Βάθος καί Ὕψος.

†. Θαυμασία η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, αγαπητοί μου, που η Εκκλησία μας την τοποθετεί καθώς ανοίγει το Τριώδιον. Το Τριώδιον είναι ένα βιβλίον της Εκκλησίας μας· το οποίον συνέθεσε ο άγιος Κοσμάς, ο ποιητής. Κι επειδή αναφέρεται σε κανόνες της Εκκλησίας που έχουν μόνο τρεις ωδές, προς τιμήν του Αγίου Τριαδικού Θεού, γι΄αυτό ακριβώς λέγεται και Τριώδιον. Τρεις ωδές. Είναι γνωστό ότι ένας κανονικός, ένας αρτιμελής, ας μου επιτραπεί να το πω έτσι, κανόνας, στην σύνθεσή του είναι εννέα ωδές. Εδώ, όμως, είναι τρεις ωδές, για τον λόγο που σας εξήγησα προηγουμένως. Ανοίγει σήμερα το Τριώδιον και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο. Για να περάσομε σε ένα άλλο βιβλίο λειτουργικό, που είναι το Πεντηκοστάριον και το οποίο κι αυτό είναι έως την 50^ήν ημέρα, δηλαδή έως την Πεντηκοστή.

      Βλέπετε, είναι το εκκλησιαστικόν έτος διανθισμένο με πλουσιοτάτην ποίησιν και υμνογραφία. Πλουσιοτάτην.Είναι δε το Τριώδιον διδακτικότατον βιβλίον, παιδαγωγικότατον βιβλίον. Αν κανείς το προσέξει έχει πολλά πράγματα να πάρει και να ωφεληθεί.

     Αλλά ας επανέλθομε εις το θέμα μας, πάνω στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Είναι μία παραβολή, παρά το μικρό της μέγεθος, αλλά είναι πολυδιάστατη, με βάθος νοημάτων και ύψος πολλής αξίας. Σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς ως εξής. Θα σας το πω σε απόδοση: «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος Τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε και έκανε τούτη την προσευχή, σαν στον εαυτόν του: ‘’Θεέ μου, Σε ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, άρπαγας, άδικος, μοιχός ή και σαν αυτόν εκεί τον Τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στον ναό το δέκατον από όλα τα εισοδήματά μου’’. Και ο τελώνης στεκόταν από μακριά και δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: ‘’Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλόν’’. Και ο Κύριος είπε: ‘’Σας βεβαιώνω, πως αυτός ο τελώνης έφυγε δικαιωμένος και συμφιλιωμένος με τον Θεό, ενώ ο άλλος, ο Φαρισαίος, όχι. Γιατί όποιος υψώνει τον εαυτόν του θα ταπεινωθεί και όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί».

    Αν προσέξομε, η παραβολή παίζει ανάμεσα σε ένα ύψος και σε ένα βάθος. Ο Φαρισαίος στέκεται όχι μόνον σε ένα ύψος του σώματός του, αφού είναι όρθιος βεβαίως, αλλά και σε ένα ύψος των όσων προσεύχεται. «Εγώ, εγώ, εγώ… νηστεύω, δεν είμαι σαν κι εκείνον εκεί…». Δηλαδή και αρνητικά και θετικά σημεία της ζωής. Στο τέλος ο Κύριος βγάζει το συμπέρασμα ότι αυτός ξέπεσε στα μάτια του Θεού. Αντίθετα, ο τελώνης, που είναι μαζεμένος σε μια γωνιά, εκεί κάπου στην άκρη του  ναού, τελικά στα μάτια του Θεού υψώνεται.

     Ένα παιχνίδι λοιπόν, ύψους και βάθους. Ο τελώνης ζούσε ένα αληθινό βάθος. Ο Φαρισαίος ζούσε ένα ψεύτικον ύψος· που κάλυπτε την εγωπάθειά του, την προβολή του και την πνευματική του ανεπάρκεια. Ο Φαρισαίος, που έγινε πλέον «τύπος» -τη λέξη την βάζω εντός εισαγωγικών- και «κατηγορία» - την βάζω τη λέξη εντός εισαγωγικών- δηλαδή τάξη ανθρώπων, είναι εκείνος που ξεχωρίζει τον εαυτόν του από τους άλλους, που ήδη ευρίσκονται στην υποτίμησή του. Μη νομίσετε, πάρα πολλοί από τους Χριστιανούς μας, οι περισσότεροι, έτσι, ξεχωρίζομε τον εαυτόν μας από τους άλλους και λέμε: «Εγώ δεν είμαι σαν κι εκείνον εκεί». «Ἐλέγοντο δε –όπως λέγει ο άγιος Επιφάνιος- Φαρισαῖοι διὰ τὸ ἀφορισμένους εἶναι». Δηλαδή ξεχωρισμένους. Ξεχώριζαν τον εαυτό τους από τον άλλον «διά τήν ἐθελοπερισσοθρησκείαν τὴν παρ’ αὐτοῖς νενομισμένην». Ότι «εμείς είμεθα η ελίτ», αν μου επιτρέπεται η λέξις, «από τους Ιουδαίους. Είμαστε εμείς ξεχωρισμένοι. Εμείς δεν έχομε καμία σχέση με όλα αυτά». «Φάρες γάρ –λέγει ο άγιος Επιφάνιος- κατά τήν ἐβραΐδα ἐρμηνεύεται  ἀφορισμός». Φαρισαίοι. «Φάρες», λέγει ο άγιος Επιφάνιος, «σημαίνει κατά την εβραϊκή γλώσσαν, αυτός που είναι ξεχωρισμένος, αφορισμένος» -με την καλή σημασία της λέξεως «αφορισμένος»- δηλαδή «αυτός που ξεχωρίζει τον εαυτό του».

      Η παραβολή, ωστόσο, θέλει να μας δείξει ότι η ταπείνωσις είναι αρετή στον Θεό και αυτή βέβαια μόνη εμάς μας συμφέρει. Ενώ η υπερηφάνεια εξοργίζει τον Θεό, απωθεί τον Θεόν. Και η υπερηφάνεια δεν είναι μόνο σε έναν άνθρωπο, αλλά και σε ολόκληρο δήμο ή και λαό, ακόμα. Φερειπείν, φθάνομε να λέμε, για να το καταλάβομε: «Ο Θεός της Ελλάδος είναι μεγάλος». Ο Θεός της Ελλάδος; Μπορούσαν να λένε και οι Εβραίοι: «Ο Θεός του Ισραήλ, ο Κύριος του Ισραήλ». Μάλιστα συνηθεστάτη φράσις στον Ησαΐα είναι: «Ο Κύριος του Ισραήλ». Βέβαια. Λοιπόν, κάποτε, όταν ο λαός δεν ζει όπως θέλει ο Κύριος, τότε δεν διστάζει ο Κύριος να απωθήσει τον λαό Του. Όπως ακριβώς, όταν χαϊδεύομε το παιδί μας και αυτό δεν ανταποκρίνεται σε μια σωστή συμπεριφορά, εμείς το αποδοκιμάζομε το παιδί μας. Δεν θα αποδοκιμάσομε το παιδί του γείτονα, αλλά το παιδί το δικό μας. Έτσι και ο Θεός. Αν μας αναγνωρίζει λαό Του, εμάς θα μας απωθήσει. Μη λοιπόν λέμε «ο Θεός της Ελλάδος» και «ο Θεός της Ελλάδος» και ότι έχομε μίαν ασφάλεια και ότι ο Θεός θα μας συντηρήσει, θα μας φυλάξει… Όχι, αγαπητοί μου, όχι, πολλές φορές όχι... Ας το προσέξομε. Μόνο αν έχομε ταπείνωση σαν άτομα και σαν λαός και τηρούμε τις εντολές του Θεού, τότε πραγματικά σε προβαλλομένους κινδύνους, θα μας φυλάττει πάντοτε.

       Λέγει ο Θεός στην Ιερουσαλήμ δια του προφήτου Ιερεμίου: «Ἀφαιρεθήσεται τὸ ὕψος σου».  «Έβαλες ψηλά –επιτρέψατέ μου κάποιες εκφράσεις, δεν πειράζει- έχεις πάρει ψηλά τον αμανέ». Σας είπα, ζητάω συγνώμη για τις εκφράσεις. Και τώρα τι λέει ο Θεός δια του προφήτου; Ότι θα αφαιρεθεί το ύψος σου αυτό. Θα ταπεινωθείς. Θα καρπαζωθείς. Πρόσεξε. Λέει στο έκτο κεφάλαιο ο Θεός δια του Ιερεμίου. Ή ακόμη ο Ησαΐας λέγει: «Ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων».  Ξέρετε όταν φάμε μία καρπαζιά, αμέσως κονταίνουμε· που σημαίνει ότι θα αφαιρεθεί αυτό το ύψος, δηλαδή αυτή η υπερηφάνεια. Όταν «έχομε την μύτη μας ψηλά», όπως λέμε.

     Όμως αυτές τις έννοιες του βάθους, αγαπητοί μου, και του ύψους, ας τις δούμε κάπως πιο κοντά. Ανεξάρτητα πλέον από την παραβολή που μας έδωσε μόνο την αφορμή. Το βάθος και το ύψος συνιστούν τις διαστάσεις ενός σπουδαίου πράγματος. Και ταυτόχρονα συνυπάρχουν. Όπως οι ρίζες με τις κορυφές ενός δένδρου: οι ρίζες είναι βαθιά στο έδαφος, οι κορυφές είναι πάνω ψηλά. Συνυπάρχουν όμως σε ένα φυτό. Έτσι κι εδώ συνυπάρχει το ύψος, συνυπάρχει και το βάθος. Η θεολογία έχει και βάθος, έχει και ύψος.

        Και βάθος σημαίνει κάτι το πολυδιάστατο και ανεξάντλητο· ενώ ύψος σημαίνει το μεγαλειώδες. Ο Θεός έχει και βάθος, αν θέλετε, βάθη, σε πληθυντικό αριθμό, έχει και ύψη, ύψος. Λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι τα βάθη του Θεού ερευνά μόνον το Πνεύμα το Άγιον ως ομοούσιον. Ποιος μπορεί να ερευνήσει τα βάθη του Θεού; Μόνον το Πνεύμα το Άγιον. Γιατί; Επειδή είναι ομοούσιον με τον Πατέρα, γι' αυτόν τον λόγο γνωρίζει τα βάθη του Θεού το Πνεύμα το Άγιον. Τα κτίσματα δεν μπορούν. Ούτε οι άνθρωποι, ούτε οι άγγελοι.

      Αναφωνεί μάλιστα ο Απόστολος Παύλος και λέγει: «Ὦ βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ γνώσεως Θεοῦ!». Είδατε; Βάθος πλούτου. «Ὦ ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ!». Αἱ μέθοδοι του Θεού είναι ανεξιχνίαστοι. Τι ο Θεός παρασκευάζει, τι δρόμο οδηγεί, πώς φθάνει εκεί που θέλει να φθάσει ο Θεός, δεν μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να ερευνήσομε. Ένα ελάχιστο ποσοστόν μπορούμε από τας μεθόδους του Θεού κάπου κάτι να καταλαβαίνομε. Αρκεί να σκεφθείτε ότι ο άνθρωπος ο οποίος είναι πιστός, μια περιπέτειά του, κάπου την ερμηνεύει. Οι άλλοι απέξω…είναι εκείνο που λέγει ο Δαβίδ ο ψαλμωδός: «Και με κοροϊδεύουν –λέει- και με βρίζουν. ‘’Τώρα συ που περνάς αυτά που περνάς, ποῦ ἐστὶν ὁ Θεός σου;’’». «Πού είναι ο Θεός σου να σε βοηθήσει;». Γιατί; Είναι αφιλόσοφοι. Είναι έξω από τη γνώση των μυστηρίων του Θεού. Ο πιστός όμως; Ω, ο πιστός. Α, πάρτε παράδειγμα τον Ιώβ. Οι τρεις φίλοι του του λένε...’’Κάτι πρέπει να έκανες, πρέπει να εξόργισες τον Θεόν’’ κ.τ.λ. κ.τ.λ. Μόνο ο Ιώβ μπορεί κάπου κάπως να εξερευνήσει τα πράγματα. Διότι… κι εκείνος βέβαια δεν ήξερε πολλά. Δεν ήξερε ότι πίσω από τον εαυτόν του υπήρξε ένα προσκήνιον. Να δει ότι ο διάβολος εζήτησε από τον Θεόν να δοκιμαστεί έτσι ο Ιώβ. Βλέπετε; Τα μυστήρια του Θεού, αι οδοί, δηλαδή τα μονοπάτια, αι μέθοδοι του Θεού.

       Ωστόσο μιλάει ο ευαγγελιστής Ιωάννης για την αγάπη του Θεού και λέγει: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε …» κ.τ.λ. Τόσο πολύ. Πόσο; Όταν λέμε σε ένα μικρό παιδάκι, πολλάκις σας το έχω πει αυτό: «Με αγαπάς;». «Ναι». «Πόσο με αγαπάς;». Και δεν έχει άλλο τρόπο να το εκφράσει αυτό, ανοίγει τα χεράκια του και λέει: «Τόσο σε αγαπάω». Είναι τόσο χαριτωμένο αυτό το άνοιγμα των χεριών! Για να δείξει το παιδάκι πόσο αγαπάει. Έτσι λοιπόν, εκείνο το «οὕτω», «τόσο», αγαπητοί μου, δεν το καταλαβαίνομε. Δείχνει το ανεξιχνίαστον βάθος της αγάπης του Θεού.

