Πώς επικοινωνεί ο Άγιος Τριαδικός Θεός με την κτίση;

†. Προσέξτε, ὁ Κύριος, ὅταν μπῆκε στὸν Ἰορδάνη ποταμό, τότε μετέδωσε στὰ νερά "τον χρῶτον τῆς Θεότητος". Ἂς τὸ δοῦμε αὐτὸ λίγο πιὸ κοντά. Βέβαια, ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Κυρίου ἦταν ἀνθρώπινη φύση, ἑκατὸ τοῖς ἑκατό. Ὅμως, ὅπως μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ὅτι ἐν αὐτῷ (στὸν Ἰησοῦ) κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» Κόλ. 2, 9 Καὶ ὅταν λέμε πλήρωμα, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶχε ἕνα κομματάκι τῆς Θεότητος ἢ τοῦ ἑαυτοῦ Του· μία εἶναι ἡ οὐσία. Γιατί ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας, μία εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀκατανόητο πρᾶγμα. Μέσα στὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, κατοικοῦσε πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητος. Πιστεύω ὅτι ἔχετε βρεῖ αὐτὴ τὴ φρασούλα: «πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητος». Ποτὲ δὲν χωρίστηκε ὁ Υἱὸς ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποτέ! ποτέ! 

Τώρα, ἡ Θεότητα στὸ πρόσωπο ὅμως —στὸ ἕνα πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου— ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν κτίση καὶ μεταδίδει διὰ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Τί μεταδίδει; Τώρα, ἐδῶ ἐπιτρέψτε μου νὰ κάνουμε μία μικρὴ ἀνάπτυξη, πάρα πολὺ χρήσιμη. Βέβαια δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ θὰ μιλήσουμε γι' αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ τώρα. 

Πῶς ἐπικοινωνεῖ ἡ Θεότητα μὲ τὴν κτίση; Ἡ Θεότης εἶναι πνεῦμα. Πνεῦμα ὁ Θεός. Ἐνῷ ὁ κόσμος, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς βέβαια δημιουργεῖ, ὁ Θεὸς δημιούργησε ἐκεῖνο τὸ ἀκατανόητο ἐκ τοῦ μηδενός. Τὸ ἀκατανόητο, τὸ φιλοσοφικά —δηλαδὴ λογικὰ— ἀκατανόητο. Πῶς ἐκ τοῦ μηδενὸς ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν κόσμο; Δὲν προϋπῆρχε κάποιος ἄλλος κόσμος, τὸν ὁποῖον χάλασε καὶ μὲ τὰ ὑλικά του κτίζει τὸν γνωστό μας κόσμο. Οὔτε ἔδωσε ἀπὸ τὴ δική Του τὴν οὐσία νὰ γίνει ὁ ὑλικὸς κόσμος, διότι τότε θὰ εἶχε κοινωνία οὐσίας ἡ κτίση μὲ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ. Ἄπαγε! Βλασφημία φοβερή! Πέφτουμε, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε, στὸν πανθεϊσμό. Γι' αὐτὸ εἶναι ἕνα μυστήριο ἀκατανόητο ἡ ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργία τοῦ κόσμου. 

Πῶς ὅμως ἐπικοινωνεῖ; Κατ' ἀρχὰς δημιουργεῖ καὶ ὕστερα ἐπικοινωνεῖ ὁ ἄκτιστος καὶ ὄντως πνευματικὸς Θεός. Πνευματικὸς μὲ τὴν ἔννοια ὄχι τοῦ Τρίτου Προσώπου, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι "πνεῦμα ὁ Θεός". Μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοια. Ὁ ἄϋλος ἐπικοινωνεῖ μὲ τὴν κτίση καὶ μὲ τὰ γεγονότα ποὺ ὑπάρχουν μέσα στὴν κτίση, μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοῦτα κι ἐκεῖνα. Πῶς ἐπικοινωνεῖ; Ἐπικοινωνεῖ διὰ τῶν λεγομένων ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του. Οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες εἶναι, ὅ,τι εἶπα, ἄκτιστες. Δηλαδή, ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ ποὺ προβάλλονται, δηλαδὴ βγαίνουν πρὸς τὰ ἔξω. 

Τώρα, λέμε πρὸς τὰ ἔξω. Ὑπάρχει στὸν Θεὸ «μέσα» καὶ «ἔξω»; Βεβαίως, θὰ λέγαμε, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐρευνᾶ καὶ τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἡ ἀνθρώπινη γλῶσσα εἶναι ἀνεπαρκής. Λέμε «τὸ ἔξω τοῦ Θεοῦ». Εἶναι ὁ Θεὸς κάπου ποὺ νὰ σταματάει, νὰ ἔχει ὅρια, ὥστε νὰ μιλᾶμε γιὰ τὸ «ἔξω» Του; Γι' αὐτό σας εἶπα, εἶναι ἀνεπαρκὴς μία ἀνθρώπινη γλῶσσα γιὰ νὰ μιλήσει γι' αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅπως μπορεῖ κανεὶς νὰ μιλήσει ἀνθρώπινα, οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες εἶναι ἡ λεγόμενη ἐξωτερικὴ προβολὴ τοῦ Θεοῦ. Ἐκφράζεται ἐξωτερικὰ διὰ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του. Μὲ αὐτὲς ἔκτισε τὸν κόσμο. Εἶναι ὅμως οἱ ἐνέργειες ἄκτιστες καί, κατὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι Θεότης. Οἱ ἐνέργειες οἱ ἄκτιστες εἶναι Θεότης. 

Ἐν τούτοις, ὑπάρχει μιὰ διάκριση στὸν Θεό. Εἶναι τρία πράγματα ποὺ διακρίνονται στὸν Θεό. Πρῶτον, ἡ οὐσία. Δεύτερον, τὸ πρόσωπο. Καὶ τρίτον, οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες. Διὰ τῶν ἀκτίστων λοιπὸν ἐνεργειῶν γίνεται ὁ κόσμος. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἄκτιστος ἐνέργεια. Ὁ Θεὸς λοιπὸν ἀπὸ ἀγάπη δημιουργεῖ τὸν κόσμο, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἐνέργεια ἄκτιστη. Εἶναι Θεότης. Μὲ βάση τὴν τριπλῆ διάκριση ποὺ σᾶς εἶπα προηγουμένως. Ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἐκπληκτικό, ἀνεπανάληπτο καὶ ἀκατανόητο, εἶναι ὅταν ἕνα πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος —δηλαδὴ ὁ Θεὸς Λόγος— περιβάλλεται τὴν κτιστὴ δημιουργία, ὑπὸ τὴ μορφὴ βεβαίως ἑνὸς ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κτιστός. 

Ἔτσι λοιπόν, ἔρχεται τώρα ἡ Θεότητα στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ Λόγου, ποὺ εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἔρχεται σὲ ἐπαφή —αὐτὸ εἶναι πρωτόγνωρο στὴν ἱστορία, ἂν καὶ ἡ ἔκφραση «στὴν ἱστορία τοῦ Θεοῦ» εἶναι τεχνικὰ ἐσφαλμένη γιατί ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ἱστορία, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε. Εἶναι πρωτόγνωρο, πρωτοφανές, ἀνεπανάληπτο, νὰ ἔλθει σὲ κοινωνία ὁ ἀπρόσιτος Θεός, ὅπως γράφει στὸν Τιμόθεο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον» Α Τίμ. 6, 16 ἔρχεται σὲ κοινωνία, ὄχι τώρα διὰ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Τοῦ μὲ τὴν κτίση, ἀλλὰ κατὰ ἕναν τρόπο προσωπικό. Ἂν ἔχετε λίγη φιλοσοφικὴ καλλιέργεια καὶ μιὰ θεολογικὴ διάθεση, θὰ καταλάβετε αὐτὸ ποὺ εἶπα, ὅτι εἶναι ἐκπληκτικό! Δὲν ξέρω τί μπορεῖ νὰ ἐκφράσει αὐτὸ τὸ ἐκπληκτικὸν ὅτι ὁ Θεὸς ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ δημιουργία Του, διὰ μέσου τῆς ἐνανθρωπήσεως, ὥστε νὰ φτάνει ὁ Ἅγιος Κύριλλος νὰ λέγει τὴ φράση: «ἐν Ἰορδάνῃ λουσάμενος ποταμῷ καὶ τῶν χρώτων τῆς θεότητος μεταδοὺς τοῖς ὕδασιν». Ποιά εἶναι τὰ χρῶτα τῆς Θεότητας; Ἡ Θεότητα δὲν ἔχει χρῶτα, δὲν ἔχει δέρμα. Ἀλλὰ εἶναι ὅμως ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Θεοῦ Λόγου ποὺ ἔχει δέρμα. Καὶ ἔτσι, τρόπον τινά, ἡ Θεότητα ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν κτιστὴ δημιουργία, ὄχι πιὰ διὰ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν, ἀλλὰ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ καταπληκτικό, τὸ ἀκατανόητο, τὸ βαθύ. Ἂν εἴχαμε ἐδῶ ἕναν Πλάτωνα καὶ ἄκουγε αὐτὴ τὴ θέση –τὴν ὁποία σήμερα ἐμεῖς τὴν ξέρουμε γιατί ὁ Θεὸς Λόγος ἐνανθρώπησε καὶ μᾶς εἶναι πιὰ κοινὸς τόπος– θὰ ἔμενε μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτὸ καὶ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀρθρώσει λέξη ἂν συνελάμβανε, καὶ θὰ συνελάμβανε, αὐτὴ τὴν ἔννοια. Δὲν μποροῦσε ὅμως νὰ τὸ συλλάβει αὐτό, ἔπρεπε νὰ ἔχουμε τὸ γεγονὸς γιὰ τὸ συλλάβει, γι' αὐτὸ καὶ ὁ Πλάτων μιλοῦσε γιὰ τὶς ἰδέες. Ἐπιτρέψτε μου τὴν εὐκαιρία νὰ ἀναφέρω ὅτι ὑπάρχει μιὰ ἀντιστοιχία. Προσέξτε, πρὸς Θεοῦ, δὲν δανείστηκε τὸ Εὐαγγέλιο τίποτα ἀπὸ τὸν Πλάτωνα. Ὅμως οἱ ἰδέες κατὰ τὸν Πλάτωνα εἶναι ἄκτιστες, ὅπως καὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἄκτιστος. Καὶ διὰ τῶν ἰδεῶν ὁ Θεὸς τώρα δημιουργεῖ τὸν κόσμο ἤ, καλύτερα, στολίζει τὸν κόσμο· τὸν κοσμεῖ. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δημιουργὸς τοῦ κόσμου κατὰ τὸν Πλάτωνα, ἀλλὰ εἶναι κοσμητής, ὄχι δημιουργός, διότι προϋποθέτει τὴν ὕλη προϋπάρχουσα ὡς ἀρχή. Ὅλη ἡ ἀρχαία φιλοσοφία εἶναι δυαρχική. Ἂν λοιπὸν μάθαινε ὁ Πλάτων αὐτὴ τὴ χριστιανικὴ θέση, θὰ ἔμενε ἄναυδος. Κι ἐγὼ πιστεύω κάτι· θὰ ἐγκατέλειπε τὴν περὶ ἰδεῶν θεωρία του καὶ θὰ ἐγίνετο ἕνας βαθὺς χριστιανός, ἐγὼ τὸ πιστεύω. Γι' αὐτὸ καὶ σὲ μερικὲς ἐκκλησίες στὴ βόρειο Ἑλλάδα καὶ μάλιστα στὴ δυτικὴ Μακεδονία, ἱστοροῦν στὸν πρόναο τὸν Πλάτωνα, τὸν Σωκράτη, τὸν Ἀριστοτέλη. Ἴσως σκέφτηκαν ὅπως αὐτὴ τὴ στιγμή σας μιλάω ἐγώ, ἢ ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος, ὁ ὁποῖος μίλησε γιὰ τὸν σπερματικὸ λόγο· ὅτι δηλαδή, ἐν σπέρματι, οἱ ἀλήθειες τοῦ Θεοῦ προϋπῆρχαν στοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, θὰ ἦταν βαθὺς ἅγιος ὁ Πλάτωνας. 

Βέβαια ὁ Θεὸς ξέρει ἂν ἀκόμη σώθηκαν ἢ θὰ σωθοῦν. Προσωπικὰ πιστεύω ὅτι ὅταν ὁ Χριστὸς κατέβηκε στὸν Ἅδη καὶ ἀκούστηκε τὸ κήρυγμα μετανοίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, ποὺ προηγήθηκε ἐκεῖ, ὁ Πλάτων, πιστεύω ὅτι ἐπίστεψε στὸν Χριστό. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς δὲν ἀδικήθηκαν, γιατί ἐκεῖ στὸν Ἅδη ἔγινε τὸ κήρυγμα πίστεως στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅποιος πίστεψε εἰς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, σώθηκε. Ὅταν ὁ Κύριος ἔφυγε ἀπὸ τὸν Ἅδη, μετέβαλε τὸ κλίμα τοῦ Ἅδου σὲ παράδεισο, ἀνῆλθε ἐπάνω στὴ γῆ γιὰ νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο Του καὶ κατόπιν νὰ φύγει γιὰ τὸν οὐρανό. 

Ὅλα αὐτὰ τὰ εἴπαμε γιὰ νὰ δεῖτε πῶς ἐπικοινωνεῖ ἡ Θεότητα μὲ τὴ δική Της δημιουργία, ὥστε νὰ καταλάβουμε πληρέστερα ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι βρίζουν τὸν Ἰησοῦ Χριστό, βλασφημοῦν ἢ Τὸν ἀρνοῦνται; Τί κρῖμα. Θὰ ἤθελα, ἀγαπητοί μου, ἐσεῖς ποὺ ἀκοῦτε αὐτὰ τὰ λίγα λόγια, νὰ μπορέσετε νὰ ἐκτιμήσετε, νὰ ἐκτιμήσουμε ὅλοι μας, βαθύτατα τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ μᾶς συγκινεῖ βαθιά. 

Ἦρθε κάποιος σήμερα, πιθανὸς μὲ ἀκούει —δὲν πειράζει, καὶ θέλω νὰ μὲ ἀκούει, γιατί δὲν τοῦ εἶπα τίποτε, μόνο τὸν ἄκουσα. Μοῦ ἐξομολογήθηκε πὼς ὅταν εἶναι μόνος του —καὶ τοῦ πρότεινα ὄντως νὰ ἐπιζητὰ τὴ μόνωση— αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ ξεφωνήσει γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχει γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ναί. Ἐὰν ἕνας Ἀρχιμήδης πετάχτηκε γυμνὸς ἀπὸ τὸ λουτρό, χωρὶς νὰ λογαριάσει τὴ γύμνωσή του, ἐπειδὴ ὁ ἐνθουσιασμός του τὸν ἔκανε νὰ ξεχάσει ὅτι ἔκανε τὸ μπάνιο του, φωνάζοντας «Εὕρηκα!», ἐπειδὴ ἀνακάλυψε τὴν ἄνωση τῶν σωμάτων καὶ τὸ πῶς ἕνα σῶμα χάνει βάρος μὲς στὸ ὑγρό, ἀναλογιστεῖτε ἐκεῖνον ποὺ ἀνακαλύπτει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, πῶς πρέπει νὰ αἰσθάνεται; Σοῦ ἔρχεται νὰ ξεφωνήσεις, σοῦ ἔρχονται δάκρυα. Αὐτὰ τὰ δάκρυα εἶναι τα ὡραιότερα ποὺ μπορεῖ νὰ ἀναβλύσουν, γιατί δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ ἁπλῆ χαρά, ἀλλὰ γιὰ κάτι πολὺ ἀνώτερο. Εἶναι αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ νιώθει κανεὶς ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὄχι ἁπλῶς ἀγγίζει ἐξωτερικὰ τὴ δημιουργία Του, ἀλλὰ ἀγγίζει τὴν ἴδια τήν ἀνθρώπινη καρδιὰ καὶ τὴν ἀλλοιώνει. Διότι ἅπαξ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἀγγίζει πλέον τὰ πάντα: καὶ τοὺς ἀνθρώπους –ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος– καὶ τὶς ἀνθρώπινες καρδιές. 

