Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, τό αἰώνιον καύχημά μας.

 

†. Στις 14 Σεπτεμβρίου, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας εορτάζει την παγκόσμιον Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού. Αυτό σημαίνει ότι μετά την εύρεσή του από την βασιλομήτορα Αγίαν Ελένην, υψώθη από του άμβωνος ο ευρεθείς Τίμιος Σταυρός, υπό του τότε Πατριάρχου Ιεροσολύμων Μακαρίου, περί το 325.

Η Εκκλησία μας για να προσδώσει αίγλην και τιμήν, θεώρησε την εορτήν του Τιμίου Σταυρού ως έναν αντίλαλον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Παρασκευής. Γι΄αυτό νηστεύομε την ημέρα αυτή. Όλοι το γνωρίζομε. Ακόμη έθεσε την εορτήν της Μεταμορφώσεως 40 ημέρες προ της Υψώσεως. Είναι 40 ημέρες. Και δημιουργεί έναν αντίλαλο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Καινή Διαθήκη γράφει ότι η Μεταμόρφωσις έγινε ολίγον προ του Πάθους. Δηλαδή λίγες ημέρες προ της 15^ης του μηνός Νισσάν, δηλαδή στα μέσα περίπου του Φεβρουαρίου ή του Μαρτίου. Ακόμη η Εκκλησία όρισε δυο Κυριακές, η μία προ και η άλλη μετά, με υμνολογικό και ευαγγελικό περιεχόμενο σχετικό με τον Τίμιον Σταυρόν. Έτσι οι δύο αυτές Κυριακές, εκ των οποίων η πρώτη είναι σήμερα, στέκονται σαν στήλες τιμής και συνοδείας της μεγάλης εορτής.

Αν ερωτήσετε γιατί όλα αυτά, η απάντησις είναι ότι όλη η θεολογία της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο κορυφώνεται εις την σταυρική θυσία του Χριστού. Όπως το ακούσαμε και εις την σημερινή ευαγγελική περικοπή: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον –Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμον ή τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμον–, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν –ώστε εκείνος ο οποίος πιστεύει εις αυτόν– μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον». Εκείνο το «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον», αυτό το «οὕτω» είναι απροσμέτρητον.

Ακόμη, το κέντρον του Ευαγγελίου είναι ο Σταυρός του Χριστού. Είναι το κέντρον της πνευματικής ζωής, ο Τίμιος Σταυρός. Το κέντρον, το υπογραμμίζω και το ξαναλέγω, της πνευματικής ζωής. Εάν δεν βάλεις στη ζωή σου ως κέντρον τον Τίμιον Σταυρόν, είναι αδύνατον να κατανοήσεις και πολύ περισσότερο να βιώσεις την πνευματική ζωή. Αυτά που εμείς –επιτρέψατέ μου- όπως ζούμε πνευματική ζωή, επιτρέψατέ μου, πασαλείμματα είναι. Δεν αποτελούν πραγματικά την πνευματική ζωή. Γιατί απλούστατα πολλές φορές απ’ όλα αυτά λείπει η έννοια του Σταυρού. Αν αφαιρεθεί ο Σταυρός ή το περί Σταυρού κήρυγμα, τότε δεν έχομε σωτηρία. Γι΄αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος εις την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του: «Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ –λόγος θα πει κήρυγμα. Δηλαδή το κήρυγμα του Σταυρού-τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί –για εκείνους οι οποίοι τελικά μένουν αμετανόητοι και οι οποίοι βεβαίως θα χαθούν, δεν θα σωθούν, γι’ αυτούς ο Τίμιος Σταυρός είναι μωρία: «Πώς είναι δυνατόν ένας Ενανθρωπήσας Θεός να σταυρώνεται;»· και μάλιστα δια τους Εβραίους, λέγει, ότι είναι σκάνδαλον. Διότι αν είναι ο Γιαχβέ, δηλαδή ο Κύριος, ο Κύριος της δόξης, ο Άγιος του Ισραήλ, όπως τον είδε καθήμενον επί θρόνου αιωρουμένου ο προφήτης Ησαΐας, πώς είναι δυνατόν ποτέ να φθάσει εις τον Σταυρόν; Άρα δεν είναι. Αυτό είναι σκάνδαλο εις τους Εβραίους, που δεν τους αφήνει να επιστρέψουν εις Χριστόν)· τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι – αλλά για εκείνους οι οποίοι πιστεύουν, σώζονται, γι’ αυτούς είναι ο Τίμιος Σταυρός, είναι δύναμις–». Και έκφρασις βεβαίως της αγάπης του Θεού Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, του Αγίου Τριαδικού Θεού δηλαδή.

Δια του Σταυρού, αγαπητοί μου, επανερχόμεθα εις τον απωλεσθέντα Παράδεισον· που είναι το σύμβολον της αρνήσεως του κόσμου, γιατί ο κόσμος εσταύρωσε τον Χριστόν. Κι εμείς λοιπόν, αν αποδεχόμεθα τον Σταυρόν, ουσιαστικά μένομε στην άρνηση του κόσμου.

Είναι και το σύμβολον της ασκήσεως ο Τίμιος Σταυρός. Δεν λέει ο Απόστολος στους Φιλιππησίους ότι μερικοί Χριστιανοί, «ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία», «που η κοιλιά τους», λέει, «είναι ο Θεός τους, δηλαδή τι θα φάμε, τι θα πιούμε και πώς θα αφροδισιάσουμε», και τους αποκαλεί αυτούς «ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ». Γιατί; Γιατί απλούστατα απέρριψαν την άσκηση και συνεπώς τον Τίμιον Σταυρόν.

Ακόμα, ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού είναι το δένδρον της ζωής. Ενθυμείστε ότι στον Παράδεισον ο Θεός, λέγει, εφύτευσε δύο δέντρα. Ο Παράδεισος, σας υπενθυμίζω, ήταν επάνω εις την Γην. Η λέξις Παράδεισος είναι περσική και θα πει «μεγάλος κήπος». Και ήτο μεταξύ των δύο ποταμών του Ευφράτου και του Τίγρητος. Λοιπόν, εφύτευσε, λέει, εκεί ο Θεός, δύο δέντρα. Το ένα δένδρον ήταν της γνώσεως του καλού και του κακού. Το άλλον δένδρον ήταν της ζωής. Και είπε εις τους πρωτοπλάστους: «Δεν θα δοκιμάσετε από το δένδρον της γνώσεως». Εκείνοι απατηθέντες από τον διάβολον, εδοκίμασαν, παρά την ειδοποίηση του Θεού ότι «ἐν ᾗ ἡμέρᾳ φάγεσθε, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». Και τους εξεδίωξε ο Θεός από τον Παράδεισον. Ήταν μία περιοχή αυτή. Όλο το υπόλοιπον του πλανήτου μας ελέγετο Γη. Το τμήμα αυτό ελέγετο Παράδεισος. Σύμβολον της Βασιλείας του Θεού. Σήμερα εκεί πηγαίνομε. Είναι το σημερινό Ιράκ, αν το θέλετε. Σύμβολον. Το ένα δένδρον, που εξαπατήθηκαν και έφαγαν τον καρπόν, τους οδήγησε εις τον θάνατον. Η αγάπη του Θεού τούς εξεδίωξε για να μην εγγίσουν από το δένδρον της ζωής. Γιατί τότε το κακόν, όπως λένε οι Πατέρες, θα εγίνετο αθάνατον. Έτσι επεφύλαξε τον καρπόν του δένδρου της ζωής για αργότερα.

Και ποιο είναι το δένδρον της ζωής; Είναι, αγαπητοί μου, ο Ιησούς Χριστός. Ή, αν θέλετε, είναι ο Σταυρός. Και όπως εκεί εκρέμοντο οι καρποί του δένδρου της ζωής, έτσι εδώ κρεμάται ο Χριστός. Εάν λοιπόν τώρα φάμε τον καρπόν εκείνου του δένδρου και παίρνομε εντολή, εάν δεν δοκιμάσομε από τον καρπόν αυτόν του δένδρου της ζωής, αμαρτάνομε. Είναι το αντίθετο από ό,τι ήταν τότε. Δηλαδή τι είναι ο καρπός; Το σώμα και το αίμα του Χριστού. Και με αυτό έχομε την ζωήν, την αιώνιον ζωήν.

Είδατε λοιπόν όλα αυτά πώς προτυπώθηκαν, πώς προπαρασκεύσαν τον άνθρωπο αλλά και τον ερχομό του Υιού του Θεού με την Ενανθρώπηση εις τον κόσμον αυτόν. Πρέπει λοιπόν τώρα για να ζήσουμε, να φάμε τον καρπόν του δένδρου της ζωής· που ξαναλέγω είναι ο Τίμιος Σταυρός, επί του οποίου είναι ο Χριστός· το σώμα Του και το αίμα Του.

Μία τέτοια γνώσις περί του Τιμίου Σταυρού, ό,τι είπαμε, μας αποκαλύπτει το μέγεθος της αγάπης του Θεού. Και είναι το κλειδί της επανεισόδου μας εις την Βασιλείαν του Θεού. Έτσι ξαναγυρίζομε πίσω εις την Βασιλείαν του Θεού. Αλλά η Βασιλεία του Θεού είναι πολύ καλυτέρα και πολύ ευτυχεστέρα απ΄ ό,τι ήτο ο αρχαίος Παράδεισος. Δηλαδή είναι το βασίλειον της αθανασίας και της αφθαρσίας· που λέει ο Απόστολος Παύλος στους Γαλάτας το εξής: «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ». «Σε μένα», λέει, «μη γένοιτο να καυχηθώ για οτιδήποτε. Η καύχησίς μου είναι ο Τίμιος Σταυρός», λέγει ο Παύλος· «που επί του Σταυρού απέθανε ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριός μου», που λέει ο Παύλος. Δια του οποίου Σταυρού, «ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ». «Για τον κόσμο; Έχω πεθάνει. Δεν είμαι ζωντανός για τον κόσμο». Εννοείται «κόσμος», το κοσμικόν φρόνημα. Αυτό που κατακεραυνώνει στην προς Φιλιππησίους, που σας είπα προηγουμένως, «ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία» και δεν βαριέσαι και… Όχι. «Το φρόνημα της σαρκός, το φρόνημα του κόσμου, να σκέπτομαι δηλαδή κοσμικά, αυτό, για μένα τον Παύλο, έχει πεθάνει. Κι εγώ έχω πεθάνει για τον κόσμο». Πολύ σπουδαίο αυτό. Μας ανοίγει τον δρόμο να ζήσουμε κι εμείς ακριβώς το ίδιο. Ώστε το καύχημα του Παύλου και μάλιστα το μοναδικό καύχημα του Παύλου είναι ο Σταυρός του Χριστού. Ο σταυρωμένος Χριστός! Γιατί, ξέρετε, ντρεπόμαστε πολλές φορές να πούμε ότι λατρεύομε έναν εσταυρωμένον Θεόν.

Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, στις Κατηχήσεις του, συγκεκριμένα στην 13^η Κατήχησή του, αναφέρεται εις τον Τίμιον Σταυρόν. Μπορούμε από εκεί να πάρομε μία μικρή επιλογή, τι λέγει δια τον Τίμιον Σταυρόν. Προσέξατε. Γράφει: «Καύχημα μὲν τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας καὶ πᾶσα πρᾶξις Ἰησοῦ, καύχημα δὲ καυχημάτων ὁ σταυρός– Κάθε πράξη του Ιησού, για την Εκκλησία είναι καύχημα. Αλλά το καύχημα των καυχημάτων είναι ο σταυρός». Και παρατηρεί ότι γι΄αυτό ο Παύλος, παρατηρεί ο άγιος Κύριλλος, έλεγε ότι το καύχημά του ήταν ο σταυρός. Και σημειώνει ακόμα: «Καὶ μὴ θαυμάσῃς εἰ (:εάν) κόσμος ὅλος ἐλυτρώθη. Οὐ γὰρ ἦν ἄνθρωπος ψιλός, ἀλλὰ υἱὸς θεοῦ μονογενής, ὁ ὑπεραποθνήσκων». «Και μην απορήσεις γιατί τούτο σου λέγω, εάν ελυτρώθη», λέει, «όλος ο κόσμος δια του Σταυρού, γιατί απλούστατα, Εκείνος που εσταυρώθη, δεν ήτο ψιλός άνθρωπος-το «ψι» με γιώτα, ξαναλέγω-, δηλαδή γυμνός, σκέτος άνθρωπος. Αλλά τι ήταν; Ο Υιός του Θεού, που ενηνθρώπησε ο μονογενής, ‘’ὁ ὑπεραποθνήσκων’’. Αυτός ο Οποίος πεθαίνει για όλους».

Ακόμη γράφει ο άγιος Κύριλλος: «Μὴ τοίνυν ἐπαισχυνώμεθα τῷ σταυρῷ τοῦ σωτῆρος, ἀλλὰ μᾶλλον ἐγκαυχώμεθα». Δηλαδή «μην ντρεπόμαστε τον σταυρόν του Χριστού· αλλά μάλλον να έχομε καύχημα». Είδατε πώς τα πράγματα αλλάζουν; Είδατε πώς ο διάβολος κατάφερε να κάνομε τον σταυρό μας κρυφά, για να μη μας βλέπουν οι άλλοι και πουν ότι …χμ, ότι είμαστε Χριστιανοί. Μα, δεν βαφτίστηκες; Δεν είσαι Χριστιανός; Γιατί κρύβεις την ιδιότητά σου αυτή; Κι όπως και πρόσφατα σας το είπα και πολλές φορές σας το έχω πει, όταν περνούν από κάπου, μία Εκκλησία, κάνουν τον σταυρό τους κάτω από το σακάκι τους. Κλήθηκες, αγαπητέ μου, σε ένα διπλωματικό τραπέζι, που είναι…,ε, όποιοι είναι εκεί; -αυτοί, βέβαια, άλλοι πιστεύουν, άλλοι δεν πιστεύουν-, εσύ να κάνεις τον σταυρό σου κι έτσι να αρχίζεις να τρως. Επήγες στο εστιατόριο; Ποιος κάνει τον σταυρό του στο εστιατόριο; Αλλά γιατί; Την ευεργεσία τη δεχόμεθα, δηλαδή το φαγητό, την ομολογία την αρνούμεθα. Αυτό δεν είναι ασυνεπές, ανακόλουθον; Τι θα κάνομε; Θα κάνομε τον σταυρό μας. Και θα πούμε και την ευχή. Το «Πάτερ ἡμῶν» φερ’ ειπείν, αν πήγαμε μεσημέρι. Έτσι λέγει ο άγιος Κύριλλος, ότι πρέπει να μην ντρεπόμεθα τον Τίμιον Σταυρόν, αλλά πρέπει δια του Τιμίου Σταυρού να ομολογούμε τον Χριστόν. Και συνεχίζει:

«Ὁμολογῶ τὸν σταυρόν, ἐπειδὴ οἶδα τὴν ἀνάστασιν -λέγει ο άγιος Κύριλλος: «Ομολογώ τον Χριστόν, δεν ντρέπομαι. Γιατί; Γιατί ακολούθησε η Ανάστασις»-· Εἰ γὰρ σταυρωθεὶς ἀπέμεινεν, οὐκ ἂν ἴσως ὡμολόγησα, συνέκρυψα γὰρ ἂν τάχα τῷ ἐμῷ διδασκάλῳ -«Γιατί εάν δεν είχε αναστηθεί, τότε πιθανώς να μην ομολογούσα και να ντρεπόμουνα, γιατί ο Διδάσκαλος απέθανε επί του σταυρού». Και θεωρήθηκε βέβαια αφού μάλιστα σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο ληστάς, ίσως ίσως και αρχιληστής. Ποιος ξέρει πού, πώς; Αλλά αφού ακολούθησε η Ανάστασις, γιατί να κρύψω την ομολογία ότι πιστεύω εις τον Κύριον Ιησούν τον Εσταυρωμένον;-· ἀναστάσεως δὲ τὸν σταυρὸν διαδεξαμένης οὐκ ἐπαισχύνομαι διηγούμενος». «Αφού ακολούθησε», λέει, η Ανάσταση, «δεν ντρέπομαι να διηγηθώ την σταύρωσιν του Χριστού».

Συνεχίζει ο άγιος Κύριλλος: «Εἴ τις ἀπιστεῖ τῇ δυνάμει τοῦ σταυρωθέντος, ἐξεταζέτω τοὺς δαίμονας -Είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα αυτό, έστω και έμμεσο. «Όποιος», λέει, «απιστεί εις την δύναμιν του Χριστού, να δει τι κάνουν απέναντι στον Χριστό οι δαίμονες». Ξαναλέγω είναι έμμεσος απόδειξις. Δεν θα ‘πρεπε εκεί να σταθούμε. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, κατά παραχώρησιν μπορούμε κι εκεί να σταθούμε-. Εἴ τις οὐ πιστεύει τοῖς λόγοις, πιστευέτω τοῖς φαινομένοις». «Όποιος δεν πιστεύει στα λόγια», του Ευαγγελίου εννοείται, «να πιστεύσει στα φαινόμενα». Τι δηλαδή; Όπως είναι το φαινόμενο του Πνευματισμού· που φυγαδεύονται οι δαίμονες. Έχει συμβεί πολλές φορές. Μία κυρία, ένας κύριος, πάνε εις το μέντιουμ, στο πνευματιστικό τραπεζάκι. Κι εκεί – πω πω πω, φοβερό…- ας πούμε ότι είναι γυναίκα αυτή η οποία είναι μέντιουμ. Μέντιουμ θα πει μέσον, μεσάζων. Σου λέει αμέσως: «Κυρία μου, βγάλτε τον σταυρό που έχετε στον λαιμό σας». Γιατί; Γιατί την πληροφόρησαν οι δαίμονες ότι δεν θα της αποκαλύψουν τίποτα, εάν ο πελάτης της δεν βγάλει τον σταυρό. «Δεν είναι μία απόδειξις ότι εδώ οι δαίμονες πτήσσουσιν», λέει, «τρομάζουν, παίρνουνε δρόμο μπροστά εις τον Σταυρόν του Χριστού;». Ακόμη, όπως είναι τα μάγια, οι κακοτεχνίες του διαβόλου. Όλα αυτά δείχνουν, όταν πάμε τον Τίμιο Σταυρό, κεραυνώνουμε τους δαίμονες.

