†. Αν κάποιος πει —ξέρω τη σκέψη σας— "τόσοι και τόσοι άχρηστοι άνθρωποι μέσα στην Εκκλησία, ιδίως ως κληρικοί, αναδεικνύονται· ποιος τους εκλέγει αυτούς;", θα πείτε.
Αγαπητοί μου, αυτούς δεν τους αναδεικνύει ο Θεός, αλλά παραχωρεί να υπάρχουν και να αναδεικνύονται ως ποιμένες για την τιμωρία και την ταλαιπωρία εκείνων που τους αναδεικνύουν. Γιατί, θα έλεγε κανείς, πόσους κόπους, πόσους αγώνες και πόσες προσπάθειες καταβάλλει ένας κληρικός προκειμένου να γίνει επίσκοπος ή αρχιεπίσκοπος! Και ενώ κινούνται παρασκήνια, δίνονται υποσχέσεις ψηφίσεως —"θα σε ψηφίσω", λέει ο Άλφα, "θα σε ψηφίσω", λέει ο Βήτα από εκείνους τους εκλέκτορες— χρησιμοποιούνται ακόμη, αν θέλετε, και πολιτικά πρόσωπα και πολιτικά μέσα. Επιστρατεύεται η κολακεία, τίθεται σε ενέργεια η υποκρισία, ακόμη διακινείται –αλίμονο– και η συμμονία, όπως πολλές φορές έχει αποδειχθεί από την ίδια την Ιστορία.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο Θεός αναδεικνύει; Αναδεικνύουν οι άνθρωποι και όχι ο Θεός. Γι' αυτό και έχουμε την ταλαιπωρία που υφιστάμεθα. Όλοι μας υφιστάμεθα αυτήν την ταλαιπωρία την οποία υφιστάμεθα. Και όλα αυτά που λέμε τώρα, και με την αφορμή αυτού του χωρίου του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων, ο ιερός Χρυσόστομος —ο πολύπαθος εκείνος Πατριάρχης, ο πολύπαθος που έπαθε πολλά όχι μόνο από τη βασιλική αυλή, αλλά έπαθε πολλά από τους επισκόπους— ο ίδιος έλεγε: "Τίποτα δεν φοβήθηκα όσο τους επισκόπους". Το έλεγε ο ίδιος· εννοείται τους κακούς επισκόπους. Έγραψε λοιπόν μια αθάνατη σελίδα —κήρυγμα το έκανε, οι ομιλίες του είναι προφορικές. Μια αθάνατη σελίδα, επιτρέψατέ μου να πάρω... είναι πολλά. Είναι πολλά και στον τρίτο λόγο, στην τρίτη ομιλία, στις Πράξεις των Αποστόλων. Επιτρέψτε μου να κάνω μια επιλογή μερικών θέσεων. Σας διαβάζω. Την πρώτη πρόταση την παίρνω στο αρχαίο κείμενο, τα παρακάτω τα μεταφράζω: "Ἀλλ’ εἴπω τίνος ἕνεκεν περιμάχητον τὸ πρᾶγμα γέγονεν; Ὅτι οὐχ ὡς ἐπὶ ἀρχὴν καὶ προστασίαν ἀδελφῶν ἐρχόμεθα, ἀλλ’ ὡς ἐπὶ τιμὴν καὶ ἀνάπαυσιν". Αλλά θα πω, για ποιο λόγο να υπάρχει τέτοια μάχη, προκειμένου να καταληφθεί η θέση η επισκοπική; Μήπως για την προστασία των αδελφών, δηλαδή των ποιμαινομένων, των πιστών στην Εκκλησία, ή μήπως για την τιμή, τη δόξα και την ανάπαυση, το ραχάτι;
Συνεχίζω μετάφραση. Διότι –αποτείνεται στο ακροατήριό του– αν κανείς θα ήθελε έτσι να αναδειχθεί, να πάρει το μάθημά του. Αλλά και προς τον λαό, να ξέρει πώς πρέπει να κινείται όταν βλέπει τους ποιμένες του. Διότι εάν εγνώριζες ότι ο επίσκοπος οφείλει να φροντίζει για όλα και να βαστάζει τα βάρη όλων. Ότι όταν οι άλλοι οργίζονται υπάρχει συγγνώμη, όχι όμως και για τον επίσκοπο, αν υποτεθεί ότι οργίζεται. Ότι όταν οι άλλοι αμαρτάνουν υπάρχει επιείκεια. Όταν ο επίσκοπος αμαρτάνει, κανείς δεν του το συγχωρεί. Αν αυτά τα εγνώριζες, τότε δεν θα έσπευδες να κατακτήσεις την επισκοπική εξουσία.
Ακόμη, βρίσκεται στο στόμα όλων ο επίσκοπος και στις κρίσεις όλων, και των σοφών και των ασόφων. Μέρα νύχτα κόπτεται με φροντίδες· πολλοί είναι εκείνοι που τον μισούν και τον φθονούν. Μη μου πεις για εκείνους που σε όλα χαρίζονται, που θέλουν να κοιμούνται τον ύπνο της αργοσχολίας, εκείνους που πιάνουν το αξίωμα για ανάπαυση. Όχι, όχι γι' αυτούς ο λόγος, αλλά για εκείνους που αγρυπνούν για τις ψυχές σας και που προτιμούν τη δική σας σωτηρία περισσότερο από τη δική τους σωτηρία.
Τι θα μπορούσε ακόμη να πει κανείς για τη φροντίδα του κηρύγματος και της διδασκαλίας ή ακόμη για τη δυσκολία στη χειροτονία αξίων κληρικών; Είναι δυσχερέστατο, δυσκολότατο. Δεν τα λέω διαφορετικά παρά όπως είμαι και αισθάνομαι, λέγει ο Ιερός Πατήρ. Είχε εμπειρία των πραγμάτων. Δεν νομίζω ότι είναι πολλοί ανάμεσα στους ιερείς εκείνοι που σώζονται. Αλλά πολύ περισσότεροι είναι εκείνοι που χάνονται. Και το αίτιο είναι ότι το λειτούργημα αυτό χρειάζεται γενναία ψυχή. Πολλές είναι οι ανάγκες που τον κάνουν να βγαίνει από το γνωστό του χαρακτήρα και να έχει γύρω του μύριους οφθαλμούς. Δεν βλέπεις πόσα πρέπει να έχει ο επίσκοπος; Να είναι διδακτικός, ανεξίκακος, να κρατά σταθερά τον αξιόπιστο ευαγγελικό λόγο, όπως τον διδάχθηκε. Πόσο τούτο είναι δύσκολο! Και για τα παραπτώματα των άλλων αυτός θεωρείται αίτιος. Γιατί, μη μου πεις ότι αμάρτησε ο πρεσβύτερος ή ο διάκονος.Εάν κάποιος έσπευδε, να πει ότι η αρχιερωσύνη είναι για την προστασία του ποιμνίου, κανένας δεν θα την δεχόταν αμέσως. Τώρα όμως, όπως κυνηγάμε τις κοσμικές εξουσίες, έτσι και αυτήν. Και τούτο για να δοξαστούμε και να τιμηθούμε από τους ανθρώπους, φθάνουμε να χάνουμε τη σωτηρία μας από τον Θεό. Και ποιο το κέρδος της τιμής; Όταν επιθυμήσεις την ιεροσύνη, σύγκρινέ την με τη γέενα. Διότι, αν αμαρτήσεις σαν άτομο, τίποτα δεν θα πάθεις από αυτά. Αν όμως αμαρτήσεις σαν ιερεύς, χάθηκες. Ποιος δείχνει τόση φροντίδα για τα ποίμνια του Χριστού, όση φροντίδα έδειχνε ο Ιακώβ για τα ποίμνια του Λάβαν;
Αυτή είναι η αθάνατη σελίδα, αγαπητοί μου, για την περίπτωση του Ιερού Πατρός. Τι να πούμε; Μας τα λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, και όσοι φέρουν ιεροσύνη τρομάζουν πραγματικά.
