Ἡ Παιδεία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

†. Η Κυριακή, αγαπητοί μου, μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, είναι ο απόηχος της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε όχι μόνον σαν μία αισθητή υπόθεση -να τον δει, δηλαδή, ο λαός όπως τότε έγινε εις τα Ιεροσόλυμα και να αναφωνήσει το «Κύριε ἐλέησον»· ο Τίμιος Σταυρός είναι παντοτινά υψωμένος και νοητά ορώμενος από τον κάθε Χριστιανό. Και τούτο γιατί ο Τίμιος Σταυρός είναι η μεγάλη παιδεία, η μεγάλη παιδαγωγία του κάθε Χριστιανού, στο κάθε βήμα της ζωής του, για όλους τους Χριστιανούς, όλων των αιώνων και όλων των εποχών. Είναι το σχολείον που πρέπει να φοιτήσει ο πιστός, για να γίνει τέλειος Χριστιανός.

     Και η παιδεία του Τιμίου Σταυρού άρχισε πολύ ενωρίς· από αυτόν τον Παράδεισον. Δηλαδή προ Χριστού. Θα το δείτε. Θα ήταν χωρίς αξία βέβαια η αρετή του Αδάμ, αφού ο Θεός τον εδημιούργησε αγαθόν, αν ο Αδάμ δεν μετήρχετο μία παιδαγωγία. Και η παιδαγωγία του Αδάμ ήταν το ξύλον της γνώσεως καλού και κακού. Ήταν η τήρησις της εντολής της υπακοής, με αισθητή αναφορά τον καρπόν ενός δένδρου. Και τότε απεδείχθη η ελευθέρα, του Αδάμ, βούλησις και ενέργεια. Έπρεπε αυτά να τύχουν μίας δοκιμασίας, για να συνειδητοποιήσει ο Αδάμ και έτσι η αρετή γι’ αυτόν να είναι καρπός όχι παθητικός, αλλά ενεργητικός. Ο Αδάμ, όμως, δυστυχώς έδειξε άρνηση στην παιδαγωγία του Θεού.

      Αλλά ο Θεός που αγαπά τον άνθρωπον, δεν θα ήθελε αυτό το πλάσμα Του να αποτύχει, γι'αυτό και προεκτείνει ο Θεός την παιδαγωγία του ανθρώπου καθ΄όλον το μήκος της Παλαιάς Διαθήκης και σε έναν συγκεκριμένο λαό, όπως είναι ο Ισραήλ, που Εκείνος εξέλεξε, μέχρι τον Σταυρό του Χριστού. Ναι. Αστόχησε ο Αδάμ. Έπεσε. Δεν έπρεπε, όμως, το θέμα να σταματήσει εκεί. Και τούτο από την αγάπη του Θεού. Πράγματι, καθ’ όλον το μήκος της Παλαιάς Διαθήκης ανοίχτηκε το πελώριο και διαχρονικό βιβλίο του Τιμίου Σταυρού, σαν μάθημα ισόβιο, σαν σχολείο παντοτινό. Κι επιμένει ο Θεός, σ’ αυτήν την μαθητεία, προκειμένου να επιτευχθεί η σωτηρία.

      Κατ’ επιλογήν, θα αναφέρομε ένα - δυο σημεία, για να δείτε πώς ενήργει ο Τίμιος Σταυρός -ενήργει, εννοείται, παιδαγωγικώς. Διότι έχομε και ένα άλλο σκέλος του Τιμίου Σταυρού. Είναι το σκέλος εκείνο που ενεργεί ο Τίμιος Σταυρού όχι παιδαγωγικώς, αλλά κατά έναν θαυματουργικόν τρόπον. Πρόχειρα: Ο λαός είναι επί της αφρικανικής ηπείρου. Οι Αιγύπτιοι διώκουν τους Εβραίους. Ο Μωυσής είναι προ της Ερυθράς Θαλάσσης. Εβόησεν ο λαός· από τον φόβο του. Και τότε του λέει ο Θεός: «Χτύπα την θάλασσα». Με εκείνη την ράβδο που είχε. Και την χτύπησε κάθετα εις την θάλασσαν. Κατόπιν, αφού την χτύπησε κάθετα, το νερό κινήθηκε ένθεν και ένθεν. Και τότε ο λαός πέρασε. Όταν πέρασαν απέναντι και ήδη βρίσκονται μέσα εις την θάλασσαν οι Αιγύπτιοι, διώκοντες τους Εβραίους, λέγει ο Θεός εις τον Μωυσή: «Χτύπα πάλι την θάλασσα, αλλά εγκάρσια, έτσι». Και τότε έκλεισε η θάλασσα, πνίγηκαν οι Αιγύπτιοι, σώθηκαν οι Εβραίοι. Τι κίνησις έγινε; Σταυρός. Γι'αυτό έχομε πάμπολλους κανόνες που έχομε τα τροπάρια κ.τ.λ. μάλιστα είναι από τα πρώτα τροπάρια, στην α΄ ωδή κ.λ.π.: «Σταυρὸν χαράξας Μωυσῆς…» κ.λπ. κ.λπ.

       Ώστε βλέπομε να ενεργεί ο Τίμιος Σταυρός κατά έναν θαυμαστόν τρόπον. Ή ο χάλκινος όφις· που ενήργει θαυμαστά. Αλλά εδώ μιλούμε για κάτι άλλο. Εδώ μιλούμε για τον Τίμιον Σταυρόν που έρχεται να παιδαγωγήσει τον λαόν. Είναι γνωστή η ιστορία του Αβραάμ. Μία ιστορία διαρκούς πίστεως και υπακοής. Ήταν ουσιαστικά μία παιδεία σταυρική.

    Η έρημος του Σινά στην πραγματικότητα τι ήταν; Μία παιδεία σταυρική. Ξέρετε εκείνο το στενό, η ξέρα εκείνη που ενώνει την Αφρική με την Ασία· που σήμερα είναι… από εκεί ανοίχθηκε πορθμός κ.τ.λ. Ξέρετε ότι αυτή η απόστασις, πολύ μικρή, πάρα πολύ μικρή, μπορούσαν οι Εβραίοι να περάσουν από κει και να προχωρήσουν εις την γην Χαναάν. Όχι. Ο Θεός θέλει να πάνε νότια της αφρικανικής ηπείρου·  που θα έλεγε κανείς…  εκεί δε που αρχίζει να ανοίγει πλέον η Ερυθρά Θάλασσα. Θα λέγαμε: «κακή στρατηγική του Θεού». Ο Θεός έχει το πρόγραμμά Του. Ήταν για να δείξει το θαύμα Του, να περάσει ο λαός από την Ερυθρά Θάλασσα. Όμως τώρα, για να περάσουν από την ξηρά αυτή, θα έπρεπε σε δύο τρεις μέρες, μία εβδομάδα το πολύ, επειδή είχαν και αποσκευές κ.τ.λ. να φθάσουν εις την γην της Επαγγελίας. Στην έρημον όταν πέρασαν, πόσο ‘μείναν; Σαράντα χρόνια! Το ακούσατε, ε; Σαράντα χρόνια. Για ποιον λόγο; Ο Θεός ήθελε ο λαός Του να παιδαγωγηθεί εις την έρημον. Η έρημος, λοιπόν, από μία άποψη είναι η παιδαγωγία του Τιμίου Σταυρού. Διότι η έρημος έχει κακοπάθεια. Κι ο σταυρός περικλείει την κακοπάθεια.

     Αν το θέλετε ακόμα και το μάννα που οι Εβραίοι είχαν, ήταν μόνο μία τροφή αυτή, δεν ήταν ποικιλία τροφών, κι αυτό είχε μίαν σταυρικήν διάστασιν. Όποιος αντιστάθηκε στην παιδεία αυτή του Θεού, εξηφανίσθη από τον λαόν του Θεού. Πέθανε. Έφυγε. Η επιθυμία του κρέατος –ελπίζω, διαβάζετε και την Παλαιά Διαθήκη- η επιθυμία των σκόρδων και των κρομμυδιών.  «Επεθύμησαν», λέει, «τα σκόρδα και τα κρόμμυα της Αιγύπτου». Εκεί τρώγανε κρομμύδια και σκόρδα, εύφορος η χώρα, και θυμήθηκαν τώρα στην έρημο τα σκόρδα και τα κρομμύδια. Για σκεφθείτε! Τα επεθύμησαν και ήθελαν να γυρίσουν πίσω εις την Αίγυπτο για το κρέας, τα σκόρδα και τα κρομμύδια. Τι θα αναφωνούσαμε; «Φτώχεια! Άνθρωποι, φτώχεια που έχετε!».

