Ἡ ἁγιότης, κατασκευαστικόν δεδομένον εἰς τόν Ἄνθρωπον.

†. Η  Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστήν, εορτάζει την μνήμη πάντων των αγίων, γνωστών και άγνωστων, καθ’ όλον το μήκος της Ιστορίας. Ο Συναξαριστής της ημέρας μάς πληροφορεί τα εξής: «Τῇ σήμερον ἡμέρᾳ, Κυριακῇ μετὰ τὴν Πεντηκοστήν, τὴν τῶν ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐν Ἀσίᾳ, Λιβύῃ καὶ Εὐρώπῃ, Βορρᾷ τε καὶ Νότῳ, Ἁγίων πάντων ἑορτὴν ἑορτάζομεν».

   Καθώς ακούμε τον Συναξαριστήν, αισθανόμεθα όλο το μεγαλείον της πίστεώς μας σε μία καθολική και παγκόσμια διάσταση, που είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Εξάλλου η Εκκλησία μας γίνεται φανερή δια της ζωής των αγίων της. Οι άγιοι είναι τα μέλη του σώματος του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου. Και επεκτείνεται όχι μόνον σε όλον τον κόσμον, αλλά και σε όλους τους αιώνες. Και όπως έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος ότι «η Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας».

    Το στοιχείον της αγιότητος στον άνθρωπο είναι ένα κατασκευαστικό δεδομένο. Θα το ξαναπώ: Το στοιχείον της αγιότητος στον άνθρωπο είναι ένα κατασκευαστικό δεδομένο. Δηλαδή όταν ο Θεός θέλησε να κατασκευάσει τον άνθρωπο είπε: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν». «Ποιήσωμεν». Είναι ο Άγιος Τριαδικός Θεός, ο Οποίος τρόπον τινά, σαν να συσκέπτεται, τα τρία Πρόσωπα σαν να συσκέπτονται περί της κατασκευής του ανθρώπου. Και όταν προβαίνει εις την Δημιουργία, ένα χωρίο παρακάτω -αυτά είναι γραμμένα εις το βιβλίον της Γενέσεως- γράφει η Γραφή: «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς». Και το σημαντικόν: «Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός».

   Τι παρατηρούμε στην διατύπωση του ιερού κειμένου; Ενώ ο Θεός, ο Άγιος Τριαδικός Θεός, αναφέρει τα κατασκευαστικά δεδομένα του ανθρώπου, που είναι η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο, «ποιήσωμεν», λέει, «ἄνθρωπον», δηλαδή μία ύπαρξη, που λέγεται «άνθρωπος» και «θα είναι σύμφωνα με την δική μας εικόνα και με την δική μας ομοίωση». Δύο κατασκευαστικά δεδομένα τα οποία, δεν είναι περιττό να σας το ξαναπώ, όταν πολλές φορές σας το έχω πει μέχρι τώρα, γιατί θα ήθελα να εντυπωθεί στη μνήμη σας, όταν λέγει ο Θεός: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» δεν αναφέρεται εις τον χώρον της ψυχής, αλλά εις τον χώρον και της ψυχής και του σώματος.

    Μάλιστα, αν το θέλετε, γιατί θα πείτε: «Μπα!  Η εικόνα του Θεού εις τον άνθρωπον είναι και εις το σώμα; Περίεργο πράγμα! Στο σχολείο μας δεν το μάθαμε έτσι». Πιθανότατα να το σκεφθεί κανείς και να το πει αυτό. Ναι, αγαπητοί μου, προσέξατέ το. Διότι όταν ενηνθρώπησε ο Υιός του Θεού, δεν πήρε την εικόνα του Αδάμ, αλλά ο Αδάμ επήρε την εικόνα του μέλλοντος να ενανθρωπήσει Υιού του Θεού. Αυτό που λέμε, όπως με βλέπετε, με το κεφάλι μου με τα χέρια μου, με τα πόδια μου. Αυτή η κατασκευή δεν είναι αντιγραφή από τον Αδάμ, αλλά είναι αντιγραφή από τον μέλλοντα να ενανθρωπήσει Υιόν του Θεού. Και όπως το λέγει σαφέστατα αυτό ο άγιος Ειρηναίος, ότι τότε, λέγει, δεν υπήρχε ακόμη η παρουσία, δηλαδή η γνώσις του Ιησού Χριστού, γι’αυτό η Γραφή λέγει «σύμφωνα με την εικόνα του Θεού». Αν το θέλετε, για την ακρίβεια, ανάλυση κάνει περισσοτέρα η Καινή Διαθήκη. Τι λέγει; Ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα του Χριστού –προσέξτε- εικόνα του Χριστού. Άρα, λοιπόν, έγινε πρώτα ο Χριστός, έστω κι αν αυτό είναι πρωθύστερον, έστω και αν. «Ο Οποίος Χριστός», λέγει, «είναι εικόνα του αοράτου Θεού».

    Έτσι, λοιπόν, κατασκευαστικά δεδομένα είναι αυτό. Το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν εις τον άνθρωπον. Αλλά προσέξτε όμως. Έτσι «σκέπτεται» -την λέξη «σκέπτεται» εντός εισαγωγικών, γιατί ο Θεός δεν σκέπτεται, δεν έχει διαδικασίαν σκέψεως ο Θεός. Την διαδικασία της σκέψεως την έχει μόνον ο άνθρωπος και τα κτιστά λογικά όντα· αλλά πώς να το εκφράσομε; Θα το πούμε λοιπόν έτσι-  ο Θεός «συσκέπτεται» έτσι να κατασκευάσει τον άνθρωπον. Όταν προβαίνει, όμως, να κατασκευάσει τον άνθρωπον, λέει: «Και ο Θεός έκανε τον άνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν». Το «καθ’ ὁμοίωσιν»; Έπεσε εις το κενό το «καθ’ ὁμοίωσιν»; Όχι, αγαπητοί μου. Προσέξτε εδώ. Το μεν «κατ’ εἰκόνα» βέβαια στάθηκε η βάσις της ανθρωπίνης κατασκευής. Το «καθ’ ὁμοίωσιν» όμως εδόθη σαν δυνατότητα εις τον άνθρωπο, που όμως αφέθηκε εις τα χέρια του και εις την βούλησή του να ομοιάσει του Θεού. Άλλο το «κατ’ εἰκόνα» και άλλο το «καθ’ ὁμοίωσιν». Είναι, λοιπόν, η δυνατότητα να ομοιάσει του Θεού. Επίτηδες η Γραφή το αποσιωπά αυτό, για να δείξει ότι το καθ’ ομοίωσιν εναπόκειται εις την ελευθερίαν του ανθρώπου. Είναι καταπληκτικό!

    Αλλά, εάν ερωτήσετε, τι σημαίνει «καθ’ ὁμοίωσιν»; Θα λέγαμε, είναι η περίπτωσις να ομοιάσει ο άνθρωπος, το κτίσμα, να ομοιάσει του Θεού. Σε τι να ομοιάσει; Εις την αγιότητα! Δεν μας είπε ποτέ ο Ιησούς Χριστός, βρήκατε στην Αγία Γραφή, όταν μελετάτε, βρήκατε ποτέ να πει ο Ιησούς Χριστός να γίνομε εικόνες του Θεού; Πουθενά δεν είναι γραμμένο. Είναι ένα κατασκευαστικό δεδομένο. Διότι αν δεν είμαι εικόνα του Θεού, δεν είμαι άνθρωπος! Είμαι κάτι άλλο. Αυτό, λοιπόν, είτε το θέλω, είτε δεν το θέλω, είτε μ’ αρέσει, είτε δεν μ’ αρέσει, είτε πάω στην Βασιλεία του Θεού, είτε πάω στην κόλασιν, είναι ένα κατασκευαστικό δεδομένο, ότι είμαι εικόνα του Θεού.

  Αλλά το άλλο όμως, η ομοίωσις, αναφέρεται πολλές φορές στην Αγία Γραφή και μάλιστα και από το στόμα του Ιησού Χριστού. Τι είπε ο Χριστός; Είναι στο κατά Ματθαίον γραμμένο, στο πέμπτο κεφάλαιο: «Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν». Αυτό το «τέλειος», «να είσαστε τέλειοι, όπως ο πατέρας σας» αναφέρεται εις το «καθ’ ὁμοίωσιν». Αυτό είναι. Και έρχεται, τρόπον τινά, σαν εντολή, απέξω, να μας υπενθυμηθεί. Διότι αν δεν είχαμε την δυνατότητα να ομοιάσομε του Θεού, τότε δεν θα ήταν μία ουτοπία όλη αυτή η ιστορία; Αλλά το «καθ’ ὁμοίωσιν», λοιπόν, κι αυτό κατασκευαστικό δεδομένο, αλλά αποσιωπάται, επαναλαμβάνω, σκοπίμως από την Αγία Γραφή, για να δειχθεί ότι εναπόκειται εις την ελευθερίαν του ανθρώπου.

   Έτσι, αυτή η θέσις, το «ἒσεσθε τέλειοι» κ.λπ. πολλές φορές αναφέρεται με ποικίλες εκφράσεις και εις την Παλαιάν Διαθήκη αλλά και εις την Καινήν Διαθήκη. Η συνήθης έκφρασις στην Παλαιά Διαθήκη, η οποία μεταφέρεται και εις την Καινή Διαθήκη κατά λέξη είναι: «Ἅγιοι γίνεσθε ὅτι ἐγὼ Ἅγιός εἰμι». «Να γίνεσθε», λέει, «άγιοι, γιατί Εγώ είμαι Άγιος». Αυτό είναι το «καθ’ ὁμοίωσιν».

    Οι άνθρωποι, ως εικόνες του Θεού, θα βρεθούν βέβαια και εις την κόλασιν. Ήδη το είπα και προηγουμένως. Μη σας φανεί παράξενο. Διότι άνθρωποι θα πάνε στην κόλαση· εκείνοι οι οποίοι θα σταθούν ασεβείς κ.λπ. αμαρτωλοί κ.λπ. κ.λπ., αμετανόητοι. Θα πει σαφώς ο Κύριος να πορευθούν οι αμαρτωλοί μαζί με τους δαίμονες εις την αιωνίαν κόλασιν· η οποία αιωνία κόλασις δεν έγινε για τις εικόνες του Θεού, τους ανθρώπους, αλλά δια τον διάβολον. Επειδή στάθηκε αυτός που εστάθηκε, ο διάβολος. Εφόσον όμως επιθυμούν να ζουν τις εντολές του διαβόλου, το θέλημα του διαβόλου, θα πάνε, εννοείται, μαζί του.

   Μόνον αν ένας άνθρωπος πέρασε από το «κατ’ εἰκόνα» στο «καθ’ ὁμοίωσιν», μόνον αυτός θα βρεθεί εις την Βασιλείαν του Θεού. Σαφώς, σαφέστατα. Ιδιαιτέρως δε το τονίζει αυτό ο ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν λέει στην Α΄ του επιστολή εις το 3^ο κεφάλαιο τα εξής: «᾿Αγαπητοί, νῦν τέκνα Θεοῦ ἐσμεν (: Τώρα –λέγει– είμεθα παιδιά του Θεού), καὶ οὕπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα (: ακόμη δεν έγινε κατά τρόπον απτόν τι θα είμαστε)· οἴδαμεν δὲ (:γνωρίζομε όμως) ὅτι ἐάν φανερωθῇ (: όταν θα φανερωθεί – το ‘’ ἐάν’’ δεν είναι υποθετικόν, αλλά είναι χρονικόν, κατά το Συντακτικόν), ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα ( Νά το: Θα είμεθα όμοιοι με Αυτόν), ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι (: γιατί θα Τον δούμε όπως είναι). Καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ᾿ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτόν (: αγνίζει τον εαυτόν του), καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι». Με άλλα λόγια, αξιοποιεί το «κατ’ εἰκόνα». Με το «καθ’ ὁμοίωσιν» αξιοποιεί το «κατ’ εἰκόνα». Σαφέστατα. Το βλέπει κανείς. Εάν δεν είμαι αγνός εν ευρεία εννοία, άγιος δηλαδή, καθώς εκείνος «ἐστίν  ἁγνός», άγιος δηλαδή, δεν μπορώ να δω το πρόσωπον του Χριστού, το πρόσωπον του Θεού και συνεπώς δεν θα μπορώ να σωθώ· δεν θα μπορώ να ζήσω εις την Βασιλείαν του Θεού. Αυτό το «ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα»,  λοιπόν, επαναλαμβάνω και επαναλαμβάνω, είναι το «καθ’ ὁμοίωσιν».

   Μετά έχομε και άλλη θέση. Τι λέει εδώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Είμεθα τέκνα Θεού». Βέβαια δεν το λέει μόνον εδώ, σ’ αυτήν την πρώτη του επιστολή. Είναι διάχυτος η θέσις ότι είμεθα τέκνα Θεού. Και τα τέκνα ομοιάζουν στον πατέρα τους προφανώς. «Πώς σου μοιάζει, πόσο σου μοιάζει», λέμε στον πατέρα, «αυτό το παιδάκι! Αλήθεια, πόσο σου μοιάζει! Σαν να είναι κομμένο κεφάλι!», λέμε έτσι, όταν βρίσκομε κάποιους ανθρώπους και τα παιδάκια τους τούς μοιάζουν πάρα πολύ. Έτσι κι εδώ. Δεν μπορώ να λέγομαι «τέκνον Θεού», εάν δεν είμαι όμοιος με τον Θεόν. Και όπως λέγει η Γραφή: «Είμεθα κληρονόμοι Θεού –και κληρονόμοι είναι μόνον τα παιδιά-, συγκληρονόμοι Χριστού». Θα κληρονομήσομε μαζί με τον Χριστόν, κατ΄άνθρωπον, εννοείται. Ο Χριστός ως άνθρωπος. Πρέπει, λοιπόν, να βιώσομε, το αντιλαμβανόμεθα, την αγιότητα.