Απόσπασμα από την🔸182η🔸ομιλία στην κατηγορία : "Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
"Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου" εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/katixhseis-agioy-kyrilloy
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_79.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://drive.google.com/file/d/151ddhVscWX5DAo0hPCLUOkNzoXguoDyp/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40oaZDDtLGpHIQUrsAVX0gNA

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%87%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%E1%BC%89%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Είχε ο Χριστός το Πνεύμα το Άγιον ή το πήρε κατά την ημέρα της Βαπτίσεώς Του;

†. "Κἀκεῖνος μὲν ἐν Ἰὀρδὰνῃ λουσάμενος ποταμῷ καὶ τῶν χρωμάτων τῆς θεότητος μεταδοὺς τοῖς ὕδασιν, ἀνέβαινεν ἐκ τούτων, καὶ Πνεύματος ἁγίου οὐσιώδης ἐπιφοίτησις αὐτῷ ἐγίνετο, τῷ ὁμοὶῳ ἐπαναπαυομένου τοῦ ὁμοίου". Καὶ λέει, ἐνῷ ἀνήρχετο ἀπὸ τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ: «Ἐγίνετο ἐπιφοίτηση». Προσέξτε τώρα ἐδῶ. «Οὐσιώδης», εἰς τὸν Ἰησοῦν. Τί; Τοῦ ὁμοίου πρὸς τὸ ὅμοιο, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τὸν Υἱόν. Ἐδῶ ὑπάρχει μιὰ λέξη, "ἐπιφοίτησις". Πρέπει νὰ σᾶς πῶ πάρα πολὺ προσοχὴ σὲ αὐτὴ τὴ λέξη, πάρα πολὺ προσοχή! Δὲν σημαίνει «ἔρχομαι καὶ κατοικῶ», ὅπως θὰ λέγαμε στὴν Πεντηκοστή, ὅτι "τὸ Πνεῦμα ἐπεφοίτησε εἰς τοὺς Ἀποστόλους" –καὶ ἀκριβέστερα εἰς τοὺς 120 ποὺ ἦσαν στὸ ὑπερῶο. Ἀλλὰ σημαίνει ἀνάδειξη. 

   Ξέρετε πόση προσοχὴ χρειάζεται εἰς τὶς λέξεις; Κατ' ἀρχὰς ζητῶ συγγνώμη ἀπὸ τὸν Θεόν, ἂν ἀπὸ ἄγνοιά μου δὲν πῶ μιὰ ἀκρίβεια. Βέβαια δὲν θὰ ἤμουν αἱρετικός, γιατί ἂν μοῦ ὑποδεικνύεται ὅτι κάνω λάθος, ἀμέσως θὰ τὸ διόρθωνα καὶ θὰ ζητοῦσα συγγνώμη. Πάντως, πάρα πολὺ προσοχὴ στὶς λέξεις. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι μιὰ λέξη, στὴ διαδρομή της μέσα στὴν ἱστορία, παίρνει πολλὲς φορὲς διαφορετικὸ νόημα, κάποτε καὶ τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο νόημα. Ἂς εἶναι. Λοιπόν, ἐδῶ «ἐπιφοίτησις» δὲν σημαίνει ἀπὸ τὸ «ἐπὶ» καὶ «φοιτῶ» —δηλαδὴ ἐπιφοιτῶ— ἀλλὰ θὰ πεῖ «ἀναδεικνύω». Διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἦταν ἄμοιρος Πνεύματος Ἁγίου. Ξέρετε ὅτι προέκυψε κάποτε μιὰ συζήτηση γιὰ τὸ θέμα αὐτό; Παλιὰ ἔγινε σύνοδος γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὸ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἀλλὰ κάποια στιγμὴ τὸ πῆρε. Γιὰ νὰ μὴν σᾶς πῶ τελευταῖα τελευταία σὲ κάποια θρησκευτικὴ ἐφημερίδα ἔγινε καυγᾶς τρικούβερτος. Ἀνοίχθηκε διάλογος φοβερὸς μεταξὺ κάποιων καὶ κάποιων: καὶ ἀρχιεπίσκοπος, καὶ ἱεροκήρυκες, καὶ καθηγητὲς πανεπιστημίου, κάποιοι κ.λπ. (https://katanixi.gr/elegchei-apo-ton-oyrano-o-nikolaos-sotiropoylos-kai-ton-nyn-archiepiskopo-aystralias/)

Γι' αὐτὸ τὸ θέμα... Ἦταν γιὰ τὰ διαβλητὰ πάθη ἢ τὰ ἀδιάβλητα τὸ κύριο θέμα, ἀλλὰ συγγενὲς εἶναι καὶ αὐτό: εἶχε ὁ Χριστὸς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἢ τὸ πῆρε τὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς του; Ἐκεῖ εἶναι τὸ θέμα. Δὲν τὸ πῆρε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο —ἐννοεῖται μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση— δὲν πῆρε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἡ ἀνθρώπινη φύση τὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεως. Δὲν ἐπεφοίτησε μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τότε ἐδέχθη ὁ Ἰησοῦς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Λέει —ποιός τὸ λέει; Ὁ Ἅγιος Κύριλλος; Δὲν θυμᾶμαι... Πῶς εἶναι δυνατόν, λέει (γιατί τὸ ἔχουμε ξαναπεῖ τὸ θέμα αὐτό), αὐτὴ ἡ σάρκα ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο —δὲν εἶπε ὁ Ἀρχάγγελος: «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου θὰ συλλάβεις»; Ποιός εἶναι ὁ κατασκευαστὴς τῆς ἀνθρώπινης φύσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε τὸ ἄρρεν στοιχεῖο; Ποιός εἶναι, λοιπόν, ὁ κατασκευαστὴς τῆς ἀνθρώπινης φύσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ; Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ εἶπε σαφῶς ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Συνεπῶς, ἀφοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατασκευάζει τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὕτως εἰπεῖν ἐνοικεῖ ὁ Θεὸς Λόγος. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατασκευάζει· ἐκείνη ἡ κατασκευὴ εἶναι ἄμοιρη Ἁγίου Πνεύματος; Ποτέ! Ποτέ! Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ποτὲ δὲν ἐχωρίσθη, οὔτε ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου —ἀφοῦ εἶναι μιὰ οὐσία— οὔτε ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀφοῦ «ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ , λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» Κόλ. 2, 9. κατοικεῖ σωματικῶς στὸν Ἰησοῦ» Ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος. Πλήρωμα θὰ πεῖ γέμισμα, πληρῶ. Πληρῶ θὰ πεῖ γεμίζω, φέρω εἰς πληρότητα, δὲν ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ λείπει. Πῶς θὰ ἔλειπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο; Εἶναι δυνατόν; Δὲν πῆρε, λοιπόν, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τότε, τὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεως. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπέδειξε τὸ ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ἐπέδειξε: «αὐτὸς εἶναι». Γι' αὐτὸ λέγεται καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον «δάκτυλος τοῦ Πατρός». Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ λέει ἐδῶ «ἐπιφοίτησις», αὐτὸ θὰ πεῖ: ἐπέδειξε. 

   Μιὰ μικρὴ παρένθεση. Ἂν μοῦ πεῖτε "γιατί μᾶς τὰ λέτε αὐτά;" Θὰ μᾶς εἶναι ἄχρηστα; Θὰ ἔλεγα νὰ μὴν γνωρίζουμε τὴ θεολογία μας; Ἀλλὰ εἶναι καὶ κάτι ἄλλο. Αὐτὸς ὁ καυγᾶς ποὺ ἔγινε στὴν ἐφημερίδα γιὰ τὸ θέμα ἂν ὁ Χριστὸς εἶχε πάθη ἢ ὄχι; Τὸ ξέρετε ὅτι προσπαθοῦμε νὰ κατεβάσουμε τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ σὲ ἕνα μεταπτωτικὸ ἐπίπεδο, αὐτὸ ποὺ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ; Καὶ ἂν τὸν κατεβάσουμε στὸ μεταπτωτικὸ ἐπίπεδο, τότε, ἐπιτρέψτε μου νὰ πῶ, ὅλα μᾶς ἐπιτρέπονται. Ἄνθρωποι ποὺ θέλουν νὰ μένουν στὰ πάθη τους καὶ στὶς ἀδυναμίες τους, χαλκεύουν τέτοιες θεωρίες ποὺ εἶναι αἵρεση. Ὅποιος ἔχει διαβάσει ὅλα αὐτὰ ποὺ λέμε τώρα, θὰ μὲ καταλάβει πάρα πολὺ καλά. Καὶ συνεπῶς, πρόκειται περὶ πρακτικότατου θέματος, διότι ἀπὸ αὐτὰ βγαίνουν πρακτικὰ πράγματα· δὲν εἶναι ἁπλῆ θεωρία, βγαίνουν πρακτικὰ θέματα. Λοιπόν, τὸ ὅτι ἡ ἐπιφοίτησις δὲν ἦταν «ἐπιφοίτησις» ἀλλὰ ἀνάδειξη, ἀλλὰ δείκτης, εἶναι ἡ προηγούμενη λέξη τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου· καὶ λέει: "καὶ Πνεύματος ἁγίου οὐσιώδης ἐπιφοίτησις". Τί θὰ πεῖ «οὐσιώδης; Οὐσιώδης θὰ πεῖ ἡ οὐσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μὰ ἡ οὐσία εἶναι μία. Δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει ἕνα κομμάτι οὐσίας καὶ νὰ προστεθεῖ σὲ μιὰ ἄλλη οὐσία. Μία εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ. Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ὅταν λέει παρακάτω: "τῷ ὁμοὶῳ ἐπαναπαυομένου τοῦ ὁμοίου", τὸ ὅμοιο στὸ ὅμοιο. Δηλαδὴ εἶναι μία ἡ οὐσία. Ἄρα, λοιπόν, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο δὲν ἦρθε νὰ ἐπιφοιτήσει ἐπειδὴ ἔλειπε ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ἦρθε νὰ τὴν ἀναδείξει. Γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἡ ἐπιφοίτησις, ποὺ δὲν τὸ ἔχουμε· καὶ ὅταν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔρχεται σὲ ἐμᾶς —προσέξτε— δὲν ἔρχεται οὐσιωδῶς. Δηλαδή, δὲν παίρνουμε τὴν οὐσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (θὰ ἦταν περίεργο), ἀλλὰ παίρνουμε τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τῆς Θείας οὐσίας. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀκατανοητὸ πρᾶγμα.

Απόσπασμα από την🔸182η🔸ομιλία στην κατηγορία : "Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
"Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου" εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/katixhseis-agioy-kyrilloy
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_79.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://drive.google.com/file/d/151ddhVscWX5DAo0hPCLUOkNzoXguoDyp/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40oaZDDtLGpHIQUrsAVX0gNA

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%87%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%E1%BC%89%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Δύο θαύματα μέ κοινόν σκοπόν: Τήν ἀνάδειξιν τοῦ θεανθρωπίνου Προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

†. Καθ’ όλην την διάρκεια, αγαπητοί μου, του Πεντηκοσταρίου, η Εκκλησία μας προβάλλει θαύματα των μαθητών του Κυρίου· δια να προβληθεί κυρίως ότι ο αναστάς Ιησούς είναι όντως Θεός. Διότι δεν θα σταματήσει η Εκκλησία στην Ανάσταση του Χριστού, αλλά θα προχωρήσει πέρα από το γεγονός της Αναστάσεως, στο να αναγνωρίσει εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού τον Ενανθρωπήσαντα Κύριον – Γιαχβέ - τον Κύριον, τον Γιαχβέ, τον Ενανθρωπήσαντα, τον Κύριον της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτός ενηνθρώπησε. Και ήρθε «καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Έτσι, δια του παμμεγίστου γεγονότος της Αναστάσεως, αλλά και των προβαλλομένων υπό των μαθητών επιτελουμένων θαυμάτων, αυτό επιδιώκεται. Έτσι, αγαπητοί μου, η υπόσχεσις του Κυρίου ότι οι μαθηταί Του θα εθαυματούργουν, ήδη πραγματοποιείται.

   Στη σημερινή αποστολική περικοπή, από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, ο ένας Ευαγγελιστής μας παρουσιάζει δύο θαύματα· τα οποία επετελέσθησαν υπό του Αποστόλου Πέτρου. Το ένα ήτο στην Λύδδα και ήτο η θεραπεία κάποιου παραλυτικού, ονόματι «Αἰνεύς». Το άλλο ήτο εις την Ιόππην και ήτο μία ανάστασις νεκράς γυναικός, της Ταβιθά, της Δορκάδος, όπως μεταφράζεται ελληνικά.

   Αλλά, ας δούμε, αγαπητοί μου, αυτά τα δύο θαύματα. Όταν ο Απόστολος Πέτρος εβγήκε μία περιοδεία ιεραποστολική εις τις γύρω πόλεις και χωριά, από τα Ιεροσόλυμα γύρω, έφθασε εις την Λύδδα. Εκεί υπήρχε ένας παράλυτος άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορούσε καθόλου, ούτε να κινήσει χέρια, ούτε πόδια, τίποτε απολύτως. Ήταν όπως ακριβώς ο παράλυτος, τον οποίον ο Κύριος εθεράπευσε εις την κολυμβήθραν της Βηθεσδά, όπως ακούσαμε σήμερα εις την ευαγγελικήν περικοπήν. Τον πλησιάζει ο απόστολος Πέτρος και του λέγει: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός (:Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς)». «Αυτός που γνωρίσαμε. Αυτός που ήρθε και περπάτησε πάνω στη γη. Αυτόν που οι συμπατριώτες μας είδαν. Αυτόν που εσταύρωσαν οι συμπατριώται μας. Και τον Οποίον απηρνήθησαν ως Χριστόν, ως Μεσσίαν. Τώρα Αυτός σε ἰᾶται. Δεν πέθανε. Δεν είναι στον Άδη εγκατελελειμένος. Είναι ο Κύριος του ουρανού. Αυτός, λοιπόν, τώρα έρχεται και σε θεραπεύει. Αἰνέα, Ἰησοῦς ἰᾶταί σε ὁ Χριστός. Σε θεραπεύει ο Ιησούς ο Χριστός». Βλέπετε, παρακαλώ, πόσο έντονα προβάλλεται το όνομα του Ιησού Χριστού; Που σημαίνει παντού, πάντοτε, κάθε μας κίνησις, κάθε μας πράξις, κάθε μας ομολογία πρέπει να είναι δόξα και προβολή του αγίου ονόματος του Χριστού.

   Αλλά πράγματι, μόλις είπε αυτό ο Απόστολος Πέτρος, ο Αινέας σηκώθηκε επάνω γερός και δυνατός. Θα έλεγε κανείς: «Και ποιος θα ήταν ο σκοπός που επετέλεσε το θαύμα ο Απόστολος Πέτρος;». Υπάρχουν πολλοί σκοποί σε ένα θαύμα, πάρα πολλοί σκοποί. Υπάρχουν εγγύς και μακρινοί σκοποί. Πρόχειροι, σύντομοι, επίκαιροι, αλλά και αιώνιοι σκοποί.

   Ας δούμε δυο τρεις απ’ αυτούς. Πρώτα πρώτα, αγαπητοί μου, θεραπεύει έναν άνθρωπο. Είναι ακριβώς αυτό που κάνομε κι εμείς, όταν θέλομε να γίνομε καλά και πάμε στον γιατρό. Διότι το να είναι κανείς άρρωστος δεν είναι ευχάριστο πράγμα. Είναι η επιθυμία να κάνομε τον άλλον άνθρωπο ευτυχισμένο. Ακούσατέ το. Ευτυχισμένο. Άραγε να είχε συνείδηση ο γιατρός, όταν νοσηλεύει έναν ασθενή, ότι καθιστά τον ασθενή αυτόν καλά; Κάνοντάς τον ευτυχισμένο, γιατί ήταν δυστυχισμένος με το να είναι άρρωστος; Αλλά είπα: «γιατρός».