    Αλλά και το πολυμερές και το πολύτροπον του Θεού. Ξέρετε πώς αρχίζει η προς Εβραίους επιστολή; «Πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως ὁ Θεός...» κ.τ.λ. κ.τ.λ. που εκφράζουν ταυτόχρονα και την σοφία Του. «Πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως». Γι'αυτό γράφει στους Εφεσίους ο Παύλος και λέει: «Ἐν ἀγάπῃ ἐῤῥιζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι (:για να μπορέσετε να κατανοήσετε, να καταλάβετε)  σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις(:μαζί με όλους τους αγίους) τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος,  γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ(:να μπορέσετε να γνωρίσετε αυτήν την αγάπη που υπερβάλλει ο Θεός, υπερβάλλει πάσαν άλλην γνώσιν), ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ». Ναι. Μόλις να αγγίξομε, μόλις να μπούμε στο μυστήριον αυτής της αγάπης του Θεού. Αρκεί να σκεφθούμε ότι στους αγίους και εις τους αγγέλους θα εκτυλίσσεται η γνώσις του Θεού στην αιωνιότητα, για να συλλάβομε το ασύλληπτον βάθος του Θεού. Εις το διηνεκές.

     Μάλιστα, εκείνο το «ἀλληλούια»,  που λένε οι άγιοι άγγελοι, «ἀλληλούια», «ἀλληλούια!». Δεν βαρύνονται; Δεν αισθάνονται κάτι που είναι ανιαρόν; Λέμε - κι άλλοτε σας το έχω πει αυτό- το εξής παράδειγμα: Μπαίνομε μέσα σε μία αίθουσα ενός μουσείου· που έχει έργα τέχνης κ.λπ. Βλέπουμε τον πρώτο πίνακα… «Αααα!»,  λέμε, «Τι ωραίος…! Ααα!», λέμε. Πάμε στον δεύτερο, λέμε: «Α, τι ωραίος που είναι αυτός ο πίνακας!». Πάμε στον τρίτο, θαυμάζοντες, στον τέταρτο διαρκώς έτσι. Αν κάποιος ήταν δίπλα μας και δεν είχε μάτια, ήταν τυφλός, θα άκουγε διαρκώς ένα «Α, τι ωραίο είναι αυτό, α, τι ωραίο είναι αυτό». «Α, τι ωραίο είναι αυτό!». Και θα έλεγε: «Μα δεν βαρέθηκε αυτός που βλέπει την έκθεση να λέει το ‘’Α, τι ωραίο, α, τι ωραίο;’’. Μα αφού εκδιπλώνεται κάτι καινούριο, αφού ξετυλίγεται κάτι ωραίον, γιατί δεν θα εκφράσει την έκπληξή του διαρκώς και διαρκώς. Αυτό είναι. Η γνώσις του Θεού, και εις τους αγίους αγγέλους και εις τους ανθρώπους, αγαπητοί μου, διαρκώς εκδιπλούται. Έως πού; Έως πότε; Εις το διηνεκές!!! Αφού ο Θεός είναι άπειρος. Και αιώνιος και άπειρος.

    Έτσι, λοιπόν, στην Βασιλεία του Θεού, αν θα ρωτήσετε, δεν θα έχομε μίαν ανίαν; Ανία στην Βασιλείαν του Θεού; Όταν θα βλέπομε το βάθος του πλούτου της θεότητος!

    Έτσι λοιπόν, αγαπητοί, υμνούμε και δοξάζομε διαρκώς τον Θεό. Ή, αν θέλετε να μιλήσομε, και για το ύψος του Θεού· που εκφράζει το μεγαλείο Του, εκφράζει την δόξα Του. Έτσι το ύψος του Θεού εκφράζεται από το βάθος του Θεού, που και τα δυο, όπως σας είπα στην αρχή, συνυπάρχουν. Όπως το δένδρο, σας είπα, οι ρίζες και οι κορυφές του.

    Αλλά και αυτά που ενεργεί ο Θεός, ανήκουν στην κατηγορία του βάθους και του ύψους. Όχι μόνον Αυτός καθ’ εαυτόν, αλλά και τα έργα Του. Κάποτε ο Ησαΐας είπε στον βασιλέα Άχαζ να ζητήσει, για την πίστωση των λόγων του Θεού, ότι αυτά που του λέει θα γίνουν, ένα θαύμα ύψους ή βάθους· αλλά κάπου αμφέβαλε ο βασιλιάς και του λέει του βασιλέως ο προφήτης: «Ζήτησε σημεῖον ὕψους ἢ βάθους. Ζήτησέ μου, τι θέλεις». Ένα σημάδι, δηλαδή ένα θαύμα ύψους, φερειπείν, να βλέπεις τα αστέρια να κουνάνε στον ουρανό, χωρίς συννεφιά να σκιάσει ο ήλιος. Σημεῖον είναι. Ή βάθους: Να ανεβαίνουν οι νεκροί απάνω στη γη! Από τον Άδη!  «Ζήτησέ μου ή το ένα ή το άλλο». Βέβαια δεν ζήτησε ο Άχαζ. Και τον επέπληξε ο Ησαΐας. Και του λέει: «Εσύ δεν ζητάς. Και, κατά κάποιον τρόπον, ενοχλείς τον Κύριον, γιατί Εκείνος μου είπε να σου ζητήσω να πεις ένα σημείον βάθους ή ύψους. «Αἴτησαι σεαυτῷ» ,λέει,  σημεῖον παρὰ Κυρίου Θεοῦ σου εἰς βάθος ἢ εἰς ὕψος». Είναι στο έβδομο κεφάλαιο, στίχος 10^ος.

     Κι επειδή εκείνος, σας είπα, αρνήθηκε, ίσως να υπήρχε μία, κάποια απιστία κάπου, ο Θεός υπόσχεται ότι θα δώσει. Εσύ δεν ζητάς αλλά ο Θεός θα δώσει, από μόνος Του πλέον, το σημεῖον του Εμμανουήλ! Ποιο είναι το σημείο του Εμμανουήλ; Είναι η ενανθρώπησις του Θεού Λόγου. Και αυτό ήτο σημείον και βάθους και ύψους. Ακούστε πώς. Η ενανθρώπησις του Θεού Λόγου. Όταν οι Εβραίοι ζήτησαν σημείον ύψους, το ζήτησαν από τον Χριστόν. Όπως κάποτε έδωσε σημείον ύψους ο Θεός στον Μωυσή με το μάννα. Γιατί το μάννα έπεσε, λέει, από τον ουρανό. Φυσικά, ποιον ουρανό; Όχι κανένα ουρανό… στον έβδομο ουρανό; Όχι κανένα ουρανό… στον έβδομο ουρανό. Φυσικά μέσα στον μετεωρολογικόν, θα λέγαμε, ουρανόν. Εκεί πού πετάνε τα πουλιά κ.τ.λ. Και, έχοντας αυτήν την εμπειρίαν, το οποίον βεβαίως Μωυσέα τιμούσαν ιδιαιτέρως, που έδωσε ένα σημείον ύψους, το είπαν και εις τον Χριστόν. «Ναι», λέει, «ναι. Θα σας δοθεί σημείον. Όχι όμως αυτήν την στιγμή ακόμα».

    Και μετά; Ποιο είναι το σημείον του βάθους; Του βάθους, αγαπητοί μου, είναι θαύμα καταπληκτικόν. Βάθους είναι η Ανάσταση του Χριστού. Ύψους η Ανάληψις του Χριστού. Ναι. Ανελήφθη ο Χριστός εις τον ουρανόν. Και τον είδαν τουλάχιστον στην Ανάληψή Του, εκατόν είκοσι πρόσωπα που ήσαν παρόντες! Μεταξύ αυτών και η Υπεραγία Θεοτόκος. Και εφόσον ο Θεός έχει βάθος και ύψος, τότε και η Θεολογία έχει βάθος και ύψος. Και ο μακάριος εκείνος που το αντελήφθη, από μας τους πιστούς, ότι ο Θεός έχει και ύψος και βάθος, τότε απολαμβάνει την θεολογία του Ευαγγελίου, την θεολογία της Ενανθρωπήσεως.

     Θυμηθείτε, με ένα σχηματάκι μικρό, παραδειγματάκι. Όταν, μας σημειώνει ο Λουκάς, όλη νύχτα οι ψαράδες, ο Πέτρος και οι λοιποί, προσπαθούσαν κάτι να πιάσουν, είναι τότε η πρώτη γνωριμία του Χριστού με τους μαθητάς και δεν έπιασαν λέπι, τότε το πρωί ξημερώθηκαν.  Ο Κύριος ζήτησε το καΐκι του Πέτρου, για να μπει εκεί και από εκεί να μιλήσει. Μετά από την ομιλία, που ήταν πολύ πλήθος κόσμου εις την παραλία, λέγει εις τον Πέτρον: «Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν». Δηλαδή «απλώστε τα δίχτυα σας, αλλά σε βάθος. Κι εκεί», λέγει, «θα πιάσετε πολλά ψάρια». Πόσα ψάρια; Πάρα πολλά ψάρια. Τι είπε; «Ἐπανάγαγε –λέει στον Πέτρο- εἰς τὸ βάθος»! Εκεί είναι τα ψάρια. Και είναι γνωστό, η αρχαία φιλοσοφία, στο όνομα Ι.Χ.Θ.Υ.Σ. δημιουργεί μία ακροστιχίδα, που είναι Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. Αυτός είναι ο Ι.Χ.Θ.Υ.Σ. Ο νοητός ΙΧΘΥΣ. Δηλαδή «θα βρεις τον ιχθύν, θα βρεις Εμένα, όταν πας εις το βάθος των Γραφών. Εκεί πραγματικά θα αντιληφθείς το βάθος». Και το βάθος αυτό ανήκει στον ωκεανό της Θεολογίας.

     Όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Βάθος τῶν ἱερῶν γραφῶν ἡ κεκρυμμένη γνῶσις».  Όχι να διαβάσομε πρόχειρα και τέλειωσε κ.λπ. Όχι. Βάθος. Και όπως συνηθίζω να το λέω, με χαρτί και με μολύβι και με προσευχή. Πήρατε την Αγία Γραφή στα χέρια σας; Πείτε δυο λόγια προσευχής. Αν δεν πούμε, αν δεν πούμε λίγο προσευχή, κινδυνεύομε τουλάχιστον από δύο άσχημα πράγματα. Να μην καταλάβομε τίποτα, να μην πάμε εις τα βαθέα της μελέτης. Αλλά και το χειρότερο, να ερμηνεύσομε κακώς και τότε να πέσομε και να πιστέψομε κάποια αίρεση. Πρέπει λοιπόν έτσι να είναι το πράγμα.

     Βάθος και ύψος, όμως, έχει και ο άνθρωπος, αγαπητοί. Όχι μόνον ο Θεός. Σαν εικόνα του Θεού που είναι ο άνθρωπος, έχει και αυτός το βάθος του και το ύψος του. Άραγε αυτό μπορούμε να το καταλάβομε; Κι αυτό το βάθος ευρίσκεται και το ύψος και στην ψυχή του και εις το σώμα του. Είναι θανάσιμον αμάρτημα να χωρίζομε τον άνθρωπο σε ψυχή και σώμα. Μη σας κάνει εντύπωση. Εάν η πράξη της Εκκλησίας… λέμε…: «Κύριε, βοήθησε τον άνθρωπον αυτόν και στην ψυχή και στο σώμα», ξέρετε γιατί; Η Εκκλησία δεν εισάγει την δυαρχία. Αλλά ήταν συνηθισμένοι οι άνθρωποι να χωρίζουν το σώμα από την ψυχή. Δεν έχομε σώμα και ψυχή. Έχομε τον άνθρωπο, που αποτελείται από το σώμα και από την ψυχή. Ναι. Αυτόν τον διαφορισμόν η εβραϊκή φιλολογία τον αγνοεί. Αυτό είναι μόνο στην ελληνική φιλολογία. Πάντως πρέπει να ξέρομε ότι ο άνθρωπος είναι ένα όλον, ένα σύνολον. Ε, λοιπόν, βρίσκεται αυτό το βάθος και στην ψυχή –αναγκαζόμαστε να χωρίσομε, για λόγους να κατανοούμε δηλαδή- και στην ψυχή και στο σώμα.

      Λέγει η Γραφή· είναι στην Ιουδήθ αυτό που θα σας πω, στο 8^ον κεφάλαιον: «Βάθος καρδίας ἀνθρώπου οὐχ εὑρεθήσεται». «Το βάθος της καρδιάς του ανθρώπου δεν μπορεί να ευρεθεί». Πολλές φορές το ακούμε, ότι ο άνθρωπος είναι ένα βάθος, ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο. Και ο ίδιος δεν μπορεί να ξέρει τον εαυτόν του. Πολύ περισσότερο ένας τρίτος απέξω. Μόνο ο Θεός ξέρει τα βάθη του ανθρώπου. Και όπως λέγει ο Ψαλμωδός εις τον 129^ον Ψαλμόν του: «Ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σέ, Κύριε». «Από τα βάθη μου», λέει, «σου φώναξα, προσευχήθηκα». Ποιο είναι αυτό το βάθος που λέει ο Δαβίδ; Και ο ίδιος αγνοεί το βάθος το δικό του. Όπως ο κάθε άνθρωπος αγνοεί το βάθος του. Και ο ιερός Ιουστίνος ομιλεί περί «τῶν βαθέων τῆς καρδίας καὶ τοῦ νοῦ».

