητα είναι η κρίσις του κόσμου και της Ιστορίας. Έκτη ενότητα είναι η μεγαλειώδης ταύτισις του Ιησού με τον «Ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ», δηλαδή τον Γιαχβέ, τον Κύριον, που αναφέρει ο Ησαΐας και το καταγράφει και ο Ιωάννης- είναι μεγαλειώδης αυτή η ταύτισις. Και τέλος, έβδομον, ότι ο λόγος του Χριστού θα κρίνει την απιστίαν στον κόσμον.
Θα μείνομε, αγαπητοί μου, εις την πέμπτην ενότητα, που αναφέρεται εις την κρίσιν του κόσμου και της Ιστορίας. Λέγει ο Κύριος: «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου». «Τώρα λέγει, «είναι κρίσις του κόσμου τούτου». «Νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω». Δηλαδή, ότι «τώρα υπάρχει κρίσις σ’ αυτόν τον κόσμον. Τώρα ο άρχοντας του κόσμου τούτου θα πεταχτεί έξω». Όταν λέγει «κρίσις του κόσμου» εννοεί όχι βεβαίως την δικαστική κρίση, που λέμε «αυτός θα περάσει από κρίση», δηλαδή θα περάσω από δικαστήριο, αλλά εννοεί την κρίση διαχωρισμού και διακρίσεως, όπως λέγει ο Ιερός Αυγουστίνος. Ότι δηλαδή θα περάσει ο κόσμος μίαν κρίσιν. Όπως λέμε ότι αυτός ο ασθενής περνά κρίση. Πού είναι η κρίσις; Ή να ζήσει ή να πεθάνει. Ή ακόμη λέμε ότι αυτό το γυάλινο δοχείο, όταν δεχτεί πολύ θερμό νερό, περνάει μία κρίση το υλικό του, το γυαλί, να σπάσει ή να μην σπάσει. Με αυτήν την έννοια, λοιπόν, εννοούμε αυτήν την κρίση και όχι ότι θα περάσει από κριτήριον για να δικαστεί.
Πώς, όμως, εδημιουργήθη αυτή η κρίσις στην Ιστορία της ανθρωπότητος; Με την παρουσία του Χριστού. Έτσι, ο κόσμος έγινε δύο στρατόπεδα. Και συνεχίζει να παραμένει σε δύο στρατόπεδα. Στο ένα όσοι θα πίστευαν εις τον Χριστόν και στο άλλο όσοι δεν θα πίστευαν, θα ηρνούντο τον Χριστόν. Συνηθίζομε να διακρίνομε τον κόσμο σε πολλές και ποικίλες κατηγορίες. Λέμε επί παραδείγματι, ανατολή και δύση. Λέμε «λευκοί και μαύροι και κίτρινοι»· λέμε «ο τρίτος κόσμος»· λέμε «ανατολικός και δυτικός πολιτισμός». Στην πραγματικότητα, όμως -και αυτό πρέπει να το χωνέψομε- μόνο δύο στρατόπεδα υπάρχουν: Αυτοί που πιστεύουν στον Χριστό και αυτοί που Τον αρνούνται τον Χριστόν. Η παρουσία του Χριστού είναι οροθέσιον σε αυτά τα δύο στρατόπεδα, σε αυτές τις δύο κατηγορίες των ανθρώπων. Και η κρίσις δημιουργήθηκε, είδαμε, με την παρουσία του Χριστού. Ακόμη, με την παρουσία του Χριστού δημιουργήθηκε και μία ακόμη κρίσις. Η καταδίκη του διαβόλου, του σατανά. Θα το δούμε αυτό πιο κάτω. Συνεπώς, έχομε δύο ταυτόχρονες κρίσεις. Δυο ταυτόχρονες κρίσεις.