   Αγαπητοί μου, ο καθένας από μας μπορεί να κάνει τον άλλον ευτυχισμένον με οποιονδήποτε τρόπο. Με οποιονδήποτε τρόπο ευτυχισμένο. Πώς μπορεί να γίνει; Να, απλούστατα. Με την πιο μικρή εξυπηρέτηση που θα δείξεις και θα κάνεις στον άλλον, τον καθιστάς τον άλλον ευτυχισμένο. Διότι τι νομίζετε ότι είναι η ευτυχία; Όταν κανείς ικανοποιήσει εκείνο που επιθυμεί. Τουλάχιστον η γηίνη ευτυχία, επάνω εδώ στη γη. Όταν κάποιον άνθρωπο που πεινά, του δώσεις να φάει, τον κάνεις ευτυχισμένο. Έναν άνθρωπο ο οποίος κρυώνει και τον ντύνεις και δεν κρυώνει πια, αλλά ζεσταίνεται, τον κάνεις ευτυχισμένο. Και ούτω καθεξής. Έτσι, δεν είναι δύσκολο να κάνομε τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Αλλά αυτός είναι ένας σκοπός του θαύματος. Να γίνει ευτυχισμένος ένας άνθρωπος.

    Δεύτερος σκοπός του θαύματος είναι να δειχθεί ότι ο άνθρωπος είναι μία ολοκληρία, που πρέπει σαν ολόκληρος άνθρωπος να μην έχει κάτι που τον εμποδίζει στο να αποδεχθεί να ακούσει, να βιώσει τον λόγο του Θεού. Εάν είμαι κουφός, πώς να ακούσω τον λόγο του Θεού; Εάν είμαι παράλυτος, πώς θα πάω στην Εκκλησία; Εάν είμαι ο άνθρωπος που έχω διαρκείς πόνους και στρέφομαι πάντα διαρκώς στον εαυτό μου, πώς θα προσευχηθώ;

    Τρίτον: Ο Θεός κάνει καλά τον άνθρωπο δια των θαυμάτων, για να φανεί ποιος θα είναι ο άνθρωπος στη Βασιλεία του Θεού. Δεν θα υστερεί σε τίποτα. Εδώ, αγαπητοί μου, περνάμε την πρώτη φάση της Βασιλείας του Θεού. Ώστε εκεί, εις την οριστικήν μας θέση της Βασιλείας του Θεού, στην αιωνία Βασιλεία του Θεού, δεν θα υπάρχει πια ούτε κραυγή, ούτε πόνος, ούτε αρρώστια, ούτε ανάγκες, ούτε θάνατος. Δεν θα υπάρχει τίποτα απ’ όλα αυτά.

   Αλλά ο κύριος σκοπός είναι κάπου αλλού. Σε δυο τομείς ο κύριος σκοπός. Ακούσατε. Να επιστραφούμε εις Κύριον Ιησούν Χριστόν. Λέγει σαφώς εδώ, ότι όταν έγινε το θαύμα της θεραπείας του Αινέα, «ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον όσοι ήκουσαν το θαύμα». «Ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον». Σπουδαίο αυτό. Η σωτηρία. Ένας έγινε καλά στα πόδια και στα χέρια και οι άλλοι γινήκανε καλά στα χέρια και στα πόδια της ψυχής. Επέστρεψαν εις τον Κύριον. «Επιστρέφω» θα πει «γυρίζω την πλάτη μου και πάω πίσω». Αλλά γυρίζω και περπατώ με τα πόδια μου. Ποια πόδια; Και πλάτη γύρισα και στρέφομαι να πάω πού; Είχα γυρίσει κάποτε την πλάτη μου στον Χριστόν. Με την άρνησή μου, με την απιστία μου, με την αμαρτία μου. Τώρα γυρίζω και Τον βλέπω. Δεύτερον, περπατώ. Ναι, γιατί ήμουνα μακριά από το θέλημά Του. Τώρα, όμως, περπατώ με τα πόδια της ψυχής μου. Ήταν πρώτα παράλυτα. Τώρα είναι υγιή. Και γυρίζω πίσω. Αυτό θα πει «επιστρέφω επί τον Κύριον».

   Και το άλλο είναι η δόξα του Θεού. Δοξάζεται ο Θεός. Δοξάζεται ο Θεός, αγαπητοί μου. Και ο Θεός δεν προσθέτει δόξαν όταν εμείς Τον δοξάζομε. Όπως και δεν αφαιρείται δόξα, όταν εμείς δεν Τον δοξάζομε ή Τον δυσφημούμε. Όταν δοξάζομε τον Θεό βεβαίως είναι κάτι που ο Θεός το θέλει, γιατί θα ήθελε παν ό,τι δημιουργεί να ζει στην δική Του την μακαριότητα. Γι’ αυτό δοξάζουμε τον Θεό. Και γι'αυτό θέλει ο Θεός να Τον δοξάσομε. Για να μπούμε στη μακαριότητά Του. Δηλαδή πάλι να μας ευεργετήσει.

   Αυτό ήτο το πρώτο θαύμα. Το δεύτερο θαύμα ήταν η ανάστασις της Ταβιθά, της Δορκάδος, στην πόλη Ιόππη. Έμαθαν οι Χριστιανοί, όταν ο Απόστολος Πέτρος ήταν εις την Λύδδα, ότι βρίσκεται εκεί.  Έτυχε τις ημέρες εκείνες να αρρωστήσει αυτή η θαυμάσια γυναίκα, η Δορκάδα και να πεθάνει. Και ‘στείλαν δυο ανθρώπους να καλέσουν τον Απόστολο Πέτρο να ‘ρθει γρήγορα. Είχαν την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει. Τι άλλο μπορούσε να γίνει σε έναν νεκρό άνθρωπο; Τι άλλο παρά η ανάστασις.

   Αλλά πριν, όμως, δούμε το θαύμα, ας δούμε με μια ματιά, αυτή την θαυμάσια, όπως σας είπα, γυναίκα, την Δορκάδα. Ήταν… ποιος ξέρει τι ηλικίας γυναίκα ήταν; Μάλλον μεγάλης ηλικίας θα ήταν. Μεσήλιξ θα ήταν. Ίσως και ηλικιωμένη γυναίκα να ήταν. Δεν εμφανίζεται να έχει συγγενείς. Χήρα άραγε ήταν; Άγαμος ήταν; Μοιάζει να έμενε μόνη της. Η γυναίκα αυτή είχε δύο σπουδαία χαρακτηριστικά. Ήτο μαθήτρια του Χριστού. Μαθήτρια. «Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά…». Μαθήτρια. Ας ήμουν μαθητής του Χριστού, όχι με την ειδική σημασία των δώδεκα μαθητών, αλλά με την γενική σημασία, να μαθητεύσω στα πόδια του Χριστού και να ανήκω στον Χριστό, ας ήμουν μαθητής του Χριστού και τι άλλο θα ήθελα; Τι άλλο θα ήθελα; Αλλά να είμαι σωστός μαθητής του Χριστού, γνήσιος μαθητής του Χριστού. Αυτή, λοιπόν, η γυναίκα ήτο μαθήτρια. Τι ωραίος τίτλος! Ωραίος τίτλος! Ωραίος τίτλος δεν είναι να είσαι δάσκαλος. Να είσαι μαθητής! Μαθητής του Χριστού!

   Το δεύτερο χαρακτηριστικό της, που με δύο πινελιές διαζωγραφεί την προσωπικότητά της. «Αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει». «Ήταν γεμάτη από αγαθά έργα και ελεημοσύνες». Κάνει μία διάκριση της ελεημοσύνης από τα αγαθά έργα. Ποια είναι τα αγαθά έργα; Αγαθά έργα είναι καθετί που θα βοηθήσω τον άλλον, θα τον διευκολύνω με κάθε τρόπο στην ζωή του αυτή. Με κάθε τρόπο. Αλλά κι ακόμα αγαθά έργα είναι παν ό,τι θα κάνω που θα είναι αρετή. Αγαθά έργα είναι παν ό,τι θα κάνω που θα δοξάζεται ο Θεός. Η ελεημοσύνη τι είναι; Όταν «ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον». Βέβαια, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σ΄ αυτά, δεν υπάρχει. Αλλά το διακρίνομε για μια στιγμή.

   Τι θα πει «κάνω ελεημοσύνη μετά του πλησίον, ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον»; Τον βοηθάω με κάθε τρόπο να γίνει ευτυχισμένος. Είτε ακόμη από την πλευρά την υλική, είτε και από την πνευματική. Προπαντός από την πνευματική. Όταν σε κάποιον άνθρωπο του δείξω τον δρόμο, τον πνευματικό δρόμο, δεν τον κάνω ευτυχισμένο; Δεν ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ; Όπως και όταν του δώσω ένα ποτήρι νερό ή κάποια χρήματα ή κάποια ρούχα να ντυθεί όταν είναι γυμνός. «Ποιῶ ἔλεος μετὰ τοῦ πλησίον». Αλλά προσέξτε. Εδώ αυτή η Δορκάς έκανε ελεημοσύνες με την κυρία σημασία της λέξεως. Δηλαδή, θα λέγαμε, με την στενή σημασία. Ποια; Έκανε ελεημοσύνες δίνοντας υλικά πράγματα στους γύρω της. Σαφώς λέγει ότι έφτιαχνε χιτώνες και ιμάτια -ρούχα δηλαδή- και τα μοίραζε στις χήρες γυναίκες και στα ορφανά. Γι'αυτό, οι χήρες γυναίκες και τα ορφανά κλαίνε και οδύρονται. Κι όταν ο Απόστολος Πέτρος έρχεται στην Ιόππη επιδεικνύουν οι χήρες γυναίκες και τα ορφανά τα ρούχα που τους έκανε η Δορκάδα. Και του έλεγαν: «Το βλέπεις, άγιε του Θεού, αυτό; Η Δορκάδα μού το έραψε με τα χέρια της. Το βλέπεις, απόστολε του Θεού, ετούτο; Η Δορκάδα μάς το χάρισε, από τα χρήματά της». Ήταν γεμάτη από ελεημοσύνες.

   Τι ωραία που είναι η ψυχή, όταν έτσι κινείται; Ειδικότερα, τι ωραία που είναι η γυναίκα, τι ωραία που είναι η γυναίκα, όταν είναι πλήρης αγαθών πράξεων, αγαθών έργων και ελεημοσυνών! Όταν δεν κοιτάζει μόνον τον εαυτόν της, την άνεσή της, αλλά και την ευτυχία του άλλου. Του οποιουδήποτε άλλου. Του ανθρώπου. Πολύ παραπάνω, του Χριστιανού. Πόσο ωραία είναι αυτή η γυναίκα! Δεν είναι, αγαπητοί μου, τα κοσμήματα, δεν είναι τα καλλυντικά, δεν είναι το ντύσιμο, δεν είναι η εμφάνισις. Αλλ’ είναι, αλλ’ είναι ο τρόπος με τον οποίον κοσμεί μια γυναίκα τον εαυτόν της. Και αυτή η κόσμησις είναι η αρετή και τα έργα τα αγαθά. Γι΄ αυτήν την γυναίκα παρακαλάει ένας ολόκληρος λαός, να δώσει έλεος ο Θεός. Είδατε; Έχεις συγγενείς; Έχεις παιδιά; Έχεις πλούτο; Έδωσες τα κτήματά σου και τα χρήματά σου στα παιδιά σου; Τα έκανες πλούσια; Αρρώστησες; Παρακαλάνε να πεθάνεις γρήγορα να βγεις από τη γωνιά σου, γιατί δεν μπορούν πια να σε υποφέρουν. Είσαι γεμάτος ευεργεσίες στον κόσμο; Όποιος και να’ σαι, όποιος και να ‘σαι, σε κρατούν στα χέρια οι άνθρωποι·  όχι οι συγγενείς σου μόνο. Αλλά και όλος ο λαός, όλος ο κόσμος. Αρκεί τα έργα που έκανες να είναι «ἐν Θεῷ ἠργασμένα». Βλέπετε την διαφορά;

   Θέλετε, λοιπόν, να μας προσέχουν οι άνθρωποι; Θέλετε να μας τιμούν; Να γίνομε υπηρέται των. Να τους διακονούμε. Να τους διακονούμε με κάθε τρόπο! Τότε κι αυτοί θα μας διακονήσουν, όταν έχομε ανάγκη. Και θα μας τιμήσουν. Και τρέχουν τώρα οι άνθρωποι, όχι οι συγγενείς της γυναικός. Ίσως δεν είχε, όπως σας είπα. Τρέχουν οι άνθρωποι, να την αναστήσει ο Θεός. Και πράγματι, αγαπητοί μου, ο απόστολος Πέτρος την ανέστησε! Ήταν ένα θαύμα καταπληκτικό!

   Ο σκοπός, πάλι, ποιος είναι εδώ; Το διαβάζουμε αγαπητοί μου, πάλι. Και λέγει ότι: «Θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο ὁ ἀπόστολος Πέτρος». Και όταν ανεστήθη και την παρουσίασε την Δορκάδα εις τον λαόν, «πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον». Να ‘το πάλι. Επίστευσαν εις τον Κύριον. Ποιος ο σκοπός του θαύματος; Να επιστρέψουν εις τον Θεόν. Να πιστέψουν εις τον Ιησούν Χριστόν. Συγκεκριμένα εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού.

   Θα ήθελα, όμως, και κάτι άλλο να σας έλεγα εν προκειμένω. Είναι το εξής: Γιατί ο Θεός επέτρεψε να αναστηθεί η Ταβιθά, η Δορκάς; Είναι μία ωραία εικόνα, ότι εκείνοι οι οποίοι είναι πλήρεις ελεημοσυνών και έργων αγαθών, θα αναστηθούν εις ανάστασιν ζωής. Δηλαδή αυτή επανήλθε εις την ζωήν. Είναι μία εικόνα. Είσαι γεμάτος από αρετή; Θα αναστηθείς εις ζωήν αιώνιον. Δεν είσαι; Έχεις αμαρτίες; Μένεις αμετανόητος; Τότε πάλι θα αναστηθείς. Αλλά όχι εις ανάστασιν ζωής. Αλλά εις ανάστασιν κρίσεως και καταδίκης και κολάσεως. Ω, αγαπητοί μου! Ας αγωνιστούμε με κάθε τρόπο, ας αγωνιστούμε να ανορθώσομε τον εαυτό μας τον παραλελυμένον από την ακηδία· την βαριά, αυτήν, αρρώστια της ψυχής, την ακηδία· που πάσχομε όλοι, λίγο ή πολύ. Όλοι πάσχομε από αυτήν την ακηδία· που δεν κουνάμε τα χέρια μας και τα πόδια μας, για να γυρίσουμε στον Χριστόν. Βαφτιστήκαμε στ’ όνομά Του. Μελετάμε τον λόγο του Θεού. Πάμε στην Εκκλησία. Δεν αποφασίζομε να κάνομε ένα βήμα επιστροφής πίσω στον Χριστόν. Δεν αποφασίζουμε. Μένομε εκεί. Καρφωμένοι. Σε μία κατάσταση χλιαρή.

   Γι'αυτό και μας παραγγέλλει ο λόγος του Θεού, δια γραφίδος αποστόλου Παύλου εις την προς Εβραίους επιστολήν: «Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε (:τα παράλυτα χέρια και τα παράλυτα πόδια ανορθώσατέ τα. -Ποια πόδια; Και ποια χέρια; Της ψυχής τα χέρια και τα πόδια. Στο να κινήσεις, αδελφέ μου, να κάνεις πράξεις αγάπης, πράξεις αρετής, ελεημοσύνης, αγιότητος πράξεις) καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιήσατε τοῖς ποσὶν ὑμῶν (: δρόμους που τα πόδια σας να περπατούν σωστούς), ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον (:αν μείνεις κουτσός, τότε θα κουτσαθείς πιο πολύ. Μάλλον πρέπει να θεραπευθεί)».