    Αλλά και η σωματική του κατασκευή και λειτουργία έχει ένα ανεξιχνίαστον βάθος. Πόσα χρόνια έχουν περάσει μέχρι σήμερα και σου λέει: «Πρέπει να είναι κάτι γονίδια...-έτσι τα ονόμασε- πρέπει να είναι κάτι τέτοια, κάτι τέτοια, που να διευθύνουν τον άνθρωπο, ξέρω ‘γω, τα ορμέφυτά του κ.τ.λ.». Τώρα ψάχνομε και βρίσκομε πράγματα που είναι καταπληκτικά. Ε, λοιπόν πέστε μου, μόνο η ψυχή έχει βάθος; Το σώμα δεν έχει βάθος; Ασφαλώς ναι. Έτσι έχομε και τα περί της κατασκευής του ανθρώπου, που διαρκώς εκδιπλούται η κατασκευή του ανθρώπου. Ποιος έφθασε εις το τελευταίο σκαλοπάτι γνώσεως του ανθρωπίνου σώματος;

      Ποιος θα απαντήσει τι είναι ζωή; Μπορούμε να πούμε πολλές περιφράσεις περί ζωής. Ουσιαστικά το φαινόμενον της ζωής, αγαπητοί μου, μας είναι άγνωστον. Για να σας δείξω ότι και ο άνθρωπος έχει και βάθος και ύψος.

     Κι έτσι ο άνθρωπος δυστυχώς περιφρονεί ο ίδιος το δικό του βάθος, αλλά και αποκόπτει τον εαυτόν του από το δικό του ύψος. Όταν κάπου σκανδαλίστηκαν οι  μαθηταί… «Εάν δείτε», λέει ο Χριστός, «να ανεβαίνει ο Υιός του ανθρώπου εκεί που ήταν πρώτα»· αποκάλυψις ύψους. «Έτσι, άνθρωποι, με βασανίζετε, υφίσταμαι μαρτύριον». Όπως οι επτά Μακκαβαίοι που είναι χαρακτηριστική η περίπτωσις του μαρτυρίου των στην Παλαιά Διαθήκη: «Ξέρεις εγώ, ο άνθρωπος, ποιος είμαι; Εγώ θα ξαναζήσω πάλι»!. Είναι εκείνο που έλεγε ο Ιώβ: ότι «το δέρμα μου», λέει, «περνάει, θα μου το κάνει καινούριο. Ξέρεις ποιος θα γίνω;». Ορίστε.

         Αγαπητοί, το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος έχει βάθος, έχει ύψος. Μπροστά στο σύμπαν, τι είναι ο άνθρωπος; Ένα απλό σημείον. Κι όμως, με βάθος και ύψος ασυγκρίτως μεγαλύτερα από τα αχανή βάθη του σύμπαντος. Αφού Αυτός ο Θεός πήρε την ανθρωπίνη διάσταση, για να μας πει τι είμαστε! Παραπονείται ο Θεός όταν λέγει: «Ἐγὼ εἶπα· θεοί ἐστε. Ὑμεῖς δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε». «Δεν δίδετε καμίαν αξίαν εις την ύπαρξή σας». Και θέλει να δείξει το μεγαλείον του ανθρώπου, που ο ίδιος ο άνθρωπος δεν το εκτιμά. Όπως σε ένα αρχιτεκτόνημα παίζει το φως με τις σκιές και αποκαλύπτεται το καλλιτέχνημα, έτσι το βάθος και το ύψος αποκαλύπτουν το καλλιτέχνημα «άνθρωπος».

    Η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου μας έδωσε απλώς την αφορμήν. Ο Τελώνης έζησε το βάθος και το ύψος, που επήνεσε Αυτός ο Ίδιος ο Κύριος.

823η ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ Τελώνου.

†. Και πάλι, αγαπητοί μου, προ των οφθαλμών μας η πολύτιμη παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Με αυτήν την παραβολή θέλησε ο Κύριος να δώσει πολλά διδάγματα. Να μας πει για την ταπείνωση και την  υπερηφάνεια. Για την πνευματική ή ηθική, αν θέλετε, επάρκεια και ανεπάρκεια. Για το περιεχόμενο μιας καλής ή κακής προσευχής. Για την παρουσία δύο τύπων ανθρώπων μπροστά στον Θεό. Για την αυτοπεποίθηση του ενός και την αυτογνωσία του άλλου. Και όλα αυτά ελέχθησαν από το αυθεντικό στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό κάθε σημείο της διδασκαλίας του Κυρίου, είναι και μία αυθεντική απάντησις.

     Είναι γνωστή η πλοκή της παραβολής. Εξάλλου δεν είναι μεγάλη. Δύο άνθρωποι ανέβηκαν εις το ιερό, δηλαδή  εις τον ναό, για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος, από την γνωστή τάξη των Φαρισαίων και ο άλλος Τελώνης. Από εκείνους που έπαιρναν με δημοπρασία από τους Ρωμαίους την είσπραξη των φόρων. Ο Φαρισαίος, φορτωμένος με αυτοπεποίθηση από το αξίωμά του, την γνώση του νόμου και τις καλές του πράξεις, στέκεται να πει την προσευχή του στον Θεό, με μεγάλη δόση αυτοπεποιθήσεως και αλαζονείας. Ο τελώνης, φορτωμένος κι αυτός αλλά με παρανομίες και ποικίλες αμαρτίες, στέκεται σε μία άκρη να πει και αυτός την προσευχή του. Οι ενοχές του, όμως, δεν τον αφήνουν να σηκώσει κεφάλι: «Οὐκ ἤθελεν –μας σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς-  οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι». «Ούτε τα μάτια του να σηκώσει εις τον ουρανόν». Χτυπούσε διαρκώς το στήθος του, κάνοντας κοπετό και εκφράζοντας πένθιμη καρδιά για το πλήθος των πολλών του αμαρτημάτων. Κι έλεγε συνεχώς: «῾Ο Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».

    Παρατηρούμε, αγαπητοί μου, στη συμπεριφορά του Τελώνου μια έκδηλη αυτογνωσία. Επειδή έβλεπε την κατάστασή του. Γι'αυτό και ελεεινολογούσε τον εαυτόν του. Έβλεπε τον εαυτόν του. Ακριβώς αυτό σημαίνει αυτογνωσία: να μπορείς να βλέπεις τον εαυτόν σου. Ο Φαρισαίος δεν έβλεπε τον εαυτόν του· γιατί εμποδιζόταν από την αλαζονεία του και από την αυτοπεποίθησή του. Δεν μπορούσε να δει, ένεκα αυτής της αλαζονείας, να δει την πραγματική του φύση. Νόμιζε ότι μόνο τα πολύ χονδρικά, χτυπητά αμαρτήματα είναι εκείνα τα οποία ρυπαίνουν τον άνθρωπο. Έτσι πίστευε ο Φαρισαίος. Ήταν ο τύπος που λέγει… και ξέρετε ότι και ο τελώνης μέχρι σήμερα, ως τύπος διασώζεται αλλά και ο Φαρισαίος ως τύπος διασώζεται μες στην Εκκλησία, πέρασαν από τη Συναγωγή εις την Εκκλησία, και μέχρι σήμερα είναι ο τύπος που λέγει: «Δεν έκλεψα, δεν σκότωσα. Είμαι εντάξει». Αλλά ο Τελώνης…ο Τελώνης έβλεπε. Έβλεπε τον πραγματικό του εαυτό.

     Έτσι ρωτούμε: Τι είναι αυτογνωσία; Να μπορείς να βλέπεις την πραγματική κατάσταση του εαυτού σου. Αυτό λέγεται αυτογνωσία. Να έχεις γνώση του εαυτού σου. Έτσι δεν σε πλανά η αυτογνωσία, όπως πλανά η αλαζονεία, η αυτοπεποίθησις. Γιατί κάθε στιγμή σου δίνει αυτή η αυτογνωσία το μέτρο των δυνατοτήτων σου και του βαθμού της αμαρτωλότητός σου. Σου λέγει ποιος είσαι.

     Αυτογνωσία, λοιπόν, είναι η αληθής γνώσις του εαυτού μας. Είναι το «γνῶθι σαὐτόν» των αρχαίων Ελλήνων. Να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Και το «γνῶθι σαὐτόν» είναι δυναμικό, όχι στατικό. Γιατί ανά πάσα στιγμή πρέπει να μπορώ να γνωρίζω τον εαυτόν μου. Κάθε στιγμή. Τότε, αν γνωρίζω τον εαυτόν μου, επειδή ο εαυτός μας είναι ο πεπτωκώς άνθρωπος, δεν θα έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Θα έχω, αντιθέτως, την αληθινή, την ακριβή γνώση του εαυτού μου κι αυτό βεβαίως είναι αυτόματα ταπείνωσις. Θα έχω, όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος, «ἐπάνοδον ἐπὶ τὴν οἰκείαν ἀξίαν». «Ἐπάνοδος» θα πει ξαναγύρισμα. Να ξαναγυρίσω πίσω «εἰς τὴν οἰκείαν ἀξίαν», εις την πραγματική μου αξία. Αυτό που όντως είμαι.

       Η αυτογνωσία πάντοτε συνδέεται με την ταπείνωση. Δεν είναι δυνατόν -γι'αυτό προηγουμένως είπα, αυτομάτως έχομε την ταπείνωση με μία καλή, αντικειμενική αυτογνωσία. Και έτσι, όταν έχω την ταπείνωση, τότε βεβαίως θα έχω και αμέριστη την βοήθεια και την χάρη του Θεού, γιατί ο Θεός «ταπεινοῖς δίδωσιν χάριν».  «Στους ταπεινούς δίνει την χάρη Του». Λέγει ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός: «Οὐδὲν κρεῖττον τοῦ γνῶναι τὴν οἰκείαν ἀσθένειαν καὶ ἀγνωσίαν, οὐδὲν χεῖρον του ταῦτα ἀγνοῶν». «Δεν υπάρχει πιο καλό πράγμα από του να γνωρίζεις τις δικές σου αδυναμίες. Αυτό θα πει ασθένεια. Τις αδυναμίες σου. Αλλά και την αγνωσία σου. Ότι δεν ξέρεις. Ότι είσαι…τι είσαι; Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από του να αγνοείς την πραγματική σου αξία».

     Ακόμη, τονίζει επάνω σε αυτό το σημείο και ο όσιος Νικήτας. Λέγει: «Γνῶθι σαὐτὸν (:Να γνωρίσεις τον εαυτόν σου) καὶ τοῦτο ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ τῷ ὄντι ταπείνωσις (:αυτή είναι η αληθινή ταπείνωσις, η πραγματική), ἡ ταπεινοφρονεὶν ἐκδιδάσκουσα (: αυτή η οποία μας διδάσκει να ταπεινοφρονούμε) ἡ συντρίβουσα τὴν καρδίαν (:αυτή που συντρίβει την καρδιά αισθανομένη το βάρος των αμαρτιών)  καὶ αὐτὸ τοῦτο ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν (:και αυτό τούτο εργάζεσθαι και φυλάττειν)». Είναι το πνευματικόν έργον το οποίον έχομε να επιτελέσομε επάνω στη Γη.

    Όταν ο Θεός είπε… μετά την δημιουργία των πρωτοπλάστων, τους όρισε τι θα τρώνε, τους όρισε την τροφήν, και τι θα κάνουν, έδωσε τρεις εντολές. Την εντολή της νηστείας, -μόνο από ένα δένδρο δεν θα δοκίμαζαν- την εντολήν της εργασίας του Παραδείσου και του φυλάγματος του Παραδείσου. Αλλά ο Παράδεισος ἐντὸς ἡμῶν ἐστίν. Η Βασιλεία του Θεού ἐντὸς ἡμῶν ἐστίν. Έπρεπε, λοιπόν, ο Αδάμ να εργασθεί και να φυλάξει τον έσω Παράδεισον. Γι'αυτό λέγει εδώ τώρα ο όσιος Νικήτας: «Αυτό είναι το θέμα μας: «Ἐργάζεσθαι και φυλάττειν». Τι; Να εργασθούμε την αυτογνωσία και να φυλάττομε την ταπείνωσιν. Να προσέχομε τον εαυτόν μας. «Εἰ δὲ μήπω ἔγνως σαὐτὸν (:Εάν δεν γνωρίσεις τον εαυτόν σου) οὔτε τί ἐστὶ ταπείνωσις (:ούτε τι είναι ταπείνωσις γνωρίζεις)  οὔτε ἥψω (:ούτε καν άγγιξες) τῆς ἀληθοῦς ἐργασίας καὶ φυλακῆς (:δεν άγγιξες ούτε την αληθινή εργασία και φυλακή, δηλαδή φύλαγμα)».

      Αγαπητοί μου, εργαζόμεθα βεβαίως στη γη, εργαζόμεθα τα βιοποριστικά μας έργα, αλλά η κυρίως εργασία μας είναι αυτή. Είναι το πνευματικόν έργον. Γι'αυτό λέγεται και έργον. Πνευματική εργασία. Πώς να μπορέσω να κάνω καλύτερο τον εαυτόν μου. Και συνεχίζει να λέγει ο όσιος Νικήτας: «Τὸ γὰρ ἐπιγνῶναι, τέλος της τῶν ἀρετῶν ἐργασίας». Διότι «το να μπορέσεις να γνωρίσεις τον εαυτόν σου είναι η ολοκλήρωσις -«τέλος»- είναι η ολοκλήρωσις της εργασίας των αρετών».

     Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας λέγει: «Ὁ γνοὺς ἑαυτόν, οὐδέποτε ἐμπαιχθείς, ἐπιχειρήσει ἐν τοῖς ὑπὲρ ἑαυτῶν». Αυτός που έχει γνώση, λέει, του εαυτού του, γνωρίζει ποιος είναι, γνωρίζει και τις δυνατότητές του και τις αδυναμίες του, αυτός ποτέ δεν θα ξεγελαστεί να επιχειρήσει πράγματα που είναι πιο πάνω από τις δυνατότητές του. Αυτό, αγαπητοί μου, έχει ισχύν σε όλα τα πράγματα. Από την πνευματική βεβαίως κατάσταση, μέχρι το επάγγελμα, μέχρι… οτιδήποτε. Οτιδήποτε. Δεν μπορείς να αναλάβεις κάτι όταν δεν έχεις αυτογνωσία, ότι σου λείπει τούτο ή εκείνο. Πώς θα το αναλάβεις;

      Ο Κύριος πάνω σε αυτό μας είπε δύο παραβολές. Την παραβολή του εκστρατεύοντος βασιλέως και την παραβολή του οικοδόμου του πύργου. Κάποιος, λέγει, ξεκίνησε να κτίσει ένα πύργο, μεγαλεπήβολον, και δεν είναι παρά το έργον της πνευματικής μας υποδομής, αλλά δεν εκάθισε, λέγει, «να ψηφίσει την δαπάνην». Δεν κάθισε να κάνει λογαριασμό τι θα του κοστίσει. Κι ενώ έφθασε σε ένα ύψος η οικοδομή, την παράτησε. Και τότε οι περαστικοί κορόιδευαν κι έλεγαν: «Αυτός ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να τελειώσει αυτήν του την οικοδομή». Είναι εκείνος που ξεκινάει φερειπείν την πνευματική ζωή, κάπου όμως βλέπει ότι δεν μπορεί να φθάσει στη σκεπή, δηλαδή να καλύψει το έργον της πνευματικής του καταρτίσεως και σταματάει. Κι άμα σταματήσουμε, ξέρετε τι κατοικούν μέσα στις οικοδομές που δεν ολοκληρώνονται. Θα το πω έτσι απλά: Τα καλιακούδια, τα κορακοειδή. Εκεί φωλιάζουν. Δηλαδή ξαναγυρίζουν τα πάθη στην ψυχή και γυρίζομε πίσω εις τον κόσμον. Γιατί; Γιατί δεν εκτιμήσαμε τις δυνατότητές μας. Ξεκίνησες; Μέτρα τι θα σου κοστίσει. Ξεκίνησες να γίνεις χριστιανός; Ορθώς. Αλλά πρόσεξε. Έχεις υπόψιν σου ότι θα υποστείς ειρωνείες, διωγμούς… το ακούσαμε στην σημερινή αποστολική περικοπή, που λέγει: «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται».  Είσαι έτοιμος; Ή μήπως, όταν δεν αντέξεις εις τους πειρασμούς, συνθηκολογήσεις με τον κόσμον; Είσαι δυνατός; Αυτό θα στο πει η αυτογνωσία. Εάν έχεις αυτογνωσία και ταπείνωση.

     Και πώς θα επιτύχομε την αληθινή αυτογνωσία; Να μην ξεγελαστούμε και νομίζουμε ότι γνωρίζομε τον εαυτόν μας, αλλά δεν τον γνωρίζουμε; Με τη διαρκή αύξηση της ταπεινοφροσύνης. Όσο πιο πολύ ταπεινοί γινόμαστε, τόσο πιο καλύτερα ανοίγουν τα μάτια μας. Με την ειλικρίνεια κοιτώντας κατάματα τον εαυτόν μας. Αν μου πει κάποιος, μου πουν δύο άνθρωποι, που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, ούτε γνωριμία, αν δύο άνθρωποι μου πουν το ίδιο μου ελάττωμα, τότε μπαίνω σε σκέψη. Γιατί αν μου το πει ένα, ενδέχεται να πέφτει έξω. Αν μου το πουν δύο, τότε βεβαίως αρχίζω να σκέπτομαι. Και να λέγω: «Πρέπει να είναι έτσι. Δεν το βλέπω. Θα αρχίσω να το βλέπω». Και τότε θα το ανακαλύψω.

    Ακόμη, με την ανά πάσα στιγμή έρευνα και αυτοεξέταση. Γιατί; Διότι, σας είπα προηγουμένως, ότι η αυτογνωσία είναι δυναμική. Κάθε στιγμή πρέπει να εξετάζω τον εαυτόν μου, πώς πηγαίνω; Αυτό που έκανα, είναι καλό; Δεν είναι καλό; Ζητώ συγχώρεση από τον Θεό;

     Ο Μέγας Βασίλειος προτείνει μια τεχνική, δηλαδή μία μέθοδο, μία τεχνική. Μας λέγει: «Μέγα ἀγαθὸν πρὸς τὸ μὴ ἁμαρτάνειν, μηδὲ τῇ ἐρχομένῃ ἡμέρᾳ τοῖς ἑαυτοῖς περιπίπτειν, τὸ μετά την ἀποπλήρωσιν τῆς ἡμέρας ἀνακρίνειν ἐν τῷ συνειδότι ἡμῶν ἡμᾶς ἑαυτούς τά καθ’ ἡμᾶς. Τί μὲν πεπλημελήκαμεν, τί δὲ ἐδικαιοπραγήσαμεν». Δηλαδή: «Πολύ μεγάλο αγαθό είναι στο να μην αμαρτάνουμε, όταν κάθε μέρα -και να μην πέφτομε στα ίδια πράγματα κάθε μέρα- ώστε μετά το τέλειωμα της ημέρας, να ανακρίνομε τη συνείδησή μας και τους εαυτούς μας. ‘’Τι έκανα σήμερα; Πώς πήγα; Πήγα καλά; Δεν πήγα καλά;’’. Στη βραδινή μας προσευχή, ο Ψαλμωδός λέγει, εις το κρεβάτι μας, ναι, και στην προσευχή μας: ‘’Κύριε, σήμερα σε λύπησα, έκανα εκείνο, έκανα εκείνο, έκανα εκείνο. Συγχώρεσέ με’’. Κι αν είναι σημαντικό, να το σημειώσουμε, για την προσεχή μας εξομολόγηση. Πήγαμε καλά; ‘’Δόξα τῷ Θεῷ’’, θα πούμε. Δεν πήγαμε καλά; ‘’Συγγχώρεσέ μας, Κύριε’’. Αυτό κάθε βράδυ. «Τὰ γὰρ καθ’ ἑκάστην λογοθέσια τὸ καθ’ ὥραν φωτίζουσιν».  «Αν κάθε μέρα», λέγει, «δίνομε λόγο για τον εαυτόν μας στον Θεό, κάνομε αυτήν την αυτοκριτική μας, τότε κάθε ώρα φωτιζόμαστε και καταλαβαίνομε πού βρισκόμαστε».

      Καρπός της αυτογνωσίας, αγαπητοί μου, είναι η όλη στάση και κίνηση ακόμα του Τελώνου στην προσευχή. Τον είδατε; Τον προσέξατε; Είδατε και τον άλλον; «Ἑστώς», λέει, «κορδωμένος, προσηύχετο». Κι έλεγε: «Ὁ Θεός…». Ο Θεός είναι κλητική. Ω Θεέ. Πάρα πολύ συχνά βρίσκομε την Κλητική σαν την Ονομαστική. «Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ Σοι». Βεβαίως το να λες ευχαριστώ εις τον Θεόν είναι πολύ σπουδαίο. Και πρέπει να το λέμε κάθε στιγμή. «Δόξα τῷ Θεῷ. Σε ευχαριστώ, Κύριε». Και κάθε βράδυ: «Σε ευχαριστώ, Κύριε». Αλλά το να το λες με αλαζονεία το «ευχαριστώ», ότι δεν είσαι σαν τους άλλους τους αμαρτωλούς, αυτό είναι πολύ κακό πράγμα.

     Τον Τελώνη τον είδατε; Σε μιαν άκρη. Αυτός εκεί τι έκανε; Έδειχνε όχι ταπείνωση ψυχής μόνο, αλλά και ταπείνωση σώματος. Πώς αυτό είναι; Με τα δάκρυα, με την γονυκλισία, με τους αναστεναγμούς, με την κλίση της κεφαλής προς τα κάτω. Δεν τολμούσε, λέει, να κοιτάξει τον ουρανό. Κοιτούσε χάμω. Ξέρετε τι θα πει γονατίζω, γονυκλινώ; Θα πει…αν είμαι 1,80, γίνομαι 1,50. Γιατί; Διότι με το γονάτισμα αφαιρείται το ύψος, ας πούμε, των κνημών. Σημαίνει κόντυνα. Σημαίνει ταπείνωση του σώματος. Όπως και η νηστεία. Είναι ταπείνωση του σώματος. Προπαντός, όμως, ο τελώνης της παραβολής είχε πένθος στην καρδιά του. Και είχε και ευχή στο στόμα και στην καρδιά: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Δηλαδή «γενοῦ, Κύριε, ἵλεως, συμπαθής, οἰκτίρμων, σύγγνωθί μοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ». «Συγχώρεσέ με, τον αμαρτωλόν». Αυτό σημαίνει ότι «αν ασκήσεις την δικαιοσύνη Σου, Κύριε, ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά Σου;». Το λέει και ο Ψαλμωδός αυτό. Ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στον Θεό, αν ο Θεός ασκήσει την δικαιοσύνη Του; Κανένας.

    Ακόμα, είναι εκείνο το του Γεροντικού, που συχνά το συναντούμε: «Όλοι σώζονται εκτός από μένα». Ακόμα είναι εκείνο του Παύλου, που έλεγε ότι «είμαι ο έσχατος των αμαρτωλών». Όσο περνούσε ο καιρός, κατέβαινε τα σκαλοπάτια. Ο Παύλος έλεγε… ,είναι γραμμένα στις επιστολές του, έλεγε: «Είμαι ο τελευταίος των Αποστόλων». Κατοπινά έγραφε αργότερα, όσο ωρίμαζε, έγραφε: «Είμαι ο τελευταίος των ανθρώπων». Και στο τέλος γράφει: «Είμαι ο τελευταίος των αμαρτωλών».Ή εκείνο του αγίου Σιλουανού, συγχρόνου, της εποχής μας, αγιορείτης ήταν, Ρώσος στην καταγωγή· που ανεκηρύχθη άγιος: «Έχε τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».

      Αγαπητοί, ο Κύριος μάς διαζωγράφισε την ωφελιμοτάτη αυτή παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, για να μας διδάξει την αυτογνωσία και την ταπείνωση. Και να βγάλει ο Ίδιος το συμπέρασμα: «ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».

629η ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ καί ἡ μακροθυμία τῶν ἀνθρώπων.

†. «Ωμοιώθη», λέγει ο Κύριος, αγαπητοί μου, «η Βασιλεία του Θεού με έναν βασιλέα που θέλησε να του δώσουν λογαριασμό οι δούλοι του από τα πεπραγμένα των. Ανάμεσά τους», λέγει η παραβολή, «βρέθηκε κάποιος που το χρέος του ανέβαινε εις το ποσόν των μυρίων ταλάντων»· που, για να πάρομε μια εικόνα, ήτο ποσόν 2,5 εκατομμυρίων χρυσών λιρών Αγγλίας… Και κατά τις συνήθειες, βεβαίως, της εποχής, έπρεπε ο δούλος εκείνος να πωληθεί και να εισπραχθεί το ποσόν υπέρ του αφεντικού του. Βέβαια, αν λάβετε υπόψιν ότι ο Κύριος επωλήθη αντί τριάκοντα αργυρίων, δηλαδή 30 χρόνια πίσω, χίλιες δραχμές… Συγκρίνατε το ένα ποσόν με το άλλο, για να δείτε αν ποτέ ο δούλος αυτός μπορούσε να εξοφλήσει, έστω και με την πώλησή του και την πώληση της γυναικός του και των παιδιών του και των υπαρχόντων του για να αποδοθεί το ποσόν στο οποίο είχε βρεθεί χρεώστης. Ό,τι κάνουν περίπου, δηλαδή, οι τράπεζες σήμερα προκειμένου να πάρουν τα χρήματά τους και βγάζουν στον πλειστηριασμό εκείνο το οποίον, το κτίσμα εκείνο, το αντικείμενον, το οποίον είχε τοποθετηθεί, τεθεί ενέχυρον.

«Και τότε», λέει η παραβολή, «πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω(:Δείξε μια μακροθυμία, -δηλαδή ανάβαλε το πράγμα- κι εγώ όλα θα σου τα αποδώσω). Κι εκείνος ο βασιλεύς», λέγει η παραβολή, «μακροθύμησε. Και όχι μόνο επερίμενε κάποτε να του αποδώσει το χρέος, αλλά του το εχάρισε ολόκληρο.

Φεύγοντας ο χρεώστης δούλος, συνήντησε έναν σύνδουλό του στο ίδιο αφεντικό, που και αυτός χρεωστούσε 100 δηνάρια. Τρεις μόνο χρυσές λίρες. ‘’Έλα εδώ’’, του λέγει, ‘’μου χρωστάς εκατό δηνάρια’’, λέγει ο μεγάλος χρεώστης δούλος. ‘’Ναι’’, του λέγει, ‘’δεν στο αρνούμαι ότι σου χρωστώ 100 δηνάρια’’. ‘’Θα μου τα δώσεις τώρα!’’. ‘’Μα, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί ’’, έλεγε αυτός ο δεύτερος ο σύνδουλος, ‘’ε, περίμενε λίγο, σε παρακαλώ». Κι εκεί σημειώνει κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Ότι «ἔπνιγε αὐτόν». «Πνίγω»…, το λέμε και σήμερα σαν έκφραση. Δεν είναι τι άλλο παρά η τοποθέτησις του αντίχειρος εδώ εις το καρύδι του λαιμού. Και είναι κατά κυριολεξίαν ένα πνίξιμο. Σήμερα το έχομε μεταφορικά αυτό το πνίξιμο. Τότε ήταν ό,τι ακριβώς λέει η λέξις.

