†."καὶ τέως οὔπω τῆς σοφίας αὐτοῦ τὰ μὴ φαινόμενα". Βέβαια, δεν αναφέρεται... Πού να αναφερθώ, λέει, σε εκείνα τα οποία δεν φαίνονται; Μέχρι τώρα σας ανέφερα πράγματα που φαίνονται. Πού να αναφερθώ σε εκείνα που δεν φαίνονται, τις σοφίας του Θεού πράγματα; Σημειώσατε ότι όπως είναι το κείμενο, επειδή είναι λίγο μακρά αυτή η κατήχηση, θα παραλείπω προτάσεις για να συντομεύσω λίγο, και θα πάρω —έχω υπογραμμίσει— τις κυριότερες θέσεις.
"Ἐξ ἑνὸς γὰρ ὑετοῦ ταῦτα, καὶ μιᾶς τῆς γῆς, τίς ὁ διακρίνων; Τίς ο δημιουργών;Θεώρησόν μοι τὴν ἀκρίβειαν· ἐκ μιᾶς ὑποστάσεως τοῦ δένδρου, τὸ μὲν εἰς σκέπην, τὸ δὲ εἰς καρποὺς διαφόρους·και εις ο τεχνίτης.Μιας αμπέλου το μεν... εις καύσιν, το δε εις βλαστήματα, το δε εις φυλλάδας, το δε εις έλικας, το δε εις βότρυν". Για να δούμε εδώ. Από μια βροχή, λέγει, από έναν υετό και από μια γη, έχουμε διάκριση στα δημιουργήματα. Έχουμε διαφοροποίηση. Πρόσεξε, λέγει, να δείς την ακρίβεια των πραγμάτων. Πιο πάνω μας λέγει: Έχουμε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, "Ρόδου μὲν τοῦ ἐρυθροτάτου". Έχουμε έναν άσπρο κρίνο· "κρίνου τε του λευκοτάτου". Εδώ, τι έχουμε; Μια η γη και μια η βροχή. Να η γη κάτω, με τα στοιχεία που έχει. Και η βροχή πέφτει από πάνω και ποτίζει τη γη. Πώς το ένα γίνεται κόκκινο τριαντάφυλλο και πώς το άλλο γίνεται άσπρος κρίνος;
Θα μου πείτε, είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει κανείς; Αγαπητοί μου, δεν είναι τόσο απλό. Δεν είναι τόσο απλό. Για να το καταλάβουμε, θα πάρω και το λίγο παρακάτω. Μιας αμπέλου, και θα δείτε αμέσως τι σπουδαίο είναι το θέμα αυτό. "Μιας αμπέλου το μεν τί εις καύσιν, μέρος της όλης κατασκευής της είναι ξύλο που το καίμε. Ένα μέρος της κατασκευής της είναι τα βλαστάρια. Ένα μέρος είναι τα φύλλα. Ένα μέρος είναι οι έλικες. Οι πλεξούδες εκεί, οι έλικες. Και ένα μέρος είναι το σταφύλι. Ξέρετε τι θα πει αυτό που τόση ώρα σας λέγω; Θα το θέσουμε με σύγχρονες εκφράσεις: το πώς το ένα γίνεται κόκκινο, το άλλο γίνεται άσπρο· πώς το ίδιο τούτο το φυτό γίνεται μάτι που θα πετάξει. Έχουμε μάτια που θα βγάλουν μόνο φύλλα. Και έχουμε μάτια που θα βγάλουν τους ανθούς, οι οποίοι περιέχονται και οι καρποί εκεί. Βλέπετε τώρα, είναι χειμώνας. Πάμε σε ένα δέντρο, πάμε σε μια συκιά. Υπάρχουν μάτια τα οποία είναι μόνο φύλλα. Τώρα βέβαια, να με συγχωρέσει κανείς άμα είναι εκεί κανένας αδελφός γεωπόνος εδώ, και λέω κάνα στραβό πράγμα. Δεν είμαι γεωπόνος· ό,τι μπορούμε λέμε. Υπάρχουν μάτια που θα βγάλουνε μόνο τα φύλλα, και μάτια που θα βγάλουν τα σύκα. Εκεί μέσα, αγαπητοί μου, είναι ο μελλοντικός καρπός. Θέλετε; Είναι καταπληκτικό! Δεν είναι μόνο το μελλοντικό σύκο, αλλά και ο μελλοντικός σπόρος που είναι μέσα στο σύκο· και σε εκείνον τον σπόρο θα είναι η μελλοντική συκιά. Καταπληκτικό! Που σημαίνει: εχουμε αυτό που λέμε σήμερα "χρωμοσώματα".