Απόσπασμα από την🔸10η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ".
†. Όπως θα ενθυμείσθε, ευρισκόμεθα πάντα βεβαίως στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», στο 8ο κεφάλαιο εις τους στίχους 14 και 15, όπου εκεί αναφέρεται ένα στοιχείον ιεραποστολής, δηλαδή ότι τα Ιεροσόλυμα ήδη θεωρούνται κέντρον ιεραποστολής.
«Ἀκούσαντες δὲ οἱ ἐν Ἱεροσολύμοις ἀπόστολοι ὅτι δέδεκται ἡ Σαμάρεια τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην· οἵτινες καταβάντες προσηύξαντο περὶ αὐτῶν ὅπως λάβωσι Πνεῦμα Ἅγιον». Βλέπομε ότι απέστειλαν προς αυτούς, δηλαδή τους Σαμαρείτας, εκεί που ο Φίλιππος ο διάκονος είχε ευαγγελιστεί το Ευαγγέλιον, απέστειλαν τώρα, αφού άκουσαν στα Ιεροσόλυμα περί της αποδοχής του Ευαγγελίου, τον Πέτρον και τον Ιωάννην.
Ποιοι απέστειλαν;Το σώμα των Αποστόλων. Θα παρακαλέσω ιδιαιτέρως να προσέξετε, αγαπητοί μου, αυτό το σημείο είναι επίκαιρον όσον ποτέ άλλοτε, όπως θα δείτε στη συνέχεια. Είναι δε πολύτιμο χωρίο αυτό, διότι δείχνει ότι δεν αποστέλλει κανείς ως πρόσωπον, παρά μόνον σαν σώμα.Έτσι, εάν ο Απόστολος Πέτρος ήτο ανώτερος από τους λοιπούς Αποστόλους, δεν θα είχε την ανάγκη βεβαίως να τον αποστείλει κάποιος. Αλλά μόνος του θα επρογραμμάτιζε και θα εκινείτο για μια αποστολή. Όμως λέει σαφώς εδώ το βιβλίο των «Πράξεων» ότι απέστειλαν προς αυτούς τον Πέτρον και τον Ιωάννην. Ποιοι απέστειλαν; Θα λέγαμε, ποιο είναι το υποκείμενον του «ἀπέστειλαν»; Το σώμα των Αποστόλων. Άρα δεν είναι ο Απόστολος Πέτρος ανώτερος από τους άλλους Αποστόλους, αλλά ανωτάτη αρχή είναι το σώμα των Αποστόλων. Δηλαδή ο σύλλογος των Αποστόλων.
Γιατί είναι σπουδαίο το θέμα; Διότι σήμερα έχομε το λεγόμενον «πρωτείον» του επισκόπου Ρώμης, δηλαδή του Πάπα. Αυτός προτείνει το «πρωτείον» του. Βέβαια, το «πρωτείον» αυτό από αιώνες πίσω το επρότεινε, αλλά πια, με συνοδική πράξη καθιερώθηκε το «πρωτείον» και το «αλάθητον» του επισκόπου Ρώμης. Ότι δηλαδή αυτό που θα πει, δεν περιέχει λάθος. Είναι γνωστό ότι όλοι μπορούμε να κάνομε λάθος, αλλά η αλήθεια δεν είναι στα πρόσωπα, αλλά πάλι στο σώμα της Εκκλησίας. Ό,τι εν Συνόδοις η Εκκλησία καθόρισε και διεκήρυξε. Αυτό δεχόμεθα. Δεν έχει, λοιπόν, ένα πρόσωπο α ή β την αλήθεια, αλλά η Εκκλησία έχει την αλήθεια.
Βέβαια τόσο το «πρωτείον», όσο και το «αλάθητον» είναι εκείνα τα οποία έχουν δημιουργήσει ένα χάσμα ανάμεσα εις την Ανατολήν και εις την Δύσιν. Επειδή δε στην εποχή μας υπάρχει μία έντονη δραστηριότητα, όπως είναι γνωστό, για την ένωση των Εκκλησιών, μάλιστα τελευταία είδατε και ο ημέτερος Πατριάρχης [εδώ ο μακαριστός γέροντας αναφέρεται στον τότε πατριάρχη Δημήτριο] επήγε εις την Ρώμην, όπως και ο προκάτοχος[:ο Αθηναγόρας] είχε σχέσεις με το Βατικανόν και οι Χριστιανοί αναρωτιώνται και λέγουν τι πρέπει να γίνει, τι σημαίνει αυτό, μερικά πράγματα δεν αρέσουν, σε άλλους αρέσουν, δεν κατανοούν ίσως μερικά πράγματα. Εγώ τουλάχιστον δέχομαι πάρα πολλές απορίες. Δέον να θεωρηθεί ότι αυτά που θα πούμε, ό,τι θα πούμε, φυσικά δεν εξαντλούμε το θέμα, απλώς ό,τι ερμηνευτικά θα βγάλομε από το ιερόν κείμενον, δέον να θεωρηθεί ότι είναι και μία απάντησις στις αλλεπάλληλες απορίες που δέχομαι, αυτές που απαντούμε την Δευτέρα.
Θα λέγαμε ότι εκτός από τις αιρετικές θέσεις που έχει σωρρεύσει η Δύσις κατά την διάρκεια των αιώνων, καθιστούν όμως την Εκκλησίαν της Δύσεως, δηλαδή την λεγομένη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, μία εκκλησία εκκοσμικευμένη. Εγώ δεν θα ήθελα να μείνω στα θέματα εκείνα που έχει πάρει μία αιρετική θέση. Εννοώ δηλαδή το filioque ή ό,τι άλλο. Δεν θα ‘θελα να μείνω γιατί ούτε ο χρόνος μένει, ούτε έχομε ιδιαιτέρα αρμοδιότητα. Θα ‘θελα να μείνω μόνο σε αυτό το σημείο της εκκοσμικευμένης Δυτικής Εκκλησίας. Αυτό νομίζω ότι είναι κεφαλαιώδους σημασίας∙ διότι εκκοσμικευμένη Εκκλησία θα πει εκκλησία που δεν σώζει πια.