     Έτσι, λοιπόν, όποιος ήθελε να γυρίσει πίσω, διότι έπρεπε να υποστεί την παιδείαν της ερήμου… - κατόπιν θα πήγαιναν εις την γη της Επαγγελίας, που όπως λέει ο Θεός, ρέει γάλα και μέλι. Δηλαδή ευφορία. Τώρα, όμως, έπρεπε να περάσουν από παιδαγωγίαν. Όσοι, λοιπόν, αντέταξαν άρνησιν, πέθαναν. Εκεί εις την έρημον. Μάλιστα, αν θέλετε, ως ακαταλλήλους δια να εισέλθουν εις την γη της Επαγγελίας. Αν θέλετε, αυτοί οι άνθρωποι εκλήθησαν «ἐπιθυμηταί». Και η επιθυμία είναι αντισταυρική. «Αχ, να ΄χαμε τώρα κανα κοκορετσάκι…». Με συγχωρείτε που μιλάω έτσι. «Μα είναι νηστεία. Δεν πρέπει να το φας αυτό. Άλλη ώρα φάτο». Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί κινήθηκαν αντισταυρικά. Και σας είπα όλοι αυτοί πέθαναν εις την έρημον. Ο ένας μετά τον άλλον πέθαιναν διαρκώς. Και οι τάφοι αυτών των ανθρώπων ονομάστηκαν «μνήματα ἐπιθυμιῶν». Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν το θέλετε, όταν ζήτησαν κρέας κι ο Θεός τούς έδωσε την ὀρτυγομήτραν κι εκεί ήθελαν να έχουν για πάντα κρέας στην έρημον- βέβαια το κρέας χαλάει, είναι γνωστό, πολύ παραπάνω σε θερμά κλίματα- φύλαξαν για να φάνε και αύριο και μεθαύριο και μεθαύριο και τους έπιασε αρρώστια -θέλετε, δυσεντερία, θέλετε… - πέθαναν όλοι αυτοί οι επιθυμηταί. Και, όπως σας είπα, ονομάστηκαν τα μνήματά τους, «μνήματα ἐπιθυμιῶν». Όλα αυτά πόσο μεγάλη διδασκαλία, αγαπητοί μου, είναι για μας; Κάποιοι είπαν για το μάννα… -δεν τους άρεσε και είπαν: «Προσώχθισε ἡ ψυχὴ ἡμῶν ἐν τῷ ἄρτῳ τούτῳ τῷ διακένῳ». «Μπούχτισε η ψυχή μας μ’ αυτό το κούφιο ψωμί». Οργίσθη ο Θεός. Και όλους αυτούς τους τιμώρησε παραδειγματικά. Πέθαναν κι αυτοί.

    Είναι καταπληκτικό διότι: «Πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ – όπως λέγει, και είναι η γραμμή της Παλαιάς Διαθήκης- ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν». Το «μάννα» ήταν μία παιδεία. Η παιδεία εκείνη που αφορούσε στις αισθήσεις. Δηλαδή με άλλα λόγια, έκοβε την επιθυμία της γαστριμαργίας, του λάρυγγος κ.τ.λ. Βλέπομε το φαΐ όταν το ψήνομε και είναι έτσι μεζεδάκια κ.τ.λ. θέλομε να τα βλέπομε, να είναι επιθυμητό κ.λπ. κ.λπ.  Το μάννα, σκέτο το μάννα, έκοβε πάσαν επιθυμίαν. Συνεπώς το μάννα ήταν σταυρικόν. Δηλαδή ήταν εναντίον των αισθήσεων. Είχαν καιρό να ικανοποιήσουν τις αισθήσεις των αργότερα. Τώρα έπρεπε να παιδαγωγηθούν.

       Έτσι, λοιπόν, βλέπει κανένας ότι ο λαός του Θεού μπαίνει στην παιδαγωγίαν την σταυρικήν. Ώστε, όταν Εκείνος, Ποιος; Ο Ιησούς Χριστός, διότι είναι ο Ίδιος, ο Οποίος καθοδηγεί τον λαό Του εις την έρημο, είναι «ὁ Ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ», όπως λέγει ο Ησαΐας,  είναι ο μετέπειτα - μην το ξεχνάτε, το λέω πολύ συχνά αυτό, θέλω να σας τυπωθεί- ο μετέπειτα Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, ο Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι που κάνει την παιδαγωγία, και θέλει… τι θέλει τώρα; Θέλει ο λαός, όταν Εκείνος θα σταυρωθεί επάνω στη γη με την Ενανθρώπησή Του, να δώσει νόημα της σταυρικής παιδαγωγίας εις τον λαόν Του.

     Ίσως θα έχετε μία απορία με όλα αυτά που λέμε. Ως προς τι; Και γιατί; Μην ξεχνάτε ότι επέσαμε στο πρόσωπον του Αδάμ. Έπρεπε, λοιπόν, να γυρίσομε πίσω. Πώς θα γυρίσομε πίσω; Διότι ο Αδάμ έφυγε από τον Παράδεισο. Πώς θα γυρίσομε πίσω; Θα γυρίσομε δια του Σταυρού, δια του Πάθους. Έτσι, πρώτα σταυρώθηκε ο Χριστός ως άνθρωπος, που εκπροσωπεί εμάς ως νέος Αδάμ, για να εισέλθομε εις την Βασιλείαν του Θεού με την Ανάστασή Του και την ανάσταση των νεκρών. Αυτός είναι ο λόγος.

    Και τώρα ερχόμεθα, αγαπητοί μου, εις την Καινήν Διαθήκην, αν το θέλετε. Σ΄ αυτήν πλέον, κατ’ αισθητόν τρόπον δεσπόζει ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού. Έχει πλέον να μας παιδαγωγήσει άμεσα. Και απαριθμούμε: Έρχεται να μας δώσει την παιδεία της πίστεως. Τι σημαίνει αυτό; Ξέρετε, η πίστις δεν είναι εύκολο πράγμα. Ανήκει στην προαίρεση του Θεού. Είναι άκτιστος ενέργεια, που έρχεται από τον Θεόν και πρέπει να ανακλασθεί και να ανταποκριθεί, δηλαδή, ο άνθρωπος εις αυτήν την ενέργεια. Δηλαδή στην πίστη. Δηλαδή να πιστέψει. Δεν είναι μία επινόησις η πίστις. Έτσι, λοιπόν, θα έπρεπε η πίστις εδώ να καλλιεργηθεί, να παιδαγωγηθεί με την παρουσία του Τιμίου Σταυρού, του αισθητού, πλέον, Τιμίου Σταυρού του Χριστού. Όλοι έβλεπαν να σταυρούται τι; Ένας «ψιλός» άνθρωπος. Θα πει «γυμνός» άνθρωπος. «Ποιος είναι αυτός τον οποίον σταυρώσαμε;». Ακόμη και οι δαίμονες απατήθηκαν. Και οι δαίμονες, γιατί δεν έβλεπαν την θεότητα. «Οπότε, ποιον σταυρώσαμε; Έναν άνθρωπο. Ο οποίος δεν ήταν της αρεσκείας μας». Ναι, οι άρχοντες του λαού δεν επιθυμούσαν να βλέπουν τον Ιησούν, δεν ήταν της αρεσκείας των. Αλλά, όμως, δεν ήταν «ψιλός ἂνθρωπος» (το «ψι-» με γιώτα πάντοτε), αλλά ήταν Θεάνθρωπος. Έβλεπαν την ανθρωπίνη φύση, όχι την θεία φύση. Συμπέρασμα: Εδώ έπρεπε να παιδαγωγηθεί ο άνθρωπος εις την πίστιν.

    Οι πρώτοι που παιδαγωγήθηκαν από την παρουσία του Σταυρού στην πίστη, ξέρετε ποιοι είναι; Πρώτος είναι ο ληστής. Ούτε ο Απόστολος Πέτρος, ούτε κανείς, τίποτα. Είναι ο ληστής. Ο Απόστολος Πέτρος, οι άλλοι μαθηταί φύγανε, εδραπέτευσαν. Είναι ο ληστής: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Μετά; Είναι ο Εκατόνταρχος· που ήταν εκεί στην φρουρά της σταυρώσεως των τριών, αυτών, προσώπων. Και των δύο ληστών και του Χριστού. Αυτοί είναι οι πρώτοι που διέκριναν. Και τι είπε ο Εκατόνταρχος όταν είδε κάποια σημεία; «Α, Αυτός είναι αληθινά Υιός του Θεού». Βέβαια, δεν ήξεραν περισσότερα. Ούτε ο ληστής ήξερε περισσότερα. Αλλά ήταν τα πρώτα βήματα της πίστεως. Έτσι ο Τίμιος Σταυρός γίνεται σχολείον και μάθημα, αγαπητοί μου, της πίστεως.

      Μετά έχομε την παιδεία της αγάπης. Και πρώτιστα της αγάπης του Θεού. «Κύριε, έγινες άνθρωπος και εσταυρώθης για μας; Άρα μας δίνεις το μάθημα της αγάπης. Να σε αγαπούμε. Ναι. Να σε αγαπούμε. Και θέλομε να ανταποκριθούμε σε αυτήν Σου την αγάπη». Και η αγάπη προς Εκείνον εκφράζεται με ένα βαθύ εσωτερικό βίωμα, σαν τήρηση των εντολών Του. «Εάν με αγαπάτε», λέει ο Χριστός προ της σταυρώσεώς Του, «θα τηρήσετε τις εντολές μου. Δεν μπορείς να λες ότι με αγαπάς και να μην τηρήσεις τις εντολές μου». Δεν είναι αρκετό, το παιδί να αναγνωρίζει ότι αυτή είναι η μάνα του κι από την άλλη μεριά να την ξυλοκοπεί! Πώς; Έτσι λοιπόν, η τήρησις των εντολών είναι ένδειξις, δείγμα της αγάπης προς τον Θεόν. Αλλά μια αγάπη η οποία δεν περιορίζεται μόνον εις τον Θεόν, αλλά και σε όλα τα πλάσματά Του, και τους ανθρώπους και την άλογη φύση ακόμη. Αγαπάει ο άνθρωπος που αγαπάει τον Θεό και την άλογη φύση. Γιατί εκεί βλέπει πραγματικά τον Θεόν Λόγον ως Δημιουργόν των πάντων. «Οὐδὲ ἓν γέγονεν –λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης- ὃ γέγονεν». «Δεν έγινε τίποτε απ’ ό,τι έχει γίνει - παρ’ εκτός του Θεού Λόγου».