Και η κρίση με την παρουσία του Χριστού, πιστών και απίστων, φαίνεται σαφώς την ημέρα της δικαστικής Κρίσεως. Όταν, δηλαδή, οι άνθρωποι θα διαχωριστούν, οι άνθρωποι οι σωσμένοι - οι άνθρωποι οι χαμένοι, οι απολλυμένοι, στην παρουσία της Βασιλείας του Θεού οι μεν, στην αιωνία Κόλαση οι δε. Εκεί το βλέπει κανείς σαφώς. Θα ‘ρθει ο κριτής Χριστός και τότε θα διαχωριστούν οι άνθρωποι. Σε τι; Ούτε σε μαύρους, ούτε σε λευκούς, ούτε σε πολιτισμένους, ούτε σε απολιτίστους, αλλά «εκείνοι που πίστεψαν στον Χριστόν» και «εκείνοι που δεν πίστεψαν στον Χριστόν». Όλα τα άλλα είναι πρόσκαιρα, είναι μέσα στην Ιστορία πρόσκαιρα.
Με μία εικόνα, θα λέγαμε, μία μικρογραφία αυτής της καταστάσεως είναι η παρουσία του Χριστού στον Σταυρό, ανάμεσα σε δύο ληστάς. Εκατέρωθεν οι δύο λησταί. Ο ένας σώζεται, ο άλλος καταδικάζεται. Έχομε ένα πάρα πολύ ωραίο τροπάριο που αναφέρεται εις την ενάτην ώραν. Ακούσατέ το: «Ἐν μέσῳ δύο ληστῶν, ζυγὸς δικαιοσύνης εὑρέθη ὁ Σταυρός σου». Εδώ εμφανίζεται ο σταυρός «ζυγός», ζυγαριά. «Ζυγαριά δικαιοσύνης», λέει, «ο σταυρός Σου ευρέθηκε». «Τοῦ μὲν καταγομένου εἰς ᾅδην –όπως είναι τα τάσια της ζυγαριάς, στο ένα τάσι έχομε ένα βάρος και τότε αυτό πηγαίνει κάτω, το άλλο πηγαίνει απάνω, ε, με τον τρόπο αυτόν, «τοῦ μὲν», ληστού δηλαδή, «καταγομένου εἰς ᾅδην -κατεβαίνει στον Άδη- τῷ βάρει τῆς βλασφημίας» -Ας μου επιτραπεί εδώ να κάνω μία διαφοροποίηση: «τῷ βάρει τῆς ἀπιστίας». «Από το βάρος της απιστίας»- «τοῦ δὲ -του άλλου ληστού- κουφιζομένου πταισμάτων – «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου» · όταν δε είπε εις τον άλλον ληστήν: «Στο ίδιο κρίμα βρισκόμαστε; Τα ίδια πράγματα διαπράξαμε εμείς μεν δικαίως. Δικαίως· διότι υπήρξαμε λησταί. Αυτός δε τι έπραξε;». Έτσι συγχωρούνται οι αμαρτίες του με την βεβαίωση του Χριστού ότι εκείνη την ημέρα θα ήταν στον Παράδεισον μαζί με τον Χριστόν - πρὸς γνῶσιν θεολογίας - το να πει, το να πει: «Θυμήσου με στην Βασιλεία Σου». -Ποια Βασιλεία Σου; Κι εγώ πεθαίνω, κι Εσύ πεθαίνεις- Φοβερή πίστις, φοβερή πίστις… Πίστευε δηλαδή ότι μετά από το τέλος της γηίνης ζωής θα βρεθούν σε έναν άλλον κόσμον- πρὸς γνῶσιν, λοιπόν, θεολογίας, Χριστὲ ὁ Θεός, δόξα σοι». Αυτά λέγει το τροπάριον της Ενάτης ώρας.
Η κρίση αυτή φαίνεται και με όσα γράφει ο Παύλος στους Κορινθίους. Μες στην ιστορία αυτό: «Ὁ λόγος γὰρ τοῦ σταυροῦ (- εδώ λόγος θα πει κήρυγμα- διότι λέει το κήρυγμα του σταυρού), τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις (:σε εκείνους οι οποίοι δεν θα σωθούν, δεν πίστεψαν), μωρία ἐστίν (:θεωρείται μωρία, ανοησία), τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστίν (:για μας όμως είναι δύναμις Θεού)». Και λίγο πιο κάτω θα πει: «Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία». Βλέπετε τον διαχωρισμόν; Είναι κάτι πολύ χαρακτηριστικό.