Το έμαθε ο βασιλιάς αυτό, έμαθε αυτήν την περίεργη συμπεριφορά αυτού του δούλου του, του με το μεγάλο χρέος και τον καλεί. Και του λέγει: «Έλα εδώ. Δούλε πονηρέ, δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;». «Έλα εδώ, δούλε πονηρέ. Εκείνη όλη την μεγάλη οφειλή, το μεγάλο χρέος που είχες σε μένα, μόνο γιατί με παρεκάλεσες, όχι μόνο μακροθύμησα, αλλά και σου το χάρισα. Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, όπως κι εγώ ελέησα εσένα;».

     Σαφώς, λοιπόν, βλέπομε, αγαπητοί μου, ότι ένα καινούριο στοιχείο αποκαλύπτει ο Χριστός και που ανήκει στον χώρο της Βασιλείας του Θεού. Εκείνο το «ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», πως έμοιασε. Δηλαδή είναι η συγχωρητικότητα. Αυτό το καινούριο στοιχείο βασικής και θεμελιώδους σημασίας, για να σταθεί κανείς πολίτης αυτής της Βασιλείας. Τι είναι; Θα το ξαναπώ: Η μακροθυμία. Με πρότυπον; Συγχωρητικότητος και μακροθυμίας; Την συγχωρητικότητα και την μακροθυμία του Θεού.

Και το εξαγόμενον συμπέρασμα, από τον ίδιον τον Κύριο, της παραβολής είναι: «Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν». «Το ίδιο πράγμα θα κάνει κι ο Πατέρας σας ο ουράνιος σε σας, θα σας συγχωρήσει μεν, αλλά εάν δεν συγχωρήσετε εσείς τους συνανθρώπους σας, τους συνδούλους σας, τότε κι Εκείνος δεν θα σας συγχωρήσει».

     Θα μείνομε σ’ αυτό το κεντρικό σημείο, της μακροθυμίας του Θεού, αλλά και των ανθρώπων. Και είναι ένα πολύ σπουδαίο θέμα, το οποίον ίσως δεν έχομε προσέξει σαν ένα στοιχείο, σας είπα, των πολιτών της καινούριας Βασιλείας.

Πρότυπον μακροθυμίας, είδαμε, ότι είναι Αυτός ο Θεός. Αλλά τι είναι η μακροθυμία; Είναι η ανεκτικότης. Είναι η συγχωρητικότης. Είναι η αναβολή της δικαιοσύνης και της οργής. Και η αγαθότητα του Θεού έναντι αυτής της προκλητικής και επιμόνου αμαρτίας μας. Περιμένει την επιστροφή μας. Περιμένει τη μετάνοιά μας. Γιατί ο Θεός «πάντας θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Και προβάλλει την μακροθυμίαν. Προβάλλει την αναβολήν της τιμωρίας και της κρίσεως και της δικαιοσύνης. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, ο λόγος για τον οποίο ο Κύριος μακροθυμεί είναι η σωτηρία: «Καὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε», λέγει ο Απόστολος. «Να θεωρείτε την μακροθυμίαν του Θεού σαν ένα στοιχείο για την σωτηρία σας». Περιμένει. Δεν σας τιμωρεί. Διότι αν τιμωρήσει και μάλιστα κόψει με θάνατον, πού μένει περιθώριον πλέον σωτηρίας; Γι’αυτό λοιπόν δίδει… και ζωή δίδει ο Κύριος και ευκαιρίες δίδει και μακροθυμεί.

Βέβαια, όμως, πρέπει να πούμε ότι η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια… διότι όλες… κακώς λέω τη λέξη «αρετές» του Θεού, δεν είναι σωστή αυτή η έκφραση, όλες οι ενέργειες του Θεού, όλα τα ιδιώματα του Θεού, ανάμεσα στα οποία είναι και η μακροθυμία, είναι ενέργειες άκτιστες. Διότι απορρέουν από τον Θεό. Εμφανίζεται λοιπόν η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια μέσα εις τον κτιστόν κόσμον. Και ο κτιστός κόσμος είναι περιορισμένος. Γι΄αυτό, λοιπόν, βλέπομε εδώ, στην παραβολή αυτού του χρεώστου δούλου, η μακροθυμία του Θεού, παρότι είναι άκτιστος ενέργεια, δηλαδή απεριόριστη, εμφανίζεται με όρια. Εμφανίζεται με περιορισμόν. Εμφανίζεται με προϋποθέσεις.

Και κάποια στιγμή τι γίνεται εδώ; Επανέρχεται ο βασιλιάς της παραβολής να τιμωρήσει εκείνον τον δούλον. Άρα λοιπόν ετερματίσθη η μακροθυμία. Γιατί ετερματίσθη; Διότι τερματίζεται ο κόσμος, ο παρών κόσμος. Διότι τερματίζεται ο χρόνος. Γιατί τερματίζεται; Γιατί είναι κτιστός. Έτσι μη νομισθεί, αγαπητοί μου, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι παιδί της αγάπης. Και η αγάπη έχει όρια. Όχι στον Θεό. Αλλά προβαλλομένη μέσα στον χρόνο, προβαλλομένη μέσα στον κτιστόν κόσμον έχει όρια. Προσέξτε αυτό το σημείο. Γι’αυτό οι ενέργειες του Θεού προβάλλονται μέσα στον κόσμο μας περιορισμένες. Έτσι, μη νομισθεί, όπως σας είπα, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι από ένα σημείο ως ένα άλλο σημείο. Και από κει αρχίζει άλλη ενέργεια του Θεού, άκτιστος κι αυτή, περιορισμένη και αυτή. Η δικαιοσύνη του Θεού.

Γι’ αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του στο 2^ο κεφάλαιο: «Λογίζῃ, ὦ ἄνθρωπε, ὅτι σὺ ἐκφεύξῃ τὸ κρῖμα τοῦ Θεοῦ; (:Νομίζεις, άνθρωπε, ότι συ θα ξεφύγεις την καταδίκη του Θεού;) ἢ τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καὶ τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς μακροθυμίας καταφρονεῖς, ἀγνοῶν ὅτι τὸ χρηστὸν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιάν σε ἄγει; (:ή, ακόμη, νομίζεις ότι αυτός ο πλούτος της χρηστότητός Του, της αγαθοσύνης Του και της ανοχής Του και της μακροθυμίας Του, την οποίαν εσύ καταφρονείς, αγνοώντας ότι το ‘’χρηστόν’’, δηλαδή αυτή η αγαθότητα του Θεού σε οδηγεί σε μετάνοια; Το αγνοείς αυτό; Λες: ‘’Να, δεν με τιμωρεί ο Θεός’’. Δεν σε τιμωρεί γιατί περιμένει να επιστραφείς). Κατὰ δὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτῷ ὀργὴν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καὶ ἀποκαλύψεως καὶ δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ, ὃς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ ἔργα αὐτοῦ (:Τι θησαυρίζεις, όταν εσύ επιμένεις στην αμαρτία, στην αμετανοησία, θησαυρίζεις –λέγει- οργήν, η οποία θα εκδηλωθεί επάνω σου, την ημέρα που θα εκδηλωθεί η ημέρα της οργής. Και είναι η Δευτέρα του Χριστού παρουσία, όταν θα κρίνει ο Θεός τον κόσμον· ο Οποίος θα αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του)».

Τότε δεν είναι η περίοδος της μακροθυμίας. Τότε θα είναι η περίοδος της δικαιοσύνης. Όταν εμφανισθεί ο Χριστός, Τον δουν οι άνθρωποι, θα πει κάποιος: «Κι αν πω εγώ: ‘’Κύριε,  συγχώρεσέ με’’, δεν θα γίνω ακουστός;». Όχι. Έκλεισε. Έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και του ελέους και ανοίγει η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσατε, αγαπητοί μου; Και για να μη νομισθεί ότι… «Καλά εμείς, καλά, μπορεί να μη βρεθούμε κατά την ημέρα της Κρίσεως, με την έννοια ‘’Όλοι θα βρεθούμε και θα αναστηθούμε;’’», αλλά… αλλά αυτό συμβαίνει και με τον θάνατον. Αφήνομε την ζωή μας, περνάει ολόκληρη χωρίς μετάνοια και εξαντλούμε την μακροθυμία του Θεού. Πολλές φορές λέμε: «Γιατί άραγε δεν προλάβαμε αυτόν τον άνθρωπο να τον κοινωνήσομε;». «Γιατί άραγε δεν πρόλαβε αυτός ο άνθρωπος την τελευταία στιγμή να εξομολογηθεί;». Διότι πριν πεθάνει, έκλεισε η θύρα του ελέους και άνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσαμε, παρακαλώ;

Και για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα, βλέπομε μέσα στην Ιστορία πλήθος από περιπτώσεις, που δείχνουν αυτήν την μακροθυμίαν του Θεού. Την όχι απεριόριστον. Εξαρτάται. Είναι πάντα μέσα στα όρια της ανθρωπίνης ζωής ή της ζωής ενός λαού. Βλέπει ο Θεός, επί παραδείγματι στην εποχή του Κατακλυσμού, εποχή του Νώε, ότι οι άνθρωποι έγιναν σαρκικοί. Ο Νώε είναι ενάρετος άνθρωπος και η παρουσία του μπορούσε να διδάξει πολλά τους συγχρόνους του. Αλλά για να γίνει, όμως, αυτό το πράγμα αισθητόν, λέγει ο Θεός εις τον Νώε: «Να κατασκευάσεις Κιβωτόν, διότι θα καταστρέψω τον κόσμον με κατακλυσμόν, ενώ εσύ και η οικογένειά σου θα σωθείτε». Και ο Νώε αρχίζει να κατασκευάζει Κιβωτόν. Αν θέλετε τις διαστάσεις της, πηγαίνετε εις το βιβλίον της «Γενέσεως» και εκεί θα δείτε τι πελώριες διαστάσεις είχε αυτή η Κιβωτός. Ήτο σαν ένα μεγάλο υπερωκεάνιον· διότι πάρα πολλά πράγματα έπρεπε να χωρέσουν εκεί. Λογαριάστε ακόμη τα εργαλεία και τους τρόπους με τους οποίους μπορούσαν να ξυλεύονται και να κατασκευάζουν κάτι, για να βγάλετε το συμπέρασμα ότι η Κιβωτός αυτή χρειάστηκε περίπου εκατόν είκοσι χρόνια για να τελειώσει! Τι ήσαν αυτά τα 120 χρόνια της κατασκευής της Κιβωτού; Ήσαν τα χρόνια της μακροθυμίας του Θεού για μετάνοια. Διότι έλεγαν εις τον Νώε οι σύγχρονοί του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». «Κιβωτόν. Διότι θα επέλθει κατακλυσμός ένεκα των αμαρτιών μας». Κι έλεγαν: «Ο Νώε εγέρασε κι έχασε το μυαλό του». Συνεπώς, γελούσαν. Δηλαδή δεν επίστευαν. Και συνεπώς εξήντλησαν τα 120 χρόνια αυτά της μακροθυμίας του Θεού. Μετά, όμως, από τη μακροθυμία αυτή ήρθε ο κατακλυσμός, ήρθε η τιμωρία. Άραγε, την ώρα που έβλεπαν τα νερά να ανεβαίνουν -δεν είχαν πεθάνει οι άνθρωποι, απλώς εγίνετο πλημμύρα, ανέβαιναν τα νερά. Ανέβηκαν στα δένδρα. Πήγαν στα βουνά, δεν ξέρω τι έκαναν. Ανέβηκαν σε υψηλά μέρη-  άραγε τότε δεν θα είπαν: «Κύριε του ουρανού και της γης, σώσε μας!». Είχε κλείσει η θύρα του ελέους και της μακροθυμίας. Προ του θανάτου των. Είχε κλείσει.