Βέβαια περιττόν να σας πω ότι και η δική μας Εκκλησία δέχεται αρκετήν εκκοσμίκευσιν και πρέπει να αγρυπνούμε πάνω εις το σημείον αυτό. Θα ευχόμουνα και θα ήθελα έτσι να είναι, ο λόγος του Θεού πάντα απερίτμητος, να μην είναι εκκοσμικευμένος, για να μπορεί να σώζει. Δηλαδή δεν θα υπήρχε μεγαλύτερο αμάρτημα από μένα, να σας προσφέρω εκκοσμικευμένο λόγο Θεού. Είναι το βαρύτερο αμάρτημα. Γιατί οποιοδήποτε άλλο αμάρτημα κι αν κάνω ή κάνετε, μπορούμε να συγχωρεθούμε. Αλλά εάν εκκοσμίκευσουμε τον λόγο του Θεού και την Εκκλησία, πώς θα σωθούμε;Διότι τίνι τρόπω σωζόμεθα; Δια του λόγου του Θεού και δια της Εκκλησίας. Εάν αυτά τα εκκοσμικεύσομε πώς θα σωθούμε; Δεν έχομε τον τρόπο να σωθούμε.
Όταν λέμε «εκκοσμίκευση», θα θέλαμε να πούμε ότι είναι το εξής: Όταν βάλομε κοσμικά στοιχεία μέσα στην Εκκλησία και αυτά να διέπουν και να λειτουργούν την Εκκλησία. Τι είναι τώρα αυτά τα κοσμικά στοιχεία; Ένα πάρα πολύ, εξόφθαλμο, θα λέγαμε κοσμικό στοιχείο, εξόφθαλμο, είναι ποιο λέτε; Το ότι η Εκκλησία της Δύσεως, δηλαδή η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, αποτελεί κράτος. Ο δε, θα λέγαμε, αρχηγός αυτής της Εκκλησίας, ο επίσκοπος Ρώμης, αυτόςείναι ταυτόχρονα και αρχηγός κράτους. Αν πάει κάπου, σε οποιοδήποτε μέρος της Γης, δεν θα του αποδοθούν τιμές ως αρχηγού της Εκκλησίας, μπορεί να του αποδοθούν, μπορεί και να μην του αποδοθούν, αυτό αναλόγως. Αν υποτεθεί ότι πηγαίνει σε ένα κράτος που δεν είναι χριστιανικόν, γιατί να του αποδοθούν τιμές θρησκευτικού αρχηγού; Πάει στην Κίνα, πάει στην Ιαπωνία. Αλλά επειδή είναι αρχηγός κράτους, του αποδίδονται τιμές αρχηγού κράτους.
Βέβαια ένα κρατίδιο είναι. Είναι ένα κομματάκι της Ρώμης, της πόλεως της Ρώμης· ένα κομματάκι είναι. Θα λέγαμε, ξέρω γω, κάποια τετράγωνα. Ένα πολύ μικρό. Αυτό είναι κράτος. Κι έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κράτους. Έχει διπλωματικόν σώμα, έχει υπουργούς κ.ο.κ. Ό,τι έχει ένα κράτος. Έχει διπλωματικές σχέσεις με όλους τους λαούς της γης, έχει υπουργείο Εσωτερικών, έχει υπουργείο Εξωτερικών κ.ο.κ. Αυτό τώρα γίνεται βέβαια μια αφετηρία να εκκοσμικευθεί και ολόκληρη η Εκκλησία. Σημειώσατε δε ότι οι ιεροί κανόνες απαγορεύουν ρητώς ο εκκλησιαστικός άρχων να είναι ταυτόχρονα και πολιτικός ή κοσμικός άρχων. Ρητώς απαγορεύεται! Δεν μπορεί κανείς να έχει αυτές τις δύο εξουσίες. Ή την μία θα έχει ή την άλλη.
Πρέπει μόνο να σας κάνω μία παρατήρηση, ότι άλλο πράγμα είναι ο εθνάρχης, δηλαδή όταν ένας επίσκοπος ή αρχιεπίσκοπος ή Πατριάρχης, σε κάποια στιγμή που μία περιοχή, γεωγραφική περιοχή έχει υποδουλωθεί σε εχθρούς και αυτός ο λαός που είναι υποδουλωμένος, δεν έχει πλέον τον τρόπον να κυβερνηθεί, τότε θρησκευτικός ηγέτης αναλαμβάνει, θα λέγαμε, την διακυβέρνηση, κάτω από κατοχή, εννοείται, πάντοτε, αυτού του λαού. Αυτό είναι, θα λέγαμε, το αξίωμα του εθνάρχου. Δεν είναι όμως πολιτικόν πρόσωπον. Απλώς είναι ένα πρόσωπον που σε μία κατάσταση ανάγκης προστατεύει τον λαό του Θεού. Αυτό το φαινόμενο το είχαμε και θα το έχομε στην Ιστορία, όσο κρατήσει η Ιστορία, σε παλιότερα χρόνια, όταν εδάφη βυζαντινά κατελαμβάνοντο από τους Άραβες, όπως η Δαμασκός, με τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο οποίος, ξέρετε πρώτα είχε πολιτικόν αξίωμα, αλλά πριν όμως αφιερωθεί και γίνει μοναχός. Και μάλιστα τον κατηγορούσαν γι’αυτό, επειδή ήτο χριστιανός και ήτο βεβαίως στην εξουσία και τη διακυβέρνηση μωαμεθανού και ούτω καθεξής, έτσι για να διακυβερνάται ο λαός του Θεού. Μόνον αυτό.
Όπως ήσαν οι Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως κατά την διάρκεια της τουρκικής κατοχής, όταν δεν είχαμε δηλαδή κράτος ελληνικόν. Και οι Πατριάρχαι έπαιζαν έναν διπλό ρόλο, αλλά ως εθνάρχαι, όχι όμως ότι κινούσαν επαναστάσεις ή ό,τι άλλα. Απλώς ότι επιτηρούν αυτόν τον λαό του Θεού που δεν έχει κυβέρνηση. Γιατί; Αφού είναι κάτω από κάποια κατοχή; Όταν όμως, όπως ήταν ο προκάτοχος της Κύπρου, ο Μακάριος, αναλάβει πολιτικήν εξουσίαν, αυτό είναι απαράδεκτον. Είναι απαράδεκτον. Τώρα τι αυτό μπορεί να κοστίσει από πολιτικής πλευράς ή όχι, αυτό δεν ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει μόνο ότι ο θρησκευτικός ηγέτης δεν δύναται να είναι και πολιτικός ή κοσμικός ηγέτης. Αυτό, αγαπητοί μου, πρέπει να το καταλάβομε, είναι ανάγκη. Όπως ένας ιερεύς δεν μπορεί να γίνει πρόεδρος της κοινότητος ή δήμαρχος. Δεν μπορεί να γίνει. Απαγορεύεται από τους Κανόνες της Εκκλησίας μας.
Αυτό βεβαίως αρχίζει να έχει επιπτώσεις. Διότι δεν σταματά το πράγμα εκεί. Εκκοσμίκευσις δε, σημαίνει να αρχίζει να μπαίνει ο κόσμος, δηλαδή η νοοτροπία η κοσμική μέσα στην Εκκλησία. Οπότε, για να μην πολυπραγμονώ, θα πει όχι να χριστιανικοποιείται ο κόσμος, να εκχριστιανίζεται ο κόσμος, αλλά να κοσμικοποιείται η Εκκλησία. Όταν, λοιπόν, κοσμικοποιούμε την Εκκλησία, αυτό λέγεται «εκκοσμίκευση». Ή να το πω ακόμη αλλιώτικα: όχι να διορθώνουμε τη ζωή μας με βάση το Ευαγγέλιο, αλλά να τροποποιούμε το Ευαγγέλιο με βάση αυτά που ζούμε. Είναι αυτό που ακούμε διάχυτο στην εποχή μας, διάχυτο, ότι… «είδες», λέει, «αυτός έκανε ένα ωραίο κήρυγμα». Αυτό το «ωραίο» πού ήταν, ξέρετε πού ήταν; Το ότι μπορούσε να πιάσει στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν απλώς να προσαρμόσουν το Ευαγγέλιο στη σύγχρονη πραγματικότητα. Και όχι τη σύγχρονη πραγματικότητα εις το Ευαγγέλιον.