   Σήμερα που έχομε την Κυριακή των Αγίων Πάντων, όλων των αγίων, μ’ εκείνο το πολύ ωραίο, εκφραστικότατον, ότι είναι οι άγιοι όλης της Οικουμένης, από Βορρά και Νότο, Ευρώπη, Ασία, Λιβύη κ.τ.λ. Έτσι πρέπει όλοι να γίνομε άγιοι.

   Αλλά τι είναι η αγιότητα; Είναι το πλήρωμα όλων των εντολών του Θεού. Προσέξτε: Όλων των εντολών του Θεού. Δηλαδή ολοκλήρου του λόγου του Θεού, που ποτέ εξεδηλώθη. Δεν μπορούμε εδώ να είμεθα εκλεκτικοί, όπως μερικοί θα ήθελαν να είναι. Ότι μπορώ να μην κλέβω, αλλά μπορώ να λέω ψέματα. Όχι, αγαπητοί μου! Και το ένα και το άλλο και το άλλο. Δεν μπορώ να πω ότι θα είμαι ελεήμων, αλλά θα πορνεύω. Όχι, αγαπητοί μου! Και το ένα και το άλλο και το άλλο. Όλα. Όλα! Δεν θα είμεθα εκλεκτικοί, δεν θα διαλέγομε τις εντολές του Θεού και θα λέμε: «Αυτές μεν θα τηρήσω, γιατί μου αρέσουν, γιατί μου είναι βολικές, γιατί μου ταιριάζουν στην φύση μου –όπως θέλετε πάρτε το- αλλά ξέρετε, δεν θα τηρήσω εκείνο κι εκείνο». Δεν δύναται να το πετύχει κανείς αυτό. Δεν είναι δηλαδή σωστό. Δεν μπορεί να λέγεται κανείς άγιος, εάν δεν τηρήσει όλον τον νόμον του Θεού.

   Και δεν είναι μόνον το ήθος, αλλά είναι και η ορθή πίστις. Ο αιρετικός δεν σώζεται. Γι’αυτό πρέπει να διαφυλάξομε και το ήθος το ορθόδοξον, αλλά και την πίστιν την ορθόδοξον. Η αγιότητα στον Θεό είναι συμπληρωματική της φύσεως, μας λέγει ο Μέγας Βασίλειος. Και επεκτείνεται σαν δυνατότητα και εις τους ανθρώπους. Γι’αυτό και η προτροπή «Ἅγιοι γίνεσθε ὅτι Ἐγὼ Ἅγιός εἰμι». Δηλαδή: «Εγώ είμαι Άγιος. Θα γίνετε κι εσείς άγιοι». Τι είναι αυτό; Μία προέκτασις προς τους ανθρώπους απ’ ό,τι είναι ο Θεός. Γι’αυτό λέμε τώρα, οι άγιοι άγγελοι είναι λογικά όντα και η Εκκλησία, λέμε, είναι το ταμείον του Αγίου Πνεύματος και της αγιότητος.  Βεβαίως.

   Η αγιότητα, βέβαια, έχει και την αρνητική της πλευρά. Όπως και την θετική της πλευρά. Η αρνητική πλευρά συνιστά την αποχή από κάθε κακό. Δηλαδή θα απέχομε από κάτι το οποίον είναι κακό. Από κάθε αλλότριον του Θεού, από ό,τι δεν θέλει και δεν ευαρεστείται ο Θεός, πρέπει να απέχομε. Η θετική πλευρά είναι η εξομοίωσις με τις θείες ενέργειες, δηλαδή τις αρετές του Θεού. Θείες ενέργειες. Ο Θεός έχει την θείαν ενέργειαν της αγάπης. Πρέπει να έχω κι εγώ την θείαν ενέργειαν της αγάπης και ούτω καθεξής.

   Η εντολή του αγιασμού είναι «ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ». Χωρίς, δηλαδή, την οποίαν δεν μπορούμε να κάνομε απολύτως τίποτα. Γράφει ο Παύλος, γράφει εις τους Εβραίους, προς τους Εβραίους: «Διώκετε τὸν ἁγιασμόν – «διώκω» θα πει «επιδιώκω»-, οὗ χωρὶς (:χωρίς τον οποίον αγιασμόν) οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον». «Κανείς», λέει, «δεν θα δει το πρόσωπο του Κυρίου, χωρίς τον αγιασμόν». Εκείνο που σας διάβασα προηγουμένως· ότι πρέπει να αγνίσομε τον εαυτόν μας, όπως Εκείνος είναι αγνός, για να μπορούμε να δούμε το πρόσωπό Του.

   Ούτε, λοιπόν, θέωση έχομε, ούτε σωτηρία, χωρίς τον αγιασμόν. Μη σας φαίνεται δύσκολο, παράξενο, περίεργο, υπερβολικό. Μερικοί λένε: «Άγιοι θα γίνομε;». Ναι, ακριβώς άγιοι θα γίνομε. Και μερικοί μάλιστα ειρωνεύονται το θέμα και λένε: «Χμ, μας έγινες άγιος». Μα είναι επιθυμητόν! Μα είναι ο τρόπος για να μπω στην Βασιλεία του Θεού. Κι εσύ με ειρωνεύεσαι; Και μένεις απέξω, γιατί μένεις ταμπουρωμένος μέσα εις την απιστία σου; Και εις την ειρωνεία σου; Η Βασιλεία του Θεού, αγαπητοί μου, αποτελείται μόνον από αγίους.

  Μας λέγει η Υμνολογία μας: «Μαρτύρων θεῖος χορός, τῆς Ἐκκλησίας ἡ βάσις, τοῦ Εὐαγγελίου ἡ τελείωσις». Τι ωραία πράγματα αυτά! Ωραίες θέσεις! Πραγματικά είναι η βάση της Εκκλησίας οι άγιοι. Πράγματι είναι η τελείωσις του Ευαγγελίου. Είναι το εικονογραφημένον, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, το εικονογραφημένον Ευαγγέλιον. Ναι. «Είσαστε», λέει, «ἐπιστολὴ Χριστοῦ γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη». Αναγνωριζομένη και διαβαζομένη. «Σεις, ζωντανή επιστολή Χριστού, ζωντανό Ευαγγέλιον». Όπως σας είπα, εικονογραφημένον Ευαγγέλιον είναι οι άγιοι. Γι’αυτό και η εντολή, όπως είπαμε και το ξαναείπαμε: «Ἅγιοι γίνεσθε». Σε –προσέξτε- σε ενεστώτα χρόνο. Το «γίνεσθε» είναι σε ενεστώτα χρόνο. Όχι να γίνετε. Όχι κάποια στιγμή της ζωής σας να γίνετε. Αλλά διαρκώς να γίνεσθε· που δείχνει μία δυναμικότητα αγιασμού. Διαρκώς. Γιατί ο άνθρωπος δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε από τη μία στιγμή στην άλλη. Έχομε πτώσεις. Σηκωνόμαστε, ξαναπέφτομε, ξανασηκωνόμαστε. Δηλαδή  έχομε έναν αγώνα, έχομε έναν στίβο. Γι’αυτό ακριβώς τον λόγο λέμε… Τι λέμε; «Γίνεσθε». Είναι παρατεταμένος χρόνος, ενεστώς. Μου ‘λεγε ένα παιδί, εδώ και πολλά χρόνια, το 1965, μου έλεγε ένα παιδί που ήρθε και εξομολογήθηκε. Την ιστορία του την γνωρίζετε, πολλοί Λαρισαίοι. «Πάτερ, πότε θα γίνω άγιος;» μου είπε· 17 χρονών. «Πότε θα γίνω άγιος;». Και του λέγω: «Παιδάκι μου, γι΄αυτό έχομε πίστωσιν ζωής· για να γίνομε άγιοι». Εκείνο το βράδυ σκοτώθηκε το παιδί από ένα τροχαίον δυστύχημα. Έτσι το έκρινε ο Θεός. Δεν λέω το όνομα του παιδιού. Οι Λαρισαίοι το θέμα θα το θυμούνται οπωσδήποτε.

   Φυσικά, όπως λέει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, «Ἅγιος οὐ τῇ φύσει, ἀλλὰ μετοχῇ καὶ ἀσκήσει καὶ εὐχῇ». «Δεν είμεθα στην ουσία, ούτε στην ουσία θα γίνομε, ουσία εννοείται η ύπαρξή μας, η ουσία μας, άγιοι, οὐ τῇ φύσει, ἀλλὰ μετοχῇ». Όπως ακριβώς είμαι φωτεινός, όταν προβληθώ στον ήλιο μπροστά. Γίνομαι άγιος, όταν έχω μετοχή στην θεία φύση, μετοχή δηλαδή όχι κατά πανθεϊστικό τρόπο, αλλά κοινωνώ. φερειπείν, γνωρίζω τον Κύριο, πιστεύω, ζω τον Χριστόν, γίνομαι, λοιπόν, μετοχῇ άγιος, μετέχοντας εις τον Χριστόν.

   Εάν θέλομε να αναπαύεται ο Θεός εις την ύπαρξή μας, πρέπει να φροντίζομε να είμεθα ή να γινόμεθα άγιοι. Λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Οὐδὲ γὰρ οὕτως ὡς τοῖς ἁγίοις τὸ θεῖον ἐπαναπαύεται». «Δεν αναπαύεται», λέει, «το θείον τόσο, παρά μόνον εις τους αγίους». Γι’αυτό λέμε στην Θεία Λειτουργία, το ακούμε: «Ὁ Θεὸς ὁ Ἅγιος –εκεί που λέμε τον Τρισάγιον ύμνον-, ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος». «Συ που αναπαύεσαι εις τους αγίους». Και κατά αισθητόν τρόπον, αν το θέλετε, όταν εγκαινιάζομε έναν ναόν, μία Αγία Τράπεζα, τον εγκαινιάζομε τον ναόν επί των αγίων λειψάνων. Έχομε άγια λείψανα, τα οποία περιφέρομε, λιτανεύομε έξω από την Εκκλησία, μετά γύρω από την Αγία Τράπεζα, μετά τα εναποθέτομε τα άγια λείψανα στην Αγία Τράπεζα, λείψανα αγίων, το ξαναλέγω, κυριολεκτούντες σ’ αυτό που είπαμε. Ότι «ὁ Θεὸς ὁ Ἅγιος ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

   Ο άγιος είναι ο κατά Χριστόν σοφός. Γιατί; Γιατί έκρινε ότι η αληθινή σοφία βρίσκεται στην απόκτηση της αγιότητος. Αν, αδελφέ μου, στη σοφία σου δεν το γνώρισες αυτό, όσο σοφός και να είσαι, παντεπιστήμων να είσαι, τίποτα δεν γνώρισες, τίποτα δεν κατάλαβες. Εκείνος που αξιοποιεί την αγιότητα και χάριν αυτής και το μαρτύριο ακόμα, εκείνο που αξιοποιεί είναι η αγάπη. Η μεγάλη αγάπη εις τον Χριστόν. Γι’αυτό ο Παύλος αναφωνούσε: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;». Και αραδιάζει, παραθέτει τόσα στοιχεία που μπορούσαν να τον κάνουν να αρνηθεί τον Χριστόν. «Όχι», λέει, «όχι!». Η αγάπη είναι εκείνη η οποία ανεβάζει και συντηρεί, συντηρεί και ανεβάζει την αγιότητα.

   Αλλά να μην αδικήσουμε. Και η πίστις και η αγάπη μάς φέρουν κοντά εις τον Χριστόν, κοντά εις την αγιότητα. Η αγιότητα είναι μία βίωσις. Και όταν βιώνεις τον Χριστόν, ξεχνάς ότι υπάρχει γύρω σου ο κόσμος. Θα πω ένα τολμηρό παράδειγμα. Να με συγχωρέσετε. Αλλά το είπε και ο Ιερός Χρυσόστομος αυτό το παράδειγμα: «Αν είσαι με την φιλενάδα σου και βγαίνεις στον δρόμο, θα ντρεπόσουνα; Κανονικά θα’ πρεπε να ντρέπεσαι. Δεν είναι γυναίκα σου. Είναι η φιλενάδα σου. Θα ντρεπόσουνα; Αδιαφορείς για τον κόσμον; Κατά τον ίδιο τρόπο, εάν αγαπάς τον Χριστόν, αδιαφορείς το τι λέγουν οι άνθρωποι». Τι είπε ο Ιερός Χρυσόστομος; Εκεί που μιλούσε κάποτε, είδε κάποιον να κοιμάται. Και του λέει: «Ε, εσύ που κοιμάσαι, αν ήσουνα με την φιλενάδα σου θα κοιμόσουνα;». Αυτό είναι. Εκεί που αγαπάς, ούτε κοιμάσαι, ούτε χαζεύεις, ούτε σε ενδιαφέρει τι μπορεί να λέγει ο κόσμος. Είναι, θα λέγαμε, η απάντησις σε εκείνους που ρωτούν πώς θα γίνουν άγιοι σ’ αυτόν τον δύσκολο και διεστραμμένο κόσμο. Θα απαντούσαμε: «Αγάπησε πολύ τον Χριστόν και τότε ο κόσμος ποσώς δεν θα σε ενδιαφέρει».

    Αγαπητοί, είδαμε ότι το «κατ’ εἰκόνα» και το «καθ’ ὁμοίωσιν» είναι ο αρχικός σχεδιασμός κατασκευής του ανθρώπου. Δεν αναφέρεται, όμως, το «καθ’ ὁμοίωσιν» στην κατασκευή, όχι γιατί δεν εδόθη, αλλά γιατί, επίτηδες, σας είπα, αλλά γιατί επαφίεται εις την ελευθερία του ανθρώπου, να γίνει ο άνθρωπος, άγιος. Η αγιότητα, δηλαδή εμείς θέλομε, ο Θεός δίνει την χάρη Του και γινόμαστε άγιοι. Η αγιότητα είναι το κατεξοχήν και πρέπει να είναι το κατεξοχήν μέλημά μας· που πρέπει να επιδιώξομε σε τούτη την ζωή. Με την αγιότητα θα γνωρίσομε τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Και με την αγιότητα θα εισέλθομε στην Βασιλεία του Θεού. Ας το ξανακούσομε πάλι: «Ἅγιοι γίνεσθε ὅτι Ἐγὼ Ἅγιός εἰμι». Αμήν.