    Ένα τρίτο σημείο - μάθημα που μας δίνει ο Τίμιος Σταυρός. Είναι η παιδεία του καθήκοντος. Ενός καθήκοντος όχι μηχανιστικού, αλλά σαν χρέος που αισθανόμαστε από την καρδιά μας. Και τα καθήκοντα είναι πολλά γύρω μας. Και το καθήκον είναι ένα «πρέπει». Πρέπει να κάνω αυτό. Ένα «δεῖ», όπως λέγεται στην αρχαία γλώσσα. Δηλαδή αυτό το «δεῖ» πολλάκις έχει γραφεί εις την Καινήν Διαθήκην. «Δεῖ», πρέπει. Πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει. Πρέπει τούτο, πρέπει εκείνο. Έτσι λοιπόν, αυτό το «πρέπει» ουσιαστικά εκπηδά από την αγάπη. Αν δεν εκπηδά από την αγάπη, τότε είναι αγγαρεία. Τότε είναι μηχανιστικό. Και τότε, όταν εκπηδά από την αγάπη αυτό το «πρέπει», η ποιότητα του ανθρώπου ανεβαίνει ψηλά. Και να πάρω παράδειγμα πάλι. «Πρέπει να δουλέψω να ταΐσω τα παιδιά μου», λέει ο πατέρας. «Μα;». «Πρέπει να δουλέψω». Δεν το κάνει αυτό με την καρδιά του, χάριν των παιδιών του;

       Ακόμα ο Τίμιος Σταυρός μάς δίνει το μάθημα της εντίμου εργατικότητος. Γράφει ο Απόστολος Παύλος -τότε ήταν οι δούλοι: «Οἱ δοῦλοι  –λέει-  ὑπακούετε κατὰ πάντα τοῖς κατὰ σάρκα κυρίοις, μὴ ἐν ὀφθαλμοδουλίαις –δηλαδή, μην κάνεις την εργασία σου κατά το … «Με βλέπει; Δουλεύω. Δεν με βλέπει; Δεν δουλεύω». Αχ αυτό… ιδίως στις δημόσιες υπηρεσίες! Δουλεύομε κατ’ οφθαλμοδουλίαν. Ναι. Διότι αν είναι δική σου δουλειά, δεν θα κοιτάξεις να δεις αν σε κοιτάζει ο γείτονας για να δουλέψεις. Αν σε κοιτάζει η γυναίκα σου και να δουλέψεις. Δουλεύεις γιατί θέλεις να δουλέψεις, με την καρδιά σου. Όταν, όμως, δεν είναι δική σου δουλειά, τότε κινείσαι κατ’ οφθαλμοδουλίαν. «Με βλέπει; Δουλεύω. Δεν με βλέπει; Δεν δουλεύω». Δεν είναι ανέντιμο αυτό;-, ὡς ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλ᾽ ἐν ἁπλότητι καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν. Καὶ πᾶν ὅ,τι ἐὰν ποιῆτε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε (:με την ψυχή σας να εργάζεσθε), ὡς τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἀνθρώποις». Ναι. Αφεντικό σου, αδερφέ μου, δεν είναι ο προϊστάμενος στην α΄ και β΄ δημοσία εργασία. Είναι ο Θεός. Το ξέρεις; Ο Κύριος είναι ο προϊστάμενός σου. Αυτός τώρα σε βλέπει. Είναι η εν γένει εντιμότης στις δοσοληψίες μας. Πρέπει να είμεθα έντιμοι. Η εντιμότης ακόμα και εις τις σχέσεις μας και εις τις υποσχέσεις μας. Να είμεθα έντιμοι άνθρωποι. Από εκεί θα πάρομε το μάθημα. Από τον Τίμιο Σταυρό.

     Ένα πέμπτο σημείο. Είναι η παιδεία της φυλακής των αισθήσεων. Ο πιστός, που ατενίζει τον Σταυρόν του Χριστού, ποτέ δεν γίνεται επιθυμητής δια των αισθήσεων. Ο Παύλος σαφώς το καθορίζει αυτό ως εξής. Προσέξτε· ένα σημείο μελανό των πρώτων Χριστιανών, οι οποίοι εντοπίζονται, επειδή η επιστολή αποτείνεται στους Φιλιππησίους, εντοπίζονται εις τους Φιλίππους… Γράφει ο Παύλος στους Φιλιππησίους: «Πολλοὶ περιπατοῦσιν –δηλαδή πολιτεύονται-, οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν (:για τους οποίους πολλές φορές σας είχα πει), νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω (:τώρα δε το λέγω, το γράφω κλαίγοντας), τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ». Α, υπάρχουν οι εχθροί του σταυρού του Χριστού; Μα αυτοί βαφτίστηκαν Χριστιανοί. Το ακούτε; Βαφτίστηκαν Χριστιανοί. Όπως κι εμείς έχομε βαφτιστεί Χριστιανοί. Και προχωρεί ο Παύλος: «…ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια (:των οποίων το τέλος είναι η κόλασις), ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία (:που Θεός τους δεν είναι ο Χριστός, αλλά είναι η κοιλία· δηλαδή τα συμφέροντα, τα υλικά συμφέροντα), καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν - ποια είναι αυτή «ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν»; Όταν καυχηθεί ο σύγχρονος νέος, που βαφτίστηκε, ε; Ότι «εγώ κατακτάω γυναίκες». Η πορνεία. Μα η πορνεία είναι αισχύνη. Και έχεις αυτήν την αισχύνη δόξα σου; Έτσι λέει ο Παύλος, «οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες». «Αυτοί που φρονούν», λέει, «τα επίγεια». Πόσοι Χριστιανοί μας σήμερα δεν κινούνται με αυτόν τον τρόπον! Δεν πήραν το μάθημα του Σταυρού.

    Φυλάττει η μαθητεία στον Σταυρό τις αισθήσεις του πιστού. Διότι δια του Σταυρού συνειδητοποιεί εκείνο που λέει ο Παύλος ευθύς πιο κάτω από εκείνο που σας εδιάβασα. «Ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει». «Το πολίτευμά μας», λέει, «είναι εις τον ουρανόν».

      Είναι η παιδεία του Σταυρού που μας διδάσκει την άσκησιν. Το Ευαγγέλιο, στο σύνολό του, αγαπητοί μου, είναι σταυρικόν. Μας διδάσκει την άσκησιν. Μας διδάσκει την θυσίαν. Όπως ο Χριστός θυσιάστηκε. Η νηστεία, η προσευχή, κάθε αμαρτωλός περιορισμός, είναι στοιχεία ασκήσεως. Στον σημερινό άνθρωπο η έννοια της ασκήσεως είναι αδιανόητη. Η έννοια «κόσμος» καταλύει κάθε άσκησιν. Και ο «κόσμος» -πάντα εντός εισαγωγικών ο «κόσμος» - εκφράζεται με τη μόδα, που είναι η νοοτροπία του, αυτό θα πει μόδα, νοοτροπία, όπως και η γνώμη του κόσμου, η ανθρωπαρέσκεια, τι θα πει ο κόσμος. Είναι η κοσμική, δηλαδή, νοοτροπία. Μία τέτοια εποχή από τον κόσμο βέβαια επιφέρει θλίψιν. Γι'αυτό ο Κύριος μάς είπε: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε (:Στον κόσμο, λέει, θα έχετε θλίψιν)· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον». «Πάρετε θάρρος. Εγώ έχω νικήσει τον κόσμον». Διότι, όταν σταθείς μακριά από την ανθρωπαρέσκεια και από τη μόδα του κόσμου τούτου, τη νοοτροπία του κόσμου τούτου, βέβαια, υποτίθεται, θλίβεσαι. Ο Παύλος έλεγε μετά από έναν άγριο λιθοβολισμό που υπέστη στα Λύστρα: «Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ (:πρέπει) ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».

     Αγαπητοί, εκείνο που μας παιδαγωγεί ο Τίμιος Σταυρός είναι ότι ζητά να επανέλθομε εις κρείττονα παράδεισον, στην Βασιλεία του Θεού. Εκείνο που ξεθωριάζει κάθε παιδεία του Τιμίου Σταυρού είναι το κοσμικόν φρόνημα. Χρειάζεται προς τούτο η θαυμασία αρετή της ανδρείας. Να αντιστεκόμαστε. Αφού βεβαίως θα έχομε εκτιμήσει δεόντως το περιεχόμενο της πίστεως. Θα έχομε μάθει Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Να αντιληφθούμε πολύ καλά Εκείνον που ετανύσθη επί του Σταυρού. Τον Χριστόν.

     Και αυτήν την εκτίμησιν έκανε στην Παλαιά Διαθήκη ο Μωυσής. Ναι. Ακούστε τι γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους: «Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, μᾶλλον ἑλόμενος (:μάλλον προτιμών)  συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ -σταυρός δηλαδή-  ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος (:γιατί θεώρησε πλούτον πολύ μεγαλύτερον) τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ». Τι είναι ο «ὀνειδισμὸς τοῦ Χριστοῦ»; Ο Σταυρός. Και ο ονειδισμός, είπαμε, είναι ο Τίμιος Σταυρός επί του οποίου εσταυρώθη ο Κύριος. Και όλα αυτά γιατί ο Μωυσής δια της πίστεως απέβλεπε, λέει ο Απόστολος Παύλος, «εἰς τὴν μισθαποδοσίαν»· που είναι η Βασιλεία του Θεού.

   Εύχομαι να γίνομε καλοί μαθηταί της παιδείας του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν.

🔸816η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ ζημία τῆς ψυχῆς.