Και βλέπετε, αγαπητοί, σε όλα τα ζωντανά πράγματα και στα φυτά και στα ζώα, να κληροδοτείται εκείνο που μας αφήνει έκπληκτους. Να έχει μια ελιά ο πατέρας μου εδώ στο μάγουλό του, και να αποκτώ και εγώ την ίδια ελιά στο ίδιο σημείο. Και να λέει κανείς: «Καταπληκτικό!». Τι έδωσε ο πατέρας μου; Ένα σπερματοζωάριο. Τι είχε εκείνο το σπερματοζωάριο μέσα, ώστε όταν θα αρχίσει ένας οργανισμός να αναπλάθεται... διότι πια η μάνα μου δεν μου έκανε τίποτα άλλο εννέα μήνες, παρά μου έδινε μόνο τροφή. Η μάνα μου δεν προσέθεσε τίποτα από το ωάριο που διέθεσε, παρά μόνο τροφή. Από εκεί και πέρα, το θέμα είναι κάτι αυτοτελές· δεν έχει να προστεθεί κάτι καινούριο, παρά μόνο τροφή.
Πάρτε παράδειγμα το αυγό της κότας. Έφυγε από την κότα, τελείωσε. Όλο μέσα [είναι] τροφή... είναι το αυγό. Το σπέρμα είναι κάπου σε ένα σημείο. Θα τρέφεται με αυτό, θα μεγαλώνει· θα τρέφεται και θα μεγαλώνει, ενώ λιγοστεύει η τροφή. Τρώει, λοιπόν, και καθώς λιγοστεύει η τροφή, μεγαλώνει αυτό και καταλαμβάνει τον χώρο της. Μετά βγαίνει ολόκληρο το πουλάκι. Σπάζει το τσόφλι και βγαίνει έξω. Έφαγε όλη την τροφή και βγαίνει απ' έξω. Δεν πήρε, λοιπόν, τίποτε άλλο από την κότα, παρά μόνο την τροφή που αποθηκεύτηκε εξαρχής μέσα στο αυγό.
Τι είναι εκείνο που... λέγει: «Εσύ, κύτταρο Α, θα γίνεις μύτη· εσύ, κύτταρο Β, θα γίνεις αυτί· εσύ, κύτταρο Γ, θα γίνεις μάτι». Αγαπητοί μου, είναι καταπληκτικό· κι αν λάβει κανείς υπόψη τα όργανα του ανθρώπινου σώματος —και γενικά κάθε οργανισμού, ενός ζώου ακόμη—, τι πολυπλοκότητα υπάρχει. Το μάτι, τι πολυπλοκότητα! Το ότι το κάθε κύτταρο ξέρει τι θα κάνει. Και λέμε εμείς σήμερα, αυτό λέει οφείλεται στα χρωμοσώματα και δεν ξέρω τι άλλα πράγματα λέμε. Αγαπητοί μου, είναι καταπληκτικό! Αυτό θέλει να πει εδώ ο Άγιος Κύριλλος. Τι είναι, κυρίως, αυτό που κάνει το κάθε πράγμα ξεχωριστό, ενώ η γη είναι μία, η τροφή δηλαδή είναι μία και το νερό είναι ένα; Το ότι αυτό γίνεται τούτο και το άλλο γίνεται εκείνο, αυτό δεν μπορεί παρά να προϋποθέτει έναν Θεό Δημιουργό· Εκείνος που θα επέμβει για να κάνει αυτά. Είναι καταπληκτικό πραγματικά! Εγώ νομίζω ότι οι βιολόγοι πρέπει να στέκονται με το στόμα ανοιχτό μπροστά στο γεγονός αυτό.
«αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος, ἐκεῖ ἑρπετά, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός». Αυτό είναι παρμένο από τον 103ο Ψαλμό στίχος 25, τον λεγόμενο Προοιμιακό. "Αυτή είναι η θάλασσα η μεγάλη και η ευρύχωρη, εκεί είναι ερπετά". Πρέπει να σας πω ότι η Αγία Γραφή πολλές φορές τα ψάρια τα λέει ερπετά. Εκεί ερπετά, ών ουκ έστιν αριθμός αναρίθμητα ψάρια. Τις δύναται διηγήσασθαι των ιχθύων των εν αυτή το κάλλος;Τις δύναται διηγήσασθαι, κητών τα μεγέθη;Και των αμφιβίων ζώων την υπόστασιν; ὅπως καὶ ἐν χέρσῳ γῇ, καὶ ἐν ὕδασι διαιτᾶται; τα χερσαία, τα αμφίβια που μπορούν να ζουν και στη θάλασσα με τα βράγχια, και στην ξηρά με τους πνεύμονες, όπως είναι οι βάτραχοι επί παραδείγματι. Τίς δύναται τῆς θαλάσσης διηγήσασθαι τὸν βυθὸν; Ποιος, λέει, μπορεί να διηγηθεί τα τον βυθό της θάλασσας; Αν ποτέ σας δόθηκε η ευκαιρία να δείτε καμία ταινία-ντοκιμαντέρ, να δει κανείς τι πλούτος υπάρχει εκεί, εις τον βυθό. Είναι το βασίλειο του βυθού της θάλασσας. Ένας άλλος κόσμος, για εμάς σαν παραμυθένιος κόσμος. ἢ τῶν ὑπερμέτρων κυμάτων τὰς ὁρμάς; Τις ορμές των υπερμέτρων, των μεγάλων κυμάτων. Ἀλλ' εἰς τοὺς ὅρους αὐτῆς ἕστηκε διὰ τὸν εἰπόντα· Ἄχρι τούτου ἐλεύσῃ καὶ οὐχ ὑπερβήσῃ, ἀλλ' ἐν σεαυτῷ συντριβήσονταί σου τὰ κύματα. Εκείνο το «ὅριον ἔθου, ὃ οὐ παρελεύσονται, οὐδὲ ἐπιστρέψουσι καλύψαι τὴν γῆν.». Έβαλε όριο την παραλία και είπε: "Θάλασσα, δεν θα περάσεις το όριο. Εκεί θα μένεις".
Βέβαια, να φανταστεί κανείς τι όγκοι νερού υπάρχουν, αγαπητοί, σκεφτείτε. Υπάρχουν σημεία της γης με δέκα και έντεκα χιλιάδες μέτρα βάθους. Αγαπητοί μου, σκεφτείτε ότι υπάρχουν ψάρια που ζουν σε αυτά τα βάθη. Το ηλιακό φως είναι γνωστό ότι δεν φτάνει εκεί. Μέχρι ένα σημείο φτάνει το ηλιακό φως, μετά υπάρχει σκότος βαθύ σε αυτά τα απύθμενα βάθη του ωκεανού, όπως είναι στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ξέρετε, εδώ στο Ακρωτήριο Μαλέα —αν το γνωρίζετε—, σε αυτό το σημείο και σε ακόμα κανένα-δυο άλλα σημεία, είναι τα βαθύτερα της Μεσογείου. Έχουμε τέσσερις χιλιάδες μέτρα βάθους. Πολύ μεγάλο βάθος. Άλλα χίλια μέτρα πιο πάνω από ό,τι είναι ο Όλυμπος. Σκεφτείτε, βάθος θαλάσσης! Και εκεί, σε κρύφια, απύθμενα και ανήλια βάθη, υπάρχουν ψάρια. Υπάρχει ζωή. Και αυτή η ζωή έχει τέτοια κατασκευή, ώστε δεν συντρίβεται. Διότι εμείς, λέμε, έχουμε από πάνω μας τον ατμοσφαιρικό αέρα. Ένα ζώο θαλάσσιο, ένα ψάρι, έχει τον όγκο του νερού από πάνω, από τη ράχη του. Για σκεφτείτε να έχεις ένα βάρος από πάνω, μήκους 11 χιλιομέτρων. Πώς να ζήσεις εκεί μέσα; Αν κατέβαινε ο άνθρωπος με ένα σκάφανδρο, θα συνεθλίβετο. Κι όμως, αγαπητοί μου, υπάρχει ζωή εκεί κάτω. Και μάλιστα υπάρχουν ψάρια που επικοινωνούν, «βλέπονται» –εντός εισαγωγικών– μεταξύ τους με ηλεκτρικές εκκενώσεις. Κάνουν ένα φως, ένα φλας, βλέπει το ένα τον άλλο, τρεμοσβήνει το φλας, και ξανά πάλι. Θαυμαστά πράγματα! Αν κανείς λογαριάσει με ποιες προϋποθέσεις μπορεί να υπάρχει ζωή, όπου υπάρχει, είναι καταπληκτικό. Είναι καταπληκτικό πραγματικά! Αυτή είναι η θάλασσα, με πολύ λίγα λόγια. Οι όγκοι του νερού, τα απύθμενα βάθη της, η ομορφιά της μέσα, τα θαλάσσια φυτά της, τα θαλάσσια ζώα της και ό,τι άλλο θαυμαστό υπάρχει, που πραγματικά είναι μια αθέατη [πλευρά] για εκείνους που είναι στην επιφάνεια της γης. Αλλά αν κατεβεί κανείς κάτω εκεί, βλέπει αυτούς τους θαυμαστούς κόσμους του νερού. Ποιος τα έκανε όλα αυτά;