🔸839η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ μέθη τοῦ Θεοῦ καί ἡ μέθη τοῦ κόσμου.

†. Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, γιορτάζει και τιμά την φανέρωσή της μέσα εις την Ιστορίαν. Η Εκκλησία ήτο πρώτα ουρανία πραγματικότης. Και σήμερα γίνεται υπόθεσις της γης. Πρώτα περιορίζετο μεταξύ του Αγίου Τριαδικού Θεού και των αγίων αγγέλων. Αλλά τώρα συμπεριλαμβάνονται και οι άνθρωποι. Είναι η δευτέρα της απόπειρα, στο πρόσωπο το θεανθρώπινον του Ιησού Χριστού, γιατί η πρώτη της απόπειρα απέτυχε με την πτώσιν των Πρωτοπλάστων. Διότι θα μετεφέρετο η Εκκλησία επί γης ως κοινωνία του Αγίου Τριαδικού Θεού με τους ανθρώπους. Η πτώσις, όμως, των Πρωτοπλάστων εματαίωσε την κοινωνίαν αυτήν, δηλαδή την Εκκλησία.

   Η αγάπη , όμως, του Θεού ξανάστησε την Εκκλησία επί της γης. Γι’αυτό πόσο πρέπει να ευχαριστούμε και να δοξάζουμε και να ευλογούμε τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν για την σοφία Του, την δύναμή Του και την αγάπη Του…

   Όμως και πάλι η παρουσία της δεν έγινε δεκτή από όλους τους ανθρώπους επάνω εις την γην. Τα μεγαλεία του Αγίου Πνεύματος, που φανερώνει -το Πνεύμα το Άγιον εννοώ- την Εκκλησία στη γη, άλλοι το θαυμάζουν το μεγαλείο και άλλοι το χλευάζουν. Γράφει ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς: «Ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον· καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;  Ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ διηπόρουν, ἄλλος πρὸς ἄλλον λέγοντες· τί ἂν θέλοι τοῦτο εἶναι; (:Το πλήθος που είχαν συγκεντρωθεί εις την αγίαν πόλιν για την ημέρα της Πεντηκοστής  -εβραϊκή γιορτή, δια να προσκυνήσουν από τα πέρατα της Οικουμένης, που μας τα απαριθμεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς- «ἐξίσταντο», απορούσαν και έλεγαν δια τα μεγαλεία του Θεού: ‘’Τι σημαίνουν όλα αυτά;’’. ‘’Τί ἂν θέλοι τοῦτο εἶναι;’’). Ἓτεροι δὲ χλευάζοντες ἔλεγον ὅτι γλεύκους μεμεστωμένοι εἰσίν». «Κάποιοι άλλοι, όμως, εχλεύαζαν, ειρωνεύοντο -η χλεύη είναι μία ειρωνεία που ακολουθείται με χειρονομίες, με καμώματα του προσώπου και με επιφωνήματα λίγο ή πολύ αισχρά – και έλεγαν -για τους μαθητάς- ότι είναι μεθυσμένοι για τα φαινόμενα αυτά της Πεντηκοστής».

   Βλέπομε εδώ δυο διαφορετικές στάσεις και δύο διαφορετικές ερμηνείες από δυο κατηγορίες ανθρώπων· που οι μεν απορούν, εξίστανται, θαυμάζουν, οι δε χλευάζουν. Και το καταπληκτικόν είναι ότι αυτοί που εχλεύαζαν, έδωσαν τον πιο σωστό και τον πιο ακριβή χαρακτηρισμό στους ήδη πνευματοφόρους αποστόλους, ότι ήσαν μεθυσμένοι. Αυτό ήταν αληθινό. Σας είπα, τον πιο ακριβή χαρακτηρισμό. Ότι ήσαν μεθυσμένοι. Μόνο που αυτός ο χαρακτηρισμός, ακριβής, το ξαναλέγω, ειπώθηκε με περιφρόνηση προς τους αποστόλους και με χλευασμόν. Θα απαντήσει νηφάλια ο Απόστολος Πέτρος, δηλαδή η κατάστασις εκείνη που δείχνει ότι δεν είναι κανείς μεθυσμένος: «Οὐ γὰρ ὡς ὑμεῖς ὑπολαμβάνετε, οὗτοι μεθύουσιν (:Δεν είναι όπως εσείς νομίζετε αυτοί, δηλαδή οι απόστολοι οι άλλοι, ότι μεθάνε)· ἔστι γὰρ ὥρα τρίτη τῆς ἡμέρας (:γιατί είναι εννέα το πρωί)».

  Γιατί το αιτιολογεί αυτό; Δεν πίνουν άνθρωποι κρασί και τις πρωινές ώρες; Πόσες φορές έχομε δει μεθυσμένους πρωί πρωί; Τότε γιατί έχει ως αιτιολογία ότι δεν είναι δυνατόν να μεθύσουν, γιατί είναι εννέα το πρωί. Κάτι που ίσως δεν το γνωρίζουμε· είναι ότι υπήρχε μία ραβινική παράδοσις, ότι στις μεγάλες γιορτές έπρεπε ο λαός να προσέλθει στον ναόν, χωρίς να φάγει και να πιει τίποτα. Αρχικά ήταν έως το μεσημέρι. Κατόπιν έγινε έως τις 10 το πρωί. Συνεπώς, αφού ήτο μεγάλη η ημέρα της Πεντηκοστής, δεν θα ήταν δυνατόν να έχουν φάει τίποτε, άρα και δεν ήπιαν τίποτε. Γι’αυτό λέγει: «διότι είναι ‘’τρίτη πρωινή’’, εννέα –δηλαδή- το πρωί». Είδατε εδώ μια λεπτομέρεια. Είναι η λεγομένη νηστεία προ της θυσίας που θα προσέφεραν εις τον ναόν. Για μας, όταν δεν τρώμε το πρωί, προκειμένου να κοινωνήσουμε, αλλά και να πάρομε το αντίδωρον, θα λέγαμε ότι είναι μία «ευχαριστιακή νηστεία». Γι’αυτό δεν πρέπει να τρώμε το πρωί, όταν πηγαίνομε στην Εκκλησία. Θα υπήρχαν και άλλοι λόγοι, αλλά τώρα μένω στο σημείον μόνον αυτό, για να σας δείξω ότι το αιτιολόγησε αυτό ο Απόστολος Πέτρος, ότι δεν ήσαν μεθυσμένοι, αφού ήσαν νηστικοί, διότι το επέβαλε η ημέρα. Έτσι, εντελώς αβίαστα, αφήνεται να φανεί ότι υπάρχει μια μέθη από κρασί και μια μέθη χωρίς κρασί.

   Η πρώτη η μέθη είναι δαιμονική. Η άλλη είναι η μέθη του Αγίου Πνεύματος. Αλλά ποια είναι αυτή η δαιμονική μέθη; Πρώτα να δούμε τι είναι «μέθη». Λέγει ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης ότι «μέθη» σημαίνει αμετρία. Όταν, δηλαδή, δεν χρησιμοποιήσεις το μέτρον, όχι μόνο στο κρασί, αλλά και σε ό,τι άλλο, θα το δούμε λίγο πιο κάτω. Κι αν μεν αυτό είναι επί πνευματικών πραγμάτων, θεμάτων, τότε είναι και ζητητέον και επιθυμητόν. Αν, όμως, είναι αυτή η αμετρία επί υλικών πραγμάτων, τότε έχομε ένα φαινόμενον δαιμονισμού.

   Ο διάβολος τι είχε πει εις τον Κύριον; «Εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται». «Πες οι πέτρες αυτές να γίνουν ψωμιά». Δεν είπε: «η πέτρα αυτή να γίνει ψωμί για να χορτάσεις την πείνα σου». Αλλά τι εδώ ο διάβολος κάνει; Διότι με ένα ψωμί θα εκαλύπτετο η ανάγκη της πείνης του Κυρίου. Τι κάνει εδώ; Δείχνει το δαιμονικό του πρόσωπο. Την αμετρίαν. Προσέξατέ το, θα το επαναλάβω. Δείχνει ο διάβολος το δαιμονικό του πρόσωπον· δηλαδή την αμετρία. Το να πει να γίνουν οι πέτρες, όχι η πέτρα, ψωμιά, πολλά ψωμιά, πολλά ψωμιά! Αυτό είναι μία μέθη. Γι’αυτό ακριβώς, αυτή η αμετρία, που λέγει ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ή η μέθη αποκτήσεως υλικών αγαθών, πολλά αγαθά, πολλά αγαθά, είναι μία μέθη, το βλέπετε, είναι μέθη δαιμονική και κατά έναν εκκλησιαστικό συγγραφέα, θεωρείται και λέγεται «ἀλόγιστος». Δεν υπάρχει η λογική. Έτσι, η αλόγιστος μέθη -αλόγιστος- διακρίνεται στα εξής επιμέρους σημεία. Ας τα προσέξουμε:

   Πρώτα πρώτα γενικά επί της ύλης. Λέγει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος για τη μέθη της ύλης, δηλαδή είναι ο υλιστής που μεθά με την παρουσία της ύλης ή των υλικών πολλών πολλών πραγμάτων. Ζητά, με άλλα λόγια, την άμετρη κατοχή της ύλης και την άμετρη απόλαυση της ύλης. Μια μέθη που εκφράζει ένα πνεύμα ειδωλολατρίας.

   Ακόμα, όπως λέγει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος πάλι, ότι είναι η μέθη της αγνοίας. Μεθά κανείς από την άγνοια; Ναι! Γιατί η άγνοια  παντού γεννά την αμετρία. Προσέξτε αυτό το σημείο. Η άγνοια είναι η μάνα του φανατισμού, της μωρίας και της αναρχίας. Δείτε, ρίξτε μια ματιά στην εποχή μας και θα δείτε τα φαινόμενα αυτά. Είναι η μέθη της αγνοίας, όπως λέγει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος.

  Ακόμα, όπως γράφει ο Μέγας Βασίλειος ότι «Μέθη δεινή (:μέθη –λέει- φοβερή!) φιλοδοξία καί φιλαρχία». Η φιλοδοξία, η αγάπη προς την δόξα. Και η φιλαρχία, η αγάπη του να είσαι αρχηγός, να κυβερνάς. Δεινή μέθη. Ρίξτε μια ματιά γύρω από το θέμα αυτό πάντα και σήμερα. Όταν ο άνθρωπος όντως μεθύσει από την φιλοδοξία και την φιλαρχία, τότε μπορεί να φθάσει μέχρι και αυτήν την αυτοκαταστροφή του. Αυτοκαταστρέφεται ο άνθρωπος. Φθάνει ακόμη και εις το πολλαπλούν έγκλημα. Σ’ αυτήν την φιλοδοξία και την φιλαρχία οφείλονται όλες οι συμφορές των λαών. Εμφανίζεται η φιλαρχία σαν μια μέθη μανιακή. Ακόμη, θα έπρεπε να ζητήσει κανείς εδώ και όλην εκείνη την χορεία των διωκτών, που εδίωξαν την Εκκλησία του Χριστού, γιατί ακριβώς ήθελαν να μην αντικατασταθούν από την κυριαρχία του Θεού στις ανθρώπινες καρδιές.

   Θα σας φανεί παράξενο, αν σας πω ότι και ο πολιτισμός είναι μία μέθη. Αλλά γιατί παράξενο; Είναι κάτι που το βλέπει κανείς πολύ καθαρά. Βέβαια εννοούμε τον αλόγιστον πολιτισμόν. Προσέξτε με, όχι τον πολιτισμόν καθ’ εαυτόν. Αλλά έναν αλόγιστον πολιτισμόν. Είναι εκείνος με τον οποίον -ο αλόγιστος-  οι λαοί μεθούν και λέγουν στη μέθη τους: «Καλή είναι η γη· δεν μας ενδιαφέρει ο ουρανός. Εδώ είναι ο Παράδεισος. Θα την κάνομε την γη Παράδεισο με τον πολιτισμόν. Δεν έχομε ανάγκη από τον Θεό. Αισθανόμεθα την επάρκειά μας με τον πολιτισμό». Πόσοι δεν είναι εκείνοι που είπαν και λέγουν: «Εγώ στηρίζομαι στην ιατρικήν επιστήμην  για την θεραπεία μου. Δεν έχω ανάγκη από τον Θεόν». Ή: «Δεν έχω ανάγκη από την ασφάλεια του Θεού, έχω τα μέσα ασφαλείας που μου παρέχει ο πολιτισμός». Και ούτω καθεξής.

  Αλλά αυτή η μέθη του πολιτισμού… – τα παρατρέχω, γιατί δεν μένει χρόνος να τα αναλύσει αυτά κανείς ακόμη περισσότερο- αυτήν την μέθη του πολιτισμού την διαδέχεται, εδώ θέλω να το προσέξετε, η μέθη της αποστασίας. Η μέθη της αποστασίας. Δηλαδή σύνολον του πολιτισμού και της αποστασίας, όπως λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του, είναι η Βαβυλών, η πόλις η μεγάλη, «η πόρνη η μεγάλη»· που έχει πορνεύσει τον κόσμον. «Πορνεία» και «πόρνη» θα πει εδώ με έννοια πνευματική, όχι τα σαρκικά αμαρτήματα. Βεβαίως δεν αποκλείονται αυτά. Αλλά εννοείται η αποστασία. Στην Αγία Γραφή, στην Παλαιά Διαθήκη συγκεκριμένα, μοιχεία και πορνεία θεωρούνται επί πνευματικού επιπέδου, όταν ο λαός αφήνει τον αληθινόν Θεόν, τον αληθή Νυμφίον -ως νύμφη η Εκκλησία του Ισραήλ- και στρέφεται προς αλλότριες θεότητες και έτσι παροξύνει τον Κύριον. Έτσι, εν εννοία πνευματική η πορνεία και η μοιχεία.

