Αθανάσιος Άμβωνας: Κυριακή Β΄ Νηστειῶν.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυριακή Β΄ Νηστειῶν.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

09 Μαρτίου 2026

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

†. Μας διηγείται, αγαπητοί μου, ο Ευαγγελιστής Μάρκος, που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, ότι «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναούμ καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον».

Με ένα χαριτωμένο και ζωηρό και σύντομο τρόπο, μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Μάρκος την είσοδον του Ιησού εις την Καπερναούμ. Και συγκεκριμένα, ότι επήγε σε ένα σπίτι, προφανώς φιλικόν, κι εκεί άρχισε να ομιλεί τον λόγον του Θεού. Μόλις το έμαθαν οι κάτοικοι ή οι περίοικοι, έσπευσαν να τον ακούσουν. Το πλήθος ήταν τόσο πολύ, ώστε, όπως σημειώνει ο Ευαγγελιστής Μάρκος, ώστε όχι μόνον το σπίτι εγέμισε, που βέβαια τα σπίτια τότε ήταν κάπως μικρά, αλλά και η αυλή μέχρι την αυλόθυρα και έξω στον δρόμο. Πλήθος κόσμου, στο άκουσμα ότι έφθασε ο Ιησούς στην πόλη και ότι βρίσκεται σε εκείνο το συγκεκριμένο σπίτι.

Τέσσερις φίλοι ενός παραλύτου ανδρός τον έφεραν επάνω σε ένα κρεβάτι για να τον θεραπεύσει ο Κύριος. Αλλά το πλήθος ήταν τόσο, που ήταν αδύνατον να περάσουν μέσα εις το σπίτι. Τότε, η πίστις και η αγάπη αυτών των τεσσάρων συνοδών, βρήκε τον τρόπο. Πέρασαν σε ένα γειτονικό σπίτι, ανέβηκαν στη στέγη του, από κει πέρασαν στη στέγη του σπιτιού που ήταν ο Κύριος, απεστέγασαν την στέγη, δηλαδή βγάλαν τα κεραμίδια -προφανώς δεν υπήρχε ταβάνι- και κατέβασαν με σχοινιά τον παραλυτικό μπροστά εις τον Κύριον. Και ο Κύριος εθαύμασε την πίστιν αυτών των τεσσάρων ανδρών και τους είπε έναν επαινετικόν λόγον και αφού συγχώρησε και τις αμαρτίες του παραλύτου, του λέγει: «Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου, το ξύλινο κρεβάτι που σε μετέφεραν και πήγαινε στο σπίτι σου».

Έχομε εδώ, αγαπητοί μου, δύο περιστατικά. Το ένα είναι η εξαγγελία του λόγου του Θεού. Τι έκανε ο Κύριος όταν εισήλθε σ’ αυτό το σπίτι; Λέγει ότι «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον» του Θεού. Το άλλο ποιο είναι το περιστατικό; Είναι η θεραπεία του παραλυτικού.

Μπροστά σ’ αυτά τα δύο περιστατικά, θα μας επιτραπεί να κάνομε μίαν ιεράρχησιν. Εκ των δύο τούτων, τι είναι πιο ανώτερο; Δηλαδή η θεραπεία του παραλυτικού ή του ότι ο Κύριος ελάλει τον λόγον του Θεού; Εκ των δύο, κάνοντας, επαναλαμβάνω, ιεράρχησιν των δύο αυτών περιστατικών, ποιο είναι ανώτερο; Το ερώτημα δεν είναι ούτε αφελές, βέβαια ούτε και περιττό. Και τούτο διότι από την οπτική γωνιά που βλέπουν οι άνθρωποι τον Χριστιανισμόν, θα κρίνουν και την ιεράρχησιν αυτών των δύο. Να πουν ποιο είναι πρώτο και ποιο είναι δεύτερο. Από την οπτική γωνιά που υπάρχουν, κρίνοντες τον Χριστιανισμόν. Είναι το θέμα πάρα πολύ σπουδαίο. Αν θεωρήσουμε, αν θεωρηθεί, θεωρήσουν οι άνθρωποι τον Χριστιανισμό σαν ένα κοινωνισμό, θα μας πουν ότι …το πρώτο, η θεραπεία είναι εκείνη, του παραλυτικού, που προέχει, είναι πάνω απ΄όλα, σαν μια πράξη κοινωνικώς αγαθή. Αν πάλι δουν τον Χριστιανισμό σαν διδασκαλία που ανοίγει τον δρόμον για την σωτηρία, θα κρίνουν ότι ο λόγος του Θεού έχει την προτεραιότητα. Και το σπουδαίον είναι ότι μέσα στους αιώνες, μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι παραμένουν σ’ αυτές τις δύο οπτικές θεωρήσεις. Οι μεν έτσι βλέπουν· κοινωνικά τον Χριστιανισμό. Οι δε έτσι βλέπουν· σωτηριολογικά τον Χριστιανισμόν. Κι αυτό το βλέπομε καθημερινά και εις αυτήν την ζωήν μας και αύριο και μεθαύριο έτσι θα είναι.

Πολλοί ζητούν από την Εκκλησία, μάλιστα ειδικά στην εποχή μας, να κάνει κοινωνικόν έργον ευρέος φάσματος. Επί παραδείγματι να κτίζει φιλανθρωπικά ιδρύματα, να οικοδομεί νοσοκομεία, να αναλαμβάνει την παιδεία, να συνδράμει τους πτωχούς κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Που όλα αυτά ουσιαστικά ανήκουν εις την πολιτεία και την οργάνωσή της. Ζητούν, δηλαδή, πολλοί από την Εκκλησία έναν ακτιβισμόν. Επειδή αυτή η λέξις πολύ χρησιμοποιείται, γι'αυτό σας την είπα, δεν είναι ελληνική. Από το ‘’act’’ που θα πει πράξις. Δηλαδή ζητούν από την Εκκλησία να έχει μίαν κοινωνικήν πράξιν. Και λέγεται… ζητούν έναν ακτιβισμόν. Έτσι, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που χωρίς οι ίδιοι που ζητούν να αντιλαμβάνονται τα πράγματα, απογυμνώνουν την Εκκλησία από το σωτηριολογικό της έργο.

Αν το θέλετε, αν και δεν είναι δόκιμη η λέξις, από το μεταφυσικό της στοιχείο- λέγω δεν είναι δόκιμη η λέξις «μεταφυσικόν» γιατί ανήκει εις την φιλοσοφίαν αυτή η λέξις. Δηλαδή αφαιρούν από την Εκκλησία εκείνο που ανήκει εις τον ουρανόν. Και σου λέει: «Εδώ, στη γη, πράξη». Αυτό θα πει Χριστιανισμός. Οτιδήποτε άλλο δεν τους ενδιαφέρει. Ό,τι κι αν πιστεύουν οι άνθρωποι αυτοί, μπορεί ακόμη να μην πιστεύουν καν εις τον Χριστόν, δέχονται όμως το Ευαγγέλιο, το βάρος εκεί το θέτουν. Στον ακτιβισμόν, στην πράξη. Μην πάτε μακριά. Στο Κρεμλίνο, στη Ρωσία, κατά την διάρκεια του Κομμουνισμού, υπήρχε εις την μετώπην κάποιας πύλης της εισόδου του Κρεμλίνου: «Ὁ μὴ ἐργαζόμενος μηδὲ ἐσθιέτω». Είναι του Αποστόλου Παύλου αυτό. Αυτός που δεν εργάζεται, ούτε να τρώει. Γιατί απλούστατα ο σοσιαλισμός απαιτούσε την εργασίαν: «Δεν μπορείς, κύριε, να ζητάς ψωμί να φας, όταν δεν εργάζεσαι». Αυτό τους ταίριαξε. Το πήραν. Το έβαλαν στην πύλη τους πάνω. Επίστευαν εις τον Χριστιανισμόν; Όχι. Δεν τους ενδιέφερε ο Χριστός. Μάλιστα, αν ανοίγαμε, τότε, γιατί όχι και τώρα, την ρωσική εγκυκλοπαίδεια εις το λήμμα Ιησούς Χριστός», θα βρίσκαμε: «Μυθικόν πρόσωπον, που…»! κ.τ.λ.- τρεις αράδες έχει η ρωσική εγκυκλοπαίδεια περί του Ιησού Χριστού. Βλέπετε ότι δεν τους ενδιέφερε το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Πολύ δε παραπάνω περί ουρανού, περί Βασιλείας, περί σωτηρίας, περί, περί, περί… Τους ενδιέφερε αυτή η φράσις. Ξαναλέγω, του Αποστόλου Παύλου. Την γράφει εις τους Κορινθίους, συγνώμη, προς Θεσσαλονικείς. Οπότε αυτό τους ενδιέφερε. Αυτό πήραν. Τι έκαναν εδώ δηλαδή; Χώρισαν τον Χριστό από κάτι που αναφέρεται σε θέμα κοινωνικό. Δεν θα λείψουν μέχρι που να τελειώσει ο κόσμος, εκείνοι που θεωρούν την Εκκλησία ως υπόθεση ακτιβιστική. Δηλαδή να ενδιαφέρεται για όλα εκείνα που προανέφερα.

Εδώ πρόκειται για ένα λάθος. Ένα λάθος πολύ μεγάλο. Δεν προηγείται εδώ το θαύμα. Γιατί εδώ τι έκανε ο Χριστός; Εθεράπευσε έναν παράλυτον άνθρωπον. Θα λέγαμε, απέδωσε εις την κοινωνίαν υγιή έναν άνθρωπο, ο οποίος πρώτα δεν θα μπορούσε να αποδώσει εργασία εις την κοινωνία. Έτσι συνεπώς εδώ έχομε κάτι πολύ σπουδαίο. Αλλά βλέπουν αυτό και όχι την ευαγγελική διδασκαλία. Θέλετε ακόμη; Και εκείνο το όποιο είπε ο Χριστός…Τι; Ο έπαινος στους τέσσερις για την πίστη τους και στον παραλυτικό που του είπε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». «Μπα, ψιλά πράγματα, τι μας ενδιαφέρει αυτό; Τι θα πει ‘’συγχωρούνται οι αμαρτίες’’; Χέρια θέλομε εργατικά, να αποδώσεις κοινωνικά».

Αν προηγείτο το θαύμα, τότε ο Κύριος θα έπρεπε να θεραπεύσει, δηλαδή το πρώτιστον, το πρώτο, το θαύμα, θα ‘πρεπε τότε ο Κύριος να θεραπεύσει όλους τους ασθενείς που υπήρχαν στην Παλαιστίνη. Κάτι που δεν το έκανε. Αν προηγείτο το θαύμα, ο κοινωνισμός, θα έπρεπε ο Κύριος να αναστήσει όλους τους νεκρούς. Όπως ξέρομε, ποιους ανέστησε; Τρεις νεκρούς. Τον Λάζαρο, τον γιο της χήρας της Ναΐν και εκείνο το κοριτσάκι το δωδεκαετές του Ιαείρου κ.τ.λ. Αυτό όμως δεν έγινε. Θα έπρεπε ακόμη να αφήσει παραγγελία εις την Εκκλησίαν να κάνουν το ίδιο και οι μαθηταί Του. Δηλαδή τι; Να χορταίνουν ψωμί τους ανθρώπους, να θεραπεύουν τις αρρώστιες τους κ.ο.κ.

Αλλά, αγαπητοί μου, το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου δεν προέχει στον Χριστιανισμόν. Αν έγινε εκείνη τη στιγμή, σε συνδυασμό με την ομιλία του Χριστού, που έλεγε τον λόγο του Θεού, αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα στοιχείο - ποιο; Το θαύμα- ένα στοιχείο επιβεβαιώσεως της διδασκαλίας Του. Ότι «Εγώ είμαι ο Μεσσίας». Αυτό ήθελε να πει ο Ιησούς Χριστός.

Θέλετε ακόμη και κάτι άλλο; Τι είπε εις τον παραλυτικό; «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Δεν μου λέτε, η συγχώρηση των αμαρτιών φαίνεται πουθενά; Το να πεις στον άλλον «σου συγχωρούνται οι αμαρτίες», τι στοιχείον φανερόν έχεις; Ουδέν. Πώς θα έπρεπε, λοιπόν, να γίνει φανερή η συγχώρησις των αμαρτιών του ανθρώπου αυτού; Με το να του πει «σήκω επάνω εσύ, ο παράλυτος, πάρε στον ώμο σου το ξύλινο κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου». Δηλαδή; Γιατί γόγγυσαν κάποιοι Φαρισαίοι, οι κατάσκοποι του Ιησού Χριστού, κάτι Γραμματείς… όπου πήγαινε ο Χριστός, από πίσω, από πίσω, να έχουν για να κατηγορήσουν. «Μπα», λέγει, «αυτός; Ποιος έχει το δικαίωμα να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνον ο Θεός». Και ο Χριστός λέει: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες. Θέλετε να μάθετε Ποιος είμαι; Σήκω από το κρεβάτι σου, τέκνον –που του είπε- και περπάτα. Αυτός είμαι Εγώ. Ο Θεός». Γιατί ο Θεός εγείρει νεκρούς, εγείρει αρρώστους και μάλιστα με έναν λόγον μόνον. Άρα λοιπόν η βεβαίωσις της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων του ανθρώπου αυτού ποια ήτο; Ήτο με το να του πει: «Σήκω επάνω».