Έτσι, να, τελευταία, ένα περιοδικό ντόπιο, εδώ, που βγαίνει, ήταν μία παράγραφος, ευτυχώς μίλησε πολύ καλά εκεί ο ημέτερος επίσκοπος, ότι «να αναλάβει», λέει, «η Εκκλησία να κάνει ετούτα, εκείνα». Μα αυτά ανήκουν στην πολιτεία, ανήκουν στην πολιτεία. Μια υπερβολική δραστηριότητα ή ό,τι άλλα. Αυτά ανήκουν στην πολιτεία. Ότι «υπάρχουν», λέει, «κηρύγματα που μιλάνε για τον… – ωραία», λέει, «κηρύγματα, που ανήκαν σε μία εποχή παλιά, αλλά σήμερα δεν είναι σύγχρονα. Μιλάνε για νηστεία, μιλάνε για εγκράτεια. Αυτά», λέει, «σήμερα δεν έχουν την θέση τους».Αυτό είναι, εάν υποτεθεί ότι υπάρχει ένα κήρυγμα, που δεν μιλάει για την νηστεία, δεν μιλάει για την άσκηση, δεν μιλάει για τον σταυρό, δηλαδή το σταυρικό Ευαγγέλιο, αυτό σημαίνει το κήρυγμα αυτό έχει εκκοσμικευθεί. Μα ένα τέτοιο κήρυγμα δεν σώζει ποτέ. Δεν σώζει ποτέ! Γι’αυτό, σας είπα, δεχόμεθα επιθέσεις εκ μέρους του κόσμου.
Μια φορά είχα κάνει μία ομιλία εδώ και 25 χρόνια στην αεροπορία. Από τότε άλλαξαν πολλοί αρχηγοί στο αεροδρόμιο, πολλοί, δηλαδή, διοικηταί. Ε, ζήτησαν από τον Δεσπότη, τον Μητροπολίτη εδώ και με έστειλε εμένα η Μητρόπολις. Έκανα μία ομιλία περί εγκρατείας εις τους οπλίτας, τους σμηνίτας. Όταν τελειώσαμε, έρχεται ο Διοικητής και μου λέει – ήταν εκείνος ο καιρός που είχαμε πάει στο φεγγάρι…
– Ξέρετε, λέει, τώρα ο άνθρωπος επήγε στο φεγγάρι.
– Ναι, λέω.
– Ξέρετε, ο Πάπας Ρώμης λέει ετούτο ή εκείνο.
– Γιατί μου τα λέτε αυτά; του λέγω.
Το’ παιρνε απέξω απέξω το θέμα για να μου πει ότι αυτά που είπα εις τους οπλίτας περί αγνότητος και εγκρατείας, είναι αναχρονισμένα.
(Λέω:) –Κάνετε λάθος, κάνετε λάθος, να με συγχωρείτε πάρα πολύ, αλλά δεν μπορεί να προσαρμόζεται το Ευαγγέλιον εις τα ήθη μιας εποχής, αλλά τα ήθη μιας εποχής θα προσαρμόζονται στο Ευαγγέλιον. Ο δείκτης δεν είναι η εποχή, αλλά είναι το Ευαγγέλιον.
Πιστεύω να έγινα κατανοητός, τι σημαίνει «εκκοσμικευμένη εκκλησία». Αν λοιπόν μία Εκκλησία μπορεί έτσι να κινείται, να προσαρμόζει μερικά πράγματα εφαμάρτως, τότε παύει να είναι Εκκλησία σώζουσα. Είπα: «εφαμάρτως». Διότι βεβαίως υπάρχουνε μερικά πράγματα τα οποία δεν μπορούν να αγνοηθούν σε μία εποχή. Αυτή τη στιγμή έχομε ηλεκτρικόν ρεύμα. Αυτό δεν θα πείραζε, επειδή ίσως στην παλιά Εκκλησία υπήρχαν κεριά, ε, υπήρχαν κεριά, γιατί δεν υπήρχε ηλεκτρικόν ρεύμα. Το ότι υπήρχε ο φωτισμός, δεν είναι στοιχειώδες πράγμα, για να φωτίζονται οι άνθρωποι μέσα να βλέπουν να διαβάζουν, να κινηθούν κ.λπ; Να τελέσουν το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας; Αν τώρα δεν είναι κεριά και είναι ηλεκτρικοί λαμπτήρες, τι θα πείραζε αυτό; Αυτό δεν λέγεται εκκοσμίκευσις. Απλώς είναι ότι η Εκκλησία προσλαμβάνει μέσα στην ιστορική της πορεία στοιχεία εκείνα που μπορούν να την βοηθήσουν. Θα χρησιμοποιήσει το αεροπλάνο, θα χρησιμοποιήσει το τρένο, το αυτοκίνητο. Αυτό δεν είναι εκκοσμίκευσις. Καταλάβατε τι θα πει «εκκοσμίκευσις», σας το είπα.
Αλλά ένας πιστός, όταν ξέρει ότι κι αυτά που είναι ανώδυνα και προσλαμβανόμενα από την Εκκλησία, ότι κάποτε μπορεί να οδηγήσουν, γιατί ο άνθρωπος ξεχνάει, μπορεί να οδηγήσουν σε μίαν εκκοσμίκευση που δεν θα σώζει, υπάρχουν φορές που αρνείται και αυτές τις περιπτώσεις.
Θα μου επιτραπεί να πω το εξής. Μπορεί να συνηθίσει κανένας απ’ αυτά τα ανώδυνα μερικά πράγματα, αυτά τα τεχνικά μέσα. Μερικά πράγματα να τα συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό… μήπως οι κασέτες που έχομε, δεν είναι ένα πολιτιστικό στοιχείο, ένα τεχνικό στοιχείο της εποχής; Το χρησιμοποιούμε. Είναι ανώδυνο. Δεν βλάπτει. Πάει ο λόγος του Θεού λίγο πιο κάτω. Κι αν υποτεθεί ότι είχαμε πολύ κόσμο και βάζαμε μεγάφωνα για να ακουγόμαστε και πιο κάτω, είναι αμαρτία αυτό; Αναμφισβήτητα όχι. Αν όμως συνηθίσομε σ’ αυτά και μας αρέσουν, τότε πολλές φορές χωρίς να το καταλάβομε, αρχίζομε να εκκοσμικευόμεθα.