  Γράφει, λοιπόν, ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του δι’ αυτήν την πόρνη την μεγάλη: «Μεθ’ ἧς (:μετά της οποίας) ἐπόρνευσαν – δηλαδή απεστάτησαν-  οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν, ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς». «Με το κρασί της αποστασίας της μέθυσαν οι λαοί». Διότι κάποιοι, σε ένα κεντρικό μέρος, νοητή Βαβυλών, από εκεί ξεκινάει το σύνθημα της αποστασίας και της αθεΐας και οι άνθρωποι, οι λαοί, βλέπετε, ο ένας λαός μετά τον άλλον προσεταιρίζονται αυτό το ποτήρι με το άκρατο κρασί, το ανόθευτο, της αποστασίας, με το οποίο δυστυχώς μεθούν οι άνθρωποι. Και η μέθη αυτή της αποστασίας φθάνει ακόμα και εις αυτήν την εχθρική διάθεση κατά του Θεού. Με φρίκη ο ευαγγελιστής Ιωάννης βλέπει στο όραμά του στην «Ἀποκάλυψη» γράφοντας: «Καὶ εἶδον καὶ ἰδού, τὴν γυναῖκα μεθύουσαν (:αυτή η πόρνη η μεγάλη να μεθάει, να μεθάει) ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων Ἰησοῦ (: να μεθάει με το αίμα εκείνων που ακολουθούν τον Χριστόν -των αγίων- και με το αίμα των μαρτύρων)». Πίνει, πίνει το αίμα των αγίων. Είναι η μέθη, το είπα και προηγουμένως αυτό, για εκείνους που έχουν την φιλοδοξία και την φιλαρχία, είναι η μέθη των διωκτών, φοβερή μέθη, εναντίον των αγίων του Θεού.

  Ακόμη μέθη, αγαπητοί μου, είναι και η εκκοσμίκευσις των Χριστιανών. Κάτι που… πείτε στο παιδί σας να αλλάξει τρόπο ζωής. -«Παιδί μου, μη χορεύεις τους μοντέρνους χορούς». – «Όχι, αδύνατον». Το παιδί είναι μεθυσμένο από τους χορούς τους μοντέρνους. –«Παιδί μου, μη βλέπεις τηλεόραση». -«Όχι». Το παιδί είναι μεθυσμένο από τις εικόνες της τηλεοράσεως. Είναι αυτή η εκκοσμίκευσις· που είναι η χειρότερη μέθη δυστυχώς που καταλαμβάνει και τους πιστούς, που έγιναν πια υιοί του αιώνος τούτου. Δηλαδή έγιναν «σεκουλαρισταί». Του αιώνος τούτου, παιδιά, ‘’seculus’’ θα πει «αιών», Λατινικά. Ο Κύριος διαζωγραφίζει αυτήν την ψυχολογία αυτού του εκκοσμικευμένου Χριστιανού, που λέγει σε μια Του διδασκαλία, παραβολή συγκεκριμένα: «Πίνειν καὶ μεθύσκεσθαι· χρονίζει ὁ Κύριός μου». «Πίνει και τρώει και μεθά! Χρονίζει ο Κύριος…». Δηλαδή μία ακηδία και όχι εγρήγορση στην πνευματική ζωή. Μέσα εις την μέθη της ευημερίας. «Ο Κύριος ή δεν έρχεται ή αργεί να έλθει».

  Είναι ακόμα και η μέθη με το κοινό κρασί. Την άφησα τελευταία. Δεν είναι κακό το κρασί, λέει ένας Πατήρ νηπτικός, αλλά η μέθη. Όπως, λέγει, δεν είναι κακή η γυναίκα, αλλά η πορνεία. Και ούτω καθεξής. Και το Πνεύμα το Άγιον παραγγέλλει: «Μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστὶν ἀσωτία». «Μη μεθάτε με κρασί, εις το οποίο κρασί υπάρχει η ασωτία». «Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις» «Να περπατήσομε σαν παιδιά του Θεού, ευσχήμονα, όμορφα, σωστά, με ευπρέπεια, με σεμνότητα να πολιτευθούμε την ζωή μας. Όχι με φαγοπότια αμαρτωλά και με μεθύσια υπερβολικά». «Κῶμος» είναι το φαγοπότι το αμαρτωλό· που γίνεται αμαρτωλά αμαρτωλά. Ας μην πω τίποτα περισσότερο…

  Υπάρχουν, όπως βλέπετε, αγαπητοί μου, λογής λογής μέθες, όπως είναι η μέθη των σαρκικών αμαρτημάτων, είναι η μέθη του πλούτου, είναι η μέθη της εξουσίας, είναι η μέθη της ταχύτητος. Να τρέξω με τ’ αυτοκίνητο. Και σκοτώνονται οι άνθρωποι. Είναι η μέθη, η μέθη, η μέθη…- αναρίθμητες περιπτώσεις μέθης που καταλαμβάνουν τους ανθρώπους. Όλες αυτές οι μέθες είναι δαιμονικές· που ξεστρατίζουν τον άνθρωπο και του θολώνουν το μάτι του νου να μην βλέπει τον Κύριον της δόξης και τα μεγαλεία των έργων Του.

  Είναι, όμως, και η μέθη του Αγίου Πνεύματος, αγαπητοί μου. Αυτή με την οποία κατελήφθησαν οι μαθηταί, αλλά και οι 120 πιστοί που ήσαν εις το υπερώον. Αυτοί, όπως και όλοι οι πιστοί μέσα εις τους αιώνες, μεθούν, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων,  «ἀπὸ τῆς νοητῆς ἀμπέλου πολλάκις ἔτι καρποφορησάσης ἐν προφήταις καὶ ἐν Καινῇ Διαθήκῃ βλαστησάσης». Αυτή η νοητή άμπελος – ο Χριστός είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος», «Εγώ είμαι το αμπέλι, το αληθινό». Αυτό το αμπέλι βγάζει κρασί. Και όπως λέγει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς, «ὁ Υἱὸς ἀληθινὴ ἄμπελος». «Ο Υιός είναι η αληθινή άμπελος». «Τοῦτο δὲ δῆλον ἔσται τοῖς συνιοῦσιν ἀξίως (:σε εκείνους που καταλαβαίνουν άξια, είναι φανερόν) χάριτος προφητικῆς τὸ “οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου” (:το κρασί ευχαριστεί την καρδίαν του ανθρώπου) καὶ ἐνθουσιᾷ ποιῶν καὶ μεθύειν μέθην οὐκ ἀλόγιστον, ἀλλὰ θείαν (:και κάνει να ενθουσιάζεται κανείς και να μεθά μια μέθη όχι αλόγιστη, αλλά μια μέθη θεία)».

   Ποιος είναι, λοιπόν, αυτό το «κρασί» που λέγει εκεί ο Δαβίδ, ότι «το ποτήρι σου, το κρασί Σου με ευφραίνει»; «Οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου». Η μυστική ερμηνεία του χωρίου είναι ότι ο Χριστός είναι το κρασί αυτό που ευφραίνει την καρδίαν του ανθρώπου. Είναι, όντως, προφητικό. Αλλά ο Χριστός, και τούτο γιατί είναι «ὁ νέος οὗτος οἶνος (:το καινούριο κρασί) ἀπὸ νοητῆς ἀμπέλου», ξαναλέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων. Ή, αν θέλετε, και ο άλλος εκείνος ο στίχος: «Καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον». «Το ποτήρι σου που είναι άριστον, αυτό με μεθά». Ποιο ποτήρι; Το έχομε σήμερα πια εμείς στην Καινή Διαθήκη. Είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Είναι Αυτός ο Χριστός. «Ὁ οἶνος ὁ νέος» της παραβολής που είπε ο ίδιος ο Κύριος, το καινούριο κρασί το βάζουν σε καινούριους ασκούς. Δηλαδή ο Χριστός μπαίνει σε καινούριους ανθρώπους. Και ο Χριστός μεθά εκείνους που Τον αγαπούν. Μέθη, λοιπόν, Χριστού σημαίνει, λέει ένας πατήρ της Εκκλησίας μας, έρως Χριστού. Σημαίνει… -πάλι ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης- «ὑπερπλήρη τῶν ἀγαθῶν ἀμετρία». «Αμετρία σε υπερβολικόν βαθμόν, όλων των αγαθών». Εδώ αυτή η μέθη, η άμετρος μέθη, σας είπα και στην αρχή, είναι εκείνη η οποία επιζητείται. Αυτή η μέθη, λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, είναι «νεκρωτικὴ ἁμαρτίας (:νεκρώνει την αμαρτία), καρδίας ζωοποιητική (:ζωοποιεί την καρδίαν), μέθη ἐναντίον τῆς σωματικῆς (:είναι η μέθη η οποία στρέφεται εναντίον εκείνης της μέθης που γίνεται με το κρασί το κοινό· που λέγει ότι εκείνη η μέθη, κι εκείνα που ξέρεις, όταν είσαι μεθυσμένος, τα έχεις ξεχάσει)». Αλλά αυτή η μέθη, κι εκείνα που δεν ξέρεις, σου τα αποκαλύπτει. Η μέθη του Χριστού.

  Η τήρησις των εντολών, όπως ξέρετε, είναι βασική προϋπόθεσις της πνευματικής ζωής. Αλλά δεν είναι επαρκής. Αυτό το σημείο, σας παρακαλώ, προσέξατέ το. Σημαίνει ότι πρέπει να οδηγήσει η τήρησις των εντολών, στην πνευματική μέθη· που είναι η υπέρβαση των εντολών και των αρετών. Αν δεν μεθύσεις, τότε άδικα κοπιάζεις. Θα μείνεις τελματωμένος, κρύος και παγωμένος. Έτσι, η πίστις πρέπει να γίνει μέθη. Η ελπίδα πρέπει να γίνει μέθη. Η αγάπη πρέπει να γίνει μέθη. Και όπως λέγει ο Κάλλιστος Ξανθόπουλος: «Ὅλοι ὅλως τῇ θείᾳ μέθῃ τῆς πρὸς Θεὸν πίστεως καὶ ἐλπίδος καὶ ἀγάπης καταβαπτισθέντες (:βυθισθέντες) καὶ γοῦν ἄλλοι ἀλλοιωθέντες τὴν κρείττω καὶ μακαρίαν τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου ἀλλοίωσιν». Τότε μπορούμε να μιλάμε για μια σωστή, ζωηρή, πνευματική ζωή. Είπα «ζωηρή». Όταν γράφει ο Απόστολος Παύλος: «τῷ πνεύματι ζέοντες», «να είσαστε θερμοί, ζεματιστοί στο Πνεύμα», αυτό θέλει να πει. Ότι πρέπει να έχομε μίαν μέθην. Είναι εκείνο που γράφει ο Κύριος, στην επιστολή Του στον άγγελο της Εφέσου: «Ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ (:έχω κάτι να σου πω)  ὅτι τὴν ἀγάπην σου τὴν πρώτην ἀφῆκας» – κι αυτή «η αγάπη η πρώτη» είναι η μέθη, η αγάπη εκείνη που έρχεται στο επίπεδον της μέθης. Η μέθη της αγάπης κάνει τους πιστούς να ακολουθούν, όπως λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψη», «τὸ Ἀρνίον ὅπου ἂν ὑπάγῃ». «Πηγαίνουν μαζί Του, όπου Εκείνο πηγαίνει».

   Αγαπητοί μου, ο σοφός Σειράχ γράφει ότι «ἡ ἐνυπόστατος Σοφία – το γράφει στο στο πρώτοτου κεφάλαιο-  μεθύσκει τοὺς πιστοὺς της ἀπὸ τῶν καρπῶν της». «Μεθάει τους πιστούς της από των καρπών της». «Μεθάει τους πιστούς από τους δικούς της καρπούς». Και ποιοι είναι αυτοί οι καρποί; Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Και το βιβλίον «Ἆσμα Ἀσμάτων» που δεν είναι παρά μία έκφρασις μέθης του Νυμφίου Χριστού προς την νύμφην Εκκλησία και αντίστροφα, γράφει: «Ἔπινον τὸν οἶνόν μου –λέει στο πέμπτο κεφάλαιο- · φάγετε, πλησίοι, καὶ πίετε καὶ μεθύσθητε, ἀδελφοί».  «Πίνω το κρασί μου –ομιλεί ο Θεός Λόγος, ο μετέπειτα, ο μετέπειτα Ενανθρωπήσας- Φάτε, κοντινοί μου. Πιείτε και μεθύσετε, αδελφοί μου». Ομιλεί Εκείνος, ο Ιησούς Χριστός. Και ιστορικά πια θα πει ο Χριστός: «Λάβετε, φάγετε, πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες». «Μεθύσατε». Και όσοι φάγουν και πιουν τον Χριστόν, μεθούν την μέθη του Αγίου Πνεύματος. Την νηφάλιον μέθην· που ανοίγει τα μάτια του νου και του χαρίζει την γνώσιν των θείων μυστηρίων.

   Αγαπητοί, οι εχθροί του Θεού εχλεύασαν τους μαθητάς ότι «γλεύκους μεμεστωμένοι εἰσίν». Αλλά είπαν μιαν αλήθεια. Μόνον που αυτοί δεν κατενόησαν αυτήν την αλήθεια, γιατί είχαν χλευαστική διάθεση. Όποιος πιει από την νοητή άμπελο, τον Χριστό, το κρασί το δικό Του, τότε μεθά από το Πνεύμα το Άγιον. Μεθά, μεθά και βλέπει τον κόσμο αλλιώτικα. Μεθά και βλέπει τον κόσμον της Βασιλείας του Θεού που ανατέλλει.

🔸441η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

«Μηδέν πράξεις σεαυτῷ κακόν».

†. Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, ήδη ευρίσκεται εις την πρώτην ευρωπαϊκήν πόλιν, εις πόλιν επί ευρωπαϊκού εδάφους· εις τους Φιλίππους. Εκεί συνέβη ένα περιστατικόν. Ενώ επήγαιναν εις τον τόπον της προσευχής, έξω από την πόλιν, μια μαντευομένη υπηρέτρια, δούλη, έβγαινε από το σπίτι της και εφώναζε και έλεγε ότι «αυτοί είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι καταγγέλλουν σε σας», έλεγε εις τους συμπατριώτες της, «οδόν σωτηρίας».