Έτσι η παρουσία του Χριστού, αγαπητοί, έδωσε την βαθυτέραν και την ουσιαστικοτέραν κρίση μέσα στην Ιστορία. Μόνο σ’ αυτήν την πίστη διακρίνονται οι άνθρωποι. Άλλη διάκρισις δεν υπάρχει. Αν υπάρχει, είναι παροδική, εφήμερη. Γιατί ήνωσε, ήνωσε η Πεντηκοστή κάθε διαφορά των ανθρώπων. Λέμε «ο ορθόδοξος λαός του Θεού ανά την οικουμένη». Δεν έχει σημασία αν έχουμε ορθοδόξους Χριστιανούς στη Ρωσία, στην Κορέα, στην Ινδονησία, στην Αφρική, στην Βόρειο και Νότιο Αμερική, είναι ο ορθόδοξος χριστιανικός λαός- τι μας ενώνει; Η Πεντηκοστή. Η Πεντηκοστή. Μας ενώνει. Δεν θα είχα πιο πολύν καιρό να σας έλεγα πώς μας ενώνει αυτή η Πεντηκοστή.
Ωστόσο, είδαμε ότι το οροθέσιον είναι ο Χριστός, χωρισμού των ανθρώπων. Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη κρίσις, που εξαρτάται από την πρώτη. Και ο Χριστός εδώ τώρα ομιλεί γι’ αυτήν την κρίση με σαφήνεια. Είναι η κρίσις στο βασίλειο του σατανά. Τι σας είπα προηγουμένως; Αυτός ο άρρωστος περνάει κρίση. Αυτό το ποτήρι που έβαλα πολύ ζεστό νερό περνάει κρίση. Να σπάσει… Έτσι κι εδώ τώρα περνάει το βασίλειο του σατανά, που εθεωρείτο αρραγές, περνάει κρίση. Πώς την περνάει την κρίση; Ακριβώς με την παρουσία του Χριστού. Γι'αυτό σας ανέφερα ότι η δεύτερη κρίση εξαρτάται από την πρώτη. Λέγει ο Κύριος, ήδη το αναφέραμε, «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου. Νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου (:ο άρχοντας αυτού του κόσμου) ἐκβληθήσεται ἔξω(:θα πεταχτεί έξω)». Γιατί; Γιατί ο διάβολος αδίκησε τον άνθρωπο με την απάτη της ισοθεΐας. Και τον αδικεί και συνεχίζει να τον αδικεί: «Θα γίνεις θεός… Πώς θα γίνεις θεός; Δια της επιστήμης σου. Δια της υπερηφανείας σου. Δεν έχεις ανάγκη από τον Θεό. Μόνος σου δύνασαι να κατακτήσεις». Πόσες φορές θεωρήθηκε παντοδύναμο το μυαλό του ανθρώπου. Και άλλα πολλά, και άλλα πολλά. Τώρα, με την παρουσία του Χριστού, υφίσταται κρίση το δικό του βασίλειο.