Ένα μικρό παράδειγμα. Πηγαίνει κανείς πάντα με ένα αυτοκίνητο κάπου. Αν κάποια φορά πει: «Δεν θα πάω με αυτοκίνητο», «Πώς θα πας;», «Με τα πόδια», τι κάνομε; Αυτό που καθεαυτό δεν είναι κακό, αλλά μπορεί να γίνει μια ευκαιρία για μένα ανέσεως ανεπιτρέπτου και συνεπώς εκκοσμικεύσεως της ζωής μου, πρέπει να το σπάζω. Κατά καιρούς να το σπάζω. Όπως ακριβώς στον στρατό γίνεται το εξής· θα ‘θελαν να βασανίζουν τους στρατιώτες οι αξιωματικοί με το να τους κάνουνε καψόνια; Εγίνοντο κάποτε, τώρα δεν θα γίνονται, γιατί θα περάσει από στρατοδικείο ο αξιωματικός αν θα κάνει καψόνια. Όχι βεβαίως. Ο σκοπός είναι να σκληραγωγηθεί ο στρατιώτης, να του πέσει ο εγωισμός. Κάποτε φορούσαμε την στολή. Κι αν βγαίναμε χωρίς στολή έξω και μας τσιμπούσε η αστυνομία η στρατιωτική… ε, είχε φυλακή. Γιατί; Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάω ότι είμαι στρατιώτης. Μα, κάνει η στολή τον στρατιώτη; Λέει ο…, ένας ξένος, δεν θυμάμαι πώς τον λένε, ψυχίατρος: «Δεν κάνει, αλλά κάνει». Γι’ αυτό και υπάρχει ειδική στολή στον δικαστικό -υπήρχε- με την τήβενο. Γι’αυτό και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου κάποτε φορούσε τήβενο. Γι’αυτό και ο ιερεύς φοράει τα ράσα. Μα κάνουν τα ράσα τον παπά; Δεν κάνουν βεβαίως τα ράσα τον παπά, αλλά τον κάνουν. Το ίδιο και ο στρατιώτης, και ο αξιωματικός κ.τ.λ. Η στολή σού θυμίζει τι είσαι.
Έτσι, δεν είναι βεβαίως να σταματήσω εκεί. «Μπορώ να βάλω και πολιτικά», θα έλεγε ο στρατιώτης. Αλλά δεν θα πρέπει, εγώ νομίζω ότι οι στρατιώτες πρέπει να φοράνε τη στολή τους άμα βγαίνουν έξω. Θα μου πείτε: «Τι είναι αυτά; Παρωχημένες ιδέες…». Για τους λόγους που σας εξηγώ τώρα. Γιατί πρέπει ο στρατιώτης να θυμάται ότι είναι στρατιώτης. Γιατί να μη βγάλω κι εγώ τα ράσα μου; Στην αρχαία Εκκλησία δεν φορούσανε ράσα. Αλλά μου θυμίζει τι είμαι. Αν το θέλετε και με εμποδίζει να πάω εκεί που δεν πρέπει να πάω.
Ο μαθητής φορούσε το πηλίκιο και η μαθήτρια την ποδιά. Τα βγάλαμε αυτά. Σας ερωτώ, είναι σωστό αυτό; Για μια στιγμή, θα πει κανείς, είναι αδιάφορο. Δεν μπορώ να πηγαίνω σχολείο χωρίς πηλίκιο; Το πηλίκιο θα με κάνει καλό μαθητή; Ή χωρίς ποδιά; Ναι, αλλά… Για το «αλλά» όλη η κουβέντα. Ναι, αλλά … όταν αρχίσω να μαθαίνω και να συνηθίζω, τότε θα ξεχάσω ότι είμαι μαθητής. Και πρέπει να το πούμε αν είμεθα ειλικρινείς, ότι οι σύγχρονοι μαθηταί μας ξέχασαν ότι είναι μαθηταί. Θα τους δείτε σε ανεπίτρεπτους τόπους. Κάποτε να εμφανιστεί κανείς σε καφενείο μαθητής να μπει μέσα να πιει το καφεδάκι του ή να παίζει μπιλιάρδο; Αδιανόητον! Τώρα; Ου! Σε πολύ χειρότερους τόπους βρίσκονται και το πηλίκιον δεν βλάπτουν, όμως στην πραγματικότητα πρέπει να μάθομε να τα κρατάμε αυτά. Γιατί; Γιατί είναι συγκρατητικά στοιχεία.
Με καταλάβατε λοιπόν ότι πολλά πράγματα που δεν έβλαπταν καθεαυτά, αλλά τα κρατούμε. Είναι ανάγκη. Να τα κρατούμε! Γι’ αυτό πρέπει να σπάζομε κάθε εποχή, όχι εμείς οι κληρικοί, κι εσείς οι λαϊκοί, όλοι μας, να σπάζομε μερικά πράγματα και να λέμε: «Όχι, με τα πόδια». «Όχι, θα κινηθώ έτσι, θα κάνω έτσι, για να σπάζω εκείνα τα οποία στο τέλος θα με κάνουν να μη δεχθώ την άνεση».Η νηστεία, η νηστεία είναι σπουδαίο στοιχείο. Μου σπάζει την καλοπέραση. Μου σπάζει την ευμάρεια. Μου σπάζει τον ευδαιμονισμό. Όταν πω: «Αλάδωτο». Μπαίνομε τώρα στη Σαρακοστή, σε δυο εβδομάδες. Αλάδωτο. Βλέπετε; Και δεν εκκοσμικεύεται η Εκκλησία. Αλλά είπα πολλά.
Έτσι λοιπόν ήθελα να σας πω ότι εκτός από αυτές τις αιρετικές θέσεις που έχει η Εκκλησία της Ρώμης, έχει το εκκοσμικευμένο πνεύμα, το έχει, δυστυχώς, το έχει. Όσο για τις προτεσταντικές κοινότητες, εκείνοι πια δεν είναι καν εκκλησία. Δεν είναι καν εκκλησία. Και απορώ και εξίσταμαι γιατί μπορούμε μαζί τους να έχομε διαλόγους. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Είναι μερικά πράγματα που μου είναι ανεξήγητα. Ούτε καν εκκλησία, διότι την εκκλησία τι την συνιστά; Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.Αυτό δεν υπάρχει. Γιατί δεν υπάρχει; Διότι δεν υπάρχει το μυστήριο της ιερωσύνης. Άπαξ και δεν υπάρχει το μυστήριο της ιερωσύνης, το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, δεν υπάρχει Εκκλησία. Ακούσατε; Δεν υπάρχει Εκκλησία. Καταχρηστικώς μπορούμε να λέμε «προτεσταντική εκκλησία». Δεν είναι Εκκλησία. Τι είδους διάλογο μπορούμε να κάνομε με αυτούς και γιατί κι από πού και πώς και τι.
Αγαπητοί μου, όλα αυτά είναι αλλότρια πράγματα και θέλει πάρα πολλή προσοχή. Γι’ αυτό σας είπα, το χωρίον αυτό είναι πολύτιμο. Θεωρείται δε κλασικόν χωρίον, για να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν πρωτεία μέσα εις την Εκκλησία. Διότι ο επίσκοπος Ρώμης δεν θα ήθελε να μείνει απλώς στον χαρακτήρα τον διοικητικό. Είναι μία Εκκλησία. Ας το πούμε. Και να μείνει στον διοικητικό της χαρακτήρα. Όπως μένει η Εκκλησία των Αθηνών, η Εκκλησία της Αλεξανδρείας. Όχι. Αλλά επιθυμεί και το έχει δείξει ανυποχωρήτως ότι θέλει να υποτάξει και να υποδουλώσει όλες τις άλλες Εκκλησίες.