   Αυτό συνέβαινε πολλές μέρες και «διαπονηθείς» ο Παύλος εκουράστηκε,  ηγανάκτησε, εστράφη εις τα οπίσω και διατάσσει το πνεύμα το ακάθαρτον να εξέλθει από τον άνθρωπον αυτόν, την κοπέλα αυτή, η οποία είχε πνεύμα πύθωνος και απηλλάγη η κοπέλα από την ώρα εκείνη, αλλά να λάβετε υπόψη σας ότι η κοπέλα αυτή παρείχε πολλήν εργασίαν, χρήματα αρκετά εις τα αφεντικά της, διότι ως μαντευομένη προσέτρεχε όχι μόνον όλη η πόλις, αλλά και ίσως και από τους γύρω τόπους και αντιλαμβάνεσθε, εχρηματίζοντο. Όταν είδαν ότι η ελπίς η οικονομική εξέλιπεν, εξεμάνισαν, εστράφησαν εναντίον των Αποστόλων, άρχισαν να κραυγάζουν μέσα εις την πόλιν, να ξεσηκώσουν τον όχλον. Έτρεξαν οι άρχοντες να δουν τι συμβαίνει. Εκεί ελιντσάρισαν τον Απόστολο Παύλο και τον Απόστολο Σίλα και τελικά, αφού τους καταξέσχισαν τα ρούχα, τους έδειραν ανηλεώς, τους έριξαν μέσα στη φυλακήν.

  Ένα περιστατικό αναπάντεχο. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, βλέπετε τι κάνει ο διάβολος. Ωστόσο, στη φυλακή που τους έριξαν, επήρε ειδική εντολή ο αρχιδεσμοφύλαξ να τους θέσει εις την εσωτάτην φυλακήν. Και τους ησφάλισε εις το «ξύλον». Δηλαδή έβαλε τα πόδια τους μέσα σε ένα ξύλο. Ως εξής ήταν το ξύλο αυτό. Ας πούμε, ένας κορμός δέντρου, όπως είναι στρογγυλός, ήταν κομμένος σε μία χοντρή φέτα, κατόπιν ήταν κομμένος ο κορμός καθέτως, έγινε δύο ημικύκλια, άνοιγαν μία τρύπα στη μέση, ίσα να χωράει το καλάμι του ποδιού, έβαζαν το πόδι εκεί και ξανάκλειναν τα ξύλα αυτά εις τρόπον ώστε, βάζοντας δύο τέτοια στα πόδια του φυλακισμένου, να μην μπορεί να περπατήσει ή να περπατήσει μετά μεγάλης δυσκολίας. Εν τω μεταξύ δε ο άνθρωπος έχοντας στα πόδια του τα ξύλα αυτά, ησθάνετο πολύ άσχημα. Πάρα πολύ άσχημα. Ήταν ταυτοχρόνως όχι μία ασφάλεια, αλλά και πολύ βασανιστικό για τον κρατούμενο. Έτσι ησφάλισαν τους δύο αποστόλους, τον Παύλον και τον Σίλαν.

   Κάπου τα μεσάνυχτα, που ησύχαζε η πόλις, ακούστηκαν ψαλμωδίες. Σηκώθηκε ο Παύλος και ο Σίλας, ξέχασαν τους πόνους τους, ξέχασαν την φυλακή των, ξέχασαν όλα. Αλήθεια, όταν η ψυχή είναι δεμένη με τον Θεό, δεν βλέπει τι μπορεί να συμβαίνει επάνω στη γη. Και άρχισαν να υμνούν τον Θεόν. Λέγει ο απόστολος Παύλος σε μια του επιστολή: «Εάν κανείς λυπάται, ας προσεύχεται· αν χαίρεται: Εὐθυμεῖ τις; Ψαλλέτω (:Ας ψάλλει)». Αλλά εδώ τώρα τι ακριβώς συνέβαινε με τους δύο αποστόλους, οι οποίοι έψαλλον; Ελυπώντο; Ή έχαιρον; Προφανώς έχαιρον. Διότι αλλιώτικα μόνο θα προσηύχοντο, αλλά δεν θα έψαλλαν. Όλοι δε οι κρατούμενοι εξύπνησαν από την ωραιοτάτην και γλυκυτάτην ψαλμωδία των Αποστόλων και «ἠκροῶντο», ήκουον όλοι.

   Εκεί ξαφνικά έγινε ένας σεισμός, πολύ ισχυρός σεισμός, που συνετάραξε πραγματικά την φυλακήν. Σεισμός, όμως, που ήταν μόνον τοπικός, μόνον εις την φυλακήν. Και τότε, όπως εκινήθη ολόκληρος η φυλακή, άνοιξαν οι πόρτες και ελύθησαν και τα δεσμά, πέσαν τα ξύλα από πάνω από τους φυλακισμένους, όλα ελύθησαν. Αν ήταν ένας σεισμός συνήθης, δεν θα έπεφταν τα ξύλα από τα πόδια που ήσαν εκεί δεμένα. Όλα ελύθησαν. Τότε ο αρχιδεσμοφύλαξ, όταν αντελήφθη ότι η φυλακή ήνοιξε, τόσο πολύ ετρόμαξε ότι την άλλη μέρα θα έδινε λόγο εις τους άρχοντας της πόλεως ότι έφυγαν οι κρατούμενοι, ώστε την ώρα εκείνη τράβηξε ένα μαχαίρι να αυτοκτονήσει. Ήταν δε αξιέπαινος πράξις τότε η αυτοκτονία εις τους Ρωμαίους… Και μάλιστα και σοφοί και στρατιωτικοί, πολλάκις, μεγάλοι άνδρες, ηυτοκτόνουν και εθεωρείτο πράξις ηρωική! Έτσι ο αρχιδεσμοφύλαξ τράβηξε μαχαίρι να αυτοκτονήσει.

  Τον είδε ο Παύλος. Τον είδε. Διότι αυτός ήταν απέξω. Ο Παύλος ήταν μέσα. Είτε υπό το φως της σελήνης, των αστέρων κ.λπ., αντελήφθη, λοιπόν, την πράξη που πήγαινε να κάνει ο αρχιδεσμοφύλαξ και του βάζει μια φωνή. Και του λέγει: «Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε». «Μην κάνεις κακό στον εαυτόν σου. Είμαστε όλοι εδώ».

   Αυτή η θέσις του Αποστόλου, «μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν», «μην κάνεις τίποτε το κακό στον εαυτό σου», βεβαίως αναφέρεται, αγαπητοί μου, σε μία συγκεκριμένη περίπτωση. Αυτή που μπροστά του είχε ο Απόστολος. Την περίπτωση της αυτοκτονίας. Και σπεύδει να εμποδίσει τον άνθρωπον αυτόν να αυτοκτονήσει. Αλλ’ όμως, δεν ξέρω εάν αντιλαμβάνεσθε αυτήν την θέσιν του Παύλου, ότι συμπεριλαμβάνει ολόκληρον τον απαγορευτικόν νόμον του Θεού. Παν ό,τι ο Θεός απαγορεύει, παν ό,τι ο Θεός δεν θέλει, εις ολόκληρον τον λόγο Του, εις τον Δεκάλογον και εις την Παλαιάν Διαθήκην και εις την Καινήν Διαθήκην, παν ό,τι απαγορεύει ο Θεός, κατά αρνητικόν τρόπον, συμπεριλαμβάνεται εις αυτόν τον λόγον του Αποστόλου Παύλου: «Μην κάνεις τίποτε κακό εις τον εαυτό σου».

   Πράγματι, αγαπητοί μου, μπορούμε να κάνομε κακό εις τον εαυτόν μας; Βεβαίως μπορούμε να κάνομε κακό εις τον εαυτόν μας. Μπορούν άλλοι να μας κάνουν κακό; Όχι. Καθόλου, τίποτε; Όχι! Απολύτως τίποτε; Όχι! Ω, να το ξέραμε αυτό! Ότι κανείς δεν δύναται να μας βλάψει, κανείς! Ούτε οι δαίμονες, λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ούτε ο κόσμος. Κανείς! Μόνον εμείς μπορούμε να βλάψομε τον εαυτόν μας. Ο καθένας μόνος του. Επαναλαμβάνω. Ούτε οι δαίμονες. Ούτε οι άνθρωποι. «Και αν με αδικήσουν; Κι αν οι άνθρωποι μού αφαιρέσουν την περιουσία μου; Αν οι άνθρωποι μού φονεύσουν προσφιλή μου πρόσωπα; Αν οι άνθρωποι με κακοποιήσουν, με δείρουν, με φονεύσουν ακόμη; Δεν με αδικούν;». Όχι! Ακούσατε τον λόγον του Κυρίου: Ματθαίος 10,26: «Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ». «Μη φοβηθείτε», λέγει, «μη φοβηθείτε εκείνους οι οποίοι σκοτώνουν το σώμα. Την ψυχήν δεν μπορούν».

  Ίσως θα διαμαρτυρηθούμε και θα πούμε: «Μα, Κύριε, ο άνθρωπος είναι και το σώμα και η ψυχή. Είναι ολόκληρη αυτή η ύπαρξις. Πώς, λοιπόν, μπορώ να πω ότι δεν με αδικεί, όταν φθάσει ο άλλος εις το τελευταίο σκαλοπάτι, να με φονεύσει; Δεν με αδικεί;». «Όχι!», λέγει ο Κύριος. «Μη φοβηθείτε. Γιατί; Μία τρίχα», λέγει, «από το κεφάλι σας δεν θα χαθεί!».  «Κύριε, ποια τρίχα δεν θα χαθεί από το κεφάλι μου, που με ξεμαλλιάζουν οι άνθρωποι, με κακοποιούν, με κατακρεουργούν, ποια τρίχα δεν θα χαθεί από το κεφάλι μου;». «Μία τρίχα από το κεφάλι σας δεν θα χαθεί. Μη φοβείσθε. Θα τα πάρετε όλα στην ανάσταση των νεκρών. Και την τελευταία τρίχα της κεφαλής σας! Θα την πάρετε στην ανάσταση των νεκρών! Μη φοβείσθε λοιπόν. Να σας πω τι να φοβηθείτε. Εκείνον που μπορεί να σας βάλει στην γέεννα του πυρός». Είναι ο Θεός.

   Αλλά ο Θεός πότε βάζει τους ανθρώπους εις την γέενναν του πυρός; Όταν ο άνθρωπος αμαρτήσει. Και πότε αμαρτάνει; Όταν θέλει αυτός να αμαρτήσει. Και όχι όταν λέμε με τόση ευκολία: «ο διάβολος με έβαλε». Εάν εσύ δεν ήθελες, αδελφέ μου, ο διάβολος τίποτα δεν μπορεί να κάνει. Δεν δύναται να παραβιάσει την ελευθερία σου. Δεν δύναται. Απλώς δημιουργεί τον πειρασμόν. Αν εις τον πειρασμόν, την δοκιμασία πεις το «όχι», τότε δεν αμαρτάνεις. Και δύνασαι, αδελφέ μου, να πεις το «όχι» στην αμαρτία, διότι αν ο άνθρωπος δεν ηδύνατο να πει το «όχι» στην αμαρτία, τότε θα ήταν ανεφάρμοστο το Ευαγγέλιον. Το Ευαγγέλιο θα ήταν μία ουτοπία. Αλλά για να είναι εφαρμόσιμο σημαίνει ότι ούτε ο διάβολος μπορεί να μας κάνει να αμαρτήσομε. Ούτε ο κόσμος. Όταν λέμε ότι βγαίνομε έξω και υπάρχουν πολλοί πειρασμοί… Ναι. Ουδείς το αρνείται. Όταν λέμε ότι τα πάντα προκαλούν… Ναι. Ουδείς το αρνείται. Αλλά και κανείς δεν δύναται να αρνηθεί ότι δύνασαι, αδελφέ μου, να σταθείς σε οποιαδήποτε εποχή σοδομική και γομορική εποχή, να σταθείς όρθιος. Γιατί; Αν το θέλεις. Μόνον, λοιπόν, εμείς αν βλάψομε τον εαυτόν μας, τότε, αγαπητοί μου, βλαπτόμεθα πραγματικά, γιατί τότε χάνομε την αιώνιον ζωήν.

   Ώστε η αμαρτία βλάπτει. Βλάπτει η αμαρτία. Λέγει στο «Δευτερονόμιον» ο Θεός: «Πρόσεχε σεαυτῷ καὶ φύλαξον τὴν ψυχήν σου σφόδρα (: Πρόσεχε τον εαυτό σου. Και φύλαξε την ψυχή σου πάρα πολύ)». Δεν λέγει: «Πρόσεχε τον κόσμο». Δεν λέγει: «Πρόσεχε τον διάβολο». Αλλά: «Πρόσεχε τον εαυτό σου». Όταν ο Κύριος προσηύχετο δια τους μαθητάς Του, έλεγε: «Πατέρα, δεν Σε παρακαλώ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ’ ἵνα φυλάξῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ». Τι θα πει «να τους φυλάξεις»; «Να τους δώσεις την δύναμιν, την χάρη Σου, να νικούν τον πονηρόν». Βλέπετε; Δεν αίρεται ο πονηρός από τον κόσμον.