Λέγει ο Ζιγαβηνός, ένας ερμηνευτής: «Νῦν, ἐν τῷ ἐνεστῶτι καιρῷ (:Τώρα, στον ενεστώτα καιρό, στον παρόντα καιρό, δηλαδή με την παρουσία του Χριστού) δίκην δίδωσιν τῆς ἐμῆς ἀδικίας τὴν καθαίρεσιν τῆς τυραννίας (:για λογαριασμό μου θα υποστεί δίκην και θα υποστεί κρίσιν ο σατανάς, γιατί αυτός εμένα τον άνθρωπο, με ηδίκησεν, με αδίκησε)». Η απελευθέρωσις του ανθρώπου από την τυραννία του διαβόλου αντιστοιχεί με την κρίση του σατανά. Χάνει ό,τι είχε κερδίσει. Έτσι πίστεψε. Ήθελε να εκδικηθεί από φθόνο τον Θεόν. «Γιατί εγώ βρίσκομαι εκεί που βρίσκομαι- γιατί ήτο «ὁ πεπτωκὼς ἄγγελος», ή «οἱ πεπτωκότες ἄγγελοι»- και βλέπει τώρα τον Θεόν να περιβάλλει με στοργή τον άνθρωπο- εξάλλου, προϋπήρξε της υλικής Δημιουργίας ο αγγελικός κόσμος, έτσι φθονεί τον άνθρωπο. Και μέχρι πριν έρθει ο Κύριος, ο διάβολος χαρακτηρίζεται από την Γραφή: «ὁ θεὸς τοῦ αἰῶνος τούτου· τοῦ νῦν αἰῶνος»· «ὁ ἄρχων τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος». Οι χαρακτηρισμοί βρίσκονται στον Απόστολον Παύλον. «Κοσμοκράτορες τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου».
Ο Μέγας Βασίλειος σχολιάζει και μας λέγει: «Διὰ τοῦτο καὶ κόσμου ἄρχων λέγεται (:γι'αυτό λέγεται άρχοντας του κόσμου τούτου), ἐπειδή περίγειος αὐτοῦ ἡ ἀρχή». «Όταν έπεσε», λέγει, «από την άνω φωτοφορίαν, από τον ουρανό, κατέκτησε μέσα την δημιουργία την υλική. Γι'αυτό η βασιλεία του ήτο η περίγειος. Έπεσε πάνω εις την γην». Αυτός τώρα, ο άρχων του σκότους, ο διάβολος, πετιέται έξω από την βασιλεία του, έξω από την δημιουργία, δεσμεύεται. Και αυτό γίνεται, βέβαια, προοδευτικά. Γιατί ο διάβολος ήδη υπάρχει και βασανίζει τους ανθρώπους, όπως θα δούμε. Γι'αυτό σας είπα προοδευτικά. Ξεκινώντας, βέβαια, από την ιστορική θυσία του Χριστού. Από τότε.
Μάλιστα, ο σταυρός χαρακτηρίζεται από τους Πατέρες ως το άγκιστρον- πολλοί Πατέρες λέγουν ότι ο Σταυρός υπήρξε το άγκιστρον, το Σώμα του Χριστού, δηλαδή η ανθρωπίνη φύσις, υπήρξε το δόλωμα επί του αγκίστρου -πώς πάμε για να ψαρέψουμε και στο αγκίστρι βάζουμε δόλωμα- επήγε ο διάβολος να φάγει το δόλωμα, ανύποπτα αγκιστρώθηκε. Δηλαδή αυτό που θα ακούσουμε στην Ανάσταση, στον κατηχητικό λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, δηλαδή ότι νόμισε ότι είναι «σῶμα ἁπλοῦν ἀνθρώπου καὶ Θεὸν περιέτυχεν». Καταπληκτικό. Εκεί ήταν η μεγάλη απάτη που υπέστη ο διάβολος, ο απατήσας τον άνθρωπο. Με το ίδιο νόμισμα ο διάβολος πληρώνεται. Γι'αυτό ο Κύριος περιέκρυψε την θεότητά Του. Την περιέκρυψε. Έγινε απλούς άνθρωπος. Από τη στιγμή εκείνη, ο διάβολος ήδη νικήθηκε. Αγνοούσε Ποιος είναι ο Ιησούς.
Ο Απόστολος Παύλος λέγει: «Δεν θα σταύρωναν τον Κύριον της δόξης, αν ήξεραν Ποιος είναι αυτός». Τα όργανά του, οι άρχοντες του λαού. Έτσι, ο πρώτος που χάθηκε για τον διάβολο –χάνει αμέσως έναν άνθρωπο- ήταν ο μετανοήσας ληστής. Τον κέρδισε ο Χριστός. Είναι ο πρώτος. Θα ακολουθήσουν πολλοί. Πάρα πολλοί. Μέχρι της συντελείας του αιώνος. Ο διάβολος, όμως, στο τέλος θα εκβληθεί έξω. Σημαίνει δε το «έξω», λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, την Κόλασιν και την εις Άδου βάδισιν. Να πάει στον Άδη.