Όπως συνέβη κάποτε με εκείνον τον δαιμονισμένο ή τους δαιμονισμένους: «Τί ἐμοί καί σοί, Ἰησοῦ υἱέ τοῦ Θεοῦ». «Τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα σε μας -Ποιους; Τους δαίμονες- και σε Σένα, που είσαι ο Υιός του Θεού;». Βλέπετε πώς τρομάζουν οι δαίμονες; Όχι τότε στο Ευαγγέλιο που είναι γραμμένο. Αλλά και τώρα σήμερα όπως σας εξήγησα. Να πας στη μάγισσα, θα σου πει να βγάλεις τον σταυρό σου ή ό,τι άλλο. Και συνεχίζει: «Πολλοὶ κατὰ τὴν οἰκουμένην ἐσταυρώθησαν -ο άγιος Κύριλλος συνεχίζει-, «ἀλλ’ οὐδένα πτήσσουσιν οἱ δαίμονες». «Πολλοί», λέει, «σταυρώθηκαν στην οικουμένη, πολλοί». Ήταν εξάλλου ο ρωμαϊκός τρόπος εκτελέσεως των καταδίκων. Ρωμαϊκός. «Αλλά κανέναν», λέει, «απ’ αυτούς δεν φοβήθηκαν οι δαίμονες». «Τοῦ δὲ ὑπὲρ ἡμῶν σταυρωθέντος Χριστοῦ καὶ τὸ σημεῖον ἰδόντες μόνον τοῦ σταυροῦ πτήσσουσιν οἱ δαίμονες –Παίρνουν δρόμο και φεύγουνε. Μόνο τον σταυρό να δουν· όχι και τον Χριστόν». Όλα αυτά τι είναι; Και συνεχίζει: «Ἔπαθεν οὖν Ἰησοῦς κατὰ ἀλήθειαν ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων– Πράγματι, όταν λέει «κατὰ ἀλήθειαν», σημαίνει πράγματι πέθανε επί του Σταυρού. Δεν είναι φαινομενικός ο θάνατος επί του Σταυρού. Γι΄αυτό και το λέει ο Απόστολος Παύλος· λέγει ότι «ἀπέθανεν ἐπί Ποντίου Πιλάτου», πραγματικά, προσέξτε· κατά τας γραφάς». Αυτό το πήραμε εμείς και το έχομε στο Σύμβολο της Πίστεως. Όπως το λένε οι γραφές. Πέθανε πραγματικά. «Οὐ γὰρ δόκησις ὁ σταυρός –«Δεν ήταν», λέει, «κατά φαντασίαν ο Σταυρός»–, ἐπεὶ δόκησις καὶ ἡ λύτρωσις –τότε θα ήταν κατά φαντασίαν και η σωτηρία. Οὐ φαντασιώδης ὁ θάνατος– «Δεν ήταν κατά φαντασίαν ο θάνατος»–, ἐπεὶ καὶ μυθώδης ἡ σωτηρία –«γιατί τότε θα ήταν και η σωτηρία μας ένας μύθος». Τὸ μὲν οὖν πάθος ἀληθές – Πράγματι πέθανε ο Χριστός επί του Σταυρού. Έτσι αληθεύει και η Ανάστασις–, ἀληθῶς γὰρ ἐσταυρώθη, καὶ οὐκ ἐπαισχυνόμεθα -Πράγματι πέθανε επί του Σταυρού και δεν ντρεπόμεθα να το πούμε-. Ἐσταυρώθη, καὶ οὐκ ἀρνούμεθα, ἀλλὰ μᾶλλον καυχῶμαι λέγων. κἂν γὰρ ἀρνήσωμαι νῦν, ἐλέγχει με οὗτος ὁ Γολγοθᾶς, οὗ πλησίον νῦν πάντες πάρεσμεν – «Αν αρνηθώ, θα με ελέγξει», λέει, «εδώ κοντά μου που είναι ο Γολγοθάς». Ξέρετε, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ήταν επίσκοπος Ιεροσολύμων, αυτά τα γράφει γύρω στο 350 μ.Χ. και λέει: «Να, εδώ κοντά μας είναι ο Γολγοθάς». Φοβερή παράδοσις, ότι πέθανε ο Ιησούς επί του Σταυρού κτλ. κτλ.- Ἐλέγχει με τοῦ σταυροῦ τὸ ξύλον –το οποίον είχε βρεθεί από την αγία Ελένη, μόλις 25 χρόνια πιο μπροστά. «Με ελέγχει», λέει, «το ξύλον του Σταυρού» τὸ κατὰ μικρὸν ἐντεῦθεν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ λοιπὸν διαδοθέν»· «που το κόψανε μικρά μικρά κομματάκια και το σκόρπισαν σε όλη την Οικουμένη». Σήμερα, το μεγαλύτερον τεμάχιον του Τιμίου Σταυρού βρίσκεται εις το Άγιον Όρος.

«Καὶ θέλεις γνῶναι σαφῶς, ὅτι δόξα ἐστὶ τῷ Ἰησοῦ ὁ σταυρός;– Θέλεις να δεις με σαφήνεια ότι ο Σταυρός αποτελεί δόξα του Ιησού;-. Αὐτοῦ ἄκουε λέγοντος– Άκουσε τι λέει ο Ίδιος– ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου – «Ήλθε η ώρα για να δοξασθεί ο υιός του ανθρώπου». Και το έλεγε στους μαθητάς Του λίγο πριν σταυρωθεί-. Βλέπεις πῶς δόξαν οἰκείαν οἶδε τὸν σταυρόν;». «Αναγνωρίζει ότι δόξα δική Του είναι ο σταυρός. Αν Εκείνος λοιπόν το θεωρεί δόξα, γιατί έκανε το θέλημα του Πατρός και δια του οποίου Σταυρού σώζει τον κόσμον, εγώ γιατί θα ντραπώ;».

Αγαπητοί, ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι»· ότι «Έχω συσταυρωθεί με τον Χριστόν». Κι αν ο Σταυρός είναι η δόξα του Ιησού, τότε και όποιος σταυρούται με τον Ιησούν, συνδοξάζεται. Όλοι οι άγιοι κρατούσαν τον σταυρό. Και όλοι δοξάστηκαν. Δόξα μας λοιπόν είναι ο σταυρός του Χριστού.

Σήμερα, όπως σας είπα, πολλοί δυστυχώς, αρνούνται τον σταυρόν, γιατί αρνούνται τον Χριστόν. Έτσι η ομολογία μας και το καύχημά μας για τον Σταυρό του Χριστού, μας βάζει χρονικά στην εποχή του Παύλου και των πρωτομαρτύρων. Έκφρασις αυτής της δόξης και της καυχήσεως είναι το σημείον του σταυρού σωστά. Κάποιος προηγουμένως ήρθε εδώ και κοινώνησε, ένας κύριος, καρικατούρα σταυρού… Αγαπητοί μου, σωστά θα κάνομε τον σταυρό μας, σωστά. Ακούσατε; Σωστά. Έγινε καρικατούρα. Και γίνεται έτσι, πάντα κάπου να περικρύψουμε ότι εκάναμε τον σταυρό μας. Έτσι λοιπόν θα κάνουμε το σημείον του σταυρού ἐν παντί τόπῳ και χρόνῳ, μπροστά στα μάτια και των πιστών και των απίστων.

Έτσι, ας κλείσομε με τα σημερινά αποστολικά λόγια, που είπε ο Παύλος δηλαδή: «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ – Σε τίποτα, μη γένοιτο, σε τίποτα δεν θα καυχηθώ, παρά μόνον εις τον σταυρόν του Χριστού-, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ -δια του οποίου σε μένα ο κόσμος σταυρώθηκε και εγώ για τον κόσμο». Αμήν.

848η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Οἱ προσωνυμίες τῆς Θεοτόκου. Α'.

†.Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει την πανίερη Μνήμη τής Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Το γεγονός είναι παμμέγιστο, γιατί, μετά την Ανάσταση και Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, έχουμε το γεγονός τής Αναστάσεως κ Αναλήψεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Είναι ο πρώτος Άνθρωπος, με όλες τις ανθρώπινες διαστάσεις Του, που εισέρχεται στη Βασιλεία τού Θεού πριν από την κοινή των πάντων Ανάσταση κ, συνεπώς, έρχεται να δώσει -όχι μόνον η Άνοδος του Κυρίου Ιησού στον Ουρανό αλλά η Κυρία Θεοτόκος, διότι έχει μόνον ανθρώπινες διαστάσεις- έρχεται να δώσει κ την εγγύηση κ της δικής μας εισόδου την δυνατότητα.
   Έτσι, την κεντρική θέση στη Βασιλεία τού Θεού κατέχει ο Κύριός μας, Ιησούς Χριστός, και, πλάι Του, η Κυρία Θεοτόκος. Γι’ αυτό λέει ο Ψαλμωδός προφητικότατα, στον 44ο Ψαλμό, “ [… ] παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών Σου, εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη ”. Επόμενο, λοιπόν, είναι και στο Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας την κεντρική θέση, βεβαίως, να κατέχει ο Κύριός μας, Ιησούς Χριστός, αλλά και η Κυρία Θεοτόκος! Γύρω απ’ αυτούς κινούνται όλοι οι Άγιοι. Κ η Θεία Λειτουργία είναι, βέβαια, μία προσφορά προς τον Θεό, προς τους Αγίους Του, που, με τον τρόπον αυτόν τούς τιμούμε, αλλά κ ευχαριστούμε τον Θεό, γιατί μάς τούς έδωσε, μας τούς χάρισε, για να μεσιτεύουν για μας, αλλά, κυριότατα, για τη Θεοτόκο.
Λέμε στην Θεία Λειτουργία : “ […] έτι προσφέρομέν Σοι ”, μετά απ’ τον καθαγιασμό των τιμών Δώρων, ( ακόμα Σού προσφέρουμε ) “την λογικήν ταύτην λατρείαν” (δλδ την πνευματική, αυτήν, λατρεία) “υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων Προπατόρων, Προφητών, Αποστόλων, κηρύκων, Ευαγγελιστών, Μαρτύρων, ομολογητών, εγκρατευτών και παντός πνεύματος δικαίου, εν πίστει τετελειωμένου” . Δλδ προσφέρουμε τη θυσία και υπέρ εκείνων, με την έννοια ότι “ευχαριστούμε Εσένα, Κύριε, που μας έδωσες τους Αγίους Σου, που πρεσβεύουν για μας, κ ευχαριστούμε και εκείνους. Εξαιρέτως τής Παναγίας Αχράντου, Υπερευλογημένης, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθενου Μαρίας” .
   Όλως εξαιρετικά, όλως ξεχωριστά, όλως ιδιαίτερα, σε σχέση με τους Αγίους τιμούμε την Υπεραγία Θεοτόκο, γιατί η θέση Της στον Ουρανό κ, συνεπώς, και στη Θεία Λειτουργία, καθρεπτίζει τον Ουρανό κ είναι όλως εξαιρετική, διότι παρέστη εις τα δεξιά τού Βασιλέως.
Και επιθέτει η Εκκλησία στο κύριό Της Όνομα, που είναι το “Μαρία”, επιθέτει επτά κοσμητικά επίθετα-προσηγορίες, που θα πει “ονόματα”. Μάλιστα, μοναδικά αποδιδόμενα σε άνθρωπο!
Αν θέλετε δε, αυτά τα ονόματα δορυφορούν το κύριό Της Όνομα, το “Μαρία”. Κ αυτό δεν λέγεται μόνο μία φορά κατά τη Θεία Λειτουργία, μετά από την τέλεση του Μυστηρίου, αλλά λέγεται σε κάθε εκφώνηση, τόσο στον Όρθρο όσο κ στη Θεία Λειτουργία, που λέμε “έτι και έτι τής Παναγίας Αχράντου Υπερευλογημένης” κ.τ.λ. . Βλέπετε, λοιπόν, ότι πολλές φορές αναφέρονται αυτά τα κοσμητικά επίθετα στην Υπεραγία Θεοτόκο αλλά, όλως ιδιαιτέρως κ επισήμως, μετά την τέλεση του Μυστηρίου, που λέμε “εξαιρέτως τής Παναγίας Αχράντου” κ.τ.λ. .
   Επτά, λοιπόν, προσηγορίες (ονόματα, επίθετα) , χωρίς αυτές, όμως, να είναι οι μόνες. Επειδή, όμως, αποτελούν τον ιερό αριθμό 7, που, εν προκειμένω, σημαίνουν “πλήθος” , όπως εκείνο που λέει στο βιβλίο τής Αποκαλύψεως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ότι αναφέρεται στα επτά Πνεύματα του Θεού, με τις επτά λαμπάδες πυρός, καιόμενες ενώπιον του Θρόνου · ή, ακόμη, όταν λέει, στο ίδιο βιβλίο, για τις επτά λυχνίες των Μικρασιατικών Εκκλησιών, που δεν ήταν επτά οι Εκκλησίες, ήταν περισσότερες · κ δείχνει, με αυτόν τον αριθμό, το πλήθος. Δλδ αυτές οι Εκκλησίες που αναφέρονται στην Μικρά Ασία είναι οι μοναδικές; Των Ιεροσολύμων, της Αντιόχειας; Οι οποίες είναι κ παλαιότερες; Θεσσαλονίκης, Φιλίππων; Σημαίνει. Λοιπόν, “πλήθος”. Ή, ακόμη, τους επτά αστέρες στο Χέρι του Χριστού, που είναι οι αντίστοιχοι Επίσκοποι στις επτά αναφερόμενες Εκκλησίες, που, σαν να λέμε, πάλι, σημαίνει πλήθος.
Συνεπώς, τα επτά, αυτά, ονόματα, οι επτά προσηγορίες προς την Υπεραγία Θεοτόκο, ΔΕΝ είναι παρά ένα πλήθος από ονόματα, που δορυφορούν το κύριό Της Όνομα “Μαρία”.
   Τι σημαίνει “Μαρία”; Όπως το όνομα “Άννα”, της μητρός τής Υπεραγίας Θεοτόκου, σημαίνει “χάρις”, έτσι κ το όνομα “Μαρία” είναι πολυσήμαντο κ σημαίνει “φως, ελπίδα, μύρο, Κυρία”. Αυτά σημαίνει το όνομα “Μαρία”. Είναι το πλουσιότερο όνομα στην εβραϊκή ονοματολογία. Κ είναι γνωστό ότι οι Εβραίοι προσδίδουν πάντα σημασία στα ονόματα προσώπων ή πραγμάτων ή τόπων ή γεγονότων ή ιδιοτήτων ή επί πραγμάτων μελλοντικού προορισμού. Όπως ο Μωϋσής είναι αυτός που σώθηκε από τα νερά, παρ’ ότι το όνομα είναι αιγυπτιακό · ή, ακόμη, “Ιησούς”, που σημαίνει “αυτός που σώζει”, ο Σωτήρ · ή, ακόμη, “Ύδωρ Αντιλογίας”, ο τόπος εκείνος ονομάστηκε “Ύδωρ Αντιλογίας” στην Παλαιά Διαθήκη, ή “Μνήματα Επιθυμιών”, γιατί πέθαναν οι άνθρωποι εκείνοι που έγιναν επιθυμητές κ ονομάστηκαν έτσι · ή το όνομα “Αβραάμ”, που τον είπε ο Θεός ο Ίδιος στην Παλαιά Διαθήκη · κ άλλες περιπτώσεις, που δείχνουν πάντοτε στην εβραϊκή γραμματεία ότι τα ονόματα έχουν σημασία! Κ πολλές φορές τα δίνει τα ονόματα αυτά ο Θεός. Αλλά κ στην Καινή Διαθήκη, ο Ίδιος ο Κύριος δεν ονόμασε τον Σίμωνα “Πέτρο”; “Εσύ”, λέει, “θα ονομαστείς Πέτρος”. Δεν ονόμασε τα δύο αδέλφια, Ιάκωβο κ Ιωάννη, “παιδιά τής βροντής”;
   Έτσι, λοιπόν, το όνομα “Μαρία” δεν ήταν τυχαίο, αφού Αυτή θα γινόταν ο λύχνος που θα κρατούσε το Φως.
   Γιατί “Μαρία” σημαίνει “Φως” . Αυτό το Φως, που είν’ ο Χριστός. Λύχνος Εκείνη, Φως ο Χριστός!
   Είναι, ακόμα, η ελπίδα. Γιατί “Μαρία” σημαίνει “ελπίδα”! Η ελπίδα ολόκληρης της ανθρωπότητας! Από τον Αδάμ μέχρι τον Δαβίδ · μέχρι όλες τις γενεές · σαν να λέει ο Δαβίδ, στον Ψαλμό 44, εκείνη η λαχτάρα του για τη σωτηρία του, “άκουσον, θύγατερ, και ίδε και κλίνον
το ους Σου …” . Χίλια χρόνια πιο μπροστά Την ειδοποιεί την μακρινή του Απόγονο! “Άκουσε, θυγατέρα μου, πρόσεξε, πρόσεξε, όταν θα Σου γίνει η πρόσκληση για τη σωτηρία μας, μην αρνηθείς, πρόσεξε τη ζωή Σου, πρόσεξε!”
   Είναι η μεγάλη ελπίδα τής σωτηρίας . Αυτή θα ήταν ακόμα κ το μυροδοχείο · διότι “Μαρία” σημαίνει “μύρο”, που θα κρατούσε το κατ’ εξοχήν κ θα περιέκλειε το κατ’ εξοχήν Μύρο, που είναι ο Χριστός, όπως αναφέρεται πάλι στον 44ο Ψαλμό κ στο Άσμα Ασμάτων, ότι Αυτός, ο Μέγας, είναι “το Μύρον το Αληθινόν”.
   Αλλά “Μαρία” θα πει κ Κυρία. Κατ’ εξοχήν Κυρία ανθρώπων κ Αγγέλων, όπως, εξάλλου, η ίδια η χριστιανική γραμματεία Τής απέδωσε. Και Την ονομάζει “Κυρία” ! “Η Κυρία Θεοτόκος.”
   Καιρός, όμως, να δούμε αυτές τις επτά προσηγορίες Της, αυτά τα επτά της επίθετα, που, τόσο πληθωρικά, αναφέρονται μέσα στη Θεία Λειτουργία κ που, γενικώς, τα χρησιμοποιούμε τα ονόματα αυτά, όταν αναφερόμαστε στην Υπεραγία Θεοτόκο κ που, ίσως, δεν έχουμε κατανοήσει το βάθος τους.

1. Κ, πρώτα πρώτα, είναι τ’ όνομα “Παναγία” (“εξαιρέτως τής Παναγίας αχράντου” κ.τ.λ.).
   Το “Παναγία” δεν είναι ουσιαστικό · είναι επίθετο. Δλδ η “Παναγία Μαρία”, που θα πει “Εκείνη, η Οποία είναι πολύ Αγία”. Αυτό θα πει “Παναγία”. Αυτό σημαίνει ότι υπερβάλλει σε αγιότητα από κάθε άλλο πρόσωπο που εκλήθη στην Ιστορία να αγιασθεί.
   Θυμηθείτε ότι ο σκοπός των Πρωτόπλαστων στον Παράδεισο ήταν ο αγιασμός, να αγιαστούν.
Ακόμη, θυμηθείτε, όταν ο Θεός καλεί τον Αβραάμ, επιθυμεί να δημιουργήσει έναν άγιο λαό, όπως αναφέρεται στο Πρώτο Κεφάλαιο Λουκά, στ. 30, ένα λαό άγιο, όπως σάς είπα, ο οποίος έπρεπε να ανήκει στον Θεό. Λέει στο βιβλίο τής Εξόδου, στο 19 Κεφάλαιο, κ στην Πρώτη Επιστολή τού Πέτρου στο Δεύτερο Κεφάλαιο: “έσεσθαί μοι”, λέει ο Θεός, “λαός περιούσιος από πάντων των εθνών. […] Υμείς δε εσθέ μοι βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον”.
   Θέλει έναν άγιο λαό, έναν λαό που θα είναι ξεχωρισμένος από όλους τούς άλλους λαούς τής Γης κ θα είναι μια ιδιαίτερη περιουσία. Αυτό θα πει “περιούσιος λαός”. Είναι η ιδιαίτερη περιουσία, η ιδιαίτερη κληρονομιά, το ιδιαίτερο σήμα τού Θεού. Περιούσιος Λαός.
   Αλλά η αγιότητα αυτή δεν ζητείται μόνον από έναν λαό, αλλά ζητείται από τον Θεό κ για πρόσωπα · επιμέρους πρόσωπα. Λέει ο Ίδιος ο Θεός, στο Λευιτικό (20,7) στην Πρώτη Επιστολή τού Πέτρου (1,16), “άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ Άγιος ειμί”. Είναι εντολή: να γίνετε άγιοι, γιατί Εγώ είμαι Άγιος. Να γίνετε άγιοι! Δεν νοείται εκείνος που ανήκει στον Θεό να μην είναι άγιος! Κ “άγιος” σημαίνει πολλά πράγματα, όπως θα δούμε. Στην Καινή Διαθήκη, ακόμη, επαναλαμβάνεται αυτή η ίδια εντολή που βλέπουμε κ λέει ο Ίδιος ο Κύριος στην επί τού Όρους ομιλία Του “έσεσθε υμείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο Ουράνιος τέλειος εστίν”
(όπως ο Πατέρας σας στον ουρανό είναι τέλειος), δλδ είναι Άγιος, Ο αγιασμός μέσα στην Αγία Γραφή είναι μια βασική προϋπόθεση για τη σωτηρία μας. Λέει ο Απόστολος Παύλος στην Προς Εβραίους (Επιστολή) : “Διώκετε τον αγιασμόν, ού χωρίς, ουδείς όψεται τον Κύριον” , δλδ να επιδιώκετε τον αγιασμό, γιατί, χωρίς αυτόν, κανείς δεν θα μπορεί να δει τον Κύριο!
   Αλλ’ αυτός, ο αγιασμός, έχει δύο όψεις: την αρνητική κ τη θετική. Η αρνητική όψη είναι όπως εκφράζεται στην Παλαιά Διαθήκη · κ ο Απόστολος Παύλος, στην Δεύτερη προς Κορινθίους Επιστολή του, το ανανεώνει αυτό, που λέει ο Θεός : “εξέλθατε εκ μέσου αυτών” (ποιων “αυτών”; Των εθνών !! Ή των  αμαρτωλών.) “και αφορίσθητε” -“αφορίζω” θα πει ξεχωρίζω- “και ακαθάρτου μη άπτεσθε”. Ο αρνητικός, λοιπόν, χαρακτήρας τής αγιότητας είναι ν’ απέχω από καθετί που είναι ρυπαρό κ βρόμικο κ που ο Θεός δεν το θέλει. Είναι, όμως κ η θετική όψη, που είναι η κάθαρση της καρδιάς, κατά το “μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται”. Κ τότε λέει ο Θεός “ενοικήσω εν αυτοίς”, σημειώνει πάλι ο Απόστολος Παύλος (είναι, όμως, παρμένα από την Παλαιά Διαθήκη) “ […] και εμπεριπατήσω και έσομαι αυτών Θεός και έσονταί μοι λαός ”. Θα έρθω, δλδ, να περπατήσω, λέει, μέσα στις ψυχές, στα σώματα κ την
ύπαρξή τους. “Ενοικήσω και εμπεριπατήσω” λέει. Όχι μόνο “ενοικήσω” αλλά κ “εμπεριπατήσω”. Το οποίο δείχνει μια δυναμική κατάσταση της Παρουσίας τού Θεού μέσα στους ανθρώπους που έχουν τον αγιασμό. Κ αυτοί, λέει, θα είναι για Μένα λαός Μου κ Εγώ θα είμαι γι’ αυτούς Θεός τους.