   Πάλι η Γραφή λέγει: «Πάσῃ φυλακῇ τήρει σὴν καρδίαν». Είναι παρόμοιο, από πλευράς πνεύματος, με το προηγούμενο του «Δευτερονομίου». «Με κάθε τρόπο φύλαγε την καρδίαν σου». Και λέγουν οι νηπτικοί Πατέρες: «Δεν λέγει: ‘’Πάσῃ φυλακῇ τήρει σοὺς ὀφθαλμούς’’, αλλά ‘’σήν καρδίαν’’». Γιατί; Διότι, αγαπητοί μου, δεν μπορούμε με κάθε τρόπο να φυλάξομε τα μάτια μας. Όσο μπορούμε θα τα φυλάξομε. Εκεί πράγματι δεν μπορούμε απολύτως. Γιατί; Γιατί, όταν περπατάμε στον δρόμο και ξαφνικά είναι μπροστά μας κάτι το ανεπιθύμητον, πώς θα φυλάξομε τα μάτια μας; Πρέπει να περπατούμε με ένα τυφλοπάνι. Πρέπει να βάλομε βουλοκέρι στα αυτιά να μην ακούμε τίποτε. Ώστε δια των αισθήσεων να μη φθάνει τίποτα εις την ψυχήν. Αυτό είναι αδύνατον. Γι’ αυτό δεν λέγει η Γραφή, όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες: «Με κάθε τρόπο θα φυλάς τα μάτια σου ή τις αισθήσεις σου», αλλά «θα φυλάς με κάθε τρόπο την καρδιά σου». Γιατί; Γι’ αυτήν είμαστε υπεύθυνοι. Όχι δια τας αισθήσεις μας πάντοτε. Αλλά δι’ αυτήν είμεθα υπεύθυνοι. Ώστε, όπως λέγει πάλι το «Δευτερονόμιον», «για να μη γεννηθεί», λέγει, «πρόσεχε σεαυτῷ καὶ φύλαξον τὴν ψυχήν σου σφόδρα, για να μη γεννηθεί μέσα στην ψυχή σου, στην καρδιά σου ρήμα κρυπτόν και πονηρόν». Εκείνο που δεν βλέπουν οι άνθρωποι. Κι εκείνο το οποίο στέκεται δολιοφθορεύς και θα σε προδώσει. Και θα σε ρίξει κάτω. «Πρόσεχε λοιπόν», λέγει ο Θεός. Πρόσεχε.

   Αλλά θα ήταν δυνατόν ποτέ να έδινε ο Θεός την εντολήν «Πρόσεχε», εάν δεν είχε ο άνθρωπος την δυνατότητα να προσέξει; Άρα, αγαπητοί μου, ας μη χαριζόμεθα εις τους εαυτούς μας. Μπορούμε να προσέξουμε. Όταν ακούμε το επιχείρημα πολλές φορές από τους άλλους ή εμείς το λέμε ότι… «δεν μπορώ, τι να κάνω;», όχι, αδελφέ μου, μπορούμε να προσέξομε τον εαυτό μας. Και συνεπώς μπορούμε να σωθούμε. Σε κάθε εποχή. Προσέξατε, σε κάθε εποχή μπορούμε να σωθούμε.

  Αλλά υπάρχει, όμως, και μία ακόμη πολύ ωραία σκηνή στη συνέχεια της διηγήσεως. Γι'αυτό ας δούμε και μια ακόμα σκηνή, είναι πολύ χαριτωμένη. Όταν ο αρχιφύλαξ, ο αρχιδεσμοφύλαξ είδε ότι εσώθη, ότι οι κρατούμενοι πράγματι δεν έφυγαν, ο Παύλος και ο Σίλας δεν εδραπέτευσαν, όχι μόνον αυτό, αλλά έσπευσαν να πουν ότι «μη φοβάσαι· όλοι είμαστε εδώ, μην κάνεις το κακό αυτό στον εαυτόν σου», εκείνος τότε συνεδύασε πολλά πράγματα. Ίσως και ο ίδιος να έδειξε μια βαναυσότητα. Διότι βεβαίως ως αρχιδεσμοφύλαξ, έπρεπε ως υπεύθυνος να ασφαλίσει τους κρατουμένους του, δεν θα συμπεριεφέρετο φυσικά με το «σεις» και με το «σας», ούτε «με το γάντι», όταν τους θα τους έβαζε το ξύλο εις το πόδι, φυσικά δεν θα τους έλεγε «Με συγχωρείτε, θα σας βάλω…», όπως ακριβώς ο τσαγκάρης δοκιμάζει παπούτσια σε έναν πελάτη.

   Όταν είδε, όμως, ότι αυτοί οι άνθρωποι ήσαν ασυνήθιστοι, ήσαν σπουδαίοι άνθρωποι, ότι η συμπεριφορά τους είναι άψογη, αντελήφθη ότι είναι άνθρωποι του Θεού. Κι έπεσε στα γόνατα και λέγει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Κύριοι, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Τι ωραίο πράγμα! Αν, ξέρετε, κάθε αμαρτωλός και αποστάτης από τον Θεό, από μας, κάποτε του συνέβαινε ένα περιστατικό στη ζωή του και γύριζε με καθαρή καρδιά, αγνή, παρθενικήν καρδίαν προς τον Θεόν κι έλεγε: «Κύριε, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;», όπως το είπε και ο ευνούχος, ο Αιθίοψ, «Κύριε, τι να κάνω για να σωθώ;» είπε στον Φίλιππον τον διάκονον, «Τι να κάνω για να σωθώ;»· όπως είπαν τότε οι πρώτοι ακροαταί του κηρύγματος του Πέτρου του Αποστόλου την ημέρα της Πεντηκοστής: «Τι να κάνομε για να σωθούμε;». Αλλά βλέπετε ότι τραβάμε πολλά, υφιστάμεθα πολλά, μυαλό δεν βάζουμε και δεν λέμε εις τον Θεόν «τι πρέπει να κάνομε για να σωθούμε». Έρχονται σεισμοί, έρχονται καταποντισμοί, έρχονται απειλές πολέμου, έρχονται πανούκλες και καρκίνοι, έρχονται και έρχονται και οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Τι κρίμα για μας τους ανθρώπους!

   Αλλά ωστόσο, ο θαυμάσιος αυτός άνθρωπος, θαυμάσιος πραγματικά, έθεσε αυτό το ερώτημα εις τους Αποστόλους, οι οποίοι του είπαν πολύ απλά: «Πίστεψε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού και θα σωθείς. Κι εσύ και το σπίτι σου». Προσέξτε μια λεπτομέρεια: «Κι εσύ και το σπίτι σου». Εάν η κεφαλή του σπιτιού φροντίζει για τη σωτηρία, τότε το σπίτι ολόκληρο είναι σωσμένο. Γιατί πραγματικά ο άνδρας είναι η κεφαλή του σπιτιού. Τώρα ξέρετε, γεννιώνται παιδιά με δυο κεφάλια. Το ξέρετε; Γεννιώνται παιδιά με δυο κεφάλια. Το ξέρετε; Το έχετε πάρει είδηση; «Δηλαδή τέρατα», θα μου πείτε. Ε, βέβαια. Όταν μες στο σπίτι σήμερα υπάρχουνε δυο κεφάλια, του ανδρός και της γυναικός… Όταν η γυναίκα θέλει να έχει το δικό της επώνυμο, τον δικό της μισθό, το δικό της κουμάντο και να κινείται «κατὰ τὸ δοκοῦν», δεν έχομε δύο κεφάλια; Δηλαδή έχομε τερατώδη μορφή της οικογενείας. Όπως θα εγεννώντο παιδιά –εκεί θα μας έκανε εντύπωση και θα τρέχαμε να ερευνήσομε το φαινόμενο- γιατί θα εγεννώντο παιδιά με δύο κεφάλια! Τερατώδη όντα. Κι όμως εμείς ήδη δημιουργούμε τερατώδεις καταστάσεις. Όπως είναι η σημερινή αμβλωτική πραγματικά, εξαμβλωτική οικογένεια. Αν μπορούμε να μιλάμε πια για την οικογένεια από δω και μπρος…

   Όμως, ο Απόστολος λέγει: «Να πιστέψεις εις τον Κύριον Ιησούν και εσύ και ο οίκος σου». Και πράγματι μετά από αυτό, επίστευσε, το απεδέχθη πλήρως, επήρε τους Αποστόλους στο σπίτι του, οι οποίοι «ἐλάλησαν αὐτῷ –και εις τους οικείους του-  τὸν λόγον τοῦ Κυρίου». Δηλαδή έγινε μία κατήχηση. Και εν συνεχεία εβαπτίσθη ο αρχιδεσμοφύλαξ και όλο το σπίτι του. Τρία πράγματα δηλαδή συνέβησαν. Επίστεψε, εκατηχήθη, το σπίτι ολόκληρο, και εβαπτίσθη. Τρία πράγματα. Να, αγαπητοί μου, μα πάρα πολύ ωραία εικόνα οικογενειακής ευσεβείας. Όλο το σπίτι. Πίστεψε, κατηχήθηκε, βαπτίστηκε.

   Μήπως έχομε κι εμείς ανάλογες εικόνες στη ζωή μας; «Βεβαίως», θα λέγαμε. «Όλοι πιστέψαμε μες στο σπίτι μας, όλοι βαπτιστήκαμε. Μέσα σε ένα σπίτι είμεθα όλοι βαπτισμένοι. Και όλοι έχομε ακούσει τον λόγον του Θεού. Συνεπώς; Συνεπώς έχομε σωθεί». Το πιστεύομε, έτσι; Αγαπητοί μου, βεβαίως βαπτιστήκαμε, βεβαίως! Αλλά μην ξεχνάμε ότι το θέμα του βαπτίσματος δεν είναι το τέλος της σωτηρίας μας. Αλλά είναι η αρχή της σωτηρίας μας. Όπως το βάπτισμα είναι η πύλη της Βασιλείας του Θεού, η πύλη της Εκκλησίας. Δια της οποίας πύλης εισερχόμεθα εις την Εκκλησίαν, εις την Βασιλείαν του Θεού, έτσι, θα λέγαμε, είναι η αφετηρία, είναι η πύλη. Αλλά «πύλη» δεν θα πει παρά… «τώρα μπαίνω, τώρα αρχίζω».

   Πολλές φορές νομίζομε ότι η ζωή μας σφραγιζομένη με το βάπτισμα, ετελείωσε.  Όχι, αγαπητοί μου! Αντιθέτως, πρέπει να προσθέτομε πίστιν διαρκώς μετά το βάπτισμα. Κατά μείζονα λόγο που έχομε και τον νηπιοβαπτισμόν. Αλλά και θα πρέπει ακόμη, αν θέλετε, και η κατήχησις διαρκώς να αυξάνει. Να ακούμε διαρκώς τον λόγον του Θεού. Έτσι όταν έχομε μια διαρκή κατήχηση στο σπίτι μας… -τι ωραίο πράγμα να διαβάζουν όλοι την Αγία Γραφή! Ακόμη στο τραπέζι ή σε κάποια ξεχωριστή ώρα ή αν δεν έχομε την ξεχωριστή αυτή ώρα… την ώρα του γεύματος ή του δείπνου, όλοι μαζί, πριν σηκωθούμε από το τραπέζι μας, να διαβάσουμε κάτι από την Αγία Γραφή. Και από τον λόγο του Θεού γενικά. Να διαβάσομε κάτι. Ο νοικοκύρης του σπιτιού, η κεφαλή του σπιτιού ή η μητέρα ή όποιος άλλος δύναται ή ένα παιδί ίσως, αν πηγαίνει σχολείο και λοιπά, να πουν δυο λόγια πάνω σ’ αυτό που διαβάστηκε. Αυτή η κατήχησις πρέπει να γίνεται κάθε μέρα.

   Όπου και στον ναό ακόμη θα πηγαίνουμε. Και θα ακούμε και κήρυγμα. Δεν μπορούμε να πούμε: «Τα μάθαμε». Δεν μπορούμε να πούμε: «Κατηχηθήκαμε». Η Θεολογία δεν τελειώνει ποτέ. Πρέπει διαρκώς να κατηχούμεθα. Σ’ αυτήν την κατήχηση την διαρκή, θα έχομε αύξηση πίστεως, διαρκή αύξηση πίστεως. Και τότε, τότε θα έχομε ανανέωση του βαπτίσματος. Αυτό που σήμερα έχομε ανάγκη σαν οικογένειες, να ανανεούμεθα διαρκώς όλοι εις το βάπτισμα. Και όταν έτσι αυτά συμβαίνουν, τότε, όπως μας λέγει εδώ το ιερόν κείμενον, τότε «ἠγαλλιάσατο –όχι ο δεσμοφύλαξ- πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». «Χάρηκε με όλο του το σπίτι, πανοικί, μ’ όλο του το σπίτι».

   Και τότε, αγαπητοί μου, έρχεται η βαθιά και αναφαίρετη ειρήνη μέσα στο σπίτι, η βαθιά του Χριστού χαρά. Τότε μπορούμε να μιλάμε για ευτυχία, για οικογενειακή ευτυχία. Όταν θα έχει εγκαθιδρυθεί ο Χριστός μέσα στο σπίτι μας. Όταν το κέντρον του σπιτιού μας είναι ο Χριστός, η σωτηρία, το άγιον ποτήριον και το άγιο δισκάριον, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Όταν αυτά έχουν αρχίσει, όχι όταν θα έχουμε παντρευτεί και να ‘χουν περάσει μερικά χρόνια και που ίσως θα πούμε: «Ε, ας χαρούμε μερικά πράγματα και μετά βλέπομε παρακάτω». Τι να χαρούμε, αδερφοί μου; Την αμαρτία; Η αμαρτία δίνει χαρά;

    Πρέπει πολύ πριν ξεκινήσουμε να βάλουμε τα θεμέλια του γάμου, θα πρέπει να έχουμε καταρτιστεί. Ξέρετε ότι ο ναός του Σολομώντος πώς κτίστηκε; Δεν ακούστηκε καλέμι και σφυρί στον τόπο της οικοδομής. Ούτε ένας κρότος δεν ακούστηκε, ούτε ένας θόρυβος. Ελατομούντο οι πέτρες μακράν, στο λατομείον. Μετεφέροντο και ετοποθετούντο μόνον. Τούτο κατ’ εντολήν του Θεού. Που σημαίνει: Θέλεις να θεμελιώσεις το σπίτι σου, την οικογένειά σου; Πρέπει κάπου μακριά να έχεις λατομήσει τις πέτρες της υπάρξεώς σου. Δηλαδή; Στα πρώτα σου χρόνια. Όταν είσαι νέος άνθρωπος, θα φτιάξεις τους λίθους τους θεμελίους του μελλοντικού σου γάμου, του οικοδομήματος του μελλοντικού σου γάμου. Και τότε, ω τότε, τότε πραγματικά αυτό το θεμέλιο που λέγεται «οικογένεια» ορθώνεται σε ναό! Πράγματι, σε ζωντανή Εκκλησία του Θεού.