Ο διάβολος το γνωρίζει αυτό. Το γνωρίζει πολύ καλά. Γι’ αυτό οι δαίμονες είπαν δια στόματος Γεργεσηνού ότι «πρὸ καιροῦ ἦλθες βασανίσαι ἡμᾶς; (:ήρθες να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας;)». Γι'αυτό παρακαλούν οι δαίμονες: «Μη μας στείλεις εις τον Άδην». Στον Άδη δεν είναι κανείς από τους δαίμονες. Πολύ δε παραπάνω στην Κόλαση. Στην Κόλαση δεν είναι κανείς. Ούτε οι δαίμονες, ούτε οι αμαρτωλοί άνθρωποι. Θα γίνει η κρίσις και μετά θα έρθει η Κόλασις. «Ἐπίτρεψον», «επίτρεψε», λέγει, «να πάμε σ’ αυτούς τους χοίρους». 2000 χοίροι. «Πηγαίνετε», λέει ο Κύριος. Και πήγαν. Οι χοίροι δαιμονίστηκαν. Είδατε ποτέ το ζώο εύκολα να αυτοκτονεί και μάλιστα ομαδικά να αυτοκτονεί; Δεν υπήρχε λόγος. Και βλέπετε 2000 χοίροι να πέφτουν στο νερό και να πνίγονται. Γιατί; Γιατί δαιμονίστηκαν. Οι δαίμονες εκεί οδήγησαν τους χοίρους. Αυτό ήταν μία εποπτική υπόθεσις, που μπορούσαν να την βλέπουν, ότι οι δαίμονες δεν είναι μια θεωρία. Δεν είναι μία επινόησις. Δεν είναι μία ιδέα. Δεν είναι μια φαντασία. Αλλά είναι μία πραγματικότητα. Εξ αντικειμένου πραγματικότητα - αν επιτρέψετε να το πω έτσι.
Ωστόσο, όσο περνάει ο καιρός και το τέλος εγγίζει, ο διάβολος έχει πολύ θυμόν, γιατί γνωρίζει ότι κοντεύει να έρθει η τιμωρία του. Προσέξτε, πάλι το λέγει ότι οι δαίμονες πιστεύουν και όχι μόνο πιστεύουν, αλλά και φρίττουν. Διότι πρώτα ήσαν αγαθοί άγγελοι· εγεύθησαν τον Θεόν. Και έτσι, γράφει το βιβλίο της Αποκαλύψεως το εξής καταπληκτικό και για μας χρησιμότατο: «Οὐαὶ τὴν γῆν -γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο δωδέκατον κεφάλαιον της Αποκαλύψεως- (:αλίμονο στη γη) καί τήν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος - θυμηθείτε εκείνο που είπαμε προηγουμένως ότι κρατάει το περίγειον της γης, το περίγειον- η γη είναι στα χέρια του. Τι είπε στον Χριστόν όταν του πρόβαλε εκείνον τον πειρασμόν; «Τα βασίλεια του κόσμου τούτου είναι δικά μου. Αν με προσκυνήσεις, θα σου τα δώσω». Χμ. Χμμ! Λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Δεν έχει ο διάβολος ούτε οβολόν! Αλλά είναι υπό την εξουσία του όλη η γη, γιατί το επιτρέπει αυτό ο Θεός. Το επιτρέπει! Άλλο το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Θεού και άλλο το κατά παραχώρησιν θέλημα του Θεού». Έτσι λοιπόν, «αλίμονο στη γη και την θάλασσα, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς (:προς εσάς) ἔχων θυμὸν μέγα, εἰδώς (:γνωρίζοντας) ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει (:ότι έχει λίγο καιρό)».
