Τό Πνεῦμα Τό Ἅγιον ἐλέγχει τόν κόσμον. (β΄ ἔκδοσις)

†. Δέκα ημέρες μετά την Ανάληψιν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αγαπητοί μου, και πενήντα ημέρες μετά την Ανάστασή Του ο Κύριος έστειλε το Πνεύμα Του το Άγιον εις τους μαθητάς Του, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του. Βέβαια, η εορτή του Πάσχα και η εορτή της Πεντηκοστής ήσαν εβραϊκές εορτές που είχε καθορίσει ο ίδιος ο Θεός, ήσαν, όμως, τύποι των αληθινών εορτών, δηλαδή της Αναστάσεως του Χριστού –το Πάσχα- και της καθόδου του Αγίου Πνεύματος –Πεντηκοστή.

     Ήρθε ο Υιός και Λόγος του Θεού εις αυτόν τον κόσμον, αφού ενηνθρώπησε, εδίδαξε, απεκάλυψε τον αληθινόν Θεό, δηλαδή τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, έπαθε επί του Σταυρού, ανεστήθη και ανελήφθη εις τον ουρανόν. Έτσι, έκλεισε τον κύκλο της σωτηρίου προσφοράς Του. Έμενε να έρθει στον κόσμον το Πνεύμα το Άγιον, για να μένει πάντοτε εις την Εκκλησίαν, που ίδρυσε ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς. Όμως, η αναχώρησις, τουλάχιστον η αισθητή, του Ιησού, θα έδιδε λύπη εις τους μαθητάς. Ήταν, όμως, ανάγκη έτσι να γίνει. Γι'αυτό ο ευαγγελιστής Ιωάννης καταγράφει εις το 16ον κεφάλαιόν του: «Νῦν δὲ ὑπάγω πρὸς τὸν πέμψαντά με, ἀλλ’ ὅτι ταῦτα λελάληκα ὑμῖν, ἡ λύπη πεπλήρωκεν ὑμῶν τὴν καρδίαν· ἀλλ' ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν λέγω ὑμῖν· συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω. ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος –το Πνεύμα το Άγιον- οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς· ἐὰν δὲ πορευθῶ, πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς». Το προανήγγειλε ο Κύριος ότι «θα ‘χετε λύπη, δεν πειράζει όμως, δεν γίνεται αλλιώτικα, έτσι συμφέρει, Εγώ πρέπει να φύγω, ο πρώτος Παράκλητος –που είναι ο Ιησούς Χριστός- για να έλθει ο δεύτερος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον».

      Αλλά γιατί συμφέρει σε μας, όπως είπε εδώ ο Κύριος, να απέλθει ο Χριστός; Διότι απερχόμενος θα έστελνε το Πνεύμα το Άγιον εις τον κόσμον, δηλαδή στην επί γης Εκκλησία Του. Όταν στην εποχή του Νώε, αγαπητοί μου, να δούμε λίγο πίσω την ιστορία, είχε πληθύνει η αμαρτία είπε ο Θεός: «Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας». «Δεν θα μείνει», λέει, «τὸ πνεῦμά μου εἰς τὸν αἰῶνα» –όχι «εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων», «εἰς τὸν αἰῶνα»- ξέρετε, κάθε λέξη –τι λέω «κάθε λέξη»; Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος κάθε συλλαβή έχει πάρα πολλή σημασία. «Δεν θα μείνει», λέγει, «εις αυτούς». Έτσι, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιον ανακαλείται. Αυτό σημαίνει ότι το Πνεύμα το Άγιον δεν ενήργει πλέον εις τους ανθρώπους, ώστε αυτοί να σωθούν. 

    Έπρεπε να έλθει ο Υιός, Εκείνος ο Οποίος, επιτραπήτω μοι να πω την λέξη, μας εφιλοτέχνησε, μας εδημιούργησε και μας εφιλοτέχνησε –ο Υιός! Βέβαια, και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος δημιουργούν τον άνθρωπον, αλλά άμεσος, όμως, δημιουργός είναι ο Υιός. Έπρεπε, λοιπόν, να έλθει –όπως το λέγει αυτό ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων- να ενανθρωπήσει και να διορθώσει το κτίσμα Του, τον άνθρωπον. «Διότι δεν ηνείχετο», λέγει, «να βλέπει τον άνθρωπο να λατρεύει πέτρες και ξύλα, και να μην λατρεύει τον αληθινό Θεό». Έπρεπε, λοιπόν, να έλθει ο Υιός. Ήλθε. Και έπρεπε να πάθει. Να αναστηθεί και να αναληφθεί, για να ανοίξει την οδό της σωτηρίας στον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αντικαταστάτης του Αδάμ. Γι'αυτό λέγεται και «ο Νέος Αδάμ». Εκείνο που απέτυχε ο Αδάμ να ζήσει –να τηρήσει δηλαδή την εντολή του Θεού, και ποια ήταν η εντολή του Θεού; «Δεν θα δοκιμάσετε από τον καρπόν αυτόν». Δύσκολα πράγματα, ε;  «Δύσκολα πράγματα», για φανταστείτε, αγαπητοί μου…

       Εντούτοις εισήχθη η γνώμη του διαβόλου, ξέπεσε ο άνθρωπος, οδηγήθηκε εκεί που οδηγήθηκε, αλλά έπρεπε, όμως, να σωθεί. Έπρεπε, λοιπόν, να πάρει την θέση του κάποιος άλλος. Και αυτός ο άλλος ήταν ο νέος Αδάμ, ο Ιησούς Χριστός.  Δηλαδή ο Θεός Λόγος, γιατί άνθρωπος δεν μπορούσε. Ποιος άνθρωπος θα ανελάμβανε αυτό το έργον; Ώστε ο Ίδιος ο Θεός να ενανθρωπήσει και να δικαιώσει τελικά τον άνθρωπον. 

     Αλλά έπρεπε, όμως, και να δημιουργήσει προϋποθέσεις ο νέος Αδάμ, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Και ποιες ήταν αυτές οι προϋποθέσεις; Για να έλθει πάντα βέβαια, ανοίγοντας τον δρόμο προς το Πνεύμα το Άγιον; Πρώτον, η άφεσις των αμαρτιών· δηλαδή ο άνθρωπος να συγχωρεθεί. Να δημιουργηθούν προϋποθέσεις συγχωρήσεως. Δεύτερον· η αφθαρτοποίηση της ανθρωπίνης φύσεως. Έπρεπε η ανθρωπίνη φύσις να γίνει άφθαρτη. Διότι η φθαρτή φύσις πώς θα μπορούσε να ανέβει εις τον ουρανόν; Και τρίτον, η αθανατοποίηση της ανθρωπίνης φύσεως. Δηλαδή ο άνθρωπος να συγχωρεθεί, να γίνει άφθαρτος και αθάνατος. Έτσι θα ανεβεί εις τον ουρανόν. Έτσι θα δικαιωθεί. Και αυτό συνιστά την πραγματική δηλαδή σωτηρία, για να ξέρουμε τι ακριβώς είναι η σωτηρία. 

      Και όλα αυτά πώς θα επετυγχάνοντο; Όχι μόνο από την μία πλευρά, τι θα έδινε ο Θεός Λόγος ο Ενανθρωπήσας, αλλά και από την άλλη πλευρά, τον άνθρωπο, που θα ήτο η πίστις. Δηλαδή, είπεν ο Θεός – ο Θεός Λόγος, στον Παράδεισον: «Δεν θα δοκιμάσετε από τον καρπόν αυτόν». Τι σήμαινε; Έπρεπε να πιστέψουν. Και είπε, μάλιστα, και τις συνέπειες: «Ἐν ᾗ ἡμέρᾳ φάγησθε, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». «Την ημέρα που θα δοκιμάσετε, θα πεθάνετε. Θα πεθάνετε και πνευματικά, θα πεθάνετε και σωματικά». Τώρα, λοιπόν, μπήκε η αμαρτία, η φθαρτότης και η θνητότης. 

    Αυτά τα τρία έπρεπε, λοιπόν, να διορθωθούν. Και ανέλαβε ο Ιησούς Χριστός. Συγχώρεσε τους ανθρώπους, έδωσε το μυστήριον της Εξομολογήσεως. Θέλετε ακόμη; Πέθανε επί του Σταυρού –τι θα πει «πέθανε επί του Σταυρού»; Απέθανε για λογαριασμό του Αδάμ - δεν είπε: «θανάτῳ ἀποθανεῖσθε»; Και κατόπιν ετάφη, ανέστη, που σημαίνει νικήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε και η φθορά. Άλλος θάνατος και άλλο φθορά. Φθορά θα πει αυτό όταν το σώμα λιώνει, ε;  Λιώνει. Και τότε άνοιξε ο δρόμος δια να έλθει το Πνεύμα το Άγιον. Αυτά έπρεπε να γίνουν. Συνεπώς θα λέγαμε ότι ο Ιησούς Χριστός αποτελεί για μας μία πρεσβεία –προσέξτε αυτό- πρεσβεία οντολογική. 

      Η πρεσβεία της Θεοτόκου, η πρεσβεία των Αγίων είναι λεκτική. Δηλαδή παρακαλούν τον Θεόν για μας. Τίποτε άλλο. Αλλά η πρεσβεία του Χριστού, ως ανθρώπου, δηλαδή όχι ως προς τον Πατέρα μόνον, αλλά προς τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, γιατί δεν απεσύρθη ποτέ από τους κόλπους του Πατρός ο Υιός – ποτέ δεν απεμακρύνθη, «ὁμοούσιος γάρ», γιατί είναι ομοούσιος- έτσι αποτελεί ο Ίδιος ο Χριστός μία οντολογική πρεσβεία. Δηλαδή, πραγματική πρεσβεία. Στέκεται μπροστά στον Πατέρα και Του λέει: «Πατέρα, διόρθωσα το πράγμα. Με βλέπεις; Εγώ, ο Υιός Σου. Διόρθωσα το πράγμα». Αυτό λέγεται «οντολογική πρεσβεία».

     Έτσι, ο Υιός ευηρέστησε εις τον Πατέρα. Όλα αυτά συνοψίζονται στον λόγο του Χριστού που είπε ότι «σας συμφέρει Εγώ να απέλθω, γιατί έπρεπε να γίνουν όλα αυτά. Γιατί αν Εγώ δεν απέλθω, ο δρόμος δεν ανοίγει στον ουρανό για τον άνθρωπο. Και το Πνεύμα το Άγιον συνεπώς δεν κατέρχεται». Ο Χριστός είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός (:Εγώ είμαι ο δρόμος)». Βλέπετε τώρα τι σημαίνει «Ἐγώ εἰμι ο δρόμος»; Πως άνοιξε τον δρόμο ο Χριστός; Αυτό σημαίνει ότι δια του Χριστού πορευόμεθα εις τον ουρανό, δηλαδή την δικαίωση, την αφθαρτοποίηση, την αθανατοποίηση. Και όλα αυτά δια της οδού, όλα αυτά, κατεβάζουν το Πνεύμα το Άγιον δια της αυτής οδού, ώστε να δοθεί σε μας η πνευματική ζωή, η δικαίωσις, η αφθαρτοποίησις και η αθανατοποίησις. 

     Αλλά το Πνεύμα το Άγιον δεν θα ήρχετο μόνον για να δώσει αυτά τα τρία αναφερθέντα κεφαλαιώδη αγαθά, αλλά επιπλέον θα ήρχετο και να ελέγξει τον κόσμον. Και να ελέγξει τον κόσμον. Προσέξατέ το. Σημειώνει ο Κύριος: «Καὶ ἐλθὼν ἐκεῖνος (:Και αφού θα έλθει Εκείνος, ο δεύτερος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον), ἐλέγξει -λέει ο Χριστός-  τὸν κόσμον περὶ ἁμαρτίας καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ περὶ κρίσεως (:θα ελέγξει, τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως)». Θα ελέγξει τον κόσμον για αυτά τα τρία πράγματα. Να τα δούμε όμως. Γιατί είναι πάρα πολύ χρήσιμο να τα δούμε.

       Έρχεται, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιον, ως ελεγκτής της στάσεως του κόσμου έναντι του Ιησού Χριστού. Έρχεται ως συνήγορος και μάρτυς του Χριστού. Πρέπει να δώσει την μαρτυρία Του για τον Ιησούν Χριστόν. Θα είναι έλεγχος, δηλαδή απόδειξις της αληθείας. Οι Ιουδαίοι, είναι γνωστό, ότι υπεστήριζαν ότι ο Ιησούς είναι πλάνος. Μέχρι τώρα. Συνεπώς, το Πνεύμα το Άγιον έπρεπε να αποδείξει ότι ο Ιησούς δεν είναι πλάνος, αλλά είναι αληθής. Και ο Κύριος διασαφηνίζει το περιεχόμενον αυτού του ελέγχου. Και πρώτο σημείον: «Περὶ ἁμαρτίας μὲν», λέει ο Χριστός, «θα ελέγξει τον κόσμον και προπαντός τον Ισραήλ, ὅτι οὐ πιστεύουσιν εἰς ἐμέ. Θα ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας, επειδή δεν πιστεύουν εις Εμένα». Πράγματι, είναι θανάσιμος αμαρτία. Ο Υιός του Θεού εργάστηκε τόσα και τέτοια για μας, κι όμως εμείς φθάσαμε να απορρίψομε τον Ιησούν Χριστόν. Τον απερρίψαμεν…

      Το Πνεύμα το Άγιον, όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, «δείξει πεπλημμεληκότας ἀσυγγνώστα», «θα δείξει ασυγχώρητα πόσο αμαρτήσαμε» και η απιστία –μεγάλη υπόθεσις!- είναι η ρίζα όλων των άλλων αμαρτιών.  Και το κορύφωμα της απιστίας είναι η απόρριψις του Ιησού Χριστού. Είναι η κατεξοχήν αμαρτία του Ισραήλ, όπως σας είπα, δυστυχώς γι’ αυτούς, μέχρι σήμερα. Και όσο ο κόσμος δεν πιστεύει εις τον Ιησούν, τόσο ακόμη θα παραμένει βυθισμένος εις την αμαρτίαν. Ο Κύριος είπε: «Ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν» (Ιωάννης, 8ο κεφάλαιο). «Εάν δεν πιστέψετε ότι Εγώ είμαι ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας».  Επειδή ο κόσμος δεν επίστεψε λοιπόν στον Χριστόν ως Θεόν, γι'αυτό μένει στις αμαρτίες του και ολοένα βυθίζεται.

     Εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι προφητεία αυτό από τον ίδιο τον Χριστό, «ο κόσμος επίστευσε –όσοι επίστευσαν, μάλιστα περί την Μεσόγειον Θάλασσαν και όπου πήγαν οι Απόστολοι, μέχρι τας Ινδίας, όπου πήγαν Ινδία, Ευρώπη κ.λπ. Όμως, προϊόντος του χρόνου θα έλθει το μυστήριον –αυτό μας το αποκαλύπτει και ο Απόστολος Παύλος – «τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας». Με αποκορύφωμα τον Αντίχριστο. Ο καρπός αυτής της ανομίας θα είναι ο Αντίχριστος. «Εγώ», λέει, «θα έλθω», είπε εις τους μαθητάς Του. «Το θέμα δεν είναι εκεί, αν θα’ ρθω ή δεν θα ‘ρθω, αλλά όταν θα έρθω», είπε ο Χριστός, «θα βρω την πίστη επί της γης;». Το έχετε διαβάσει το Ευαγγέλιο, το ξέρετε. «Θα βρω την πίστη επί της γης;»...

       Γι΄αυτό βλέπετε τώρα το φαινόμενον –το βλέπουμε, είμαστε εις τον χώρον του πράγματος- το φαινόμενον της απιστίας. Και οι Χριστιανοί μας αρνούνται τον Χριστόν, η Ευρώπη έχει ξεφτίσει από πλευράς χριστιανικής, έχει φοβερά εκκοσμικευθεί με την έδρα της, που είναι η Ρώμη, ο Πάπας, ο εκάστοτε Πάπας. Γι'αυτό κάναμε εμείς φασαρία να μην έρθει ο Πάπας εδώ. Διότι απλούστατα πρόκειται περί εκκοσμικευμένου Χριστιανισμού, ξεφτισμένου, μη σώζοντος. Το αντιληφθήκατε; Δεν υπάρχει καμία αντιπάθεια προς κάποιο πρόσωπο, δεν είναι εκεί το θέμα. Αλλά αντιδράσαμε στην εκκοσμίκευση της Εκκλησίας μας και του Χριστιανισμού. 

     Όλα αυτά λοιπόν ξεφτάνε, ξεφτάνε, ξεφτάνε και τότε θα έρθει ο Κύριος. Και θέτει το ερώτημα: «Καλά θα ‘ρθω, θα βρω όμως την πίστιν επί της γης;». Συμπληρώνει ο Απόστολος Παύλος και λέει: «Το λεῖμμα θα σωθεί». Οι κάποιοι μερικοί Χριστιανοί –ακούσατέ το! –που θα διατηρήσουν αντίσταση. Οι κάποιοι λίγοι Χριστιανοί. Το «λεῖμμα». Και μάλιστα παίρνει παράδειγμα αντίστοιχο –τύπος, τύπος- που είναι στην εποχή του προφήτη Ηλία. Αλλά θα εκταθώ πολύ και ο χρόνος δεν με παίρνει δυστυχώς. Και συνεπώς πρέπει να δείξομε –όσοι καταλαβαίνομε!- πρέπει να δείξομε αντίσταση και να κρατήσομε, αγαπητοί μου, την πίστη μας. Και ο έλεγχος αυτός που ασκεί το Πνεύμα το Άγιον, άλλους μεν οδηγεί στην μετάνοιαν, άλλους εις την πόρωσιν. Ο Απόστολος Πέτρος ήλεγξε την απιστίαν του λαού, των Εβραίων τότε. Άλλοι επίστεψαν και άλλοι επορώθησαν. Μυστήριον, λοιπόν, η πίστις που εξαρτάται από την προαίρεσιν του καθενός μας. 

      Το δεύτερον σημείον: «Περὶ δικαιοσύνης δὲ ὅτι πρὸς τὸν Πατέρα μου ὑπάγω καὶ οὐκέτι θεωρεῖτέ με». Να σας το αποδώσω: «Ως προς δε την δικαιοσύνη που θα μου αποδώσει Εμένα, του Ιησού, το Πνεύμα το Άγιον, ότι πηγαίνω στον Πατέρα μου και δεν με βλέπετε πια». Τι σημαίνει αυτό; Αυτός ο δεύτερος λόγος που το Πνεύμα το Άγιον θα ασκήσει έλεγχον, λέγει ο Θεοφύλακτος, «δείξει αὐτοῖς ὅτι δίκαιος ὢν (:θα δείξει -κυρίως στους Εβραίους- ότι ενώ ήτο δίκαιος ο Ιησούς) καὶ ἄληπτον (:ανεπίληπτον) παρασχόμενος βίον, ἀδίκως ὑπ’ αὐτῶν ἀνῃρέθη». Τον εφόνευσαν αδίκως. Εδώ έχομε μίαν αδικίαν. Και θα την δείξει αυτήν την αδικία, βεβαίως, το Πνεύμα το Άγιον. Οι Ιουδαίοι κατηγόρησαν τον Ιησούν «πλάνον και βλάσφημον». Η Μεγάλη Παρασκευή – η μέρα της Σταυρώσεως- εφαίνετο ότι είχε αποδώσει εις μεν τον Ιησούν την αμαρτίαν και έλεγε ότι «είμαι ίσος με τον Πατέρα», άρα «είμαι Θεός», αλλά αυτό οδήγησε τους δικαστάς Του εις την «δικαιοσύνην». Να Τον φονεύσουν. Τι είπαν εις τον Πιλάτον; «Έκανε τον εαυτό του θεό. Και πρέπει, κατά τον νόμο μας, να πεθάνει. Εσφετερίσθη θεϊκά δικαιώματα». 

     Εδώ τώρα, όμως, έρχεται η Πεντηκοστή να ανατρέψει αυτήν την απόφασιν – «Πεντηκοστή» πάντα το Πνεύμα το Άγιον. Θα αποδώσει δικαιοσύνη στον κατάδικον του Γολγοθά αφού ανεστήθη και αφού ανελήφθη και την αμαρτία θα την αποδώσει εις τους δικαστάς του, τους Εβραίους, που καταδίκασαν τον Ιησούν. Θα αποδείξει ο Παράκλητος εις τον κόσμον ότι ο Ιησούς υπήρξε, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή, ο Χριστός ο δίκαιος. Γι'αυτό οι Ιουδαίοι μέσα στην ιστορία ενοχλούνται όταν ο Ιησούς αποδεικνύεται δίκαιος και αυτοί, βέβαια, ένοχοι. Και αυτό το έργον το κάνει το Πνεύμα το Άγιον.

     Προσέξατε. Εδώ και μερικά χρόνια έγινε αυτό, αλλά το δυστύχημα είναι ότι κάτι που γίνεται επανέρχεται και επανέρχεται. Έγινε μια προσπάθεια αφαιρέσεως όλων εκείνων των τροπαρίων της Μεγάλης Εβδομάδος που στρέφονται κατά της ενοχής των Ιουδαίων. Αυτό δείχνει έργο αντίθετον εις το έργον του Αγίου Πνεύματος. Τι πάτε να κάνετε, τῇ ὑποβολῇ των Εβραίων; Εζήτησαν για να μην δυσφημίζονται, να αφαιρεθούν τα τροπάρια αυτά. Δόξα τω Θεώ, δεν αφαιρέθησαν. Μπορούμε όμως να πούμε ότι αφηρέθησαν πολλά από τέτοια εις την δυτικήν Εκκλησίαν, την ρωμαϊκή, γιατί; Γιατί απλούστατα, σας είπα είναι ξεφτισμένοι οι άνθρωποι· έχουν εκκοσμικευθεί και κάνουνε όχι θεολογία, αλλά κάνουν πολιτική. Το βλέπετε, εξάλλου, ο Πάπας είναι και αρχηγός κράτους. 

     Ενώ ο Εκατόνταρχος τι είπε; «Ὄντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος ἦν». «Πράγματι, ήτο δίκαιος». Και ενώ οι εχθροί Του Τον χαρακτηρίζουν με τον χειρότερο τρόπο, όμως Αυτός, όπως γράφει εις την προς Τιμόθεον επιστολή του, ο απόστολος Παύλος: «ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι», εδικαιώθηκε από το Πνεύμα το Άγιον. Και μάλιστα να σας διαβάσω ολόκληρο το χωρίον το οποίον είναι κα-τα-πλη-κτι-κόν: «Καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον· Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι (:δικαιώθηκε από το Πνεύμα το Άγιον) –Ποιος; Θεὸς ἐφανερώθη. Ποιος; Ο Θεός Λόγος- ὤφθη ἀγγέλοις (:έγινε ορατός εις τους αγγέλους), ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν (:κηρύχτηκε στον κόσμον όλον) , ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ (:έγινε πιστευτός εις τον κόσμον), ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Αυτή είναι η περίληψις που είναι στην πρώτη προς Τιμόθεον, στο τρίτον κεφάλαιον.

     Όταν ο Χριστός είπε: «Πρὸς τὸν Πατέρα μου ὑπάγω» αυτό είναι απόδειξις της δικαιοσύνης και αγιότητος του Χριστού. Λέει ο Ζιγαβηνός: ««Δικαίου γὰρ γνώρισμα τὸ πορεύεσθαι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ συνεῖναι αὐτῷ (:και να υπάρχει με Αυτόν· γνώρισμα τι; Δικαίου ανθρώπου. Εκείνος πάει στον ουρανό, εκείνος που δικαιώνεται)· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ καί οὐκέτι θεωρεῖτέ με». Διότι αν ο Χριστός ήταν βλάσφημος και πλάνος και καταχραστής θείων ιδιοτήτων, τότε πώς επορεύθη προς τον Θεόν; Ενώ θα τον περίμενε ο Άδης; Και η επιβεβαίωσις ότι ο Ιησούς ανήλθε προς τον Πατέρα, εκτός από το γεγονός της Αναλήψεως, είναι και το γεγονός της Πεντηκοστής.

      Και όλα τα θαύματα γίνονται εις το όνομα του Χριστού. Και οι δαίμονες τρέπονται εις φυγήν. Και την αθωότητα του Ιησού αποδεικνύει το Πνεύμα το Άγιον με την δική Του παρουσία στην Εκκλησία. Εκείνο επιτελεί θαύματα, Εκείνο αγιάζει τους πιστούς, πάντοτε εν ονόματι Ιησού Χριστού.

     Και πάμε εις το τρίτον: «Περὶ δὲ κρίσεως, ὅτι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου κέκριται». «Κρίσις» σημαίνει καταδικαστική απόφασις, αγαπητοί. «Καταδίκη» σημαίνει ποινή. Και πρόκειται για τον διάβολο. «Ὁ διάβολος κατακέκριται», λέει ο Ζιγαβηνός, «καὶ ἐκβέβληται τῆς δυναστείας αὐτοῦ (:βγήκε από την δυναστεία του)». Ο διάβολος με την παρουσία του Χριστού έχασε την εξουσία του και εβλήθη έξω και είναι υπόδικος. Ο διάβολος είναι ο μεγάλος απατεών, που εξηπάτησε τον άνθρωπον και τον απέκοψε από την κυριαρχία του Θεού. Τώρα, όμως, ήλθε και η δική του η ώρα να κριθεί. Άνθρωποι και λαοί που ήσαν κάτω από την εξουσία του ελευθερώνονται. Οι δαίμονες τρέμουν μπροστά στον Χριστόν και Τον παρακαλούν να μην τους στείλει στην άβυσσον προ της ώρας των. Θυμόσαστε με τους Γεργεσηνούς; Όταν εθεράπευσεν εκείνον τον Γεργεσηνόν τον δαιμονισμένο και παρεκάλεσαν οι δαίμονες να μην τους στείλει εις τον Άδην. «Ήρθες» λέγει, «ήρθες πριν την ώρα μας να μας κρίνεις;». Είδατε πόσο αποκαλυπτικό είναι αυτό; Θα κριθούν. «Πες να πάμε εις εκείνους τους χοίρους». Και πήγαν, με τα γνωστά παρακάτω. Και αυτή η κατάστασις είναι μία απάντησις στους άρχοντες του λαού που Τον συκοφαντούσαν ότι… πωπω… «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων», λέγει, «ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια». «Ο Χριστός με την δύναμη των δαιμονίων βγάζει τα δαιμόνια»… Ακούτε βλασφημία; 

         Αγαπητοί. Όλα αυτά τα απέδειξε η παρουσία της Πεντηκοστής. Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που σήμερα εορτάζουμε. Έδειξε το Ποιος είναι ο Ιησούς. Με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος γινόμεθα και εμείς πνευματικοί άνθρωποι. Δηλαδή έμφορτοι Αγίου Πνεύματος. Εκείνο μας εμπνέει να πιστεύομε στην θεανθρωπίνη φύση του Χριστού, εφόσον διαθέτομε, βέβαια, αγαθή προαίρεση. Εκείνο καθημερινά, το Πνεύμα το Άγιον, μας αγιάζει μέσα εις την Εκκλησίαν. Εκείνο ελέγχει διαρκώς τον κόσμον για την απιστία του εις τον Χριστόν. Εκείνο μας ελευθερώνει από τα δεσμά του σατανά. Αν σήμερα ο κόσμος δαιμονοκρατείται, είναι γιατί μένει στην απιστία του εις τον Χριστόν. Ας παρακαλούμε, λοιπόν, τον Θεόν Πατέρα: «Τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ», που λέμε εις τον 50ον ψαλμόν, «το Πνεύμα Σου το Άγιον μην το πάρεις από μας, μην το πάρεις από μας…». Εκείνο που σήμερα μας λείπει είναι η Πεντηκοστή. Εκείνο που σήμερα μας λείπει όσο τίποτα άλλο είναι το Πνεύμα το Άγιον, γιατί ξαναγινήκαμε «σάρκες». Αυτό και σήμερα μας ελέγχει και μας καταδικάζει για την απιστία μας και την αμαρτωλή ζωή μας. Αυτό και μας σώζει. Γι'αυτό πρέπει να επικαλούμεθα πάντα το Πνεύμα το Άγιον. Ποτέ μην Το κάνομε, μην το λυπήσομε, που λέει ο Απόστολος Παύλος και το κάνομε να φύγει από την ζωή μας, γιατί μόνον Αυτό έχομε ανάγκη, αμήν.