🔸102η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μία νυκτερινή περιπέτεια. (β΄ ἔκδοσις)

†. Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», βλέπομε τον απόστολο Παύλο εις τους Φιλίππους. Έφθασε σ’ αυτήν την πόλιν κατόπιν θείου οράματος, που ο ίδιος το εξήγησε και είπε: «Προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτούς». Είχε δει άντρα Μακεδόνα, που του έλεγε «Παῦλε, διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν». Και ο Παύλος το ερμηνεύει ότι ο Κύριος τούς προσκαλεί εις την Μακεδονίαν. Ήταν η πρώτη φορά που Χριστιανός απόστολος πατούσε το πόδι του σε ευρωπαϊκόν έδαφος.

   Οι περιπέτειες, όμως, που συνέβησαν στην πόλη των Φιλίππων, που ήταν πόλις colonia, δηλαδή έδρα ρωμαϊκής αρχής, θα ‘λεγε κάποιος ότι δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ ο Θεός να ήθελε ο Παύλος να φτάσει έως εκεί. Διότι υπήρξαν περιπέτειες εκεί σ΄ αυτήν την πόλη. Κι όμως, ακριβώς γι’ αυτές τις περιπέτειες ο Κύριος εκάλεσεν τον Παύλον εις τους Φιλίππους.

   Είναι γνωστή η ιστορία της μαντευομένης, αλλά επειδή λίγο αργήσατε, δεν ακούσατε την αποστολική περικοπή, με μόνο δύο λόγια σας λέγω ότι όταν ο Παύλος έφτασε εις τους Φιλίππους και εκεί βρήκε μία ομάδα προσηλύτων γυναικών και που έκαναν την προσευχή τους έξω από την πόλη σε ένα μικρό χείμαρρο, εκεί, ποταμάκι και ο Παύλος τις συνήντησε και κάθε μέρα πήγαινε εκεί και τους εδίδασκε. Κάποια μέρα περνώντας από ένα δρόμο, από ένα σπίτι πετάχτηκε μία δούλη, υπηρέτρια, και εφώναζε και έλεγε ότι «Αυτοί είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι καταγγέλλουν σε σας οδόν σωτηρίας». Ο Παύλος εκούνησε το κεφάλι του και δεν είπε τίποτα. Την επομένη το ίδιο, την μεθεπομένη το ίδιο. Λέγει εκεί ο ιερός Λουκάς «διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος», δηλαδή ηγανάκτησε για το φαινόμενον στέκεται και λέγει στον δαίμονα που ήταν εις την ψυχήν, στην καρδιά αυτής της κοπέλας, η οποία, επαναλαμβάνω, ήτανε μαντευομένη, «μέντιουμ» θα το λέγαμε σήμερα, κάπως έτσι, και λέγει: «Φύγε –σε ποιον, «φύγε»; Εις τον διάβολον- φύγε και άλλη φορά να μην ξανάρθεις να κατοικήσεις μέσα στην ψυχή αυτής της κοπέλας». Η κοπέλα αυτή αυτομάτως έχασε την μαντική της ικανότητα. Το είδαν αυτό τα αφεντικά της, οι οποίοι την εξεμεταλλεύοντο. Γιατί όλοι πήγαιναν να πάρουν τη μαντεία τους και βέβαια επί χρήμασι.

  Και τότε αγανακτισμένα τα αφεντικά ‘πιάσαν τον Παύλο και άρχισαν να τον κτυπούν, αφού τον κατήγγειλαν στις αρχές και έγινε μες στον δρόμο μία απίθανη σκηνή. Μόλις πρόλαβαν εκεί οι Ρωμαίοι άρχοντες να σώσουν τον Παύλον, αφού βεβαίως και εκείνοι έβαλαν το χέρι τους χτυπώντας τον, μαζί δε έτυχε και ο Σίλας. Ο Λουκάς δεν φαίνεται να έχει μπει σε αυτήν την περιπέτεια, ποιος ξέρει, προεπορεύετο, δεν πήγε εκείνη την ημέρα εκεί εις τον κοινόν τόπον προσευχής - δεν γνωρίζουμε- το θέμα είναι ότι τους έβαλαν στη φυλακή, αφού, βέβαια, τους έδωσαν πολύ πολύ ξύλο.

  Στη φυλακή όταν τους έβαλαν, όπως παρήγγειλαν οι άρχοντες – λέγω «οι άρχοντες» διότι δεν ήταν πρωτοφανές το φαινόμενον να είναι περισσότεροι του ενός· δηλαδή διοικηταί περισσότεροι του ενός. Γι'αυτό λέμε: «οι άρχοντες»- παρήγγειλαν εις τον δεσμοφύλακα να τον βάλουν τον Παύλον εις την εσωτάτην φυλακήν. Μέσα μέσα. Σε μπουντρούμι. Και να τους ασφαλίσουν και των δύο, και του Σίλα και του Παύλου τα πόδια εις το «ξύλον». Τι ήταν αυτό το «ξύλον»; Ήταν ένα πελώριο, στρογγυλό ξύλο κομμένο, δηλαδή ήταν μία χονδρή, πολύ χονδρή φέτα, στρογγυλό, ήταν κομμένο, στην μέση έκαναν μία εγκοπή, ώστε να χωράει το καλάμι ενός ποδιού. Περνούσαν εκεί το πόδι και το ‘κλειναν κατόπιν το ξύλο, το βίδωναν, το κάρφωναν, και το πόδι έπρεπε να κουβαλάει αυτό το ξύλο. Ένα τέτοιο στο ένα πόδι, ένα τέτοιο στο άλλο πόδι. Δεν μπορούσε κανείς να μετακινηθεί, ήταν βαριά τα ξύλα αυτά. Ώστε να υπάρξει μία ασφάλεια για έναν κρατούμενον που μπορούσαν να έχουν εις την φυλακήν. Αυτό και στον Σίλα έγινε.

   Αλλά, κάτι εκπληκτικόν. Κάπου τα μεσάνυχτα, Παύλος και Σίλας, μας σημειώνει ο Λουκάς, προσευχόμενοι ύμνουν τον Θεόν. «Ἐπηκροῶντο δὲ αὐτῶν οἱ δέσμιοι». Οι άλλοι κρατούμενοι άκουγαν την ψαλμωδία. Θα ‘λεγαν: «Τι περίεργοι άνθρωποι… Τόσο ξύλο έφαγαν, σε μπουντρούμι βρίσκονται, είναι κακοποιημένοι και συνεχίζουν να είναι κακοποιημένοι εφόσον τα πόδια τους είναι εις το ξύλον, πώς ψάλλουν αυτοί οι άνθρωποι; Πού βρίσκουν αυτό το κουράγιο;». Αλλά «ἐπηκροῶντο», λέγει, «οἱ δέσμιοι», «άκουγαν». Έχει σημασία αυτό.

   Κάποια στιγμή έγινε ένας τοπικός, φοβερός σεισμός. Τόσο φοβερός, ώστε τα θεμέλια της φυλακής εσαλεύθησαν, οι πόρτες άνοιξαν, και το εκπληκτικόν, όλα τα δεσμά των φυλακισμένων έπεσαν. Και του Παύλου και του Σίλα. Θα μου πείτε, από ένα ξύλο που ακουμπάει στη γη και είναι καρφωμένο, ο σεισμός μπορεί να συντελέσει στο να ανοίξει αυτό το ξύλο; Ή να πέσουν οι αλυσίδες από τα χέρια; Δεν είναι κτίσμα να πέσει το κτίσμα. Όπως το παραπέτασμα του ναού τότε, στη Σταύρωση του Χριστού, με τον σεισμό σχίστηκε στα δυο. Είναι γνωστό, όμως, ότι δεν παθαίνει τίποτα ούτε ένα ξύλο από τον σεισμό, πολύ παραπάνω ένα ύφασμα. Ήτανε θαύμα. Ήταν θαύμα! Λύθηκαν τα δεσμά όλων των δεσμίων, όλων των κρατουμένων, έπεσαν κάτω. Άνοιξαν όλες οι πόρτες.

  «Ἔξυπνος», λέει, «γενόμενος ὁ δεσμοφύλαξ», «ξύπνησε, είδε το πράγμα, τις πόρτες ανοιχτές» -τότε δε τα πράγματα ήσαν πολύ διαφορετικά, η ευθύνη του δεσμοφύλακος ήταν πολύ μεγάλη έναντι των αρχών- και αντελήφθη αμέσως ότι τα πράγματα θα ήσαν πολύ άσχημα με αυτόν. Δηλαδή, την άλλη μέρα θα είχε να απολογηθεί αυτός και θα εφονεύετο- θυμηθείτε εκείνους τους δεκαέξι στρατιώτες, τέσσερις τετράδες, που εφύλατταν τον Πέτρον εις την Ιερουσαλήμ και ο Πέτρος, κατά θαυμαστόν τρόπον απελευθερώθη από τον Κύριον, αυτούς ο Ηρώδης τούς εφόνευσε. Και επειδή υπάρχει μια φιλοτιμία σε πολλούς ανθρώπους, μία ευθιξία, σου λέει: «Προκειμένου να δικαστώ και να εκτελεστώ, θα αυτοκτονήσω». Τραβάει, λοιπόν, το μαχαίρι του ο άνθρωπος αυτός να αυτοκτονήσει!

   Εκείνη την ώρα βρέθηκε μπροστά του ο Παύλος. Ας μου επιτραπεί να πω, θα βάλω την φρασούλα μέσα σε εισαγωγικά: «ο πανταχού παρών Παύλος»! Δεν είναι πανταχού παρών, γιατί ο Θεός είναι πανταχού παρών, γι'αυτό βάζω τη φρασούλα μέσα σε εισαγωγικά. Ο άνθρωπος ο δυναμικός, που βρισκόταν παντού. Και του λέγει: «Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν». «Μην κάνεις εις τον εαυτό σου κανένα κακό! Όλοι είμεθα εδώ!». «Αυτός», λέει, «πήδηξε» - καταλαβαίνετε την τρομάρα του. Ζήτησε φως. Σημειώσατε δε ότι το σπίτι του δεσμοφύλακος ήταν πάνω από τη φυλακήν. Δηλαδή διώροφο. Κάτω η φυλακή, από πάνω το σπίτι. Και τότε εζήτησε να δει τι γίνεται. Περίεργο... Ούτε ο Παύλος εδραπέτευσε, ούτε ο Σίλας, ούτε οι άλλοι κρατούμενοι. Αλλά μετά ασφαλείας έκλεισε τις πόρτες ο δεσμοφύλαξ και πήγε η καρδιά στη θέση της. Όταν, βεβαίως, ο Παύλος τον βεβαίωνε: «Ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε». «Μην κάνεις κακό. Όλοι εδώ είμαστε».

  Τι μεγάλη μορφή ο Παύλος, αλήθεια… Τον αγαπάτε τον απόστολον Παύλον; Εγώ τον αγαπώ πολύ. Μετά από τον Ιησούν Χριστόν και την Θεοτόκον, πάρα πολύ αγαπώ τον Παύλον. Δεν σπεύδει, όπως σας είπα, να δραπετεύσει, έδωσε, όμως, ένα θαυμάσιο ευαγγελικό μάθημα. Ποιο ήταν αυτό; Η εντιμότης. Μπορεί ο Θεός να επέτρεψε τον σεισμόν, μπορεί -γιατί περί θαύματος επρόκειτο, όπως σας είπα- αλλά εφόσον είμεθα κρατούμενοι, εδώ θα μείνουμε. Οι πόρτες μπορεί να είναι ανοιχτές, αλλά εμείς εδώ θα μείνουμε. Εντιμότης. Ω αυτή η εντιμότης… Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος - διότι ο δεσμοφύλαξ αντελήφθη ότι κανείς πια δεν είχε δραπετεύσει πράγματι και ότι αυτοί οι κακοποιοί, ο Παύλος και ο Σίλας, οι «κακοποιοί», βάζω τη λέξη μέσα σε εισαγωγικά, «οι κακοποιοί είναι εδώ!». Λέει, λοιπόν, ο Ιερός Χρυσόστομος : «Ἐθαύμασε μᾶλλον τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ Παύλου - ο δεσμοφύλαξ-· ἐξεπλάγη τὴν ἀνδρείαν, ὅτι καὶ φυγεῖν δυνάμενος, οὐκ ἔφυγεν· καὶ ὅτι αὐτὸν ἐκώλυσεν τῆς σφαγῆς». «Εθαύμασε», λέγει, «την φιλανθρωπία του, την εντιμότητα ακόμη. Μπορούσε να φύγει. Δεν έφυγε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον εμπόδισε και να αυτοκτονήσει».

   Ύστερα ο δεσμοφύλακας, άνθρωπος της αγοράς, δεν ήταν κάποιος λεπτεπίλεπτος κ.τ.λ. είχε να κάνει με κρατουμένους. Δεν ήξερε ο κάθε κρατούμενος ποιος είναι; Όσους του πήγαιναν εκεί, δεν ήξερε ο δεσμοφύλαξ ποίοι ήσαν; Είδε, όμως, σε αυτούς τους ανθρώπους ότι ήσαν σπουδαίοι άνθρωποι. Δεν ήσαν κακοποιοί αυτοί οι άνθρωποι. Ήσαν εκπληκτικοί άνθρωποι! Ύστερα, όχι για κανένα κακούργημα τούς έβαλαν στη φυλακή, αλλά για λόγους, ας το πούμε, θρησκευτικούς. Αυτός που ήταν κύριος, ο δεσμοφύλαξ και οι κατάδικοι βεβαίως ήσαν όχι κύριοι, γονατίζει μπροστά τους και τους λέει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Κύριοι!» Συνήθως δεν βάζομε τους κρατουμένους με τον τίτλον «κύριος». Μάλιστα, εγώ το γράφω όταν στέλνω σε κάποιον κρατούμενον, αλλά συνήθως δεν γίνεται έτσι. Αλλά: «Κρατούμενον…- στον φάκελο, που στέλνω μία επιστολή, μία επιταγή- κρατούμενον τάδε». «Κύριοι…Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». «Τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». Και τώρα αυτός γίνεται δούλος. Και οι Απόστολοι γίνονται κύριοι. Αυτά συμβαίνουν όταν αρχίζει να γράφεται η ιστορία της σωτηρίας… Ας την δούμε με δύο λόγια.