Και για να ξαναγυρίσω, αγαπητοί μου, ανάμεσα στα δυο, ποιο δηλαδή; -το θαύμα και ο λόγος του Θεού. Πώς θα έπρεπε να βοηθηθεί ο άνθρωπος αυτός, οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι ο λόγος του Θεού είναι ο σωστός, ο πρέπων, εκείνον τον οποίον πρέπει να ακούσουν; Βλέποντας το θαύμα.

Έτσι ο Κύριος ήλθε στον κόσμον αρνητικώς μεν, όπως μας λέει ο Απόστολος Πέτρος, να λύσει τα έργα του διαβόλου. «Εἰς τοῦτο», λέει, «ἐλήλυθεν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου». Θετικώς δε, να διδάξει για την Βασιλεία του Θεού. Αυτό είναι το πρώτο. Το καταλάβαμε, αγαπητοί μου; Αυτό είναι το πρώτο. Και ο δρόμος ανοίχτηκε, για την σωτηρία, με τα «ποιητικά της σωτηρίας μας» και με τους σταθμούς που διακρίνουν την πορεία του Ιησού Χριστού στη ζωή Του. Όπως είναι η Σταύρωσις, η Ανάστασις, η Ανάληψις και του ότι εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός.

Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας αποκαλεί αυτά τα στοιχεία «ποιητικά της σωτηρίας μας». Επαναλαμβάνω, γιατί πιθανώς να σας έφυγε γρήγορα. Ποια είναι τα «ποιητικά»; Εκείνα που κάνουν, προσφέρουν τη σωτηρία μας. Ακούσατε την Λειτουργία σήμερα του Μεγάλου Βασιλείου; Εκείνες οι θαυμάσιες ευχές τι είναι; Έκθεσις πίστεως. Στον Πατέρα αποτείνεται: «Συ, που έστειλες τον Υιόν Σου εις τον κόσμον, για να σώσει εμάς, που ξεπέσαμε στον Παράδεισον», κ.τ.λ. κ.τ.λ. Τι έκανε εδώ ο Μέγας Βασίλειος, ο συντάκτης αυτής της Θείας Λειτουργίας και που απλώς την διακόσμησε ο Μέγας Βασίλειος. Γιατί και ο Ιερός Χρυσόστομος βρήκαν την Θεία Λειτουργία. Η Θεία Λειτουργία είναι αρχαία. Είναι από τους Αποστόλους. Έτσι, σ’ αυτήν την έκθεση τι αναφέρεται; Παν ό,τι αναφέρεται εις τα ποιητικά της σωτηρίας μας: «Είδαμε την Ανάστασή Σου, είδαμε την Σταύρωσή Σου», κ.τ.λ.

Είδατε πουθενά, είπαμε τις ευχές εκφώνως, ακούσατε πουθενά ότι ήρθε ο Χριστός να κάνει θαύματα; Ούτε σε μία προτασούλα δεν ακούστηκε αυτό. Διότι αν έκανε ο Χριστός θαύματα ή δεν έκανε, αυτό δεν έχει καμία σημασία για τη δική μου τη σωτηρία· που είμαι ένας άνθρωπος, δύο χιλιάδες χρόνια μετά τον Χριστό. Τι έχει, όμως, σημασία και σωτηρία για μένα, τον άνθρωπο της όποιας εποχής; Το ότι ο Χριστός Ενηνθρώπησε, Εσταυρώθη, Ανεστήθη, Ανελήφθη, εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός. Πώς κάθισε; Ως άνθρωπος. Όχι ως Θεός. Γιατί ως Θεός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα. Δεν υπάρχουν δεξιά και αριστερά του Θεού Πατρός. Ως άνθρωπος εκάθισε εις τα δεξιά του Θεού Πατρός. Με άλλα λόγια η δική μου, η ανθρωπίνη φύσις, η συγκεκριμένη, αυτός που είμαι, θα ανέβω μια μέρα εκεί να καθίσω. Αυτό θα πει «σωτηρία». Μετά την ανάσταση των νεκρών. Αυτά, λοιπόν, περιγράφονται και αναφέρονται εις την Θεία Λειτουργία.

Σκοπός ακόμη της Ενανθρωπήσεως, αγαπητοί, ήταν η αποκάλυψις του Θεού· που θα εγίνετο με την διδασκαλία. Διότι είχε αγνοηθεί ο Θεός. Μην ξεχνάτε ότι ο Αδάμ και η Εύα, εγνώριζαν τον αληθινό Θεό. Και μάλιστα Εκείνος που τους ομίλει εις τον Παράδεισον, εάν δεν το ξέρατε, θεμελιώσατέ το καλά μες στην ψυχή σας, στη γνώση σας, ήταν ο Θεός Λόγος. Αυτός τους εδημιούργησε, δηλαδή με βουλήν του Αγίου Τριαδικού Θεού, αλλά ως πράξη, ο Λόγος δημιουργεί τους Πρωτοπλάστους, όπως και όλα τα πράγματα. Και όταν εφοβήθηκαν οι Πρωτόπλαστοι, άκουσαν, λέει, τα βήματα του Θεού Λόγου- εδώ μια ανθρωποπαθή έκφραση έχομε, είναι εκείνο που λέει ωραιότατα το τροπάριον της Κασσιανής, για μία πόρνη γυναίκα, ότι… εθροήθη η γυναίκα αυτή, όταν άκουσε εκείνα τα βήματα ο Αδάμ και η Εύα, τώρα, αυτά λέγει τα βήματα από τα πόδια αυτά, έρχεται αυτή η πόρνη γυναίκα να τα πλύνει. Για να δείτε ποια είναι η ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Ναι.

Έτσι, αγαπητοί μου, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, μας λέγει ότι ο Υιός δεν ηνείχετο να καταφρονείται, είναι εις την έκτην Κατήχησή του, στην 11^η παράγραφο, ότι δεν ηνείχετο, λέγει, να καταφρονείται ο Πατήρ και να τιμώνται τα ζώα, η φύσις, οι δαίμονες. Όλα, λέγει κάποιος σύγχρονος, ετιμώντο σαν θεοί, ακόμη και ο Νείλος ποταμός, και ο κροκόδειλος κ.τ.λ. εις την Αίγυπτον, πλην του αληθινού Θεού. Δεν ηνείχετο ο Υιός και ήλθε εις τον κόσμον αυτόν. Είναι απλώς ένας λόγος. Είναι πολλοί οι λόγοι. Για να διορθώσει αυτήν την διαστροφήν, που επεκράτησε εις τον άνθρωπον. Λίγο πιο κάτω, αγαπητοί μου, από τους απογόνους του Αδάμ, ο αληθινός Θεός ξεχάστηκε. Και οι άνθρωποι έπεσαν εις την ειδωλολατρίαν, διότι ελάτρευαν εκείνο που έβλεπαν μπροστά τους, την φύσιν. «Ο ήλιος», φερειπείν, «με ζωογονεί. Να, λοιπόν, ο θεός μου. Ο ήλιος». Αυτό που δέχονται και οι Μασόνοι. Οι ταλαίπωροι, οι φτωχοί, οι πάμπτωχοι, με τον πανθεϊσμό τους, που λατρεύουν τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, τον Μ.Α.Τ.Σ. Που είναι ο ήλιος. Ο ήλιος είναι! Για να μην πω ότι πιο πίσω, πιο πίσω, εις τις μυήσεις που καθιστούν, που κάνουν εις τους μυουμένους είναι ο διάβολος.

Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, θα έλεγα, πόσο σπουδαία τώρα είναι η διδασκαλία. Να μας φανερωθεί ο αληθινός Θεός. Και η έκφρασις «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον» κατ’ ουσίαν ελάλει και δια τον εαυτόν Του, διότι είναι ο Λόγος του Θεού. Υιός και Λόγος του Θεού. Αποκαλύπτει δηλαδή ο Ιησούς Χριστός εις τους ανθρώπους, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Γι'αυτό, ο λόγος του Θεού έρχεται πάντοτε πρώτος. Και μετά ακολουθούν όλα εκείνα που ο Χριστός μάς εχάρισε. Ελπίζω να το κατανοήσαμε.

Και το κοινωνικό έργο είναι σπουδαίο. Δεν έχομε καμίαν αντίρρησιν. Αλλά δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει τον λόγον του Θεού. Δεν μπορούμε να πούμε… πάμε τώρα σε ένα νοσοκομείο να διακονήσομε, άσε το κήρυγμα, δεν μας χρειάζεται. Όχι, αγαπητοί μου. Θυμηθείτε ο Απόστολος Πέτρος, όταν καθιερώθηκαν τα τραπέζια της αγάπης, οι Χριστιανοί εγίνοντο πολλοί· κατά χιλιάδες στα Ιεροσόλυμα και υπήρχε δυσκολία εκεί, και μάλιστα κάποιοι γογγυσμοί και δεν ξέρω τι. Αλλά έπρεπε να γίνουν και τα τραπέζια αυτά. Και είπαν στους Αποστόλους και στον Απόστολο Πέτρο: «Τι θα γίνει;». Και είπε ο Απόστολος Πέτρος: «Δεν είναι καλό να αφήσομε τον λόγο του Θεού και … διακονεῖν τραπέζας. Και να διακονούμε τα τραπέζια. Να πάμε να ψωνίσομε, τα οικονομικά μας, τα έτσι, τα αλλιώς. Διαλέξτε», λέγει, «επτά διακόνους, που να έχουν το Πνεύμα του Θεού· αυτοί θα αναλάβουν την διακονία των τραπεζών. Εμείς, ελεύθεροι όντες, θα κηρύσσομε τον λόγον του Θεού». Το βλέπει κανείς ολοκάθαρα αυτό.

Αν γίνει καμία διαστροφή, τότε τα πράγματα δεν είναι καλώς τοποθετημένα. Και ποτέ δεν πρέπει να παρασύρεται ο λαός από τα θαύματα ή την λεγομένην «κοινωνικήν δικαιοσύνην». Προσέξτε· ή την λεγομένην «κοινωνικήν δικαιοσύνην». Ύστερα, στο κάτω κάτω της Γραφής, στην διδασκαλία του Ευαγγελίου, τι μας λέγει; Τι μας λέει ο Χριστός Ότι… δεν πειράζει αν σε αδικήσουν. Δεν θα ‘θελα να πω ότι δεν πρέπει να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι εκείνο που ακριβώς λέει η Παλαιά Διαθήκη: «Δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς». Είναι κακό να μην υπάρχει δικαιοσύνη επί της γης. Αλλά δεν αποτελεί το κύριο σημείον. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήσαν οι άνθρωποι που εδικαιούντο; Και γενικά, οι Χριστιανοί μέσα στην Ιστορία, είναι οι άνθρωποι που δικαιούνται; Ε, δεν δικαιώνονται. Συνεπώς; Δεν είναι το πρωτεύον αυτό. «Με αδίκησες ή με δικαίωσες». Δεν έχει και πολλή σημασία. Όλοι οι μάρτυρες δεν αδικήθηκαν; Όταν τους αφαιρέθηκε η ζωή τους; Δεν έχει και πολλή σημασία αυτό. Βέβαια, μακάρι να υπάρχει. Αλλά εδώ ιεραρχούμε τα πράγματα. Θα πάμε και στα νοσοκομεία. Θα δούμε και τον αδελφό τον φτωχό, τον σακάτη. Ναι. Αλλά δεν αποτελούν αυτά τα πρώτα.

Βλέπομε στην ευαγγελική περικοπή ότι ο κόσμος έσπευσε να ακούσει τον λόγο του Θεού. Γράφει ο Ματθαίος: «Καὶ ἐγένετο ὅτε συνετέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους τούτους -εννοεί την επί του Όρους ομιλία- ἐξεπλήσσοντο (:έτριβαν τα μάτια τους από έκπληξη) οἱ ὄχλοι ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ· ἦν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὡς ἐξουσίαν ἔχων, καὶ οὐχ ὡς οἱ γραμματεῖς». Αλήθεια, τι είλκυσεν τα πλήθη να θέλουν να ακούν τον λόγον του Θεού; Είδατε; «Ὡς ἐξουσίαν ἔχων». «Προσέφερε τον λόγο του Θεού με αυθεντία». Κι αν προσφέρεται ο λόγος του Θεού με αυθεντία, τότε αναμφισβήτητα ελκύει. Ο Κύριος μάς έδωσε τον λόγο Του. Αυτός σώζει.