🔸29η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μνήμη Ἁγίου Γεωργίου.

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά πάρα πολύ. Και όταν μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.

   Μετά το ένδοξον μαρτύριον του αγίου Γεωργίου, που έγινε το 303, μετά Χριστόν βέβαια, χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στη Λύδδα της Παλαιστίνης και μεταφέρθηκε εκεί το άγιον λείψανό του. Από τότε αναρίθμητα θαύματα έγιναν εκεί. Έτσι εξηγείται γιατί κι εμείς σήμερα, ύστερα από τόσους αιώνες, ερχόμαστε να τιμήσουμε τον άγιο και να ζητήσουμε την θεραπεία των ασθενειών μας, όπως ήδη σας το είπα.

   Αξίζει, όμως, να αναλύσομε τι είναι αρρώστια· πώς προκαλείται και πώς θεραπεύεται. Διότι η αρρώστια είναι εις τον τομέαν της φθοράς. Έχουμε, όπως θα γνωρίζετε, δυστυχώς, τα πρόσωπα της πτώσεώς μας στο πρόσωπο του Αδάμ είναι δύο: η φθορά και ο θάνατος. Και ο θάνατος είναι ο γνωστός θάνατος: Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Η φθορά είναι η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν, η οποία προκαλεί, βέβαια, την φθορά σώματος, η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν· βλέπουμε ότι έζησε ο Αδάμ, λέγει, 930 χρόνια. Ο Μαθουσάλας έζησε 960 χρόνια. Ο Ιώβ τόσα κ.λπ. κ.λπ. Κατεβαίνουμε δε, βλέπουμε πόσο, πόσο έζησε ο Αβραάμ, μετά ο Δαβίδ. Ο Δαβίδ λέγει: «Η ζωή του ανθρώπου είναι εβδομήντα χρόνια. Εβδομήντα. Ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα -Δηλαδή εάν ο άνθρωπος είναι γερής κράσεως, τότε ζει ογδόντα χρόνια- Καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος». «Και το περισσότερο είναι ο κόπος και ο πόνος». Αυτός όλος ο χώρος λέγεται φθορά. Φθορά· η οποία φθορά αρχίζει από την εμβρυική ηλικία του ανθρώπου. Όταν σπείρεται η ύπαρξις του ανθρώπου, ταυτοχρόνως σπείρεται και η φθορά. Ταυτοχρόνως!

   Έτσι, λοιπόν, η αρρώστια γενικότερα η φθορά, είναι κάτι που μας συνοδεύει. Όμως, ο Θεός δίδει την χάρη Του και μάλιστα, και μάλιστα δια των αγίων Του, να ανακουφίζεται αυτός ο πόνος της φθοράς. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Αλλά, όπως σας είπα, για να ρίξουμε μια ματιά, να δούμε τι είναι η αρρώστια, τι την προκαλεί και ούτω καθεξής.

   Ότι η υγεία έχει μεγάλη αξία, μόλις και ανάγκη να το πούμε. Γι’ αυτό ο λαός λέει: «Την υγειά μας να ‘χομε και όλα τα άλλα βολεύονται. Πρώτα η υγεία». Ο λαός το λέει αυτό. Πράγματι, η αξία της υγείας είναι πολύ μεγάλη. Λέει η Αγία Γραφή- Παλαιά Διαθήκη: «Κρεῖσσον πτωχὸς ὑγιὴς καὶ ἰσχύων τῇ ἕξει ἢ πλούσιος μεμαστιγωμένος εἰς σῶμα αὐτοῦ». «Είναι καλύτερος ο φτωχός –ας είναι φτωχός- αλλά να έχει όμως υγεία, παρά να είναι πλούσιος και να έχει μάστιγες –αρρώστιες- επάνω εις το σώμα του». «Ὑγιεία καὶ εὐεξία βέλτιον παντὸς χρυσίου, καὶ σῶμα εὔρωστον ἢ ὄλβος ἀμέτρητος».  Ότι δηλαδή η υγεία και η ευεξία είναι το καλύτερο πράγμα. Πάνω από κάθε χρυσάφι. Και το σώμα το εύρωστον είναι «ὄλβος», πλούτος αμέτρητος. Όλα τα αγαθά του κόσμου, χωρίς την υγεία, θυμίζουν εκείνον τον μυθικό βασιλιά, ενθυμείσθε, τον Μίδα. Τον Μίδα. Ας είναι.

  Αλλά συχνά, όμως, δεν προσέχομε κάτι πολύ σημαντικόν. Όταν μιλάμε για την σωματική μας υγεία, ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος έχει και σώμα, έχει και ψυχή. Και συνεπώς μπορεί να αρρωστήσει και το σώμα και η ψυχή. Ή μόνο το σώμα, ή μόνο η ψυχή· ή και τα δυο. Έτσι, λοιπόν, σωστότερο θα ήταν να μιλάμε για την ψυχοσωματική μας υγεία. Αυτό, βεβαίως, ιδιαιτέρως τονίζεται και από αυτήν την ίδια την Ιατρική. Είναι γνωστό. Ποτέ η Ιατρική δεν βλέπει μόνο την αρρώστια του σώματος, αλλά και της ψυχής. Πολλές φορές δε θα έχει τύχει να πάμε στον γιατρό και να θέλει ο γιατρός να πάρει το ιστορικό μας. Γιατί άραγε; Τι θα τον ενδιέφερε, ο γιατρός να πάρει το ιστορικό της αρρώστιας μας; Ή της υγείας μας; Για ποιον λόγο; Θέλει μέσα στο ιστορικό μας να δει τον τρόπο με τον οποίο έχομε ζήσει, να δει πού οφείλεται η αρρώστια μας. Έτσι, λοιπόν, κάθε παρεκτροπή της ψυχής έχει και ένα αντίκτυπον νοσηρόν σημείον στο σώμα. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε.

  Χαρακτηριστικά γράφει ένας πολύ μεγάλος γιατρός, ο Μαρίνος Γερουλάνος, αν έχετε ακούσει, μακαρίτης βέβαια, είπε το εξής: «Ουδεμία οργανική λειτουργία υπάρχει, η οποία να μην κατευθύνεται από την ψυχήν». Ουδεμία λειτουργία. Λέω: «Έχω την κοιλιά μου, έχω το στομάχι μου, έχω, έχω…»· «που να μην κατευθύνεται», λέγει, «από την ψυχήν». «Ουδεμία λειτουργία, ουδεμία λειτουργική παρεκτροπή, ως είναι η εκδήλωσις της νόσου, εις την οποίαν να μην συμμετέχει η ψυχή». Δεν λέμε σε μια ακολουθία, στην Παράκληση: «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»; Πρέπει δε να ξέρετε ότι έχομε αμφίδρομον κίνησιν. Όταν η ψυχή ασθενεί, ασθενεί και το σώμα. Όταν το σώμα ασθενεί, ασθενεί μου και η ψυχή. Εάν, επί παραδείγματι, έχω ένα πόνο στο στομάχι, είμαι χαρούμενος ή είμαι κατσούφης; Προφανώς εδώ επηρεάζεται η ψυχή από την παρουσία του πόνου του σώματος.

  Και από το δεύτερο ιατρικό συνέδριο της ιατρικής της προσωπικότητος στο Μπόσεϊ της Ελβετίας, το 1948, ειπώθηκαν τα εξής: «Η ασθένεια δεν οφείλεται μόνον εις την τυχαίαν συμβολήν ενός μικροβίου ή άλλων φυσικών παραγόντων, αλλά δηλοί- φανερώνει- και την έκφρασιν μιας δυσαρμονίας της προσωπικότητος, δυσαρμονίας της προσωπικότητος· μίαν δυσαρμονίαν μεταξύ σώματος και ψυχής». Όταν δηλαδή το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου. Αυτά τα δύο συστατικά που έχομε, σώμα και ψυχή, όταν το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου, τότε έχομε την παρουσία της αρρώστιας. Όταν το σώμα στρέφεται εναντίον της ψυχής ή η ψυχή στρέφεται εναντίον του σώματος.

   Επιγραμματικά δε, μας λέγει η Αγία Γραφή, είναι στη Σοφία Σειράχ, εις το 38^ον κεφάλαιον: «Ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι –το ‘’σοι’’ με όμικρον γιώτα-  εἰς χεῖρας ἰατροῦ». «Εκείνος», λέει, «που αμαρτάνει έναντι του Δημιουργού Του, θα πέσει στα χέρια του γιατρού». Μεγάλη αλήθεια αυτό. Αμαρτάνεις, άνθρωπε; Δεν έρχεσαι βέβαια, ίσως, εκ πρώτης όψεως, σε αντίθεση μεταξύ σώματος και ψυχής δηλαδή, αλλά σε αντίθεση με τον Θεό, τον Δημιουργό σου; Ε, θα επιτρέψει ο Θεός να πέσεις στα χέρια του γιατρού.

   Ακόμη η Αγία Γραφή μάς περιγράφει, κάπως λεπτομερώς, και τα αίτια. Πάλι Σοφία Σειράχ· μας λέγει στο 30^όν κεφάλαιον τα εξής. Εκεί μιλάει και για τον γιατρό, μιλάει και για την αρρώστια κ.λπ. Ακούστε, λοιπόν, τι λέγει: «Ἀγάπα τὴν ψυχήν σου καὶ παρακάλει τὴν καρδίαν σου (:να παρηγορείς την καρδιά σου) καὶ λύπην μακρὰν ἀπόστησον ἀπὸ σου (:διώξε την λύπη)· πολλοὺς γὰρ ἀπώλεσεν ἡ λύπη (: Πολλούς κατέστρεψεν η λύπη - Η λύπη είναι φαινόμενον της ψυχής)». «Διώξε», λέει, «την λύπη μακριά, διώξε. Γιατί πολλούς κατέστρεψε η λύπη». «Καὶ οὐκ ἔστιν ὠφέλεια ἐν αὐτῇ». Δεν υπάρχει ωφέλεια. Πολλές φορές πενθούμε και λυπούμεθα υπερβολικά. Θα πενθήσουμε. Όπως λένε οι Πατέρες, εάν δεν πενθήσεις, είσαι θηριώδης. Τι θα κάνω; Τι θα κάνω; Πέθανε η μάνα μου και θα γελάω; Θα διασκεδάζω; Θα χαίρομαι; Θα λυπηθώ. Αλλά έχει, όμως, τα όριά της η λύπη. Εάν λυπηθώ παραπάνω από αυτό το οποίο πρέπει, τότε βεβαίως τα πράγματα δεν θα πάνε καθόλου καλά. Θα αρρωστήσω.

   Συνεχίζει: «Ζῆλος καὶ θυμὸς ἐλαττοῦσιν ἡμέρας». «Η ζήλεια και ο θυμός ελαττώνει την ζωή». Είσαι ζηλιάρης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Είσαι θυμώδης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Γιατί θέτεις σε δυσαρμονία την ψυχή σου με το σώμα σου. «Ἐλαττοῦσιν ἡμέρας», λοιπόν, αυτά, «καὶ πρὸ καιροῦ γῆρας ἄγει μέριμναν». Αλλά και η «μέριμνα» δεν είναι η εργασία, είναι η μέριμνα. Ο Θεός μας είπε να εργαζόμεθα, αλλά όχι με μέριμνα. Τι θα πει «μέριμνα»; Προσέξτε: Όχι «φροντίδα», αλλά «η αγωνιώδης φροντίδα». Γι'αυτό ο Χριστός μας είπε: «Μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν» κ.λπ. κ.λπ.». «Μη μεριμνάτε. Δηλαδή, μην έχετε αγωνιώδη φροντίδα». Κατά τα άλλα πρέπει να έχουμε φροντίδα. Πολλές φορές λέγω το παράδειγμα, με ακούσατε, ότι για να ‘χω ψωμί όλο τον χρόνο, πρέπει να σπείρω. Θα ‘χω τον νου μου, λοιπόν, πότε θα είναι ο καιρός της σποράς, μετά του θερισμού, για να αποκτήσω σιτάρι. Για να έχω όλο τον χρόνο το ψωμί μου. Αυτό είναι μία φροντίδα. Όχι, όμως, αγωνιώδης. Γιατί όταν μπει η αγωνία στη μέση, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά.