Αλλά το ίδιο πράγμα βλέπομε, αγαπητοί μου, και εις τα Σόδομα. Τα Σόδομα ήταν μία Πεντάπολις, πέντε πόλεις. Εκεί ο Θεός επέτρεψε να σταλεί ο Λωτ, ο ανιψιός του Αβραάμ. Ο Λωτ, με την παρουσία του… ήταν δίκαιος ο Λωτ. Δηλαδή ήταν άνθρωπος αρετής.Λιγοτέρας βεβαίως αρετής από τον θείο του τον Αβραάμ, αλλά ήταν άνθρωπος αρετής. Το βεβαιώνει η Γραφή. Τον έστειλε εκεί ο Θεός, σαν ένα ζωντανό παράδειγμα, να μετανοήσουν εκείνες οι πόλεις. Και ο Λωτ έβλεπε την αμαρτία να ξεχυλίζει, αναστέναζε, αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν εννοούσαν να σταματήσουν να αμαρτάνουν, ώσπου ήρθε το κορυφαίον εκείνο γεγονός, το γνωστότατον, που πήγαν να του ζητήσουν τους δύο επισκέπτας του –ήσαν τα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος υπό μορφήν ανδρών– να του ζητήσουν αυτά τα δύο πρόσωπα, τους δύο νέους, για να αμαρτήσουν οι Σοδομίται. Δηλαδή το αποκορύφωμα της αμαρτίας των. Και βεβαίως δεν ανεμένετο πλέον τίποτα, ήρθε η καταστροφή. Λέγει για τον Λωτ ο Απόστολος Πέτρος στην Β΄του επιστολή: «Βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς (: Με το βλέμμα του και με την ακοή του, αυτά που έβλεπε και αυτά που άκουγε ο δίκαιος Λωτ, όταν κατοικούσε στα Σόδομα) ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχὴν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνιζεν (: βασάνισε την δικαία του ψυχή με τα άνομα έργα αυτών των πόλεων)». Βλέπετε;

Το ίδιο πράγμα συνέβη, αγαπητοί μου, και με την Νινευί. Μάλιστα με την Νινευί είναι πολύ χαρακτηριστική η ιστορία της, όταν έστειλε ο Θεός τον Ιωνά να κηρύξει κήρυγμα μετανοίας. Ενθυμείσθε τι μετάνοια έδειξαν οι άνθρωποι αυτοί; Τόση μετάνοια που ο Ιωνάς στενοχωρήθηκε. «Μπα…!». Γι’ αυτό λέει: «Κύριε, εγώ δεν πήγαινα στη Νινευί. Όχι διότι μόνον είναι εχθροί μας οι Ασσύριοι, αλλά διότι ήξερα ότι είσαι φιλάνθρωπος και πολυέλαιος. Οπότε όταν εγώ έκανα κήρυγμα μετανοίας, εκείνοι θα εμετανόουν, θα τους συγχωρούσες και θα απεδεικνυόμην ψεύτης εγώ· που θα έλεγα ότι σε τρεις μέρες καταστρέφεται η Νινευί». Βέβαια δεν είχε δίκαιο. Διότι θα έλεγε το κήρυγμά του: «Αν μετανοήσετε, δεν θα καταστραφείτε». Γιατί, λοιπόν, να λυπηθεί ο Ιωνάς; Διαβάστε, παρακαλώ, την ιστορία του, είναι το βιβλίον «Ιωνάς» στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι πολύ μικρό. Μέσα σε λίγη ώρα θα το έχετε τελειώσει.

Όμως οι Νινευίται ξαναγύρισαν πάλι στις αμαρτίες τους. Ξαναγύρισαν ακάθεκτοι. Γι’αυτό και ο Θεός μακροθυμεί από εκείνο το πρώτο κήρυγμα μετανοίας του Ιωνά, πόσο λέτε; Ξέρετε; Πάλι 120 χρόνια! Περίπου. Και όταν έγινε η αιχμαλωσία του Βορείου Βασιλείου και είχε αιχμαλωτιστεί ο Τωβίτ με την οικογένειά του, τότε ο Τωβίτ λέει στον Τωβία τον γιο του. Ακούστε αυτά τα θαυμάσια σημαντικά λόγια: «Καὶ νῦν, τέκνον –ύστερα από εκείνη την ωραία περιπέτεια του Τωβίτ. Ωραίο βιβλίο. Διαβάστε το κι αυτό- (:Και τώρα παιδί μου, λέγει…), ἄπελθε ἀπὸ Νινευῆ(: φύγε από την Νινευί. – Παντρεύτηκε την Σάρα, έκανε το σπιτικό του και βέβαια ο Τωβίτ, έτοιμος πια να πεθάνει και η γυναίκα του και του λέει:), ὅτι πάντως ἔσται ἃ ἐλάλησεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς (: οπωσδήποτε θα γίνει εκείνο που είπε ο προφήτης Ιωνάς). Καὶ μηκέτι αὐλισθῆτε εἰς Νινευῆ (:Μη κατοικήσετε στην Νινευί. Εμείς θα πεθάνομε, εσείς, νέοι άνθρωποι που είστε, φύγετε). Ἀπῆλθε δὲ Τωβίας εἰς Ἐκβάτανα (: Μόλις πέθαναν ο πατέρας του και η μάνα του, τους έθαψαν και φύγανε. Και πήγε στα Εκβάτανα). Καὶ ἤκουσε –ο Τωβίας, ο γιος- πρὶν ἢ ἀποθανεῖν αὐτὸν τὴν ἀπώλειαν Νινευῆ (:πριν πεθάνει -127 χρόνια έζησε ο Τωβίας- άκουσε την καταστροφή της Νινευί. Ξέρετε ότι η καταστροφή της Νινευί έγινε από τους Βαβυλωνίους, από τον Ναβουχοδονόσορα), ἣν ᾐχμαλώτισε Ναβουχοδονόσορ καὶ Ἀσύηρος, καὶ ἐχάρη πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν ἐπὶ Νινευῆ». Δεν χάρηκε χαιρεκάκως. Δηλαδή «Επιτέλους, μας βασάνισες Νινευί, ήρθε η ώρα σου και ετιμωρήθης». Όχι. Εχάρηκε δια την εκπλήρωσιν της προφητείας.

Γιατί; Διότι παρακάτω ο πατέρας του επροφήτευσε την αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ και του ναού και ο ναός θα εκτίζετο με χρυσάφια, με διαμάντια… ένας ναός ουτοπικός. Αλλ’ αυτός ο ναός ο ουτοπικός δεν ήτο, όπως και τα τείχη της Ιερουσαλήμ, από διαμάντια και σαπφείρους και ρουμπίνια χτισμένη… τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Ουτοπικά πράγματα. Όχι. Είναι η Βασιλεία του Θεού. Είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού. Διαβάστε το τελευταίον κεφάλαιον του βιβλίου του Τωβίτ να δείτε πόσο μοιάζει με τα τελευταία κεφάλαια της Αποκαλύψεως, που περιγράφει εκεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης την άνω Ιερουσαλήμ, την Εκκλησία, την Βασιλεία του Θεού. Γι΄αυτό χάρηκε ο Τωβίας. Γιατί πραγματώθηκε η προφητεία. Και συνεπώς θα πραγματοποιηθούν και οι άλλες, οι έσχατες, οι εσχατολογικές.

Ακόμη ο Ισραήλ, αγαπητοί μου, παραβαίνει τις εντολές του Θεού και ο Θεός μακροθυμεί. Ξέρετε πόσο; Δέκα περίπου αιώνες! Από τότε που έδωσε τον νόμον, είχε πει να τηρούν τις εντολές Του, μάλιστα την εντολήν της αργίας. Μέσα στους δέκα αιώνες, η καταπάτησις των αργιών, μαζεύτηκαν 70 χρόνια! Και τότε λέγει ο Θεός: «Έλα τώρα, τράβα μέχρι την Βαβυλώνα αιχμάλωτος 70 χρόνια, ω Ισραήλ, για να μάθεις να τηρείς τις εντολές μου. Εβδομήντα χρόνια εργαζόσουν στις αργίες μου. Ε, 70 χρόνια θα είσαι αιχμάλωτος εκεί και τα χωράφια σου θα μείνουν ακαλλιέργητα 70 χρόνια, για να ξεκουραστούν». Αγρανάπαυσις υποχρωτική 70 ετών.

Έρχεται ακόμη, αγαπητοί μου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ένας μαθητής Του, ο Ιούδας, Τον προδίδει, κι όμως, όπως λέγει κάποιος πατήρ: «Ἰούδας οὐκ ἀπεβλήθη ὑπο τοῦ Κυρίου διὰ μακροθυμίαν». «Κάποιος», λέγει, «κάποιος θα με προδώσει». Ακόμα και στον χορτασμό των πεντακισχιλίων κάτι είπε εκεί ο Κύριος δια τον Ιούδα. Δεν τον έδιωξε. Δεν τον απεκάλυψε. Τον άφησε. Μακροθυμών.

Μακροθυμεί ο Κύριος ακόμα και για την επιστροφή της Ιερουσαλήμ, από το 33 που Τον σταυρώνει μέχρι το 70 μ.Χ.  Τον αφήνει 37 ολόκληρα χρόνια για να μετανοήσει ο Ισραήλ. Αλλά όχι μόνο δεν μετανοεί, αλλά τον Στέφανο φονεύει ο λαός εκείνος, γκρεμίζει από πάνω από το αέτωμα του ναού τον δίκαιον Ιάκωβον τον Αδελφόθεο και ασκεί διωγμόν εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού. Ε, κατέφθασαν τα ρωμαϊκά στρατεύματα και η καταστροφή έμεινε μοναδική εις την Ιστορία. Το λέγει η Αγία Γραφή. Ούτε έγινε, ούτε θα γίνει ποτέ τέτοια καταστροφή πόλεως. Εκατό χιλιάδες δούλοι έγιναν οι Εβραίοι, πουλήθηκαν 100.000 σε όλες τις αγορές τότε του κόσμου. Τα ξύλα τέλειωσαν για να σταυρώνουν και για πολλά χρόνια, λέει, στάθηκε το αίμα λίπασμα για τα χωράφια και η πόλις οργώθηκε με άροτρα. Τέτοια καταστροφή δεν έγινε ποτέ. Και η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι κατεστράφησαν και ξανακτίστηκαν και δεν κατεστράφησαν ολοτελώς. Παρότι έπεσαν ατομικές βόμβες. Φοβερή η καταστροφή εκείνης της πόλεως. Ήταν η δικαία τιμωρία του Θεού. Το 70 μ. Χ. έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και ήνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης.

Αλλά και αυτός ο Απόστολος Παύλος θα είχε την ιδίαν τύχην, όμως μετενόησε. Όμως άκουσε τον Χριστό. Και τι λέει; «Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην (:γι΄αυτόν τον λόγο έχω ελεηθεί), ἵνα ἐν ἐμοὶ πρώτῳ ἐνδείξηται Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ᾿ αὐτῷ εἰς ζωὴν αἰώνιον». «Είμαι υπόδειγμα μακροθυμίας του Θεού».

Αγαπητοί μου, η παραβολή του χρεώστου δούλου δείχνει ακόμα και σαν πρότυπο, όμως είπαμε, μακροθυμίας τον Θεό, αλλά δείχνει ότι ζητάει από τους νέους πολίτας τους Χριστιανούς να είναι το ίδιο. Γράφει ο άγιος Ιγνάτιος: «Μακροθυμήσατε μετ’ ἀλλήλων ἐν πραΰτητι ὡς ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν». «Μεταξύ σας», λέει, «να μακροθυμείτε, όπως ο Θεός με μας». Και λέγει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς, ο Ωριγένης… ακούστε ένα ωραίο: «Ὡς μακροθύμου Θεοῦ υἱοὶ καὶ μακροθύμου Χριστοῦ ἀδελφοί, μακροθυμεῖτε ἐν πᾶσι τοῖς συμβαίνουσιν (:Σαν παιδιά μακροθύμου Θεού και σαν αδέλφια μακροθύμου Χριστού, έτσι κι εσείς σε ό,τι συμβαίνει μεταξύ σας να μακροθυμείτε)».

Ας θυμηθούμε, ακόμη, τον Δαβίδ πώς μακροθύμησε όχι μόνον στον Σαούλ, αλλά και στους απογόνους του. Ας θυμηθούμε ακόμη τον Ισαάκ, που του παίρναν τα πηγάδια οι γύρω οι  γείτονες και πήγαινε κι άνοιγε άλλο πηγάδι και του το παίρναν κι αυτό και πήγαινε σ’ άλλο μέρος να σκάψει άλλο πηγάδι. Διαρκώς μακροθυμούσε ο θαυμάσιος Ισαάκ.

Θα λέγαμε, σε ποιους πρέπει να μακροθυμούμε; Λέει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς: «Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας». Σε όλους. Πόσο πρέπει να μακροθυμούμε; Λέγει ο άγιος Ιάκωβος: «Μακροθυμήσατε, ἀδελφοί, ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου». «Μέχρι την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, να μακροθυμείτε». Και συνιστά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Μακροθυμίαν πρὸς ἀλλήλους, ὑπομονὴν πρὸς τοὺς ἔξω». «Προς τους έξω υπομονήν. Προς τους έσω, τους αδελφούς, μακροθυμίαν».

Αγαπητοί μου, η μακροθυμία του Θεού είναι ένα μυστήριον. Γιατί εκφράζει το μυστήριον της σωτηρίας μας. Ποτέ, όμως, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Θεός «μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς –όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος-, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι (:για να μη χαθεί κανένας), ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι (:να βρεθούμε όλοι στον χώρο της μετανοίας). Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί (::θα μπει όριο και θα έρθει ο Κύριος σαν τον κλέφτη την νύχτα)».

Οι άγιοι, βεβαίως, είναι εκείνοι οι θετικοί συντελεσταί στην μακροθυμία του Θεού υπέρ του κόσμου. Είναι οι προσευχές των αγίων. Είναι οι προσευχές της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και παρατείνουν την μακροθυμία του Θεού. Πάντως, κύριον γνώρισμα των πολιτών της Βασιλείας του Θεού, όπως ανάγλυφα το είδαμε σ’ αυτήν την σημερινήν θαυμασία παραβολή του χρεώστου δούλου, είναι η μακροθυμία. «Μέγα φάρμακο εστίν η μακροθυμία στους πειρασμούς», λέγουν οι Πατέρες. Μέγα φάρμακον! «Ἡ μακροθυμία γλυκυτάτη ἐστὶ καὶ εὔχρηστος, ἡ δὲ ὀξυχολία, ὁ θυμός, πικρὰ καὶ ἄχρηστος ἐστίν».