   Σ’ αυτήν, όμως, την εντολή του αγιασμού, που έδωσε ο Ίδιος ο Θεός -κ προς πρόσωπα κ προς λαούς- πρέπει να πούμε, κανείς δεν ανταποκρίθηκε κατ’ απόλυτο τρόπο, παρά μόνον η Μαρία!!! Κανείς! Λίγο ή πολύ παρουσίασαν από ελαφρά μέχρι βαριά ψεγάδια. Γι’ αυτό, ακριβώς, επειδή Μόνη η Μαρία ανταποκρίθηκε σ’ αυτό το “άγιοι γίνεσθε” , γι’ αυτό, επειδή κατ’ απόλυτο τρόπο το πέτυχε, γι’ αυτό απεκλήθη “Παν-Αγία” !! Γιατί κ εμείς είμαστε άγιοι κ οι Άγιοι που απήλθαν από τον κόσμο αυτόν κ είναι στον Ουρανό κάθε Χριστιανός, κατά τεκμήριο, λέγεται άγιος, αλλά Εκείνη είναι, όμως, κατ’ εξοχήν Αγία, δλδ Παναγία!
   Βεβαίως, η Παναγία μας δεν γεννήθηκε άσπιλη. Όπως υπάρχει αυτό το νεωτερίζον δόγμα τής Δυτικής Εκκλησίας, ότι η Υπεραγία Θεοτόκος γεννήθηκε από τους γονείς Της χωρίς το προπατορικό αμάρτημα! ΌΧΙ! Γεννήθηκε ΜΕ το προπατορικό αμάρτημα! Και αυτό είναι που Την κάνει ακόμη περισσότερο μεγαλειώδη, παρά την παρουσία τού προπατορικού αμαρτήματος αλλά κ την ροπή της αμαρτίας (μην ξεχνάτε ότι το προπατορικό αμάρτημα έχει δύο στοιχεία · το ένα είναι η παρουσία του στην ύπαρξή μας, που μας καθιστά ενόχους έναντι του Θεού κ το άλλο είναι η ροπή , η κλίση προς το κακό).
    Έτσι, παρ’ ότι η Υπεραγία Θεοτόκος έφερε το προπατορικό αμάρτημα, όμως, στάθηκε Παναγία! Δηλαδή δεν αμάρτησε, παρά τη ροπή που υπήρχε προς την αμαρτία! Εξάλλου, αυτή η ανάγκη τής μετάνοιας που έχουμε όλοι μας δείχνει ότι κανείς μας δεν είναι -όχι πανάγιος- ούτε καν άγιος! Κ έχουμε την ανάγκη αυτής τής διαρκούς ανανεώσεως.
   Η Θεοτόκος, όμως, όπως σάς είπα, είναι το Μόνο Πρόσωπο που δεν αμάρτησε ποτέ. Γι’ αυτό κ δεν είχε ανάγκη μετάνοιας, γι’ αυτό κ ο Αρχάγγελος Γαβριήλ Τής είπε “εύρες χάριν παρά τω Θεώ”, δλδ “βρήκες χάρη από τον Θεό”. Κ η χάρις στην Παλαιά Διαθήκη είναι άγνωστη, αφού επιφυλάσσεται στην Καινή Διαθήκη η χάρις.
   Λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι ο Νόμος δόθηκε από το Μωϋσή, ενώ η χάρις δόθηκε από τον Ιησού Χριστό. Η χάρη ανθίζει πια μέσα στον χώρο τής Καινής Διαθήκης. Συνεπώς, χάρη, εδώ, σημαίνει κάτι περισσότερο από εύνοια · που, ομοίως, χάρη δόθηκε στον Νώε, όταν τού λέει ο Θεός ότι “βρήκες χάρη” · και στον Αβραάμ, όταν οι Τρεις Άνδρες (τύπος τής Αγίας Τριάδας) λένε μεταξύ Τους ότι ο Αβραάμ βρήκε χάρη από Μας κ, συνεπώς, δεν θα κρύψουμε τα Σχέδιά Μας.
   Αλλά τόσο στον Νώε όσο κ στον Αβραάμ ήταν, απλώς, μια έννοια. Όμως η χάρη σ’ όλο της το βάθος επιφυλάσσεται για την Καινή Διαθήκη · δόθηκε κ υπήρξε στην Παναγία μας πριν, ακόμα, αρχίσει η Καινή Διαθήκη. Κ η Καινή Διαθήκη δεν άρχισε με τον Χριστό. Η Καινή Διαθήκη αρχίζει με την Υπεραγία Θεοτόκο. Αν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής το ένα του πόδι το έχει στην Παλαιά Διαθήκη κ το άλλο του πόδι το έχει στην Καινή Διαθήκη, όμως, παρ’ όλο που ανήκει στον χώρο τής Παλαιάς Διαθήκης η Θεοτόκος κ παίρνει αυτήν την χάρη, όμως ολόκληρη, παρά ταύτα, ανήκει στην Καινή Διαθήκη.
   Εδώ στην Υπεραγία Θεοτόκο έχουμε κάτι πολύ παραπάνω από τον Αβραάμ, από τον Νώε. Ο Αβραάμ, απλώς, είχε μία “θεοφανία” . Ο Νώε σώθηκε από τον Κατακλυσμό. Αλλά Εκείνη, η Θεοτόκος, είναι η Οποία έφερε τον Θεό Λόγο κ στάθηκε ο Χώρος που ενανθρώπισε ο Θεός Λόγος, Υπάρχει σύγκριση ανάμεσα στον παλιό Κατακλυσμό ή σε μια “θεοφανία” τού Αβραάμ με την ενανθρώπιση του Θεού Λόγου; Υπάρχει σύγκριση; Δεν υπάρχει!
   Γι’ αυτό κ η κυρία Θεοτόκος είναι “Γη Αγία”. Διότι Εκείνη έδειχνε το όραμα του Μωϋσή, όταν του είπε ο Θεός εκεί, στη γη Μαδιάμ, όπου έβοσκε τα πρόβατά του, “μη εγγίσεις ώδε”. Δλδ, “πρόσεξε, μην αγγίξεις εδώ”. “Λύσαι το υπόδημα εκ των ποδών σου, ο γαρ τόπος , εν ω συ  έστηκας, γη αγία εστί.” Είναι στο βιβλίο τής Εξόδου, Τρίτο Κεφάλαιο, στίχος 5. Πρόσεξε, μην αγγίζεις εδώ. Ποιος ομιλεί εκεί; “Ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος.” Οι πατέρες είναι σύμφωνοι. Αλλά “ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος” είναι ο Λόγος. Από πού ομιλεί; Από την Βάτο εκείνη την φλεγόμενη αλλά μη κατακαιόμενη. Ποια είναι η Βάτος; Η Βάτος είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Και τι λέει εκεί ο Θεός Λόγος, που εμποδίζει τον Μωϋσή; Λέει “πρόσεξε, ο τόπος εδώ είναι άγιος”. Ποιος τον καθιστά άγιο τον τόπο; Ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος, “Εγώ είμι Κύριος ο Θεός σου”, λέει, ο Θεός Αβραάμ, ο Θεός Ισαάκ, ο Θεός Ιακώβ, ο Γιαχβέ, ο Κύριος τής Παλαιάς Διαθήκης, ο Κύριος του Ισραήλ, ο Παντοκράτωρ, αλλά στον ίδιο τόπο είναι κ η Βάτος. “Όπου”, λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, “είναι ο καθήμενος, εκεί είναι κ ο θρόνος Του”. Όπου είναι ο Χριστός, εκεί είναι κ η Παναγία. Να γιατί ο τόπος αυτός είναι πανάγιος. Είναι κάτι που δεν μπορεί να προσεγγιστεί, είναι ένα μυστήριο. Η Παναγία μας είναι, όντως, Παναγία.
   Η Κυρία Θεοτόκος είν’ Εκείνη η Οποία στάθηκε, όντως, Γη Αγία. Έπρεπε, λοιπόν, η Θεοτόκος, Αυτή που αποτελεί “το Μεθόριον”, κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, δλδ το Σύνορο της κτιστής κ άκτιστης φύσης, έπρεπε Αυτή, αφού θα προσελάμβανε τον Άκτιστο Λόγο, αυτή η κτιστή Θεοτόκος έπρεπε, όντως, να είναι κάτι πολύ παραπάνω από αγία! Πανάγιος είναι ο Θεός! Αλλά κ η Θεοτόκος λέγεται Παναγία, γιατί βλέπουμε την ίδια, ακόμη, την αγιογραφική μαρτυρία, αφού Αυτός ο Ίδιος ο Θεός Την αποκαλεί Γη Αγία. Όλως εξόχως Αγία! Όχι, απλώς, Γη τής Επαγγελίας. Στη Γη τής Επαγγελίας μπήκαν οι Εβραίοι. Αλλά είναι η Γη Αγία, που είναι πέρα από την Γη τής Επαγγελίας. Μπορούμε να πούμε την Παναγία μας, βεβαίως, και “Γη
Επαγγελίας”, βεβαίως, αλλά είναι, όμως, κάτι παραπάνω: είναι ο Πανάγιος Τόπος!

2. Λέγεται, ακόμα, η Παναγία μας και “άχραντος”. Είναι η δεύτερη προσηγορία Της, το δεύτερό Της όνομα, το δεύτερό Της επίθετο. Τι θα πει “άχραντος”; Βγαίνει από το “χραίνω” κ από τουστερητικό “α” · “χραίνω” θα πει “μολύνω” · “Άχραντη” θα πει “αυτή που είναι Αμόλυντη”. Συνεπώς, είναι η αρνητική εκφορά τού ονόματος “Παναγία”. Είναι άχραντος, δλδ αμόλυντη, καθαρή, αγνή, άμεμπτη, ανεπίληπτη, άσπιλη, αψεγάδιαστη, για να χρησιμοποιήσω κ μια λέξη νεοελληνική. Κ η Θεοτόκος αφού είχε αυτή τη θετική εκφορά να είναι Παναγία, πολύ περισσότερο, λοιπόν, πολύ φυσικό, να είναι άχραντος.
   Είναι γνωστό ότι κανένα εκ κατασκευής πράγμα ή κανένα πρόσωπο που είναι δημιούργημα του Θεού δεν είναι οντολογικά ρυπαρό, Ακόμη, θα λέγαμε, κ η ίδια η ύλη, που τη θεωρούμε απορριπτέα, η κοπριά. Κανένα στοιχεία από τον υλικό κόσμο δεν είναι βρόμικο κ μολυσμένο, γιατί όλα είναι δημιουργήματα του Θεού. Ο μολυσμός είναι ηθικός ή νομικός · ποτέ οντολογικός. Η παράβαση του Νόμου ή τού Θελήματος του Θεού είναι εκείνο που καθιστά τον άνθρωπο μολυσμένο. Συνεπώς, η Θεοτόκος ήταν απολύτως κάτω από την εφαρμογή των Εντολών τού Θεού κ, έτσι, ήταν άχραντη!

   Ένα όνομα εκφράζει ένα Πρόσωπο κ το Πρόσωπο αυτό είναι η Παναγία μας, την Οποίαν οι άνθρωποι Την ονόμασαν Μαρία κ ο Θεός Την κατέστησε Θεοτόκο. Είναι το Πρόσωπο, για τοτΟποίο μπορεί η ανθρωπότητα να καυχηθεί στον Θεό κ να Την προβάλει. Είναι το Πρόσωπο που, ανεπιφύλακτα, τίθεται προς μίμηση, σαν ένα μνημείο τεράστιων διαστάσεων.
Όλοι μας προς Εκείνη πρέπει να προσβλέπουμε και Εκείνη πρέπει να έχουμε κριτήριο της ζωής μας. Να ερωτούμε : ”αυτό που κάνω θα το έκανε η Παναγία;”. Να ρωτούμε : “αυτό που σκέφτομαι θα το σκεπτόταν η Παναγία;” . Μόνον έτσι μπορούμε να μιλάμε για μια σοβαρή στάση μας απέναντι στη σωτηρία.

49η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ».

Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας " Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον " εδώ ↓.
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omilies-eis-thn-ueotokon
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40q2nQUztSMBV9bwJSxpjwda

Απομαγνητοφώνηση :
Μαρία Δερμιτζάκη:
https://youtube.com/@orthodoxaskirtimata

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἄς μάθωμε νά συγχωροῦμε.

†. Πάντοτε, ἀγαπητοί μου, στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις θὰ ὑπάρχουν διαφορές. Καὶ πολλὲς φορὲς ὁ ἕνας θὰ εἶναι ὁ ἀδικῶν καὶ ὁ ἄλλος ὁ ἀδικούμενος. Καὶ ἐν στενῇ καὶ ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα: Τὸ πῶς θὰ μποροῦν αὐτὲς οἱ σχέσεις νὰ ἀποκαθίστανται, πρᾶγμα πολὺ ἀναγκαῖον γιὰ τὴν ὁμαλὴ συνύπαρξη τῶν ἀνθρώπων. Πῶς ἀλλιῶς παρὰ μὲ τὴν ἀνεξικακία ἢ μὲ τὴν ἀμνησικακία, νὰ μὴν θυμᾷται κανεὶς τὴν κακία τοῦ ἄλλου, ποὺ ἐκφράζονται μέ τὴν ἐκ βάθους καρδίας συγχωρητικότητα. Κι ἂν συμβαίνουν, ὑποτίθεται, ἀπεριόριστες προστριβές, πόσο μπορεῖ νὰ ἰσχύει αὐτὴ ἡ συγχωρητικότητα; Ἀπεριόριστα. Ἀρκεῖ φυσικά, ὁ ἀδικῶν, ὁ πταίων, νὰ ζητᾷ συγγνώμη.

Κατὰ τὴν ἑβραϊκὴ ἀντίληψη, ἡ συγγνώμη, ἔστω καὶ ἂν ἐζητεῖτο, περισσότερο περιορίζετο ὡστόσο στὶς τρεῖς φορές. Ἐννοεῖται τὴν ἡμέρα. Ὄχι σὲ ὅλη του τὴ ζωή. Τὴν ἡμέρα. Καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος κάποτε ἄκουσε τὸν Κύριο νὰ λέγει: «᾿Εὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε καὶ ἔλεγξον αὐτὸν· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου». Δηλαδὴ ὑποτίθεται ὅτι τὸν συγχωρεῖς. Καὶ ὄχι μόνον αὐτὸ ἀλλὰ τὸν κερδίζεις κιόλας. Καὶ μὲ μεγαλοψυχία ὁ ἀπόστολος Πέτρος νόμιζε ὅτι ἂν ξεπερνοῦσε τὸ ἑβραϊκὸν ὅριον -αὐτὸ τὸ ὁποῖον ὑπῆρχε, δὲν ἦταν γραμμένο στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὄχι, ὑπῆρχε ὡς ἀντίληψις εἰς τοὺς Ἑβραίους, ἦτο διδασκαλία τῶν Ραββίνων· ἐρωτᾷ λοιπὸν τὸν Κύριον: «Κύριε, ἕως ἑπτὰ φορὲς ἐὰν ἁμαρτήσῃ σὲ μένα ὁ ἀδελφός μου, θὰ τὸν συγχωρήσω;». Θὰ ἐπαναλάβω· τὴν ἡμέρα 7 φορές. Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπαντᾷ: «Ὄχι ἑπτὰ φορές, ὅπως νομίζεις, ἀλλὰ ἕως ἐβδομηκοντάκις ἑπτά».  Δηλαδὴ ἑβδομῆντα φορές τὸ ἑπτά. Δὲν εἶναι 7×7= 49=490. Ἀλλὰ σημαίνει: Εἶπες ἑπτά; Ἐγώ σοῦ λέω ἑβδομῆντα φορές τὸ ἑπτά. Εἶναι ἔκφρασις ποὺ δείχνει τὸ ἀπεριόριστον. Ὅσες φορὲς καὶ ἂν ἁμαρτήσει ὁ ἀδερφός σου, κι ἔρθει καὶ σοῦ ζητήσει συγγνώμη, ὀφείλεις νὰ τὸν συγχωρήσεις. Προσέξτε. Ὀφείλεις νὰ τὸν συγχωρήσεις.

Καὶ γιὰ νὰ ἑδραιώσει ὁ Κύριος αὐτὴν τὴν σπουδαιοτάτην ἠθικὴν θέσιν, ποὺ καθορίζει τίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων μεταξύ των, εἶπε τὴν παραβολὴ τῶν μυρίων ταλάντων καὶ τοῦ χρεώστου δούλου, ποὺ ἀκούσαμε, ἀγαπητοί μου, στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή.

Πῶς ἄρχισε ὁ Κύριος τὸν λόγο Του, γιὰ νὰ δείξει τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια τῆς συγχωρητικότητος; Εἶπε: «Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν...». «Γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο ἔμοιασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν...».... Καὶ ἀκολουθεῖ ἡ παραβολή. Πολὺ συχνὰ ὁ Κύριος ἀναφέρεται σὲ αὐτὴ τὴ φράση. Δηλαδὴ περίπου στερεότυπη. Ὅπως: «Τίνι ὁμοιώσω τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν; -«Μὲ τί νὰ τὴν παρομοιάσω τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν;»- ἢ «ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». «Ἔμοιασε, μοιάζει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν», κλπ. Αὐτό τό «Τίνι ὁμοιώσω», «μὲ τί νὰ τὴν παρομοιάσω τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», δείχνει τὴν προσπάθεια τοῦ Κυρίου νὰ μεταφέρει μιὰ οὐράνια πραγματικότητα πάνω στὴ Γῆ. Ἔχει πεῖ ὁ Κύριος ἑπτὰ παραβολές, ἀποτελοῦν μία δέσμη αὐτὲς οἱ ἑπτὰ παραβολές, κι ὅλες ἀρχίζουν ἔτσι: «Τίνι ὁμοιώσω τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;»· ποὺ δείχνει ὅτι αὐτὲς οἱ ἑπτὰ παραβολὲς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἑπτὰ πτυχὲς μιᾶς πραγματικότητος. Τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἢ ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι μιὰ οὐρανία πραγματικότητα. Ἐνῶ ἐδῶ στὴ Γῆ ζοῦμε μέσα σὲ μιὰ γήινη πραγματικότητα. Αὐτὴ ἡ μεταφορά -γι᾿ αὐτὸ λέει ὁ Κύριος «Τίνι ὁμοιώσω»- αὐτῇ ἡ μεταφορὰ οὐρανίων πραγμάτων σὲ γήινες πραγματικότητες, μὲ ποιά γλῶσσα θὰ γίνει; Ποιά εἶναι ἡ γλῶσσα ποὺ θὰ μιλήσουμε; Καὶ ποιά αὐτὴ ἡ γλῶσσα θὰ μπορεῖ νὰ μεταφέρει αὐτὲς τίς οὐράνιες πραγματικότητες; Εἶναι δύσκολο. Εἶναι ἀδύνατον. Λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ εἶδε οὐράνια πράγματα, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταφέρει κανεὶς τὰ οὐράνια πράγματα ἐδῶ στὴ Γῆ. Δὲν ὑπάρχει περιγραφή. «Οὐκ ἐξὸν ἐστὶν  ἀνθρώπῳ λαλῆσαι». Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐκφεύγουν, ἡ περιγραφὴ οὐρανίων πραγμάτων, δὲν μπορεῖ νὰ μεταφερθεῖ. Κι ὅμως αὐτὴ ἡ μεταφορὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνει. Καὶ πῶς γίνεται; Γίνεται μὲ παρομοιώσεις. Ἡ γλῶσσα τῶν παρομοιώσεων. Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν μία παραβολὴ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία παρομοίωσις, παρὰ μία εἰκόνα, ἕνας τρόπος νὰ ἐκφραστοῦμε γιὰ πράγματα ἀνέκφραστα, μέσα στὸν χῶρο τῶν γηίνων πραγματικοτήτων. Καὶ ἕν προκειμένω ἔχομε τὴν παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα.