   Τέσσερα λοιπόν σημεία μας αναφέρει ο ιερός συγγραφεύς της «Σοφίας Σειράχ»: την λύπη, την ζηλοτυπία, τον θυμό και την μέριμνα. Αλλά, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ακόμη, ότι υπάρχουν και μερικά άλλα στοιχεία, τα οποία μπορούν να προσβάλλουν την ψυχοσωματική μας υγεία. Είναι ο φόβος, είναι η αγωνία, είναι η πονηρά επιθυμία. Αλλά, για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα. Ιδίως τα τελευταία αυτά που σας είπα.

   Η ζηλοτυπία. Έχετε ακούσει την κουβέντα, την λαϊκή κουβέντα: «Άντε βρε κιτρινιάρη. Σε έφαγε η ζήλια». Το έχετε ακούσει; «Κιτρινιάρη». Δηλαδή, δεν έχεις καλή υγεία επειδή έχεις ζηλοτυπία. Και τι θα πει «ζηλοτυπία»; Θα πει να βλέπεις τον άλλον να ευημερεί κι εσύ όχι. Να πετυχαίνει, κι εσύ όχι. Πόσες φορές, ιδίως στο οικογενειακό μας περιβάλλον ή το γειτονικό μας περιβάλλον παντρεύεται μια κοπέλα, η γειτόνισσα επειδή δεν πάντρεψε ακόμα την κόρη της, ζηλεύει. Γι'αυτό ακούμε και το παράπονο: «Δεν ήρθαν», λέει, «να μας συγχαρούν, που αρραβωνιάστηκε η κόρη μας». Γιατί; Από ζήλεια. Είναι πολύ κακό πράγμα η ζήλεια. Θυμηθείτε τον Κάιν. Έφτασε στο απονενοημένο έγκλημα να φονεύσει τον αδερφό του, τον Άβελ, επειδή η θυσία του αδερφού του ήταν ευμενέστερη από του ιδίου την θυσίαν. Ο δε Θεός τού λέγει: «Τι είναι αυτό που έκανες; Στο χέρι σου ήταν να γίνεις καλύτερος. Εάν παραπονείσαι ότι δεν έγινε ευμενής η θυσία σου -ακούστε:- «στο χέρι σου», λέει, «ήταν και έφθασες να φονεύσεις τον αδερφό σου;». Και επήρε εκείνην την κατάραν: «Όπου κι αν βρεθείς, να είσαι στένων –δηλαδή στενάζοντας να στέκεσαι στη ζωή αυτή», και λοιπά και λοιπά, έχει πολλά εκεί η Αγία Γραφή γύρω από το θέμα, το αμάρτημα του Κάιν. Αγαπητοί μου, η ζήλια είναι φοβερό πράγμα. Φοβερό! Αρρωσταίνει τον άνθρωπον!

  Ή νομίζετε ότι ο θυμός δεν είναι κάτι το οποίον έρχεται να συμπληρώσει; Μες στον θυμό του πόσες φορές ο άνθρωπος δεν έχει κάνει και έγκλημα; Και να μας φυλάει ο Θεός. Σε έναν θυμό μας δεν ξέρουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι μπορεί να κάνει. Ούτε μπορεί να επικαλεστεί, ως δικαιολογία, στο δικαστήριο: «Κύριε πρόεδρε, θύμωσα, γι'αυτό τον εσκότωσα». «Και ποιος σου είπε ότι είχες το δικαίωμα να θυμώνεις;». Είναι δικαιολογία αυτό, να θυμώνεις; Είναι, αγαπητοί μου, κακός παράγων της ψυχής μας ο θυμός. Κάτω από τον θυμό, τι μπορούμε καλό να κάνομε; Όταν έχομε ταραχή, όταν το νευρικό μας σύστημα βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση; Λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι ο θυμός είναι ένας κακός παράγων της υγείας μας. Δημιουργεί μία δυσαρμονία ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα. Αλλά και η μέριμνα για την οποίαν μιλήσαμε παραπάνω.

   Τώρα, πώς μπορούμε, αλήθεια, εάν υποτεθεί ότι τα επισημάναμε όλα αυτά, να προβούμε σε μίαν θεραπεία; Βέβαια, το ξέρει η ιατρική αυτό, το ξέρει και ο λαός: ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψις: Μη φθάσεις να αρρωστήσεις. Φρόντισε να προλάβεις να μην αρρωστήσεις. Γι'αυτό, λοιπόν, μας μιλάει εδώ η Αγία Γραφή για την πρόληψη της αρρώστιας. Τι λέγει πάλι η «Σοφία Σειράχ»; «Τέκνον, ἐν ἀρρωστήματί σου μὴ παράβλεπε (: όταν αρρωστήσεις, μην παραβλέψεις, μην πεις: «Δεν βαριέσαι. Ε, δεν είναι καλό. Δυστυχώς όλοι μας παραβλέπουμε μία μας αρρώστια.  Λέμε: ‘’Ε, καλά δεν βαριέσαι…’’), ἀλλ’ εὔξαι Κυρίῳ (: κάνε την προσευχή σου εις τον Θεόν)  καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε (: και Αυτός θα σε θεραπεύσει).· τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας σου (:να τιμάς τον γιατρό για τις ανάγκες σου), καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος (:ο Κύριος εδημιούργησε τον ιατρόν- όπως και τα φάρμακα· στο ίδιο κεφάλαιο το λέγει αυτό. Και δια τα φάρμακα. Είναι πολύ σπουδαίο. ‘’Ο Θεός’’, λέει, ‘’έκανε τα φάρμακα μία μικρή παρηγορία εις τον άνθρωπο για τη φθορά που έρχεται εις τον παρόντα κόσμον’’. Θα πάω και στον γιατρό. Είναι μερικοί οι οποίοι λένε: «Θα κάνω μόνο την προσευχή μου –προσέξτε αυτό- αλλά δεν θα πάω στον γιατρό. Ο Θεός θα με θεραπεύσει. Μα τότε, ο Θεός έκανε τον γιατρό. Και πρέπει να πας στον γιατρό. Καταργείς την ενέργεια του Θεού. Μη λες, λοιπόν, ότι δεν πάω στον γιατρό και μόνο με την προσευχή μου θα γίνω καλά. Δεν είναι σωστό)».

   Ακόμη, το ίδιο βιβλίο, στο ίδιο κεφάλαιο, «Σοφία Σειράχ», μας λέει: «Ἀπόστησον πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν». «Πρόσεξε, μην αμαρτάνεις. Γιατί αν αμαρτάνεις, ανοίγεις τον δρόμο να αρρωστήσεις». Είναι εκείνα τα οποία αναφέραμε προηγουμένως.

   Έτσι, λοιπόν, εδώ βλέπομε ότι τέσσερα πράγματα πρέπει να προσέξουμε. Να τα απαριθμήσουμε. Πρώτον: την προσευχήν. Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν προσεύχονται. Αρρωσταίνουν, δεν ζητούν βοήθειαν από τον Θεό. Όχι. Καταρχάς θα προσευχόμεθα εις τον Θεό να μας δίδει υγεία. Δεν είναι παράνομο αίτημα αυτό: «Κύριε, δίδε μας την υγεία. Και την ψυχοσωματική». Αρρωστήσαμε; Πάλι θα προσευχηθούμε εις τον Κύριον. «Κύριε, κάνε μας καλά, Σε παρακαλούμε πολύ». Η προσευχή είναι πολύ σπουδαίον στοιχείον. Και μάλιστα, αν θέλετε, όταν κάποιος έχει μέσα του κοινωνικά αισθήματα, δεν προσεύχεται μόνον για τον εαυτόν του· προσεύχεται και για άλλους αρρώστους.

   Να σας πω έτσι, μερικά πρακτικά πράγματα. Περπατούμε στον δρόμο. Και περνάει ένα ασθενοφόρον. Έχει την σειρήνα εκεί για να μπορεί να φύγει γρήγορα να πάει στο νοσοκομείο. Πόσες φορές λέμε: «Αχ, ποιος να είναι μέσα σε αυτό το ασθενοφόρο; Τι να έπαθε άραγε; Προλαβαίνει;». Μπορούμε να κάνουμε μία προσευχή. Αλήθεια, όταν συναντάμε ασθενοφόρο εν δράσει, κάνομε προσευχή; «Κύριε, σώσε τον άνθρωπον αυτόν». Και θα μου πείτε: «Και θα μας ακούσει εμάς ο Θεός;». Ναι, θα μας ακούσει! Μπορεί από την δική σου την προσευχή να σωθεί αυτός ο άνθρωπος; Ναι! Ναι! Πολύ σπουδαίο πράγμα να μάθουμε να προσευχόμεθα. Ή για τους συνασθενείς μας όταν βρεθούμε στο νοσοκομείο. Ή περνάμε από το νοσοκομείο. Και μας δίδεται μία ευκαιρία να θυμηθούμε και τους άλλους ανθρώπους. Εγώ να είμαι καλά, έχω την υγεία μου, αλλά κάποιοι άλλοι είναι κρεβατωμένοι. «Κύριε, δώσε και σ’ αυτούς την υγεία». Πρέπει, λοιπόν, η προσευχή μας να έχει μίαν ευρύτητα.

   Μετά. Πρέπει να έχουμε πίστιν. Δεν πρέπει να μένουμε στην μέριμνα και εις την λύπην. Σας το ‘πα επανειλημμένως άλλες φορές. Αυτή η μικρή φρασούλα: «Έχει ο Θεός» είναι πολύ σπουδαία. «Πώς θα τα βγάλουμε πέρα εκεί; Εκεί; Εκεί;»… Λογικώς, υπάρχει αδιέξοδον. Οπότε, κατ’ ανάγκην, θα πρέπει να μπούμε σε μίαν μέριμναν, σε μία φροντίδα, σε μίαν αγωνία... Πώς θα σπάσει αυτό; Όταν πούμε πολύ απλά: «Έχει ο Θεός». Εγώ δεν έχω. Η σακούλα η δική μου δεν έχει. Έχει, όμως, η σακούλα του Θεού. Κι Εκείνος ξέρει πώς μπορεί να βοηθήσει. Έχει, λοιπόν, ο Θεός. Και πόσες φορές βλέπουμε τελευταία στιγμή τα πράγματα να διευθετούνται· ώστε, αν λυπηθήκαμε, αν δείξαμε απιστίαν, να μην δικαιωνόμαστε, αλλά να δικαιώνεται ο Θεός.

   Ακόμη, πρέπει να έχουμε αγάπη. Να μην στρεφόμεθα εναντίον των άλλων με την ζήλια και τον θυμό. Εκείνος ο οποίος αγαπάει, ζηλεύει; Έχει θυμό εναντίον των άλλων; Όχι. Θα πει: «Δόξα τω Θεώ, να το χαρεί το αγαθό, αυτό το καλό, ο άλλος να το χαρεί!». Γιατί το λες αυτό; Γιατί κι εσύ το χαίρεσαι. Αλλά αν το χαίρεσαι αυτό, έχεις μέσα σου προϋποθέσεις υγείας. Όπως και γιατί θυμώνουμε εναντίον του άλλου; Εάν έχομε μέσα μας το κοινωνικόν αίσθημα, δεν θυμώνουμε εναντίον του άλλου.

   Και ένα τέταρτον σημείον. Θα καταφύγουμε εις τον ιατρόν. Ναι. Γι’ αυτό μπορώ να σας πω ότι ο ευσεβής γιατρός είναι ένα κεφάλαιον. Είναι ένας θησαυρός. Όταν πάμε στον γιατρό και εκείνος μας πει: «Ό,τι ο Θεός πει. Ό,τι ο Θεός θέλει» ή «Με την βοήθεια του Θεού, θα κάνομε αυτό κι εκείνο» σημαίνει ο γιατρός ότι είναι πιστός. Θα ήταν ευτυχείς οι καινούριοι γιατροί, είτε άντρες είτε γυναίκες - γιατί έχουμε το επάγγελμα του γιατρού και στις γυναίκες- να έχουν εξασφαλίσει μέσα τους την πίστη εις την αγάπη του Θεού. Ότι είναι από προσώπου ο γιατρός, είναι από προσώπου Θεού. Όπως ακριβώς εθεράπευε ο Ιησούς Χριστός, έτσι τώρα θεραπεύει και ο γιατρός.  Φυσικά, όχι με έναν λόγο, όπως Εκείνος που είχε την εξουσία –ο Χριστός- αλλά με κάποιες διαδικασίες. Όμως είναι από προσώπου Ιησού Χριστού ο γιατρός. Εάν έχει αυτό το συναίσθημα, τότε τι άλλο θέλει; Είναι ευτυχής.

   Αγαπητοί. Ας κατανοήσουμε κάποτε ότι η ασθένεια είναι μία διαταραχή της θείας τάξεως και ότι η θεραπεία είναι η αποκατάστασή της. Η καταφυγή μας στον Θεό πρέπει να έχει πάντα το προβάδισμα. Οι άγιοι του Θεού μάς ανοίγουν τον δρόμο. Ο γιατρός έρχεται κατοπινά. Και μην ξεχνάμε αυτό που ειπώθηκε, ότι «ο γιατρός νοσηλεύει, ο Θεός θεραπεύει». Αμήν.

🔸49η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τα ονόματα των αγίων Τεσσαράκοντα Μεγαλομαρτύρων.