Έτσι, θα λέγαμε, πού στηρίζεται η Ρώμη για να κρατάει το Πρωτείον και το αλάθητον; Εις τον Απόστολον Πέτρον. Βέβαια περιττόν να σας πω ότι υπάρχουν κάποια συγγράμματα τα οποία είναι νόθα, τα λεγόμενα «ψευδοκλημέντια», τα οποία πολύ περίεργα είναι. Πλαστογραφίες είναι, πλαστογραφίες. Και που πάνω σ’ αυτά στηρίζεται η Ρώμη, για να υποστηρίξει το πρωτείον της. Ερωτούμε: Ποιος ίδρυσε την Εκκλησία της Ρώμης; Επικαλούνται τον Απόστολον Πέτρον. Μα ο Απόστολος Πέτρος, όταν πήγε στη Ρώμη, δεν ίδρυσε την Εκκλησίαν της Ρώμης. Η Εκκλησία της Ρώμης προϋπήρχε. Προϋπήρχε. Όταν ο Απόστολος Παύλος έστειλε από την Κόρινθο την προς Ρωμαίους επιστολή του, δεν είχε πάει στη Ρώμη κανείς Απόστολος. Ούτε ο Πέτρος, ούτε ο Παύλος. Διαβάστε, παρακαλώ, με λίγο προσοχή το πρώτο κεφάλαιο στην προς Ρωμαίους επιστολή να δείτε τον Απόστολο Παύλο να λέει ότι πολύ θα επιθυμούσε να γνωρίσει την Εκκλησία της Ρώμης. Και ηύχετο να του δοθεί αυτή η ευκαιρία να πάει. Επήγε. Επήγε όμως…τον πήγανε. Γιατί πήγε δέσμιος ο Παύλος για πρώτη φορά εις την Ρώμην. Ως δέσμιος που έφυγε από την Καισάρεια, από Ιεροσύλυμα κ.τ.λ. κι έφθασε ως δέσμιος εις την Ρώμην. Εν τοιαύτη περιπτώσει ιδρυτής ούτε ο Παύλος είναι, ούτε ο Πέτρος είναι. Απλώς ο Απόστολος Πέτρος εμαρτύρησε εις την Ρώμην. Αλλά θα λέγαμε ότι και ο Απόστολος Παύλος εμαρτύρησε εις την Ρώμην. Δεν είναι αυτό επιχείρημα να πούμε ότι μπορεί ο επίσκοπος μιας πόλεως να έχει το «πρωτείον».
Ακόμη… «πρωτείον», τι «πρωτείον»; Πρωτείον που θα υποτάξει τους πάντας όλους. Για σκεφθείτε αυτό το πράγμα. Να υποτάξει… λέει τώρα τελευταία ο επίσκοπος Ρώμης… τι είπε; Ότι «θα σεβαστούμε», λέγει, «την παράδοση της Ανατολής». Α, «θα σεβαστούμε». Δηλαδή; Σήμερα. Αύριο; Κι αν μας εισαχθεί μία πνευματικότητα δυτικού τύπου; Τι γίνεται τότε; Είναι αμέσου, αγαπητοί μου, πρακτικής, όλα αυτά που σας λέω. Δεν είναι απλές θεωρίες και μαλώνουμε για κάποια πράγματα θεωρητικά. Διότι από την πίστη μας εξαρτάται η πνευματικότητά μας, δηλαδή η πρακτική ζωή. Αν αυτή δεν είναι ορθόδοξη, δεν είναι σωστή, τότε εισάγεται μια άλλου τύπου, άλλου είδους πνευματικότης. Και αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο και σημαντικό.
Ακόμη, αν θέλετε, ο Απόστολος Πέτρος δεν υπήρξε ποτέ επίσκοπος Ρώμης. Όχι ιδρυτής, αλλά ούτε επίσκοπος Ρώμης. Σας είπα ότι ο Απόστολος Πέτρος δεν στάθηκε επίσκοπος Ρώμης. Ούτε πρώτος, ούτε δεύτερος, ούτε τρίτος, αφού είχε ήδη ιδρυθεί η Εκκλησία της Ρώμης. Αλλά διότι το αποστολικόν αξίωμα ήτο ανώτερον του αξιώματος του επισκόπου και ήτο ανεπανάληπτον. Επί παραδείγματι, εγκαθιδρύει επισκόπους ο Απόστολος Παύλος στις εκκλησίες που ιδρύει, αλλά δεν γίνεται ο ίδιος Επίσκοπος. Διότι, σας ξαναλέγω, το αποστολικόν αξίωμα ήταν μοναδικό εις την Ιστορία και ήταν κατώτερο το επισκοπικόν. Δεν μπορούσε λοιπόν ο Απόστολος να γίνει επίσκοπος.
Ακόμη, θα λέγαμε, η Ρώμη δεν προηγείται, δεν μπορεί να προηγείται σε μία διοικητική προτεραιότητα, αν λάβει κανείς υπόψη ότι υπήρξαν Εκκλησίες, οι οποίες ιδρύθηκαν προ της Ρώμης. Η πρώτη Εκκλησία είναι των Ιεροσολύμων, η πρεσβυτέρα Εκκλησία. Θα ‘πρεπε, θα λέγαμε, το Πατριαρχείον της Ιερουσαλήμ να έχει το προβάδισμα. Να είναι εκείνη που θα διοικεί, αλλά πώς θα διοικεί; Όπως το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, χωρίς, όμως, να επιβάλλεται με τον τρόπον που θα ήθελε να επιβληθεί η Ρώμη.
Αν θέλετε, η Εκκλησία της Αντιόχειας προηγείται της Εκκλησίας της Ρώμης. Προηγείται. Άρα, δεν μπορούμε να πούμε ότι η Ρώμη έχει μία προτεραιότητα ιδρύσεως, για να φθάνει να υποδουλώνει τις λοιπές Εκκλησίες. Η Ρώμη, όπως γράφει ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας, είναι η «προκαθημένη τῆς ἀγάπης». Είναι εις την προς Ρωμαίους επιστολή του, όταν πήγαινε για να μαρτυρήσει στη Ρώμη και επειδή έμαθε ότι οι Ρωμαίοι Χριστιανοί ετοιμάζονται να βρουν τον τρόπο να τον ελευθερώσουν, να μη μαρτυρήσει, αναγκάζεται να τους στείλει την επιστολή εκείνη, για να τους παρακαλέσει μετά δακρύων να μην αποτρέψουν το μαρτύριό του. Βλέπετε ήταν ένδοξες εκείνες οι εποχές. Όταν κανείς επιζητούσε το μαρτύριον. «Όχι», λέει, «σας παρακαλώ, σας ικετεύω, αν με αγαπάτε, κι όποιος έχει Πνεύμα Θεού», λέγει, «με καταλαβαίνει, μην αποτρέψετε το μαρτύριό μου». Εκεί στο προοίμιον αυτής της επιστολής λέγει ότι η Ρώμη είναι η «προκαθημένη τῆς ἀγάπης». Κι όταν λέει «προκαθημένη τῆς ἀγάπης», εννοεί της αγάπης και όχι της διοικήσεως ή της αυθαιρεσίας ή της επιβολής ή της υποδουλώσεως.