Ἡ παραβολή, μιλῶντας γενικὰ τώρα, θὰ ἤθελα νὰ τὸ γνωρίζετε ὅτι ἔχει τὸ μειονέκτημα τῆς ἀπουσίας ὁρισμοῦ. Πῶς νὰ ὁρίσεις; Οὐράνια πράγματα ὁρίζονται; Τί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁρίζεται; Τί ὑπάρχει στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁρίζεται; Δὲν ὁρίζεται. Δὲν εἶναι δυνατὸν δηλαδὴ νὰ χρησιμοποιηθεῖ ὁρισμός. Τὸ λέει ἡ λέξις. Ὁρίζω. Ὁρίζω θὰ πεῖ βάζω ὅρια. Ἀλλὰ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν ὁρίζεται, δὲν ἔχει ὅρια. Δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ λοιπὸν μέσα στὰ καλούπια ὁρίων. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν ὁρίζεται. Εἶναι γνωστό, καὶ μάλιστα κατ᾿ ἐπιστήμην ὁμιλοῦντες, ὅτι ὅταν θέλομε νὰ δώσομε ἀκριβῆ περιγραφὴ ἑνὸς πράγματος, δίδομε ὁρισμόν. Ἐὰν δὲν δώσομε ὁρισμόν, δὲν μιλᾶμε κατ᾿ ἐπιστήμην. Τὸ ξέρομε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Αὐτὸ λοιπὸν εἶναι ἕνα μειονέκτημα, ὅτι ἀπουσιάζει ὁ ὁρισμός. Ἀλλὰ ἐκ τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων, δὲν εἶναι δυνατόν, ὅπως εἴπαμε, νὰ τεθεῖ ὁρισμός. Κι ἔτσι μιλᾶμε μὲ πολλὲς παρομοιώσεις, μὲ πολλὲς εἰκόνες. Αὐτὸ εἶναι ἕνα πλεονέκτημα· διότι μποροῦμε νὰ δοῦμε μὲ πολλοὺς τρόπους, πολλὲς πτυχὲς ἑνὸς πράγματος καὶ συνεπῶς ἔχομε ἕναν πλοῦτον ἑρμηνευτικόν. Εἶναι πάρα πολὺ σπουδαῖο αὐτό. Ἔτσι ἔχομε τὸ μειονέκτημα τοῦ ὁρισμοῦ, τῆς ἀπουσίας τοῦ ὁρισμοῦ, ἔχομε ὅμως τὸ πλεονέκτημα μιᾶς πληθωρικῆς ἑρμηνείας. Γι᾿ αὐτὸ βλέπετε ποὺ λέμε, ὅταν ἑρμηνεύομε τὸ Εὐαγγέλιο, ἕνας πατὴρ τὸ ἑρμηνεύει ἔτσι, ἄλλος τὸ ἑρμηνεύει ἔτσι, ἄλλος τὸ ἑρμηνεύει ἔτσι. Τί σημαίνει αὐτό; Ἀντιφάσεις; Ἐλλείψεις; Ὄχι. Οὐράνιες πραγματικότητες ἑρμηνεύομε. Συνεπῶς ἔχομε τὴ δυνατότητα νὰ ποῦμε πάρα πολλὰ πράγματα. Τόσα πολλά, ἐπιτρέψατέ μου νά σᾶς τὸ πῶ, ἀνεξαντλήτως. Ὅσο σκάβεις, βρίσκεις. Ναί. Ὅσο ἐρευνᾷς, γνωρίζεις.

Ἔτσι, στὴν παραβολὴ ποὺ ἀκούστηκε, ποὺ εἴπαμε σήμερα, εὐαγγελικὴ περικοπή, ἐδῶ ξεδιπλώνεται σ᾿ αὐτὴν τὴν παραβολὴ τῶν μυρίων ταλάντων, μία πτυχὴ τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν· ποὺ εἶναι ἡ συγχωρητικότης καὶ ἡ ἀμνησικακία. Ἔχομε ἐδῶ μία ὡραία καὶ βαθιὰ ἀποκάλυψη τοῦ πνεύματος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Τί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀγάπη. Τί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Εἶναι ἐλπίδα. Τί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Εἶναι ἡ θέα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Τί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ἡ συγχωρητικότης καὶ ἀνεξικακία. Κ.ὅ.κ. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ἐδῶ ἡ παραβολὴ αὐτὴ δίδει σὲ μία πτυχή, τὸ πνεῦμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ πρέπει ἀκόμη νὰ ποῦμε ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔχει δύο σκέλη. Μία, ἑνιαία εἶναι. Μία εἶναι, τὸ ξαναλέγω. Ἔχει δύο σκέλη. Τὸ οὐράνιον σκέλος καὶ τὸ γήινον σκέλος. Τὸ οὐράνιον σκέλος εἶναι οἱ οὐράνιες πραγματικότητες. Τὸ γήινο σκέλος εἶναι ἐδῶ στὴ Γῆ. Καὶ ξέρετε τί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ὦ, ἂν ξέραμε! Ξέρομε. Ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὸ σκεφθήκαμε. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία μέσα στὴν Ἱστορία εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στὸ γήινον σκέλος.

Ἀλλὰ τὰ δύο σκέλη κρατοῦν ἕνα σῶμα. Μία εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ποὺ εἶμαι ἐδῶ, στὸ γήινο σκέλος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς θὰ εἶμαι καὶ ἐκεῖ. Δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι κάτι διαφορετικὸ ἐδῶ καὶ κάτι διαφορετικὸ ἐκεῖ. Γι᾿ αὐτό, ἂν φύγω ἅγιος, θὰ ζήσω ἐν ἁγιότητι στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἄν δὲν φύγω ἅγιος, ἀλλὰ μοχθηρός, κακοήθης, παραβάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ κλπ., δὲν μπορῶ νὰ μπῶ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι δυνατόν. Γιατί δὲν μπῆκα ἤδη στὴ γηίνη πραγματικότητα. Δὲν μπῆκα στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, μέσα στὴν πνευματικὴ ζωή, στὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ἢ μέσα στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Δὲν μπῆκα. Δὲν μπορῶ λοιπὸν νὰ μπῶ, οὔτε σὲ ἐκείνη τὴν οὐράνια πραγματικότητα.

Μὲ τί λοιπὸν ὡμοιώθη ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν; «Ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ». «Μὲ κάποιον βασιλέα ἄνθρωπον, ποὺ θέλησε νὰ λογαριαστεῖ μὲ τοὺς δούλους του». Νὰ τοῦ δώσουν λογαριασμό, ποῦ βρίσκονται στὰ οἰκονομικά. Πράγματι καὶ ἐνῶ ἐδίδετο ὁ λόγος, βρέθηκε κάποιος δοῦλος, μᾶς λέγει ἡ παραβολή, ὁ ὁποῖος χρωστοῦσε στὸ ἀφεντικό του, στὸν κύριό του μύρια τάλαντα! Ὁ ἀριθμὸς μύρια, ὅπως θὰ γνωρίζετε εἶναι ὁ δέκα χιλιάδες(10.000). Συνεπῶς μύρια τάλαντα σημαίνει ἕνα ποσὸν 10.000 ταλάντων. Πρέπει ὅμως εὐθὺς ἐξαρχῆς νὰ ποῦμε ὅτι στὴν παραβολὴ αὐτὴ βλέπομε ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει νὰ δώσει λόγο στὸν Θεὸ γιὰ τὰ πεπραγμένα του. Εἶναι μία μεγάλη ἀλήθεια, εἶναι μία μεγάλη πραγματικότης, ποὺ δυστυχῶς διαφεύγει σὲ πολλοὺς χριστιανούς μας. Ὅσο γιὰ κείνους ποὺ μιλᾶνε γιὰ ἐλευθερία, μία ἐλευθερία κατασκεύασμα τοῦ δικοῦ τους τοῦ μυαλοῦ, λένε ὅτι... «ἀφοῦ εἶμαι ἐλεύθερος, γιατί θὰ πρέπει νὰ δώσω λόγο τῶν πεπραγμένων μου; Διότι αὐτὸ θὰ πεῖ εἶμαι ἐλεύθερος. Δὲν ἔχω λόγο νὰ δώσω λόγο πουθενά. Οὔτε σὲ ἀνθρώπους οὔτε στὸν Θεό». Ἀλλὰ θὰ βρεθοῦν πρὸ ἐκπλήξεως οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὅταν ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ ἔννοια τῆς ἐλευθερίας δὲν εἶναι ὅπως αὐτοὶ νόμισαν, δίδοντες μία διάσταση φιλοσοφική. Ἀλλὰ ὅπως τὴν νοεῖ τὴν ἐλευθερία ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί μου, εἶναι μία φοβερὴ πραγματικότητα. Καὶ εἶναι ἡ κρίσις τόσο προσωπική, ὅσο καὶ γενική. Ὁ καθένας ποὺ φεύγει ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον, κρίνεται. Καὶ ὅταν ἔλθει ὁ Χριστός, θὰ κριθεῖ ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα, στὴ γενικὴ κρίση.

Καὶ τότε ἐμφανίζεται, ὅπως λέγει ἡ περικοπή, ἕνας ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. Δὲν ξέρω ἂν γνωρίζετε τί ἦταν τὸ τάλαντο. Ἦταν τὸ μεγαλύτερο νόμισμα, τὸ ὁποῖον δὲν εἶχαν μόνον οἱ Ἕλληνες, εἶχαν κι ἄλλοι λαοὶ καὶ ἦταν τριῶν ποιοτήτων. Ἦταν τὸ χρυσοῦν τάλαντον, ἦταν τὸ ἀργυροῦν, ἦταν καὶ τὸ χαλκοῦν. Μάλιστα ὅταν ὁ Τωβὶτ στέλνει τὸν γιό του στοὺς Ράγους τῆς Μηδίας, μὲ ἕνα παλιὸ χρέος ἑνὸς φίλου, θὰ τοῦ ἔδινε λοιπὸν τὸ χρέος αὐτό, γιατί ἦταν κάποια τάλαντα. Τὸ τάλαντο τὸ χρυσοῦν ἦταν βεβαίως κι ἐκεῖνο ποὺ εἶχε τὴ μεγαλύτερη ἀξία. Εἶχε πολὺ βάρος. Ἦτο ἀσήκωτο. Καὶ ἡ ἀξία ἑνὸς χρυσοῦ ταλάντου, ἀττικοῦ ταλάντου, ἀττικοῦ -σᾶς εἶπα τὸν Τωβίτ, γιὰ νὰ σᾶς πῶ ὅτι καὶ στὴν Ἀνατολὴ χρησιμοποιοῦσαν τὸ τάλαντο· τὸ ἀττικὸ τάλαντο ἦταν... ὄχι ἀρχαιολογικὴ ἀξία, ἀλλὰ πραγματική, εἰς χρυσόν, ἦτο, παρακαλῶ, διακόσιες σαράντα χρυσὲς λίρες Ἀγγλίας. Ἦταν τὸ τάλαντο τὸ ἀττικόν. Μύρια τάλαντα σημαίνει δύο ἑκατομμύρια τετρακόσιες χιλιάδες χρυσὲς λίρες Ἀγγλίας! Μὲ τὴν πραγματικὴ ἀξία, τὴ σημερινή. Αὐτὸ δείχνει πόσο χρεώστης ἦταν αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἔναντι τοῦ Θεοῦ.

Ναί. Τὸ χρέος εἶναι οἱ ἁμαρτίες. Γι᾿ αὐτὸ λέμε στὴν Κυριακὴ προσευχή: «καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν», καὶ ἄφησέ μας, δηλαδὴ συγχώρεσέ μας, δηλαδὴ νὰ διαγράψεις, τί; Τὰ ὀφειλήματα. «Ὀφείλημα» θὰ πεῖ χρέος. Νὰ διαγράψεις τὰ χρέη μας. Καὶ τὰ ὀφειλήματα αὐτὰ εἶναι, ὀφειλήματα παραβάσεων καὶ ὀφειλήματα παραλείψεων. Τί παρέβῃν καὶ τί ἔπρεπε νὰ κάνω καὶ δὲν τὸ ἔκανα. Πόσο βαθὺ σκοτάδι ἀγαπητοί μου ὑπάρχει σὲ πολλοὺς ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι ἀθῶοι ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ! «Ἐγώ», λέει, «ἐγὼ δὲν ἔχω ἁμαρτίες». Κι ἂν βέβαια κάποιες εἰπωθοῦν... «Καὶ τί εἶναι αὐτό; Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κάνουν αὐτό, κάνουν ἐκεῖνο». Φοβερὸ πρᾶγμα, φοβερόν! Τὸ χρέος μένει ἀνεξόφλητον. Κάποτε εἶχα πεῖ..., πολλὲς φορὲς τὸ ἔχω πεῖ, δὲν πειράζει ἂν γρήγορα γρήγορα τὸ ξαναπῶ ἐν παρενθέσει, ὅτι τὸ χρέος μεγαλώνει ἀπέναντι στὸν Θεό, γιατί εἶναι ὁ Θεός. Ἀνάλογα μὲ τὸ πρόσωπο εἶναι καὶ ἡ ἐκτίμηση τοῦ χρέους. Δηλαδή· γιὰ νὰ τὸ καταλάβομε... Τί εἴπαμε εἶναι τὸ χρέος; Παράβασις. Καὶ ἀκόμη τί εἶναι; Παράλειψις. Νὰ πάρω μία παράβαση ἐντολῆς. Παραβαίνω μία ἐντολή. Ἐὰν σὲ ἕνα μικρὸ παιδὶ δώσω ἕνα χαστούκι, δὲν ἔχει καὶ πολλὴ σημασία αὐτό. Θὰ κλάψει αὐτό, τὸ πολὺ νὰ μοῦ διαμαρτυρηθοῦν οἱ γονεῖς του. Ἄν δώσω τὸ ἴδιο χαστούκι στὸν Δήμαρχο τῆς πόλεως, τὸ πρᾶγμα διαφέρει. Ἐὰν δώσω στὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας ἕνα χαστούκι δημοσίως, τὸ πρᾶγμα ἀκόμη διαφέρει. Ἐὰν τώρα κάνω μία προσβολὴ στὸν Θεό, πόση εἶναι ἡ προσβολή; Ὅσο εἶναι τὸ πρόσωπον. Ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρος καὶ ἡ προσβολὴ εἶναι ἄπειρος. Ὁ Θεὸς εἶναι αἰώνιος καὶ ἡ προσβολὴ εἶναι αἰώνιος.

Λέει κάποιος, ἐρωτᾷ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, λέει κάποιος: «Καλά, ἐγὼ ἁμάρτησα γιὰ ἕνα λεπτό, καὶ θὰ τιμωροῦμαι αἰώνια;». Ναί. Γιατί; Γιατί σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ἁμάρτησες, εἶναι ἄπειρος καὶ αἰώνιος. Γιὰ νὰ καταλάβομε, γιατί μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ ὁ Κύριος θέλει νὰ δείξει πὼς ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι χρεώστης. Καὶ μὴ λέμε, ἀγαπητοί μου, ἐκεῖνο τὸ παραμύθι κυριολεκτικὰ τοῦ διαβόλου παραμύθι, ὅτι δὲν ἔχομε ἁμαρτίες καὶ ὅτι δὲν κάνομε τίποτα καὶ ὅτι εἴμεθα ἀθῶοι ἄνθρωποι. Ἔτσι, ποιός μπορεῖ νὰ ἐξοφλήσει αὐτὸν τὸν ὄγκον τοῦ χρέους; Ἕνας μόνον. Ὁ Θεός. Ὅπως ἐδῶ ἔρχεται ὁ δοῦλος καὶ τὸν παρακαλεῖ τὸν Κύριό του: «Κύριε», λέει, «μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ», «μακροθύμησε σὲ μένα, θά σοῦ τὸ ἐξοφλήσω». Τί θὰ ἐξοφλήσεις, ἄνθρωπε; Τί θὰ ἐξοφλήσεις; Δοῦλος εἶσαι καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δουλεύεις γιὰ νὰ δίνεις χρήματα στὸ ἀφεντικό. Δοῦλος εἶσαι. Τί θὰ κάνεις; Ἕνας τὸ ξόφλησε τὸ χρέος γιὰ τὸν καθένα μας. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Λέει στοὺς Κολοσσαεὶς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Καὶ ὑμᾶς, νεκροὺς ὄντας ἐν τοῖς παραπτώμασι -νεκροῖ στὰ παραπτώματα-, συνεζωοποίησεν ὑμᾶς σὺν αὐτῷ -μαζὶ μὲ τὸν Χριστόν, ὁ Πατὴρ μᾶς ἐζωοποίησε-, χαρισάμενος ἡμῖν πάντα τὰ παραπτώματα -μᾶς χάρισε ὅλα μας τὰ παραπτώματα- ἐξαλείψας τὸ καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον -Ξέρετε ὅτι τὸ χρέος εἶναι μὲ ἕνα χειρόγραφο, μὲ μία συναλλαγματική, μὲ ἕνα συμβόλαιο, μὲ ἕνα χαρτί. Μὲ ἕνα χαρτί, ποὺ λέμε «σὲ τυλίγει σὲ μία κόλλα χαρτὶ ὁ δανειστής σου». Χειρόγραφον χρέους. Ἔ, λέγει, μᾶς  τὸ ἐξάλειψε αὐτό- προσηλώσας αὐτὸ -Ποιό; Τὸ χειρόγραφο προσηλώσας, τὸ κάρφωσε- τῷ σταυρῷ». Ἐκεῖ τὸ χρέος. Σὰν νὰ εἶναι ὁ δανειστὴς στὸν ὁποῖον χρωστᾶμε καὶ νὰ μᾶς πεῖ: «Τὸ βλέπεις; Στὸ χέρι μου τὸ κρατάω. Μοῦ χρωστᾷς. Τὸ βλέπεις;». Καὶ νὰ πάει μπροστὰ στὰ μάτια μας νὰ τὸ σχίσει. Αὐτὸ θὰ πεῖ τὸ κάρφωσε πάνω εἰς τὸν σταυρό. Ἐκπληκτικόν.