Ξέρετε, [λένε ότι] έγιναν τυχαίως όλα αυτά. Έγιναν μόνα τους όλα αυτά. Ναι, ναι, αγαπητοί μου, έγιναν μόνα τους! Δεν το πιστεύετε ότι έγιναν μόνα τους; Εγιναν από την τύχη! Μπορείτε να μου εξηγήσετε τι θα πει τύχη; Θα σας πω ένα παράδειγμα με τα μαθηματικά των πιθανοτήτων. Ακούστε. Τι πιθανότητες υπάρχουν αν πάρω ένα όνομα; Ένα όνομα, «Αθανάσιος». Πόσα γράμματα έχει; Πείτε δέκα, για στρογγυλό αριθμό. [Η πιθανότητα να πετύχω] το Α; Μία στα δέκα. Τέλος πάντων, πιθανότητες. Μπορεί να το πετύχεις με την πρώτη φορά, μπορεί με τις πέντε φορές, μπορεί με τις δέκα. Πάντως οι πιθανότητες είναι μία στα δέκα. Ξαναρίχνω πάλι το νούμερο ένα, το Α, εκεί που το έπιασα.
Και τώρα, τι πιθανότητες υπάρχουν, όταν τραβήξω μια φορά το Α, όταν θα τραβήξω για δεύτερη φορά να βγει το Θ; «Αθανάσιος»· το Θ είναι το δεύτερο γράμμα. Η πιθανότητα να τραβήξω διαδοχικά το πρώτο με το δεύτερο είναι δέκα εις το τετράγωνο, δηλαδή μία στις εκατό. Τι πιθανότητες υπάρχουν να τραβήξω σε μια διαδοχική σειρά το Α, το Θ και το Α —το δεύτερο Α, το τρίτο γράμμα; Δέκα εις την τρίτη, δηλαδή χίλια· μία στα χίλια. Τι πιθανότητες υπάρχουν να σχηματίσω, τραβώντας διαδοχικά τα δέκα γράμματα, και να σχηματιστεί το όνομα «Αθανάσιος»; Τι πιθανότητες υπάρχουν; Δέκα εις την δεκάτη. Λογαριάστε πόσο είναι το δέκα εις την δεκάτη. Δέκα εις την έκτην είναι το ένα εκατομμύριο και δέκα εις την εννάτην είναι το ένα δισεκατομμύριο. Λογαριάστε, λοιπόν, παρακαλώ.
Αν για το όνομα, για το όνομα «Αθανάσιος» μόνο, [είναι τόσο μικρή η πιθανότητα], για αυτή την πολυπλοκότητα των δημιουργημάτων, όπου το κάθε κύτταρο ξέρει πού θα μπει και τι θα κάνει, υπάρχει περίπτωση [να έγινε από] τύχη; Πώς, πώς υπάρχει. Ή, αθεράπευτη απιστία! Υπάρχει. «Δώστε μας», λέει, «πίστωση μερικά δισεκατομμύρια χρόνια και θα δείτε ότι υπάρχει [πιθανότητα]». Πόσα θέλετε; Δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια, τετράκις εκατομμύρια να σας δώσουμε πίστωση δεν μπορείτε να τα βγάλετε αυτά· δεν βγαίνουν αυτά. Δεν βγαίνουν γιατί απλούστατα είναι τόσο πολύπλοκος ο κόσμος. Υπάρχει τέτοια πολυπλοκότητα, συνθετότητα, ώστε αποκλείεται —και μαθηματικά ακόμα, με βάση, σας είπα, τα μαθηματικά των πιθανοτήτων— ο κόσμος να είναι στην τύχη φτιαγμένος. Από την τύχη, τυχαίως. Και θα έλεγε κανείς: μα γιατί παιδευόμαστε και κάνουμε τόσα, και χαλκεύουμε θεωρίες και λέμε ότι "τυχαίως ο κόσμος τυχαίοι κι εμείς;" Αγαπητοί μου, τι είναι ευκολότερο και τι είναι πιο πολύπλοκο; Και τι είναι πιο, θα λέγαμε, πιο παραλογότερο; Να δεχθώ Θεό Δημιουργό ή τύχη; Τι; Το να δεχθώ Θεό είναι πάρα πολύ απλό. Να δεχθώ τύχη, προσκρούω σε κάθε βήμα.