Μένει για μας… τι μένει για μας; Η προθυμία να ακούσομε και να βιώσομε τον λόγο του Θεού. Όπου υπάρχει ο σωστός λόγος του Θεού, εκεί υπάρχει και κάθε ευλογία. Κάθε άλλη ευλογία. Έρχονται ημέρες, αγαπητοί, και πολλάκις σας ειδοποίησα και σας ξαναειδοποιώ ότι δεν θα ακούεται πάντοτε ο λόγος του Θεού. Κι αν ακούεται, θα είναι νοθευμένος. Θα έχει βάλει ο διάβολος την δική του την ουρά σ’ αυτόν τον λόγο. Δεν θα είναι του Θεού. Και όσοι θα τον διδάσκουν θα είναι ψευδοπροφήται και ψευδοδιδάσκαλοι. Για μας, διδάσκει η Γραφή και οι Πατέρες, να φεύγομε μακριά από τους ψευδοπροφήτες. Ναι, αγαπητοί, δεν είναι ανάγκη να προφητεύσει κανείς για τον ερχομό αυτών των δυσκόλων ημερών. Απλούστατα, ο νοθευμένος λόγος ήδη έχει δώσει το στίγμα του. Είναι όλες οι αιρέσεις, με κορυφαίαν τον Οικουμενισμόν. Τον Οικουμενισμό. Χτυπάει την πόρτα μας. Μπήκε από την πόρτα μας! Μας λέγουν ότι πρέπει να κάνομε ανοίγματα εμείς, οι Ορθόδοξοι, για να βοηθήσομε τάχα τους Ορθοδόξους και αλλοθρήσκους, και τους Μουσουλμάνους ακόμη. Καλό θα ήταν όλα αυτά αν γινόταν έτσι. Αλλά δεν είναι έτσι. Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει. Θέλουν, θέλουν να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία μας.

Βέβαια, θα μένει πάντα το λείμμα. Θα πει «το υπόλοιπον». Πάντα θα υπάρχουν οι σωστοί Χριστιανοί. Έτσι μας λέγουν οι Γραφές. «Θα μείνει το λείμμα». Τα ανοίγματα προς έναν κόσμον που δεν διατίθεται να σωθεί είναι θανάσιμα.

Μη παύσουμε να ακούμε, χωρίς σταματημό, αγαπητοί, τον ορθόδοξο λόγο του Θεού. Και να τον βιώνομε. Χωρίς την βίωσή του, θα είναι για μας έωλος και υφάρπαστος. Θα τον χάσομε. Πολλοί ταγοί της Εκκλησίας μας, θα σταθούν προδόται του λόγου του Θεού. Αφήσατέ τους στον δρόμο τον δικό τους και μην τους ακολουθείτε. Πορεύονται στην απώλεια. Πλανώντες και πλανώμενοι. Και να το γνωρίζετε ότι κι αν τους υποδειχθεί το αληθές, δεν θα το ακολουθήσουν. Γιατί είναι άμοιροι Αγίου Πνεύματος. Ήδη θα έχουν βλασφημήσει κατά του Αγίου Πνεύματος και θα επικρατεί σ’ αυτούς το πνεύμα της πλάνης.

Αγαπητοί, ο λόγος του Θεού είναι το ύδωρ το ζων, που δροσίζει, που αφθαρτίζει, που αθανατίζει. Όλοι, με αισθήματα διψασμένου, ας τρέχομε προς αυτόν τον γνήσιον λόγον του Θεού και τότε θα έχομε σωθεί.

🔸749η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ προσφορά τοῦ Χριστοῦ καί ἡ προσφορά τῶν ἀνθρώπων.

†. Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, ο Ευαγγελιστής Μάρκος μάς περιγράφει την αμοιβαία προσφορά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και του λαού Του. Είναι μία συγκινητική, ομολογουμένως, αμοιβαιότης.

Ο Κύριος μετά από μια μικρή περιοδεία που έκανε στην περιοχή της Καπερναούμ, επέστρεψε πάλι εις την πόλιν. Η Καπερναούμ εθεωρείτο η πόλις του Κυρίου· επειδή την είχε ως κέντρον εξορμήσεών Του στη γύρω περιοχή.

«Καὶ ἠκούσθη –μας σημειώνει ο Ιερός Ευαγγελιστής- ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι (:Ακούστηκε ότι είναι σε κάποιο σπίτι. Προφανώς ήταν κάποιο φιλικό σπίτι. Μόλις ο κόσμος το άκουσε, έσπευσε να Τον επισκεφθεί και να Τον ακούσει). Καὶ εὐθέως –συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής- συνήχθησαν πολλοί». «Αμέσως», λέει, «συνήχθησαν πολλοί». Ο λαός πάντοτε διατηρεί την ευαισθησία να διακρίνει τον άνθρωπον της ποιότητος. Και ανταποκρίνεται. Αυτό συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο που θέλει να έχει δημόσιες σχέσεις. Για να είσαι δημόσιος άνθρωπος πρέπει να έχεις αρκετές προϋποθέσεις. Αλλά η πρώτη είναι η ειλικρίνεια. Είναι η ειλικρίνεια. Γιατί πολλές φορές ο λαός απογοητεύεται από δημόσιες εμφανίσεις.

Πάντως όχι μόνον ο χώρος του σπιτιού εγέμισε, αλλά και ο παρακείμενος χώρος, που μετά λεπτομερείας μας περιγράφει ο ιερός Ευαγγελιστής. Και αυτό ήταν μία ανταπόκριση του λαού προς τον Κύριον. Σας είπα, αυτή η αμοιβαιότητα προσφοράς. Προσφέρει ο Κύριος, προσφέρει και ο λαός. Εκείνος τον λόγο Του, ο λαός την προθυμία του.

Και ο Κύριος, συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής, «ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον». Αλήθεια, τι καλύτερο θα μπορούσε να προσφερθεί στον λαό από τον λόγο του Θεού; Και προπαντός όταν ο Λόγος, με λάμδα κεφαλαίον, λαλεί τον λόγον. Και είναι ο λόγος του Ευαγγελίου, το μήνυμα της Βασιλείας του Θεού. Το μήνυμα της μετανοίας και της σωτηρίας. Και οι άνθρωποι τρέχουν να τον ακούσουν. Όταν μάλιστα είναι γνήσιος και ανόθευτος. Σκεφθείτε πώς ο Κύριος ομίλει αφού Αυτός ήταν ο Ενυπόστατος Λόγος του Θεού. «Ενυπόστατος» θα πει προσωπικός. Πρόσωπον. Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Ο Ενυπόστατος Λόγος του Θεού, η Ενυπόστατος Σοφία του Θεού. Εκείνοι που αργότερα εστάλησαν να Τον συλλάβουν, εν ονόματι του Συνεδρίου κ.τ.λ. ομολόγησαν ότι «οὐδέποτε οὕτως –έτσι, δηλαδὴ- ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος». Εθαύμασαν. Έμειναν έκπληκτοι.

Θα λέγαμε γιατί ο Κύριος δεν χρησιμοποίησε τον χώρον της Συναγωγής, που ασφαλώς ήταν περισσότερον ευρύχωρος; Για να μας δείξει ότι κάθε χώρος και προπαντός ο χώρος του σπιτιού είναι κατάλληλος για να ακουστεί ο λόγος του Θεού. Και πού δεν δίδαξε ο Κύριος; Στην κατωφέρεια του όρους, την ομώνυμον ομιλίαν, που λέμε την «επί του όρους ομιλία»; Και πού δεν εδίδαξε; Παρά την λίμνην της Τιβεριάδος. Παντού εδίδαξε. Κάθε τόπος εγίνετο και άμβων του Ιησού Χριστού.

Εξάλλου ο Κύριος δεν κατευθύνθηκε στο φιλικό σπίτι για να κηρύξει τον λόγον. Απλώς επέστρεψεν εις την Καπερναούμ και επήγε, κατευθύνθηκε σε αυτό το σπίτι για να φιλοξενηθεί. Απλώς να φιλοξενηθεί. Και εφόσον προσήλθεν εκεί κόσμος, κόσμος πολύς, ο Κύριος δεν τον άφησε χωρίς τον λόγο του Θεού. Αυτό ήταν. Επειδή μαζεύτηκε κόσμος, του προσφέρει τον λόγο Του. Αυτό σημαίνει ό,τι μας έγραψε ο Παύλος: «Κήρυξον τόν λόγον –λέει στον Τιμόθεο- εὐκαίρως ἀκαίρως». Γι’ αυτό πολλάκις ακούστηκε ο λόγος του Θεού και από τα σπίτια. Μέχρι σήμερα, από τους αποστολικούς χρόνους. Ναι. Θα ήταν αγία συνήθεια, στις φιλικές επισκέψεις που γίνονται, να αναπτύσσεται ο λόγος του Θεού. Είτε προγραμματισμένα, είτε απρογραμμάτιστα. Εάν, δηλαδή, θα θέλαμε να κάνομε μια συντροφιά αναπτύξεως του λόγου του Θεού. Προγραμματισμένα: «Την τάδε ημέρα και ώρα έχομε αυτό». Ή απρογραμμάτιστα. Γιατί βρεθήκαμε σε εκείνο το σπίτι. Κι έτσι εκπληρούται εκείνο το «εὐκαίρως ἀκαίρως».

Και συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων». Έσπευσε, βέβαια, ο κόσμος να ακούσει τον λόγο του Κυρίου, αλλά επωφελήθηκαν και κάποιοι, για να μεταφέρουν έναν παράλυτο επάνω σε έναν «κράβαττον», σε ένα φορείο, υπό τεσσάρων. Βέβαια, κρατιέται πάντοτε ένα φορείο κυρίως από τέσσερις, ή δύο, αν καμιά φορά δεν υπάρχουν περισσότεροι. Ο λαός πλέον της ακροάσεως του θείου λόγου θέλει να καλύψει και άλλες του ανάγκες.

Και ο Κύριος είναι πρόθυμος. Αφού και πεινασμένους στην έρημο εχόρτασε. Κι εκεί πήγαν απρόσκλητα στην έρημο να Τον επισκεφθούν. Ο Κύριος απεσύρθη λέγοντας στους μαθητάς Του «Δεῦτε –ελάτε-, ἀναπαύεσθε ὀλίγον». Πήγαν λίγο να ξεκουραστούν. Αλλά δεν τα κατάφεραν... Κι ο κόσμος ήρθε. Ήρθε κόσμος πολύς. Μόνο εκείνοι που μετρήθηκαν ήταν 5000 χιλιάδες άνδρες. Μόνο εκείνοι που μετρήθηκαν. Γι΄αυτό, αγαπητοί μου, τοποθετήθηκαν ανά εκατό, ανά πρασιά και πρασιά, για να μετρηθούν εύκολα. Για να απομνημονευθεί το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων. Δεν ήταν στο πρόγραμμα. Ήταν στη σκέψη του Θεού, να το πω έτσι. Αλλά δεν ήταν στο πρόγραμμα. Κι όμως ο Κύριος προσφέρει τον λόγο Του και θεραπεύει όσους Του προσέφεραν ασθενείς. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος: «ὃς διῆλθεν -ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός- εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας τοὺς καταδυναστευομένους ὑπὸ τοῦ διαβόλου». «Όλους», λέει, «τους ιάτο και τους ευεργετούσε».

Ξέρετε ποια αρετή είναι αυτή η οποία ευεργετεί; Δεν ξέρω αν το έχετε ποτέ σκεφθεί. Είναι η αρετή της χρηστότητος. «Χρηστόστης, ἀγαθοσύνη», λέει ο Απόστολος Παύλος. Το «χρη-» με ήτα· που θα πει «χρήσιμος άνθρωπος». Όπου να βρεθείς, να είσαι ο χρήσιμος άνθρωπος. Να προσφέρεις πάντα τις υπηρεσίες σου. Σας βεβαιώνω, αγαπώ πολύ αυτήν την αρετή. Και όταν δω άνθρωπον που έχει αυτή την αρετή, την χρηστότητα, τον αγαπώ κι αυτόν πάρα πολύ. Είναι ωραία αρετή. Είσαι ευεργετικός παντού. Παντού. Παντού! Τρέχεις να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου, την διακονία σου.