   Αν μείνομε, αγαπητοί μου, σε αυτήν την παράλυσιν που έχομε ,τότε αύριο θα είμαστε πιο παράλυτοι. Αύριο θα είμαστε πιο ανίκανοι. Γιατί στο κακό προστίθεται κακό. Μην το ξεχνούμε ποτέ αυτό. Αν μένεις στο κακό, αύριο θα είσαι πιο κακός. Όπως, και αν μένεις στο καλό, αύριο θα είσαι πιο καλός. Δεν λέγει, παρακαλώ, το βιβλίον της «Αποκαλύψεως»: «ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι»; Υπάρχει πρόσθεση και στο καλό και στο κακό. Όσο, λοιπόν, ακούμε και έχομε την δυνατότητα να σηκωθούμε, να παρακαλέσομε τον Θεό να μας βοηθήσει τα παραλυμένα γόνατά μας και τα παραλυμένα χέρια μας, της ψυχής αυτά, να τα κινήσει ο Θεός. Να τα κινήσει σε έργα αρετής και αγιότητος. Και να επιστρέψομε πίσω κάνοντας δρόμους ίσιους επιστροφής στον Θεό. Αυτό το θαύμα που θα γίνει στον καθένα μας όταν ανορθωθούμε και γυρίσομε στον Θεό είναι, αγαπητοί μου, πιο μεγάλο από το θαύμα που σηκώθηκε στα πόδια του ο Αινέας. Αυτό το θαύμα είναι πιο μεγάλο από την ανάσταση της Ταβιθά, που την ανέστησε ο Πέτρος, για να ξανασυνεχίσει την αγαθοεργό ζωή της. Είναι ένα θαύμα που μας οδηγεί εις αυτήν την Βασιλεία του Θεού.

🔸100η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολήν του μας είπε: «Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι; Καὶ διὰ τοῦτο διαθήκης καινῆς μεσίτης ἐστίν».

     Θέλει εδώ ο Απόστολος Παύλος να συγκρίνει το αίμα από τις θυσίες των ζώων, ταύρων, τράγων κ.τ.λ. με το Αίμα του Χριστού. Εκείνο βέβαια το αίμα των θυσιών της Παλαιάς Διαθήκης ήτο τύπος του Αίματος της θυσίας του Χριστού. Αλλά δύναται να συγκριθεί το αίμα των θυσιών εκείνων, δια των οποίων ο Θεός επιτέλους επέβλεπε ευμενώς και συγχωρητικώς, πόσο περισσότερον, λέγει ο Απόστολος Παύλος, όταν ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται επί του Σταυρού, πόσο περισσότερον θα πρέπει να είναι αίμα ιλασμού; Συγχωρήσεως και αιωνίου ζωής;

      Έτσι λοιπόν, αγαπητοί μου, το θέμα μας σήμερα θα είναι γύρω από το Αίμα του Χριστού, όπως προβάλλεται από την προς Εβραίους επιστολήν. Το Αίμα του Χριστού που εχύθη επί του Σταυρού, μας καθαρίζει και μας σώζει, λέει ο Απόστολος Παύλος. Γι'αυτό, όταν κοινωνούμε, ο ιερεύς επιλέγει: «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ -τάδε-, Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Δύο στοιχεία λοιπόν: «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».

    Χωρίς το αίμα του Χριστού αγαπητοί μου, δεν έχομε την σωτηρία. Βεβαίως και την αιώνιον ζωήν. Το είπε σαφώς ο Χριστός: «Ὁ τρώγων μου τὸ σῶμα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Άρα, εκείνος που δεν κοινωνεί, δεν έχει ζωήν αιώνιον. Και βέβαια επειδή ο άνθρωπος δεν εκμηδενίζεται, έχει βεβαίως την αιωνίαν κόλασιν.

     Ο Πατήρ βλέπει το Αίμα του Ενανθρωπήσαντος Υιού Του, τον Οποίον αγαπά και εις Αυτόν ευδοκεί, όχι σε μας, εις τον Υιόν Του ευδοκεί, αλλά επειδή βλέπει τον Υιόν Του και ο Υιός δίνει το Αίμα υπέρ ημών, σώζει κι εμάς τους ανθρώπους. Είμαστε πίσω από την πλάτη του Χριστού, τρόπον τινά. Βλέπει ο Πατήρ τον Υιόν, σώζει εμάς. Ή, αν θέλετε, ο Χριστός είναι ο αντιπρόσωπός μας ενώπιον του Πατρός. Αυτά βέβαια τελεσιουργούνται μέσα εις την Αγία Τριάδα. Διότι, αν θέλετε πολύ να ακριβολογήσω, όταν ο Υιός σώζει παρουσιαζόμενος προς τον Πατέρα, επειδή ουδέποτε ο Υιός άφησε τους κόλπους του Πατρός, είναι προ της Αγίας Τριάδος. Δηλαδή η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού, προ του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

     Η δε προσοικείωσή μας εις τον Χριστόν γίνεται δια της πίστεως, γιατί ο Υιός είναι Θεάνθρωπος. Πώς πλησιάζομε; Για να δεχθούμε τα δώρα του Πατρός; Εάν είμεθα, σας είπα προηγουμένως, πίσω από τον Υιόν. Αλλά πώς θα είμαι πίσω από τον Υιόν, αν Εκείνος είναι εκπρόσωπός μου; Εάν εγώ Τον βάλω εκπρόσωπό μου. Πώς θα γίνει αυτό; Δια της πίστεως. Πιστεύω ότι Εκείνος είναι ο αιώνιος μεσίτης, ο Χριστός. Προσέξτε, η διαφορά της μεσιτείας του Χριστού και των αγίων είναι τρομακτικά μεγάλη. Ο άγιος μεσιτεύει, όπως ακριβώς μεσιτεύομε εμείς οι άνθρωποι προς έναν τρίτον. Μπαίνει ένας μεσίτης και λέει… ανάμεσα στους ανθρώπους, παρακαλεί τον έναν υπέρ του άλλου: «Σε παρακαλώ, κάνε την χάρη αυτή…». Είναι μεσιτεία ηθική.

    Η μεσιτεία, όμως, του Ιησού Χριστού είναι μεσιτεία οντολογική. Διότι η παρουσία του Υιού του Θεού ως ανθρώπου, στέκεται μεσιτεία ενώπιον του Πατρός. Ως ανθρώπου. Θα έλεγα, χωρίς να ανοίξει καν το στόμα Του ο Χριστός. Να πει κάτι υπέρ ημών. Θα λέγαμε για μια στιγμή, μόνη η παρουσία είναι μεσιτεία. Συνεπώς η μεσιτεία του Χριστού είναι οντολογική. Όχι ηθική. Γι'αυτό λέγει ο Παύλος ότι είναι αδύνατον να ευαρεστήσομε στον Θεόν, άνευ πίστεως. Αδύνατον. «Χωρὶς δὲ πίστεως –λέει στην προς Εβραίους επιστολήν του-  ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι». Αδύνατον. Δεν μπορείς. Πώς το λένε, θες να βγάλεις την υπόθεση μιας δίκης σου. Θα πας στον δικηγόρο. Αν δεν πας στον δικηγόρο, δεν κάνεις τίποτα. Θα σε καταδικάσουνε. Έτσι κι εδώ. Πηγαίνω στον δικηγόρο σημαίνει χρησιμοποιώ την πίστη μου εις τον Ιησούν Χριστόν. Γι'αυτό είναι αδύνατον, λέει, να ευαρεστήσομε εις τον Θεόν, χωρίς την πίστιν.

     Μια απιστία δε στο Αίμα του Χριστού, επιφέρει πολλήν τιμωρίαν. Τόσο στο Αίμα του Χριστού επί του Σταυρού, ότι δεν είναι ο Ιησούς, Μεσσίας, αν πεις «δεν είναι Μεσσίας ο Ιησούς», όσο και στο Αίμα του Χριστού στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Είτε κοινωνείς», λέγει, «μες στους αιώνες το Σώμα και το Αίμα του Χριστού ή τυχόν βρέθηκες εις το Υπερώον με τους μαθητάς, είναι το ίδιο Αίμα και το ίδιο Σώμα του Χριστού». Και όπως επιλέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Μην αναζητείς να καταλάβεις κατά αισθητόν τρόπον τον Χριστόν εις το στόμα σου, δηλαδή να νιώσεις ότι είναι σάρκα και αίμα». Θέλω να σας ερωτήσω, αλήθεια, οι μαθηταί κατά τον Μυστικόν Δείπνον, από το ίδιο χέρι του Χριστού κοινώνησαν όλοι, όταν πήραν το ποτήριον και επήραν στα χέρια τους τον άρτον, έπαυσε να είναι στο χέρι τους άρτος; Έπαυσε να είναι κρασί μες στο ποτήριον; Κι όμως ήταν· και στη γεύση τους μετά. Κι όμως ήταν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν ήταν σύμβολα.

     Εδώ θα κάνω μια παρατήρηση, γιατί μπορεί να μπει και καμιά απορία. Στη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, λέμε στον Πατέρα: «Σου παραθέσαμε, Κύριε, τα αντίτυπα του Σώματος και Αίματος του Χριστού Σου». Ναι. Ορθώς. Αντίτυπα. Πότε όμως; Προ του καθαγιασμού. Αυτή είναι η απάντησις. Μετά τον καθαγιασμόν δεν είναι αντίτυπα Σώματος και Αίματος Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

      Έτσι, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος, κάνοντας μια αναφορά στο μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, θεωρεί βασικοτάτη προϋπόθεση την πίστιν ότι είναι Σώμα και Αίμα Χριστού. Βασικοτάτη προϋπόθεσις. Γράφει στην Α΄ Κορινθίους στο 11^ον κεφάλαιον: «Ὥστε ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου». Ανάξια και η αναξιότης κυρίως βρίσκεται στην απιστία. Θα το δούμε. Είναι ένοχος. «Ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα (:καταδίκη) ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου(:Μην ξεχωρίζοντας ότι αυτό δεν είναι ούτε το αίμα των θυσιών, τράγων και ταύρων κ.τ.λ. ούτε κάποιου ανθρώπου κοινού αίμα, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Σταυρωθέντος Θεού Λόγου και Ενανθρωπήσαντος)».

    Και ακόμη λέει –το συμπέρασμα, το αποτέλεσμα μάλλον, η συνέπεια μάλλον: «Διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄῤῥωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί». «Γι’ αυτόν τον λόγο», λέγει, «επειδή δεν πιστεύουν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, δηλαδή δεν το διακρίνουν –«διακρίνω» θα πει ξεχωρίζω- γι'αυτό ανάμεσά σας υπάρχουν ασθενείς και άρρωστοι». «Ἀσθενής» είναι ο έχων αδιαθεσίαν. «Ἄρρωστος» ο μη έχων υγείαν. «Ἀ- ῥώννυμι». Δεν έχει υγεία. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του ασθενούς και του αρρώστου. «Καὶ κοιμῶνται ἱκανοί (:και δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι -εκ των πιστών, εννοείται πάντοτε- που πεθαίνουν»· που πεθαίνουν, το υπογραμμίζω. Γι'αυτό, όταν εξέρχεται ο ιερεύς με το Άγιον Ποτήριον τι λέγει; Υπενθυμίζει: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε». Το κέντρον βρίσκεται στο «πίστεως». Ότι Αυτό είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μη προσέλθει κανείς χωρίς την πίστιν ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και δεν ομιλεί περί της γενικοτέρας πίστεως.

       Ας πούμε πιστεύω εις τον Θεόν και δεν ξέρω τι. «Πιστεύω εἰς ἕναν Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα…». Όχι αυτό. Ειδική περίπτωσις πίστεως, να πιστέψω ότι είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και αυτό το «ἀγάπης» δεν αναφέρεται εις την αγάπην του πλησίον. Αυτό εξυπακούεται. Αλλά στην αγάπη του Χριστού. Ότι πιστεύω ότι είναι ο Χριστός και επειδή Τον αγαπώ, μετά φόβου Θεού προσέρχομαι. Και η πίστις είναι ότι Αυτό που θα πάρομε, σας είπα, είναι το αληθινό Αίμα και το Σώμα του Χριστού.

       Λίγο πριν κοινωνήσομε, ανανεώνομε, αγαπητοί μου, οι πιστοί, αυτήν μας την πίστη. Και λέμε προσευχόμενοι… όταν κρατάτε τα βιβλιαράκια σας και διαβάζετε την ακολουθία, είναι το τρίτον μέρος, γιατί το πρώτον έγινε στο σπίτι μας, το δεύτερον έγινε το πρωί, το τρίτο γίνεται λίγο πριν κοινωνήσομε και το τέταρτον μέρος της ακολουθίας της Θείας Ευχαριστίας, λέγεται μετά την Θεία Κοινωνία. Το τρίτο, λοιπόν, μέρος που λέμε μες στην Εκκλησία με τα βιβλιαράκια μας, εμείς εδώ σαν μοναστήρι και σε κάθε μοναστήρι λέμε εκφώνως την ευχήν αυτήν, οπότε κι αν δεν είχατε βιβλιαράκια, δεν θα πείραζε. Τι λέγει εκεί; «Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ -είναι το πρώτο τροπάριο του μικρού τμήματος αυτής της ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως- ὅτι Σὺ εἰ ἀληθῶς ὁ Χριστός». «Πιστεύω. Και η πίστη μου με οδηγεί στην ομολογία ότι Συ είσαι πραγματικά ο Χριστός, τον Οποίον πρόκειται τώρα να προσλάβω. Ή, ακριβέστερα, να με προσλάβεις». Δεν προσλαμβάνομε τον Χριστόν, αγαπητοί μου, μας προσλαμβάνει Εκείνος. Δεν αποτελούμε απλώς μέλος του Σώματος του Χριστού ή να αγιάζει τα μέλη μας ο Χριστός. Εκείνος μας προσλαμβάνει ως μέλος δικό Του.

      Και λέμε στη συνέχεια: «Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτος εἰμὶ ἐγώ (:Ήρθες να σώσεις τον κόσμον…και πρώτος είμαι εγώ). Ἔτι πιστεύω –προσέξτε αυτό το σημείο-  ὅτι αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ ἄχραντον Σῶμά σου καὶ αὐτό τοῦτο ἐστί τὸ τίμιον Αἷμά σου». Όταν λέμε «αὐτό τοῦτο», σαν να το δείχνομε. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα. «Αὐτό τοῦτο». Όταν, επί παραδείγματι, ο Απόστολος Παύλος λέει: «Αὐτό τοῦτο το Σώμα θα αναστηθεί», το δείχνει το σώμα. Αυτό. Οπότε τώρα κι εδώ δείχνομε. «Πιστεύω ότι αὐτό τοῦτο που θα πάρω τώρα, είναι πραγματικά το Αίμα Σου. Όχι κάτι άλλο. Δεν παίρνω το Αίμα Σου κατά νοερόν τρόπον, κατά συμβολικόν τρόπον. Παίρνω το Αίμα Σου πραγματικά και το Σώμα Σου πραγματικά». Το προσέξατε, παρακαλώ; Εδώ αναφέρεται το θέμα της πίστεως που λέγαμε προηγουμένως.

         Αν αυτή η πίστις δεν υπάρχει -μην τρομάξετε- αν πούμε ότι ο άνθρωπος διαπράττει την μεγαλυτέραν αμαρτίαν, πιο μεγάλη κι από την παράβαση του Δεκαλόγου του Νόμου. Είναι η πρώτη αμαρτία. Πρέπει να πούμε ότι πρόκειται περί αρνήσεως, ότι ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος. «Ε, μα τώρα τι; Είναι ο Χριστός;». Μα, αρνείσαι την Ενανθρώπησή Του. Γι΄αυτό είναι η μεγαλυτέρα αμαρτία. Είναι η αίρεσις της αρνήσεως ή της θείας φύσεως του Χριστού. Δηλαδή αν πω: «αρνούμαι την θείαν φύσιν του Χριστού», περνώ στον Αρειανισμό. Εάν πω: «αρνούμαι την ανθρωπίνη φύσιν του Χριστού», πέφτω εις τον Μονοφυσιτισμόν. Ή στην Σκύλλα πέσω ή στην Χάρυβδη, η άρνησις είναι άρνησις. Και η αμαρτία είναι αμαρτία. Δηλαδή ή εις την μίαν αίρεση ή εις την άλλη, το ίδιο είναι.