Η μακροθυμία μας εξομοιώνει, αγαπητοί μου, με τον Θεό. Γιατί «οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος· οὐκ εἰς τέλος ὀργισθήσεται, οὐδὲ εἰς τὸν αἰῶνα μηνιεῖ», λέγει ο 102 Ψαλμός. Έτσι, ας επισημάνομε την μακροθυμία. Θα μακροθυμήσει σε μας ο Θεός. Μας συμφέρει αφάνταστα. Ο Κύριος, ότι μας συμφέρει, το απέδειξε στην πολύ χρήσιμη παραβολή του χρεώστου δούλου.

406η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό Σπίτι τοῦ Θεοῦ. (β΄ ἔκδοσις)

†. Κάθε χρόνο, αγαπητοί μου, παραμονές του μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως, ακούεται η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου. Και η παραβολή αυτή είναι μία εικόνα που δείχνει τι προσφέρει ο Θεός -όπως είναι η Ενανθρώπησις του Υιού Του- και τι προσφέρει ο άνθρωπος ή πώς ανταποκρίνεται ο άνθρωπος στη μοναδικά μεγάλη, αυτή, προσφορά του Πατρός.

     Έτσι, ο Θεός, όπως μας λέγει η παραβολή «ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς». Πολλές φορές, η έννοια του «πολλοί», σημαίνει «όλοι». Προσέξατέ το. Σημαίνει όλοι. Πολλές φορές. Όχι πάντα βέβαια. Και το δείπνον είναι η Ενανθρώπησις του Υιού και η Βασιλεία Του. Οι καλεσμένοι, πολλοί ή όλοι, όπως σας εξήγησα, αλλά ο καθένας απεποιείτο την πρόσκληση με κάποια δικαιολογία.

      Ο ένας αγόρασε χωράφι και ήθελε να το δει. Ο άλλος αγόρασε πέντε ζευγάρια βόδια και ήθελε να τα δοκιμάσει. Ο άλλος ήταν νιόπαντρος και ήθελε να φροντίσει το νοικοκυριό του. Ένας τέταρτος, πέμπτος, δέκατος κ.τ.λ. κάτι άλλο ο καθένας είχε να πει σαν δικαιολογία. Η στάση των καλεσμένων, όπως βλέπομε, ήτο αρνητική. Ο Θεός αυτά προσφέρει, το Δείπνον, τον Υιόν Του, την Ενανθρώπηση, οι άνθρωποι έτσι ανταποκρίνονται. Δηλαδή δεν έρχονται εις το Δείπνον, ο καθένας με τη δικαιολογία του.

      Αλλά ο Θεός δεν ενηνθρώπησε μάταια. Γι’ αυτό ζητά οπωσδήποτε να βρεθούν άνθρωποι στο τραπέζι της Βασιλείας Του. Και λέγει στον δούλο Του: «Ἒξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας –«ρύμες», η «ρύμη» είναι το μικρό δρομάκι-  τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε». «Φέρ’ τους». Κι όταν ο δούλος τον πληροφορεί ότι έτσι έγινε και ότι υπάρχει ακόμη τόπος, απαντά ο Κύριος, ο Πατήρ: «Ἒξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς -οι «φραγμοί» είναι…ε, τα τελευταία εκεί οικόπεδα, χωράφια, τα τελευταία οικόπεδα που είναι σπίτια κ.τ.λ. εκεί που είναι τα όρια της πόλεως-καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». «Για να γεμίσει το σπίτι μου», λέει ο Πατήρ. Εκείνο το «ἀνάγκασον», δεν έχει καμία σχέση με τον εξαναγκασμόν, όπως σήμερα το εννοούμε. Αλλά είναι ότι δεν θα μπορούσαν οι άνθρωποι αυτοί να δεχθούν, που είναι σακάτηδες, φτωχοί, ελεεινοί, τρισάθλιοι, ότι θα μπορούσε ο άρχοντας του τόπου να τους καλεί σε τραπέζι. «Εμένα θα με καλέσει ο άρχοντας του τόπου;». Γι'αυτό, εκείνο το «ἀνάγκασον» έρχεται να βγάλει την αμφιβολία ότι ο Κύριος σε καλεί. Και τι; «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». «Για να γεμίσει το σπιτικό μου, το σπίτι μου».

    Η τελική επιθυμία του Θεού, όπως βλέπομε, είναι αυτή: «Να γεμισθεί ο οίκος μου». Τι είναι ο οίκος του Θεού; Είναι αληθές ότι η Αγία Γραφή αναφέρει συχνά ότι ο Θεός έχει «οἶκον», σπίτι, «οἶκον». Και βέβαια «οἶκος Θεοῦ» λέγεται όπου ο Θεός εμφανίζεται. Γι’ αυτό και ο Ιακώβ, όταν έφευγε από προσώπου Ησαύ του αδελφού του, και, ε,  κάπου κοιμήθηκε, στο ύπαιθρον, στην πορεία του, προς την Μεσσοποταμία, είδε εκείνο το γνωστό όνειρο με την Κλίμακα, που ανέβαιναν και κατέβαιναν άγγελοι και επάνω εις την κορυφήν της Κλίμακος ίστατο ο Θεός, όταν ξύπνησε, τρόμαξε και είπε: «Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος». «Αυτός ο τόπος», λέει, «είναι… προκαλεί φόβον». «Οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾿ ἢ οἶκος Θεοῦ». «Δεν είναι παρά ο τόπος αυτός εδώ, εδώ που κοιμήθηκα, είναι τόπος Θεού». Και εκάλεσε το όνομα του τόπου εκείνου «οἶκος Θεοῦ». Και εκάλεσε εκείνον τον τόπο «οἶκον Θεοῦ».

       Αργότερα θα ονομαστεί «οἶκος Θεοῦ» η Σκηνή του Μαρτυρίου στην έρημο. Και ο ναός στα Ιεροσόλυμα, όταν έφθασαν εις την γη της Επαγγελίας  και ανοικοδόμησαν τον ναόν.

    Ο όρος «οἶκος» είναι πολυσήμαντος. Και σημαίνει «οικία», σημαίνει «οικογένεια», σημαίνει «πατρίδα». Γι’ αυτό ο Κύριος Ιησούς αποκαλεί εαυτόν: «Κύριον οικίας». Και λέγει ότι όταν θα επιστρέψει, κατά την Δευτέρα Του Παρουσία θα μαζέψει όλους τους δικούς Του. «Γρηγορεῖτε –λέγει- οὖν, οὐκ οἴδατε γάρ πότε ὁ Κύριος τῆς οἰκίας ἔρχεται.- Βλέπετε; Αποκαλεί τον εαυτόν Του «Κύριον τῆς οἰκίας» - μὴ ἐλθὼν ἐξαίφνης, εὓροι ὑμᾶς καθεύδοντας». «Μην έλθει ξαφνικά και σας βρει να κοιμόσαστε».

       Ακόμη ο Κύριος είπε: «Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου μοναὶ πολλαὶ εἰσίν». «Εις την οικία του Πατρός μου είναι πολλά δωμάτια, πολλές κατοικίες επιμέρους»∙ που είναι η Βασιλεία του Θεού.

      Ακόμη, «οἶκος Θεοῦ» ονομάζεται η Εκκλησία: «Πῶς δεῖ ἐν οἴκῳ Θεοῦ –λέει ο απόστολος Παύλος στην Α΄προς Τιμόθεον- ἀναστρέφεσθαι, ἥτις ἐστὶν ἐκκλησία Θεοῦ». «Πρέπει να μάθομε ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας εις την Εκκλησίαν, που είναι οίκος Θεού».

     Ακόμη, ο Κύριος είναι διαχειριστής του οίκου Του και των ομογενών Του. Γι’ αυτό λέγει ότι «ὁ καιρός του ἄρξασθαι τὸ κρῖμα ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ». «Ο καιρός που θα ΄ρθει για να επιβληθεί η καταδίκη -το λέει και ο Ιεζεκιήλ αυτό, ο προφήτης, «τὸ κρῖμα», για να καταδικαστούν από του οίκου του Θεού, δηλαδή από τους δικούς Του, τους πολύ κοντινούς, δηλαδή είναι σαφέστερο εις τον Ιεζεκιήλ, που αναφέρεται εις τους κληρικούς. «Θα προβείτε», λέει, «σε σφαγή. Δεν θα λυπηθεί το μάτι σας». Λέει σε εκείνον ο οποίος κρατάει μπαλτά και ακολουθείται από μία συνοδεία, «διότι στάθηκαν οι δικοί μου οι άνθρωποι, οι κληρικοί μου, σκάρτοι, τιποτένιοι∙ ε, λοιπόν, θα τιμωρηθεί ο λαός, αλλά η αρχή της τιμωρίας θα αρχίσει από τους κληρικούς, τους δικούς μου…». Φοβερό πράγμα, ε; Φοβερό πράγμα. Και μάλιστα, αν θέλετε πάλι, ο οίκος, ως έννοια πατρίδος, όταν είδε την Ιερουσαλήμ και είπε και έκλαυσε ο Κύριος, ότι θα καταστραφεί ο «οἶκος» αυτός. Δηλαδή ο «οἶκος», «η πατρίδα σας». Και ήρθαν ύστερα από τριάντα χρόνια, ήρθαν οι Ρωμαίοι και κατέστρεψαν όλον εκείνον τον τόπον, της Ιερουσαλήμ κ.λπ.

        Στην «Αποκάλυψη» ακόμη, εμφανίζεται μία νέα τάξις των πραγμάτων. Η Βασιλεία του Θεού είναι η Άνω Ιερουσαλήμ, στην οποία ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν βλέπει ναό. «Κοίταξα, δεν είδα», λέει, «πουθενά ναόν». «Καὶ ναὸν οὐκ εἶδον ἐν αὐτῇ», λέγει εις το 21^ον κεφάλαιον. «Ὁ γὰρ Κύριος, ὁ Θεός, ὁ Παντοκράτωρ, ναὸς αὐτῆς ἐστὶν καὶ τὸ Ἀρνίον». Ο Ίδιος ο Θεός είναι τώρα εδώ ο ναός. Δηλαδή ο οίκος. «Ναός» θα πει «οίκος». Όπως…να μην σας λέω πολλά και σας μπερδέψω∙ ταυτίζεται δηλαδή ο ναός με τον Θεόν. Ταυτίζεται ο ναός με τον Θεόν.

     Ακόμη, ναός Θεού είναι και αυτός ο άνθρωπος. Ναι! Δεν λέγει ο Απόστολος στους Κορινθίους: «Οὐκ οἴδατε (:Δεν γνωρίζετε) ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν - το σώμα∙ όχι η ψυχή-  ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ;». «Δεν ξέρετε», λέγει, «ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, ναός του Θεού;». Τονίζω: «το σώμα». Γιατί υποτιμάται το σώμα. Και δεν πρέπει να υποτιμάται. Μπορεί βέβαια σήμερα να αρρωσταίνει, να υπόκειται εις την φθοράν, να πεθαίνει, αλλά αύριο θα αναστηθεί. Το ακούσατε καλά αυτό∙ ότι θα αναστηθεί αύριο, ε; Το παλιό σώμα. Όχι κάποιο άλλο. Όχι κάποιο καινούριο. Το παλιό σώμα που θα είναι βέβαια καινούριο. Και συνεπώς το σώμα του ανθρώπου είναι κατοικία, ναός του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή του Θεού. Ναός του Αγίου Πνεύματος. Σπουδαίο.

     Βεβαίως, πολύ περισσότερο είναι η ψυχή του ανθρώπου κατοικητήριον του Θεού. Αλλά τονίζεται εδώ το σώμα, γιατί οι Κορίνθιοι πόρνευαν. Ήσαν πόρνοι. Και όταν έγιναν Χριστιανοί, δεν μπορούσαν να ξεχάσουν τις παλιές τους συνήθειες. Και λέει ο Απόστολος Παύλος στην πρώτη του επιστολή, στο 6^ον κεφάλαιον, αναφερόμενος εις το θέμα της πορνείας, και αναφέρεται εις το σώμα, και μάλιστα όταν τελειώνει αυτήν την ενότητα λέγει: «Πρέπει να αγιάζουμε τον Θεό ἐν τῷ σώματι ἡμῶν καὶ ἐν τῷ Πνεύματι ἡμῶν, ἅτινα ἐστὶν τοῦ Θεοῦ». Γιατί προτάσσει το σώμα του Πνεύματος; Γιατί υποτιμάτο το σώμα. Όχι. Δεν θα υποτιμηθεί το σώμα. Είναι κατοικητήριον του Θεού! Γι’ αυτό λέγει: «Να δοξάσομε τον Θεό και με το σώμα μας» -το υπογραμμίζω- «και με το πνεύμα μας». Βλέπετε, ακολουθεί το πνεύμα. «Ἅτινα», «που και τα δυο, και το σώμα και η ψυχή ανήκουν στον Θεό». Είναι του Θεού.

      Οίκος, λοιπόν, Θεού, όπως είδαμε, σας είπα μία πλειάδα θέσεων, είναι όπου ο Θεός εμφανίζεται. Η σκηνή και ο ναός, η Εκκλησία, ο άνθρωπος, σαν ψυχοσωματική, βεβαίως, πάντοτε ύπαρξη και η Βασιλεία του Θεού.