Εξάλλου, όταν λέγει εδώ ότι «διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος», ο άνθρωπος, όταν λέμε «πάντα άνθρωπον», αυτό σημαίνει ψυχή και σώμα μαζί. Να το προσέξομε αυτό το σημείο. Μη διακρίνομε τον άνθρωπον σε σώμα και ψυχή. Καταχρηστικά πολλές φορές το κάνουμε. Αλλά να τον βλέπομε τον άνθρωπο ολόκληρον· με ψυχή και σώμα. Με ψυχή και σώμα. Ολόκληρον τον άνθρωπον. Και άμα λέμε «άνθρωπος» εννοούμε και την ψυχή, εννοούμε και το σώμα. Δεν βγαίνει απέξω το σώμα. Αυτό αποτελεί μια σπουδαία θέση, η οποία, δεν ξέρω γιατί, μας διαφεύγει.

Παρατηρούμε, όπως ήταν φυσικό, κάποιοι φίλοι σηκώνουν το φορείο, για να οδηγήσουν τον παράλυτον εις τον Χριστόν. Κάποιοι φίλοι. Προφανώς εκείνοι που αγαπούσαν αυτόν τον παράλυτον άνθρωπον. Πολλοί είναι εκείνοι που είναι τυφλοί, χωλοί, παράλυτοι, που δεν μπορούν να συναντήσουν τον Κύριον. Καταρχάς σωματικά. Ύστερα και πνευματικά. Κάποιος πρέπει να τους οδηγήσει. Κι αυτοί είναι οι φιλανθρώπως φερόμενοι προς τον πλησίον. Να τον διακονήσουν. Είτε σωματικά - να περάσεις έναν άνθρωπο από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, που είναι χωλός, που είναι τυφλός- ή και κατά μεταφοράν· πνευματικώς.

Λέγει το «Δευτερονόμιον» στο 27^ο κεφάλαιον: «Ἐπικατάρατος ὁ πλανῶν τυφλὸν ἐν ὁδῷ». «Καταραμένος είναι εκείνος ο οποίος πλανά τον τυφλόν στον δρόμο». Ρωτάει ο άνθρωπος. «Από πού θα πάω για να φθάσω εκεί;». Και του λέγει άλλο δρόμο. Και του λέγει εν επιγνώσει άλλον δρόμον. «Ἐπικατάρατος», λοιπόν, «ὁ πλανῶν τυφλὸν ἐν ὁδῷ». Και πρόκειται για κείνους που όχι μόνον δεν οδηγούν τους αγνοούντας, τα παιδιά και την νεότητα και τους απλούς ανθρώπους στον Χριστό, αλλά τους οδηγούν σε αλλότρια μονοπάτια της ποικίλης αμαρτίας και ασωτίας και αθεΐας. Επικατάρατοι είναι αυτοί. Για να προσθέσει το Λευιτικόν: «Ἀπέναντι τυφλοῦ οὐ προσθήσεις σκάνδαλον». «Μπροστά στον τυφλό, δεν θα βάλεις», λέει, «σκάνδαλο».

Και οι ευλογημένοι τέσσερις φίλοι τώρα του παραλύτου, επειδή δεν μπόρεσαν να προσεγγίσουν τον Κύριον -τόσος κόσμος ήταν στο σπίτι, στην αυλή, είχαν τα σπίτια τότε αυλές, όχι βέβαια μεγάλες αυλές, έξω στον δρόμο, παντού, θα λέγαμε… «Ανοίξτε, παρακαλώ, ανοίξτε», αλλά ποιος παραχωρούσε την θέση του για να περάσει αυτό το φορείο; - και χωρίς να απογοητευθούν οι ωραίοι αυτοί φίλοι, επινοούν το ανέβασμα στη σκεπή κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ. που τα διαβάζομε, θα σας τα πω τώρα και θαυμάζομε. Να περάσουν από το πλαϊνό σπίτι απάνω στη σκεπή και από κει να περάσουν στη σκεπή του σπιτιού που ήταν ο Κύριος και να την αποστεγάσουν κ.λπ. κ.λπ.

«Ἰδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ · τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Τι ωραίο! Σκεφθείτε να αντιλαμβάνεσθε ότι επάνω στο ταβάνι κάτι γίνεται. Και να σηκώσεις τα μάτια σου και να βλέπεις εκεί, όπως σήκωσε τα μάτια Του ο Κύριος και είδε να χαλούν και το ταβάνι και να κατεβαίνει από κει το φορείο με σχοινιά καταλλήλως μπροστά εις τον Ιησούν Χριστόν. «Είδε», λέει, «την πίστη τους». Ε, βέβαια, δεν ήταν θέμα πίστεως εκ μέρους αυτών των ανθρώπων, των τεσσάρων; Δεν ήτο; Αναμφισβήτητα. Γιατί πίστευαν ότι ο Ιησούς είναι Εκείνος που θα ευεργετήσει και θα θεραπεύσει τον φίλο τους τον παράλυτον.Και τι λέει ο Κύριος στον παραλυτικό; «Τέκνον(:παιδί), ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Σοι λέγω, σε σένα το λέγω, σε σένα, σε σένα, τον συγκεκριμένον, σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Οπότε, το κρεβάτι τον έφερε και τώρα ο τέως παραλυτικός σηκώνει το κρεβάτι του, για να το πάει στο σπίτι του.

«Ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν τῶν τεσσάρων». Υπερφυσικώς είδε ο Ιησούς την πίστη των τεσσάρων; Δηλαδή κατά υπερφυσικόν τρόπον; Όχι, αγαπητοί. Αλλά εκ της ενεργείας των είδε την πίστιν των. Είναι εκείνο που λέγει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: «Δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου(:Άμα δω τα έργα σου, τότε θα δω την πίστιν σου)». Δεν ήταν υπερφυσική αυτή η γνώσις του Κυρίου. Ήταν φυσική. Θα μπορούσαμε να πούμε… κι εμείς, θα λέγαμε: «Πωπω, πίστη που έχουν αυτοί οι άνθρωποι!». Και όπως λέγει ο Θεοφύλακτος: «Πολλὴ δὲ ἡ πίστις τῶν ἀνδρῶν, ὥστε καὶ τὴν στέγην ὀρύξαι καὶ χαλᾶσαι, δι' ὃ καὶ ὁ Κύριος θεραπεύει, ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν τῶν κομισάντων (:αυτοί που μετέφεραν) ἢ καὶ ἐκείνου τοῦ παραλυτικοῦ (:ακόμα και την πίστιν του ιδίου του παραλυτικού)». Και συμπληρώνει ο Θεοφύλακτος: «Καὶ γὰρ κἀκεῖνος οὐκ ἀνεδέξατο ἀρθῆναι, εἰ μὴ ἐπίστευσεν ὡς ἰαθήσεται (:Δεν θα δεχόταν να τον μεταφέρουν, εάν και αυτός δεν πίστευε ότι θα γίνει καλά)».

Και να μια πρώτη αμοιβή. Μια πρώτη απολαβή. Ο Κύριος -καταρχάς, βέβαια, είδε την πίστιν των τεσσάρων -τους αφήνω αυτούς· Ο Κύριος τον αποκαλεί τον παράλυτον αυτόν άνθρωπον «τέκνον». Να λογαριαστείς παιδί του Θεού, είναι μικρό αυτό; Είτε γιατί κι αυτός επίστευσε, όπως ήδη είπαμε, ή, όπως λέγει πάλι ο Θεοφύλακτος: «Κατὰ τὸν τῆς δημιουργίας λόγον». «Διότι όλοι οι άνθρωποι, κατά τον λόγον της δημιουργίας, είμαστε παιδιά του Θεού».

Και μία δεύτερη και μεγαλύτερη ακόμη απολαβή. Του λέγει ο Κύριος: «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Τι μεγάλα πράγματα! Φαίνεται, όπως και σε κάποιον άλλον παραλυτικόν, που ο Κύριος του είπε: «Μην ξαναμαρτήσεις»· που τον βρήκε εκεί στη δεξαμενή κ.τ.λ. και του είπε: «Μην ξαναμαρτήσεις, ἵνα μηκέτι σοι, μη γίνει σε σένα κάτι χειρότερο». Ότι αιτία της παραλύσεως σ’ αυτόν τον άνθρωπον φαίνεται ότι ήταν η αμαρτία. Όχι οι συνήθεις αμαρτίες. Γιατί δεν υπάρχει αναμάρτητος άνθρωπος. Αλλά φαίνεται κάποιες τονισμένες αμαρτίες. Τα ξενύχτια, η μέθη, η ανηθικότητα. Και σήμερα, ας προσθέσομε: «και τα ναρκωτικά». Ρίχνουν τον άνθρωπο στην αρρώστια και εις την αχρηστίαν. Δεν μπορεί να προσφέρει πλέον καμία υπηρεσία στο περιβάλλον του. Είναι ένας άχρηστος άνθρωπος. Δεν μπορούμε οι πολλοί να κατανοήσομε, αγαπητοί, την σχέση αμαρτίας και ασθενείας. Και όμως υπάρχει στενοτάτη σχέσις ανάμεσα στην αμαρτία και την αρρώστια. Αυτό μην το ξεχνούμε.

Αλλά κι εδώ διαφαίνεται η αγάπη του Χριστού, όταν μας δίδει την άφεσιν των αμαρτιών μας, με το θαυμάσιο μυστήριο της Εξομολογήσεως.

Κάπου εκεί, εκάθηντο και κάποιοι Γραμματείς. Και έβλεπαν και άκουγαν τα γενόμενα. Πώς μπήκαν αυτοί μέσα; Σ’ αυτούς φαίνεται τους έκαναν τόπο για να μπούνε μέσα, γιατί ήταν γραμματείς. Ήταν από τους άρχοντες του λαού. Πώς μπήκαν όμως μέσα εκεί, για ποιον σκοπό; Χμμ…Οι αιώνιοι κατάσκοποι, κατασκοπεύοντες τον Κύριό μας και τις κινήσεις Του και τα λόγια Του. Και όπως απεδείχθη. Αλλ΄ όμως και αυτοί κατεσκοπεύοντο από το άγρυπνο και πανταχού παρόν μάτι του Θεού. Λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Ήρθες εδώ στη συντροφιά μας που κάνομε την κατήχησιν, να μας κατασκοπεύσεις;». Το ρήμα «κατασκοπεύω» το χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος: «Ήρθαν μερικοί να μας κατασκοπεύσουν την ελευθερία μας», λέει ο Απόστολος Παύλος. «Ή νομίζεις –ξαναγυρίζω στον άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων- ότι κι εσύ ήρθες μεν να μας κατασκοπεύσεις, αλλά σε κατασκοπεύει και ο Θεός».

Και λέγει τότε, χωρίς να μιλήσουν αυτοί καθόλου. «Τι είναι αυτοί οι λογισμοί που σκεφτήκατε;». Τι πράγματι είχαν σκεφτεί; «Αυτός», λέει, «ο άνθρωπος βλασφημεί», είπαν μέσα τους ο καθένας, για τον Ιησούν. «Ποιος μπορεί να αφήσει αμαρτίες, παρά μόνον ο Κύριος, ο Θεός; Τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;». Αν το θέλετε είχαν δίκιο, από μίαν άποψη. Γιατί πράγματι μόνον ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες. Γιατί η αμαρτία έχει μίαν μεταφυσικήν διάστασιν. Ό,τι να κάνω στον πλαϊνό μου, στον Θεό αποτείνεται. Και συνεπώς ο Θεός πρέπει να συγχωρήσει. Αυτό είναι αληθές. Αλλά… όλα αυτά πότε; Αν ο Ιησούς δεν ήταν Θεός. Έπρεπε κι αυτοί να πιστέψουν, όπως και οι τέσσερις και ο παραλυτικός, ο πέμπτος, οπότε θα εδικαιολογείτο η ενέργεια του Χριστού. Αφού είναι Θεός; Βεβαίως δύναται να συγχωρεί αμαρτίες. Και τότε ο Κύριος τους ελέγχει. Τους ήλεγξε. Δεν μένει περιθώριο χρόνου πιο πολλά να σας πω.

Και στρεφόμενος προς τον παραλυτικόν, του λέγει: «Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Έτσι και έγινε. Οπότε η θεραπεία του παραλυτικού βεβαίωνε την άφεσιν των αμαρτιών. Ποιο είναι πιο μεγάλο; Αυτό ρώτησε στους γραμματείς ο Κύριος. Το ότι ένας άρρωστος σηκώνεται από το κρεβάτι του; Αν το θέλετε, έστω και όχι με έναν λόγον, αλλά με μίαν ενέργειαν. Με ενέσεις, με φάρμακα, με χρόνο, με εντριβές, δεν ξέρω τι, κι ένας παράλυτος γίνεται καλά από τους γιατρούς. Αυτό είναι το μεγάλο; Ή είναι το μεγάλο η άφεσις των αμαρτιών; Οπότε τι γίνεται εδώ; Επιβεβαιούται η άφεσις των αμαρτιών με το θαύμα της εγέρσεως του παραλυτικού. Και όπως λέει ο Θεοφύλακτος: «Διὰ τοῦ ἐμφανοῦς τὸ ἀφανὲς βεβαιώσας». Δηλαδή «εβεβαίωσε το αφανές -σου λέει: ‘’συγχωρούνται οι αμαρτίες’’, το βλέπω αυτό; Πού το βλέπω;- διὰ τοῦ ἐμφανοῦς. Δια της εγέρσεως από το κρεβάτι της παραλύσεως».