Έτσι, θα λέγαμε, ο επίσκοπος Ρώμης, ο Πάπας Ρώμης, σαν ανωτάτη αρχή που θέλει να λέγεται, από ποιον αποστέλλεται; Για να ξαναγυρίσομε εις το κείμενο των Πράξεων; Από ποιον αποστέλλεται; Από κανέναν. Μόνος του αποφασίζει τι θα κάνει. Ενώ ο Απόστολος Πέτρος, ο υποτιθέμενος ιδρυτής της ρωμαϊκής Εκκλησίας, ο υποτιθέμενος, αποστέλλεται από το σώμα των Αποστόλων. Γι’αυτό σας είπα ότι είναι μεγάλης αξίας το χωρίον αυτό.
Έτσι, μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, κανείς δεν αποστέλλει. Αλλά όλοι αποστέλλονται, ως πρόσωπα, σε οποιονδήποτε βαθμόν και αν ανήκουν, και αποστέλλονται πάντοτε από το σώμα της Εκκλησίας.
Στην Αντιόχεια, για να πάρομε ένα δύο παραδειγματάκια, θα το δείτε αυτό, δεν είναι μόνο τούτο το χωρίο στις «Πράξεις», στην Αντιόχεια, σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, στο κεφάλαιο το 13: «Λειτουργούντων αὐτῶντῷ Κυρίῳ –εννοείται των Χριστιανών και των προϊσταμένων των, δηλαδή η Εκκλησία- καὶ νηστευόντων(:ενώ νήστευαν) εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον -Τι είπε το Πνεύμα το Άγιον;-· ἀφορίσατε δή μοι τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Σαῦλον(: να μου ξεχωρίσετε λοιπόν τον Βαρνάβαν και τον Παύλον) εἰς τὸ ἔργον ὃ προσκέκλημαι αὐτούς(:στο έργο που τους έχω Εγώ καλέσει. -Ποιος; Το Πνεύμα το Άγιον. Τους καλεί σε ένα έργον. Βλέπετε το Πνεύμα το Άγιον; Είναι πρόσωπον. Και καλεί). Τότε νηστεύσαντες –γιατί θα μπορούσαν να πουν και ο Παύλος και ο Βαρνάβας: «Κύριοι, μας κάλεσε προσωπικώς το Πνεύμα το Άγιον. Τι; Θα πρέπει τώρα εσείς να μας δώσετε καμιά ευλογία; Αφού μας καλεί ο ίδιος ο Θεός»– Τότε νηστεύσαντες -Ποιοι; Οι άνθρωποι της Εκκλησίας- καὶ προσευξάμενοι (: και αφού προσευχήθηκαν) καὶ ἐπιθέντες αὐτοῖς τὰς χεῖρας ἀπέλυσαν». Έβαλαν τα χέρια τους επάνω εις τας κεφαλάς των δύο Αποστόλων· Παύλου και Βαρνάβα. Γιατί έβαλαν τα χέρια τους; Για να πάρουν ειδικόν χάρισμα για την ιεραποστολή που το Πνεύμα το Άγιον παρήγγειλε να αποσταλούν.
Βλέπετε, παρακαλώ, εξάρτησιν; Το βλέπετε καθαρά. Θέλετε ακόμη κάτι άλλο; Όταν έγινε η λεγομένη «πρώτη αποστολική Σύνοδος» στα Ιεροσόλυμα, για κάποια θέματα που είχαν προκύψει στην Εκκλησία της Αντιοχείας… αυτά είναι γραμμένα στο 15 κεφάλαιο· έστειλαν επιστολή, εν σώματι, και γράφουν μεταξύ άλλων: «Ἒδοξεν ἡμῖν γενομένοις ὁμοθυμαδόν -Α, «γενομένοις ὁμοθυμαδόν». Δηλαδή αποτελούμε ένα σώμα και εφάνη καλό, «ἔδοξεν», «εφάνη καλό», «ἡμῖν», «σε εμάς». Όχι «ἐμοί».Δεν στέλνει ο Πέτρος κάποια επιστολή και να πει «ἔδοξε ἐμοί» κ.τ.λ. «Εφάνη καλό σε μένα».«Ἒδοξενἡμῖν», σε μας, στο σώμα της Εκκλησίας· που ήταν Απόστολοι, ίσως όχι όλοι οι Απόστολοι, γιατί κάποιοι έλειπαν. Ήταν και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος ως πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ- ἐκλεξαμένους ἄνδρας πέμψαι πρὸς ὑμᾶς(: εφάνη καλό να διαλέξομε –λέει– κάποιους άνδρας και να σας τους στείλομε) σὺν τοῖς ἀγαπητοῖς ἡμῶν Βαρνάβᾳ καὶ Παύλῳ(:μαζί με τους αγαπητούς μας, τον Βαρνάβα και τον Παύλο), ἔδοξε γὰρ τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν…». «Διότι εφάνη καλόν εις το Πνεύμα το Άγιον και εις ημάς». Είναι ολόκληρη η διατύπωση αυτής της επιστολής, διατύπωσις που δείχνει ότι δεν μιλάει ένας άνθρωπος. Αλλά μιλάει το σώμα της Εκκλησίας κι αυτό όχι ερήμην του Αγίου Πνεύματος. Βλέπει, λοιπόν, κανείς ποια είναι η σωστή θέσις, το σωστό πολίτευμα της Εκκλησίας, εκείνο που δεν γεννάει ποτέ μάχες. Είναι το συλλογικόν πνεύμα. Είναι, σας είπα, η Σύνοδος, είναι όλα αυτά.
Μας το δίδαξε ο Κύριος αυτό. Όταν ο Χριστός ήρθε στον κόσμον, ποτέ δεν είχε αναφορά εις τον εαυτόν Του, αν και Θεός. «Οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ (:διότι δεν είχε εξ αρπαγμού την Θεότητα)». Δηλαδή ο Χριστός δεν ήταν Θεός γιατί άρπαξε από κάποιον άλλον, απ’ τον Πατέρα, θεότητα, αλλά ήταν Θεός. Εντούτοις, με την ανθρωπίνη Του φύση τι κάνει; Υποτάσσεται εις τον Πατέρα. Και τι κάνει; «Ποιεῖ τὰ ἀρεστὰ Αὐτῷ (:Κάνει εκείνα που αρέσουν εις τον Πατέρα)». Και τι λέγει όταν αποστέλλει τους μαθητάς Του; «Καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς(:Όπως εμένα με έστειλε ο Πατήρ…)» -γι’αυτό και ένα από τα ονόματα του Χριστού, από τα πλήθος ονόματά Του, πλήθος, που εκφράζουν, εννοείται, ιδιότητες, είναι και ο τίτλος, το όνομα «Ἀπόστολος». Γιατί αποστέλλεται. Όπως και «ἂγγελος μεγάλης βουλῆς» κ.ο.κ. «Όπως με έστειλε Εμένα ο Πατήρ, έτσι στέλλω Εγώ εσάς». Γιατί; Διότι η πηγή είναι ο Πατήρ. Και όλα έχουν την αναφορά τους εις τον Πατέρα. Εάν, λοιπόν, ο Χριστός αποστέλλεται και αποστέλλει και αποστέλλει γιατί αποστέλλεται, πόσο περισσότερο ένας άνθρωπος, ό,τι υποτεθεί τίτλο μπορεί αυτός να έχει μέσα στην Ιστορία.