      Αυτός τώρα ο οίκος του Θεού, κατά την παραβολή, πρέπει να γεμίσει· «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου», λέγει η παραβολή. Ποιος είναι τώρα εδώ ο οἶκος, που πρέπει να γεμίσει; Και από τι θα γεμίσει; Είναι η Εκκλησία. Πρώτιστα η Εκκλησία του Χριστού εδώ στη γη. Διότι η Βασιλεία του Θεού εδώ στη γη είναι η Εκκλησία. Και η Βασιλεία του Θεού πρέπει να γεμίσει. Από τι; Πρέπει να γεμίσει από πιστούς. Είδατε; Η κλήσις. Κάλεσμα. «Κάλεσε αυτούς, κάλεσε όλους, όλους κάλεσέ τους, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». Έτσι, η Εκκλησία λοιπόν.

    Είναι ακόμα η είσοδος των πιστών ανά τον κόσμον, που θα «πληρώσουν», θα γεμίσουν την Εκκλησία. Στα λόγια του Χριστού «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου», αγαπητοί μου, βρίσκομε εδώ να υπαινίσσεται και το στοιχείον της ιεραποστολής. Ωραίο πράγμα αυτό! Δόξα τω Θεώ, ανανεώθηκε, γιατί είχαμε εκατοντάδες χρόνια, μετά δηλαδή από το Βυζάντιο. Το Βυζάντιο ασκούσε ιεραποστολή. Μην το ξεχνάτε. Σας θυμίζω δε χαρακτηριστικά, στην εποχή που ήταν το Βυζάντιο, έχομε τον Μέγαν Αθανάσιον, πατριάρχη Αλεξανδρείας, με τον Φρουμέντιο, που τον έκανε επίσκοπο Αιθιοπίας, Αβυσσηνίας, ύστερα από ένα καταπληκτικό φαινόμενο, ένα θαύμα του Θεού. Δεν μένω, γιατί ο χρόνος πάντα είναι λίγος. Ναι. Έκανε ιεραποστολή το Βυζάντιο. Και πού; Τι να σας αναφέρω; Προς Βορράν; Μεθόδιον και Κύριλλον. Και τι άλλο; Και τόσα άλλα. Αλλά εφόσον όμως υπετάγη σε εχθρούς, κάτω από κατοχή, δεν μπορούσε πια βεβαίως τίποτα να κάνει. Αλλά ανανεώθηκε όμως αυτή η προσπάθεια. Κι έχομε σήμερα ιεραποστολές, ορθόδοξες ιεραποστολές ανά τον κόσμον. Γιατί; «Ἳνα γεμισθῇ ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ».

      Αυτό που λέγει εδώ η παραβολή. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς». «Όλη η Γη αν είναι δυνατόν, να έλθει να γεμίσει τον οίκον μου». Χθες, μου έλεγε κάποιος φοιτητής που είναι στην Αγγλία, τι προσηλυτισμό κάνουν οι Μουσουλμάνοι και ιδίως οι φοιτηταί Μουσουλμάνοι στους Ορθοδόξους! Γενικά στους Χριστιανούς της Ευρώπης. Ειδικότερα και εις τους Ορθοδόξους. Το ξέρετε ότι μια μέρα… -φαίνεται, είναι κάτι που φαίνεται, από πολύ μακριά φαίνεται, και το θέλουν δυστυχώς οι Ευρωπαίοι- θα γίνει η Ευρώπη από Χριστιανική, Μουσουλμανική; Προς «δόξαν» μας και «τιμή» μας ημών των Χριστιανών…! Αλίμονό μας!

      Ακόμη πρέπει να γεμίσει ο οίκος του Θεού, που είναι ο ναός όπου συγκεντρωνόμεθα για να λατρεύσομε τον Θεόν. Ιδίως κατά την ημέρα της Κυριακής, που τελείται η λατρεία του Θεού. Το ευχαριστιακόν δείπνον. Ναι. Σε δείπνο, σε τραπέζι καλεί ο Κύριος. Δείπνος γίνεται και εις την Εκκλησίαν. Γι’ αυτό και οι ονομασίες «Τράπεζα», «Αγία Τράπεζα». Προσκαλούμε «Ελάτε να γευθείτε» κ.ο.κ. Οι ναοί πρέπει λοιπόν και αυτοί να είναι γεμάτοι. Είναι χαρά Θεού να βλέπει κανείς γεμάτους τους ναούς και να λατρεύεται ο Θεός.

     Ακόμη με το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, ο Κύριος πρέπει να εισέρχεται, με τη Θεία Κοινωνία, στην ψυχοσωματική μας ύπαρξιν. Δεν λέγω «στην ψυχή μας». Δεν λέγω «στο σώμα μας». Στην ψυχοσωματική μας ύπαρξη. Και στο σώμα και στην ψυχή. Όταν ανοίγω το στόμα μου, δεν ανοίγω το στόμα της ψυχής. Ανοίγω το στόμα το σωματικό. Από κει παίρνω το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να μάθομε, εφόσον, εννοείται, προσέχομε να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, η συχνή Θεία Ευχαριστία. Το ακούσατε; Παραπονείται ο Ιερός Χρυσόστομος και λέγει: «Βλέπω», λέγει, «ανθρώπους που κοινωνούν Χριστούγεννα και Πάσχα». Τι πράγματα είναι αυτά; Αυτό σημαίνει παρακμή του εκκλησιάσματος. Όχι, αγαπητοί μου . Συχνή θεία Κοινωνία.

    Μάλιστα λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, εις την 5^ην μυσταγωγική του Κατήχηση: «Ὁ ἂρτος ὁ κοινός οὐκ ἔστι ἐπιούσιος -ο επί την ουσίαν δηλαδή. Δεν είναι εκείνος ο οποίος πραγματικά μας τρέφει∙ που λέμε στο «Πάτερ ἡμῶν», «τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον»- ἂρτος δὲ οὗτος, ὁ ἅγιος ἐπιούσιος ἐστίν». Δηλαδή είναι η Θεία Ευχαριστία. Γι’ αυτό και ο ένατος αποστολικός Κανών, γράφει τα εξής: «Πάντας τοὺς εἰσιόντας πιστούς (:όλοι εκείνοι οι οποίοι εισέρχονται στην Εκκλησία) καὶ τῶν γραφῶν ἀκούοντας (:και ακούνε τις Γραφές, το Ευαγγέλιο, τον Απόστολο) μὴ παραμένοντας δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει (:αλλά φεύγουν∙ δεν παραμένουν -λέγει- εις την προσευχή και εις την θείαν Μετάληψιν, να κοινωνήσουν) ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντας τῇ Ἐκκλησία, ἀφορίζεσθαι χρή». «Επειδή προκαλούν», λέει, «αταξία εις την Εκκλησίαν, αταξίαν, δεν κοινωνούν, αταξίαν, πρέπει να αφορίζονται αυτοί». Δηλαδή να αποκόπτονται από το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Τότε οι πιστοί κοινωνούσαν όλοι. Κι αν κανείς δεν κοινωνούσε, έπρεπε να πει τον λόγο, γιατί δεν κοινωνεί.

      Ακόμη, με το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας πρέπει να γεμίσει η Βασιλεία των Ουρανών από πολίτες. Το λέμε σε δύο ευχές στη Θεία Λειτουργία μέσα. Λέμε στη Θεία Λειτουργία, που αναφέρεται στον σκοπό του μυστηρίου: «Ὥστε γενέσθαι τοῖς μεταλαμβάνουσι (:ώστε να γίνει αυτό που παίρνουν εις εκείνους που μεταλαμβάνουν) εἰς βασιλείας οὐρανῶν πλήρωμα». Εις την ευχή της αγίας αναφοράς. Είδατε; Ώστε να γίνει αυτό σκοπός να γεμίσει ο ουρανός από τους πιστούς.

     Ο οίκος του Θεού, λοιπόν, πρέπει να γεμίσει. Και ο Κύριος ξέρει ποιοι και πόσοι θα είναι εκείνοι που θα γεμίσουν τον οίκον Του. Γιατί δυστυχώς όλοι… είδατε στην παραβολή, έχουν τις δικαιολογίες τους, δεν είναι άξιοι. Εκείνοι οι οποίοι δικαιολογούνται και λένε αυτό και λένε εκείνο, «τώρα πλουτίζω», «τώρα παντρεύτηκα», «τώρα θα δοκιμάσω τις ηδονές του κόσμου τούτου», αυτοί δεν μπορούν να μπουν στην Βασιλεία του Θεού.

       Έτσι λοιπόν είναι πολύ χαρακτηριστική η απάντησις του Κυρίου στους μάρτυρες που είναι στον Παράδεισο. Τι; «Καὶ ἐδόθη», λέγει, «αὐτοῖς –εἰς τοὺς μάρτυρας- ἑκάστῳ στολὴ λευκή (:στον καθένα μια στολή λευκή) καὶ ἐρρέθη αὐτοῖς (:και ειπώθηκε σε αυτούς), ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν (:λίγο –λέει- να αναπαυθούν)  ἕως πληρώσωσι (:έως ότου γεμίσουν, φέρουν εις πλήρωσιν) καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν, οἱ μέλλοντες ἀποκτένεσθαι ὡς καὶ αὐτοί». Δηλαδή να προστεθούν κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι. Πότε θα έρθει ο Χριστός; Όταν θα γεμίσει ο οίκος του Θεού. Δεν το ξέρομε αυτό. Το ξέρει μόνον ο Θεός. Έτσι, λοιπόν, ο αριθμός, που θα είναι και η πλήρωσις του οίκου του Θεού, είναι όσων τα ονόματα εγράφησαν εις το βιβλίον της Ζωής. Όταν γύρισαν οι εβδομήκοντα και είπαν: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε Σένα». «Μη χαίρεστε γι’ αυτό. Αλλά να χαίρεστε σε τούτο. Ότι τα ονόματά σας γράφτηκαν στο βιβλίο της Ζωής».

     Ο διάβολος και οι αμαρτωλοί φαίνεται πως ματαιώνουν την «πλήρωσιν» της Βασιλείας των Ουρανών. Αλλά ποτέ δεν ματαιώνεται ό,τι ο Θεός θέλει και προγραμματίζει. Ποτέ. Απλώς μετατίθεται ο χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, έως ότου, όπως σας είπα, πληρωθεί ο αριθμός που μόνον ο Θεός ξέρει πόσος είναι, ποιος είναι.

     Ακόμα, «πλήρωσις» είναι και η ωριμότητα του πνευματικού ανθρώπου, αν θέλετε να συμπληρώσομε. Όταν ωριμάσει ο άνθρωπος ή ωριμάσει σε κάποιο σημείο χωρίς περαιτέρω αύξησιν, τότε ο Θεός δρέπει, θερίζει αυτόν τον άνθρωπον και τον μεταφυτεύει στην Βασιλεία Του. Και το βρίσκομε αυτό να ταυτίζεται με τον θάνατον αυτόν που λέμε «βιολογικόν θάνατον». Ήρθε η ώρα που θερίζει ο Κύριος, για να μεταθέσει εις την Βασιλείαν Του την επουράνιον, την θριαμβεύουσα. Ο οίκος του Θεού που θριαμβεύει εκεί. Εδώ είναι η Εκκλησία που στρατεύεται.

    Έτσι ο λόγος «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου» είναι, όπως βλέπομε, πολυσήμαντος. Ας προσέξομε ένα πολύ σημαντικό σημείο, αγαπητοί μου, στην αναγγελία ότι οι καλεσμένοι προβάλλουν λόγους, για να μην εισέλθουν στο δείπνο, ο Κύριος οργίστηκε. «Τότε ὀργισθεὶς», λέει,  «ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως…» κ.λπ. κ.λπ. Ο Κύριος ωργίσθη. Γιατί; Διότι οι άνθρωποι χάριν των οποίων τα πάντα έγιναν, θέλουν τώρα να ματαιώσουν τους θείους σκοπούς. Παράλληλα με την αναμονή πληρώσεως του αριθμού των πιστών δια το δείπνον της Βασιλείας, γίνεται και η αναμονή πληρώσεως της οργής του Θεού. Ναι. Κατά των υιών της απειθείας.

     Αγαπητοί μου, ο οίκος του Θεού πρέπει να γεμίσει. Γιατί αυτό είναι η ευδοκία του Θεού. Πρέπει οι άνθρωποι να γνωρίσουν τον Κύριον, να γευθούν τον Κύριον και να ωριμάσουν εν Κυρίω. Έτσι πληρούν τον τόπο του δείπνου Του, που είναι η Βασιλεία Του. Είναι κλήσις· αλλά και εντολή:  «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου». Μη γινώμεθα, λοιπόν, τέκνα απειθείας και οργής με τις αρνήσεις μας. Γιατί έτσι γεμίζομε το ποτήρι της οργής του Θεού.

     Ο Κύριος είναι αγαθός. «Βούλεται», όπως λέει ο Ζιγαβηνός, ένας ερμηνευτής, «βούλεται πάντας εἰσαχθῆναι, διά τόν ἂπειρον πλοῦτον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος». Έτσι θα νιώσουμε όλη τη χαρά στο μεγάλο σπίτι του Πατέρα, που μας καλεί. Και τα Χριστούγεννα δεν είναι παρά η εορτή που μας θυμίζει τη μεγάλη κλήση στο γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου. Έρχεται ο Χριστός, όπως λέει στην προς Εβραίους ο Απόστολος, έρχεται ο Χριστός ως Υιός, επί τον οίκον Αυτού, «οὗ οἶκος ἐσμέν ἡμεῖς»· «του Οποίου σπίτι είμαστε εμείς», λέγει ο Παύλος. Ναι. Εμείς είμαστε ο οίκος του Χριστού∙ που γεμίζει από μας και εμείς, αν το θέλετε, γεμίζομε από Αυτόν. Αμήν.

861η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.