Αγαπητοί, θαυμαστά πράγματα είναι όλα αυτά. Και θα προσθέσει ο Κύριος: «Ἳνα εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας». Τι μεγαλύτερο θα μπορούσαμε να είχαμε από αυτό; Πόσο μας ξεκουράζει όταν συγχωρούνται οι αμαρτίες μας! Αλήθεια! Προνόμιο. Προνόμιο που δόθηκε στον άνθρωπο από τον Χριστόν.

«Ὥστε –μας λέγει ο ευαγγελιστής Μάρκος, μας καταχωρεί- ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν». «Όλοι έμειναν έκπληκτοι. Και να λένε, αφού δόξαζαν τον Θεόν: ‘’Πρώτη φορά βλέπομε τέτοιο πράγμα’’».

Η πίστις, αγαπητοί μου, στο Θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού μάς παρέχει όλα αυτά τα προνόμια. Και δεν είναι μόνον αυτό. Κι ένα σωρό άλλα που ακολουθούν. Ας δοξάσομεν, λοιπόν, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν για ό,τι μας έχει δώσει. Αμήν.

🔸792η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, Δημιουργός καί Ἀνακαινιστής τοῦ παντός. (β΄ ἔκδοσις)

†. Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, κατά την περίοδον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, σαν αποστολικό ανάγνωσμα, χρησιμοποιεί την προς Εβραίους επιστολήν του Αποστόλου Παύλου. Ένα τμήμα από τη σημερινή αποστολική περικοπή, σας υπενθυμίζω, διαβάζοντάς την ξανά.: «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι».

Ο σκοπός δε, είναι, όταν η Εκκλησία προβάλλει την προς Εβραίους επιστολή κατά την διάρκεια της Αγίας Τεσσαρακοστής, της Μεγάλης, ο σκοπός είναι να δείξει ότι ο Ιησούς, παρά την ταπεινή Του εμφάνιση και το πάθος Του, είναι Αυτός ο Ίδιος ο Κύριος και Δημιουργός του παντός. Θέλει ο ιερός συγγραφεύς να συγκρίνει το θεϊκό μεγαλείο με την ταπείνωση του Ιησού, για να δώσει ένα μέτρο της κενώσεως. Δηλαδή αυτό το «κατέβασμα», τρόπον τινά, βάζω την λέξη εντός εισαγωγικών, το «άδειασμα». Δεν άδειασε, ο Θεός να φυλάξει. Αλλά περιέκρυψε την θείαν φύσιν, και αυτό λέγεται «κένωσις», δηλαδή ένα είδος –ξαναλέγω την λέξη εντός εισαγωγικών- ένα είδος «αδειάσματος». Και πάντα βέβαια θα είναι όλη αυτή η υπόθεσις ένα απροσπέλαστο μυστήριο. Πώς ο Θεός φθάνει να κενώσει τον εαυτόν Του και να έρθει τόσο ταπεινά στο σχήμα ενός ανθρώπου, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Φιλιππησίους επιστολή του.

Ο Απόστολος Παύλος, ο φερόμενος ως συγγραφεύς της προς Εβραίους επιστολής, χρησιμοποιεί προς τούτο για να καταδείξει ότι είναι ο αιώνιος Θεός Λόγος, χρησιμοποιεί επτά γραφικά επιχειρήματα, να προβάλει τον Ιησούν ως τον Θεόν Λόγον. Διότι το θέμα είναι «Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός;». Ποιος είναι; Ποία είναι η ταυτότητά Του; Ο Απόστολος Παύλος εδώ θέλει να δείξει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός Λόγος, είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

Και όπως μάλιστα γράφει αρχίζοντας την προς Εβραίους επιστολή του: «Πάλαι ὁ Θεὸς(:Από παλιά -δηλαδή- ο Θεός) λαλήσας πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως τοῖς πατράσιν ἐν τοῖς προφήταις, ὅμως ἐπ᾿ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων –«έσχατες ημέρες» και ως προς τον ιερόν συγγραφέα που γράφει αυτά, αλλά και ως προς την… αν το θέλετε, και ως προς την Ιστορία, γενικώς την Ιστορία και του ανθρώπου και του σύμπαντος- ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν υἱῷ(:ομίλησε σε μας, ἐν υἱῷ, δια του Υιού -Και Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτόν που οι Εβραίοι συνέλαβαν και εσταύρωσαν. Αλλά και ανεστήθη. Αυτόν ο Πατήρ), ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων, δι᾿ οὗ -όπως συνεχίζει στην προς Εβραίους να γράφει- καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν». Αυτός κληρονόμος είναι πάντων, όλου του ακτίστου και κτιστού κόσμου, ορατού και αοράτου. Κτιστού, ορατού και αοράτου. Όλων των αγίων αγγέλων και ολοκλήρου της Δημιουργίας. Και όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «για λογαριασμό του Οποίου έγιναν όλα». Από τον Ίδιον έγιναν όλα και για λογαριασμό του Οποίου έγιναν όλα. Είναι ασύλληπτο. «Ο Οποίος υπάρχει», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, στην προς Εβραίους, «ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ». Εννοείται του Πατρός. «Και Αυτόν τον Υιόν τώρα ο Πατήρ, ως Πρωτότοκον, εισαγάγει στην οικουμένη», λέγει στην προς Εβραίους ο Παύλος. Και η εισαγωγή Του δεν είναι τίποτα άλλο, παρά αυτή η ίδια η Ενανθρώπησις. Δηλαδή τα έκανε όλα, και τώρα Τον εισαγάγει τον Υιόν εις την Δημιουργίαν, για να γίνει ορατός.

Ένα μικρό παράδειγμα μου ήρθε στο μυαλό. Όπως μια γυναίκα, καλή νοικοκυρά, φτιάχνει το σπίτι της, το περιποιείται, το φροντίζει κι αφού τα τελειώσει όλα, μόλις χτυπήσει η πόρτα της με τους επισκέπτας, τότε εμφανίζεται η κυρία μέσα στο σπίτι της. Αυτό είναι τώρα εδώ. Αφού τα πάντα εδημιούργησε ο Θεός Λόγος, τώρα εμφανίζεται μέσα εις την Δημιουργία Του. Πώς εμφανίζεται μέσα εις την Δημιουργία Του. Πώς εμφανίζεται; Τον εισαγάγει ο Πατήρ. Όπως ακριβώς, θα λέγαμε, κάνομε μία σύσταση, δηλαδή συστήνουμε. Κάποια στιγμή, επανέρχομαι στο προηγούμενο παράδειγμα, μπορεί να συστήσει η κυρία του σπιτιού κάποιον επισκέπτη της. Και να πει: «Από δω ο κ. τάδε ή η κ. τάδε». Αυτό θα πει «εἰσαγάγει ὁ Πατὴρ τὸν Υἱόν». Είναι, όμως, η περίπτωσις της Ενανθρωπήσεως. Και δεν είναι τι άλλο παρά αυτή η εισαγωγή με δύο βεβαιώσεις, τουλάχιστον ό, τι γνωρίζομε από την Αγία Γραφή. Κατά την Βάπτισιν: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίον έχω ευδοκήσει. Αυτόν να ακούτε». Και το δεύτερον στη Μεταμόρφωση: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίον εγώ έχω ευδοκήσει· Αυτόν να ακούτε. Αὐτοῦ ἀκούετε». Βλέπετε, λοιπόν, ότι εισάγεται εις την Δημιουργίαν ο Υιός, ο Δημιουργός του παντός και συστήνεται από τον Πατέρα.

Έτσι, για να δειχθεί αυτό, ο Θεός Πατήρ αποτείνεται προς τον Υιόν Θεόν. Ο Πατήρ είναι Θεός, ο Υιός είναι Θεός, το Πνεύμα το Άγιον είναι Θεός. Ένας είναι ο Θεός. Τρία τα πρόσωπα. Μη βάλετε στο μυαλό σας ουδέν παράδειγμα ανάλογον, είτε μηχανικόν, είτε ηθικόν, είτε ηλεκτρικόν, είτε φυσικόν. Μη βάλετε κανένα παράδειγμα στο μυαλό σας. Είναι ο Πατήρ Θεός, ο Υιός είναι Θεός, το Πνεύμα το Άγιον είναι Θεός. Τρία πρόσωπα. Ένας είναι ο Θεός. Είναι αυτό το βαθύτατον και απροσπέλαστον και εις το διηνεκές απροσπέλαστον μυστήριον της θεότητος. Ωστόσο, ο Θεός Πατήρ αποτείνεται προς τον Υιόν Θεόν, εις τον 101^ον Ψαλμόν, όπως το βρίσκομε ανάμεσα στους στίχους 25^ον και 27^ον. Και λέγει –θεοπνευστότατα- ο Δαβίδ. Το λέγει ο Πατήρ αυτό προς τον Υιόν: «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται(:χάνονται ή δύνανται να χαθούν), σὺ δὲ διαμένεις(:Εσύ δεν χάνεσαι) · καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται (:τα πάντα μπορούν να παλιώσουν, όπως ένα ρούχο), καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται (:και τότε, σαν παλτό, σαν χιτώνα, θα γυρίσεις την Δημιουργία μέσα-έξω)». Όπως παλιά κάνανε στα κουστούμια τους οι άνθρωποι, δεν είχαν λεφτά να αγοράζουν κάθε χρόνο κουστούμι, το γύριζαν μέσα-έξω και το έκαναν καινούριο κουστούμι. Αυτό θα πει «ἑλίξεις αὐτούς». Είναι δε από το «εἰλητάριον». Το βιβλίον αυτό ήταν τυλιχτάρι και έπρεπε να το γυρίσομε από την άλλη μεριά, γιατί κι από το πίσω μέρος είχε γραμμένα. «Ἑλίξεις αὐτούς». Ποιους; Τους ουρανούς. Το σύμπαν. «Καὶ ἀλλαγήσονται (:Και όλα θα αλλαχθούν). Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ (:Συ είσαι ο Ίδιος. Δεν αλλάζεις) καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Δηλαδή «θα παρατείνεσαι πάντοτε».

Και όλα αυτά για να αντιληφθούμε, αγαπητοί, ότι τόσο η κένωσις όσο και το πάθος του Ιησού Χριστού είναι εκούσια, είναι θεληματικά. Γιατί αυτά τα λέγει ο Πατήρ εις τον Υιόν! Αυτά που σας διάβασα. Και έτσι προβάλλεται εδώ η απέραντη, η ασύλληπτη αγάπη του Θεού για την Δημιουργία Του και δια τον άνθρωπον.

Αυτό το παρατιθέμενον χωρίον δείχνει Ποιος είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Γιατί συνήθως εμείς οι Χριστιανοί έχομε πάρα πολύ φτωχή, ταπεινή αντίληψη περί του Κυρίου μας. Λυπάμαι, λυπάμαι... Διότι θα έπρεπε να είχαμε γνώση, όση, εννοείται, πρέπει να έχομε, όση είναι δυνατή να έχομε. Γι'αυτό ο Απόστολος Παύλος κατ’ επανάληψιν σημειώνει στους Χριστιανούς στις επιστολές του να έχουν την επίγνωσιν του Ιησού Χριστού. Και «ἐπίγνωσις» θα πει να έχουν γνώση βαθιά και αληθή. Όση είναι δυνατόν σε ένα κτίσμα, που είναι βέβαια ο άνθρωπος. Αλλά εάν αγνοούμε, που είναι μεγάλη δυστυχία και που λέει ο Απόστολος στους Κορινθίους, «για ντροπή σας το λέγω, μερικοί έχουν αγνωσίαν Θεού», γιατί δεν μπορούσε να χωνέψει το μυαλό τους την ανάσταση των νεκρών. «Για ντροπή σας το λέγω». «Προς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω, ἀγνωσίαν γὰρ Θεοῦ τινες ἔχουσι», σημειώνει στους Κορινθίους. Πρέπει να αποκτήσομε την γνώσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μη μου πείτε εκείνο το ανόητον «Πίστευε καί μή ἐρεύνα». Μη μου το πείτε. Δεν είναι γραμμένο αυτό πουθενά. Αλλά πρέπει να ερευνούμε όχι με την έννοια της αμφιβολίας, αλλά με την έννοια του μεγαλείου του βάθους και του ύψους και πλάτους του Ιησού Χριστού. Μ’ αυτήν την έννοια.