Καὶ μὴ ἔχων ὁ δοῦλος νὰ ἐξοφλήσει τὸ χρέος στὴν παραβολή, τί κάνει ὁ κύριος; Δὲν εἶχε. «Ἐκέλευσεν πραθῆναι». «Διέταξε νὰ πουληθεῖ». «Νὰ πουληθεῖ», λέει, «ἡ γυναῖκα, του...-ἔτσι ἐγίνετο στὴν ἀρχαιότητα. Τὸ ὑλικὸ τῆς παραβολῆς εἶναι παρμένο ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα-, τὰ παιδιά του, ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε καὶ νὰ προσμετρηθεῖ». Ξέρετε πόσο κόστιζε ἕνας δοῦλος; Πάμφθηνος. Ἡ γυναῖκα δὲ ἀκόμα πιὸ φθηνή. Λοιπόν; Τί νὰ ἐξοφλήσεις ἄνθρωπε; Καὶ τί γίνεται τώρα; Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ δοῦλος πωλούμενος... κι αὐτὸς ἀκόμη θὰ ἐπωλεῖτο ὁ δοῦλος γιὰ νὰ εἰσπράξει τὸ ἀφεντικὸ τὸ χρέος ποὺ τοῦ ὄφειλε. Τί σήμαινε; Ὅτι θὰ ὑφίστατο ἀλλοτρίωσιν. Θὰ ἀλλοτριώνετο ἀπὸ τὸν κύριόν του. Τί θὰ πεῖ αὐτό; Αὐτὴ ἡ ἀλλοτρίωσις εἶναι ἡ αἰωνία κόλασις. Σὲ πουλάει τὸ ἀφεντικό. Σὲ διώχνει ὁ Θεός. Ὅταν σὲ διώχνει ὁ Θεός, ποῦ θὰ πᾶς; Ποῦ ἀλλοῦ; Δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἀλλοῦ, παρὰ ἡ κόλασις. Αὐτὴ ἡ ἀλλοτρίωσις.

Ὁ δοῦλος εἶδε ὅτι δὲν ὑπάρχει σωτηρία. «Πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος -Καὶ τὸν παρακαλοῦσε, Μακροθύμησε- λέει -σὲ μένα». Ἔπεσε, γονάτισε κάτω. Καὶ τὸ ἀφεντικό: «Σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος...».... Τί ὡραῖες εἰκόνες! Εἶναι μία ἁπλὴ πράξη αἰτήσεως μακροθυμίας· ποὺ εἶπε ὁ δοῦλος: «Μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ». Καὶ αὐτὸ ὅλο ἐπέφερε τὴν ἀλλαγή, τὴν ἐξόφληση τοῦ χρέους. «Λυπήσου με». «Στὰ χαρίζω». «Λυπήσου με». «Στὰ χαρίζω!». Αὐτὸ δείχνει περίτρανα ὅτι ἡ μετάνοια καὶ ἡ αἴτησις συγχωρήσεως, ἀγαπητοί μου, μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴν αἰώνια καταδίκη.

Ἀλλὰ ἂς προσέξομε καὶ κάτι ἑρμηνευτικό. Ὅταν ὁ Κύριος λέγει «ἐκέλευσεν πραθῆναι», διέταξε νὰ πουληθεῖ, αὐτὸ ἐκφράζει τὸ πνεῦμα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Διότι «πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν». Παρέβῃς; Θὰ τιμωρηθεῖς. Ἀντίθετα τὸ «σπλαχνισθεῖς» ἐκφράζει τὸ πνεῦμα τῆς Καινῆς Διαθήκης.     Αὐτὰ βέβαια ὡς πρὸς τίς σχέσεις ἀνθρώπου-Θεοῦ. Μένουν ὅμως καὶ οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ σημειώνει ἡ παραβολή: «Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος...». Μόλις βγῆκε ἀπὸ τὸν χῶρο, τὸ γραφεῖο τοῦ ἀφεντικοῦ, κατεβαίνει τὰ σκαλοπάτια βρίσκει ἕναν σύνδουλό του. «Ἄ, ἔλα ἐδῶ, ἔλα ἐδῶ. Μοῦ χρωστᾷς 100 δηνάρια». Ἑκατὸ δηνάρια... δύο λίρες. «Ἔλα δῶ. Ξόφλησέ μου τὸ χρέος ποὺ μοῦ ὀφείλεις». Ἐκεῖ βάζει τὴ λέξη: «Ἒπνιγεν αὐτὸν». Αὐτὸ ποὺ λέμε στὴ γλῶσσα μας: «Μὲ ἔπνιξε ὁ δανειστής μου». Αὐτὸ εἶναι κυριολεξία. Δὲν εἶναι μεταφορικό. Διότι ὁ δανειστὴς ἔβαλε τὸν ἀντίχειρα, τὸ μεγάλο δάχτυλο, ἐδῶ στὸ καρύδι τοῦ χρεοφειλέτου καὶ τὸ ζουλοῦσε τὸ δάχτυλό του καὶ κυριολεκτικὰ τὸν ἔπνιγε. «Δώσ᾿ μου αὐτὰ ποὺ μοῦ χρωστᾷς». «Ἒπνιγεν αὐτὸν».  «Σὲ παρακαλῶ», τοῦ λέει, «μακροθύμησε σὲ μένα, θά σοῦ τὰ πληρώσω». Τί εἶναι 100 δηνάρια; Δύο λίρες. Ἔ, εὔκολο εἶναι. «Ὄχι· τώρα!». Καὶ τὸν ἔβαλε στὴ φυλακή. Εἶδαν τὴ συμπεριφορὰ αὐτὴ οἱ ἄλλοι σύνδουλοι, τρόμαξαν καὶ πῆγαν καὶ διασάφησαν εἰς τὸν κύριόν των αὐτὰ ποὺ εἶδαν καὶ ἄκουσαν. Τότε βέβαια ὁ κύριος ἐκάλεσε τὸν δοῦλον καὶ τοῦ λέει: «Δοῦλε ἀχρεῖε καὶ πονηρέ, ἐγώ σοῦ χάρισα τόσο ὑπέρογκο ποσόν, ἐσὺ δὲν μποροῦσες νὰ μακροθυμήσεις εἰς τὸν σύνδουλόν σου;». Ἐδῶ ὅμως δείχνει τὴν πελώρια διαφορὰ τῶν ὅσων χρεωστοῦμε στὸν Θεὸ καὶ τῶν ὅσων μᾶς χρωστοῦν οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι σὲ μᾶς. Ἐν τούτοις, ἐνῶ τὸ ποσὸν εἶναι μικρό... δηλαδὴ τί θὰ πεῖ; Ἄνθρωπος καὶ ἄνθρωπος. Μοῦ δίνουν ἕνα σκαμπίλι... αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα τὸ παράδειγμα προηγουμένως. Τὸ ἴδιο εἶναι μὲ τὸ σκαμπίλι ποὺ θὰ δώσω στὸν Θεὸ καὶ θὰ Τὸν προσβάλλω; Εἶναι μικρὸ πρᾶγμα, εἶναι πολὺ μικρό. Ἐν τούτοις, δὲν μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὸν ἑαυτό μας, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ συγχωρήσουμε τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους γιὰ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μᾶς ἔχουν κάνει. Πολὺ δὲ παραπάνω ὅταν μᾶς ζητοῦν ἐπίμονα τὴ συγγνώμη.

Τὸ συμπέρασμα τῆς παραβολῆς; Ὦ, τὸ συμπέρασμα τῆς παραβολῆς τὸ ἐξάγει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Οὕτω καὶ ὁ πατὴρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν -Ἔτσι θὰ σᾶς κάνει καὶ ὁ Πατέρας μου ὁ ἐπουράνιος-, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν». «Ἐὰν δὲν ἀφήσετε», λέει, «τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων ἀπὸ τὴν καρδιά σας, μὲ τὴν καρδιά σας».

Ἀγαπητοί μου, ὁ Θεὸς ἀπεκάλυψε τὸ πνεῦμα τῆς βασιλείας Του. Ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν συμμορφώνονται μὲ αὐτό. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα: Μᾶς συμφέρει; Νὰ μὴν συμμορφωθοῦμε; Δὲν θὰ μποῦμε στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μᾶς συμφέρει; Κι ἂν ὑποτεθεῖ ἀκόμη ὅτι ὁ Θεὸς παρὰ ταῦτα μᾶς συγχωροῦσε, κι ἂν δὲν συγχωρούσαμε τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἐμεῖς, θὰ εἴχαμε εἰρήνη, ἐρωτῶ, θὰ εἴχαμε εἰρήνη στὴν ψυχή μας, καὶ οἱ σχέσεις μας θὰ ἦταν ἀγαθὲς μὲ τὸν πλησίον μας; Ὄχι. Μᾶς συμφέρει; Ὄχι. Μήπως δημιουργεῖ αὐτοτιμωρία ἕνας ποὺ δὲν συγχωρεῖ καὶ αὐτοβασανίζεται; Καὶ αὐτοτιμωρεῖται; Μᾶς συμφέρει; Ὄχι. Ἔτσι λοιπόν, δὲν μᾶς συμφέρει. Διότι οὔτε ὁ Θεός μᾶς συγχωρεῖ, οὔτε ἀγαθὲς σχέσεις μποροῦμε νὰ ἔχουμε, νὰ ἀναπτύξουμε μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἂν δὲν μάθουμε νὰ ζητοῦμε τόσο τὴ συγχώρηση τοῦ Θεοῦ, ὅσο καὶ νὰ δίδομε συγχώρηση εἰς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἐμπρὸς λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς μάθομε νὰ συγχωροῦμε ἀπεριόριστα. Καὶ εὔκολο εἶναι καὶ μᾶς συμφέρει.

539η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τύποι καί προχαράγματα τῆς Θεοτόκου.

†.Ό,τι και να πη κανείς για το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι λίγο. Το Πνεύμα του Θεού, με κάθε τρόπο έχει εκφράσει το πρόσωπον της Υπεραγίας Θεοτόκου, το έχει εκφράσει μέσα από τις προτυπώσεις και τους τύπους της Π.Δ. Διότι το πρόσωπο της Θεοτόκου αποτελεί άφραστον μυστήριον. Και είναι ως προς τα όντα, όσα ο Θεός εδημιούργησε, ορατά και αόρατα, είναι σαν την αλήθεια προς την σκιά. Είναι σαν το πρότυπο προς τα αντίτυπα και τα μιμήματα.

   Η Θεοτόκος είναι αγαπητοί μου το τελικόν αίτιον όλων των δημιουργημάτων. Όλα βρίσκουν το νόημά τους εις Εκείνην, αφού εκείνη συνεδέθη με τον κτίστην. Αυτό για να το καταλάβωμε, θα το επαναλάβω άλλη μία φορά. Ο κόσμος έγινε δια τον άνθρωπον. Και οι άνθρωποι δια την Θεοτόκον. Και η Θεοτόκος δια τον Θεόν Λόγον! Έτσι, μέσα εις αυτήν, θα λέγαμε, την αλληλουχία, το ένα γίνεται νόημα του ετέρου. Μπορείτε να φανταστείτε αγαπητοί μου, εφόσον ο κόσμος, τα δημιουργήματα, τα πουλιά, τα ζώα, το φως, η βλάστησις, όλα αυτά, μπορείτε να φανταστήτε, που ενώ δεν έχουν νόησιν, εάν υπάρχουν καθ’ εαυτά, τι υπηρετούν; Τίποτε δεν υπηρετούν. Διότι δεν υπάρχει η νόησις. Ώστε να πη κανείς «ἄ, αὐτό ἔχει αὐτόν τόν σκοπόν.» Γιατί λοιπόν ο Θεός έκανε τον κόσμον; Τον κόσμον τον έκανε δια τον άνθρωπον. Ο οποίος έχει νόησιν, κι’ εκείνος πλέον βρίσκει νόημα, το γιατί ο κόσμος έχει γίνει. Ο κόσμος έγινε για τον άνθρωπον.
   Αλλά τώρα μένει ο άνθρωπος μετέωρος. Εγώ ο άνθρωπος γιατί έγινα; Να δώσω το άκρον άωτον που μπορεί να δώση η ανθρωπότητα∙ έναν άνθρωπο, που είναι η Θεοτόκος, με τον οποίον άνθρωπον θα συνεδέετο ο Θεός. Και το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου είναι ο Θεός. Αλλά δια μέσου της Θεοτόκου. Άρα λοιπόν ο κόσμος έγινε για τον άνθρωπο, ο άνθρωπος έγινε δια την Θεοτόκον, και η Θεοτόκος έγινε δια τον Δημιουργόν, που είναι ο Θεός Λόγος, το δεύετρον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.
   Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε αγαπητοί μου ότι το πρώτο αίτιο των όντων, δηλ. ό,τι υπάρχει, το πρώτο αίτιον, είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού. Το τελικόν αίτιον των πάντων, είναι η μητέρα Του, η Θεοτόκος. Έτσι, αν έλειπε ολόκληρη η δημιουργία, που βλέπομε κατά βαθμίδες φθάνει στην Θεοτόκο, και υπήρχε μόνη η Θεοτόκος, όπως λέγουν οι Πατέρες, τότε θα υπήρχε όλη η δημιουργική πληρότης!! Διότι το τελευταίον είναι η Θεοτόκος.
Έτσι, όντα και γεγονότα, αφού διαφέρουν από Εκείνην, όπως λέγει ο Θεοφάνης ο Νικαίας, ως η σκία από την αλήθειαν, τότε όλα αυτά συνιστούν προχαράγματα Εκείνης. Τύποι και προσκιάσματα Εκείνης. Ό,τι γεγονός υπάρχει μέσα στην Ιστορία, και όλα τα όντα, ό,τι είναι, ό,τι υπάρχει, όλα είναι προχαράγματα! Είναι ωραία η λέξη «προχαράγματα.» Χαράσσω. Τι; Χαρακτήρες. Χαρακτήρες είναι τα ιδιώματα. Έτσι λοιπόν τα όντα και τα γεγονότα χαράσσουν πριν από το πρόσωπο της Θεοτόκου, τι θα είναι η Θεοτόκος. Γι’ αυτό και λέγονται ωραιότατα προχαράγματα.
   Κατά την εικόνα του Παύλου, η Εκκλησίλα είναι το σώμα του Χριστού. Και ο Χριστός είναι η κεφαλή αυτού του σώματος. Όταν ο Απ. Παύλος θέτει αυτήν την εικόνα ότι κεφαλή ο Χριστός,
σώμα η Εκκλησία, δεν είναι απλώς μια εικόνα. Αλλά είναι μία εικόνα οντολογική. Είναι μια εικόνα που εκφράζει μια πραγματικότητα.
   Αλλά ερωτούμε, τι συνδέει την κεφαλήν με το σώμα; Ο τράχηλος, ο λαιμός. Και όπως η κεφαλή, λέει πάλι ο Θεοφάνης ο Νικαίας, υπερκάθεται μόνη του σώματος και δεν έχει τίποτα που να είναι ισοστάσιό της, μια είναι η κεφαλή, και είναι πάνω απ’ όλα και δεν έχει τίποτα που να είναι ίδιο με αυτήν, κατά τον ίδιο τρόπο, λέγει, και ο τράχηλος… «Οὑτωσί καί καταγλαϊσμένος τῷ θείῳ Πνεύματι, μόνος μονομερῶς τοῦ σώματος παντός ὑπερκείμενος, οὐκ ἔχει τῇ τάξει τόν ὁμοταγῆ τε και ἰσοστάσιον, ἀλλ’ ἔστιν δεύτερος μέν τῇ τάξει προσεχώς μετά την κεφαλήν τεταγμένος, μεσίτης δέ καί σύνδεσμος τῆς κεφαλῆς καί τοῦ σώματος.» Δηλ. αυτός ο υπερφυής τράχηλος δεν είναι παρά, εάν το σώμα ολόκληρο είναι η Εκκλησία, είμαι εγώ κι εσείς, μέσα στους αιώνες, τότε αυτός ο υπερφυής τράχηλος, ο ένας και μοναδικός, είναι η Θεοτόκος. Και είναι ένας αυτός ο τράχηλος. Χωρίς να έχη το ισοστάσιό του. Είναι υποκείμενος της κεφαλής, υπερκείμενος του σώματος. Είναι κάτω από την κεφαλή αλλά είναι πάνω από το σώμα. Είναι δεύτερος εις την τάξιν, όπως λέγει ο Θεοφάνης. Κι ακόμη είναι μεσίτης και σύνδεσμος κεφαλής και σώματος. Αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο, όπως λέγαμε στην πρωινή μας ομιλία, πως η Θεοτόκος είναι μεσίτης και σύνδεσμος κεφαλής και σώματος. Και πως έχομε εκεί τις θείες και ανθρώπινες αντιδόσεις. Δίνομε εμείς ανθρώπινα χαρακτηριστικά στον Θεό, δια μέσου της Θεοτόκου, έτσι ελέγαμε στην πρωινή μας ομιλία, διότι η Θεοτόκος είναι από την ουσία μας, είναι άνθρωπος, είναι, θα λέγαμε, παιδί του Αδάμ και της Εύας. Δώσαμε λοιπόν εις τον Θεόν Λόγον τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας, και ο Θεός Λόγος μας αντιδίδει τα δικά Του χαρακτηριστικά. Πάλι δια μέσου της Θεοτόκου. Έτσι βλέπομε πως είναι η Θεοτόκος μεσίτης και σύνδεσμος κεφαλής κι σώματος.
   Γι’ αυτόν τον τράχηλον, δηλ. την Θεοτόκον, το βιβλίο «Ἆσμα Ἀσμάτων» γράφει πολλά. Στο Α΄ κεφάλαιο στον στίχο 10 λέγει τα εξής: Πρέπει να σας πω ότι το βιβλίο «Ἆσμα Ἀσμάτων» είναι το ωραιότερο βιβλίο μέσα στην Π.Δ. Είναι σύντομο, είναι ποίημα, και δεν είναι παρά ο διάλογος δύο αγαπημένων προσώπων. Εκείνος, Εκείνη, Και έχει τολμηρές ερωτικές εκφράσεις. Θα αναρωτηθήτε, και πώς μπήκε το βιβλίο αυτό στην Π.Δ.; Και μάλιστα ότι είναι πρωτοκανονικόν βιβλίον. Σας απαντώ: Ανέκαθεν η Ιουδαϊκή Παράδοση έβλεπε μέσα εις αυτό το ποίημα... τί έβλεπε; Την σχέσιν του Θεού με την Εκκλησία νύμφη; Εκείνος ο νυμφίος, η Εκκλησία η νύμφη. Ποιά Εκκλησία; Του Ισραήλ. Αλλά σε μια πρώτη έκδοση. Λίγο πιο μέσα αν προχωρήσουμε, θα δούμε ότι είναι η Εκκλησία του Χριστού Είναι ο Χριστός νυμφίος με την νύμφη Εκκλησία. Εκεί διαμείβεται ένας θαυμάσιος διάλογος, περιστατικά και περιπέτειες, που εκφράζουν αυτήν την σχέσιν Χριστού και Εκκλησίας. Αλλά μην ξεχνάμε ότι η Εκκλησία δεν είναι παρά αυτή η Θεοτόκος. Μην το ξεχνάμε. Όπως δε φαίνεται θαυμάσια εις το όραμα εκείνο του Ευαγγ. Ιωάννου εις την Αποκάλυψη, που η γυναίκα εκείνη, το σημείον το μέγα εις τον ουρανόν, είναι η Θεοτόκος και η Εκκλησία. Ταυτίζεται η Θεοτόκος με την Εκκλησίαν, και ταυτοχρόνως διακρίνεται από την Εκκλησσία, γιατί φυσικά αποτελεί όπως είδαμε ίδιον πρόσωπον.
   Και λέγει λοιπόν εκεί, στο θαυμάσιο αυτό βιβλίο: «Τί ὡραιώθησαν σιαγόνες σου ὡς τρυγόνος, τράχηλός σου ὡς ὁρμίσκοι;» Δηλ. Πόσο ωραία, λέει, είναι εδώ οι παρειές σου, και πόσο ωραίος είναι ο τράχηλός σου; Και μάλιστα στολισμένος με ορμίσκους. Οι ορμίσκοι είναι τα στολίδια του τραχήλου, τα περιδέρια, οι χάντρες. Τα στολίδια του τραχήλου. Πόσο ωραίος είναι ο τράχηλός σου με τα στολίδια του; Δεν είναι το άλλο παρά τα στολίδια οι αρετές της Θεοτόκου. Και θαυμάζει ο Θεός Λόγος την Θεοτόκον, την Παρθένον, εκείνη την οποία εκλέγει ως μητέρα Του. Γιατί μην ξεχνάτε αυτό το ασύλλήπτο, ότι είναι ο μόνος άνθρωπος που την καλεί ο Θεός μητέρα. Ασύλληπτο. Έτσι την θαυμάζει ο Θεός Λόγος. Όταν λέγει τράχηλος εννοεί την Θεοτόκον. Την θαυμάζει, θαυμάζει τις αρετές της.
   Ακόμη στο τέταρτο Κεφάλαιο στίχος 4, λέγη τα εξής: «Ὡς πύργος Δαυΐδ τράχηλός σου, ὁ ᾠκοδομημένος εἰς θαλπιώθ∙ χίλιοι θυρεοί κρέμανται ἐπ’ αὐτόν, πᾶσαι βολίδες τῶν δυνατῶν.» Είναι, λέει, τόσο ωραίος ο τράχηλός σου, σαν εκείνον τον πύργον του Δαυΐδ, που ήταν οικοδομημένος σε μία τοποθεσία, που ελέγετο θαλπιώθ. Χίλιες ασπίδες ήσαν κρεμασμένες από αυτόν τον πύργον
και όλες οι βολίλδες των δυνατών πολεμιστών. Τι θέλει να εκφράση με την εικόνα αυτή; Η ευγένεια, η αξιοπρέπεια, το θάρρος, το μεγαλείον, η ανδρεία μιας ψυχής. Διότι η Θεοτόκος είχε εις υπερθετικόν βαθμόν αυτήν την σπουδαιοτάτη αγαπητοί μου αρετή, που λέγεται ανδρεία. Από την οποία γεννάται η υπομονή και όλες οι άλλες της βουλήσεως αρετές.
   Στον 9ο στίχο του ιδίου κεφαλαίου λέγει τα εξής: «Ἐκαρδίωσας ἡμᾶς, ἀδελφή μου νύμφη∙ ἐκαρδιώσας ἡμᾶς ἑνί ἀπό ὀφθαλμῶν σου, ἐν μιᾶ ἐνθέματι τραχήλων σου.» Δηλ.: Με την εμφάνισή σου ω αδελφή, μας ενίσχυσες την καρδιά μας. Νύμφη αδελφή μου, με μια μόνη ματιά σου, μας εστερέωσες την καρδιά μας. Μια φορά είδαμε το κόσμημα του τραχήλου σου.
   Το πόσο καρδιώνει αγαπητοί μου η Θεοτόκος τους ανθρώπους, μόλις και ανάγκη να το πούμε. Εδώ άνθρωποι κάποτε μας λένε… «ἅμα σέ θυμηθῶ, παίρνω θάρρος.» Πόσοι είναι εκείνοι οι οποίοι κοίταξαν, κοιτάζουν και θα κοιτάζουν προς το προσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και θα εναποθέτουν όλη τους την ελπίδα, όλη τους την αγάπη, όλη τους την στοργή, τα πάντα∙ πόσοι είναι εκείνοι; Και βλέπετε αγαπητοί μου τους ανθρώπους, να προσεύχωνται προς την Θεοτόκον γονατιστοί μετά δακρύων. Είναι το πιο αγαπητό πρόσωπο. Θα το δήτε, και είναι ολοφάνερο∙ δεν υπάρχει ναός της Θεοτόκου, που να μην καταγεμίζει την ημέρα αυτή. Αλλά και σε κάθε εορτή της Θεοτόκου, προ παντός εις την Κοίμησιν. Ποιός είναι εκείνος ο Χριστιανός ο Ορθόδοξος, που δεν αγαπά την Θεοτόκον; Ποιό χριστιανικό ορθόδοξο σπίτι είναι εκείνο, που δεν έχει την εικόνα της Παναγίας; Ποιο αυτοκίνητο είναι εκείνο που δεν έχει το εικονισματάκι της Παναγίας; Έτσι, λέγει, μια ματιά σου μας καρδιώνει, μας δίνει θάρρος, μας ενισχύη στον αγώνα.
   Και ποιο είναι εκείνο το στολίδι, που λέγει, σε μια στροφή του τραχήλου σου, μας έδειξες αυτό το στολίδι; Ότι είσαι Θεοτόκος, Μητέρα και Παρθένος. Και συνεπώς το κόσμημά σου αυτό το έχουν από κοινού και οι εν αγαμία και οι εν παρθενία υπάρχοντες και αφιερωμένοι εις τον Θεό αλλά κι εκείνοι που είναι εν συζυγία. Και οι μεν και οι δε. Αυτό το μοναδικό σου κόσμημα. Είσαι Μητροπαρθένος και είσαι το μοναδικόν πρόσωπον που έφερε στον κόσμο τον Λυτρωτή. Είσαι Θεοτόκος.
   Ένας ακόμη στίχος από το Άσμα Ασμάτων. «Ὁ τράχηλος σου ὡς πύργος ἐλεφάντινος.» Είναι, λέει, ο τράχηλός σου σαν πύργος από ελεφαντοστούν. Το ελεφαντοστούν, ξέρετε, είναι λευκό, είναι πολύ ωραίο να το βλέπης, κάνουν κοσμήματα. Αυτό είναι σύμβολον της λευκότητος και της χάριτος της Θεοτόκου.