   «Τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». Ερωτώμεθα: Τι είναι εκείνο που έκανε τον δεσμοφύλακα να ζητά να μάθει πώς μπορούσε να σωθεί; Η χάρις του Θεού! Αυτή, αγαπητοί μου, ήγγισε την ψυχή του. Μπορούσε να θαυμάσει, βεβαίως, την εντιμότητα των καταδίκων. Να τους ευχαριστήσει για την προσφορά τους. Αλλά τίποτε περισσότερο. Να πει: «Σπουδαίοι άνθρωποι». Αλλά τίποτε περισσότερο. Εξάλλου, κανείς άλλος δέσμιος, όσο τουλάχιστον μας καταγράφει αυτά ο ευαγγελιστής Λουκάς, δεν εζήτησε να γίνει Χριστιανός. Κανείς άλλος κρατούμενος. Είδαν και οι άλλοι. Κι όμως δεν ζήτησε κανείς. Γιατί αυτός ο δεσμοφύλαξ εζήτησε να σωθεί; Τι συνέβη με αυτόν; Το Πνεύμα το Άγιον όταν εκώλυσε, εμπόδισε τους Αποστόλους να προχωρήσουν εις το εσωτερικόν της Μικράς Ασίας διότι ήθελαν να πάνε ανατολικά, προς την Άγκυρα, αυτό ήταν το καταστρωμένο σχέδιο το ιεραποστολικό του Παύλου, δεν τους άφησε το Πνεύμα το Άγιον. «Οὐκ εἴασεν αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον». «Δεν τους άφησε». Και τότε εμφανίστηκε ο άνδρας Μακεδών, «ὁ ἀνὴρ ὁ Μακεδών» και τους είπε κ.τ.λ. - αυτά που σας είπα.

   Το Πνεύμα το Άγιον πρώτα πρώτα εμποδίζει τον Παύλον να πάει ανατολικά και να ‘ρθει εις την Ελλάδα, εις τους Φιλίππους, για τον δεσμοφύλακα! Πρώτα για τον δεσμοφύλακα. Βεβαίως ήταν και η Λυδία. Και για την Λυδία! Αυτήν την θαυμασία γυναίκα. Πραγματικά, ήταν ο άνθρωπος, που χωρίς να το ξέρει, εις την προαίρεσή του ήταν, έπρεπε να σωθεί. Και τώρα το Πνεύμα το Άγιον στέλνει τον Παύλον για να τον σώσει. Και κοιτάξτε πώς τον σώζει. Μέσα από μία σωρεία δυσαρέστων περιστατικών. Είναι εκπληκτικό το Πνεύμα το Άγιον τι δρόμους βρίσκει προκειμένου να σώσει έναν άνθρωπο. Και όχι μόνον αυτόν τον άνθρωπο, αλλά και ολόκληρο το σπιτικό του.

   Και η απάντησις του Παύλου: «Πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου». «Πίστεψε», λέει, «εις τον Κύριον Ιησούν και θα σωθείς κι εσύ και το σπιτικό σου». Σαν να του έλεγε: «Εσύ μας απεκάλεσες εμάς ‘’κυρίους’’. Αλλά σου λέω ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός. Σ’ Αυτόν που σε καλώ να πιστεύσεις, επειδή ζήτησες να σωθείς. Αυτός είναι Εκείνος, ο Οποίος θα σε σώσει. Και εσένα και ολόκληρο το σπίτι σου».

  Ο διάβολος έλεγε μιαν αλήθεια, όταν δια στόματος μαντευομένης έλεγε: «Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν (:σε σας - λέει- καταγγέλλουν) ὁδὸν σωτηρίας».  Άλλο ότι δεν έπρεπε να γίνει πιστευτός. Διότι δεν θα πάρομε διαπιστευτήρια ή μάλλον την αλήθεια από το στόμα του διαβόλου. Αλλά είδατε; Οδόν σωτηρίας. Προσέξτε, ο διάβολος λέει και μερικές αλήθειες, για να πει τα μεγάλα του ψέματα μετά. Και δεν πρέπει ποτέ να ακούμε μία πληροφορία από το στόμα κάποιου μάντη, μάντεως, ποτέ! Ποτέ!

   Αλλά είδατε; Έγινε λόγος περί σωτηρίας. Γι’ αυτό και αυτός ο άνθρωπος λέγει: «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Και ο Απόστολος του λέγει: «Πίστευσε εις τον Ιησούν Χριστόν και θα σωθείς κι εσύ  - καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου - θα σωθείς κι εσύ και το σπιτικό σου». Δεν είπε: «Εσύ». Αλλά είπε: «Εσύ και το σπιτικό σου». Γιατί; Γιατί ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογενείας. Δεν είναι έτσι; Έτσι το όρισε ο Θεός. Και συνεπώς έπρεπε να σωθεί η κεφαλή, αλλά να σωθεί και το σώμα. Είναι κάτι περίεργο, αποτείνομαι προς τους άνδρες, όταν, πολλές φορές η γυναίκα πιστεύει και ζει πνευματική ζωή, τα παιδιά πιστεύουν, ο άνδρας δεν πιστεύει. Είναι πάρα πολύ περίεργο, να πιστεύει το σώμα, αφού το σώμα είναι η οικογένεια και να μην πιστεύει η κεφαλή. Να σώζεται το σώμα και να χάνεται η κεφαλή. Δεν είναι περίεργο σχήμα αυτό; Αγαπητοί μου, ο άνδρας πρέπει να είναι ο πιστός. Και να ακολουθήσει ολόκληρο το σπιτικό του. «Συ και ο οίκος σου. Συ και το σπίτι σου».

   «Καὶ ἐλάλησαν αὐτῷ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ». Είδατε; Τον κατηχούν. Όχι μόνον τον ίδιον, αλλά και όλο το σπιτικό του. Ποιους μπορούσε να έχει το σπίτι αυτό; Τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας. Η σύζυγος, τα παιδιά, ίσως κάποιοι συγγενείς, κανένας παππούς, καμία γιαγιά, κανένας θείος, καμία θεία και ακόμα και το υπηρετικό προσωπικό. Όλο το σπιτικό άκουσαν κήρυγμα, άκουσαν κατήχηση.

   Σπουδαιότατο έργο που τονίζει η Εκκλησία, έχει ατονίσει όμως τώρα δυστυχώς, ήταν η Κατήχησις. Ακούστε τι λέγουν οι «Αποστολικές Διαταγές» εις το 8^ον βιβλίον: «Ἐργαζέσθωσαν οἱ δοῦλοι πέντε ἡμέρας». Βλέπετε, λοιπόν, το πενθήμερο δεν είναι καινούριο πράγμα. Ουου… το εγκαινίασε προ πολλού η Εκκλησία. Πριν δύο χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι επινόησις καινούρια. «Να εργάζονται», λέγει, «πέντε ημέρες». «Σάββατον δὲ καὶ Κυριακὴν σχολαζέτωσαν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ -α, όχι να τρέχουν, να παίρνουν το αυτοκίνητο και να τρέχουν και να τρέχουν σαν δαιμονισμένοι, για να έχομε 15, 20, 25 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες κάθε Σαββατοκύριακο- Αλλά να πηγαίνουν στην Εκκλησία. Να ακούσουν κατήχηση- διὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς εὐσεβείας». Ένα από τα ονόματα του Χριστιανισμού είναι και τούτο: «Ευσέβεια». «Ευσέβεια» θα πει Χριστιανισμός. «Να ακούσουν», λέγει, «διδασκαλίαν του Χριστιανισμού». Δηλαδή κατήχηση.

   Να πάλι το  ίδιο βιβλίο τι λέγει στο 7^ο κεφάλαιο, για να δείτε το περιεχόμενον της Κατηχήσεως. Πολύ γρήγορα: «Περὶ Θεοῦ τοῦ ἀγεννήτου γνῶσιν (: γνώση του αγεννήτου Θεού), τὴν περὶ υἱοῦ μονογενοῦς ἐπίγνωσιν (: να γνωρίσουν τον Υιόν), τὴν περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος πληροφορίαν (: για τον Άγιον Τριαδικό Θεό)· μανθανέτω δημιουργίας διαφόρου τάξιν (: άγγελοι, άνθρωποι), προνοίας εἱρμόν (:πώς φροντίζει ο Θεός), νομοθεσίας διαφόρου δικαιωτήρια (:δηλαδή διαφορά νόμου και χάριτος· πώς θα σωθείς)· παιδευέσθω δέ διατί  ὁ κόσμος γέγονεν (:γιατί έγινε ο κόσμος, η Δημιουργία) καὶ δι’ ὅ κοσμοπολίτης ὁ ἄνθρωπος ἐτάχθη (: και ο άνθρωπος έγινε - Σας αρέσει αυτή η λέξις; Σήμερα, όμως, έχει άλλη έννοια- κοσμοπολίτης. Σήμερα έχει την έννοια του κοσμοπολιτισμού, που δεν αναγνωρίζω ούτε σύνορα, ούτε τίποτα. Έχει αρνητικήν έννοιαν.)· ἐπιγινωσκέτω τὴν ἑαυτοῦ φύσιν (:να γνωρίζει τι είναι ο άνθρωπος, ψυχή και σώμα), οἵα τις ὑπάρχει (:αυτή που υπάρχει)». Και λοιπά και λοιπά.

   Βέβαια, θα λέγαμε ότι ο απόστολος Παύλος έκανε μία συντομοτάτη κατήχηση, γιατί δεν μπορούσε να επεκταθεί. Αυτή η κατήχηση κρατούσε καιρό και καιρό. Συντομοτάτη κατήχηση έκανε εις το σπιτικό του δεσμοφύλακος, ώστε να πιστέψουν και να σωθούν.

  «Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς –μας σημειώνει παρακάτω ο ιερός Λουκάς- ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν (:τους έπλυνε τις πληγές), καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα (:όλο το σπίτι βαπτίστηκε)». Τι ωραίο! Πώς αλλάζει εδώ τώρα η συμπεριφορά, ε; Τους πλένει τις πληγές. Ποιος; Ο δεσμοφύλακας! Εκείνος τους λούει και εκείνοι τον βαπτίζουν. Και όπως λέγει ωραιότατα ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἔλουσεν αὐτοὺς καὶ ἐλούσθη (:τους έλουσε και λούστηκε) · ἐκείνους μὲν ἀπὸ τῶν πληγῶν ἔλουσεν (:τους έλουσε από τις πληγές), αὐτὸς δὲ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἐλούσθη (:ελούσθη από τις αμαρτίες του)» Τι ωραίο! Ανταλλαγή έργου αγάπης. Έτσι βαπτίζεται όλο το σπιτικό. Πρέπει να υπονοήσουμε έμμεσα ότι ίσως υπήρχαν κάποιο ή κάποια μικρά παιδιά. Εδώ ομοίως -και εδώ, όχι μόνο από δω- υπονοείται και ο νηπιοβαπτισμός. Γιατί μας κατηγορούν, γιατί κάνομε τον νηπιοβαπτισμόν.

   «Ἀναγαγών τε αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρέθηκε τράπεζαν, καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». Τι ωραία! Τους παρέθεσε τραπέζι στο σπίτι του. Τραπέζι. Τραπέζι, που είναι σημείον κοινωνίας, αγάπης, ευτυχίας. Και εβαπτίσθησαν όλοι. Και πιθανότατα ο Παύλος στο τραπέζι ετέλεσε και το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας και εκοινώνησαν. Όπως κοινωνούν εκείνοι οι οποίοι βαπτίζονται. Και ο άνθρωπος αυτός ετράφη… Τους έδωσε τροφή εις τους Αποστόλους και ετράφη με το σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και όπως σημειώνει πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος: «Οὐκ ἐπειδὴ ἐσώθη εὐφράνθη, ἀλλὰ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». «Όχι», λέει, «επειδή σώθηκε η ζωή του, δηλαδή, γι'αυτό χάρηκε, αλλά γιατί πίστεψε εις τον Θεόν». Είναι κάτι δηλαδή βαθύτερο.

   Αγαπητοί, είδαμε μία πολύ ωραία εικόνα παννυχίδος. Τι θα πει «παννυχίς»; Θα πει νυχτερινή γιορτή. Η Εκκλησία μας κάνει αυτές τις νυχτερινές γιορτές, τις παννυχίδες. Οι γνωστές «αγρυπνίες». Γι'αυτό, βλέπει κανείς μέσα σε μία παννυχίδα μία ποικιλία πραγμάτων. Και στα μοναστήρια παρατίθεται και τράπεζα. Γιατί; Διότι εκείνη η εικόνα στους Φιλίππους ήταν μία… να την πω «μικρογραφία» ή να την πω «μεγαλογραφία»; Ήταν ένα υπόδειγμα πώς οι Χριστιανοί πρέπει να ακούν τον λόγο του Θεού, να κοινωνούν, να χαίρονται και όλη την νύχτα να υμνούν τον Θεό. Πόσο ωραία πράγματα, αλήθεια, που, αν τα δούμε κατάματα, όλα αυτά, θα έχομε πολλή χαρά.

   Ο άνθρωπος αυτός κατοπινά, όταν ο Παύλος θα είναι στη Ρώμη, θα διαβάζει και την προς Φιλιππησίους επιστολή του Παύλου. Και ασφαλώς θα την διάβαζε και θα την ξαναδιάβαζε. Γιατί θα χαιρόταν να την διαβάζει. Αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, ο Παύλος και ο Σίλας και ο Λουκάς -δεν ήταν εκείνο το βράδυ, το ξαναλέγω, ήταν όμως στους Φιλίππους - αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, που ήρθαν να κηρύξουν Χριστόν στην πόλη τους. Και ο δεσμοφύλακας και το σπιτικό του όλο σώθηκε.

   Είθε ο Θεός να βλέπει την αγαθή μας προαίρεση και να δίνει σε όλους μας ευκαιρίες σωτηρίας.

🔸496η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.