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, ο Κύριος μάς αξιώνει να τιμήσομε τη μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα  Μεγαλομαρτύρων, που εμαρτύρησαν στη λίμνη της Σεβαστείας το 320 μ. Χ. Ο Λικίνιος, πολιτικός αντίπαλος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να τον εκδικηθεί, συλλαμβάνει Χριστιανούς και τους θανατώνει μαρτυρικά. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκονται και 40 παλληκάρια, στρατιώτες του ρωμαϊκού στρατού. Νέοι, με πίστη θερμή στον Χριστό και ζωή αγνή. Και ερρίφθησαν στην παγωμένη λίμνη της Σεβαστείας, για να πεθάνουν βασανιστικά. Το παράπτωμά τους ποιο ήταν;

Μήπως η δειλία; Σαν στρατιώτες που ήσαν; Μήπως η προδοσία ή η απειθαρχία; Όχι βέβαια. Απλώς γιατί ήσαν Χριστιανοί και μόνον γι'αυτό. Συνεπώς, άδικος θάνατος. Και δη μαρτυρικός. Δεν υπήρχε τότε αυτό που λέμε σήμερα «ανθρώπινα δικαιώματα» ή «ελευθερία του προσώπου». Δεν υπήρχαν αυτά τότε. Κανείς δεν υπερησπίζετο την χριστιανική ιδιότητα. Έτσι, εκείνος που έπαιρνε την απόφαση να γίνει Χριστιανός, έπρεπε να γνωρίζει τις συνέπειες που θα είχε η ιδιότητά του.

    Αλλά ας ξαναγυρίσομε εις τους Τεσσαράκοντα Μεγαλομάρτυρες. Το δοξαστικό του εσπερινού της εορτής, όπως ακούσαμε, αναφέρει και των τεσσαράκοντα τα ονόματα. Το αντιγράφομε: «Ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων εὐφημήσωμεν πιστοί, τοὺς ἀθλοφόρους τεσσαράκοντα Μάρτυρας, καὶ πρὸς αὐτοὺς μελῳδικῶς ἐκβοήσωμεν λέγοντες· Χαίρετε ἀθλοφόροι τοῦ Χριστοῦ, Ἡσύχιε, Μελίτων, Ἡράκλειε, Σμάραγδε καὶ Δόμνε, Εὐνοϊκὲ, Οὐάλη καὶ Βιβιανέ, Κλαύδιε καὶ Πρίσκε, Χαίρετε Θεόδουλε, Εὐτύχιε καὶ Ἰωάννη, Ξανθία, Ἡλιανὲ, Σισίνιε, Κυρίων, Ἀγγία, Ἀέτιε καὶ Φλάβιε, Χαίρετε Ἀκάκιε, Ἐκδίκιε, Λυσίμαχε, Ἀλέξανδρε, Ἠλία καὶ Κάνδιδε, Θεόφιλε, Δομετιανέ καὶ θεῖε Γάϊε, Γοργόνιε, Χαίρετε Εὐτυχές καὶ Ἀθανάσιε, Κύριλλε καὶ Σαρκεδών, Νικόλαε καὶ Οὐαλέριε, Φιλοκτῆμον, Σεβηριανέ, Χουδίων καὶ Ἀγλάϊε. Ὡς ἔχοντες παρρησίαν πρὸς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, Μάρτυρες παναοίδιμοι, αὐτὸν ἐκτενῶς πρεσβεύσατε, τοῦ σωθῆναι τοὺς ἐν πίστει ἐκτελοῦντας, τὴν πανσέβαστον μνήμην ὑμῶν».

     Αν ρωτήσετε γιατί γίνεται αυτή η προσωπική αναφορά των ονομάτων των Μεγαλομαρτύρων, τι θα απαντούσαμε; Καταρχάς διότι διεσώθησαν τα ονόματα αυτά. Κι αφού διεσώθησαν ιστορικώς, καταχωρούνται.

      Αλλά και κάτι βαθύτερον. Το όνομα εκφράζει πρόσωπον. Και όλες ακόμη τις καταστάσεις του προσώπου. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Πάρα πολύ σημαντικό. Βέβαια, όχι μόνον η Ιστορία διατηρεί τα ονόματα, όσο βέβαια τούτο είναι δυνατόν, αλλά και η Εκκλησία διατηρεί τα ονόματα. Διότι το όνομα μένει στην αιωνιότητα. Ο Georgiov, Ρουμάνος πρεσβύτερος, συγγραφεύς, έγραψε ένα βιβλίο, με τίτλο… -πιθανώς να το έχετε διαβάσει: «Ένα όνομα για την αιωνιότητα». Και αυτό το όνομα είναι αυτό που παίρνομε από την κολυμβήθρα. Μας κάνει εντύπωση ότι ο Θεός έδωσε ονόματα σε όλα τα αστέρια του ουρανού. Πολλή εντύπωση μας κάνει. Παρότι δεν είναι πρόσωπα τα αστέρια. Είναι αντικείμενα. Έδωσε όνομα και στον Αδάμ και στην Εύα. Και καλεί τον Αδάμ να δώσει ονόματα και σε όλα τα ζώα. Παρήλασαν μπροστά στον Αδάμ όλα τα ζώα που ήσαν εκεί παρόντα, εις τον Παράδεισον. Και έδωσε ο Αδάμ σε όλα αυτά τα ζώα, στο καθένα το όνομά του.

      Έχει σημασία αυτό άραγε; Η γνώσις των ονομάτων σημαίνει γνώση των πάντων. Όπου ο άνθρωπος δώσει όνομα, ήδη κατέκτησε το αντικείμενον ή άνοιξε τον δρόμο για τη γνώση του. Αν θέλετε να το πλατύνομε αυτό λίγο, από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα δώσει όνομα σε κάτι, από επιστημονικής πλευράς, ήδη ή το μέτρησε ένα βήμα πιο πέρα, γι'αυτό η μέτρησις είναι τεράστιον κεφάλαιον εις τον χώρον της επιστήμης, αυτό το κατέκτησε. Έστω και αν δεν έχει πλήρη, ακόμα, γνώση. Έτσι, όνομα και μέτρημα, μέτρησις, είναι κατάκτησις του αντικειμένου. Ξαναλέγω, από επιστημονικής πλευράς.

    Αλλά και ο ίδιος ο Θεός, αγαπητοί μου, φανερώνει το όνομά Του! Του Οποίου η γνώσις έχει μεγίστη σημασία, ακόμη και προπαντός σωτηριολογική. Η γνώσις του ονόματος του Θεού. Ξέρομε το όνομα του Θεού. Βέβαια δεν ξέρομε την ουσία του Θεού. Όπως και στο προηγούμενο παράδειγμα που σας είπα, μπορεί να ονοματίσομε ένα πράγμα μέσα στη φύση, ίσως να ξέρουμε κάποια χαρακτηριστικά του, αλλά να μην έχουμε πλήρη γνώση, δεν έχει σημασία, το κατακτήσαμε. Εδώ, όταν γνωρίζομε το όνομα του Θεού, τότε αυτό έχει και σωτηριολογική διάσταση! Δηλαδή αφορά στη σωτηρία μας. Αυτό θα πει. Η αγνωσία του Θεού είναι αληθινά μία συμφορά. Γι'αυτό ο Παύλος επιπλήττει τους Κορινθίους γράφοντάς τους ότι «ἀγνωσίαν Θεοῦ τινὲς ἔχουσιν πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω». «Το λέω για ντροπή σας». Σημειώσατε δε ότι το κεντρικό σημείο πάσης ιεραποστολής, όλων των αιώνων και όλων των εποχών, είναι αυτό. Να γίνει γνωστό το όνομα του Θεού, εκεί που δεν έγινε γνωστό μέχρι τώρα.

       Η γνώσις του ονόματος του Θεού προσπορίζει, όσο τούτο είναι δυνατόν, και τις ιδιότητες του Θεού. Για να μην πω ότι και οι ιδιότητες αποτελούν ονόματα. Όταν πούμε: «Ο Θεός είναι Παντοκράτωρ, ο Θεός είναι Αγάπη, ο Θεός είναι Δικαιοσύνη, ο Θεός είναι Ελεήμων», αυτά βέβαια λέγονται ενέργειες του Θεού, λέγονται ιδιότητες του Θεού· είναι χαρακτηριστικά δια των οποίων γνωρίζομε, δια των ακτίστων Αυτού ενεργειών, γνωρίζομε τον Θεό. Όχι την ουσία. Το αντιδιαστέλλομε το πράγμα. Αλλά βλέπετε ότι και οι ιδιότητες του Θεού αποτελούν κι αυτές ονόματα του Θεού.

     Και έτσι προκύπτει από τη γνώση, αυτή, του Θεού, το σπουδαίο, που θέλει ο Θεός, η λατρεία του Θεού. Πώς θα λατρεύσω έναν Θεόν τον Οποίον δεν γνωρίζω; Πώς θα ευχαριστήσω; Πώς θα ζητήσω κάτι; Πώς θα προσευχηθώ, εάν δεν γνωρίζω το όνομα του Θεού; Όταν αρχίζομε την προσευχή μας, την καθ΄ ημέραν προσευχή μας, λέμε «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», «Βασιλεῦ Οὐράνιε» κλπ. κ.λπ. Τι λέμε; «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».  Δηλαδή απευθυνόμεθα εις τον αληθινόν Θεόν, ο Οποίος είναι… Αυτός. Ο συγκεκριμένος Θεός. Λέμε όνομα. Αρχίζομε την Θεία Λειτουργία. Τι λέμε; «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Αλλά ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι το Όνομα του Θεού, θα το δούμε λίγο πιο κάτω πιο σαφώς. Έτσι ξεκινάμε τη λατρεία του Θεού ονοματίζοντάς Τον.

     Λέγει ο Κύριος Ιησούς εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα εις τους ανθρώπους». Θέλετε; Εάν ερωτήσετε, γιατί ο Χριστός ήλθε στον κόσμον, γιατί ενηνθρώπισε το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος; Θα λέγαμε: Πρώτον, αξιολογικά πρώτον, να αποκαλύψει το όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού! Του αληθινού Θεού. Μετά έρχονται όλα τα άλλα. Η σωτηρία μας, τούτο, εκείνο… Πρώτον η αποκάλυψις του ονόματος του Αγίου Τριαδικού Θεού. Γι'αυτό λέγει: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις». Ο Θεός λέγει εις τον Μωυσή ότι το όνομά Του «Κύριος»…- «Ποιος είσαι;», λέγει· «Εγώ είμαι, ὁ Ὢν, ο υπάρχων, ο  Κύριος,  δεν το φανέρωσα», λέγει ο Θεός, «εις τον Αβραάμ, αλλά το όνομα Θεός· εκεί είπα: «Εγώ είμαι ο Θεός· ο Θεός Αβραάμ, ο Θεός Ισαάκ, ο Θεός Ιακώβ. Τώρα, το Όνομά μου, Σου αποκαλύπτω σε σένα, τον Μωυσή, ότι είναι Κύριος». «Κύριος», δεν εκφράζει τίποτα από την ουσία του Θεού. Το είπα δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε φορές. Εκφράζει ιδιότητα. «Το όνομά μου», λέγει, «είναι Κύριος». Και βλέπετε, αργότερα, έρχεται ο Ιησούς Χριστός και μας δίνει πλήρη αποκάλυψη του ονόματος του Θεού. Πρώτα είναι το όνομα Θεός, μετά το όνομα Κύριος, και η τρίτη και τελευταία αποκάλυψις, όχι μέσα στην Ιστορία μόνον, αλλά και εις την αιωνιότητα, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Αυτή είναι η τελευταία αποκάλυψις του ονόματος του Θεού. Μας κάνει εντύπωση, όταν τελειώνει το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, καταγράφει ο ιερός Ευαγγελιστής αυτό που τους είπε ο Χριστός «βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ορίστε. Το όνομα του αληθινού Θεού. Και δεν είπε «εἰς τὰ ὀνόματα», αν ποτέ το προσέξατε, να πει: «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Γιατί; Γιατί είναι Ένας ο Θεός. Αυτήν είναι, λοιπόν, η αποκάλυψις του ονόματος του Θεού.

     Και οι άνθρωποι ομοίως λαμβάνουν ονόματα. Τι; Τον Αδάμ τον πρωτόπλαστο, τον ονοματίζει ο Κύριος «Αδάμ». Τι θα πει «Αδάμ»; «Πρωτόπλαστος». Ξέρετε ότι τα ονόματα που δίνει ο Θεός, αλλά και οι άνθρωποι ακόμη, αν θέλετε, εκφράζουν μια ιδιότητα, μία κατάσταση. «Αδάμ» λοιπόν, «πρωτόπλαστος». «Πού είσαι, Αδάμ;». Θα μεταφράζαμε: «Πού είσαι, Πρωτόπλαστε;». Η Εύα θα πει «ζωή». Είναι η ζωή των ανθρώπων. «Ζωή», αυτό θα πει Εύα. Μάλιστα πολλάκις, πολλάκις, ο ίδιος ο Θεός, δίνει ονόματα που εκφράζει κάποιο γνώρισμα στο κάθε πρόσωπο. Λέει «Αβραάμ». Ελέγετο «Άβραμ» και το μεταποιεί ο Κύριος -δεν είναι της ώρας να κάνω πιο πολλές αναλύσεις –και του λέει : «Θα λέγεσαι Αβραάμ». Η Σάρρα, στο κείμενο γράφεται με ένα ρ, την μετονομάζει και την λέει «Σάρρα». Και γράφεται με δύο ρ, έχει άλλη σημασία με δύο ρο. Τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Αναγγέλλεται το όνομά του πριν γεννηθεί. Έτσι είπε στον πατέρα του, τον Ζαχαρία: «Και θα ονομάσεις το όνομα του παιδιού που θα γεννηθεί ‘’Ιωάννην’’». Ακόμη, ο Ίδιος ο Κύριος, ο Χριστός, τον Κηφά, τον μαθητή Του, τον αποκαλεί «Πέτρον». Βράχον. Το αρχικό όνομα που πήρε ήταν «Κηφάς». Τώρα τον λένε «Πέτρον». Του το αλλάζει το όνομα. Διότι αυτό έπρεπε να προσιδιάζει με εκείνο που θα έλεγε στη συνέχεια ο Κύριος: «Ἐπὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ -δηλαδή, ποια πέτρα; Της ομολογίας σου, ότι είμαι Εγώ ο Υιός του Θεού του Ζώντος- οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν». Βλέπετε;

    Και με αυτό το όνομα, αγαπητοί μου, αν το θέλετε, όλοι μας, που το πήραμε στο βάπτισμά μας, από την κολυμβήθρα, με αυτό το όνομα περνούμε στην αιωνιότητα. Με αυτό το όνομα πέρασαν και οι άγιοι μεγαλομάρτυρες, οι 40 στρατιώται, τα παλληκάρια αυτά, ήσαν Χριστιανοί, ήσαν βαπτισμένοι, τα ονόματά τους αυτά τα πήραν από την κολυμβήθρα. Και με αυτό το όνομα που παίρνομε, βαπτιζόμεθα, αγιαζόμεθα και σωζόμεθα.