 

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, έχομε την Κυριακή την μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Όπως βλέπομε, η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, πλαισιώνεται από δύο Κυριακές. Την προ της Υψώσεως και την μετά τηνΎψωσιν. Αυτό δείχνει λειτουργικά τη σπουδαιότητα του Τιμίου Σταυρού εις την σωτηρία μας. Γι΄αυτό και ο Κύριος ετόνισε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Εδώ ο Κύριος ζητά μία ταύτιση του σταυρού του πιστού με τον Σταυρό τον δικό Του. «Όποιος θέλει να είναι δικός μου μαθητής, όποιος με αποδέχεται, θα σηκώσει τον σταυρό του και θα με ακολουθήσει». Και όλα αυτά γιατί η αξία της σωτηρίας της ψυχής δεν έχει αντάλλαγμα.

      Είπε στην συνέχεια ο Κύριος όπως ακούσαμε σήμερα εις την ευαγγελική περικοπή: «Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ  τόν κόσμον ὄλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; Ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;». Δηλαδή τι έχει να ωφεληθεί ο άνθρωπος εάν κερδίσει τον κόσμον, με την έννοια που ο διάβολος είπε κάποτε προς τον Χριστόν: «Προσκύνησέ με και θα σου δώσω όλες τις βασιλείες του κόσμου». Είτε με την έννοιαν του σύμπαντος κόσμου. Ό,τι και να πιάσετε, ό,τι και να πάρετε, η αξία της ψυχής είναι ανωτέρα ολοκλήρου του ορατού κτιστού κόσμου.

Τι λοιπόν έχει να κερδίσει ο άνθρωπος, εάν το σύμπαν ολόκληρο κατακτήσει, κερδίσει, αλλά χάσει την ψυχή του; «Ζημιωθῇ» -προσέξτε το ρήμα- «ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ». Ή ακόμη, τι αντάλλαγμα μπορεί να δώσει ο άνθρωπος για την ψυχή του; Δεν υπάρχει αντάλλαγμα.

    Η αξία λοιπόν της ψυχής. Μεγάλο πράγμα! Τι είναι η ψυχή; Που έχει τόσο μεγάλη αξία; «Ὁμοίωμα Θεοῦ», λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. «Ἐμφύσημα Θεοῦ», λέγει ο άγιος Ειρηναίος Λυώνος. «Ἡ ψυχή μας», ακόμη, λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, «ἐστίν –είναι- οὐσία νοερά, ἀσώματος, ἀπαθής, ἀθάνατος». Και είναι αθάνατος όχι εκ κατασκευής, αλλά είναι αθάνατος γιατί το θέλει ο Θεός. Όπως και οι άγιοι άγγελοι, δεν είναι αθάνατοι εκ κατασκευής, αλλά γιατί το θέλει ο Θεός να είναι αθάνατοι. Κατά τα άλλα, ο Θεός είναι ο μόνος, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν». Την αθανασία από μόνος Του την έχει ο Θεός. Εμείς την έχομε από τον Θεόν, γιατί αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Η αξία της πάντως, η αξία της ψυχής μπορεί να προσμετρηθεί και με το γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου. Εάν φθάνει ο Θεός Λόγος να ενανθρωπήσει χάριν των ανθρώπων, αυτό είναι καταπληκτικό! Και ακόμη, να φθάσει μέχρι του θανάτου και δη, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, θανάτου σταυρικού.

    Bλέπομε λοιπόν ότι είναι όντως απροσμέτρητη η αξία της ανθρωπίνης ψυχής. Αν θέλετε, να ακριβολογήσω, η αξία της ανθρωπίνης υπάρξεως. Το σώμα ουσιαστικά δεν βγαίνει έξω από τη σωτηρία. Αφού μάλιστα θα τύχει αναστάσεως. Αλλά τώρα ας μιλήσουμε για την ψυχήν. Η ψυχή είναι δεμένη με το σώμα. Και το σώμα είναι δεμένο με την ψυχήν. Είναι ένα δέσιμο, μια ένωσις ακατανόητος…

    Ωστόσο, αυτήν την ατίμητην ψυχήν, έρχεται τώρα ο κάτοχός της άνθρωπος να την παίξει στα ζάρια των ηδονών του βίου τούτου. Ναι! Να την παίξει στα ζάρια. Αν είχαμε δύο ή περισσότερες ψυχές, αγαπητοί μου, ίσως θα μπορούσαμε τη μία να τη διακινδυνεύσουμε, να την παίξουμε κορώνα-γράμματα. Αλλά έχομε μόνον μία και μοναδική ψυχή. Δεν έχομε δεύτερη και τρίτη. Μπορούμε λοιπόν αυτήν την ατίμητη ψυχή που είδαμε μόνο με δύο λόγια, τι αξία έχει, μπορούμε να τη ζημιώσομε; Ο Κύριος χρησιμοποίησε αυτό το ρήμα: «Ποιος», λέγει, «θα έφθανε να ζημιώσει την ψυχή του, γιατί θα ήθελε πράγματα τα οποία θα είναι έξω από μένα;». Ο Κύριος είπε λοιπόν: «καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;». Αυτό σημαίνει κατά τον λόγον του Χριστού, ότι η ψυχή είναι δεκτική και σωτηρίας και ζημίας. Και τα δύο αυτά, και η σωτηρία, το κέρδος δηλαδή, και η ζημία, εδώ είναι το καταπληκτικό, με αιώνιες διαστάσεις! Πρέπει λοιπόν να σκεφθούμε, πρέπει να σκεφθούμε, πρέπει να σκεφθούμε πάρα πολύ αυτό το «αιώνιες διαστάσεις»…

    Και τι ζημιώνει την ψυχήν; Καθετί που δεν ανήκει στην ευδοκία του Θεού. Και είναι  πρώτιστα η αμαρτία. Τι σημαίνει αμαρτία; Είναι η παράβαση των εντολών του Θεού. Οι εντολές του Θεού μάς φέρουν από το παρά φύσιν που ζούμε, μας φέρουν στο κατά φύσιν. Και εξ αυτού εις το υπέρ φύσιν. Ο Αδάμ εις τον Παράδεισον ζούσε τη ζωή κατά φύσιν, όπως ο Θεός εδημιούργησε τα πράγματα. Με την πτώση του όμως, πέρασε εις τον χώρον του παρά φύσιν. Έτσι, έρχεται παρακαλώ ο Χριστός να μας επαναφέρει από το παρά φύσιν εις το κατά φύσιν. Γι΄αυτό, λέγει ένας πατήρ εκκλησιαστικός ότι ο Χριστιανισμός… τι είναι ο Χριστιανισμός; Βέβαια πολλά πράγματα μπορούμε να πούμε τι είναι ο Χριστιανισμός, αλλά μία όψις: Η επαναφορά εις το κατά φύσιν του ανθρώπου. Αυτό είναι ο Χριστιανισμός. Για παράδειγμα, για να δείτε αυτό το παρά φύσιν και κατά φύσιν, η χρήσις του οίνου, του κρασιού, ο Θεός μάς έδωσε το κρασί. Και συνεπώς η χρήση του είναι κατά φύσιν. Μάλιστα, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ο Κύριος Ιησούς επήρε το κρασί την ώρα του Μυστικού Δείπνου, το καθηγίασε και είπε ότι «Αυτό είναι το αίμα μου». Συνεπώς βλέπει κανείς εδώ μία υπερβατικότητα του κρασιού. Γίνεται Αίμα Χριστού. Έτσι, δηλαδή από το κατά φύσιν περνάει εις το υπέρ φύσιν. Έτσι, δεν είναι κάτι κακό το κρασί. Αναμφισβήτητα. Αν όμως μεθάς, με το κρασί, τότε βρίσκεσαι εις το παρά φύσιν. Και συνεπώς αμαρτάνεις. Ό,τι ανήκει στο παρά φύσιν είναι αμαρτία.

      Πάρτε ακόμη τον γάμο. Ο Θεός ευλόγησε τον γάμο. Είναι κατά φύσιν, να κάνεις τα παιδιά σου κ.λπ. Διότι αφού μπήκε ο θάνατος, βεβαίως μπαίνει ο γάμος. Διότι αν δεν υπήρχε ο θάνατος, δεν θα υπήρχε ο γάμος. Προσέξατέ το αυτό. Σχήμα είναι, σχήμα του παρόντος αιώνος. Ωστόσο τυχαίνει ευλογίας. Αφού η όλη κατασκευή του ανθρώπου, έστω έγινε a priori, έγινε εκ των προτέρων, για να έλθει στον γάμο, ο Θεός «προειδότος», λέγει ο άγιος Ειρηναίος, ότι θα έπεφτε ο άνθρωπος και συνεπώς αυτό το θαυμαστό δημιούργημά Του θα εχάνετο. Γι΄αυτό μπαίνει ο γάμος. Αν όμως ζεις στην πορνεία, δηλαδή μία ανευλόγητη κατάσταση, τότε είσαι έξω από τον νόμο του Θεού και αμαρτάνεις.

     Υπάρχουν αμαρτήματα όμως, αγαπητοί, που είναι και έξω από τη φύση και έξω από τον νόμο. Η πορνεία είναι στη φύση αλλά δεν είναι στον νόμο, είναι έξω από τον νόμο. Αλλά εκείνο το αμάρτημα που είναι και έξω από τη φύση και έξω από τον νόμο είναι η ομοφυλοφιλία· η οποία όσο πάει και πληθαίνει, πληθαίνει, πληθαίνει. Σε λίγο καιρό θα ακολουθήσουμε εκείνο που γράφει ο Ιονέσκο, ένα θεατρικό έργο, που λέγει ότι κάποτε μες την πόλη ένας έβγαλε ένα κέρατο. Δεν ήξερε πώς να το κρύψει. Ήρθε πυρετός, μία επιδημία και έβγαλε ένα κέρατο. Ιιιι…! Πώς να το κρύψει το κέρατο αυτό τώρα που έβγαλε; Σε λίγο όμως έπεσε ο πυρετός σε όλη την πόλη και έβγαλαν όλοι οι άνθρωποι από ένα κέρατο. Ένας δεν είχε βγάλει. Κι αυτός που δεν έβγαλε το κέρατο, μετά ντρεπόταν να εμφανιστεί! Σε όλους που είχαν βγάλει το κέρατο. Εδώ βρίσκει εφαρμογή το πράγμα.