Έτσι, ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε, για κείνους που κατανοούν, ότι ο Ιησούς Χριστός, αφού είναι Αυτός που είναι, είναι η μεγάλη μας παρηγορία και η μεγάλη μας καύχηση. Είναι η όντως εν Κυρίω καύχησις. Αυτόν έχομε για Κύριόν μας;

Έτσι, επιτρέψατε να δούμε, όσο είναι τούτο δυνατόν μέσα στα στενά όρια ενός χρόνου κηρύγματος, να δούμε αυτό το χωρίον που σας διάβασα.

«Κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». Σας υπενθυμίζω για τρίτη φορά: Αποτείνεται ο Πατήρ εις τον Υιόν. Όπως, επί παραδείγματι, σε εκείνον τον άλλον τον ψαλμόν, τον 109^ον: «Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου». Εδώ ποιος ομιλεί; Ο Πατήρ. Πού αποτείνεται; Εις τον Υιόν. Έχομε κι άλλα σημεία μες στην Αγία Γραφή, που ο Πατήρ αποτείνεται εις τον Υιόν.

Επανέρχομαι. «Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». «Συ, Κύριε», λέγει, «κατ’ αρχάς εθεμελίωσας την γην». Αυτό το «Συ» παρουσιάζει τον Θεόν Πατέρα να λαλεί προς κάποιον, προς κάποιον να αποτείνεται. Οι πιο κάτω δε ιδιότητες, που θα δούμε, αρμόζουν σε πρόσωπο με θείους χαρακτήρες. Και Αυτός είναι ο μετέπειτα Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, ο Μεσσίας, ο Ιησούς Χριστός. Αποτείνεται ο Πατήρ προς τον Υιόν, ως προς Δημιουργόν του παντός! Προ της Ενανθρωπήσεως. Και είναι πρόσωπον. Είναι ο Θεός Λόγος, επαναλαμβάνω. Ο Πατήρ αποκαλεί τον Υιόν, πώς; Τον αποκαλεί «Κύριον». Ό,τι προηγουμένως σας είπα. Δεν πειράζει αν επαναλαμβάνω μερικά πράγματα. Ο Πατήρ Κύριος, ο Υιός Κύριος, το Πνεύμα το Άγιον, Κύριον. Δεν λέμε εις το Σύμβολο της Πίστεως: «Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ ζωοποιοῦν». Κύριος το Πνεύμα το Άγιον. Αυτό δε το «Σύ» που ομιλεί ο Πατήρ εις τον Υιόν, εκφράζει ακόμη πρόσωπον. Δεν αποτείνομαι στην καρέκλα και στο βουνό να πω: «Σύ». Σημαίνει, λοιπόν, εδώ πρόσωπον. Και πράγματι είναι πρόσωπον ο Υιός.

«Κατ᾿ ἀρχάς τὴν γῆν», λέει, «ἐθεμελίωσας». Αυτό το «κατ᾿ ἀρχάς» εννοεί τον χρόνον της Δημιουργίας. Όταν λέμε «κατ᾿ ἀρχάς» πάντοτε εννοούμε αυτό που αρχίζει, αυτό που είναι χρόνος. Και ο χρόνος είναι ταυτόχρονος με την Δημιουργία. Δεν προηγείται ο χρόνος και έπεται η Δημιουργία. Ούτε προηγείται η Δημιουργία -ο χώρος δηλαδή- και ακολουθεί ο χρόνος. Και από φυσικής πλευράς μάς είναι ακατανόητον, από φυσική, επιστημονικής πλευράς και λογικής, μας είναι ακατανόητη η ύπαρξη του χρόνου χωρίς τον χώρον και αντίστροφα. Διότι ο χρόνος εκφράζεται με τον χώρο. Καθετί που συμβαίνει μες στον χώρο, καθορίζει τον χρόνο. Έτσι λοιπόν, «κατ᾿ ἀρχάς τὴν γῆν ἐθεμελίωσας», σημαίνει και χρόνος και χώρος, «τὴν γῆν ἐθεμελίωσας». Είναι ταυτόσημο με εκείνο το «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». «Ἐν ἀρχῇ». Μπαίνει ο χρόνος και ο χώρος.

Χώρος και χρόνος, λοιπόν, νοούνται πάντοτε μαζί. Είναι αδιανόητο και στην ανθρωπίνη λογική να κατανοήσει κάτι το χωριστό. Γιατί; Γιατί η ανθρωπίνη λογική έχει δομηθεί, κτιστεί, με βάση τα δεδομένα της φύσεως, του χώρου και του χρόνου. Μπορείτε να αντιληφθείτε τον εαυτόν σας - αφού καταλαμβάνομε χώρο- μπορείτε να αντιληφθείτε τον εαυτό σας έξω από τον χώρο; Αδιανόητο πράγμα. Η λογική, λοιπόν, είναι φτιαγμένη κατά τέτοιον τρόπον που ακριβώς να μας λέγει έτσι ώστε ο άνθρωπος να μην μπορεί να κατανοήσει κάτι για τον εαυτό του έξω από τον χώρο και τον χρόνο.

Ακόμη, αυτός ο χρόνος, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «οὐχὶ νῦν ἀλλ’ ἄνωθεν». Δηλαδή δεν εννοεί τώρα τον χρόνον τον τωρινό. Αλλά τότε. Όταν θεμελιώθηκαν αυτά. Και Εκείνος που τα εθεμελίωσε ήταν έξω και από τον χώρο και από τον χρόνο. Επιτρέψατέ μου ένα παράδειγμα, ενός ξένου είναι, το θυμάμαι από έφηβος αυτό το παράδειγμα, που το είχα διαβάσει: Όπως, λέγει, ο ζωγράφος βάζει μεν την σφραγίδα του στον μουσαμά που ζωγραφίζει, την νοοτροπία της τέχνης, την δεξιότητά του, βάζει μεν την σφραγίδα της τέχνης του στον μουσαμά που ζωγραφίζει, αλλά ταυτόχρονα είναι έξω από τον μουσαμά του.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα αυτό. Ο Θεός Λόγος δημιουργεί τα πάντα, αλλά είναι ταυτόχρονα έξω και από τον χώρο και από τον χρόνο. Λέγει ο Οικουμένιος: «Ἵνα μὴ ἀκούσας ἀνωτέρω -αυτό το ἀνωτέρω θα πει «κάτι που είναι προτινό»- ὅταν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, νομίσεις ὡς δώρημα εἶναι τὴν οἰκουμένην (:μην νομίσεις- λέει- ότι τώρα ο Πατήρ δίνει σαν δώρο την οικουμένη εις τον Υιόν) ὕστερον δοθεῖσαν παρὰ τοῦ Πατρὸς τῷ Υἱῷ. Αὐτὸν δείκνυσιν νῦν δημιουργὸν αὐτῆς -Αργότερα, ναι. Πότε δίδει ο Πατήρ στον Υιόν την Δημιουργία ολόκληρη; Όταν Ενηνθρώπησε ως άνθρωπος. Όταν λέγει ο ίδιος ο Κύριος - στα ευαγγέλια είναι-: «Όλα είναι δικά μου. Όλα χαρίστηκαν από μένα». Τα πάντα. Πότε; Στην ανθρωπίνη φύση του Υιού και Λόγου του Θεού. Τότε όμως; Τότε δεν χαρίζει ο Πατήρ στον Υιόν. Ο Υιός είναι ο Δημιουργός, ο Ίδιος). Οὐκ ἐπ’ ἐσχάτων ἀλλ’ ἄνωθεν».

Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Αυτόν που… -ο Εβραίος δεν θα το έλεγε ποτέ, την λέξη που θα πω- υβρίζομεν, απιστούμε, λέμε ό,τι χειρότερο. Ο Εβραίος δεν θα ‘λεγε ποτέ την λέξη «ὑβρίζω». Αλλά θα έλεγε την λέξη «εὐλογῶ». Και έχει αντίθετο χαρακτήρα. «Τι», λέει, «έκανε αυτός ο άνθρωπος;». Τίθεται το ερώτημα στην Παλαιά Διαθήκη. -«Είναι ένοχος». -«Γιατί;». -«Ηὐλόγησε τον Θεόν». Θα έλεγε κανείς … «ηὐλόγησε»; Εννοεί: «ύβρισεν τον Θεόν». Μας θυμίζει, λοιπόν, τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Ότι «χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν». Τίποτα δεν έχει γίνει απ’ ό,τι έχει γίνει. Και τον Παύλο που λέγει στην ίδια επιστολή: «Ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων». «Τον κατέστησε κληρονόμο όλων». Αλλά με την ανθρωπίνη φύση, το ξαναλέγω. «Δι' οὗ (:δια του Οποίου Υιού) καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν». Ο Πατήρ δημιουργεί δια του Υιού, τον χρόνον, τους αιώνας, ε; Εν Αγίω Πνεύματι. Το Πνεύμα το Άγιον συντηρεί την Δημιουργία. Και ο Θεός Λόγος τώρα την γην εθεμελίωσε, δηλαδή κατεσκεύασε, την κατέστησε εδραίαν, αμετακίνητον, κάτω από τους νόμους που ο Ίδιος έθεσε.

Ποιοι «οὐρανοί»; «Καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί». Ποιοι «οὐρανοί»; Το σύμπαν όλο! Το στερέωμα. Ο έναστρος ουρανός. Η ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει. Δημιουργός, δηλαδή, του υλικού κόσμου όλου. Και είναι Αυτός που ενεφανίσθη εις την Καινήν Διαθήκην ως Ιησούς Χριστός. Είναι ο Εμμανουήλ του Ησαΐου. Μαζί μας ο Χριστός. Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός. Αυτός είναι. Και που είναι, θα λέγαμε, ένας Θεός Δημιουργός και των πνευμάτων και πάσης σαρκός. Και των ψυχών και των αγίων αγγέλων, των πάντων. Αφού Σεραφείμ Τον περιστοιχίζουν στον θρόνο Του, όπως βλέπει ο Ησαΐας. Χερουβίμ κρατούν τον θρόνον. Ποιον θρόνο; Του Υιού.

Έτσι λοιπόν εδώ είναι Δημιουργός και των πνευμάτων και της ύλης. Βλέπετε πουθενά την διαρχία; Που έλεγαν οι φιλόσοφοι και μέχρι σήμερα το λένε, ότι υπάρχει διαρχία· ο Θεός του καλού και ο Θεός του κακού. Δεν υπάρχει διαρχία. Είναι ο Δημιουργός των πνευμάτων και πάσης σαρκός, όπως λέμε σε μία κηδεία σε μία ευχή. Η διαρχία προϋποθέτει πόλεμον και αντιθέσεις. Δεν υπάρχει πόλεμος ανάμεσα στην ύλη και στα πνεύματα. Έτσι ο Θεός Λόγος είναι Δημιουργός και του ουρανού και της γης, και των ορατών και των αοράτων. «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». «Ἐν ἀρχῇ». «Ἐποίησεν». Ναι. Δεν απέρρευσε η Δημιουργία. Ούτε είναι τμήμα της θεότητος. Αλλά εξωτερική προβολή του Θεού. «Ἐποίησεν». «Ἐποίησεν» που σημαίνει κτίσμα. Και όχι κάτι το άκτιστον. Ό,τι βλέπομε και ό,τι ακόμη δεν βλέπομε. Όπως και οι άγιοι άγγελοι. Και το σύμπαν είναι έργο των χειρών του Θεού Λόγου, δηλαδή της ενεργητικής δυνάμεως του Θεού, αλλά και της θαυμαστής επιμελείας Του. Δεν έρχεται σε αντίθεση με το «εἶπε, καὶ ἐγενήθησαν». Όχι. Κι εκείνο το άλλο που γράφει η Γραφή: «Λαβών χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον». Όχι. Είναι γενικός χαρακτηρισμός ότι τα πάντα είναι έργα των ιδικών Του χειρών. Ότι όλα προήλθαν από τον Θεό. Όχι από κάποιον άλλον.