   Όταν οι Εβδομήκοντα επέστρεψαν από την περιοδεία που τους έστειλε ο Κύριος, και Του περιέγραφαν τις επιτυχίες που είχαν, «Κύριε», λέγουν, «ακόμη και τα δαιμόνια τρέπονται εις φυγήν μόλις ακούσουν το όνομά Σου» και ο Κύριος τούς είπε: «Μη χαίρεστε γιατί κατατροπώνονται τα δαιμόνια, αλλά γιατί τα ονόματά σας εγράφησαν στο βιβλίο της Ζωής». Σπουδαίο. «Τα ονόματά σας εγράφησαν εις το βιβλίον της Ζωής»! Τι θαυμάσιο!

     Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στην Αποκάλυψη: «Καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὅ ἐστι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν». Ώστε έχομε και το βιβλίο της Ζωής. Τι ακριβώς είναι το «βιβλίο της ζωής», ξέρετε; Όπως και ο Δανιήλ βλέπει εν οράματι «Βίβλοι», λέει, «ἠνεώχθησαν» κ.λπ. κ.λπ. Πολλές φορές γίνεται μνεία για το βιβλίο όπου γράφονται οι άνθρωποι. Τι είναι αυτό το βιβλίο; Είναι κάποιο δεμένο πράγμα, από φύλλα, που εκεί γράφονται τα ονόματα; Αγαπητοί μου, είναι η μνήμη του Θεού! Αυτό είναι το βιβλίο. Το «βιβλίο της Ζωής» είναι η μνήμη του Θεού. Αντίθετα, ο Θεός «δεν θυμάται» -το βάζω σε εισαγωγικά· γιατί ο Θεός πάντα θυμάται- με την έννοια δεν αναγνωρίζει τους μη όντας Αυτού. Αυτοί που δεν είναι δικοί Του. Αυτό λέγεται κατά τρόπο ανθρωποπαθή, ότι δεν θυμάται ο Θεός εκείνους που δεν αποτελούν τον δικό Του λαό.

    Πάλι αναφερομένη η Γραφή στον Αντίχριστο, είναι στην «Ἀποκάλυψη», στο 13^ο κεφάλαιο, σημειώνει ο Ιερός Ευαγγελιστής: «Καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς (:Όλοι θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο, όσοι κατοικούν - λέει- επί της γης), ὧν (:των οποίων)  οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου –Ποιοι θα προσκυνήσουν; Εκείνοι οι οποίοι δεν είναι γραμμένοι εις το βιβλίον της ζωής του Αρνίου. Δεν είναι για την αιώνια ζωή. Παρότι μοιάζει ότι είναι πρωθύστερο, ότι δηλαδή πρόωρα είναι γραμμένοι ή δεν είναι γραμμένοι και μετά προσκυνούν ή δεν προσκυνούν. Έρχεται πρωθύστερο- τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου».

      Ω αγαπητοί! Τίθεται το ερώτημα: Εις το βιβλίον της Ζωής υπάρχουν μεταβολές; Γραψίματα και σβησίματα; Να σβήσει ένα όνομα, να γραφτεί κάτι καινούριο· παρότι ο Χριστός είπε ότι «τα ονόματά σας είναι γραμμένα προ καταβολής κόσμου»! «Πριν δημιουργηθεί η δημιουργία». Γιατί; Γιατί ξέρει ο Θεός ποιος είναι εκείνος που θα σωθεί και ποιος είναι εκείνος που δεν θα σωθεί. Όχι κατά έναν μοιρολατρικόν τρόπον. Ότι «Ε, είμαι γραμμένος, δεν έχω ανάγκη τίποτε παρακάτω, είμαι γραμμένος, εντάξει». Ή «δεν είμαι γραμμένος; Γιατί να κοπιάζω και να αγωνίζομαι; Αφού δεν είμαι γραμμένος». Πού το ξέρεις; Το ξέρεις; Αν είσαι ή δεν είσαι γραμμένος; Απλώς είναι στη γνώση του Θεού, διότι ο Θεός γνωρίζει και τις πράξεις των ανθρώπων, πριν οι άνθρωποι έλθουν εις το προσκήνιον της Ιστορίας. Προσέξτε. Τελείως δεν υπάρχει το θέμα «μοίρα» κ.λπ. κ.λπ. Τίποτα. Ο Θεός μόνο γνωρίζει εκ των προτέρων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμένα με ανακόπτει ή με προωθεί να σωθώ. Κάθε άλλο.

      Βεβαίως υπάρχουν μεταβολές στο ερώτημα που είπαμε, «Υπάρχουν μεταβολές;». Ναι. Ο Ιούδας συναριθμήθηκε μετά των 12 αποστόλων. Και άκουσε από τον Κύριον ότι οι δώδεκα θα καθίσουν επί δώδεκα θρόνων. Κρίνοντες τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Όμως ο Ιούδας εξέπεσε. Γιατί εξέπεσε; Αυτό του έλεγε η προαίρεσή του. Έτσι το’ θελε. Αχ, αυτή η προαίρεσις! Αυτό που λέγω «θέλω» ή «δεν θέλω», «μου αρέσει», «δεν μου αρέσει». Αυτή η προαίρεσις. Και ξέπεσε. Δεν μπορούσε να μην ξεπέσει; Για να καταλάβομε ότι κανείς δεν είναι ασφαλισμένος έως το τέλος της ζωής του. Και από τους τεσσαράκοντα μάρτυρες, ένας, αν ξέρετε την ιστορία του, εξέπεσε. Γιατί λιποψύχησε. Γιατί οι βασανισταί είχαν τη λίμνη, που ρίξανε μέσα τους 40 μάρτυρες, παγωμένη, 9 Μαρτίου, στη νότιο Τουρκία, παγωμένη λίμνη, Σεβάστεια. Και απέναντι από τη λίμνη άναψαν φωτιά για να προκαλούν. Κι ένας λιποψύχησε. Και βγήκε έξω να πάει να ζεσταθεί. Ο ταλαίπωρος! Από το υπερβολικό ψύχος να πάει τώρα στη φωτιά, έπαθε ό,τι παθαίνει ένας οργανισμός και έπεσε νεκρός! Δεν σώθηκε. Ένας φρουρός, που έβλεπε…τι έβλεπε; Είδε αυτόν που βγήκε έξω, και ταυτόχρονα είδα από πάνω 40 στεφάνια, με 40 αγγέλους, έτοιμοι να στεφανώσουν τους μάρτυρες. Όταν όμως είδε έναν άγγελο που κρατούσε ένα στεφάνι και πήγε πολύ ψηλά, γιατί αυτός ο ένας στρατιώτης εβγήκε έξω, ενθουσιασμένος λέγει: «Κι εγώ πιστεύω εις τον Χριστόν!». Κι έπεσε μέσα εις την λίμνην. Κι έτσι πάλι έγιναν 40 μεγαλομάρτυρες.

    Αναφέρει ένα τροπάριο της ακολουθίας, αγαπητοί: «Γεγηθὼς ὁ ἀρχέκακος -εννοείται ο διάβολος- ἥρπασεν ὡς τῆς δωδεκάδος Ἰούδαν τον δείλαιον καὶ τῆς Ἐδὲμ τὸν ἄνθρωπον -εννοεί τον Αδάμ- τῆς τεσσαρακοντάδος τὸν ἔκπτωτον». «Ήρθε ο διάβολος, άρπαξε», λέγει, «από τους δώδεκα μαθητάς τον Ιούδα. Ήρθε ο διάβολος στον Παράδεισο, άρπαξε τον Αδάμ και την Εύα. Ήρθε ο διάβολος τώρα στους 40 μάρτυρες και αρπάζει εκείνον που στάθηκε έκπτωτος».

     Γι'αυτό, με κάθε ταπείνωση, να ευχόμεθα, αγαπητοί, να μη σταθούμε έκπτωτοι της Θείας Χάριτος, και διαγραφούμε από το βιβλίον της Ζωής. Ώστε υπάρχουν μεταβολές στο βιβλίο της Ζωής. Να φοβηθούμε. Αγαπητοί, οι άγιοι και οι μάρτυρες, είναι πάντοτε στη μνήμη του Θεού και στη μνήμη της Εκκλησίας. Και αν έχουν έκβασιν αγαθήν στον αγώνα τους, θα μείνουν γραμμένοι εις το βιβλίον της ζωής. Το όνομα που λάβαμε, να επαναλάβω, στην Βάπτισή μας, πρέπει να το τηρήσομε άγιον. Αν αυτό συμβεί, τότε με το δεύτερο βάπτισμα, το λεγόμενο «της μετανοίας» ας το καθαρίσουμε. Και ο ιερός συντάκτης της ακολουθίας των αγίων τεσσαράκοντα μεγαλομαρτύρων σημειώνει σε ένα τροπαριάκι:«Προσπίπτω, ὁ ἀνάξιος, προσάγων μου τὴν δέησιν λόγου χάριν αὐτῶν (:ζητώντας –λέγει- την Χάριν του Λόγου), ἵνα ἰσχύσω εὐσεβῶς ὑμνῆσαι κἀγὼ τοὺς ἁγίους οὕς αὐτὸς ἔδειξας νικητάς».

      Αγαπητοί, μεγάλη η μνήμη των αγίων τεσσαράκοντα μεγαλομαρτύρων, που σήμερα γιορτάζομε. Ας τους τιμήσομε με την μίμησιν. Ό,τι μπορούμε. Κι ο φιλότιμος Κύριος Ιησούς Χριστός θα τιμήσει και εμάς στη Βασιλεία Του, έστω και με τον μισθόν τον τριακονταπλάσιον. Αμήν.

🔸?η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

(εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-3-1999] (Γ186β)

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Смиренномудрие святого Иоанна Крестителя.

†. Сегодня наша Церковь, дорогие мои, празднует Рождество великого пророка и Крестителя Иоанна. Святой Иоанн Предтеча — это выдающаяся личность и величайший из пророков в истории человечества (см. Мф. 11, 11). Среди добродетелей, которыми был наделен этот последний пророк Ветхого Завета, особенно выделялась добродетель смиренномудрия. Вы только представьте себе, каково это было: в то время, когда он достиг вершины славы, когда молва о нем разнеслась по всей Иудее, Самарии и Галилее и он стал самым известным и всенародно почитаемым человеком, он публично заявил, с глубочайшим и искреннейшим смирением: «Сия-то радость моя исполнилась. Ему должно расти, а мне умаляться» (Ин. 3, 29-30). Что значит: «Я преисполнен радости о том, что Его славе подобает расти, а моей — умаляться». Кто такой «Он»? Это Мессия, «Муж, идущий за мною, но Который стал впереди меня» (Ин. 1, 30). Слова «Идущий за мною» означают, что Спаситель явил Себя миру позже по времени, а слова «впереди меня» означают качественное превосходство. «Он выше меня». «Его слава будет возрастать, а моя померкнет и угаснет подобно тому, как утренняя заря закрывается солнцем».

И это его великое смирение, дорогие мои, было не просто словами. Эти слова подтверждались целой чередой его действий. Эти слова показывали образ его мышления. Однажды священники привселюдно спросили св. Иоанна Крестителя, не он ли Христос. «Христос» означает Мессия; Тот, кто приходит спасти Свой народ; Мессия — это еврейское слово, а «Христос» — греческое; оно происходит от глагола χρίω и означает «Помазанник». Тот, кто помазан для какой-то особой цели, и эта цель — спасение людей.

Св. Иоанн Предтеча не присваивает себе чужих титулов и чужих званий. Что он говорит? «Нет. Это не я» (Ин. 1, 20). «Может быть, ты Илия?». Они задали этот вопрос, потому что в Священном Писании было написано, что Илия возвратится. Об этом говорится, например, в Книге Премудрости Иисуса, сына Сирахова. Но и на это Он отвечает: «Нет, не Илия» (Ин. 1, 21). «Кто ты? Не ты ли тот пророк, о котором говорил Моисей?». «Нет, это не я». А затем Честной Предтеча дает им ответ, что он всего лишь «глас вопиющего в пустыне» (Ин. 1, 23), ничего более. Он называет себя просто голосом. «Я ничего из себя не представляю, я — просто голос того, кто кричит в пустыне». Эти слова показывают большое смирение Честного Предтечи, о котором Сам Господь наш Иисус Христос засвидетельствовал, что «из рожденных женами нет ни одного пророка больше Иоанна Крестителя» (Лк. 7, 28). И этот пророк, величайший из рожденных женами, имеет такое смирение!

О, как прекрасна эта добродетель, святое смирение... Мы видим множество примеров смирения в священной истории. Эта добродетель, безусловно, украшает всех святых — никто не мог бы стяжать святости, не имея смирения.