   Και όλους αυτούς αγαπητοί μου τους επαίνους αποδίδει ο νυμφίος, ο Θεός Λόγος, προς την Παρθένον Μητέρα Του. Για να εκφράση την εσωτερική της ωραιότητα και την μοναδική της λάμψη. Η Εκκλησία μας στην εικονογραφία της, όπως έχει την διάταξη μέσα στους τοίχους των ναών, δεν αγιογραφεί, δεν ιστορεί κάθε εικόνα όπου κι αν τύχη. Όχι. Το καθένα έχει την θέση του. Πάντοτε βάζει την Θεοτόκον εις την κόγχη του ιερού. Γιατί; Διότι συνδέει τον τρούλλον, που είναι ο Παντοκράτωρ, ο Ουρανός, με την γη, το πάτωμα, κάτω, που είναι οι πιστοί. Δηλ. είναι ο τράχηλος. Βλέπετε πως εκφράζει στην αγιογραφία η Εκκλησία μας την Θεοτόκον ως τράχηλον; Που βαστάζει το επάνω με το
κάτω.
   Ακόμη αγαπητοί μου ο προφήτης Ησαΐας είδε κάποτε σε όραμα τον Κύριον επί θρόνου επηρμένον. Λέγει στο 6ον Κεφάλαιον: «Εἶδον τόν Κύριον καθήμενον ἐπί θρόνου ὑψηλοῦ καί ἐπηρμένου, (δηλ. μετεώρου) καί πλήρως ὁ οἶκος τῆς δόξης
αὐτοῦ. Καί Σεραφείμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ… κ.λπ.» Κάνει περιγραφή αυτού του οράματος. Κατά τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην, στο 12ο Κεφ. στίχος 41, αυτόν που είδε ο Ησαΐας επί θρόνου υψηλού και επηρμένου, είναι ο Ιησούς Χριστός. Το λέγει σαφώς και κατηγορηματικώς αυτό ο Ευαγγ. Ιωάννης. «Εἶχε δίκαιο, λέγει, ὁ προφήτης Ἠσαΐας, πού εἶπε αὐτά πού εἶπε∙» γιατί παρακάτω λέγει «ποιός θά μᾶς ἀκούση, ποιός θά πάη γιά μᾶς», (σε πληθυντ. αριθμό) γιατί, λέγει, ο λαός πια δεν πίστευε, δεν δεχόταν αυτά που έλεγε ο Θεός. Και είχε δίκαιο όταν έλεγε αυτά, στο όραμα που είδε. Και αναφέρεται στον Ιησούν Χριστόν, ο Ευαγγ. Ιωάννης. Εάν λοιπόν ο Κύριος κάθεται επί θρόνου υψηλού και επηρμένου, μετεώρου, δε πατάει στη γη, τότε ποιός είναι ο θρόνος αυτός; Ο θρόνος σαφώς αγαπητοί μου είναι η Θεοτόκος.Είναι η μόνη η οποία εβάστασε τον Κύριον, και ο θρόνος αυτός είναι η κοιλία της Θεοτόκου και κατόπιν είναι η αγκάλη της Θεοτόκου. Μέσα σ’ εκείνη την αγκάλη αγαπητοί, ο εικονογραφικός τύπος της Γλυκοφυλούσης Παναγίας, εκεί που παίζει ο μικρός Ιησούς με την μητέρα Του, έχει μια χαριτωμένη στάση ο μικρός Ιησούς με την Θεοτόκον, της φιλάει το πρόσωπο, κι’ εκείνη αγκαλιάζει και φιλάει τον Ιησούν. Αγαπητοί μου, εδώ είναι… όπως ακριβώς κάθομαι εγώ σ’ ένα κάθισμα, και το κάθισμα αυτό με περιέχει, έτσι ακριβώς εδώ βλέπει κανείς όλη εκείνη την τρυφερή σχέση του Θεού με τον άνθρωπον! Που εκφράζεται εις τον βιβλίο των Παροιμιών, στο 8ο
Κεφ. όταν λέγη εκεί η Ενυπόστατος Σοφία, ότι η χαρά μου ΄ηταν να βρίσκωμαι ανάμεσα στους ανθρώπους! Και όπως το εκφράζει αυτό και το βιβλίο του Βαρούχ, στο 3ο Κεφ. ανάμεσα στους στίχους 29-38. Είναι όλη η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, προκειμένου ο άνθρωπος να θεωθή. Να δώση ο Θεός εις τον άνθρωπο, ό,τι μπορεί να του δώση, ό,τι έχει, αυτή τη θέωση. Πόσον περισσότερον όμως προς την Θεοτόκον; Και μη ξεχνάτε ότι ο θρόνος, λέει ήτο επηρμένος. Δηλ. μετέωρος. Και ήσαν κύκλω τα Σεραφίμ. Τί σημαίνει αυτό; Είναι αυτό που ψάλλομε στην Θεοτόκο, ότι είναι πολύ πάνω κι’ από τα Χερουβίμ και από τα Σεραφίμ. Είναι τιμιωτέρα και ενδοξοτέρα και των Σεραφίμ και των Χερουβίμ.
   Ακόμη αγαπητοί ένα τρίτο σημείο. Η Θεοτόκος φέρεται ως κρίνον, όπως λέγει ο Θεοφάνης ο Νικαίας, εν μέσω των ακανθών. «Τοῦ ἀκανθοφορήσαντος ἀμπελῶνος, δηλ. τοῦ ἠγαπημένου, ὡς ἐστιν ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραήλ.» Ο στίχος είναι παρμένος από το Άσμα Ασμάτων πάλι. Ας θυμηθούμε αγαπητοί μου ότι ο Ισραήλ εστάθη το πλαίσιον της Θεοτόκου, παρ’ ότι αυτός ακανθοφόρησε. Είναι το αμπέλι που απεδοκιμάσθη. Είναι το αμπέλι που φύτεψε ο Θεός, και απεδείχθη, λέγει, άμπελος Σοδόμων και Γομόρας, όπως λέγει στον προφήτη Ησαΐα. Γι’ αυτό έρχεται ο Χριστός και λέγει «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή. Ἐγώ θά δημιουργήσω καινούριο ἀμπέλι, καινούριο λαό, τήν Ἐκκλησία, ὁ παλαιός ἐξόφλησε. Ὁ
παλαιός ἀμπελών ἔγινε ἀμπελών Σοδόμων και Γομόρας.» Και λέγει εδώ τώρα ότι ο λαός αυτός ακανθοφόρησε, δηλ. έβγαλε ακανθιές μέσα στον Αμπελώνα. Αχρηστεύτηκε.
   Ας θυμηθούμε ακόμη και την Ναζαρέτ. Ήταν ένα κακορίζικο χωριό. Τόσο κακορίζικο, που όταν κάποτε ο Φίλιππος βρήκε τον Ναθαναήλ, του λέγει «Βρήκαμε τόν Μεσσία ἀπό τήν Ναζαρέτ που κατάγεται.» «Ποιά Ναζαρέτ; Μπορεῖ νά βγῆ κάτι καλό ἀπό τήν Ναζαρέτ; Καλός ἄνθρωπος ἀπό τήν Ναζαρέτ; Κακοηθέστατοι ἄνθρωποι. Θέλετε νά δῆτε τό μέτρο τῆς κακοηθείας των; Ὅταν
κάποτε ὁ Κύριος πῆγε ἐκεῖ καί ἔκανε μια ὁμιλία, και ἐθεράπευσε βέβαια ἀνθρώπους κ.λπ. καί εἶπε γιά τον προφήτη Ἠλία ὅτι πῆγε σ’ ἐκείνη τήν χήρα στα Σαρεπτά κ.τ.λ., τόσο πολύ θύμωσαν μέ τόν Ἰησοῦν Χριστόν καί τήν ὁμιλία Του, ὥστε τόν ἅρπαξαν ἀπό τήν Συναγωγή καί πῆγαν νά τόν γκρεμίσουν ἀπό ἕναν γκρεμό, ἕναν βράχο, νά τον σκοτώσουν! Ἀκούσατε; Ἀγαπητοί μου ἦσαν φοβεροί ἄνθρωποι. Σ’ αὐτό τό χωριό μεγάλωσε ἡ Θεοτόκος. Σ’ αυτό το χωριό ἔζησε τά πιό πολλά της χρόνια ἡ Θεοτόκος! Ἦταν ὡς κρίνον ἐν μέσω ἀκανθῶν! Ἦταν ἕνα ἀγριολούλουδο ὄμορφο κι’ εὐωδιαστό, μέσα στίς ἀγκαθιές. Αὐτό τό λέγει τό Ἆσμα Ἀσμάτων 2 κεφ. 2 στίχος.» Έτσι δε την ονομάζει ο Νυμφίος. Κρίνον εν μέσω ακανθών. Ο Θεός Λόγος ονομάζει την μητέρα του κρίνον εν μέσω των ακανθών, και εκφράζει τον πλούτον των αρετών της, εκφράζει την χάρη που είχε, παρ’ ότι ζούσε μέσα σ’ έναν κόσμον τέτοιον.
   Κλείνονοτες αγαπητοί μου, θα μπορούσαμε να πούμε, σε σχέση με όλα αυτά, που είναι ο έπαινος της Θεοτόκου, και που μπορεί να φθάσει ο έπαινος, ό,τι και να πούμε, είναι ψελλίσματα εκείνα τα οποία κάθε ομιλητής μπορεί να πη, ή φτωχός, ή δεινός, είναι ψελλίσματα εκείνα τα οποία μπορεί να προσφέρη ως άνθη φιλολογικά και θεολογικά προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον.
   Όμως, ας πάρωμε και κάτι για μας. Αγαπητοί μου ο κάθε πιστός είναι ένας Θεοτόκος! Δεν ξέρω αυτό αν ποτέ το έχετε αντιληφθεί ή το γνωρίζετε. Στην ωδή του ο Ησαΐας λέγει, ότι εμείς δεχθήκαμε τον λόγο σου Κύριε, τον κυοφορήσαμε, οδυνήσαμε και γεννήσαμε την σωτηρία. Τον λόγο Σου, λέγει. Τον πήραμε, τον κυοφορήσαμε, πονέσαμε και γεννήσαμε την σωτηρία. Όπως και η Θεοτόκος πήρε τον Ενυπόστατο Λόγο. Εκείνη είναι Θεοτόκος και εμείς κατά κάποιο μέτρο είμαστε Θεοτόκοι. Γεννάμε τον Λόγο του Θεού μέσ’ την καρδιά μας, έχομε ωδίνες τοκετού και τον γεννάμε. Και είναι η σωτηρία. Δεν έχω χρόνο να σας πω πόσα επάνω σ’ αυτό λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Ίσως κάποια άλλη φορά να σας το πω. Αλλά προσέξτε αν πρέπει να είμεθα κι εμείς Θεοτόκοι, μ’ αυτήν την έννοια, τότε πέστε μου σας παρακαλώ, τι είναι ο πιστός, στην κάθε εποχή που ζει. Στην κάθε ακανθώδη εποχή που ζει; Στην κάθε γωνιά μοιχαλίδα και διεστραμμένη, όπως λέγει ο Κύριος, όπως έζησε η μητέρα Του; Κρίνον εν μέσω ακανθών. Να ποια είναι η θέση του χριστιανού. Κρίνον εν μέσω ακανθών. Θα δώση τα χρώματα και την μυρωδιά των αρετών. Της αγάπης και της πίστεως προς τον Ιησούν Χριστόν. Μέσα σ’ έναν ακανθώδη κόσμον. Σ’ έναν διεφθερμένον κόσμον. Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο κόσμος. Ο πιστός που πίστεψε, γίνεται ένας κρίκος. Ναι αγαπητοί∙ έτσι πρέπει να βλέπωμε προς την Θεοτόκον. Η Θεοτόκος τι είναι; Είναι το πρόσωπο που οφείλομε εμείς να την μιμούμεθα.

Αν κάποτε θα θέλαμε να ζήσωμε μια άτακτη περίπτωση, να πάμε σ’ έναν χορό, να σκεφθούμε, η Θεοτόκος θα χόρευε; Όχι, Ε, δεν θα πάω. Σε μία άτακτη συγκέντρωση. Η Θεοτόκος θα πήγαινε εκεί; Όχι. Ε, δεν θα πάω. Είναι λοιπόν το μέτρον και το κριτήριον της πνευματικής ζωής. Διότι δεν είναι αγία. Είναι Υπερ-αγία! Είναι Παν-αγία. Και συνεπώς στέκεται ένα υπόδειγμα, που ο κάθε πιστός οφείλει να την αντιγράφη. Όπως κι Εκείνη αντέγραψε τον Ενανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον και τον έζησε.
   Αγαπητοί μου, η Υπεραγία Θεοτόκος, είναι ο θησαυρός μας, η δόξα μας και ο έπαινός μας.

44η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ».

Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας " Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον " εδώ ↓.
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omilies-eis-thn-ueotokon
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40q2nQUztSMBV9bwJSxpjwda

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://drive.google.com/file/d/16Yb2_qZgVX32iDOetdRsifuOIC0ZTA0B/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ojFLuKMecGTVkBDEN_YP2E

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B5%E1%BC%B0%CF%82%20%CF%84%E1%BD%B4%CE%BD%20%E1%BD%99%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CE%BD%20%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BD.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον.