     Κι όταν αυτή η κατάσταση αγαπητοί ποσοτικά γίνει πολλή και γίνεται, καθημερινά γίνεται, τότε είναι η εποχή του Αντιχρίστου! Το λέγει αυτό ο άγιος Ιερώνυμος. «Όταν στους χριστιανικούς λαούς γίνει, λέει, πολλή η ομοφυλοφιλία, είναι κοντά το τέλος της Ιστορίας». Έχομε δε, τώρα φεύγω λιγάκι από το θέμα, δεν πειράζει, έχομε δε ιστορικό προηγούμενο, τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Το πυρ που έκαυσε, πυρ και θείον που έκαυσε τα Σόδομα και τα Γόμορρα, με το πυρ και το θείον παριστάνεται και η κόλασις. Είναι λοιπόν ένα ιστορικό προηγούμενο η καταστροφή των Σοδόμων. Διότι θα έρθει ο Αντίχριστος και θα ευνοηθούν όλα αυτά τα πάθη. Διότι, λέει το βιβλίο του Δανιήλ στο 7^ο κεφάλαιο: «Ὑπονοήσει  -Ποιος θα υπονοήσει; Ο Αντίχριστος. Δηλαδή θα σκεφτεί– τοῦ ἀλλοιῶσαι καιρούς καί νόμον». «Να αλλοιώσει καιρούς -εδώ θα πει φύσιν-Να αλλοιώσει την φύσιν, να αλλοιώσει και τον νόμο!». Αυτά λοιπόν θα γίνουν εν ημέραις Αντιχρίστου. Δηλαδή όταν θα έλθει αυτή η Νέα Τάξις των πραγμάτων. Γίνεται πάρα πολύς λόγος για τη νέα τάξη των πραγμάτων. Μεταξύ των οποίων είναι και αυτό. Η αλλοίωσις φύσεως και νόμου Θεού.

     Αυτό που λέει ο Ησαΐας, θα φθάσομε στο σημείο, σε σχέση με εκείνο που σας είπα με το θεατρικό έργο του Ιονέσκο, που λέγει: «Ένας έβγαλε ένα κέρατο…» κτλ. «Οὐαὶ  -λέγει ο προφήτης Ησαΐας. «Αλίμονο»- οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν». Δηλαδή έχομε εδώ μία πλήρη διαστροφή του ορθού. Σήμερα να βγει ένα αγόρι να πει στους συμμαθητάς του, να πει στους συστρατιώτας του ότι «Ζω εν παρθενία»; Ιιιιι! Πού να το πει! Πού να το πει; Όλα αυτά, θα έχουν χάσει βεβαίως όταν γίνουν, την έννοια της αμαρτίας. Σου λέει ο άλλος: «Γιατί; Είναι αμαρτία να έχω φιλενάδα; Να έχω φίλο; Τι τάχα; Είναι αμαρτία;». Χάθηκε η έννοια της αμαρτίας. Αυτή η κατάσταση βεβαιότατα ζημιώνει φοβερά την ψυχήν. Αν δεν φθάσει βεβαίως η ψυχή να μετανοήσει. Γιατί αντιληφθήκατε τι λέμε. Τι ζημιώνει την ψυχήν.

     Έχομε και ένα δεύτερο. Είναι εκείνο που βέβαια ζημιώνει την ψυχήν, η απιστία. Απιστία σημαίνει χωρισμό από τον Θεό, σημαίνει αποστασία. Και η εποχή μας είναι εποχή αποστασίας. Και δεν είναι απλώς εποχή αποστασίας, αλλά και στροφή κατά του Θεού, εναντίον του Θεού. Πόλεμο κατά του Θεού, με κάθε τρόπο και κάθε ύβριν. Η λέξις «ύβρις» με την αρχαιοελληνικήν έννοια του όρου. Και στην περίπτωση αυτή φοβούμαι ότι δεν υπάρχει, αγαπητοί μου, πλέον μετάνοια. Είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που ο Κύριος μάς είπε ότι σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει μετάνοια. Όσο μετενόησε ο Καζαντζάκης, άλλο τόσο θα μετανοήσουν και αυτοί. Διότι ο Καζαντζάκης έπεσε εις την ύβριν κατά του Ιησού Χριστού. Το πώς έπεσε, όλοι το ξέρετε. Και για να δείτε ότι δεν υπάρχει εδώ μετάνοια, δηλαδή όχι δεν συγχωρεί ο Θεός, αλλά δεν μπορεί ο άνθρωπος που έφθασε εις την ύβριν, να μετανοήσει. Δεν μπορεί!

      Και για να σας το κατοχυρώσω, ακούστε δύο χωρία από την προς Εβραίους επιστολήν. Το ένα είναι στο 6^ο κεφάλαιο. Λέγει: «Ἀδύνατον γὰρ -Είδατε; Αδύνατον. Κρατήστε αυτή την λέξη, γιατί θα επακολουθήσει αρκετό κείμενο- τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας Πνεύματος ῾Αγίου καὶ καλὸν γευσαμένους Θεοῦ ρῆμα δυνάμεις τε μέλλοντος αἰῶνος, καὶ παραπεσόντας -Αυτοί γεύτηκαν τον Θεό, γεύτηκαν τον Χριστό, γεύτηκαν την χάρη του Θεού και τώρα…-·«καὶ παραπεσόντας»· όχι η συνηθισμένη αμαρτία που κάνομε κάθε μέρα. Γι’αυτό η φιλανθρωπία του Θεού μας έδωσε το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, αλλά με τον τρόπο που σας εξήγησα προηγουμένως, με την έννοια της ύβρεως. Προσέξτε, ύβρις δεν είναι οι βλάσφημοι που βλασφημούν τα θεία. Όχι, όχι, όχι, όχι… Δεν είναι αυτό η ύβρις. Αλλά όταν στρέφεσαι κατά του Θεού, τον γελοιοποιείς τον Θεόν, τον Χριστόν τον γελοιοποιείς κ.λπ-, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν -δηλαδή παίρνομε το «αδύνατον» της αρχής του χωρίου. Είναι αδύνατον να ανακαινιστεί κανείς πάλι εις μετάνοια. Δεν μπορεί να μετανοήσει- ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ -Τον ξανασταυρώνουν τον Υιό του Θεού. Προσέξτε μία λεξούλα:  καὶ παραδειγματίζοντας». «Παραδειγματίζω» θα πει «θέτω εις ύβριν τον Υιόν του Θεού, Τον χλευάζω». Το ακούσατε; Τον χλευάζω. Στρέφομαι εναντίον Του.

    Ομοίως γράφει ο απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους στο 10^ο κεφάλαιο: «Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν -θεληματικά· έτσι, γιατί το θέλω να αμαρτάνω- μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας -μετά το Βάπτισμα κλπ.-, οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία -Δεν μένει πια άλλη θυσία. Μία είναι η θυσία. Το Αίμα του Χριστού. Το έβρισες το Αίμα του Χριστού. Πώς θα σωθείς;-, φοβερὰ δέ τις ἐκδοχὴ κρίσεως καὶ πυρὸς ζῆλος -είναι το πυρ της κολάσεως- ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους-πρόκειται να φάει εκείνους οι οποίοι αντιτίθενται. Λέει για την Παλαιά Διαθήκη. Το παραλείπω για να μην πολυλογώ- πόσῳ μᾶλλον –λέγει, εκεί αναφέρεται το «πόσῳ μᾶλλον»– δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας –τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας!- καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος -και θεωρώντας το αίμα της διαθήκης, το αίμα του Χριστού ότιείναι ε,τι είναι; Όπως το αίμα όλων των ανθρώπων, των ζώων, τι είναι; Και δεν είναι του Θεανθρώπου το Αίμα), ἐν ᾧ ἡγιάσθη -με το οποίο αίμα του Χριστού αγιάστηκε-, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας; –Και το Πνεύμα της χάριτος αφού το έχει βρίσει;». Δεν υπάρχει μετάνοια. Αυτό, το πόσο ζημιώνει την ψυχήν; Μόλις και ανάγκη να το πούμε.

     Ο δε Ιωάννης, ο Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, ακούστε παρακαλώ τι λέγει στην πρώτη του επιστολή: Έχει πολλά, σας παίρνω το κύριο σημείο: «Ἒστιν ἁμαρτία πρὸς θάνατον· οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήσῃ». Δηλαδή υπάρχει αμαρτία που συγχωρείται. Οι αμαρτίες που κάνομε κάθε μέρα. Συγχωρούνται. Υπάρχει όμως, λέει, αμαρτία, η οποία οδηγεί στον θάνατο. Γι’ αυτήν την αμαρτία, γι’ αυτόν τον αμαρτωλό με τέτοια αμαρτία, δεν μπορείς να παρακαλέσεις τον Θεό. Είδατε; «Οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήσῃ». «Ἐρωτῶ» θα πει «παρακαλώ». Δεν μπορεί να παρακαλέσει ούτε τον Θεό, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Δεν μπορεί. Είναι η αμαρτία προς θάνατον. Ποια είναι αυτή η αμαρτία προς θάνατον; Είναι αυτά που σας διάβασα αναλυτικά από τον Απόστολο Παύλο στην προς Εβραίους επιστολή του. Είναι λοιπόν αντιληπτόν ότι εδώ έχομε μία τέτοια κατάσταση που είναι ανυπόφορα ζημιωτική της ψυχής. Και ανεπίστρεπτα. Εκεί η ψυχή ζει πια τον αιώνιο θάνατό της.