Но что же такое смирение? Преподобный Исаак Сирин говорит нам, что это «одеяние Божества». Если бы смирение не было одеянием Божества, то Иисус не пришел бы к Иоанну на Иордан, чтобы креститься. Но что я говорю? Он не пришел бы и на нашу грешную землю. Для того, чтобы Сын Божий пришел спасти нас, понадобилось, чтобы Божество облеклось одеждой смирения; эта добродетель свойственна Богу, посему Сын и Слово Божие преклонил небеса и сошел сюда, к нам на землю.

И любой человек, который стремится жить смиренно, несомненно, уподобляется Богу и является чадом Божиим. Преподобный Исаак Сирин так характеризует смиренного человека: «Смиренный человек всех любит, и его все любят. Все желают его, и на всяком месте, куда ни приближается, взирают на него, как на ангела света, и воздают ему честь. Если и начнут речь мудрый или наставник, то они умолкнут, потому что место говорить уступают смиренномудрому. Очи всех устремлены на его уста, в ожидании, какое слово изыдет из них. И всякий человек ожидает словес его, как словес Божиих. Его краткое слово то же, что слова мудрецов, в которых они излагают мысли свои. Слова его сладостны слуху мудрых более, нежели сот и мед гортани. Все приемлют его, как Бога, хотя он и неучен в слове своем, уничижен и невзрачен по виду своему»[1]. Так говорит преподобный Исаак Сирин, который много писал о добродетели смиренномудрия.

Смирение, дорогие мои, является некоей таинственной силой, которая подчиняет себе все окружающее и незримо оказывает влияние на других. Это добродетель, которая даруется стяжавшим все остальные добродетели. Она не предшествует остальным добродетелям, но увенчивает их собою. Чтобы обрести смирение, нужно получить опыт и всех других добродетелей тоже. Смирение — это не самоуничижение, как думают некоторые. Это познание себя такими, как мы есть. Глубокое познание того, что мы представляем.

Святитель Василий Великий на вопрос, что такое смирение, отвечает следующим образом: «Отказ от ложного образа мыслей и превозношения, и горделивого возвеличивания себя, и возвращение от пустого самомнения к своему истинному достоинству»[2]. Чтобы вкусить опыт смирения, нужно уйти с мнимой «высоты», отложить превозношение и спуститься на землю. Я бы очень хотел, чтобы вы запомнили последние три слова из того определения, которое дал святитель Василий Великий. Что такое смирение? Это «возвращение к своему истинному достоинству». Вернись на то место, которое принадлежит тебе по праву. Что это значит? Это значит, что гордый и высокомерный человек не осознает истинного положения вещей и поставляет себя на некую воображаемую высоту, а не на то место, которого он заслуживает. По сути, такой человек пребывает в прелести. Но он должен прийти в себя и увидеть, что он представляет на самом деле. Нужно «вернуться к своему истинному достоинству», не завышенному ложным возвеличиванием себя. Это имеет огромное значение. Человек не может смириться, если он не поймет, каков он на самом деле.

Смирение затрагивает человеческое существо во всей его совокупности. Оно проникает во все составляющие человеческой личности — нравственный аспект, интеллектуальный аспект и материальный аспект (достаток и телесные силы). Давайте рассмотрим эти три аспекта, чтобы мы могли сделать правильные выводы и понимать, как нам действовать, чтобы достичь, насколько возможно, этой прекрасной добродетели, одеяния Божества.

Первое — это смиренное помышление о своем нравственном состоянии. Что это такое? Это познание, осознание нашей греховности. Смирение проявляется в сосредоточении сердца, обращении его внутрь, в то время как высокомерие обращает сердце вовне. Обратив свое сердце к рассмотрению своих грехов и упущений, человек видит свою истинную ценность, свое истинное положение и осознает, что он есть на самом деле. Св. апостол Павел, дорогие мои, ведя духовную жизнь, прошел три степени, три ступени смирения. Первая ступень: «Я наименьший из апостолов» (1 Кор. 15, 9). Самый последний. Не в хронологическом смысле, а в качественном. И это говорит о себе великий, первоверховный апостол Павел… Вторая ступень. Он говорил: «Я последний из всех человеков», называя себя худшим из людей. И третья ступень: «Я последний из грешников». Если первоверховный апостол Павел видел себя последним из апостолов, из всех людей, последним из грешников, то что остается нам с вами? Мы должны молиться о себе как мытарь из евангельской притчи о мытаре и фарисее.

Перейдем, дорогие мои, ко второму. Смиренное помышление о своих интеллектуальных способностях. Что это значит? Это точное познание того, на что мы способны. Каждый человек имеет определенные дарования, заложенные в него Богом. Нет ни одного человека, который не получил бы от Бога какой-нибудь дар. Некоторые люди считают себя обделенными и говорят: «Бог ничего мне не дал». Даже если бы это было и так, ты должен помышлять, что Бог даровал тебе бессмертную душу. Разве это не огромное достояние? Но, как правило, все мы имеем способности, те или иные. Здесь будь очень внимателен. Помышляй о своих способностях так: «Все это не мое, но даровано мне Самим Богом. Только Ему принадлежит это достояние».

Вот почему св. апостол Павел писал в Послании к Римлянам: «Не думайте о себе более, нежели должно думать; но думайте скромно, по мере веры, какую каждому Бог уделил» (Рим. 12, 3).

«Не думайте о себе более» означает, что мы не должны превозноситься. Это включает в себя и другое состояние, о котором я расскажу ниже… Иногда, если человек не ценит то, что даровано ему Богом и презирает полученные от Него таланты, он доходит до другой крайности, которая называется «комплекс неполноценности». Человек, который испытывает чувство собственной неполноценности, на самом деле страдает от гордости. Да! Человек, имеющий комплекс неполноценности, далек от смирения. Тот, кто говорит: «Какие же мы бедные и несчастные...», на самом деле болезнует гордыней…

Поэтому Павел в своем Втором послании к коринфянам говорит: «способность наша от Бога» (2 Кор. 3, 5). Правильно поступает тот, кто, рассматривая свои способности и таланты, благодарит за них Бога и направляет их на служение Церкви и во умножение славы Божией. Мы должны не закапывать свои таланты в землю, отказываясь, отрицаясь от них, но прославлять ими Бога, принося Ему добрый плод от даров, которые мы получили от Него.

Мне вспомнился один рассказ из школьного детства, который назывался «Сократ и бумага». Под словом «бумага» подразумевается тот материал, на котором писали в древности, не важно, был ли это пергамент, папирус или что-то иное... Сократ был известным мудрецом своего времени. Это был человек замечательных дарований! Я полюбил его еще со школьной скамьи, когда мы проходили историю. Некоторые изречения Сократа сохранились, поскольку их записал его добрый и великий ученик Платон. Однажды он сидел на рынке, беседовал с молодежью, вел дискуссии и решал разные задачи… Так вот, Сократу сказали: «Ты говоришь очень умные вещи, почему бы тебе не записать их на бумаге? Пусть останутся в книге. Сколько людей записывают свои изречения, почему бы и тебе не сделать то же самое?». И знаете, что он ответил? «Я считаю бумагу намного более ценной, чем вся моя «мудрость». Было бы жаль тратить бумагу на нее». Это сказал великий мыслитель Сократ. Живший в дохристианскую эпоху.

Знаете, что заявил однажды Ньютон, этот великий ученый, когда некто похвалил его выдающийся ум, вклад в науку и знаменитость? «Не знаю, как меня воспринимает мир, но сам себе я кажусь только мальчиком, играющим на морском берегу, который развлекается тем, что время от времени отыскивает камешек более пёстрый, чем другие, или красивую ракушку, в то время как великий океан истины расстилается передо мной неисследованным». Так ответил великий Ньютон, который, произнося имя Бога, всегда снимал шляпу. По-настоящему мудрые люди имеют смирение. И они невысоко отзываются о себе, что всегда нас весьма удивляет. Очень важно никогда не превозноситься своими умственными способностями. В высшей степени важно…

Перейдем теперь к третьему виду смирения — к смиренному помышлению о своем материальном достатке и физических силах, к так называемому «материальному» смирению. Что это такое? Мы должны иметь истинное понимание наших физических данных и наших имущественных возможностей. В 25-й главе книги Премудрости Иисуса, сына Сирахова, говорится: «Три рода людей возненавидела душа моя, и очень отвратительна для меня жизнь их: надменного нищего, лживого богача и старика-прелюбодея, ослабевающего в рассудке» (Сир. 25, 3-4).

Я остановлюсь на первом — гордый бедняк. Дорогие мои, мы должны всячески избегать превозношения. Очень хорошо взвешивать, что у нас есть, а чего у нас нет. Ну, а если мы имеем достаток, он не должен становиться поводом для гордости. Если кто-нибудь скажет, что он богат, я задам вопрос: как ты приобрел свое имущество? Справедливо? А может быть неким неправедным путем и махинациями? Если ты приобрел свое богатство нечестно, то забейся в какой-то укромный угол и не смей показаться людям на глаза, потому что они будут обвинять тебя. Если же ты приобрел свое имущество честно, то воздай хвалу Богу.

У евреев было страшное заблуждение: если кто-то был богат, они считали его добродетельным, «потому что, — говорили они, — Бог увидел его добродетель и вознаградил за это богатством». Именно так помышляли евреи! Увы...

На самом деле верно обратное: добродетелью является нестяжание, добровольная бедность и отказ от обогащения. Вспомним евангельские блаженства. То, где упоминается нищета, стоит самым первым. «Блаженны нищие духом, ибо их есть Царство Небесное» (Мф. 5, 3). Все святые были бедны и сознательно стремились к нестяжанию, во всех смыслах этого слова. Ради Царства Небесного они отказывались от всего, причем добровольно. Эта евангельская нищета имеет большое значение. А когда неимущий человек помышляет о себе высоко, это свидетельствует о недостатке ума.

Рассмотрим теперь наши физические качества. Некоторые хвалятся своей силой, способностью быстро бегать, крепким здоровьем… Разве может быть это предметом для гордости, дорогой ты мой человек? Один удар — и ты повержен на землю. Одна болезнь, какой-то маленький микроб, и ты падаешь с ног. Ты гордишься тем, что здоров, что силен, что ты обладаешь теми или иными качествами… Знаешь ли ты, что ждет тебя завтра? Мы не должны гордиться ни своим здоровьем, ни богатством, ни своими способностями, какими бы они ни были, потому что это грешно. Или, например, некоторые покупают машину, чтобы на них все смотрели... Нет ничего плохого в том, чтобы приобрести машину в наше время, она поможет тебе по работе и в быту. Но будь осторожен: не покупай такую, которая станет предметом для хвастовства: «Я купил ее за столько-то тысяч...». Обрати на это внимание.

В любом случае, дорогие мои, мы должны помышлять о себе со смирением. Раз уж мы вспомнили сегодня Сократа, расскажу вам, что случилось с одним его учеником. Однажды он похвалялся своими угодьями. Премудрый Сократ говорит: «Нарисуй на земле карту Аттики». Ученик это сделал. «А теперь закрась на ней то место, где находятся твои поля». «Ах, — отвечает ученик, — они очень малы по сравнению с площадью Аттики». «Э, бедняга, — усмехнулся Сократ, — и ты гордишься такими мизерными полями?».

Понимаете, что это значит? Чтобы войти в Царство Божие, мы должны пройти, наклонившись, через очень низкую дверь, куда без смирения не войдет ни один человек. Да, именно так! В этот праздничный день нам предлагается удивительный пример смирения в лице святого Иоанна Предтечи, чью память мы совершаем сегодня. Святая Православная Церковь никогда не празднует дни рожденья святых, т. е. те дни, когда они родились. Отмечается день рождения святого в жизнь вечную — тот день, когда он принял мученическую смерть или окончил свой земной путь в преподобии и святости. Мы празднуем день рождения только трех лиц: Господа нашего Иисуса Христа, известный нам как Рождество Христово; Рождество Пресвятой Богородицы, как провозвестие великой радости, которая придет в мир, и Рождество святого Иоанна Предтечи. Поэтому на многих церковных иконах по правую руку от Христа изображается Пресвятая Богородица, а по левую — св. Иоанн Предтеча. Св. Иоанн Предтеча — это великий пророк. И он обладал величайшим и глубоким смирением.

Смирение должно быть ориентиром всех наших поступков, главным девизом нашей жизни. Что бы ты ни делал, помышляй о себе со смирением. Аминь.

[1] Преподобный Исаак Сирин. О том, какую честь имеет смиренномудрие и как высока степень его.

[2] Святитель Василий Великий. Толкование на книгу пророка Исаии.

🔸30η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

📜🇬🇷👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2025/06/blog-post_89.html?m=1

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Творение за и против человека. ~Память св. великомученика Пантелеимона~.

†. Сегодня наша Церковь, дорогие мои, празднует память святого великомученика Пантелеимона. Этот святой врач, к которому часто обращаются за исцелением страждущие от разных недугов, пользуется большой любовью и известностью среди верующих.

Святой был родом из города Никомидии в Малой Азии. Его отец, Евсторгий, был язычником. Но он был добрым человеком, и впоследствии, после смерти жены, его сын, святой Пантелеимон, убедил его принять христианство. А его мать, которую звали Еввула, была родом из семьи христиан. Святой Пантелеимон родился в конце III века. Он был очень разумным и прилежным юношей. Он изучал врачебное искусство у знаменитого врача Евфросина. И, судя по всему, проявил большие способности к медицинским наукам. В то же самое время он учился у благоговейного священника Ермолая (его память мы отмечали вчера), от которого он узнал основные истины христианской веры.