    Έτσι, η άρνησις ότι ο Ιησούς είναι Θεάνθρωπος, ξαναλέγω και ξαναλέγω, ότι είναι η πρώτη και κυριοτάτη αμαρτία. Όλα αυτά εκφράζονται με την φράση του Παύλου που λέγει: «Τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος».  «Εκείνος που θεώρησε, -«ἡγησάμενος»- «εκείνος που θεώρησε το αίμα της διαθήκης, της Καινής Διαθήκης, κοινόν». Δηλαδή τίποτα. «Α, χτύπησε κάποιος να τρέξει το αίμα του. Σφάξαμε μια κότα και βγήκε το αίμα της. Κοινόν». «Αυτό», λέγει, «είναι φοβερή αμαρτία» [Εβραίους, 10,29]. «Τὸ μὴδὲν πλέον ἔχων τῶν λοιπῶν», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος. Ερμηνεύει την λέξη «κοινόν». «Ότι δεν έχεις τίποτα περισσότερο από εκείνο που έχουν όλα τα ζώντα όντα που έχουν αίμα». Είτε ζώον είναι, είτε άνθρωπος είναι. «Μηδὲν διαφέρον τῶν ἄλλων ἀνθρωπίνων αἱμάτων», λέγει άλλος ερμηνευτής, ο Ζιγαβηνός: «που δεν διαφέρει από το αίμα των άλλων ανθρώπων». Και λέγει την λέξη «αἷμα» ακριβώς για να δείξει την ανθρωπίνη φύση του Θεού Λόγου κατά το «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Αυτό πρέπει να τονιστεί. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Και μάλιστα πολύ ορθά και θεοπνεύστως ο ευαγγελιστής Ιωάννης δεν λέγει ότι «ο Λόγος έγινε άνθρωπος», αλλά λέγει «σάρξ». Ξέρετε γιατί; Σας το έχω κι άλλοτε πει, κι άλλοτε πει. Αν δούμε έναν άνθρωπο και πούμε: «Να, έρχεται ένα κρέας», πώς θα το βλέπαμε αυτό; Πώς θα το ακούγαμε αυτό; Δεν είναι υποτιμητικόν; Έρχεται ένα κρέας! Δεν λέμε «ένας άνθρωπος». Ωμό. Ωμότατον. Ε, ο ευαγγελιστής Ιωάννης λοιπόν χρησιμοποιεί αυτήν την ωμήν έκφρασιν ότι ο Λόγος του Θεού, δεν λέγει «έγινε άνθρωπος», αλλά «έγινε κρέας»! Αυτό δεν θα πει «σάρξ»; Για να τονίσει ακριβώς την πραγματικήν Ενανθρώπησιν.

      Ακόμη, γράφει ο Παύλος, αγαπητοί: «Πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας;».  «Πόσο περισσότερο», λέγει, «θα αξιωθεί τιμωρίας, χειροτέρας τιμωρίας, εκείνος ο οποίος», λέγει, «θεώρησε, καταπάτησε τον Υιόν του Θεού και το Αίμα της Διαθήκης το θεώρησε κοινόν, τίποτα, χωρίς σημασία». Με το οποίον Αίμα ηγιάσθη. Και το Πνεύμα της χάριτος έχει βρίσει, «ἐνυβρίσας». Πρόκειται για τον Χριστιανό που αποστατεί, αγαπητοί μου. Παρά πέρα από το ότι δεν δέχεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και μετέρχεται τρία στάδια, που εκφράζει αυτήν την αποστασίαν.

     Πρώτο στάδιο. Λέγει: «καταπατήσας». Είναι η άρνησις του Υιού του Θεού ως Μεσσίου. Είναι η περιφρόνησις. Είναι ακόμη και η εκδίκησις. Ναι. Διότι μέχρι σήμερα δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι εκδικούνται τον Χριστόν. Και μάλιστα ξέρετε πότε τον εκδικούνται; Όταν ορθοδόξως λατρεύεται. Ο νοών νοείτω... Όταν ορθοδόξως λατρεύεται, ναι, ναι, τότε εκδικούνται τον Χριστόν, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Καταλάβατε τι εννοώ; Τα τελευταία γεγονότα ξέρετε τι σημαίνουν; Η αιρετική Δύσις στρέφεται προς την ορθόδοξη Ανατολή. Ο νοών νοείτω. Δεν υπάρχει άλλος λόγος. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι. Ο πρωτεύων λόγος είναι αυτός.  Σήμερα κρίνεται ο Χριστιανισμός της Ανατολής με τον Χριστιανισμόν της Δύσεως· ο οποίος Χριστιανισμός της Δύσεως είναι εξ ολοκλήρου, από την Ρώμη μέχρι…όπου… έως τις παραφυάδες του Προτεσταντισμού, εξ ολοκλήρου αιρετικός. Δεν το λέγω εγώ. Το βλέπετε, το ξέρετε. Το τόνιζαν Πατέρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ένας από τους τελευταίους, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Και μάλιστα έτσι, κατά έντονον τρόπον, να λέει: «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε». Γιατί; «Γιατί», λέει, «αυτός είναι η αιτία παντός κακού». Δεν το λέω εγώ. Το λέγει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Μα, θα μου πείτε, ίσως, θα καταρώμεν; Θα καταρόμεθα; Δεν μας είπε ο Κύριος να μην καταρόμεθα κ.τ.λ; Έκφρασις είναι. Διότι το «καταρῶμαι» σημαίνει «βγάζω έξω από την μάντρα του Χριστού εκείνον τον οποίον καταρώμαι». Είναι επικατάρατος. Είναι «ἀνάθεμα». Την λέξη «ἀνάθεμα» την χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος. Θα πει: «Χώρια, δεν σε θέλω, δεν είσαι μέσα στην αυλή της Εκκλησίας».

      Αλλά ας προχωρήσω. «Κοινὸν ἡγησάμενος»· που θεωρεί κοινό το Αίμα του Χριστού. Είναι η απιστία ως προς την θεότητα του Ιησού, «ἐν ᾧ», τον Οποίον Ιησούν ηγιάσθη ο πιστός.

     Και τρίτον: «Ἐνυβρίσας». «Ἐποίησέ σε», λέει ο Οικουμένιος, «υἱὸν Θεοῦ, σὺ δὲ βούλει εἶναι δοῦλος παθῶν;». «Ήλθε ο Χριστός και ενηνθρώπησε και στον χαρίζει ο Θεός Πατήρ κι εσύ μένεις με τα βρωμερά σου πάθη;». «Ἦλθεν ἐνοικῆσαι σοι, σὺ δὲ ἐπισάγεις σαὐτῷ τὸν διάβολον;». «Ήλθε να κατοικήσει μέσα σου κι εσύ λες ‘’Περάστε’’ εις τον διάβολον;». «Ἆρα ταῦτα οὐχ ὕβρις κατὰ τοῦ Πνεύματος;». «Δηλαδή όλα αυτά δεν είναι βρισιά κατά του Αγίου Πνεύματος;». Μάλιστα θα έλεγα, ότι δεν λέει ο Απόστολος Παύλος ότι είμεθα ναός του Αγίου Πνεύματος; Γιατί αναφέρεται στο Άγιον Πνεύμα. Είναι στο τελευταίο, προτελευταίο χωρίο, στο έκτο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής. Ότι δηλαδή: «είσαστε ναός του Αγίου Πνεύματος» . Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

      Μένει ακόμη κάτι. Η επιμονή στην αμαρτία και η αποστασία από τον Θεόν οδηγεί τελικά εις την αμετανοησίαν. Μέχρι τέλους του βίου. Κάποιος μπορεί να πει τώρα που με ακούει: «Μήπως κι εγώ είμαι, γιατί δεν ήξερα μέχρι τώρα, νόμιζα ότι είναι σύμβολον το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν θα με συγχωρέσει ο Θεός;» Αδελφέ μου, τώρα το γνώρισες; Πάψε να μένεις στην απιστία. Σε συγχωρεί ο Θεός. Επερίμενε να αποκτήσεις την γνώσιν. Αν, όμως, επιμείνεις συνειδητά, δεν θα υπάρξει σε σένα η ευκαιρία της μετανοίας. Ακούστε τι λέγει πάλι ο Απόστολος Παύλος: «Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν (:όταν, λέει, επιμένομε εις την αμαρτίαν) μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας(:αφού πήραμε την επίγνωση της αληθείας, το Βάπτισμα, την Κατήχηση), οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία». «Δεν μένει πια, δεν περισσεύει τίποτε θυσία για να με συγχωρέσει». Γιατί με την θυσία συγχωρούμεθα, την θυσία του Χριστού. Αλλά αφού βρίζεις την θυσία του Χριστού; Με τι τώρα θα συγχωρεθείς;

      Εκείνο το «ἐκουσίως» σημαίνει χωρίς να δέχεσαι καμίαν πίεσιν. Δηλαδή μερικοί που βλασφημούν τα θεία, για να πειράξουν και να γελάσουν εις βάρους κάποιου άλλου, εις βάρος κάποιου ευσεβούς ανθρώπου, αλλά, αλλά και γενικά η υψίστη βλασφημία δεν είναι αυτή η αγοραία έκφρασις που ακούμε στον δρόμο. Αλλά είναι η άρνησις, με την απιστία και την αθεΐα.  Η εκουσίως αμαρτία είναι η αποστασία του ζώντος Θεού. Γι'αυτό πάλι λέει ο Παύλος: «Βλέπετε, ἀδελφοί, μή ποτε ἔσται ἐν τινι ὑμῶν καρδία πονηρὰ ἀπιστίας ἐν τῷ ἀποστῆναι ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος». «Προσέχετε μη βρεθεί κανένας σας που να έχει αυτό το πνεύμα της απιστίας». Ακόμη λέγει: «Ἀδύνατον γὰρ - αυτό προσέξτε- τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας – «ἅπαξ φωτισθέντες» είναι αυτοί οι οποίοι βαπτίστηκαν, πήραν την κατήχησή τους)- καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας». «Δεν μπορούν πια αυτοί να σωθούν. Διότι ανασταυρώνουν τον Υιόν του Θεού». «Παραδειγματίζοντας» θα πει διαπομπεύουν τον Χριστό. Και δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί μας εκείνοι οι οποίοι ξέπεσαν, είναι εκπεπτωκότες· οι οποίοι διαπομπεύουν καθημερινά τον Χριστό. Και το τρομερόν ότι αφού ενύβρισαν το Αίμα του Χριστού και την προσφορά της θυσίας Του, «οὐκέτι ἀπολείπεται θυσία». «Δεν υπάρχει άλλη θυσία». Είναι η ακροτάτη· που σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλη θυσία που να συγχωρήσει την αθέτηση της πρώτης θυσίας. Δηλαδή φεύγεις ασυγχώρητος από τον κόσμον αυτόν. Αυτή είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που μας λέει ο ίδιος ο Κύριος.

      Αγαπητοί, είναι τρομερό πράγμα η μη σοβαρή στάση μας απέναντι στο Αίμα του Χριστού. Πολλές φορές συναντούμε ανθρώπους, που ενώ πεθαίνουν, δεν θέλουν να μετανοήσουν και να σωθούν. Μήπως ενύβρισαν αυτοί το Αίμα του Χριστού στη ζωή τους; Ή ακόμη καλείται ο ιερεύς και πριν φθάσει στο σπίτι, ο άνθρωπος πεθαίνει. Και ερωτούμε: «Γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να μείνουν λίγα λεπτά χρόνο ζωής και να σωθεί ο άνθρωπος;». Γιατί έκλεισε η θύρα του ελέους! Έκλεισε προ πολλού. Μεγαλύτερη συμφορά απ’ αυτήν δεν υπάρχει.

     Γι’ αυτό, αγαπητοί, ας προσέχομε. Μην επιμένομε στην αμαρτία. Να φοβόμαστε την αποστασία από τον Θεό. Είναι εκτάκτως σοβαρά και σπουδαία πράγματα, με επίγειον και αιώνιον βάρος όλα αυτά. Ας το καταλάβομε· με αιώνιον και επίγειον βάρος.

🔸795η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

†. Μας διηγείται, αγαπητοί μου,  ο Ευαγγελιστής Μάρκος, που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, ότι «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναούμ καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον».

      Με ένα χαριτωμένο και ζωηρό και σύντομο τρόπο, μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Μάρκος την είσοδον του Ιησού εις την Καπερναούμ. Και συγκεκριμένα, ότι επήγε σε ένα σπίτι, προφανώς φιλικόν, κι εκεί άρχισε να ομιλεί τον λόγον του Θεού. Μόλις το έμαθαν οι κάτοικοι ή οι περίοικοι, έσπευσαν να τον ακούσουν. Το πλήθος ήταν τόσο πολύ, ώστε, όπως σημειώνει ο Ευαγγελιστής Μάρκος, ώστε όχι μόνον το σπίτι εγέμισε, που βέβαια τα σπίτια τότε ήταν κάπως μικρά, αλλά και η αυλή μέχρι την αυλόθυρα και έξω στον δρόμο. Πλήθος κόσμου, στο άκουσμα ότι έφθασε ο Ιησούς στην πόλη και ότι βρίσκεται σε εκείνο το συγκεκριμένο σπίτι.

    Τέσσερις φίλοι ενός παραλύτου ανδρός τον έφεραν επάνω σε ένα κρεβάτι για να τον θεραπεύσει ο Κύριος. Αλλά το πλήθος ήταν τόσο, που ήταν αδύνατον να περάσουν μέσα εις το σπίτι. Τότε, η πίστις και η αγάπη αυτών των τεσσάρων συνοδών, βρήκε τον τρόπο. Πέρασαν σε ένα γειτονικό σπίτι, ανέβηκαν στη στέγη του, από κει πέρασαν στη στέγη του σπιτιού που ήταν ο Κύριος, απεστέγασαν την στέγη, δηλαδή βγάλαν τα κεραμίδια -προφανώς δεν υπήρχε ταβάνι- και κατέβασαν με σχοινιά τον παραλυτικό μπροστά εις τον Κύριον. Και ο Κύριος εθαύμασε την πίστιν αυτών των τεσσάρων ανδρών και τους είπε έναν επαινετικόν λόγον και αφού συγχώρησε και τις αμαρτίες του παραλύτου, του λέγει: «Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου, το ξύλινο κρεβάτι που σε μετέφεραν και πήγαινε στο σπίτι σου».

     Έχομε εδώ, αγαπητοί μου, δύο περιστατικά. Το ένα είναι η εξαγγελία του λόγου του Θεού. Τι έκανε ο Κύριος όταν εισήλθε σ’ αυτό το σπίτι; Λέγει ότι «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον»  του Θεού. Το άλλο ποιο είναι το περιστατικό; Είναι η θεραπεία του παραλυτικού.

     Μπροστά σ’ αυτά τα δύο περιστατικά, θα μας επιτραπεί να κάνομε μίαν ιεράρχησιν. Εκ των δύο τούτων, τι είναι πιο ανώτερο; Δηλαδή η θεραπεία του παραλυτικού ή του ότι ο Κύριος ελάλει τον λόγον του Θεού; Εκ των δύο, κάνοντας, επαναλαμβάνω, ιεράρχησιν των δύο αυτών περιστατικών, ποιο είναι ανώτερο; Το ερώτημα δεν είναι ούτε αφελές, βέβαια ούτε και περιττό. Και τούτο διότι από την οπτική γωνιά που βλέπουν οι άνθρωποι τον Χριστιανισμόν, θα κρίνουν και την ιεράρχησιν αυτών των δύο. Να πουν ποιο είναι πρώτο και ποιο είναι δεύτερο. Από την οπτική γωνιά που υπάρχουν, κρίνοντες τον Χριστιανισμόν. Είναι το θέμα πάρα πολύ σπουδαίο. Αν θεωρήσουμε, αν θεωρηθεί, θεωρήσουν οι άνθρωποι τον Χριστιανισμό σαν ένα κοινωνισμό, θα μας πουν ότι …το πρώτο, η θεραπεία είναι εκείνη, του παραλυτικού, που προέχει, είναι πάνω απ΄όλα, σαν μια πράξη κοινωνικώς αγαθή. Αν πάλι δουν τον Χριστιανισμό σαν διδασκαλία που ανοίγει τον δρόμον για την σωτηρία, θα κρίνουν ότι ο λόγος του Θεού έχει την προτεραιότητα. Και το σπουδαίον είναι ότι μέσα στους αιώνες, μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι παραμένουν σ’ αυτές τις δύο οπτικές θεωρήσεις. Οι μεν έτσι βλέπουν· κοινωνικά τον Χριστιανισμό. Οι δε έτσι βλέπουν· σωτηριολογικά τον Χριστιανισμόν. Κι αυτό το βλέπομε καθημερινά και εις αυτήν την ζωήν μας και αύριο και μεθαύριο έτσι θα είναι.