     Και ένα τρίτο σημείο. Εκείνο που τελεσίδικα βεβαίως πλέον ζημιώνει την ψυχή και δεν μπορεί κανείς από εκεί να βγει· η αιώνια κόλασις. Η απόληξις. Γίνεται ο άνθρωπος ο υιός της απωλείας. Όπως έγινε ο Ιούδας. Ο χαμένος άνθρωπος. Θα ξαναπώ: Αιωνία κόλαση. Προσέξατέ το. Από κει δεν υπάρχει ελπίδα διαφυγής. Και εκεί είναι ο αιώνιος βασανισμός. Σκότος εξώτερον, βρυγμός οδόντων, πυρ αφεγγές, φωτιά που δεν δίνει φως. Αλλά βεβαίως και απώλεια θεωρίας, βεβαίως, του προσώπου του Χριστού. Δεν μπορείς πια να βλέπεις το πρόσωπο του Χριστού. Που θα βλέπουν εκείνοι που θα είναι στη Βασιλεία του Θεού. Κι εκεί που οδύρεται ο Ιερός Χρυσόστομος για την κόλαση είναι τούτο. «Α», λέει, «δεν υπολογίζω τας βασάνους της κολάσεως, υπολογίζω ότι θα χάσω την θεωρία -από το «θεωρώ», το «βλέπω»- του γαληνού εκείνου προσώπου του Ιησού Χριστού».

     Θυμηθείτε τους λόγους του Χριστού: «Πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». «Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον». Προσέξτε, στην κόλαση θα μπούμε με τα σώματά μας. Γιατί προ της κολάσεως θα γίνει η ανάστασις των νεκρών. Και στη Βασιλεία του Θεού θα μπούμε με τα σώματά μας. Όπως σας βλέπω και με βλέπετε· πού είναι εκείνοι που κοροϊδεύουν και κοροϊδεύουν και λένε: «Τι είναι η κόλασις; Καζάνια με φωτιά και τέτοια;». Ωωωω, να ήταν καζάνια με βραστό νερό και το πυρ να ήταν αυτό που βάζομε κάτω από τα καζάνια και βράζει το νερό…· καλά θα ήταν! Αυτό το πυρ, ξέρετε ποιο είναι; Το πυρ αυτό ξεκινάει από τον Θεόν. Είναι η άκτιστος ενέργεια του φωτός. Είπα να μη σας το πω, αλλά…, το λέγει ο Μέγας Βασίλειος αυτό. Προσέξτε. Κάπου διαχωρίζεται, διαχωρίζεται αυτό το άκτιστον φως. Και σαν φως, μένει στη Βασιλεία του Θεού· γι΄αυτό θα είναι φωτοφόροι οι σωσμένοι άνθρωποι. Σαν πυρ χωρίς φως, πηγαίνει εις τους κολασμένους. Γι’αυτό λοιπόν είναι πυρ που καίει και που δεν είναι φωτεινόν. Από τον Θεό ξεκινά. Άκτιστος ενέργεια είναι αυτό το πυρ της κολάσεως. Φρίκη! Φρίκη! Μία πικρή εικόνα να πάρετε από τους δαιμονισμένους ανθρώπους, όταν πάνε σε κάποιον άγιο, άγιο Νεκτάριο, άγιο Διονύσιο, άγιο Γεράσιμο, άγιο Σπυρίδωνα και ξέρετε τι φωνάζουν αυτοί. «Με καις, με καις, με καις!». Τι είναι αυτό που καίει; Οι δαίμονες φωνάζουν. «Με καις, με καις!». Γι΄αυτό και λένε τον καθένα απ΄ αυτούς τους αγίους, τους λένε «καψάληδες». Καψάληδες. «Με καις, με καις!». Καίεται ο διάβολος, καίονται οι δαίμονες με το άκτιστον αυτό πυρ που έρχεται από τον Θεό. Και μην ξεχνάμε ο λόγος του Θεού είναι αψευδής, δεν ψεύδεται. Λέει ο απόστολος Παύλος: «Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος». Ο Χριστός το είπε. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει.

      Αγαπητοί, όλα τούτα που αναφέραμε, ζημιώνουν την ψυχήν. Η σωτηρία μας είναι «ἐν οὐ παικτοῖς». Δεν είναι αντικείμενο να παίζομε. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά. Μία μόνο ψυχή έχομε. Κι αυτή δεν θα ξαναέρθει στον κόσμον αυτόν. Μη λοιπόν την παραδίδομε στην «κυβεία» –κύβους που παίζουν τα τυχερά παιγνίδια. «Στην κυβεία», λέει ο απόστολος Παύλος, «της πλάνης και της αμαρτίας». Αλλά και στην καθημερινότητα· με την τριβή των απροσεξιών μας, χάνομε την ειρήνη μας, την αγάπη μας, την χαρά μας. Και αυτό ομοίως ζημιώνει την ψυχήν. Γιατί να ζημιώνομε κάθε μέρα; Ας ακούσομε λοιπόν ακόμη μία φορά τον λόγο του Χριστού: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;».

729η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Απολυτοποίησις και σχετικοποίησις της ζωής.

†«Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν».

Γιατί όποιος θέλει να σώση την ζωήν του, θα την χάση. Και όποιος χάση την ζωήν του για μένα και για το Ευαγγέλιον, αυτός θα την κερδίσει την ζωήν του.

Καθώς ακούμε αγαπητοί μου αυτούς τους λόγους του Κυρίου, που τους απευθύνει τόσο προς τους μαθητάς Του όσο και προς τον όχλον, αισθανόμεθα να υπάρχη μια σκληρή απολυτότης. Ή θα ανήκεις εις τον Κύριον και θα σωθείς ή δεν θα ανήκεις και θα απολεσθής.

Αλλά ας δούμε τα πράγματα από πιο κοντά. Πριν προχωρήσουμε, πρέπει να κάνουμε μια εξομάλυνση του ιερού κειμένου. Ότι η λέξις, ο όρος «ψυχή» εδώ έχει δύο σημασίες. Η πρώτη σημασία σημαίνει «ζωή» και η δευτέρα σημασία, «ψυχή» σημαίνει «πνεύμα». Έτσι, όταν ο Κύριος λέγη «ός αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι», όποιος θέλει να σώση την ζωή του, αφήνει, όπως βλέπομε, περιθώρια εδώ να φανή πολύ καθαρά ότι ο άνθρωπος έχει εξουσία της ζωής του. Ο ίδιος άνθρωπος έχει εξουσία της ζωής του. Φυσικά, πίσω από τον άνθρωπο, εξουσία της ζωής του έχει ο Θεός. Αλλά όμως ο άνθρωπος χειρίζεται την ζωήν του. Μόνο ο Θεός έχει, θα λέγαμε, την υψηλήν επιστασίαν των ανθρωπίνων ψυχών, αφήνει όμως τους ανθρώπους να χειρίζονται την ίδια τους την ζωή. Και αυτή η εξουσία στον άνθρωπο είναι να εκλέξει την αιωνία ζωή ή την αιωνία απώλεια. Ό,τι θέλει διαλέγει ο άνθρωπος. Και το περίεργον είναι ότι ενώ ο άνθρωπος, και ποιος δεν θα ήθελε, να σώση την ζωήν του, φθάνει στο τέλος να την χάνει. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος παίρνει λανθασμένη πορεία.

Από τι εξαρτάται; Δηλαδή αυτή η λανθασμένη πορεία, από τι εξαρτάται; Από την στάση που θα πάρωμε απέναντι του Ιησού Χριστού και του Ευαγγελίου Του. Ο Ιησούς Χριστός ζητά την θυσία αυτής της βιολογικής μας ζωής, για να κερδίσωμε αυτήν την αιωνία ζωή. Και όταν λέμε «βιολογική ζωή», εννοούμε αυτό που με συντηρεί στην ζωή. Να φάγω, να πιω, να κοιμηθώ, να αναπτυχθώ, και απλώς να ζω και να υπάρχω. Όπως ακριβώς «βιολογική ζωή» έχουν και τα ζώα.

Ο Κύριος λοιπόν λέγει ότι πρέπει να θυσιάσω αυτήν την βιολογικήν μου ζωή, για να κερδίσω την αιωνία ζωή. Αν δεν θυσιασθή η βιολογική ζωή, τότε χάνεται η πνευματική ζωή. Συνεπώς που υπάρχει ο κίνδυνος; Στην απολυτοποίηση της βιολογικής ζωής. Τι σημαίνει ότι «απολυτοποιώ την βιολογική μου ζωή;» Ότι η βιολογική ζωή έχει υψίστην αξία, χωρίς να αναγνωρίζεται η αξία της αιωνίου ζωής. Αυτό θα πη «απολυτοποίηση της βιολογικής ζωής.» Δίνω δηλαδή υψίστην αξία και λέγω ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μόνον η ζωή μου. Ακόμα, όταν αυτή η βιολογική ζωή, γίνει ο σκοπός της ανθρωπίνης μου υπάρξεως. Δηλαδή αυτό το οποίο λέμε «ζω για να ζω, τρώγω για να ζω». Αλλά να ζω όμως κατά έναν τρόπο πάντοτε μέσα σ’ αυτά τα επίγεια σχήματα. Είναι εκείνο που πολλές φορές βλέπομε στους ανθρώπους, με κάθε φροντίδα να διατηρούν αυτή τους την βιολογική ζωή. Αν τους πης για μια στιγμή να νηστέψουν, αισθάνονται ένα φοβερό φόβο ότι θα χάσουν αυτή τους την βιολογική ζωή. Ότι θα αδυνατίσουν κλπ.