Τότε γιατί μένω στο θέμα της τύχης; Αμ εδώ είναι! Αυτός ο Θεός που δημιούργησε το σύμπαν, έχει κάποιες απαιτήσεις. Μίλησε για κόλαση και για Βασιλεία Θεού. Αυτό μας ενοχλεί. Αγαπητοί μου, αυτό μας ενοχλεί: "πώς θα δώσουμε λογαριασμό των πράξεών μας". Συνεπώς, το θέμα της απιστίας και γενικότερα της αθεΐας δεν είναι προϊόν του νου, αλλά προϊόν των βιωμάτων. Να πώς το λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αυτό: «τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα» Ιω. 3, 19. Δεν είπε ότι το μυαλό τους σάλεψε. Δεν είπε ότι διαθέτουν άλλου είδους λογική. «Ήν γαρ πονηρά τα έργα αυτών». Εξηγεί: «πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ·». Αυτό είναι. Δεν θέλεις να υπάρχει ο Θεός, για να είσαι ανεύθυνος. Να μην έχεις υπευθυνότητα. Να μην δώσεις λογαριασμό των πράξεών σου. Αυτό είναι στο βάθος των φαινομένων της απιστίας και της αθεΐας. Αγαπητοί, αν ο Χριστός δεν μιλούσε για Βασιλεία Θεού και για κόλαση, δεν θα υπήρχε άνθρωπος που να μην Τον δέχεται. Αλλά δεν Τον δέχονται τον Χριστό, επειδή μίλησε για αυτά τα δύο. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Και γι' αυτό σας είπα μια κάποια φορά σε μια άλλη ομιλία, ότι η αθεΐα είναι μια μορφή ψυχασθένειας. Δηλαδή χρειάζεται ψυχιατρείο ο άνθρωπος. Θέλει ψυχίατρο. Δεν είναι ισορροπημένου ανθρώπου προϊόν η αθεΐα. Αυτό να το ξέρουμε.
Απόσπασμα από την🔸53η🔸ομιλία στην κατηγορία : "Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου".
†.Μπορεί όμως αυτή η 5η πληγή του 5ου σαλπίσματος να θεαθεί και πνευματικώς.
Ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας γράφει τα εξής : "οἶμαι (νομίζω) δὲ καὶ διὰ τούτων τῶν ἀκρίδων τοὺς πονηροὺς μᾶλλον νοεῖσθαι δαίμονας τοὺς ἡτοιμασμένους εἰς τὸν καθ' ἡμῶν πόλεμον." Νομίζω ότι πρέπει να λογαριάσουμε αυτές τις ακρίδες, τις ιδιότυπες, τις περίεργες, τον πόλεμο των δαιμόνων εναντίον των ανθρώπων. Πολλοί ερμηνευταί, και παλαιοί και νεότεροι, είδαν ως ακρίδες τερατόμορφες, όλες εκείνες τις αιρέσεις με τις συνέπειές τους. Επί παραδείγματι, η πτώση του Πάπα του επισκόπου Ρώμης, είχε φοβερές συνέπειες. Μιλώ χωρίς πάθος, πιστέψτε με, ομιλώ χωρίς πάθος. Θα το δείτε στη συνέχεια κάνοντας μία ιστορική ανάλυση. Η Δύσις έκανε πολλές καταχρήσεις. Αυτές οι καταχρήσεις οδήγησαν τελικά στον Προτεσταντισμό. Το ξέρουν και τα παιδιά του σχολείου αυτό. Ο Προτεσταντισμός δέν θα είχε δημιουργηθεί, εάν δεν έβλεπε ο Λούθηρος, ιερεύς της Ρωμαϊκής εκκλησίας, δέν έβλεπε αυτές τις ανείπωτες πράγματι καταχρήσεις. Ο Προτεσταντισμός όμως που δημιουργήθηκε και αυτή τη στιγμή έχει πολλά εκατομμύρια πιστών, δεν είναι εκκλησία. Είναι κοινότητες. Απλούστατα διότι η Εκκλησία συνίσταται από το μυστήριο της ιεροσύνης. Το μυστήριο της ιεροσύνης συνιστά την Εκκλησία και συνίσταται από την Εκκλησία. Δηλαδή η ιεροσύνη, η παρουσία της ιεροσύνης κάνει, τελεί, όλα τα μυστήρια και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και το βάπτισμά, που συνιστούν την Εκκλησία. Αλλά και η ιεροσύνη λαμβάνεται μέσ' την Εκκλησία, μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, δηλαδή κατά το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας λαμβάνεται και το μυστήριο της ιεροσύνης. Έτσι η ιεροσύνη συνιστά και συνιστάται υπό της Εκκλησίας. Εφόσον δέν υπάρχει ιεροσύνης στον Προτεσταντισμό μην αναζητούμε ματαίως Εκκλησία.