 

†.«Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον». Ποιός αληθινά αγαπητοί μου ύμνος και εγκώμιον δύναται να συντεθούν και να προσφερθούν άξια προς Εκείνη, που συνέθεσε και προσέφερε προς τον Θεόν τον ύμνον και την ωδήν της αγνοτάτης και θεοβλέπτον υπάρξεώς της;

   Αλλ’ η αγάπη και η ταπείνωση εκείνης, της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, μας επιτρέπει να ψελλίσωμε λίγους λόγους, έστω και πτωχούς, δια να εκφράσωμε την αγάπη μας προς το άγιον πρόσωπό της.
   «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον» ανυμνεί και δοξάζει η ψυχή μου το μεγαλείον του Κυρίου. Μία ευγενής και μεγάλη ψυχή πάντοτε στρέφεται προς τον Θεόν, δια τα χάριτας που λαμβάνει από Εκείνον. Και η Θεοτόκος εδέχθη από τον Θεόν την μεγάλην προσφοράν να γίνη η μητέρα του Θεού και Λόγου. Και τώρα, ενώπιον της Ελισσάβετ, βλέπουσα ότι κι’ εκείνη φέρει εις τα σπλάχνα της τον πρόδρομον. Εκείνου τον οποίον η Θεοτόκος φέρει εις τα δικά της σπλάχνα, αναφωνεί την ωδήν της. Βλέπει το σχέδιο του Θεού, βλέπει τι ο Θεός εργάζεται, η αγάπη του, μέσα εις την Ιστορίαν, και δοξολογεί τον Θεό με την υπέροχη αυτή ωδή της.
   Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον! Με τρία πράγματα αγαπητοί εμεγάλυνε η Θεοτόκος τον Θεόν. Πρώτον με νοήματα
μεγάλα και υψηλά και άξια της μεγαλειότητος του Θεού. ΄Όταν έμεινε εις τον ναόν 12 έτη, εκεί η Θεοτόκος κατεγίνετο εις την θεωρίαν ή καλύτερα εις αυτήν την Θεοπτίαν. Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεσσαλονικής: «Μόνη καί μόνον τόν Θεόν θεωροῦσα και μόνη παρά τοῦ μόνου Θεοῦ θεωρουμένη, Μόνη και μόνον τον Κύριον μεγαλύνουσα και μόνη παρά μόνου του Κυρίου μεγαλυνομένη. Μόνη και μόνου του Κυρίου ἐρῶσα (ἀγαπῶσα) καί μόνη παρά μόνον τοῦ Κυρίου ἐρωμένη (ἀγαπωμένη)». Εκεί εις τον ναόν επήρε την βάσιν δια την μετέπειτα ζωήν της. Διότι εκεί εις τον ναόν, μόνη της, θεοκινήτης και θεοπνεύστης, εκινήθη η ψυχή της προς τον Θεόν. Συνεκεντρώθη ο νους της προς τον εαυτόν του. Και με την προσευχήν την θείαν και παντοτεινήν, όλη δι’ όλου εστράφη προς τον Θεόν. Συνεκεντρώθη ο νου της προς τον εαυτόν του. Και με την προσευχήν την θείαν και παντοτεινήν, όλη δι’ όλου εστράφη προς τον Θεόν. Με όλες τις δυνάμεις της, της ψυχής, νοήσεως, βουλήσεως και συναισθήματος και τας δυνάμεις του σώματός της, δι’ όλου, δια παντός και συνεχώς εστρέφετο προς τον Θεόν. Κι΄ εκεί ανεκάλυψε ότι υπάρχει μία νοητή οδός∙ η οδός της εσωτερικότητος, της σιωπής, που δύναται κανείς να στραφή προς τον Θεόν. Εκεί η Θεοτόκος υπερέβη κάθε σχήμα και κάθε είδος του κόσμου τούτου. Εστάθη πάνω από όλα τα κτιστά, νοητά και θεωρούμενα όντα. Κι εκεί, μέσα εις αυτήν την θεωρίαν, ηδυνήθη να ίδη αυτόν τον Θεόν! Η θεοπτία της Θεοτόκου υπερέχει ασυγκρίτως και αυτής της θεοπτίας της Θεοτόκου υπερέχει ασυγκρίτως και αυτής της θεοπτίας του Μωυσέως επάνω εις το όρος Σινά. Μέσα εις εκείνο το εργαστήρι του ναού, -καλύτερα- μέσα εις το εργαστήρι της ψυχής της, μέσα εις το Ταμείον της ψυχής της, στραφείσα εν εαυτή, εύρε την κλίμακα δια να ανέλθη προς τον Θεόν, και ο Θεός να κατέλθη δι’ αυτής της κλίμακος, να την εκλέξη, να την καταστήση μητέρα του, να δανειστή εξ αυτής σάρκα, να σαρκωθεί και να γίνη ο Θεός Λόγος. Υιός ανθρώπου.
   Αλλά η Θεοτόκος δεν εμεγάλυνε μόνο τον Θεόν δια της εσωτερικότητός της, μοναδικής εις την Ιστορίαν εσωτερικότητος∙
αλλ’ εμεγάλυνε η Θεοτόκος τον Κύριον και με λόγια μεγάλα και υψηλά. Εκείνα που πρέπουν και ανήκουν εις την θείαν μεγαλειότητα. Η υψίστη έκφραση αυτής της με λόγια προσφοράς της είναι η ωδή της. Δεν ξέρω αγαπητοί μου εάν γνωρίζετε την ωδήν της Θεοτόκου. Είναι κατατεθημένη εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Μας την διασώζει ο Ευαγγ. Λουκάς. Και εκείνη που η Εκκλησία μας την ψάλλει πάντοτε εις τον Όρθον κάθε ημέρα, την στιχολογεί και προσφέρει δια της ωδής της αυτής, την λεγομένην 9ης ωδήν, όχι των ψαλμικών ωδών, αλλά των ωδών των κανόνων. Πάντοτε ακούμε εις τον Όρθον την 9η ωδή, την ωδήν της Θεοτόκου, η οποία είναι 9η εις την σειρά, η οποία στιχολογείται με ανάλογα τροπάρια.
   Εις αυτήν την ωδήν της η Θεοτόκος ονομάζει τον Θεόν «ἅγιον» και «πανάγιον». Κηρύττει μέσα εις αυτήν την ωδήν της ότι εκχέεται το έλεος του Θεού εις τους ανθρώπους. Ότι ο Θεός
καθαιρεί υπερηφάνους και υψώνει τους ταπεινούς. Χορταίνει τους πεινασμένους και εξαποστέλλει κενούς τους απελπισμένους. Το ύψος της ωδής της είναι τόσο μεγάλο, είναι αληθινή ποίηση εν όλη σημασία, υψηλή ποίησις, όχι μόνο εις την έκφρασιν αλλ’ εις τα νοήματα. Και όχι απλώς εις τα νοήματα, όπως θα μπορούσαμε να βρούμε την υψηλήν ποίησιν εις τους ποιητάς τους θύραθεν, τους απ’ έξω. Αλλά υπάρχει το βάθος της οράσεως προς τα πίσω της Ιστορίας και προς τα εμπρός. Υπάρχει εις την ωδήν της η προφητεία προς τα πίσω και η προφητεία προς τα εμπρός. Και έτσι η Θεοτόκος γίνεται, μέσα εις την ωδήν της, το μεθόριον μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.
   Αλλ’ ακόμη η Θεοτόκος εμεγάλυνε τον Κύριον και με έργα μεγάλα και υψηλά. Με την υπεράνθρωπον και ισάγγελον ζωής της, με την απαράμιλλον αγιότητά της και τας ασυνήθεις αρετάς της, υπερακόντισε κάθε μορφή αγνότητος που ποτέ εβιώθη μέσα εις την ιστορίαν και από τους δικαίους ακόμη της Π.Δ. Σημειώσατε αγαπητοί ότι ο τόπος εις τον οποίον η Θεοτόκος ανετράφη και έζησε, ήτο η φοβερή Ναζαρέτ, ήτο τόσο φοβερή η Ναζαρέτ ώστε είχε όνομα κακοποιών ανθρώπων. Όταν κάποτε ο Φίλιππος βρίσκει τον Ναθαναήλ, και του λέγει ότι βρήκε τον Μεσσία από Ναζαρέτ, θα αντείπη ο Ναθαναήλ και θα είπη «δύναται τι ἀγαθόν εἶναι ἐκ Ναζαρέτ»; Μπορεί να βγη καλός άνθρωπος από την Ναζαρέτ; Είχε φήμη κακοποιών ανθρώπων. Το βλέπομε αυτό κατοπινά, όταν ο Κύριος ωμίλησε εις την γενέτειρά του την Ναζαρέτ, όχι ακριβώς γενέτειρα, αλλά εκεί μεγάλωσε, διότι εγεννήθη εις την Βηθλεέμ, τότε οι Ναζαρηνοί μέσα στην κακία τους, επειδή έδειξε ότι ο Θεός προτίμησε στην επχοή του προφήτου Ηλία, μια χήρα έξω από τα όρια της Παλαιστίνης, κι όχι μια χήρα Εβραία, κι’ ότι επροτίμησε να θεραπεύση στους χρόνους του Ελισσαίου τον Νεμάν τον Σύρον κι όχι έναν λιπρό Εβραίο, τόσο πολύ εθύμωσαν ώστε επήραν τον Κύριον να τον γκρεμίσουν από τους βράχους του χωριού των. Αυτή ήτο η Ναζαρέτ. Μέσα εις αυτή την κοπριά της ανθρωπίνης κακίας, ανεπτύχθη το άνθος της αγιότητός που λέγεται «Ὑπεραγία Θεοτόκος». Κι’ αυτό είναι μια απάντηση για όλους εκείνους οι οποίοι ισχυρίζοναι ότι… πώς είναι δυνατόν μέσα στη διεφθαρμένη εποχή μας να μπορέσωμε να αναπτύξωμε τις αρετές που θέλει ο Θεός; Η απάντηση εδόθηκε βιωματικά από αυτήν την Θεοτόκον.
   Έτσι λοιπόν η Υπεραγία Θεοτόκος εμεγάλυνε τον Κύριον δι’ αυτής της όντως ισαγγέλου ζωής της. Ακόμη επλάτυνε την κυριότητα και την βασιλεία του Θεού με την αποδοχήν της να γίνη η μητέρα του Θεού Λόγου και να βαστάση όλην την επί γης περιπέτειαν και τα παθήματα του Υιού της. Διότι εκείνο το «Ἰδοῦ ἡ δούλη Κυρίου∙ γένοιτό μοι κατά το ρῆμα σου», δεν ήτο αγαπητοί μου απηλλαγμένο, αυτή η αποδοχή δεν ήτο απηλλαγμένη από βαρυτάτας ευθύνας και περιπετείας άνευ προηγουμένου. Και η Θεοτόκος, διότι δεν εδέχετο μίαν πρόσκλησιν για κάποια εορτή, ούτε ακόμη για κάποιο ταξίδι αναψυχής, αλλά απεδέχετο να βαστάση όλα εκείνα τα οποία θα συνέβαιναν εις τον Υιόν της. Από την στιγμή της συλλήψεως του Θείου Λόγου εις τα σπλάχνα της, η Θεοτόκος διώκεται. Δεν παίρνει ο χρόνος να αναφέρη κανείς πως η Θεοτόκος διήλθε την ζωή της. Ένα μόνο. Εκείνο που της είπε ο Συμεών ο Θεοδόχος: «δίστομο μαχαίρι θά τρυπήση τήν ψυχή σου». Και πραγματικά η Θεοτόκος επόνεσε όσο καμμία άλλη γυναίκα μέσα εις την Ιστορία. Η αποδοχή της λοιπόν ήτο αποδοχή με όλας τας συνεπείας. Γι’ αυτό το λόγο η Θεοτόκος τώρα, με αυτήν την αποδοχή της μητρότητος, κάνει κάτι άλλο. Πλαταίνει την κυριότητα του Θεού επάνω στη γη. Διότι ποίο άλλο κτίσμα επέστρεψε περισσότερο τους ανθρώπους εις τον Θεόν δια του Υιού της εις τους αιώνας; Ποίο άλλο κτίσμα είναι εκείνο το οποίον επλάτυνε την κυριότητα του Θεού επάνω στη γη και τη βασιλεία Του; Είναι γνωστό ότι οι άγγελοι έχουον την επιστασία των Εθνών. Αλλά δεν την έφθασαν εις την γνώσιν του Θεού όσο εκείνη έγινε η αιτία να γίνη γνωστό το όνομα του Θεού εις αυτά τα Έθνη. Οι Απόστολοι, είναι γνωστόν, ότι εμαθήτευσαν τα Έθνη έως εσχάτου της γης, κατά την παραγγελία του Κυρίου. Αλλά δεν έφθασαν όμως το πλάτος της Θεοτόκου, που Εκείνη δια του Υιού της επλάτυνε την βασιλεία του Θεού. Οι Απόστολοι υπερηκοντήσθησαν από την Θεοτόκον. Αλλά και τους αγγέλους όλους δια του τόκου της, δια του Υιού της, εστερέωσε εις αυτήν την ατρεψίαν. Διότι οι άγγελοι θα ηδύναντο ακόμη ενδεχομένως να αμαρτήσουν. Έμενε γι’ αυτούς ένα σημείο. Το θεμελιωδέστερο σημείο. Το πρώτο, άγνωστο εις ημάς, ποία δοκιμασία υπέστησαν οι άγγελοι; Αναγνωρίζουμε ότι ένας μέρος από αυτούς έπεσε. Κι έγιναν δαίμονες. Άγνωστο εις ημάς. Ένα δεύτερο σημείο κατέστησε τους αγγέλους ατρέπτους, αφού υπεβλήθησαν σε μία Δευτέρα δοκιμασία.Ποίος ο Ιησούς; Και οι άγγελοι είδαν και επίστευσαν πρώτοι. Το κριτήριο «Ἰησοῦς Χριστός» δεν είναι κριτήριο μόνον των ανθρώπων αλλά και των αγγέλων. Και αν οι άγγελοι έφθασαν εις την ατρεψίαν, να μην θέλουν πλέον να αμαρτήσου εις τους αιώνας των αιώνων, εις ατρεψίαν υπεβλήθησαν και οι δαίμονες. Διότι εκείνοι εργάσθηκαν τα παθήματα του Υιού της και τα παθήματα τα δικά της, κι εκείνοι ομοίως μένουν άτρεπτοι εις το να μετανοήσουν και να σωθούν. Οι άγγελοι λοιπόν δεν θα αμαρτήσουν πλέον, ούτε δύνανται να αμαρήσουν, όχι κατ’ ουσίαν, εν προαιρέσει δεν θέλουν να αμαρτήσουν, αλλά και οι
δαίμονες δεν θέλουν να μετανοήσουν. Κριτήριο είναι ο Ιησούς Χριστός, που ήρθε στον κόσμο δια της Θεοτόκου.
   Αλλά και όλα αυτά, διότι η Θεοτόκος είναι το μεθόριον κτίστου και κτίσεως, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεσσαλονίκης. Στέκεται ανάμεσα στον Θεόν και ολοκλήρου της κτιστής ορατής και αοράτου δημιουργίας.
   Ακόμη αγαπητοί, ο Δαβίδ μόνος, δεν ηδύνατο να δοξολογήση τον Θεόν. Γι’ αυτό και επιστρατεύει την κτίσιν, όταν λέγει εις τον 33ο ψαλμό του «μεγαλύνατε τόν Κύριον σύν ἐμοί», «ὦ κτίσης, ἔλα νά ἑνώσης τήν φωνή∙σου μαζί μέ τήν δική μου τήν φωνή∙ γιατί ἡ δική μου ἡ φωνή εἶναι ἀδύναμη, εἶναι πτωχή, εἶναι ἁμαρτωλή νά δοξάση καί νά ὑμνήση τόν Θεό».
   Αλλά η Θεοτόκος σαν μητέρα του Θεού, έχει την αυτάρκεια μόνη να υμνήση και να δοξάση τον Θεό, όταν είπε «μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον». «Δοξάζει καί αἰνεῖ καί ὑμνεῖ ἡ ψυχή μου τόν Κύριον». Και εάν η καλά λίαν δημιουργηθείσα κτίσις, με την σφραγίδα της οποίας της δυνάμεως και της αγάπης του Θεού γίνεται αιτία να δοξάζεται ο Θεός, πόσο μάλλον η Θεοτόκος διά των αρετών της και των χαρίτων της ως αποτελούσα το ακρότατον του «καλά λίαν», των κτισμάτων, θα εδόξαζε και θα εμεγάλυνε τον Θεόν;
   Αλλά και η Θεοτόκος εσμίκρυνε τον διάβολον. Ναι. Διότι η Θεοτόκος δια του Υιού της εξολόθρευσε την βασιλεία του
διαβόλου, αφάνισε την ειδωλολατρία, την κοσμοκρατικότητα και την κυριαρχικότητα που είχε ο διάβολος επάνω στην κτίσιν, προ της Θεοτόκου. Όπως η Εύα εμίσκρυνε την κυριότητα του Θεού επί της γης διά της παρακοής της, και εμεγάλυνε την κυριότητα του διαβόλου, και επεκράτει ο διάβλος επί της κτίσεως, έτσι τώρα η Θεοτόκος μικραίνει την κυριαρχία του σατανά επί της κτίσεως και μεγαλύνει την κυριαρχία του Θεού επάνω εις αυτήν.
   Ω αγαπητοί, κι εμείς με την εν γένει αμαρτωλή ζωή μας σμικρύνομε τον Θεόν και μεγαλύνομε τον διάβολον. Πόσες φορές και εις αυτά τα ιερά πανηγύρια, όταν τιμάται η μνήμη αγίων ή μεγάλα γεγονότα της ζωής του Κυρίου μας, η μνήμη της Υπεραγίας Θεοτόκου, πόσες φορές δεν εσμικρύναμε την δόξα του Θεού και μεγαλύναμε την δόξα του σατανά; Με τη ζωή μας, μέσα εις αυτά τα πανηγύρια. Μέσα εις αυτά, πολλές φορές αμαρτάνομε. Παράδειγμα μικρό: Αύριο Τετάρτη, δεν υπάρχει κατάλυση κρέατος. Κι’ όμως οι άνθρωποι θα φάνε και θα γλεντήσουν με κρέας. Αμέσως βλέπετε, θέλουν να τιμήσουν αλλά δεν τιμούν. Και προσβάλλουν την μνήμη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Προσβάλλουν και αυτόν τον Θεόν με την παρακοή τους στην Εκκλησία. Και ύστερα στα πανηγύρια τι κάνουν οι άνθρωποι; Εκκλησιάζονται; Κοινωνούν; Αγάλλονται πνευματικά; Αναπαύονται από τον κόπον της εργασίας των; Ή διασκεδάζουν και ασωτεύουν κατά τρόπον φοβερόν, ώστε να λέγαμε προτιμότερο να μην υπήρχαν οι γιορτές παρά να υπάρχουν και να ασωτεύουν οι Χριστιανοί μας; Να γιατί αγαπητοί μου εμείς οι Χριστιανοί σμικρύνομε την μεγαλειότητα του Θεού και μεγαλύνουμε την κυριαρχία του σατανά συνεχίζοντες εκείνο που έκανε η Εύα επί της γης.
   Εάν αντιθέτως έχομε μεγάλα φρονήματα περί Θεού, μη λέμε στενόκαρδα «καί τί νά σοῦ κάνη ὁ Θεός»; Μη λέμε στενόμυαλα «ὁ Θεός δέν μπορεῖ νά μέ βοηθήση», αλλά να έχωμε μεγάλα φρονήματα για τον Θεόν, να έχωμε ορθήν γνώσιν των ιδιοτήτων του Θεού, να τον δοξολογούμε με λόγια θεολογικά και μεγάλα∙ να ζούμε κατά Θεόν, να επιστρέφωμε αμαρτωλούς. Και τότε, όταν το κάνωμε αυτό, τότε μιμούμεθα τη Κυρίαν Θεοτόκον. Τότε αγαπητοί μου η ωδή της γίνεται κατ’ επέκτασιν και ωδή μας. Τότε η δοξολογία της γίνεται και δοξολογία μας. Και τότε δυνάμεθα να είπωμεν και ημείς μαζί της «μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον».

3η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ».

Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας " Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον " εδώ ↓.
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omilies-eis-thn-ueotokon
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40q2nQUztSMBV9bwJSxpjwda

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://drive.google.com/file/d/16Yb2_qZgVX32iDOetdRsifuOIC0ZTA0B/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ojFLuKMecGTVkBDEN_YP2E

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B5%E1%BC%B0%CF%82%20%CF%84%E1%BD%B4%CE%BD%20%E1%BD%99%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CE%BD%20%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BD.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Προτυπώσεις καί ἀπεικονίσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἰς τήν Π. Δ.

 

†.Το γύρισμα του χρόνου, μας έφερε στην ιερή μνήμη της Πανάγνου Θεοτόκου. Της μητέρας του Χριστού μας και μητέρα μας. Όλο αυτό το πανηγύρι, όλη αυτή η κοσμοσυροή που υπάρχει σε κάθε ναό σήμεα, σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο χώρο, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ανάγκη του λαού του Θεού να τιμήση εκείνη που εστάθη το στολίδι του γένους των ανθρώπων και το καμάρι της δημιουργίας. Αυτή που έγινε η πλατυτέρα των ουρανών, αυτή που τιμούν και προσκυνούν οι άγγελοι, αυτή που χώρεσε Εκείνον, που πουθενά δεν χω΄ρα, τον αχώρητον. Αυτή που έγινε το εργαστήριο όλων των αρετών και όλων των αγαθών, και το εργαστήριο της δικής μας της σωτηρίας. Αυτήν ο λαός σήμερα τιμά. Και όχι μόνο εις την μνήμη της αλλά πάντοτε ο λαός μας ο ορθόδοξος την τιμά την Υπεραγίαν Θεοτόκον.