Αγαπητοί μου, το αποκορύφωμα του θυμού του διαβόλου, θα επαναλάβω στο δωδέκατο κεφάλαιο, δωδέκατος στίχος της Αποκαλύψεως, συμπίπτει με το τέλος της Ιστορίας. Βέβαια πάντοτε οι άνθρωποι έκαναν πολέμους· βέβαια πάντοτε οι άνθρωποι, ε, δεν ζούσαν και πολύ καλά και πάντοτε προβλήματα είχαν. Προσέξατε τώρα; Προσέξατε μάλιστα στον αιώνα μας έχουμε δύο Παγκοσμίους πολέμους. Βλέπετε τι ταραχή υπάρχει σε όλη την γη, σε όλη την υφήλιο; Στα σπίτια, στις κοινωνίες των ανθρώπων; Ο αναρχισμός, επί παραδείγματι, ανάρμοστο πράγμα, παλιότερα… Όλα αυτά είναι προϊόντα του μεγάλου θυμού του σατανά. Αν θέλετε, δεχτείτε το.
Και είμεθα εις το τέλος της Ιστορίας, γιατί, θα επαναλάβω, ο θυμός του διαβόλου, ο μέγας θυμός, συμπίπτει με το τέλος της Ιστορίας. Πάντοτε τα παιδιά μπορούσαν να μην ακούν τους γονείς των. Σήμερα είναι το κάτι άλλο… Έτσι που να ευχόμεθα να λέμε: «Καλύτερα να μην κάνεις παιδιά». Ή δεν έχουν παιδιά οι άνθρωποι και λένε: «Καλύτερα που δεν έχετε παιδιά, διότι…» κ.λπ. Μέσα στη δικαστική κρίση, δικαστική τώρα κρίση, ο διάβολος θα ριφθεί στην Κόλαση. Ο Κύριος θα πει τότε, όταν θα έρθει: «Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων (:σε εκείνους που είναι αριστερά Του)· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». «Δεν ήτανε για σας, ήτανε για τον διάβολο. Τώρα, όμως, αφού ακούσατε το θέλημά του, μείνατε στην επιθυμία του, πηγαίνετε εκεί σεις. Κατά θείαν δικαιοσύνην». Σαφώς, σαφέστατα. Στο 25ον κεφάλαιον του Ματθαίου.
Σαφώς, σαφέστατα. Όποιος δε δεν μπορεί να δεχθεί αυτά τα πράγματα, δεν μπορεί να λέγεται Χριστιανός. Γιατί δεν αποδέχεται πια την αλήθεια του Ευαγγελίου. Κι αυτή η ήττα του διαβόλου, δηλαδή η κρίσις του, συντελείται διαρκώς και διαρκώς και καθημερινά, ως το τέλος της Ιστορίας. Γιατί μέσα στην Ιστορία, θα υπάρχουν πάντα οι εκλεκτοί άνθρωποι -το «λείμμα», θα πει «το υπόλοιπον των ανθρώπων»· το οποίο θα μείνει έως το τέλος της Ιστορίας εκεί που θα περιμένει, το «λείμμα» αυτό θα περιμένει τον ερχομόν του Χριστού. Κι όταν ο διάβολος χάνει, κερδίζει ο Χριστός.