Αντιλαμβάνεσθε όμως τι σημαίνει αυτό, ότι εκατομμύρια Χριστιανοί δέν είναι Εκκλησία; Το αντιλαμβάνεστε αυτό; Είναι κάτι που όταν κάνεις θα 'θελε να τα βάλει κάτω και να τα σκεφθεί, τον πιάνει ίλιγγος, πώς αυτοί οι άνθρωποι θα σωθούν, τί θα γίνει; Ακόμα, η Ρωμαϊκή εκκλησία, ενόθευσε το πνεύμα του Ευαγγελίου, και από "σταυρικόν" το οποίο διατήρησε πάντοτε η Ανατολή, το μετέβαλε σε "πολιτιστικό". Έτσι την Εκκλησία, η Ρώμη, την μετέβαλε σε πολιτικό και οικονομικό οργανισμό. Δέν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε αυτό, όταν μιλάμε για τη Ρωμαϊκή εκκλησία , η οποία είναι το Βατικανό, και είναι κράτος. Και ο επίσκοπος της Ρώμης ταυτοχρόνως είναι και ο πρόεδρος, να το πώ έτσι, του κράτους του Βατικανού. Έτσι στα χέρια του κρατά και την εκκλησιαστική, αλλά και την πολιτική εξουσία. Αυτή η νόθευση που έγινε στη Δύση έχει συνέπειες. Δημιούργησε την Αναγέννηση. Είναι γνωστό ότι η Αναγέννηση, δημιουργήθηκε από μία αντίδραση προς τη Ρωμαϊκή εκκλησία, επειδή έβλεπαν οι άνθρωποι της Δύσεως να υπάρχει μία τελμάτωση, κι' αυτή η τελμάτωσις ήταν πολύ φυσικό, εφόσον αυτή η εκκλησία ουσιαστικά είχε πεθάνει. Έτσι δημιουργήθηκε ένα ρεύμα που ζήτησε την απαλλαγή των ανθρώπων από την εκκλησία , αλλά και την στροφή στον πολιτισμό και είς τον ανθρωπισμό της αρχαιότητος. Ουσιαστικά το πνεύμα της Αναγεννήσεως είναι αυτό. Έφτασαν μέχρι σημείου ακόμη, στην αρχιτεκτονική, που είναι καθαρά μιμητισμός, και είναι βεβαίως στοιχεία τα οποία δεν είναι παρά μία αντιγραφή και μία επανάληψις, διότι Αναγέννηση δέν σημαίνει δημιουργία, ακόμη και είς την αρχιτεκτονική δόθηκε ο ρυθμός ο αρχαιοελληνικός. Έτσι, βαθμηδόν αλλά και σταθερά άρχισε η Δυτική Χριστιανοσύνη, να προχωρεί είς την κοσμικότητα και είς τον σεκουλαρισμό (SECULUS =αιών) το να δημιουργεί χριστιανούς τον νύν αιώνος, να βλέπουν την Εκκλησία σαν έναν τρόπο, να μπορούν να διατηρούν τις κοινωνίες τους, για να απολαμβάνουν τα αγαθά τους, κι' επειδή αυτό δημιούργησε ποικίλες ταξικές αντιδράσεις, ή στο χώρο της φιλοσοφίας ή στο χώρο των κοινωνικών ρευμάτων, έτσι δημιουργήθηκε πολύ γρήγορα η αθεΐα. Η αθεΐα αγαπητοί μου γεννήθηκε στην Δύση. Οι αιρέσεις υπήρξαν στην Ανατολή, αλλά ποτέ δεν γέννησαν την αθεΐα. Το φαινόμενο της αθεΐας 2.000 χρόνια τώρα στην Ανατολή ουδέποτε εμφανίστηκε. Είναι προϊόν της Δύσεως. Άν μου πείτε ότι στον χώρο της Ορθοδοξίας, στον χώρο της Ρωσίας, αναπτύχθηκε η αθεΐα αυτό δεν είναι τυχαίο. Πρέπει να σας πώ ότι και στη Ρωσία έγινε δυστυχώς μία αναγέννηση θρησκευτική, που