      Πολλοί ζητούν από την Εκκλησία, μάλιστα ειδικά στην εποχή μας, να κάνει κοινωνικόν έργον ευρέος φάσματος. Επί παραδείγματι να κτίζει φιλανθρωπικά ιδρύματα, να οικοδομεί νοσοκομεία, να αναλαμβάνει την παιδεία, να συνδράμει τους πτωχούς κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Που όλα αυτά ουσιαστικά ανήκουν εις την πολιτεία και την οργάνωσή της. Ζητούν, δηλαδή, πολλοί από την Εκκλησία έναν ακτιβισμόν. Επειδή αυτή η λέξις πολύ χρησιμοποιείται, γι'αυτό σας την είπα, δεν είναι ελληνική. Από το ‘’act’’ που θα πει πράξις. Δηλαδή ζητούν από την Εκκλησία να έχει μίαν κοινωνικήν πράξιν. Και λέγεται… ζητούν έναν ακτιβισμόν. Έτσι, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που χωρίς οι ίδιοι που ζητούν να αντιλαμβάνονται τα πράγματα, απογυμνώνουν την Εκκλησία από το σωτηριολογικό της έργο.

      Αν το θέλετε, αν και δεν είναι δόκιμη η λέξις, από το μεταφυσικό της στοιχείο- λέγω δεν είναι δόκιμη η λέξις «μεταφυσικόν» γιατί ανήκει εις την φιλοσοφίαν αυτή η λέξις. Δηλαδή αφαιρούν από την Εκκλησία εκείνο που ανήκει εις τον ουρανόν. Και σου λέει: «Εδώ, στη γη, πράξη». Αυτό θα πει Χριστιανισμός. Οτιδήποτε άλλο δεν τους ενδιαφέρει. Ό,τι κι αν πιστεύουν οι άνθρωποι αυτοί, μπορεί ακόμη να μην πιστεύουν καν εις τον Χριστόν, δέχονται όμως το Ευαγγέλιο, το βάρος εκεί το θέτουν. Στον ακτιβισμόν, στην πράξη. Μην πάτε μακριά. Στο Κρεμλίνο, στη Ρωσία, κατά την διάρκεια του Κομμουνισμού, υπήρχε εις την μετώπην κάποιας πύλης της εισόδου του Κρεμλίνου: «Ὁ μὴ ἐργαζόμενος μηδὲ ἐσθιέτω». Είναι του Αποστόλου Παύλου αυτό. Αυτός που δεν εργάζεται, ούτε να τρώει. Γιατί απλούστατα ο σοσιαλισμός απαιτούσε την εργασίαν: «Δεν μπορείς, κύριε, να ζητάς ψωμί να φας, όταν δεν εργάζεσαι». Αυτό τους ταίριαξε. Το πήραν. Το έβαλαν στην πύλη τους πάνω. Επίστευαν εις τον Χριστιανισμόν; Όχι. Δεν τους ενδιέφερε ο Χριστός. Μάλιστα, αν ανοίγαμε, τότε, γιατί όχι και τώρα, την ρωσική εγκυκλοπαίδεια εις το λήμμα Ιησούς Χριστός», θα βρίσκαμε: «Μυθικόν πρόσωπον, που…»! κ.τ.λ.- τρεις αράδες έχει η ρωσική εγκυκλοπαίδεια περί του Ιησού Χριστού. Βλέπετε ότι δεν τους ενδιέφερε το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Πολύ δε παραπάνω περί ουρανού, περί Βασιλείας, περί σωτηρίας, περί, περί, περί… Τους ενδιέφερε αυτή η φράσις. Ξαναλέγω, του Αποστόλου Παύλου. Την γράφει εις τους Κορινθίους, συγνώμη, προς Θεσσαλονικείς. Οπότε αυτό τους ενδιέφερε. Αυτό πήραν. Τι έκαναν εδώ δηλαδή; Χώρισαν τον Χριστό από κάτι που αναφέρεται σε θέμα κοινωνικό. Δεν θα λείψουν μέχρι που να τελειώσει ο κόσμος, εκείνοι που θεωρούν την Εκκλησία ως υπόθεση ακτιβιστική. Δηλαδή να ενδιαφέρεται για όλα εκείνα που προανέφερα.

     Εδώ πρόκειται για ένα λάθος. Ένα λάθος πολύ μεγάλο. Δεν προηγείται εδώ το θαύμα. Γιατί εδώ τι έκανε ο Χριστός; Εθεράπευσε έναν παράλυτον άνθρωπον. Θα λέγαμε, απέδωσε εις την κοινωνίαν υγιή έναν άνθρωπο, ο οποίος πρώτα δεν θα μπορούσε να αποδώσει εργασία εις την κοινωνία. Έτσι συνεπώς εδώ έχομε κάτι πολύ σπουδαίο. Αλλά βλέπουν αυτό και όχι την ευαγγελική διδασκαλία. Θέλετε ακόμη; Και εκείνο το όποιο είπε ο Χριστός…Τι; Ο έπαινος στους τέσσερις για την πίστη τους και στον παραλυτικό που του είπε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». «Μπα, ψιλά πράγματα, τι μας ενδιαφέρει αυτό; Τι θα πει ‘’συγχωρούνται οι αμαρτίες’’; Χέρια θέλομε εργατικά, να αποδώσεις κοινωνικά».

    Αν προηγείτο το θαύμα, τότε ο Κύριος θα έπρεπε να θεραπεύσει, δηλαδή το πρώτιστον, το πρώτο, το θαύμα, θα ‘πρεπε τότε ο Κύριος να θεραπεύσει όλους τους ασθενείς που υπήρχαν στην Παλαιστίνη. Κάτι που δεν το έκανε. Αν προηγείτο το θαύμα, ο κοινωνισμός, θα έπρεπε ο Κύριος να αναστήσει όλους τους νεκρούς. Όπως ξέρομε, ποιους ανέστησε; Τρεις νεκρούς. Τον Λάζαρο, τον γιο της χήρας της Ναΐν και εκείνο το κοριτσάκι το δωδεκαετές του Ιαείρου κ.τ.λ. Αυτό όμως δεν έγινε. Θα έπρεπε ακόμη να αφήσει παραγγελία εις την Εκκλησίαν να κάνουν το ίδιο και οι μαθηταί Του. Δηλαδή τι; Να χορταίνουν ψωμί τους ανθρώπους, να θεραπεύουν τις αρρώστιες τους κ.ο.κ.

     Αλλά, αγαπητοί μου, το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου δεν προέχει στον Χριστιανισμόν. Αν έγινε εκείνη τη στιγμή, σε συνδυασμό με την ομιλία του Χριστού, που έλεγε τον λόγο του Θεού, αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα στοιχείο - ποιο; Το θαύμα- ένα στοιχείο επιβεβαιώσεως της διδασκαλίας Του. Ότι «Εγώ είμαι ο Μεσσίας». Αυτό ήθελε να πει ο Ιησούς Χριστός.

      Θέλετε ακόμη και κάτι άλλο; Τι είπε εις τον παραλυτικό; «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Δεν μου λέτε, η συγχώρηση των αμαρτιών φαίνεται πουθενά; Το να πεις στον άλλον «σου συγχωρούνται οι αμαρτίες», τι στοιχείον φανερόν έχεις; Ουδέν. Πώς θα έπρεπε, λοιπόν, να γίνει φανερή η συγχώρησις των αμαρτιών του ανθρώπου αυτού; Με το να του πει «σήκω επάνω εσύ, ο παράλυτος, πάρε στον ώμο σου το ξύλινο κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου». Δηλαδή; Γιατί γόγγυσαν κάποιοι Φαρισαίοι, οι κατάσκοποι του Ιησού Χριστού, κάτι Γραμματείς… όπου πήγαινε ο Χριστός, από πίσω, από πίσω, να έχουν για να κατηγορήσουν. «Μπα», λέγει, «αυτός; Ποιος έχει το δικαίωμα να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνον ο Θεός». Και ο Χριστός λέει: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες. Θέλετε να μάθετε Ποιος είμαι; Σήκω από το κρεβάτι σου, τέκνον –που του είπε- και περπάτα. Αυτός είμαι Εγώ. Ο Θεός». Γιατί ο Θεός εγείρει νεκρούς, εγείρει αρρώστους και μάλιστα με έναν λόγον μόνον. Άρα λοιπόν η βεβαίωσις της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων του ανθρώπου αυτού ποια ήτο; Ήτο με το να του πει: «Σήκω επάνω».

     Και για να ξαναγυρίσω, αγαπητοί μου, ανάμεσα στα δυο, ποιο δηλαδή; -το θαύμα και ο λόγος του Θεού. Πώς θα έπρεπε να βοηθηθεί ο άνθρωπος αυτός, οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι ο λόγος του Θεού είναι ο σωστός, ο πρέπων, εκείνον τον οποίον πρέπει να ακούσουν; Βλέποντας το θαύμα.

      Έτσι ο Κύριος ήλθε στον κόσμον αρνητικώς μεν, όπως μας λέει ο Απόστολος Πέτρος, να λύσει τα έργα του διαβόλου. «Εἰς τοῦτο», λέει, «ἐλήλυθεν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου». Θετικώς δε, να διδάξει για την Βασιλεία του Θεού. Αυτό είναι το πρώτο. Το καταλάβαμε, αγαπητοί μου; Αυτό είναι το πρώτο. Και ο δρόμος ανοίχτηκε, για την σωτηρία, με τα «ποιητικά της σωτηρίας μας» και με τους σταθμούς που διακρίνουν την πορεία του Ιησού Χριστού στη ζωή Του. Όπως είναι η Σταύρωσις, η Ανάστασις, η Ανάληψις και του ότι εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός.

      Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας αποκαλεί αυτά τα στοιχεία «ποιητικά της σωτηρίας μας». Επαναλαμβάνω, γιατί πιθανώς να σας έφυγε γρήγορα. Ποια είναι τα «ποιητικά»; Εκείνα που κάνουν, προσφέρουν τη σωτηρία μας. Ακούσατε την Λειτουργία σήμερα του Μεγάλου Βασιλείου; Εκείνες οι θαυμάσιες ευχές τι είναι; Έκθεσις πίστεως.  Στον Πατέρα αποτείνεται: «Συ, που έστειλες τον Υιόν Σου εις τον κόσμον, για να σώσει εμάς, που ξεπέσαμε στον Παράδεισον», κ.τ.λ. κ.τ.λ. Τι έκανε εδώ ο Μέγας Βασίλειος, ο συντάκτης αυτής της Θείας Λειτουργίας και που απλώς την διακόσμησε ο Μέγας Βασίλειος. Γιατί και ο Ιερός Χρυσόστομος βρήκαν την Θεία Λειτουργία. Η Θεία Λειτουργία είναι αρχαία. Είναι από τους Αποστόλους. Έτσι, σ’ αυτήν την έκθεση τι αναφέρεται; Παν ό,τι αναφέρεται εις τα ποιητικά της σωτηρίας μας: «Είδαμε την Ανάστασή Σου, είδαμε την Σταύρωσή Σου», κ.τ.λ.

     Είδατε πουθενά, είπαμε τις ευχές εκφώνως, ακούσατε πουθενά ότι ήρθε ο Χριστός να κάνει θαύματα; Ούτε σε μία προτασούλα δεν ακούστηκε αυτό. Διότι αν έκανε ο Χριστός θαύματα ή δεν έκανε, αυτό δεν έχει καμία σημασία για τη δική μου τη σωτηρία· που είμαι ένας άνθρωπος, δύο χιλιάδες χρόνια μετά τον Χριστό. Τι έχει, όμως, σημασία και σωτηρία για μένα, τον άνθρωπο της όποιας εποχής; Το ότι ο Χριστός Ενηνθρώπησε, Εσταυρώθη, Ανεστήθη, Ανελήφθη, εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός. Πώς κάθισε; Ως άνθρωπος. Όχι ως Θεός. Γιατί ως Θεός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα. Δεν υπάρχουν δεξιά και αριστερά του Θεού Πατρός. Ως άνθρωπος εκάθισε εις τα δεξιά του Θεού Πατρός. Με άλλα λόγια η δική μου, η ανθρωπίνη φύσις, η συγκεκριμένη, αυτός που είμαι, θα ανέβω μια μέρα εκεί να καθίσω. Αυτό θα πει «σωτηρία». Μετά την ανάσταση των νεκρών. Αυτά, λοιπόν, περιγράφονται και αναφέρονται εις την Θεία Λειτουργία.

    Σκοπός ακόμη της Ενανθρωπήσεως, αγαπητοί, ήταν η αποκάλυψις του Θεού· που θα εγίνετο με την διδασκαλία. Διότι είχε αγνοηθεί ο Θεός. Μην ξεχνάτε ότι ο Αδάμ και η Εύα, εγνώριζαν τον αληθινό Θεό. Και μάλιστα Εκείνος που τους ομίλει εις τον Παράδεισον, εάν δεν το ξέρατε, θεμελιώσατέ το καλά μες στην ψυχή σας, στη γνώση σας, ήταν ο Θεός Λόγος. Αυτός τους εδημιούργησε, δηλαδή με βουλήν του Αγίου Τριαδικού Θεού, αλλά ως πράξη, ο Λόγος δημιουργεί τους Πρωτοπλάστους, όπως και όλα τα πράγματα. Και όταν εφοβήθηκαν οι Πρωτόπλαστοι, άκουσαν, λέει, τα βήματα του Θεού Λόγου- εδώ μια ανθρωποπαθή έκφραση έχομε, είναι εκείνο που λέει ωραιότατα το τροπάριον της Κασσιανής, για μία πόρνη γυναίκα, ότι… εθροήθη η γυναίκα αυτή, όταν άκουσε εκείνα τα βήματα ο Αδάμ και η Εύα, τώρα, αυτά λέγει τα βήματα από τα πόδια αυτά, έρχεται αυτή η πόρνη γυναίκα να τα πλύνει. Για να δείτε ποια είναι η ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Ναι.

       Έτσι, αγαπητοί μου, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, μας λέγει ότι ο Υιός δεν ηνείχετο να καταφρονείται, είναι εις την έκτην Κατήχησή του, στην 11^η παράγραφο, ότι δεν ηνείχετο, λέγει, να καταφρονείται ο Πατήρ και να τιμώνται τα ζώα, η φύσις, οι δαίμονες. Όλα, λέγει κάποιος σύγχρονος, ετιμώντο σαν θεοί, ακόμη και ο Νείλος ποταμός, και ο κροκόδειλος κ.τ.λ. εις την Αίγυπτον, πλην του αληθινού Θεού. Δεν ηνείχετο ο Υιός και ήλθε εις τον κόσμον αυτόν. Είναι απλώς ένας λόγος. Είναι πολλοί οι λόγοι. Για να διορθώσει αυτήν την διαστροφήν, που επεκράτησε εις τον άνθρωπον. Λίγο πιο κάτω, αγαπητοί μου, από τους απογόνους του Αδάμ, ο αληθινός Θεός ξεχάστηκε.  Και οι άνθρωποι έπεσαν εις την ειδωλολατρίαν, διότι ελάτρευαν εκείνο που έβλεπαν μπροστά τους, την φύσιν. «Ο ήλιος», φερειπείν, «με ζωογονεί. Να, λοιπόν, ο θεός μου. Ο ήλιος». Αυτό που δέχονται και οι Μασόνοι. Οι ταλαίπωροι, οι φτωχοί, οι πάμπτωχοι, με τον πανθεϊσμό τους, που λατρεύουν τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, τον Μ.Α.Τ.Σ. Που είναι ο ήλιος. Ο ήλιος είναι! Για να μην πω ότι πιο πίσω, πιο πίσω, εις τις μυήσεις που καθιστούν, που κάνουν εις τους μυουμένους είναι ο διάβολος.

    Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, θα έλεγα, πόσο σπουδαία τώρα είναι η διδασκαλία. Να μας φανερωθεί ο αληθινός Θεός. Και η έκφρασις «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον» κατ’ ουσίαν ελάλει και δια τον εαυτόν Του, διότι είναι ο Λόγος του Θεού. Υιός και Λόγος του Θεού. Αποκαλύπτει δηλαδή ο Ιησούς Χριστός εις τους ανθρώπους, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Γι'αυτό, ο λόγος του Θεού έρχεται πάντοτε πρώτος. Και μετά ακολουθούν όλα εκείνα που ο Χριστός μάς εχάρισε. Ελπίζω να το κατανοήσαμε.

     Και το κοινωνικό έργο είναι σπουδαίο. Δεν έχομε καμίαν αντίρρησιν. Αλλά δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει τον λόγον του Θεού. Δεν μπορούμε να πούμε… πάμε τώρα σε ένα νοσοκομείο να διακονήσομε, άσε το κήρυγμα, δεν μας χρειάζεται. Όχι, αγαπητοί μου. Θυμηθείτε ο Απόστολος Πέτρος, όταν καθιερώθηκαν τα τραπέζια της αγάπης, οι Χριστιανοί εγίνοντο πολλοί· κατά χιλιάδες στα Ιεροσόλυμα και υπήρχε δυσκολία εκεί, και μάλιστα κάποιοι γογγυσμοί και δεν ξέρω τι. Αλλά έπρεπε να γίνουν και τα τραπέζια αυτά. Και είπαν στους Αποστόλους και στον Απόστολο Πέτρο: «Τι θα γίνει;». Και είπε ο Απόστολος Πέτρος: «Δεν είναι καλό να αφήσομε τον λόγο του Θεού και … διακονεῖν τραπέζας. Και να διακονούμε τα τραπέζια. Να πάμε να ψωνίσομε, τα οικονομικά μας, τα έτσι, τα αλλιώς. Διαλέξτε», λέγει, «επτά διακόνους, που να έχουν το Πνεύμα του Θεού· αυτοί θα αναλάβουν την διακονία των τραπεζών. Εμείς, ελεύθεροι όντες, θα κηρύσσομε τον λόγον του Θεού». Το βλέπει κανείς ολοκάθαρα αυτό.

     Αν γίνει καμία διαστροφή, τότε τα πράγματα δεν είναι καλώς τοποθετημένα. Και ποτέ δεν πρέπει να παρασύρεται ο λαός από τα θαύματα ή την λεγομένην «κοινωνικήν δικαιοσύνην». Προσέξτε· ή την λεγομένην «κοινωνικήν δικαιοσύνην». Ύστερα, στο κάτω κάτω της Γραφής, στην διδασκαλία του Ευαγγελίου, τι μας λέγει; Τι μας λέει ο Χριστός Ότι… δεν πειράζει αν σε αδικήσουν. Δεν θα ‘θελα να πω ότι δεν πρέπει να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι εκείνο που ακριβώς λέει η Παλαιά Διαθήκη: «Δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς». Είναι κακό να μην υπάρχει δικαιοσύνη επί της γης. Αλλά δεν αποτελεί το κύριο σημείον. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήσαν οι άνθρωποι που εδικαιούντο; Και γενικά, οι Χριστιανοί μέσα στην Ιστορία, είναι οι άνθρωποι που δικαιούνται; Ε, δεν δικαιώνονται. Συνεπώς; Δεν είναι το πρωτεύον αυτό. «Με αδίκησες ή με δικαίωσες». Δεν έχει και πολλή σημασία. Όλοι οι μάρτυρες δεν αδικήθηκαν; Όταν τους αφαιρέθηκε η ζωή τους; Δεν έχει και πολλή σημασία αυτό. Βέβαια, μακάρι να υπάρχει. Αλλά εδώ ιεραρχούμε τα πράγματα. Θα πάμε και στα νοσοκομεία. Θα δούμε και τον αδελφό τον φτωχό, τον σακάτη. Ναι. Αλλά δεν αποτελούν αυτά τα πρώτα.

    Βλέπομε στην ευαγγελική περικοπή ότι ο κόσμος έσπευσε να ακούσει τον λόγο του Θεού. Γράφει ο Ματθαίος: «Καὶ ἐγένετο ὅτε συνετέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους τούτους -εννοεί την επί του Όρους ομιλία- ἐξεπλήσσοντο (:έτριβαν τα μάτια τους από έκπληξη) οἱ ὄχλοι ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ· ἦν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὡς ἐξουσίαν ἔχων, καὶ οὐχ ὡς οἱ γραμματεῖς». Αλήθεια, τι είλκυσεν τα πλήθη να θέλουν να ακούν τον λόγον του Θεού; Είδατε; «Ὡς ἐξουσίαν ἔχων». «Προσέφερε τον λόγο του Θεού με αυθεντία». Κι αν προσφέρεται ο λόγος του Θεού με αυθεντία, τότε αναμφισβήτητα ελκύει. Ο Κύριος μάς έδωσε τον λόγο Του. Αυτός σώζει.

     Μένει για μας… τι μένει για μας; Η προθυμία να ακούσομε και να βιώσομε τον λόγο του Θεού. Όπου υπάρχει ο σωστός λόγος του Θεού, εκεί υπάρχει και κάθε ευλογία. Κάθε άλλη ευλογία. Έρχονται ημέρες, αγαπητοί, και πολλάκις σας ειδοποίησα και σας ξαναειδοποιώ ότι δεν θα ακούεται πάντοτε ο λόγος του Θεού. Κι αν ακούεται, θα είναι νοθευμένος. Θα έχει βάλει ο διάβολος την δική του την ουρά σ’ αυτόν τον λόγο. Δεν θα είναι του Θεού. Και όσοι θα τον διδάσκουν θα είναι ψευδοπροφήται και ψευδοδιδάσκαλοι. Για μας, διδάσκει η Γραφή και οι Πατέρες, να φεύγομε μακριά από τους ψευδοπροφήτες. Ναι, αγαπητοί, δεν είναι ανάγκη να προφητεύσει κανείς για τον ερχομό αυτών των δυσκόλων ημερών. Απλούστατα, ο νοθευμένος λόγος ήδη έχει δώσει το στίγμα του. Είναι όλες οι αιρέσεις, με κορυφαίαν τον Οικουμενισμόν. Τον Οικουμενισμό. Χτυπάει την πόρτα μας. Μπήκε από την πόρτα μας! Μας λέγουν ότι πρέπει να κάνομε ανοίγματα εμείς, οι Ορθόδοξοι, για να βοηθήσομε τάχα τους Ορθοδόξους και αλλοθρήσκους, και τους Μουσουλμάνους ακόμη. Καλό θα ήταν όλα αυτά αν γινόταν έτσι. Αλλά δεν είναι έτσι. Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει. Θέλουν, θέλουν να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία μας.

    Βέβαια, θα μένει πάντα το λείμμα. Θα πει «το υπόλοιπον». Πάντα θα υπάρχουν οι σωστοί Χριστιανοί. Έτσι μας λέγουν οι Γραφές. «Θα μείνει το λείμμα». Τα ανοίγματα προς έναν κόσμον που δεν διατίθεται να σωθεί είναι θανάσιμα.

     Μη παύσουμε να ακούμε, χωρίς σταματημό, αγαπητοί, τον ορθόδοξο λόγο του Θεού. Και να τον βιώνομε. Χωρίς την βίωσή του, θα είναι για μας έωλος και υφάρπαστος. Θα τον χάσομε. Πολλοί ταγοί της Εκκλησίας μας, θα σταθούν προδόται του λόγου του Θεού. Αφήσατέ τους στον δρόμο τον δικό τους και μην τους ακολουθείτε. Πορεύονται στην απώλεια. Πλανώντες και πλανώμενοι. Και να το γνωρίζετε ότι κι αν τους υποδειχθεί το αληθές, δεν θα το ακολουθήσουν. Γιατί είναι άμοιροι Αγίου Πνεύματος. Ήδη θα έχουν βλασφημήσει κατά του Αγίου Πνεύματος και θα επικρατεί σ’ αυτούς το πνεύμα της πλάνης.

   Αγαπητοί, ο λόγος του Θεού είναι το ύδωρ το ζων, που δροσίζει, που αφθαρτίζει, που αθανατίζει. Όλοι, με αισθήματα διψασμένου, ας τρέχομε προς αυτόν τον γνήσιον λόγον του Θεού και τότε θα έχομε σωθεί.

🔸749η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ προσφορά τοῦ Χριστοῦ καί ἡ προσφορά τῶν ἀνθρώπων.

†. Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, ο Ευαγγελιστής Μάρκος μάς περιγράφει την αμοιβαία προσφορά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και του λαού Του. Είναι μία συγκινητική, ομολογουμένως, αμοιβαιότης.

      Ο Κύριος μετά από μια μικρή περιοδεία που έκανε στην περιοχή της Καπερναούμ, επέστρεψε πάλι εις την πόλιν. Η Καπερναούμ εθεωρείτο η πόλις του Κυρίου· επειδή την είχε ως κέντρον εξορμήσεών Του στη γύρω περιοχή.

     «Καὶ ἠκούσθη –μας σημειώνει ο Ιερός Ευαγγελιστής- ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι (:Ακούστηκε ότι είναι σε κάποιο σπίτι. Προφανώς ήταν κάποιο φιλικό σπίτι. Μόλις ο κόσμος το άκουσε, έσπευσε να Τον επισκεφθεί και να Τον ακούσει). Καὶ εὐθέως –συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής- συνήχθησαν πολλοί». «Αμέσως», λέει, «συνήχθησαν πολλοί». Ο λαός πάντοτε διατηρεί την ευαισθησία να διακρίνει τον άνθρωπον της ποιότητος. Και ανταποκρίνεται. Αυτό συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο που θέλει να έχει δημόσιες σχέσεις. Για να είσαι δημόσιος άνθρωπος πρέπει να έχεις αρκετές προϋποθέσεις. Αλλά η πρώτη είναι η ειλικρίνεια. Είναι η ειλικρίνεια. Γιατί πολλές φορές ο λαός απογοητεύεται από δημόσιες εμφανίσεις.

      Πάντως όχι μόνον ο χώρος του σπιτιού εγέμισε, αλλά και ο παρακείμενος χώρος, που μετά λεπτομερείας μας περιγράφει ο ιερός Ευαγγελιστής. Και αυτό ήταν μία ανταπόκριση του λαού προς τον Κύριον. Σας είπα, αυτή η αμοιβαιότητα προσφοράς. Προσφέρει ο Κύριος, προσφέρει και ο λαός. Εκείνος τον λόγο Του, ο λαός την προθυμία του.

      Και ο Κύριος, συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής, «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον». Αλήθεια, τι καλύτερο θα μπορούσε να προσφερθεί στον λαό από τον λόγο του Θεού; Και προπαντός όταν ο Λόγος, με λάμδα κεφαλαίον, λαλεί τον λόγον. Και είναι ο λόγος του Ευαγγελίου, το μήνυμα της Βασιλείας του Θεού. Το μήνυμα της μετανοίας και της σωτηρίας. Και οι άνθρωποι τρέχουν να τον ακούσουν. Όταν μάλιστα είναι γνήσιος και ανόθευτος. Σκεφθείτε πώς ο Κύριος ομίλει αφού Αυτός ήταν ο Ενυπόστατος Λόγος του Θεού. «Ενυπόστατος» θα πει προσωπικός. Πρόσωπον. Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Ο Ενυπόστατος Λόγος του Θεού, η Ενυπόστατος Σοφία του Θεού. Εκείνοι που αργότερα εστάλησαν να Τον συλλάβουν, εν ονόματι του Συνεδρίου κ.τ.λ. ομολόγησαν ότι «οὐδέποτε οὕτως –έτσι, δηλαδὴ- ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος». Εθαύμασαν. Έμειναν έκπληκτοι.

      Θα λέγαμε γιατί ο Κύριος δεν χρησιμοποίησε τον χώρον της Συναγωγής, που ασφαλώς ήταν περισσότερον ευρύχωρος; Για να μας δείξει ότι κάθε χώρος και προπαντός ο χώρος του σπιτιού είναι κατάλληλος για να ακουστεί ο λόγος του Θεού. Και πού δεν δίδαξε ο Κύριος; Στην κατωφέρεια του όρους, την ομώνυμον ομιλίαν, που λέμε την «επί του όρους ομιλία»; Και πού δεν εδίδαξε; Παρά την λίμνην της Τιβεριάδος. Παντού εδίδαξε. Κάθε τόπος εγίνετο και άμβων του Ιησού Χριστού.

     Εξάλλου ο Κύριος δεν κατευθύνθηκε στο φιλικό σπίτι για να κηρύξει τον λόγον. Απλώς επέστρεψεν εις την Καπερναούμ και επήγε, κατευθύνθηκε σε αυτό το σπίτι για να φιλοξενηθεί. Απλώς να φιλοξενηθεί. Και εφόσον προσήλθεν εκεί κόσμος, κόσμος πολύς, ο Κύριος δεν τον άφησε χωρίς τον λόγο του Θεού. Αυτό ήταν. Επειδή μαζεύτηκε κόσμος, του προσφέρει τον λόγο Του. Αυτό σημαίνει ό,τι μας έγραψε ο Παύλος: «Κήρυξον τόν λόγον –λέει στον Τιμόθεο- εὐκαίρως ἀκαίρως». Γι’ αυτό πολλάκις ακούστηκε ο λόγος του Θεού και από τα σπίτια. Μέχρι σήμερα, από τους αποστολικούς χρόνους. Ναι. Θα ήταν αγία συνήθεια, στις φιλικές επισκέψεις που γίνονται, να αναπτύσσεται ο λόγος του Θεού. Είτε προγραμματισμένα, είτε απρογραμμάτιστα. Εάν, δηλαδή, θα θέλαμε να κάνομε μια συντροφιά αναπτύξεως του λόγου του Θεού. Προγραμματισμένα: «Την τάδε ημέρα και ώρα έχομε αυτό». Ή απρογραμμάτιστα. Γιατί βρεθήκαμε σε εκείνο το σπίτι. Κι έτσι εκπληρούται εκείνο το «εὐκαίρως ἀκαίρως».

       Και συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων». Έσπευσε, βέβαια, ο κόσμος να ακούσει τον λόγο του Κυρίου, αλλά επωφελήθηκαν και κάποιοι, για να μεταφέρουν έναν παράλυτο επάνω σε έναν «κράβαττον», σε ένα φορείο, υπό τεσσάρων. Βέβαια, κρατιέται πάντοτε ένα φορείο κυρίως από τέσσερις, ή δύο, αν καμιά φορά δεν υπάρχουν περισσότεροι. Ο λαός πλέον της ακροάσεως του θείου λόγου θέλει να καλύψει και άλλες του ανάγκες.

       Και ο Κύριος είναι πρόθυμος. Αφού και πεινασμένους στην έρημο εχόρτασε. Κι εκεί πήγαν απρόσκλητα στην έρημο να Τον επισκεφθούν. Ο Κύριος απεσύρθη λέγοντας στους μαθητάς Του «Δεῦτε –ελάτε-, ἀναπαύεσθε ὀλίγον». Πήγαν λίγο να ξεκουραστούν. Αλλά δεν τα κατάφεραν... Κι ο κόσμος ήρθε. Ήρθε κόσμος πολύς. Μόνο εκείνοι που μετρήθηκαν ήταν 5000 χιλιάδες άνδρες. Μόνο εκείνοι που μετρήθηκαν. Γι΄αυτό, αγαπητοί μου, τοποθετήθηκαν ανά εκατό,  ανά πρασιά και πρασιά, για να μετρηθούν εύκολα. Για να απομνημονευθεί το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων. Δεν ήταν στο πρόγραμμα. Ήταν στη σκέψη του Θεού, να το πω έτσι. Αλλά δεν ήταν στο πρόγραμμα. Κι όμως ο Κύριος προσφέρει τον λόγο Του και θεραπεύει όσους Του προσέφεραν ασθενείς. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος: «ὃς διῆλθεν -ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός- εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας τοὺς καταδυναστευομένους ὑπὸ τοῦ διαβόλου». «Όλους», λέει, «τους ιάτο και τους ευεργετούσε».