«Αὐτοὶ ἀπολοῦνται, Σὺ δὲ διαμένεις». Αυτό το «ἀπολοῦνται» τονίζεται σε αντίθεση με το «Σὺ δὲ διαμένεις». Δηλαδή αναλλοίωτος μένει ως ποιητής, ως Δημιουργός, όπως λέγει ο Ζιγαβηνός. Ακόμη το «ἀπολοῦνται», «χάνονται», δύναται να εννοηθεί ως επιστροφή στο μηδέν. Ή ακόμη και ως φθορά. Ή ως αλλαγή από του σχήματος που έχει κάτι. Ο Θεός δεν επιστρέφει τίποτα εις το μηδέν, παρότι τα πάντα εκ του μηδενός έκανε. Δεν επιστρέφει τίποτε. Αλλάζει, ξεκαινουργώνει, αλλά δεν γυρίζει πίσω εις το μηδέν απολύτως τίποτε. Δεν εκμηδενίζει. Ούτε ο διάβολος θα εκμηδενιστεί. Ούτε οι αμαρτωλοί. Τίποτα. Εδώ αυτοί οι στίχοι τονίζουν την αλλαγή του σχήματος και την ανακαίνισιν από την φθορά. Φθείρεται το σύμπαν; Αυτή η επιστήμη, αγαπητοί μου, μας το επιβεβαιώνει αυτό. Είναι ο γνωστός «θερμικός θάνατος του σύμπαντος». Όσοι έχετε λίγο κοιτάξει την Φυσική, θα το ξέρετε αυτό. Δηλαδή τι είναι ο «θερμικός θάνατος του σύμπαντος»; Η επί του αυτού επιπέδου ενέργεια του σύμπαντος. Η θάλασσα έχει τρομακτική ενέργεια, αλλά είναι επί του αυτού επιπέδου. Και δεν μπορεί να αποδοθεί. Αυτό, λοιπόν, λέγεται «θερμικός θάνατος του σύμπαντος».

Αυτός ο αποκαλυπτικός λόγος, ότι το σύμπαν φθείρεται, πρέπει να κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ανασφάλεια: «Πού βρίσκομαι;». Πόσο θυμίζει εκείνο το «Οὐ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». «Γυρεύομε την μελλοντική». Αλλά και πόσο παρήγορο είναι για τον πιστό ότι ο Χριστός μένει στον αιώνα αναλλοίωτος. Εκείνος τα έκανε όλα αυτά. Αν εγώ είμαι εις τον Χριστόν, τι έχω να πάθω; «Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας». Και όταν λέμε Χριστός, υπονοούμε και την ανθρωπίνη φύση μαζί.

Και ποια θα είναι η τύχη του σύμπαντος; Αυτού του σύμπαντος, ποια θα είναι η τύχη; Συνέχεια, σε εκείνο που σας διάβασα: «Καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται». «Όλα θα παλιώσουν», λέει, «σαν ιμάτιο. Εσύ, όμως, θα τα αλλάξεις, όπως το παλτό που γίνεται μέσα-έξω». Λυπάμαι, αγαπητοί μου, ο χρόνος είναι… πω, τρέχει ο χρόνος, είχα να σας πω μαρτυρίες από την Γραφή, πώς θα αλλάξει ο κόσμος. Αλλά δεν έχομε χρόνο. Λυπούμαι.

Αγαπητοί. Αυτός είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός· που θα ζήσομε τα πάθη Του στο τέλος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν θα Τον βλέπομε κρεμάμενον επί του Σταυρού. Όταν θα ζούμε την αιματηρή Του πορεία μέσα στην Ιστορία. Διωκόμενοι και εμείς και θλιβόμενοι σαν σώμα Χριστού. Η γνώση μας του Ποιος όμως είναι ο Κύριος Ιησούς, είναι για μας μία μεγίστη παρηγορία. «Παραμυθία δὲ οὐ μικρά -λέγει ο Θεοφύλακτος- τοῖς ἐνταῦθα κακουμένοις πιστοῖς (:δεν είναι μικρή παρηγορία για μας που κατοικούμε εδώ στη γη και κακουχούμεθα) τὸ γνῶναι (:το να γνωρίζομε) ὅτι οὐκ ἔσται οὕτω τὰ πράγματα, ἀλλὰ μεταβολὴν λήψεται (:όλα θα πάρουν μεταβολή τα πράγματα)».

Αγαπητοί μου, ο Ίδιος ο Κύριος είπε: «Ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι -είπε στην Αποκάλυψη- οὔτε πένθος, οὔτε κραυγή, οὔτε πόνος, οὐκ ἔσται ἔτι. Ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον (:τὰ πρῶτα, το πρώτο σχήμα πέρασε). Καὶ εἶπε ὁ καθήμενος ἐπὶ τῷ θρόνῳ· ἰδού -λέει στην Αποκάλυψη- καινὰ ποιῶ πάντα». «Να, όλα τα κάνω καινούρια».

🔸711η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

12 Απριλίου 2021

Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἡ θεολογία του καί ἡ σημασία αὐτῆς.

†. Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, δευτέρα Κυριακή των Νηστειών, εορτάζει τη μνήμη του μεγάλου πατρός και θεολόγου του 14^ου αιώνος, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

Εάν η Κυριακή της Ορθοδοξίας, που εορτάσαμε την περασμένην Κυριακήν, είναι η εορτή κατά την οποίαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, στην 7^η Οικουμενική Σύνοδο έδειξαν ότι ο Υιός του Θεού αληθινά έγινε άνθρωπος, για να θεωθεί ο άνθρωπος, αυτό με τη σημερινή Κυριακή και την προβολή του μεγάλου προσώπου και αγίου, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που δεν είναι βεβαίως σήμερα η κανονική του μνήμη, αλλά η προβολή του, ως θεολόγου και μαχητού υπέρ της Ορθοδοξίας, με τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά έγινε αυτό πολύ σαφές· διότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ηγωνίσθη ως μοναχός και ως επίσκοπος, ακριβώς να δείξει ότι είναι δυνατόν αυτό να γίνει.

Ποιο; Αυτό που η 7^η Οικουμενική Σύνοδος ήδη είχε θεμελιώσει: ότι ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο ἵνα ἡ σάρξ γένηται λόγος. Αυτό που όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, σε μια ολοσύμφωνη γραμμή ετήρησαν μέσα στη διαδρομή της Εκκλησίας: ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Και δύο μεγάλες Οικουμενικές Σύνοδοι, που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη το 1341 και το 1351, κατοχύρωσαν αυτήν την μεγάλη αλήθεια. Είναι οι τελευταίες μεγάλες Σύνοδοι που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη, που έγιναν στην Ανατολή, 100 χρόνια πριν πέσει η Κωνσταντινούπολις και η Ανατολή πια βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία αλλοθρήσκων. Αλλά όμως, θείω Πνεύματι, έγιναν αυτές οι δύο Σύνοδοι και ενεφανίσθη αυτός ο Άγιος μεγάλος πατήρ, ο οποίος και προκάλεσε τας Συνόδους, σημειώσατέ το αυτό, εξ αφορμής της Δύσεως, η οποία υπεστήριζε τα εναντία, στο πρόσωπο του Βαρλαάμ, ότι δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να φθάσει στη θέωση, και θα δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό, ο άγιος αυτός πατήρ που τόσο ηγωνίσθη, με τας Συνόδους αυτάς έθεσαν το θεμέλιον της Ανατολής, της Ορθοδόξου Ανατολικής Θεολογίας,ώστε όταν θα ήρχοντο τα μεγάλα κύματα της Δύσεως να την καταποντίσουν, αυτή να είναι θεμελιωμένη.

Το κύριο πρόβλημα που απησχόλησε τότε, κατά τον 14^ον αιώνα, ήταν το εξής: Ποιος είναι ο βασικός χαρακτήρ της Χριστιανικής υπάρξεως. Ποιες είναι οι δυνατότητες του ανθρώπου να φθάσει πού; Αυτό ήταν το πρόβλημα. Βεβαίως δεν ήταν πρόβλημα. Το θέμα αυτό ήδη είχε τεθεί από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε και φανερώθηκε και κηρύχθηκε η Εκκλησία εις τον κόσμον. Όλοι οι αρχαίοι Πατέρες ήδη είχαν δώσει τη γραμμή πλεύσεως. Ποιες ακριβώς είναι οι δυνατότητες του ανθρώπου ως Χριστιανού, να φθάσει πού; Αλλά επειδή όμως προεκλήθη θέμα κατά τον 14^ο αιώνα, εξ αφορμής του εκ Καλαβρίας της Δύσεως Βαρλαάμ, ο οποίος Βαρλαάμ εξεπροσώπευε τη Δύση και η οποία Δύσις επίστευε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να φθάσει σε μεγάλα μέτρα, προεβλήθη το θέμα ως πρόβλημα. Το υπεστήριξε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και το επεκύρωσαν αυτές οι δύο τοπικές μεγάλες Σύνοδοι εις την Κωνσταντινούπολιν το 1341 και το 1351.

Το θέμα λοιπόν ήταν οι δυνατότητες του ανθρώπου πού φθάνουν; Τι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος; Και απάντησε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Να θεωθεί!». Είναι η θέωσις. Τι σημαίνει θέωσις; Σημαίνει την κοινωνία, την προσωπική κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό. Αυτό βέβαια επήρε διαστάσεις προβλήματος για τον εξής λόγο. «Θεώνομαι» που είναι μία λέξις καθαρά Ελληνική, και που δεν μπόρεσε να μεταφραστεί σε καμία γλώσσα, ούτε σε αυτήν την Λατινικήν, και μένει μία λέξις μοναδική στη γλώσσα μας και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, αν έπρεπε να μιλήσει ο Λατίνος ή ο Γερμανός ή ο Κινέζος θα έλεγε τη λέξη Ελληνικά, «θέωσις», είναι η θεοποίησις του Μεγάλου Αθανασίου και του Μεγάλου Βασιλείου. Το να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Και να έχει ο άνθρωπος μια κοινωνία με τον Θεό κατά έναν μοναδικό τρόπο.

Ετέθη όμως το εξής ερώτημα: Είναι δυνατόν αυτό; Εφόσον ο Θεός είναι ακατάληπτος και «φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον(:που κατοικεί σε φως απρόσιτο)»[Α’ Τιμ.στ΄16], πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να φθάσει μέσα στην περιοχή του Θεού και να θεωθεί; Οι ίδιοι πάλι Πατέρες υπεστήριξαν ότι ο Θεός είναι ακατάληπτος και απρόσιτος. Όμως, εδώ ήταν τώρα η μεγάλη προσφορά του αγίου πατρός, η οποία, σημειώσατε, ότι δεν είναι πρωτοφανής. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στηρίζεται σε δύο στερεά θεμέλια·και τα οποία τον καθιστούν ορθοδοξότατο. Και πάντα που θα ήθελε να θεολογήσει, εάν μείνει στα δύο αυτά θεμέλια, θα μείνει ορθόδοξος. Είναι η βιβλική Ιστορία και οι Πατέρες της Εκκλησίας ως ερμηνείς της βιβλικής Ιστορίας. Ο άγιος Γρηγόριος μένει στα γεγονότα της βιβλικής Ιστορίας. Μένει σ’ αυτήν την Ιστορία. Μένει σ’ αυτήν την Ενανθρώπηση. Μένει στην Σταύρωση του Χριστού, στην Ανάστασή Του, στην Ανάληψή Του, στη Μεταμόρφωσή Του. Παίρνει το γεγονός της Μεταμορφώσεως· υπογραμμίζω, παίρνει το γεγονός της Μεταμορφώσεως. Δεν αλληγορεί τίποτα. Παίρνει καθ’ αυτά τα γεγονότα. Και τα θεολογεί. Τα θεολογεί όμως με μια θεολογία πατερική. Όπως οι Πατέρες κατενόησαν και προσωπικά έζησαν τη βιβλική Ιστορία. Αυτά είναι τα δυο θεμέλια της Ορθοδοξίας. Και όποιος μιλάει επάνω σ’ αυτά τα δύο θεμέλια και στηρίζεται, ποτέ δεν πέφτει έξω. Είναι δε ο άγιος Γρηγόριος ορθοδοξότατος.

Έρχεται λοιπόν τώρα να μας πει η Δύσις· η οποία εκπροσωπεί αν θέλετε, τη λογική κατανόηση, τη φιλοσοφική τοποθέτηση, την αριστοτελική ειδικότερα: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να φθάσει μέσα στο μυστήριο του Θεού, του ακατάληπτου, ακατανοήτου και απροσίτου και να θεωθεί; Και λέγει ο άγιος Γρηγόριος: Εάν υπάρξει μία διάκρισις της ουσίας του Θεού και των ενεργειών του Θεού· ο Θεός ως ουσία πράγματι είναι ακατανόητος, απερίγραπτος και απρόσιτος. Ποτέ η ουσία του Θεού δεν έρχεται σε επαφή με τη Δημιουργία. Ο Θεός μόνον τον Υιό γεννά ως ουσία. Τον κόσμον τον δημιουργεί με τας ενεργείας Του. Αυτό ήτο η μεγάλη προσφορά του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Τώρα βέβαια σας φαίνονται δύσκολα αυτά, θα δείτε όμως τώρα τι θα βγει. Γι’ αυτό σας παρακαλώ μην κλείνετε τα μάτια σας, αλλά να ακούτε και να βλέπετε. Γιατί κάποτε πρέπει να μπαίνουμε στα βαθιά νερά και να μαθαίνουμε σε αυτά κολύμπι. Παρακαλώ, κοιτάξτε. Πώς ακριβώς γίνεται αυτή η διάκρισις; Γίνεται μια δίακρισις χωρίς μερισμό. Διακρίνουμε τις ενέργειες του Θεού από την ουσία του Θεού, χωρίς να χωρίσουμε όμως τις ενέργειες του Θεού από την ουσία του Θεού. Γιατί οι ενέργειες του Θεού είναι άκτιστες και συνεπώς είναι ο Θεός. Όπως ακριβώς είναι ο ήλιος με την ακτινοβολία του. Ο ήλιος, όπως τον βλέπουμε, είναι απρόσιτος. Ποιος μπόρεσε ποτέ να πάει στον ήλιο; Και να τον πιάσει; Είναι απρόσιτος. Είναι όμως προσιτός με την ακτινοβολία του, με την ενέργεια της ακτινοβολίας του. Ακούστε τι είπα: με την ενέργεια της ακτινοβολίας του. Τον ήλιο τον έχουμε εδώ, τον έχουμε στη γη. Μας φωτίζει, μας ζωογονεί, τον βλέπουμε, χωρίς όμως να μπορούμε να πάμε στον ήλιο. Κατά παρόμοιο τρόπο είναι η ουσία του Θεού με τις ενέργειές Του.