   Αλλά μια ματιά στη ζωή της∙ βλέπομε ότι πραγματικά εστάθηκε πολύ απλή αλλά και πολύ αγία. Οι ρίζες της ήταν άγιες. Γι’ αυτό και ο καρπός, η ίδια, είναι άγιος. Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, όταν η ρίζα είναι αγαθή, ότε και ο κορμός και τα φύλλα και ο καρπός. Έτσι και οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, η ρίζα της αειπαρθένου Μαρίας, ήταν σπουδαίοι άνθρωποι, απλοί. Βέβαια κατήγοντο από την βασιλικήν οικογένεια του Δαβίδ. Αλλά πλέον, προ πολλών ετών, είχε πέσει στην αφάνεια και την
ασημότητα η βασιλική οικογένεια του Δαβίδ. Έτσι ο Ιωακείμ και η Άννα ήσαν οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, που ήταν πραγματικά ευσεβέστατοι άνθρωποι. Ο Ιωακείμ ήταν ο άνθρωπος που υπηρετούσε την θεωρία του Λόγου του Θεού, όπως λέγει ο ιερός Δαμασκηνός. Η δε συζυγός τουο, η Άννα που σημαίνει Χάρις, δεν ήταν μόνο πλάι του σύζυγος. Αλλά ήταν προπαντός και κυρίως η σύντροφος στον κοινό αγώνα για την αρετή. Έτσι, δεν είχαν παιδιά. Ήταν στείρα η χάρις, η Άννα. Κι’ ήταν ένα σύμβολο της στειρότητος του λαού, που δεν αναζητούσε πια τον Θεό. Αλλά έδωσε όμως κατά θαυμαστόν τρόπον έναν καρπό Την Υπεραγίαν Θεοτόκο. Που η στείρα γίνεται γόνιμη. Για να δοθή κατόπιν ο Υιός και Λόγος του Θεού, που θα ενανθρωπίση, για να δοθή όχι πια η στειρότητα εις τον κόσμον, αλλά αυτή αύτη η χάρις του Ουρανού ολόκληρη επάνω εις την γην.
   Κατόπιν οι γονείς της την αφιερώνουν εις τον ναόν. Μετά την παραδίδουν στα χέρια του Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ ήταν έγγαμος και χήρος. Και είχε παιδιά. Και ήταν προχωρημένης ηλικίας. Το γιατί τα πράγματα έφθασαν έτσι, μόνο τούτο σας λέγω∙ ο Ιωσήφ, κατά θεία οικονομία, που δεν στάθηκε ποτέ σύζυγος της Υπεραγίας Θεοτόκου, στάθηκε όμως ο φύλακας της παρθενίας της. Γιατί κατά τον νόμο, αν μια γυναίκα γενούσε ένα παιδί, πολύ φυσικό ήταν να θεωρηθή εξώγαμο. Και κανείς ποτέ δεν θα πίστευε στην Υπεραγία Θεοτόκο, ότι πήρε μήνυμα από τον ουρανό, ότι θα γεννούσε ως παρθένος. Κι’ επειδή ακριβώς οι Εβραίοι δεν κατανοούν το θέμα αυτό, και δεν ήτο δυνατόν να το κατανοήσουν, η Πρόνοια του Θεού έβαλε πλάι εις την Υπεραγία Θεοτόκον έναν ηλικιωμένο έγγαμον χήρον με παιδιά άνδρα, ευσεβέστατον και δικαιότατον, για να φυλάξη την παρθενία της νεαράς δεκαπενταχρόνου Υπεραγίας Θεοτόκου.
   Ησχολείτο μέχρι τότε που παρεδόθη στα χέρια του Ιωσήφ, με τί άλλο, με τα οικιακά της, με το σπίτι της. Ω τι σπουδαίο πράγμα! Με το σπίτι της. Μέσα στις δουλειές του σπιτιού της. Κι εκεί ακριβώς δέχτηκε την Χάρη του Θεού, να γίνη μητέρα του Θεού, μέσα στην ειρήνη της καρδιάς της, μέσα στον παράδεισο των αρετών της. Ήρθε ο άγγελος του Θεού να της ανακοινώση ότι το Πνεύμα του Θεού θα την επισκεφθή, θα την επισκιάση, και θα φέρη στον κόσμον από τα σπλάχνα της, από την σάρκα της, από την ύπαρξή της ολόκληρη, σώμα και ψυχή, θα φέρει τον Θεόν Λόγον, τον προαιώνιον Υιόν του Θεού και Λόγον, που θα εγεννάτο από τα αίματά της, και θα ήρχετο εις τον κόσμον ως άνθρωπος για να πάρη το σκήπτρο του προγόνου του Δαβίδ, κι έτσι να γίνη από Υιός Θεού και υιός Δαβίδ, να γίνη Χριστός Κυρίου.
   Τόσο μεγάλο πρόσωπο λοιποόν η Θεοτόκος; Ω, τόσο μεγάλο πρόσωπο! Λέγει ο σοφός Σολομών: «Οὐδέν κακόν ὑπό τόν ἥλιον».Δεν υπάρχει τίποτα καινούριο κάτω από τον ήλιο. Ούτε αυτό που λέμε «πρόοδος», ούτε αυτό που λέμε «μόδα» ούτε αυτό που λέμε ο,τιδήποτε μπορούμε να πούμε. Όλα είναι επαναλαμβανόμενα. Απλώς μπορεί να έχουν κάποιες βελτιώσεις αλλ’ όμως τα πάντα είναι τα ίδια κάτω από τον ήλιο. Οι πατέρες λέγουν, μόνο ένα καινούριο πάγμα υπάρχει κάτω από τον ήλιο. Και ανεπανάληπτο. Η εκ Παρθένου γέννησις και Ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού. Και συνεπώς και το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι ένα πρόσωπο ανεπανάληπτο. Βεβαίως όλοι καλούμεθα να μιμηθούμε και να περπατήσωμε στα χνάρια της Υπεραγίας Θεοτόκου. Παρά ταύτα η ίδια είναι ένα ανεπανάληπτον πρόσωπο. Βεβαίως αν κάθε πρόσωπο είναι ανεπανάληπυτο, αλλ’ η αρετή της και το ύψος της και προπαντός η ιδιότητά της, το όνομά της, «ἀειπαρθένος» και «Θεοτόκος» είναι κάτι που δεν το έχει κανείς εκ των ανθρώπων. Διότι πολλοί είναι οι τίτλοι που αποδίδονται εις την Υπεραγίαν Θεοτόκο, αλλ΄ ο τίτλος Θεοτόκος, είναι ο ύψιστος και μοναδικός και αληθινά καινούριος τίτλος. Γιατί; Γιατί η Υπεραγία Θεοτόκος έκανε τον Θεό άνθρωπο για να κάνη τον άνθρωπο Θεό. Αυτό είναι το αληθινό καινούριο κάτω από τον ήλιο.
   Ένα τόσο σπουδαίο πρόσωπο, δεν μπορούσε παρά η Π.Δ. να το παρουσιάζη πλάι εις τον ερχομό του Μεσσία. Πόσο μπορούσε να παρουσιάζει η Π.Δ. τον ερχομό της Υπεραγίας Θεοτόκου; Εξ ίσου και παραλλήλγως με τον Μεσσία. Παν ό,τι λέγει εις τον Μεσσία, τον λέγει και εις την Θεοτόκον. Είναι οι εξεικονίσεις, οι συμβολισμοί, οι προτυπώσεις και οι προφητείες τόσες πολλές, ώστε θα λέγαμε η Π.Δ. δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία προεικόνηση, μια προτύπωση, μια προφηγεία δια τον Μεσσίαν, και δια την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Για να δήτε δε πως συνδέονται τα δύο αυτά πρόσωπα αρρήκτως, όπως ποτέ εις Εκκλησίαν μας δεν παρουσιάζει την Παναγία στην εικονογραφία, χωρίς τον Χριστό. Είναι πάντα μαζί. Για να το δήτε αυτό σας λέγω πολύ γρήγορα τα εξής: Η στάμνα εκείνη η χρυσή, που είχε φυλάξει μέσα στην Κιβωτό ο Μωυσής, είχε μέσα μάννα. Ενθύμιο από την έρημο τότε που έτρωγαν το μάννα και έζησαν 40 χρόνια. Το μάννα είναι μέσα στη στάμνα. Το μάννα είναι ο Χριστός. Η στάμνα είναι η Παναγία. Ακόμα οι πλάκες είχαν γραμμένες επάνω τον νόμο. Τον λόγο του Θεού. Ο λόγος του Θεού τότε ήταν γραμμένος. Τώρα ήρθε ζωντανός. Ο Ιησούς Χριστός. Πού γράφτηκε τότε; Επάνω στις πλάκες. Οι πλάκες είναι η Θεοτόκος! Βλέπετε πώς συνδέονται ο Χριστός και η πάναγνη μητέρα του;
   Αλλά αγαπητοί μου, παρά ταύτα, επιτρέψατέ μου κάτι να σας πω από τις προεικονίσεις και τις προφητείες της Π.Δ. Δεν παίρνω τις σπουδαιότερες δε, γιατί πολλάκις έχομε μιλήσει επάνω στο θέμα αυτό και σας είναι γνωστές∙ η φλεγομένη βάτος, το αλατόμητον όρος και πολλά άλλα. Θεωρείται η Θεοτόκος, η νοητή Εδέμ. Δηλ. ο νοητός παράδεισος. Στον παλαιόν παράδεισον κατοικούσε ο χωματένιος Αδάμ. Εδώ τώρα κατοικεί ο Κύριος εξ ουρανού. Πού κατοικεί; Μένει στα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Κιβωτός του Νώε διεφύλαξε μέσα πόσες ψυχές; Οκτώ ψυχές. Και ζώα πολλά, μέσα, και διεσώθησαν από τον κατακλυσμόν. Και γεννήθηκε ένας καινούριος κόσμος από τις οκτώ ψυχές που ήσαν μέσα στην κιβωτό. Ο Νώε, η γυναίκα του, τα τρία του παιδιά, αγόρια, και οι τρεις νύφες του. Η Θεοτόκος είναι η κιβωτός μιας καινούριας γενιάς. Η γενιά και ο λαός του Θεού∙ και είναι η σκηνή του Αβραάμ. Διότι ο άγιος Τριαδικός Θεός επεσκέφθη τα σκηνώματα του Αβραάμ. Και εφιλοξένησε τον Τριαδικόν Θεόν ο Αβραάμ και η Σάρρα. Και τώρα φιλοξενείται αυτός ο άγιος Τριαδικός Θεός από αυτήν την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Πατήρ ευδοκεί, το Πνεύμα το Άγιον επισκιάζει και ο Υιός σκηνώνει και κατοικεί στα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
   Αλλά και οι προφήται αγαπητοί μου προφητεύουν γι’ αυτήν. Λέγει ο ψαλμωδός στον 71 ψαλμό, ο Δαβίδ: «καταβήσεται ὡς ὑετός ἐπί πόκου καί ὡσεί σταγών ἡ στάζουσα ἐπί τήν γῆν.» Θα κατεβεί, λέγει, σαν την βροχή επάνω εις τον πόκον. Τι είναι ο πόκος; Είναι το μαλλί το πρόβειο, που δέχεται όλη εκείνη την υγρασία, την δροσιά της νύχτας ή ακόμη δέχεται την βροχή, και είναι γνωστό ότι εκείνα τα σταγονίδια παραμένουν στο μαλλί το πρόβειο όταν θα πέση νερό. Ποιός θα κατέβη; Ο ουράνιος υετός, η ουρανία βροχή, ο Υιός και Λόγος του Θεού. Πού; Επάνω εις τον πόκον. Ποιός είναι αυτός ο πόκος; Η Υπεραγία Θεοτόκος. Και ωσεί σταγών η στάζουσα επί την γην. Έτσι θα κατέβη ο Μεσσίας. Δηλ. σιωπηλά. Η δροσιά άμα πέφτει την αισθανόμαστε; Έτσι θα έρθη ο
Μεσσίας, αθόρυβα, σιωπηλά. Επάνω στη γη. Ποιά είναι η γη; Η Υπεραγία Θεοτόκος.
   Ο μεγαλοφωνότατος Ησαΐας θα μας πη: «Ἰδού ἡ Παρθένος ἐμ γαστρί ἔξη και τέξεται Υἱόν καί καλέσει τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ» Ω, μεγαλοφωνότατε Ησαΐα! Ποιά είναι αυτή η Παρθένος, ποιό είναι αυτό το μυστήριο που μας αποκαλύπτεις, το ακατανόητον και υπερφυές; Θα εγκυμονύση η Παρθένος! Και ποιός θα είναι ο καρπός της; Εμμανουήλ. Μαζί μας ο Θεός. Δηλ. αυτός που θα γεννηθή θα είναι ο Θεός! Μα, ο Θεός δεν είναι πανταχού παρών; Κατ’ αισθητόν τρόπον. Γιατί; Γιατί θα γίνη όμοιος με ημάς τους ανθρώπους. Μαζί μας ο Θεός.
   Και θα συμπληρώσει ο Ιεζεκιήλ: «Καί εἶπε Κύριος πρός με». (44 κεφ. Αφού του δείχνει τον ναό, που ήταν προσανατολισμένος αντίστροφα απ’ ό,τι είναι ο δικός μας η πόρτα δείχνει προς δυσμάς και το ιερόν προς ανατολάς. Τότε ο ναός του Σολομώντος ήτο αντίστροφα. Έδειχνε η πόρτα η κεντρική των αγίων, δηλ. της αιθούσης που ήσαν μέσα μόνο ιερείς, στο ναό δεν έμπαινε ποτέ λαός αυτός ο χώρος ελέγετο «ἅγια.» Ήταν η πύλη εστραμμένη προς ανατολάς. Και συνεπώς τα «ἅγια τῶν ἁγίων» στα οποία εισήρχετο μόνο ο αρχιερεύς, άπαξ του ενιαυτού, όχι χωρίς αίματος θυσίας, ήτο αντίστροφα, ήτο προς δυσμάς. Έτσι, λέγει ο προφήτης, με οδήγησε ο Θεός εν πνεύματι, προφητικά, εις την ανατολικήν πύλην, την κεντρικήν, εις τα «ἅγια.») «ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, (αυτή, λέγειν, θα μείνη κλειστή) οὐκ ἀνοιχθήσεται, (δεν θα ανοιχθή ποτέ) καί οὐδείς μή διέλθη δι’ αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεός Ἰσραήλ εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς, καί ἔσται κεκλεισμένη.» (Η πόρτα αυτή, η κεντρική, θα μείνη κλεισμένη. Ουδείς θα περάση από κει. Μόνο ο Κύριος των δυνάμεων. Ο Θεός του Ισραήλ. Αυτός θα περάση από την πόρτα και αφού θα περάση θα μείνη πάλι κλεισμένη. Κλεισμένη πάντα. Και θα περάση. Μόνος αυτός. Είναι η αεί-Παρθένα της Θεοτόκου! Που μπήκε ο Θεός Λόγος και βγήκε, και η Παναγία ήταν και προ του τόκου και κατά τον τόκον και μετά τον τόκον Παρθένος.
   Και τέλος αποκαλείται «θρόνος τοῦ Θεοῦ» Βεβαίως. Εκεί που κάθεται ο Υιός είναι και η θεοτόκος. Διότι εκεί έστησε τον θρόνον του∙ στα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και λέγει ο Ησαΐας στο 6ο Κεφ. «εἶδον τόν Κύριον καθήμενον ἐπί τοῦ θρόνου ὑψηλοῦ καί ἐπηρμένου. Καί πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ καί Σεραφίμ εἰστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ». Πω, πω, αυτή η δόξα! Και αυτή η δόξα είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Γύρω τα Σεραφίμ. Γι’ αυτό η Θεοτόκος είναι πλατυτέρα των ουρανών, δηλ. μεγαλυτέρα από ολόκληρη την δημιουργία, και τιμιωτέρα των Χερουβίμ και των Σεραφίμ, διότι τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ την προσκυνοῦν τιμητικότατα, γιατί στάθηκε ο θρόνος του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου.
   Ω αγαπητοί μου. Ό,τι να πη κανείς δια την Υπεραγίαν Θεοτόκον είναι λίγο. Πιστέψατε, είναι λίγο. Εάν η Θεολογία του Υιού είναι ατέρμων, απύθμενος, και η θεολογία της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι ατέρμων, και απύθεμνος. Ἐνα μόνο. Να την τιμούμε. Τί είπα; Να την τιμούμε; Όχι. Να την αγαπούμε. Το να τιμάς έναν άνθρωπο, μπορεί ταυτόχρονα να μην τον αγαπάς. Πολλές φορές τιμούμε τους ανωτέρους μας χωρίς να τους αγαπούμε. Να αγαπάμε την Παναγία μας. Να την αγαπάμε γιατί στάθηκε εκείνη που έζησε το μυστήριο του Σταυρού. Πρώτη. Δεν της το είπε ο Συμεών; «Καί τήν ψυχήν σου ρομφαία δίστομος, δίκοπο μαχαίρι, θά σοῦ περάση, θά σέ κατακόψη.» Είναι το μαρτύριο του Σταυρού, που έζησε η Υπεραγία Θεοτόκος καθ’ όλον τον βίον της, κρατώντας, από την στιγμή που πήρε τον Ευαγγελισμόν, τον Υιόν του Θεού στα σπλάχνα της, ταυτοχρόνως πήρε και ανέλαβε και τον Σταυρό του. Και ο Σταυρός αυτός σηκώθηκε ηρωικά από την Υπεραγία Θεοτόκον. Ξεκινάει αυτεξόριστος εις την Αίγυπτον. Έρχεται εις την Ιερουσαλήμ. Μαθαίνει ότι τα πράγματα είναι δυσάρεστα εκεί. Φεύγουν στην Ναζαρέτ επάνω εις την Σαμάρειαν, στην Γαλιλαία. Και κατόπιον αρχίζει το μαρτύριο. Ο Ιωσήφ πέθανε πολύ γρήγορα. Η Υπεραγία Θεοτόκος παλεύει. Είναι πάμπτωχη. Και το αποκορύφωμα είναι το
μαρτύριο του υιού της. Πού στέκεται κάτω από τον Σταυρό και βλέπει τον μονογενή υιόν της σταυρωμένον. Έτσι η Υπεραγία Θεοτόκος έζησε τον σταυρό της. Συνεπώς είναι εκείνη που πόνεσε για μας. Για να πραγματωθή η σωτηρία μας. Γι’ αυτό, όχι να την τιμούμε απλώς. Να την αγαπάμε. Να την αγαπάμε ασυγκρίτως πιο πολύ από την μάννα μας. Εάν η μάννα μας μας έδωσε το ζην, η Υπεραγία Θεοτόκος μας έδωσε… να πω το ευ ζην; Μας έδωσε και μας χάρισε αυτή την βασιλεία του Υιού της.
   Έτσι λοιπόν, ας κλείσωμε μ’ εκείνο το οποίο λέγει… ένα ωραίο τροπάριο του μικρού Εσπερινού: «Ποίους οἱ εὐτελεῖς χείλεσι, μακαρίσωμεν τήν Θεοτόκον; τήν τιμιωτέραν τῆς κτίσεως καί ἁγιωτέραν ὑπαρχούσαν, Χερουβίμ καί πάντων τῶν ἀγγέλων∙ τόν θρόνον τοῦ Βασιλέως τόν ἀσάλευτον∙ τόν οἶκον ἐν ᾧ κατώκησεν ὁ Ὕψιστος∙ τήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου∙ τοῦ Θεοῦ ἁγίασμα∙ τήν παρέχουσαν τοῖς πιστοῖς,
ἐν τῇ θείᾳ μνήμη αὐτῆς, πλουσίως τό μέγα ἔλεος.»

7η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ».

Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας " Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον " εδώ ↓.
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omilies-eis-thn-ueotokon
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40q2nQUztSMBV9bwJSxpjwda

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://drive.google.com/file/d/16Yb2_qZgVX32iDOetdRsifuOIC0ZTA0B/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ojFLuKMecGTVkBDEN_YP2E

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B5%E1%BC%B0%CF%82%20%CF%84%E1%BD%B4%CE%BD%20%E1%BD%99%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CE%BD%20%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BD.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.