Θέλετε ακόμη να προχωρήσω; Είναι δυστύχημα, θα το πω όμως. Ακόμη αγαπητοί μου αν περιορίσεις τον άλλον άνθρωπο λίγες μέρες για να κοινωνήση, την γενετησία του ζωή, τρέμει, φοβείται, γιατί αισθάνεται, όταν μειώσει την γενετησία του ζωή και το φαΐ του, ότι θα πεθάνη. Και όταν αισθανθή ότι αυτά φεύγουν από την ζωή του, αισθάνεται ότι χάνει την ζωή του. Είναι κάτι που το έχω βυθομετρήσει σε πολλούς, αγαπητοί μου, ανθρώπους. Και εκπλήσσομαι. Βέβαια, περιττόν να σας πω ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν αφήνουν ουδέ τον ελάχιστον χώρον για ν’ αναπτυχθεί η πνευματική τους ζωή. Ζουν μόνο την βιολογική τους ζωή. Αυτή που ζουν και τα ζώα. Τα οποία δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά τρώγουν, πίνουν και συνέρχονται, Τίποτα άλλο. Ακόμη, αν θέλετε, αν φθάσω στο σημείο να έχω ακόμη μια τέτοια στάση απέναντι στην βιολογική μου ζωή, ώστε να την κάνω είδωλο, φθάνω να την προσκυνώ, να το προσκυνώ το είδωλο αυτό της βιολογικής μου ζωής. Από πού φαίνεται; Φαίνεται αγαπητοί μου όταν φροντίζω υπερβολικά για την υγεία μου. Μη χάσω κάτι από την υγεία μου. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ ασχολούμαι για την υγεία μου. Αν θέλετε, αυτή η κατάσταση είναι λανθάνουσα μέσα στους ανθρώπους ως εξής: Όταν ερωτήσωμε κάποιον τι κάνει, λέει: «Καλά είμαστε, όχι και πολύ καλά δηλαδή, έ, προβλήματα, αλλά δόξα τω Θεώ, έχομε την υγείαν μας.» Ύψιστον αγαθόν βάζουν την υγεία. Αναμφισβητήτως αγαπητοί μου η υγεία είναι ένα αγαθόν. Είναι ύψιστον; Αλλά από τα σαρκικά αγαθά, τα υλικά αγαθά. Δεν είναι το ύψιστον πνευματικόν αγαθόν. Αλλά είναι το αγαθόν εκείνον που… ναι μεν, μεγάλο, σπουδαίο, αλλά ανήκει……

Ύψιστον αγαθόν να είσαι δίκαιος, άγιος. Αυτό είναι στον χώρο τον πνευματικό. Ύψιστον αγαθόν εις τον χώρον τον υλικόν ήτο η μακροζωία. Αλλά η μακροζωία, βλέπετε ότι σαν αγαθό, δεν πέρασε στην Καινή Διαθήκη. Ενώ στην Παλαιά Διαθήκη ήταν ύψιστον αγαθόν. Υλικόν όμως.

Έτσι βλέπομε τον άνθρωπο να είναι τρόπον τινά γατζωμένος, (προσέξτε τι ρήμα είπα) γατζωμένος εις αυτήν την βιολογικότητά του. Γατζωμένος. Στην υγεία του. Μην χάσει κάτι. λίγο κάπου τον πονά, τρέχει αμέσως στον γιατρό. Τρέμει, φοβάται, μήπως χάσει αυτήν την ζωή του. Αυτό λέγεται απολυτοποίηση της ζωής. Απολυτοποιώ την ζωήν μου, την επίγειο ζωήν μου. Αυτό, λέγει ο κύριος, οδηγεί εις την απώλειαν, οδηγεί εις την καταστροφήν. Στην αιωνία απώλεια.

Ο Κύριος όμως θέλει να τονίσει ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η απολυτοποίηση αλλά η σχετικοποίηση. Τι είναι αυτή η σχετικοποίηση της ζωής; Εκφράζεται ως εξής: Βεβαίως φροντίζω για την ζωή μου, φροντίζω και για την υγεία μου. Διότι η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού. Είναι ένα σπουδαίο δώρο του Θεού. Είπαμε, από τα φυσικά δώρα, το ύψιστον δώρον. Η ζωή και η υγεία. Γι’ αυτό και η αυτοκτονία είναι βαρύ αμάρτημα. Πρέπει να φροντίσω ασφαλώς. Αλλά δεν πρέπει να μείνω κατά έναν παθολογικό τρόπο στην φιλοζωία. Διότι τι θα πει «απολυτοποίηση της ζωής;» Φιλοζωία. Ν’αγαπώ την ζωούλα μου. Και μόνο την ζωούλα μου. Και πρέπει λοιπόν εγώ να φυγω βήμα-βήμα από αυτήν την βιολογικότητά μου και να προχωρώ εις την πνευματικοποίηση της ζωής μου. Αυτό θα πη ότι πρέπει να σχετικοποιώ την ζωήν μου. Να φεύγω από αυτήν την φιλοζωίαν. Είπα «βήμα-βήμα.» Ξέρετε, στην Μυτιλήνη υπάρχει ένα δάσος που λέγεται «απολιθωμένο». Ήταν δάσος κάποτε, δένδρα. Και σήμερα έχουν σωθεί οι κορμοί τους και είναι πέτρινοι. Πως έγιναν αυτά τα δένδρα από ξύλα σε πέτρα; Κύτταρο-κύτταρο, βιολογικό, ξύλινο, βιολογικό κύτταρο, κύτταρο-κύτταρο άλλασε την ύλη τουμε νεκρά ύλη και σιγά-σιγά έφθασε αυτό το δένδρο, αυτά τα δένδρα να γίνουν πέτρινα! Αυτή η μετασχημάτησις αγαπητοί μου πρέπει να συμβαίνει και εις τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος γεννιέται βιολογικός. Πρέπει σιγά-σιγά να γίνεται πνευματικός. Βήμα-βήμα, μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα. Αυτό ο Κύριος το εκφράζει με τα εξής λόγια: «Ο μισών την ψυχήν αυτού». Αυτός που μισεί την ψυχήν του. Δηλαδή αυτός που δεν προσέχει. Δεν προσέχει μάλιστα κατά έντονον τρόπον, όπως ήδη εξηγήσαμε, την βιολογική του ζωή. Που δείχνει βεβαίως αυτό, «μισώ την ψυχήν μου», την τελευταία φάση περιφρονήσεως της βιολογικότητός μου. Έφθασαν αγαπητοί μου οι Πατέρες να λέγουν «να εύχεσαι να μην έχεις πολλή υγεία!» Ακούσατε; Περίεργο πράγμα. Αυτό είναι εντελώς αντίθετο από εκείνο που ο λαός μας πιστευει, ότι πρέπει πάντα να έχει μια καλή υγεία.

Αυτή η σχετικοποίηση της ζωής ανοίγει έναν χώρο σπουδαίο. Τον χώρο της διακονίας στο έργο του Θεού. Ανοίγει την αφιέρωση, ανοίγει την άσκηση, ανοίγει το μαρτύριο. Ο άνθρωπος που δεν προσέχει την ζωήν του την παρούσα κατά έναν φιλόζωον τρόπον, είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα. Ν’ αφιερωθεί στον Θεό και να μαρτυρήσει για την αγάπη του Χριστού. Βέβαια, θα λέγαμε, ρίζα της θεωρήσεως μιας σχετικοποιημένης πάντα ζωής είναι η ανάσταση. Είναι η Ανάσταση του Χριστού και είναι και η ανάσταση των νεκρών. Βλέπει και πρέπει να βλέπει ο πιστός την αιωνία ζωή. Γιατί, πώς να το πούμε, αν δεν βλέπει κάτι άλλο, δεν θα δώσει αυτό που έχει. Όπως ακριβώς άμα πηγαίναμε να ψωνίσωμε, τότε ανοίγομε το πορτοφόλι μας και δίνομε χρήματα, όταν ακριβώς βλέπωμε το αντικείμενο που θέλομαι ν’ αγοράσωμε. Ποτέ δεν δίδομε χρήματα χωρίς να ψωνίσωμε τίποτα. Βλέπετε την αγάπη του Θεού; Μας έβαλε μπροστά το αντικείμενον της ανταλλαγής, της αγοράς αν θέλετε. «Δώσε αίμα και πάρε πνεύμα», λέγουν οι Πατέρες. Θα το πω άλλη μια φορά. «Δώσε αίμα και πάρε πνεύμα». Τι θα πει «δίδω αίμα;» Δίδω βιολογικότητα. Και τι παίρνω; Παίρνω πνευματικότητα. Αλλά όταν έχω ανά πάσα στιγμή αγαπητοί μου αυτήν την βιολογικότητα, ανά πάσα στιγμή, την έχω μπροστά σ’ εκείνο που ζητώ. Την αιώνα ζωή! Έφθασε ο Κύριος να μας πη, να μην φοβηθούμε, αυτήν την βιολογικότητα της ζωής άμα την χάσουμε. Μας είπε κάτι πολύ σπουδαίο. «Θριξ εκ της κεφαλής ημών ου μη απόληται.» Μη φοβηθήτε, λέγει. Μη φοβηθήτε. Ακόμα και την κακοποίηση που μπορούν να σας κάνουν οι άνθρωποι. Ακόμη και το μαρτύριο. Μη φοβηθήτε. Μια τρίχα απ΄’το κεφάλι σας δεν θα χαθή. Και ξέρετε γιατί δεν θα χαθή μια τρίχα. Γιατί θ’αναστηθούμε. Και θα πάρωμε πίσω ολόκληρη την ύπαρξή μας. Όχι απλώς διατηρείται η ψυχή αλλά θ’αναστηθούμε. Θα πάρωμε πίσω το σώμα μας. Θα πάρωμε ολόκληρη την ύπαρξή μας. Άφθαρτη και αθάνατη. Τα λόγια του Κυρίου είναι απόλυτα. Εννοούν ό,τι λέγουν. «Μία τρίχα από το κεφάλι σας δεν θα χαθή».