Όταν λέμε λοιπόν ότι θα ζήσουμε ή θα δούμε τον Θεό από την παρούσα ζωή…ποιος μπορεί να δει τον Θεό; Λέγει η Γραφή: «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε». Όταν όμως λέμε ότι μπορούμε να δούμε τον Θεό από την παρούσα ζωή αυτό σημαίνει ότι ο Θεός γίνεται φανερός με τις ενέργειές Του. Αλλά πώς γίνεται με τις ενέργειές Του; Έτσι είναι ένα λεκτικό πράγμα; Απλώς σαν κουβέντα; «Όχι», απαντά ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «είναι μια οντολογική παρουσία του Θεού, εις τας ενεργείας Του, όχι στην ουσία Του»·η οποία είναι πράγματι ακατάληπτος και απρόσιτος. Και συνεπώς μπορώ να δω τον Θεό. Τον Θεό να δεις; Μπορώ να δω τον Θεό πρόσωπον προς πρόσωπον. Και βλέποντας τον Θεό πρόσωπον προς πρόσωπον, από την παρούσα ζωή, θεώνομαι.

Αυτό το «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» είναι η βάσις η ευαγγελική. Λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος- ακούστε επιχείρημα: «Ποιοι είναι οι καθαροί στην καρδιά; Εκείνοι που είναι, αυτοί θα δουν τον Θεό. Εσύ λες ότι θα δεις τον Θεό στην άλλη ζωή. Μα στην άλλη ζωή, δεν υπάρχει η δυνατότητα να καθαρίσεις την καρδιά σου, για να δεις τον Θεό». Είδατε επιχείρημα; Εδώ είναι η δυνατότητα να καθαρίσεις την καρδιά σου, για να δεις τον Θεό. Συνεπώς εδώ θα δεις τον Θεό· εδώ, στην παρούσα ζωή.

Αλλά αυτό τι συνέπιες έχει; Έχει τις εξής συνέπειες αγαπητοί μου. Απλώς τον 14^ο αιώνα αυτό διετυπώθη ως δόγμα. Ήταν πάντοτε γνωστό. Δεν ήταν κάτι καινούριο. Γιατί, σας είπα, ήταν η προσωπική εμπειρία των Πατέρων της Εκκλησίας και των αγίων της Εκκλησίας: ότι (εδώ προσέξτε) ότι η πνευματική ζωή δεν εξαντλείται στη μετάνοια, αλλά επεκτείνεται στην αναγέννηση. Πραγματικά πώς το λέμε αυτό; Να πώς το λέμε. Να δείτε πόσο σήμερα έχει βασική σημασία η προβολή του προσώπου του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και της Θεολογίας του. Σήμερα λέμε «να μετανοήσεις» και μόλις μετανοήσω και πάω και εξομολογηθώ, έχω την αίσθηση μιας αυτάρκειας, ότι τελείωσα. Αφού πήγα και εξομολογήθηκα, επισφραγίζω την εξομολόγησή μου και με τη Θεία Κοινωνία και τελείωσα. Τελείωσες; Εξαντλείται η πνευματική ζωή στο να μετανοήσεις μόνο; Η πνευματική ζωή πάει πέρα από τη μετάνοια. Είναι στην αναγέννηση. Γι’αυτό λέγει ο άγιος Νικόδημος πολύ σωστά..- ξέρετε ότι στην εμπειρία αυτή έχουμε πάντα τους αγίους, στον άγιο Νικόδημο, στον άγιο Νεκτάριο, που είναι της εποχής μας κι συγχρόνους αγίους, που ίσως ακόμη η Εκκλησία δεν τους ανεκήρυξε, ίσως ποτέ να μην τους ανακηρύξει, δεν έχει σημασία, άγνωστοι άνθρωποι, ζουν αυτήν την εμπειρία.

Προσέξατε. Λέγει ο άγιος Νικόδημος: «Όταν κάποιος που πεθαίνει, μας φωνάξουν να τον εξομολογήσουμε και να τον κοινωνήσουμε, πηγαίνουμε εκ καθήκοντος, γιατί μας το ζήτησαν. Δεν ξέρουμε όμως αν αυτός ο άνθρωπος θα σωθεί. Απλούστατα γιατί αφήσαμε να περάσει η ζωή μας και νομίσαμε ότι προς το τέλος της ζωής μας… κι αυτό το λάθος κάνουμε, ότι θα αφήσουμε να μετανοήσουμε στο τέλος. Δεν είναι η μετάνοια που θα μας σώσει. Η αναγέννηση. Είναι η αναγέννηση. Άφησες τη μετάνοια αδελφέ μου να περάσει η ζωή σου και τότε να μετανοήσεις είπες. Είσαι σίγουρος ότι θα γεράσεις; Είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχεις αιφνίδιο θάνατο; Έστω. Αλλά πότε θα προλάβεις να αναγεννηθείς; Πότε θα προλάβεις;».

Γι’ αυτό τον λόγο πάμε και ερχόμαστε στην εξομολόγηση, πάμε και ερχόμαστε χρόνια ολόκληρα, νομίζοντες ότι δυνάμεθα να περιοριζόμεθα σε μια ανανέωση της μετάνοιας και όχι σε μία αναγέννηση. Αυτό για όλους μας είναι ένα δυστύχημα. Και πρέπει να σας πω ότι σήμερα ακριβώς αυτό κάνουμε. Γι’ αυτόν τον λόγο μας φαίνεται πολύ μακρινή η θεολογία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά σήμερα. Μέχρι σήμερα η Δύσις δεν τον έχει κατανοήσει τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Και επειδή σήμερα δυτικίζουμε και όλο δυτικίζουμε, όχι μόνο στον πολιτισμό αλλά και στο θρησκευτικόν αίσθημα και συνεχώς δυτικίζουμε, ολοένα απομακρυνόμαστε από την θεολογία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, δηλαδή από τη θεολογία της αναγεννήσεως, από τη θεολογία της θεώσεως. Να μπορούμε πραγματικά να φθάσουμε σε εκείνα τα μέτρα.

Και σήμερα, ξέρετε τι αίσθημα έχουμε; Έχουμε το εξής αίσθημα. Και εγώ που σας ομιλώ αγαπητοί μου. Όλοι μας είμεθα παιδιά της εποχής μας και όλοι βρισκόμαστε κάτω από την ίδια νοοτροπία. Έχουμε το εξής αίσθημα: ότι αυτοί οι άγιοι με τη θεολογία τους, που δεν είναι παρά η ευαγγελική θεολογία, όπως την ερμηνεύουν οι Πατέρες και την κατανοούν και τη ζουν, σας είπα, προϊόν και της προσωπικής τους εμπειρίας, το υπογραμμίζω αυτό, ως να είναι αυτά στην κορυφή του Ολύμπου και εμείς να είμαστε στην πεδιάδα και να βλέπουμε και να λέμε «και πώς ανεβαίνει κανείς τώρα εκεί πάνω; Απρόσιτες κορυφές». Αυτό όμως είναι ένα δυστύχημα. Είναι δυστύχημα γιατί αυτά τα πράγματα αφορούν σε αυτήν τη σωτηρία μας.

Γι’ αυτό τον λόγο, μου φαίνεται, ένα πρώτο βήμα, ένα πρώτο στάδιο που πρέπει να κινήσουμε, είναι να προβάλλουμε τα πράγματα, να προβάλλουμε τους αγίους, που τόσο πολύ αγωνίστηκαν, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς· με τη θεολογία του-δεν είναι καινούρια θεολογία, το ξαναλέγω, είναι η βιβλική και η πατερική, αλλά απλώς την έκανε σαφή και την προέβαλε, επειδή υπήρξαν αφορμές. Πρέπει αυτά να προβάλλονται. Και η Εκκλησία μας προσπαθεί να το κάνει αυτό. Η Εκκλησία μας, βλέπετε, προβάλλει την Κυριακή την Α΄ των Νηστειών, την Ορθοδοξία. Και γιορτάζει τον εαυτόν της, την ορθοδοξότητά της. Προβάλλει την Β΄ Κυριακή τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, για να δείξει ότι εκείνο το οποίον τότε αγωνίστηκε, εκατόν-τόσα χρόνια εις την 7^η Οικουμενικήν Σύνοδο να διασώσει και την ανθρώπινη φύση του Θεού Λόγου, έρχεται τώρα ο άγιος Γρηγόριος να μας πει ότι αυτό είναι δυνατό: το ότι μπορεί τώρα ο άνθρωπος, αφού ο Θεός έγινε άνθρωπος, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός.

Γι’ αυτό, αγαπητοί, κατακλείοντες, θα σας έλεγα, μη μένομε στα στενά όρια μιας ανεπαρκεστάτης και στοιχειωδεστάτης μετανοίας. Μια μετάνοια χωρίς δάκρυα πολλές φορές· χωρίς δάκρυα, χωρίς συναίσθηση, από μια συνήθεια πάμε να πούμε τις αμαρτίες μας και τίποτε άλλο. Να ήταν τουλάχιστον και της προκοπής η μετάνοιά μας! Να ήταν της προκοπής! Θα άξιζε ο κόπος. Ούτε αυτή δεν είναι της προκοπής. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν έχουμε μπροστά μας, στον οπτικό μας ορίζοντα, την αναγέννηση. Αν έχουμε στον οπτικό μας ορίζοντα την αναγέννηση, τότε θα δούμε ότι η μετάνοια είναι ένα μεταβατικό στάδιο. Βέβαια πρέπει να μετανοούμε σε όλη μας τη ζωή, γιατί είμαστε άνθρωποι και πέφτουμε. Αλλά αν το θέλετε, στη ζωή των μεγάλων αγίων, δεν έχουμε πια μετάνοια. Παρά το ότι αυτοί έλεγαν «άστε με να μετανοήσω ακόμη», όπως έλεγε ο άγιος Σισώης. «Άστε με να μετανοήσω.» Και είχε λάμψει ολόκληρος. Όμως, όπως λέγει και ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος «αυτός που μπήκε στην αναγέννηση και στη θέωση, δεν έχει ανάγκη πλέον ούτε της μετανοίας, ούτε καν των δακρύων. Δεν είναι πλέον η περιοχή της μετανοίας, αλλά της θεολογίας». Είναι μεγάλο πράγμα αυτό. Ε, αυτή λοιπόν η προοπτική, αυτός ο οπτικός ορίζων, έχει χαθεί από τα μάτια μας. Κι έχει μείνει μπροστά μας μόνον η μετάνοια. Γιατί νομίζουμε ότι το παν είναι η μετάνοια. Την αφήνουμε κι αυτή και ατονεί, γιατί είναι ίδιον του ανθρώπου να μη θέλει να φθάνει στο τέλος. Αλλά λέει: «Δέκα είναι;». Να σας το πω με ένα μικρό παράδειγμα. Όλοι το παθαίνουμε. «Τι ώρα τελειώνει η Εκκλησία; Εννιά; Ε, θα πάω 8.30. Δέκα; Θα πάω 9.30. Τελειώνει δώδεκα; Θα πάω 11.30». Αυτό παθαίνουμε. Λέμε «η μετάνοια, ε, ας είναι και λιγάκι πιο εδώ, δεν πειράζει». Ας προβάλλουμε, ξαναλέω άλλη μια φορά, στον οπτικό μας ορίζοντα όλο το μέγεθος του μυστηρίου της σωτηρίας μας·που είναι η αναγέννησις του ανθρώπου, που προεβλήθη τόσο δυνατά από τον άγιο πατέρα, τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και που η Εκκλησία μας προβάλλει κάθε δεύτερη Κυριακή των Νηστειών.

93η ομιλία στην κατηγορία « Ομιλίες Κυριακών ».

Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.