Αλλά πώς κερδίζει ο Χριστός μέσα στην Ιστορία; Μας το λέγει ο Ίδιος ευθύς μετά. Το επόμενον χωρίον. Το ακούσαμε στο ευαγγέλιον: «Κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν». Αυτό το «ἐὰν» δεν είναι υποθετικόν, αλλά είναι χρονικόν, «όταν». «Και Εγώ, όταν θα υψωθώ από τη γη, τότε θα σας ελκύσω όλους προς τον εαυτόν μου». Η πράξις αυτής της ελκύσεως δεν θα είναι η βία που ασκεί ο διάβολος, αλλά είναι πράξις ελευθερίας και αγάπης. Συνεπώς· συνεπώς αντιτίθεται το έργο του Χριστού για τη σωτηρία του ανθρώπου με τον τρόπο που ασκεί εξουσία ο διάβολος. Ο διάβολος πλανά και δεσμεύει. Είδατε δαιμονισμένους ανθρώπους; Να φυλάξει ο Θεός. Πώς δεσμεύει ο διάβολος. Είναι πικρός και παράλογος και εκτός φύσεως ο διάβολος. Έτσι, λέγει ο Κύριος, ότι «ο τρόπος ο δικός μου είναι η Ύψωσίς μου, εκ του ύψους εκείνου Εγώ θα σας ελκύσω». Τι σημαίνει «ὑψοῦμαι»; Λέγει ο Ζιγαβηνός: «ἐὰν ἀναχθῶ ἐπὶ τὸν σταυρόν (:εάν οδηγηθώ εις τον σταυρόν)». Ο σταυρός είναι το ύψος. Είναι μεταξύ ουρανού και γης ο σταυρός. Δηλαδή ο κρεμασμένος επί του σταυρού. Και λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Εὐφήμως λίαν ἀντὶ τοῦ σταυρωθῆναι τὸ ὑψωθῆναι φησίν». «Κατ’ εύφημον τρόπον, αντί να πει ‘’σταυρωθῆναι’’, είπε ‘’ὑψωθῆναι’’». Αλλά ταυτόχρονα η ύψωσις επί του σταυρού ταυτίζεται με την ύψωσιν επί θρόνου. Θρόνος είναι ο σταυρός!
Ναι, αυτό εξάλλου είπε ο Κύριος σε κάποιους Έλληνες –το ακούσαμε αυτό απόψε- σε κάποιους Έλληνες προσηλύτους που εζήτησαν να Τον δουν και τότε είπε ο Κύριος: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». «Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου». Πώς; Με τον σταυρό Του. Κι όταν ο Κύριος υψωθεί επί του σταυρού και από τον σταυρό εις την Ανάστασιν, και εκ της Αναστάσεως στον ουρανό δια της Αναλήψεως, στον ίδιο, στον αιώνιο θρόνο ως άνθρωπος, της καταπαύσεώς Του, τότε «πάντας ἑλκύσει πρὸς ἑαυτόν». Όλους θα τους ελκύσει προς τον εαυτόν Του. Όχι μόνο τους Ιουδαίους, αλλά και τους εθνικούς, αλλά και τους ειδωλολάτρας. «Πάντας, πανταχόθεν», λέγει ο άγιος Κύριλλος, «τούς δεκτικούς πίστεως». «Εκείνοι που είναι δεκτικοί πίστεως».
Αγαπητοί μου. Ο Κύριος από τον σταυρό της αγάπης Του όλους μας ελκύει. Δεν μας σύρει βιαίως, ως ενόχους, αλλά «ἐν δεσμοῖς ἀγαπήσεως αὐτοῦ», όπως λέγει ο προφήτης Ωσηέ. Εκεί έτσι μας ελκύει. Η ψυχή εκτιμά την θυσία του Χριστού, θέλγεται από την προσφορά του Χριστού και ελκύεται. Και πάντοτε μένει ηνωμένη μαζί Του. Γιατί κι Εκείνος, κατά μυστικόν τρόπον, ψιθυρίζει σε κάθε πιστεύουσα και αγαπώσα ψυχή: «Ἀγάπησιν», όπως λέει ο προφήτης Ιερεμίας, «ἀγάπησιν αἰώνιον ἠγάπησά σε, διὰ τοῦτο εἵλκυσά σε εἰς οἰκτείρημα». «Σε λυπάμαι, σε ελκύω, σε αγαπώ». Ω αγαπητοί. Μεγάλο το μυστήριο της αγάπης και της θυσίας του Χριστού μας.
🔸44η🔸 ομιλία στην κατηγορία " Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος".
► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" ➡️ Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/milies-megalis-vdomados
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_31.html?m=1
🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».🔻
https://drive.google.com/file/d/16QToMUd3esa-ZBfW4m0mqpAU0TqiODL8/view?usp=drivesdk
📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς : «Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%99%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82.?m=1
🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1
🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk
__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0
🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0
📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0
📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0
__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share
🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk
†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