Πάντως, πρέπει να τονίσωμε ότι είναι εντελώς αδύνατο να βιώση κανείς την πνευματική ζωή, την ευαγγελική ζωή, αν έχει φιλοζωία. Δεν μπορεί αυτό να το επιτύχη. Και δυστυχώς σήμερα έχομε πολλούς, τους περισσότερους ίσως, φιλοζώους χριστιανούς. Οι οποίου είναι χριστιανοί ανέραστοι. Μέσα τους δεν αναπτύσσεται κανένας πόθος, ούτε για τον Χριστό, ούτε για την αιωνία ζωή. Απλώς τηρούν, απλώς τηρούν μερικές εντολές. Δηλαδή μια ηθικότητα και τίποτε περισσότερο. Οι οποίοι ουσιαστικά είναι εχθροί του Σταυρού του Χριστού. Για τους οποίους γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Φιληππησίους επιστολή του: «των οποίων η κοιλιά είναι ο Θεός. Και κλαίγοντας, λέγη, γράφω γι’αυτούς τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού». Γιατί; Γιατί απολυτοποίησαν την βιολογική τους ζωή.

Ο Κύριος, για να στηρίξει αυτούς Του τους λόγους, είπε το εξής παρακάτω: «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» Διότι τι έχει να ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση όλον τον κόσμον, υλικά πράγματα, βιολογικά πράγματα, και ζημιώση την ψυχή του; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του; Εδώ τώρα η έννοια «ψυχή» έχει την έννοια «πνεύμα». Τι μπορεί να δώσει για αντάλλαγμα; Ο Μέγας Αλέξανδρος αγαπητοί μου βέβαια έζησε προ Χριστού. Ετάφη στην Αλεξάνδρεια. Κάποτε ο αββάς Σισώης, ένας μεγάλος ασκητής, στάθηκε μπροστά στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και άρχισε να φιλοσοφεί για την ματαιότητα του κόσμου. «Αλέξανδρε, που είσαι; Αλέξανδρε, που είναι ο κόσμος που κατέκτησες; Αλέξανδρε, που είσαι;» Φιλοσοφούσε την ματαιότητα της ζωής.

Αλλά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κι εμείς γινόμαστε μικροί Αλέξανδροι, γιατί προσπαθούμε να κερδήσωμε πολλά στην παρούσα ζωή, ενώ δεν έχουμε τίποτα να κερδήσωμε. Σημειώνει ο ιερός Δαμασκηνός σ’εκείνα τα περίφημα «Νεκρώσιμα τροπάριά του». Που τα’ακούμε στις κηδείες. Πρέπει να πηγαίνωμε στις κηδείες. Πρέπει να πηγαίνωμε για ν’αντιλαμβανώμεθα την ματαιότητα της ζωής. Πρέπει να πηγαίνωμε και μέχρι τον τάφο. Πρέπει να πηγαίνωμε και εις την ανακομιδή των λειψάνων. Όταν βγάζωμε τα κόκαλα. Είπα την λέξη «κόκαλα». Έτσι για να δούμε κατά ωμόν τρόπον, ρεαλιστικόν, που φθάνη ο άνθρωπος. Αγαπητοί μου λέγη ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Κατενόησα εν τοις μνήμασι και είδον τα οστά τα γεγυμνωμένα και είπον (Κοίταξα στον τάφο και είδα τα γυμνά κοκαλα και είπα) άρα τις έστι, βασιλεύς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης, ή δίκαιος ή αμαρτωλός;» (Αυτά τα κόκαλα σε ποιον ανήκουν; ) «Πάντα ματαιότητα τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον (Ό,τι δεν μπορεί να συνοδεύση τον άνθρωπο μετά τον θάνατο, είναι μάταιο). Ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα. (Δεν μένει ο πλούτος, δεν συνοδεύει η δόξα τον άνθρωπον) Επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισται». (Ήλθε ο θάνατος, όλα έφυγαν από την μέση.) Ματαιότης λοιπόν. Και πράγματι αγαπητοί μου, όταν φθάσαμε να κατακτήσωμε τον κόσμον, φθάνομε να οικούμε τον τάφον, να κατοικούμε τον τάφον. Τι ωφέλησε τον πλούσιον νενανίσκο, όταν του είπε ο Κύριος «πούλησε τα υπάρχοντά σου και έλα μαζί μου». Εκεινος εσκυθρώπιασε. Λυπήθηκε. Επειδή ήταν κολλημένη η ζωή του στα υλικά πράγματα. Και τα υλικά πράγματα, κολλημένα στη ζωή του. Τι κέρδισε; Τίποτα. Τίποτα δεν κέρδισε. Ζημίωσε.

Αγαπητοί μου, ας καθήσωμε να θεολογήσωμε την ανθρωπίνη ζωή. Έξω από τον Ιησούν Χριστόν η ψυχή μας αισθάνεται ένα χάος. Δεν γνωρίζομε ούτε τι είναι ζωή ούτε τι είναι θάνατος. «Ουδείς αναβέβηκεν, λέγη ο Κύριος, εις τον ουρανόν, ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο Υιός του ανθρώπου, ο ων εν τω ουρανώ». Κανείς δεν πήγε στον ουρανό, παρά μόνον Εκείνος που κατέβηκε από τον ουρανό. Αυτός που έγινε άνθρωπος. Αλλά και που υπάρχει στον ουρανό. Και που είναι στους κόλπους του Πατρός. Εκείνος εξηγήσατο. Εκείνος μας είπε τι είναι η ζωή και τι είναι ο θάνατος. Τα θέλγητρα της ζωής. Αν βέβαια είναι θέλγητρα. Είναι η ζάχαρη που καλύπτει το χάπι το πικρό. Αυτά είναι τα θέλγητρα της ζωής. Δηλαδή ένα σακχαρόπηκτο χάπι, που εξαπατά τον άνθρωπο. Εξαπατούν τον άνθρωπο τα θέλγητρα της ζωής. Νόημα η ζωή χωρίς τον Ιησούν Χριστόν δεν έχει. Γι’αυτό, βλέπετε, ο άνθρωπος, όταν διασκεδάση και τελειώση η διασκέδαση, πέφτει πάλι σε μια κατάθλιψη. Και σπεύδει πάλι να ξαναδιασκεδάση, για να ξαναγεμίσει φαινομενικά την ζωή του. Και αυτό δεν είναι παρά ένα μαγγανοπήγαδο, που το γυρίζει και το γυρνά σ’ολόκληρη την ζωή του, ο φτωχός, ταλαίπωρος, πλανεμένος άνθρωπος.

Ο Κύριος, αν προσέξατε, στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, είπε ότι θα ξανάρθη. Εν τη δόξη του Πατρός Αυτού, μετά των αγγέλων των αγίων. Θα ξανάρθη. Και αυτό για τους αγίους που πιστεύουν εις τον Χριστόν και απηρνήθησαν την ζωήν τους, δεν κόλλησαν στον παρόντα κόσμο, είναι μια εμπειρία. Ότι ο Χριστός θα ξανάρθη. Το ζουν αυτό, το νιώθουν, το αισθάνονται. Είναι ευτυχείς. Αξίζει αγαπητοί μου να μην απολυτοποιήσωμε την ζωή μας. Αξίζει. Γιατί θα ζημιώσωμε στο τέλος. Λέγει κάποιος σύγχρονος άγιος, λέγει: «Δεν θα ήθελα να είμαι στον Παράδεισο, ούτε στον Παράδεισο, χωρίς τον Ιησούν Χριστόν!» Που σημαίνει ο Χριστός δίνει πραγματικά το νόημα. Ή εκείνο που γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Ποιος μπορεί να μας χωρίση από την αγάπη του Χριστού; Θλίψης; Ή στενοχωρία; Ή διωγμός; Ή λιμός; (πείνα) Ή γυμνότης; Ή κίνδυνος; Ή μάχαιρα; Πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος, ούτε ζωή, ούτε άγγελοι, ούτε αρχαί, ούτε δυναμεις, (σκοτεινές εννοείται, δαίμονες) ούτε ενεστώτα, ούτε μέλλοντα, (και μέλλον είναι ο Παράδεισος, ξέρετε. Να εδώ που βλέπομε μια συμφωνία) ούτε ύψωμα (αν μου δώσουν αξιώματα στην ζωή) ούτε βάθος (αν με ταπεινώσουν και με καρπαζώσουν στην ζωή) ούτε τις κτίσις ετέρα συνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού, της εν Χριστώ Ιησού του Κυρίου ημών». Κανείς δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Κανείς. Ναι αγαπητοί μου. Ο βίος είναι σύντομος και η ποιότητά του αμφίβολη και απατηλή. Μη διστάζομε λοιπόν να απαρνηθούμε τον εαυτόν μας. Να σηκώσωμε τον σταυρό μας και να ακολουθήσωμε τον Κύριον. Ο κόπος και η θυσία δεν πηγαίνουν χαμένα. Γιατί ο Κύριός μας ανεστήθη. Κι εμείς θ’αναστηθούμε. Και όπως μας είπε, ούτε μια τρίχα από το κεφάλι μας δεν θα χαθή. Όποιος πιστεύει και αγαπάει τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, πάντα τον ακολουθεί.

290η ομιλία στην κατηγορία 
« Ομιλίες Κυριακών ».

Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: 
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.