δέχτηκε επιδράσεις της Ρωμαϊκής εκκλησίας. Κι 'αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, και δεν είναι τυχαίο, σας λέγω ότι εις αυτόν τον χώρο, να αναπτυχθεί ό,τι αναπτύχθηκε. Ετσι η αθεΐα με τη σειρά της γέννησε τα αθεϊστικά κοινωνικά συστήματα, με αποτέλεσμα να υπάρχει ό,τι γράφει ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος στην επιστολή του 4, 1 έως 2. "Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν;" Από που οι μάχες και οι πόλεμοι; Δέν ξεκινούν από τις ηδονές σας που εδράζουν εις τα μέλη σας; Δηλαδή τί θα φάμε, τί θα πιούμε, τί θα απολαύσουμε, τί θα ακούσουμε, τί θα δούμε. "ἐπιθυμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε· φονεύετε καὶ ζηλοῦτε, καὶ οὐ δύνασθε ἐπιτυχεῖν· μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε, διὰ τὸ μὴ αἰτεῖσθαι ὑμᾶς·" Έτσι στα γρήγορα, στα γρήγορα, γιατί δέν έχουμε καιρό εδώ να κάνουμε ανάλυση της Ιστορίας, αλλά μερικά, ενδεικτικά για να δικαιολογήσουμε αυτήν την πληγή, από πνευματικής πλευράς. Η Ευρώπη κάποια στιγμή αρχίζει να ανακαλύπτει την Αφρική, την Άπω Ανατολή και την Αμερική. Και τι κάνει; Αποικίες! Και τι γίνεται η Ευρώπη; Αποικιοκράτης! Και στενάζουν κάτω από την αποικιοκρατία εκατομμύρια άνθρωποι. Ερωτώ, όταν πηγαίνουν οι ιεραπόστολοι του Δυτικού κόσμου, της Ευρώπης, να κηρύξουν Χριστιανισμό, στην Αφρική, ή στην Άπω Ανατολή, στην Κίνα, στις Ινδίες και λοιπά, θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν δεκτοί, όπως θα γίνονταν ιεραπόστολοι που δεν κουβαλούν τέτοια μιάσματα; Που πίσω ακριβώς από την ιεραποστολή την Χριστιανική, είχαν κατακτητικούς σκοπούς; Να γιατί δημιουργήθηκαν οι αντιδράσεις και στο τέλος η αθεΐα, από έναν κοσμικοποιημένο χριστιανισμό. Απο έναν χριστιανισμό, που μάλλον, μάλλον ήταν δόλωμα και πιο μέσα ήταν το αγκίστρι των συμφερόντων και των ηδονών. Γιατί απλούστατα η Ευρώπη ήθελε να ζήσει υλιστικά. Δεν σκέφτηκε χριστιανικά η Ευρώπη, να πεί, να γίνουμε ιεραπόστολοι και να εκχριστιανίσουμε την Αφρική και την Αμερική και την Άπω Ανατολή. Να γίνουμε αληθινοί ιεραπόστολοι, όπως έγιναν οι ιεραπόστολοι οι Βυζαντινοί, χωρίς να έχουν βλέψεις κατακτητικές. Είναι χαρακτηριστικό αυτό. Οπως και μέχρι σήμερα εμείς οι Έλληνες, όπου πάμε να κηρύξουμε Χριστό, δέν έχουμε αποικιοκρατικό χαρακτήρα, αλλά θέλουμε να κηρύξουμε Χριστό μ' όλη μας την καρδιά σε εκείνους που τον αγνοούν. Αυτό όμως δεν έγινε από την Δυτική Χριστιανοσύνη. Ένας νεότερος ερμηνευτής σημειώνει σε ένα του βιβλίο που ερμήνευσε την