Что, по вашему мнению, стало причиной его мученической смерти? Исцеление слепого. После того, как святой воззвал за помощью ко Христу, к слепому сразу вернулось зрение. И слепой тоже уверовал во Христа. Когда его спросили, как он исцелился, бывший слепец ответил, что прозрел именем Христовым. И исповедал свою веру в Него. В ту же минуту этот несчастный был обезглавлен. Стали разыскивать святого Пантелеимона. За то, что он исцелил этого слепца, его, по приказу царя Максимиана, подвергли страшным мучениям (поэтому он и назван великомучеником). Все это происходило в 304 году.

Всякий добронамеренный человек задумается и скажет: какое зло совершил святой Пантелеимон, чтобы заслужить мученическую смерть? Вместо того чтобы провозгласить его благодетелем общества, его преследуют как врага?

Здесь применимы слова из богослужения[1], взятые из одного ветхозаветного пророчества[2], когда Господь наш Иисус Христос обращается к древним иудеям: «Люди Мои, что сделал Я вам или чем обидел вас? Слепцам вашим открыл зрение, прокаженных очистил. Люди мои, что Я сотворил вам и что вы ко кресту пригвоздили Меня?».

Подобное поведение не просто абсурдно, это полный переворот ценностей. Человек восстает и против Бога, и против народа Божия, и против праведников Божиих. Почему? Потому что внутри он одержим демонической силой. И тогда — я хочу, чтобы вы обратили на это внимание, — ему начинает приходить воздаяние за его дела, за восстание против Бога, против людей, а именно против праведных людей. Против него обращается само творение. Видя безумие человека, восхваление им зла и преследование добра, сама природа — здесь кто-то спросит: разве природа разумна? — так вот, сама природа возмущается и обращается против тех, кто совершает несправедливость. Подобных примеров не счесть.

Хотя мы и говорим сейчас о святом Пантелеимоне, приведу вам пример из жития святой великомученицы Варвары, когда отец схватил свою дочь, убегавшую от него на гору, чтобы спастись, — потому что она была христианкой, а он был язычником, — и зарезал ее своими руками. В тот момент, когда он совершал это ужасное преступление, детоубийство, в него ударила молния и убила его на месте. Вот так природа совершает возмездие.

Подобно этому, во время распятия на кресте Иисуса Христа, Сына Божия, — этого чудовищного деяния — само творение восстало против бесчувственности совершавших его людей. Солнце померкло. Небо затянули тяжелые тучи и все погрузилось во тьму. Вскоре после этого произошло сильное землетрясение. Это был протест всего творения Божия, возмущенного злом, которое совершили, подчеркиваю, эти бесчувственные, бессердечные люди.

Мои возлюбленные, вчера на вечерне, когда читались паремии из книги Премудрости Соломона, говорилось об этом протесте природы против злых людей. Я процитирую один стих: «Вознегодует на них вода морская и реки свирепо потопят их» (Прем. 5, 22). То есть возмутятся воды морские тем злом, которое творится людьми, и реки разольются внезапно, чтобы потопить их. А еще не забывайте о том, что в конце времен умножается, увеличивается грех, беззаконие и отступничество, поэтому на море (упоминание о море является образом) будет такое волнение, что люди будут исполнены страха, они будут в ужасе. И страх их будет настолько велик, что у некоторых не выдержит сердце. В Евангелии от Луки употребляется слово «издыхающим». Это относится к тем, кто будет умирать из-за боязни грядущих бедствий (Лк. 21, 26). А наступят они потому, что сама природа протестует и негодует из-за преступлений человека.

Давайте вспомним Вход Господень в Иерусалим, когда народ оказывал Христу великие почести. При виде этого начальствующие, снедаемые злобой, обратились к Нему: «Скажи ученикам, чтобы перестали; пусть не хвалят Тебя, пусть не прославляют Тебя». Тогда Он ответил: «Если они умолкнут, то камни возопиют» (Лк. 19, 40). Слова о том, что «камни возопиют», указывают на то, что начнет протестовать творение. Обратите на это внимание. Это имеет огромное значение в любые времена, и в наше время тоже, как вы увидите далее.

Бог, видя бессмысленные поступки людей, некогда входивших в избранный Им народ Израильский, и их безумное восстание против Бога, говорит им (с этого начинается книга св. пророка Исаии): «Слушайте, небеса, и внимай, земля, потому что Господь говорит: Я воспитал и возвысил сыновей, а они возмутились против Меня» (Ис. 1, 2). Какое безумие! И пророк взывает к небу и земле об этом ужасном падении людей.

Как реагирует природа на происходящее? Это заслуживает внимания. Я возьму небольшой фрагмент паремии из Премудрости Соломона, где говорится как раз о нашем вопросе — о том, как отреагировала природа. Слушайте:

«И мир ополчится с Ним — то есть все стихии природы будут бороться вместе с Богом — против безумцев» (Прем. 5, 20). Вы видели, как он называет тех, кто обращается против Бога и против праведных людей? Безумцы, сумасшедшие. Ибо если бы у них был разум, они бы так не поступали — Понесутся меткие стрелы молний и из облаков, как из туго натянутого лука, полетят в цель. И, как из каменометного орудия, с яростью посыплется град» (Прем. 5, 21-22). То есть молнии обратятся против них, и, как будто пущенные из хорошо натянутого лука, они найдут свою цель — нечестивцев. И на них обрушится град, подобно камням, брошенным из пращи.

Далее: «Вознегодует на них вода морская, и реки свирепо потопят их, восстанет против них дух силы и, как вихрь, развеет их» (Прем. 5, 22-23). Поднимется сильный ветер и, как буря, как ураган, всё сметающий на своем пути, уничтожит их.

Мы видим, что природа становится орудием Божиим либо для защиты человека, либо для его наказания. Типичным случаем и защиты, и наказания одновременно является переход евреев через Красное море. Евреи перешли море, не замочив ног. И они были спасены. Море расступилось. Когда же египтяне вошли в море, оно сомкнулось. И они утонули все до единого человека. Одно и то же явление — расступающиеся воды Красного моря — стало спасением для одних и наказанием для других.

Даже десять казней египетских — это не что иное, как восстание творения против действий фараона. Археологические раскопки подтверждают, что среди тех, кто преследовал евреев и утонул в Красном море, был и фараон. Это весьма показательно.

Когда Иисус Навин сражался с аморреями, то... послушайте, что говорится в книге Иисуса Навина в главе 10:

«Господь бросал на них с небес большие камни [града] до самого Азека, и они умирали; больше было тех, которые умерли от камней града, нежели тех, которых умертвили сыны Израилевы мечом» (Нав. 10, 11).

Аморреи пошли воевать с израильтянами. Иисус Навин напал на них, чтобы дать им отпор. А когда аморреи бежали, с неба посыпался град — крупный, как камни. И он начал поражать аморреев, да так, что их больше погибло от града, чем от меча иудеев, говорится в священном тексте. Это означает, что против нечестивцев вместе со стихиями природы сражается Сам Бог.

Также примечательно, что когда два пророка Апокалипсиса, Илия и Енох, придут проповедовать покаяние и обличат антихриста на площади Иерусалима, то их схватят. И антихрист прикажет, чтобы их казнили через повешение. А когда их повесят и оставят в назидание другим висеть в течение трех с половиной дней, произойдут события, описанные в книге Откровение:

«И в тот же час (т. е. на третий день, как говорит св. апостол и евангелист Иоанн Богослов) произошло великое землетрясение, и десятая часть города пала, и погибло при землетрясении семь тысяч имен человеческих; и прочие объяты были страхом и воздали славу Богу небесному» (Откр. 11, 13). Десятая часть города будет разрушена, и 7000 человек погибнут. Почему произойдет землетрясение? Все творение будет потрясено несправедливой смертью двух пророков.

Еще пример, теперь другого характера. Когда Церковь найдет убежище в пустыне, то диавол — древний змий — будет преследовать Церковь, чтобы уничтожить ее. Здесь возникает... страшная картина, описанная в книге Откровение: он выпустит из своей пасти воду — так же, как и мы, когда гонимся за человеком и не можем догнать его, берем камень и бросаем ему вслед. Так вот, змий извергнет из себя воду, чтобы, как говорится, унести ее течением реки, чтобы утопить Церковь. И послушайте, что произойдет дальше.

«И пустил змий из пасти своей вслед жены воду как реку, дабы увлечь ее рекою. Но земля помогла жене, — т.е. Церкви — и разверзла земля уста свои, и поглотила реку, которую пустил дракон из пасти своей».

Представьте на мгновение, что открывается подземный ход, и вся вода попадает в него, а те, кого преследовали, спасаются. Понимаете ли вы это?

Итак, вы видите, что творение, с одной стороны, защищает благочестивых, а с другой — наказывает нечестивых. И если вы спросите, что все это значит, я скажу следующее.

Бог создал весь окружающий мир, чтобы он служил человеку. А человек вместе со всем творением должен поклоняться Богу. Таким образом, творение для человека, а человек для Бога. Но когда человек обращается против Бога, тогда и творение обращается против человека. Поэтому человек не должен грешить.

А по поводу нашего времени можно сказать, что теперешнее отступление от веры — это поразительная, ужасная вещь. В ответ на все эти случаи апостасии и греховное поведение, мы видим теперь, как творение ополчается против человека. Все современные экологические явления свидетельствуют о том. Природа постоянно подвергается разрушению. И по мере того как она разрушается, она обращается против человека.

Но самое удивительное — вы, наверное, заметили это во время прочтения Библии, — заключается в том, что «Бог ожесточил сердце фараоново»... Он говорит Моисею: «Ты пойдешь. Ты будешь говорить ему все, что Я повелеваю. Но Я ожесточу сердце фараона, и он не даст тебе того, о чем ты просишь его» (ср. Исх. 7, 2-3). И так десять раз. Бог посылает Моисея, чтобы просить фараона отпустить евреев в пустыню поклониться Богу. Но при этом говорит о том, что Он «ожесточит» сердце фараона. Разве это не удивительно? Разве это не странно? Разве нет в этом какого-то противоречия? Это изложение событий, приведенное в Священном Писании, следует понимать образно, не дословно. Ведь если бы Сам Бог ожесточил сердце фараона, то зачем бы Он тогда наказывал его? Разве это было бы справедливо? Так что это значит? У фараона была свободная воля. И его намерения были злы. Несмотря на кажущееся раскаяние, он вернулся к своему злому намерению. Когда говорится: «Бог ожесточает», это значит, что Бог попускает, Бог позволяет, чтобы сердце фараона ожесточилось и осталось жестоким.

Знаете, что это означает для нашего времени? Читая книгу Откровение, мы видим ужасные бедствия… и они уже пришли. Мы уже переживаем эти бедствия прямо сейчас, в наше время. Самое большое, я думаю, — это радиация, многие умирают от нее. Многие тысячи людей умрут в Греции, в ближайшие десять лет от последствий радиации. У нас нет чистого воздуха. Солнце нас пожигает. У нас нет чистой воды. Все это — бедствия, казни. Но будьте осторожны. Их виновник — не Бог. Это мы — своими собственными руками, своей культурой и своими технологиями уничтожаем природу. Мы и только мы. А Бог не останавливает нас. Он позволяет нам, и мы уничтожаем природу — Божье творение, которое в наказание восстает против нас. Понимаете ли вы, что мы сами навлекаем на себя эти бедствия, что наш дом, эту землю, мы разрушаем своими собственными руками? Но если ты разрушишь свой дом, ты хотя бы можешь переехать в другое место. Если же человечество уничтожит землю, то куда оно денется?

Дорогие мои, святой Пантелеимон был как прекрасный цветок в том обществе, в котором он жил. Но общество отвергло его. Более того, оно убило его. Страшными пытками. Очень часто люди не принимают добро. И не принимают праведность. Общество порождает такие явления в те страшные времена, когда люди добровольно отступают Бога. Подобное отступничество приводит к тому, что Бог попускает человеку впасть в свои собственные руки.

Человек, отступивший от Бога, доходит до точки невозврата, когда его покаяние не принимается и он все равно будет наказан. Таких точек было немало, у меня нет времени рассказывать вам о них сейчас, включая и один недавний случай, которому уже 6-7 лет... «Не умоляй меня, — сказал Бог одному подвижнику, — не проси. Я их накажу!». Что же нам остается? Только покаяние.

Недостаточно, чтобы за целый народ молился только один человек, каким бы святым он ни был. Мы должны покаяться сами. Не говоря уже о том, что наше покаяние, если оно будет поверхностным и недолгим, как у фараона, не будет принято. Мы должны изменить свое отношение ко Господу славы. Вы видите, сколько у нас сегодня бедствий. Куда мы идем? Неужели для того, чтобы покаяться, мы должны страдать от жажды, испытывать голод, болеть из-за загрязненного воздуха? Неужели мы должны дойти до предела, чтобы понять, что нам нужно покаяться? Но вместо этого мы развлекаемся. Пребываем в плотских удовольствиях и живем во грехах. Разве мы не понимаем, что когда-то нам придется жить очень скромно? Больше так продолжаться не может. Самый страшный гонитель и Церкви, и общества, и природы в целом — это культ материального благополучия и успешности, так называемый «эвдемонизм». Неужели мы не осознаём очевидного? Книга Премудрости Соломона нас предупреждает: «Беззаконие опустошит всю землю» (Прем. 5, 24). Это опустошение происходит из-за греховности людей и их непослушания заповедям. Бог в этом совершенно невиновен.

Что остается делать нам с вами? Мы должны вернуться ко Господу святых. И обратиться с мольбой к святому великомученику Пантелеимону, ставшему жертвой своего времени. Тогдашнего нечестивого и беззаконного времени.

🔸?🔸ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸Перевод «Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

📜 🇬🇷👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2022/08/mnhmh.html?m=1

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.