      Ξέρετε ποια αρετή είναι αυτή η οποία ευεργετεί; Δεν ξέρω αν το έχετε ποτέ σκεφθεί. Είναι η αρετή της χρηστότητος. «Χρηστόστης, ἀγαθοσύνη», λέει ο Απόστολος Παύλος. Το «χρη-» με ήτα· που θα πει «χρήσιμος άνθρωπος». Όπου να βρεθείς, να είσαι ο χρήσιμος άνθρωπος. Να προσφέρεις πάντα τις υπηρεσίες σου. Σας βεβαιώνω, αγαπώ πολύ αυτήν την αρετή. Και όταν δω άνθρωπον που έχει αυτή την αρετή, την χρηστότητα, τον αγαπώ κι αυτόν πάρα πολύ. Είναι ωραία αρετή. Είσαι ευεργετικός παντού. Παντού. Παντού! Τρέχεις να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου, την διακονία σου.

       Εξάλλου, όταν λέγει εδώ ότι «διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος», ο άνθρωπος, όταν λέμε «πάντα άνθρωπον», αυτό σημαίνει ψυχή και σώμα μαζί. Να το προσέξομε αυτό το σημείο. Μη διακρίνομε τον άνθρωπον σε σώμα και ψυχή. Καταχρηστικά πολλές φορές το κάνουμε. Αλλά να τον βλέπομε τον άνθρωπο ολόκληρον· με ψυχή και σώμα. Με ψυχή και σώμα. Ολόκληρον τον άνθρωπον. Και άμα λέμε «άνθρωπος» εννοούμε και την ψυχή, εννοούμε και το σώμα. Δεν βγαίνει απέξω το σώμα. Αυτό αποτελεί μια σπουδαία θέση, η οποία, δεν ξέρω γιατί, μας διαφεύγει.

    Παρατηρούμε, όπως ήταν φυσικό, κάποιοι φίλοι σηκώνουν το φορείο, για να οδηγήσουν τον παράλυτον εις τον Χριστόν. Κάποιοι φίλοι. Προφανώς εκείνοι που αγαπούσαν αυτόν τον παράλυτον άνθρωπον. Πολλοί είναι εκείνοι που είναι τυφλοί, χωλοί, παράλυτοι, που δεν μπορούν να συναντήσουν τον Κύριον. Καταρχάς σωματικά. Ύστερα και πνευματικά. Κάποιος πρέπει να τους οδηγήσει. Κι αυτοί είναι οι φιλανθρώπως φερόμενοι προς τον πλησίον. Να τον διακονήσουν.  Είτε σωματικά - να περάσεις έναν άνθρωπο από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, που είναι χωλός, που είναι τυφλός- ή και κατά μεταφοράν· πνευματικώς.

      Λέγει το «Δευτερονόμιον» στο 27^ο κεφάλαιον: «Ἐπικατάρατος ὁ πλανῶν τυφλὸν ἐν ὁδῷ». «Καταραμένος είναι εκείνος ο οποίος πλανά τον τυφλόν στον δρόμο». Ρωτάει ο άνθρωπος. «Από πού θα πάω για να φθάσω εκεί;». Και του λέγει άλλο δρόμο. Και του λέγει εν επιγνώσει άλλον δρόμον. «Ἐπικατάρατος», λοιπόν, «ὁ πλανῶν τυφλὸν ἐν ὁδῷ». Και πρόκειται για κείνους που όχι μόνον δεν οδηγούν τους αγνοούντας, τα παιδιά και την νεότητα και τους απλούς ανθρώπους στον Χριστό, αλλά τους οδηγούν σε αλλότρια μονοπάτια της ποικίλης αμαρτίας και ασωτίας και αθεΐας. Επικατάρατοι είναι αυτοί. Για να προσθέσει το Λευιτικόν: «Ἀπέναντι τυφλοῦ οὐ προσθήσεις σκάνδαλον». «Μπροστά στον τυφλό, δεν θα βάλεις», λέει, «σκάνδαλο».

      Και οι ευλογημένοι τέσσερις φίλοι τώρα του παραλύτου, επειδή δεν μπόρεσαν να προσεγγίσουν τον Κύριον -τόσος κόσμος ήταν στο σπίτι, στην αυλή, είχαν τα σπίτια τότε αυλές, όχι βέβαια μεγάλες αυλές, έξω στον δρόμο, παντού, θα λέγαμε… «Ανοίξτε, παρακαλώ, ανοίξτε», αλλά ποιος παραχωρούσε την θέση του για να περάσει αυτό το φορείο; - και χωρίς να απογοητευθούν οι ωραίοι αυτοί φίλοι, επινοούν το ανέβασμα στη σκεπή κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ. που τα διαβάζομε, θα σας τα πω τώρα και θαυμάζομε. Να περάσουν από το πλαϊνό σπίτι απάνω στη σκεπή και από κει να περάσουν στη σκεπή του σπιτιού που ήταν ο Κύριος και να την αποστεγάσουν κ.λπ. κ.λπ.

     «Ἰδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ · τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Τι ωραίο! Σκεφθείτε να αντιλαμβάνεσθε ότι επάνω στο ταβάνι κάτι γίνεται. Και να σηκώσεις τα μάτια σου και να βλέπεις εκεί, όπως σήκωσε τα μάτια Του ο Κύριος και είδε να χαλούν και το ταβάνι και να κατεβαίνει από κει το φορείο με σχοινιά καταλλήλως μπροστά εις τον Ιησούν Χριστόν. «Είδε», λέει, «την πίστη τους». Ε, βέβαια, δεν ήταν θέμα πίστεως εκ μέρους αυτών των ανθρώπων, των τεσσάρων; Δεν ήτο; Αναμφισβήτητα. Γιατί πίστευαν ότι ο Ιησούς είναι Εκείνος που θα ευεργετήσει και θα θεραπεύσει τον φίλο τους τον παράλυτον.Και τι λέει ο Κύριος στον παραλυτικό; «Τέκνον(:παιδί), ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Σοι λέγω, σε σένα το λέγω, σε σένα, σε σένα, τον συγκεκριμένον, σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Οπότε, το κρεβάτι τον έφερε και τώρα ο τέως παραλυτικός σηκώνει το κρεβάτι του, για να το πάει στο σπίτι του.

     «Ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν τῶν τεσσάρων». Υπερφυσικώς είδε ο Ιησούς την πίστη των τεσσάρων; Δηλαδή κατά υπερφυσικόν τρόπον; Όχι, αγαπητοί. Αλλά εκ της ενεργείας των είδε την πίστιν των. Είναι εκείνο που λέγει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: «Δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου(:Άμα δω τα έργα σου, τότε θα δω την πίστιν σου)». Δεν ήταν υπερφυσική αυτή η γνώσις του Κυρίου. Ήταν φυσική. Θα μπορούσαμε να πούμε… κι εμείς, θα λέγαμε: «Πωπω, πίστη που έχουν αυτοί οι άνθρωποι!». Και όπως λέγει ο Θεοφύλακτος: «Πολλὴ δὲ ἡ πίστις τῶν ἀνδρῶν, ὥστε καὶ τὴν στέγην ὀρύξαι καὶ χαλᾶσαι, δι' ὃ καὶ ὁ Κύριος θεραπεύει, ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν τῶν κομισάντων (:αυτοί που μετέφεραν) ἢ καὶ ἐκείνου τοῦ παραλυτικοῦ (:ακόμα και την πίστιν του ιδίου του παραλυτικού)». Και συμπληρώνει ο Θεοφύλακτος: «Καὶ γὰρ κἀκεῖνος οὐκ ἀνεδέξατο ἀρθῆναι, εἰ μὴ ἐπίστευσεν ὡς ἰαθήσεται (:Δεν θα δεχόταν να τον μεταφέρουν, εάν και αυτός δεν πίστευε ότι θα γίνει καλά)».

     Και να μια πρώτη αμοιβή. Μια πρώτη απολαβή. Ο Κύριος -καταρχάς, βέβαια, είδε την πίστιν των τεσσάρων -τους αφήνω αυτούς· Ο Κύριος τον αποκαλεί τον παράλυτον αυτόν άνθρωπον «τέκνον». Να λογαριαστείς παιδί του Θεού, είναι μικρό αυτό; Είτε γιατί κι αυτός επίστευσε, όπως ήδη είπαμε, ή, όπως λέγει πάλι ο Θεοφύλακτος: «Κατὰ τὸν τῆς δημιουργίας λόγον».  «Διότι όλοι οι άνθρωποι, κατά τον λόγον της δημιουργίας, είμαστε παιδιά του Θεού».

    Και μία δεύτερη και μεγαλύτερη ακόμη απολαβή. Του λέγει ο Κύριος: «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Τι μεγάλα πράγματα! Φαίνεται, όπως και σε κάποιον άλλον παραλυτικόν, που ο Κύριος του είπε: «Μην ξαναμαρτήσεις»· που τον βρήκε εκεί στη δεξαμενή κ.τ.λ. και του είπε: «Μην ξαναμαρτήσεις, ἵνα μηκέτι σοι, μη γίνει σε σένα κάτι χειρότερο». Ότι αιτία της παραλύσεως σ’ αυτόν τον άνθρωπον φαίνεται ότι ήταν η αμαρτία. Όχι οι συνήθεις αμαρτίες. Γιατί δεν υπάρχει αναμάρτητος άνθρωπος. Αλλά φαίνεται κάποιες τονισμένες αμαρτίες. Τα ξενύχτια, η μέθη, η ανηθικότητα. Και σήμερα, ας προσθέσομε: «και τα ναρκωτικά». Ρίχνουν τον άνθρωπο στην αρρώστια και εις την αχρηστίαν. Δεν μπορεί να προσφέρει πλέον καμία υπηρεσία στο περιβάλλον του. Είναι ένας άχρηστος άνθρωπος. Δεν μπορούμε οι πολλοί να κατανοήσομε, αγαπητοί, την σχέση αμαρτίας και ασθενείας. Και όμως υπάρχει στενοτάτη σχέσις ανάμεσα στην αμαρτία και την αρρώστια. Αυτό μην το ξεχνούμε.

       Αλλά κι εδώ διαφαίνεται η αγάπη του Χριστού, όταν μας δίδει την άφεσιν των αμαρτιών μας, με το θαυμάσιο μυστήριο της Εξομολογήσεως.

      Κάπου εκεί, εκάθηντο και κάποιοι Γραμματείς. Και έβλεπαν και άκουγαν τα γενόμενα. Πώς μπήκαν αυτοί μέσα; Σ’ αυτούς φαίνεται τους έκαναν τόπο για να μπούνε μέσα, γιατί ήταν γραμματείς. Ήταν από τους άρχοντες του λαού. Πώς μπήκαν όμως μέσα εκεί, για ποιον σκοπό; Χμμ…Οι αιώνιοι κατάσκοποι, κατασκοπεύοντες τον Κύριό μας και τις κινήσεις Του και τα λόγια Του. Και όπως απεδείχθη. Αλλ΄ όμως και αυτοί κατεσκοπεύοντο από το άγρυπνο και πανταχού παρόν μάτι του Θεού. Λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Ήρθες εδώ στη συντροφιά μας που κάνομε την κατήχησιν, να μας κατασκοπεύσεις;». Το ρήμα «κατασκοπεύω» το χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος: «Ήρθαν μερικοί να μας κατασκοπεύσουν την ελευθερία μας», λέει ο Απόστολος Παύλος. «Ή νομίζεις –ξαναγυρίζω στον άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων- ότι κι εσύ ήρθες μεν να μας κατασκοπεύσεις, αλλά σε κατασκοπεύει και ο Θεός».

     Και λέγει τότε, χωρίς να μιλήσουν αυτοί καθόλου. «Τι είναι αυτοί οι λογισμοί που σκεφτήκατε;». Τι πράγματι είχαν σκεφτεί; «Αυτός», λέει, «ο άνθρωπος βλασφημεί», είπαν μέσα τους ο καθένας, για τον Ιησούν. «Ποιος μπορεί να αφήσει αμαρτίες, παρά μόνον ο Κύριος, ο Θεός; Τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;». Αν το θέλετε είχαν δίκιο, από μίαν άποψη. Γιατί πράγματι μόνον ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες. Γιατί η αμαρτία έχει μίαν μεταφυσικήν διάστασιν. Ό,τι να κάνω στον πλαϊνό μου, στον Θεό αποτείνεται. Και συνεπώς ο Θεός πρέπει να συγχωρήσει. Αυτό είναι αληθές. Αλλά… όλα αυτά πότε; Αν ο Ιησούς δεν ήταν Θεός. Έπρεπε κι αυτοί να πιστέψουν, όπως και οι τέσσερις και ο παραλυτικός, ο πέμπτος, οπότε θα εδικαιολογείτο η ενέργεια του Χριστού. Αφού είναι Θεός; Βεβαίως δύναται να συγχωρεί αμαρτίες. Και τότε ο Κύριος τους ελέγχει. Τους ήλεγξε. Δεν μένει περιθώριο χρόνου πιο πολλά να σας πω.

     Και στρεφόμενος προς τον παραλυτικόν, του λέγει: «Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Έτσι και έγινε. Οπότε η θεραπεία του παραλυτικού βεβαίωνε την άφεσιν των αμαρτιών. Ποιο είναι πιο μεγάλο; Αυτό ρώτησε στους γραμματείς ο Κύριος. Το ότι ένας άρρωστος σηκώνεται από το κρεβάτι του; Αν το θέλετε, έστω και όχι με έναν λόγον, αλλά με μίαν ενέργειαν. Με ενέσεις, με φάρμακα, με χρόνο, με εντριβές, δεν ξέρω τι, κι ένας παράλυτος γίνεται καλά από τους γιατρούς. Αυτό είναι το μεγάλο; Ή είναι το μεγάλο η άφεσις των αμαρτιών; Οπότε τι γίνεται εδώ; Επιβεβαιούται η άφεσις των αμαρτιών με το θαύμα της εγέρσεως του παραλυτικού. Και όπως λέει ο Θεοφύλακτος: «Διὰ τοῦ ἐμφανοῦς τὸ ἀφανὲς βεβαιώσας». Δηλαδή «εβεβαίωσε το αφανές -σου λέει: ‘’συγχωρούνται οι αμαρτίες’’, το βλέπω αυτό; Πού το βλέπω;- διὰ τοῦ ἐμφανοῦς. Δια της εγέρσεως από το κρεβάτι της παραλύσεως».

      Αγαπητοί, θαυμαστά πράγματα είναι όλα αυτά. Και θα προσθέσει ο Κύριος: «Ἳνα εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας». Τι μεγαλύτερο θα μπορούσαμε να είχαμε από αυτό; Πόσο μας ξεκουράζει όταν συγχωρούνται οι αμαρτίες μας! Αλήθεια! Προνόμιο. Προνόμιο που δόθηκε στον άνθρωπο από τον Χριστόν.

      «Ὥστε –μας λέγει ο ευαγγελιστής Μάρκος, μας καταχωρεί- ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν». «Όλοι έμειναν έκπληκτοι. Και να λένε, αφού δόξαζαν τον Θεόν: ‘’Πρώτη φορά βλέπομε τέτοιο πράγμα’’».

    Η πίστις, αγαπητοί μου, στο Θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού μάς παρέχει όλα αυτά τα προνόμια. Και δεν είναι μόνον αυτό. Κι ένα σωρό άλλα που ακολουθούν. Ας δοξάσομεν, λοιπόν, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν για ό,τι μας έχει δώσει. Αμήν.

🔸792η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.