Αποκάλυψη τα εξής : Ότι η Γαλλική επανάσταση έγινε το 1789. Τί είναι η Γαλλική επανάσταση; Βέβαια είναι πολλά πράγματα, και μέχρι σήμερα αναφέρεται η Γαλλική επανάσταση από πολλούς και διαπολλών. Όμως ουσιαστικά αγαπητοί μου δεν είναι παρά ένας σταθμός, είναι μία αφετηρία υλιστικών και αθεϊστικών κοινωνικών συστημάτων. Άν ήθελε να μιλήσει για μία ελευθερία ή για μία ισότητα, αυτή η ελευθερία και η ισότητα είναι έξω από τον Θεό. Αυτό είναι πολύ γνωστό σε όλους. Με αποτέλεσμα σήμερα ο κόσμος να κυβερνάται από αυτές τις αρχές. Εξ' άλλου και διακηρύσσεται ποικιλοτρόπως. Οτι κυβερνούμαστε από τις αρχές της Γαλλικής επαναστάσεως. Αυτό τι είχε; Αυτό είχε σαν συνέπεια, σαν αποτέλεσμα ό,τι έχουμε σήμερα. Το αδιέξοδο της αναρχίας, τον ηθικό ξεπεσμό, και την παρουσία του εγκλήματος. Ο Δυτικός κόσμος, η δυτική Χριστιανοσύνη, έφθασε σε αυτό το αδιέξοδο, γιατί ξεκίνησε εσφαλμένα. Νά γιατί ο Πάπας χαρακτηρίζεται "αντίχριστος". Νά γιατί ξεκινάει όλο το κακό από την Ρωμαϊκή εκκλησία, η οποία δέν τοποθέτησε σωστά το Ευαγγέλιο. Βλέπετε δέν υπάρχει πάθος. Αυτή η ίδια η Ιστορία αναλυομένη απάντα. Έτσι όλη αυτή η κατάσταση οδήγησε την ανθρωπότητα αυτή που την ζούμε σήμερα, εμείς όπως είμαστε, εμείς οι Έλληνες έχουμε πια δεχθεί την επίδραση της Δύσεως αναφανδόν. Έτσι οδήγησε αυτή η κατάσταση, όπως σας είπα την ανθρωπότητα εις το αίσθημα της ανασφάλειας, είς τα ψυχικά νοσήματα, αυτό που λέμε όλα - όλα "Δυτικό πολιτισμό" Τί νομίζετε ότι είναι ο Δυτικός πολιτισμός; Είναι όλα αυτά. Αυτό το αίσθημα της ανασφάλειας, τα ψυχικά νοσήματα, ο φόβος ενός πυρηνικού πολέμου, που κυριολεκτικά βασανίζει τον δυτικο άνθρωπο. Έτσι για να το δείτε, έρχονται οι μύστες της Ανατολής, του Βουδισμού, του ανατολικού διαλογισμού. Και λέγουν : Ω, ταλαίπωροι Ευρωπαίοι! Χαλαρώστε. Εχετε φόβο; Καθίστε, λέει, το πρωί στο σπίτι σας μία ώρα, και χαλάρωσε τις δυνάμεις σας. Τί θα πεί χαλαρώστε; Θα πεί ότι ο δυτικός άνθρωπος είναι εκείνος, ο οποίος ζεί, μέσα σ' αυτό τον φαύλο κύκλο της αγωνίας. Του άγχους. Των ψυχικών νοσημάτων. Του αισθήματος της ανασφάλειας και του φόβου ενός πυρηνικού πολέμου. Και έχουμε όλα αυτά τα κακά. Έτσι όλα αυτά αγαπητοί μου βασανίζουν τον άνθρωπο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η περιγραφόμενη εικόνα της πληγής από το 5ο σάλπισμα, είναι ουσιαστικά εικόνα του συγχρόνου πραγματικότητος. Που βασανίζονται οι άνθρωποι απ' αυτό που οι ίδιοι έχουν χαλκεύση.
Απόσπασμα από την 40η ομιλία στο βιβλίο της Καινής Διαθήκης « Ιερά Αποκάλυψις ».