Λοιπόν, καταλάβατε, σας παρακαλώ; Δεν ξέρομε αύριο τι θα κάνομε, τι θα γίνει, δεν ξέρω. Βέβαια, δεν πρέπει να είναι μόνο ένας διάλογος ή μία ένωσις, ένωσις αγάπης, αλλά και ένωσις αληθείας. Είναι εκείνο που λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ἐν ἀγάπῃ καὶ ἀληθείᾳ». Ούτε η αγάπη εις βάρος της αληθείας, ούτε η αλήθεια εις βάρος της αγάπης. Διότι η αλήθεια ποια είναι παρακαλώ; Είναι η Ορθοδοξία.Δεν μπορούμε, λοιπόν, εις βάρος της Ορθοδοξίας να μιλάμε για αγάπη.
Αλλά υπάρχει πάντοτε πονηρία εις τους ανθρώπους. Ξεκινούν με τον διάλογο της αγάπης. Δεν θα υπάρξει ποτέ παρακάτω διάλογος της αληθείας, διότι τα δόγματα θέλομε να τα βάλομε μέσα εις το ψυγείον, δεν μας χρειάζονται. Αυτό ειπώθηκε προ ετών, από δικής μας πλευράς μάλιστα, κατά δυστυχίαν. Όχι. Μας χρειάζονται, γιατί καθορίζουν την αλήθεια. Και θα πρέπει καθετί να είναι «ἐν ἀγάπῃ καὶ ἀληθείᾳ». Αλλιώτικα, δεν συμφέρει.
Αγαπητοί μου, δεν ξέρομε αύριο τι θα γίνει, δεν ξέρομε. Πάντως σας λέγω εγώ, έτσι το πιστεύω, πείτε με ό,τι θέλετε πείτε με, ότι αν υποτεθεί ότι θα μπορούσε να γίνει μία ένωσις των Εκκλησιών, χωρίς κάτι να διορθωθεί, όχι κάτι, να διορθωθούν ό,τι υπάρχει στη Ρώμη, θα ήτανε μία συμφορά. Διότι δεν είναι τίποτε άλλο η Ρώμη παρά μία χοάνη, μέσα στην οποία χοάνη, ό,τι πέσει, χωνεύεται και χάνεται. Αυτό μόνο σας λέγω. […]
83ομιλία στην κατηγορία :
" Πράξεις τῶν Ἀποστόλων "
†.Πάντοτε από το βιβλίο των πράξεων το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο εις τον τριακοστόν στίχον. Το θέμα μας είναι γύρω από την Σύνοδον, την Αποστολικήν, η οποία ετελείωσε βεβαίως και κατά την προσεφέρθη η μάλλον εδόθη στους δύο Αποστόλους, τον Σίλα και τον Ιούδα για να μεταφέρουν την επιστολή αυτή εις την Αντιόχεια αλλά και εις τους άλλους πιστούς εκτός Αντιοχείας που είχαν και εκείνοι σκανδαλιστεί με το θέμα των Ιουδαζόντων Χριστιανών που τους είχαν τόσο πολύ ανακατέψει.
”Οι μεν ουν απολυθέντες ήλθον εις Αντιόχειαν,και συναγαγόντες το πλήθος επέδωκαν την επιστολήν.” Αφού, λέγει, απελύθησαν από την Ιερουσαλήμ ήλθον στην Αντιόχειαν,(ποιοί;) ο Ιούδας και ο Σίλας,οι κομισταί της επιστολής. Και αφού μάζεψαν το πλήθος των πιστών τους έδωσαν την επιστολή. Αφού διετάχθησαν, αυτό θα πει απελύθησαν, Σίλας και Ιούδας αναχωρούν. Πιθανώς, λέγει κάποιος σχολιαστής, να έφυγαν με κάποια τελετή ή καθιέρωση για την αγαθή έκβαση της αποστολής των. Παρ'ότι ήσαν κομισταί βεβαίως ευχαρίστων πραγμάτων αλλά δεν έπαυε η περίπτωση να είναι ακανθώδης, διότι ποιοί θα ήσαν εκείνοι που θα μπορούσαν ίσως να αμφισβητήσουν ακόμη και τα συμπεράσματα και τις αποφάσεις της Συνόδου.
Όπως λοιπόν είχαν αναχωρήσει κάποτε ο Παύλος και ο Βαρνάβας για την Κύπρον και είχε γίνει μια προετοιμασία της αναχωρήσεώς των, σημειώνει μάλιστα το βιβλίο των Πράξεων “τότε νηστεύσαντες και προσευξάμενοι και επιθέντες αυτοίς τας χείρας απέλυσαν” ενήστεψαν, προσευχήθηκαν, καθιέρωσαν με χειροθεσία και τους άφησαν να πάνε στην ιερασποστολή τους. Δεν αποκλείεται και οι δύο αυτοί τώρα, φεύγοντας από τα Ιεροσόλυμα, κάτι αναλογο να είχε συμβεί και με αυτούς. Μπορεί ακόμη και να τους είχαν συνοδεύσει σε κάποια απόσταση Ιεροσολυμίται. Όπως ακριβώς είχε συμβεί και με τους δύο άλλους Αποστόλους, τον Πέτρο-συγγνώμη-τον Βαρνάβα, τον Παύλο, τον Πέτρο κλπ. Αυτοί οι προπομποί είναι ένα σημάδι ευγενείας. Μη ξεχνάμε ότι πρέπει εις τον χώρο της πίστεώς μας να υπάρχει και η ευγένεια. Δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να είναι ένα κτήμα της κοσμικότητος η ευγένεια και δεν πρέπει να είναι των χριστιανών και μάλιστα η ευγένεια η καλή, η ειλικρινής, η πηγαία, διότι η ευγένεια του κόσμου είναι υποκριτική, διατηρεί κάποια σχήματα και προσχήματα, στην πραγματικότητα όμως είναι υποκριτική. “Περάστε και από το σπίτι μας να σας φιλέψομε, να σας περιποιηθούμε” και από μέσα μας να λέμε “παπαπα! Να μην έρθουν στο σπίτι μου”, αλλά όμως, η ευγένεια μέσα στο χώρο του Χριστιανισμού είναι πηγαία, είναι σωστή, είναι ειλικρινής, γι'αυτό λοιπόν μη νομίσετε ότι είμαι χριστιανός για να είμαι τάχα έτσι ειλικρινής, ντόμπρος δεν ξέρω πως μερικοί τα παριστάνουν τα πράγματα αυτά ότι δεν πρέπει να είναι ευγενικοί, ότι πρέπει να προσβάλουν τον άλλον κατάφατσα κατάμουτρα. Όχι αγαπητοί μου σε όλους τους τομείς θα είμεθα ευγενείς. Αλλά και για την προσευχή που σας είπα και για την νηστεία που σας είπα όλα αυτά είναι δείγματα ελκύσεως της Θείας Χάριτος δια την προστασία εκείνων που αναλαμβάνουν ένα έργο.
Όλα αυτα τί κάνουν; Συσφίγγουν την αγάπη. Τί ωραίο πράγμα! Συσφίγγουν την αγάπη. Πάντως εάν έπρεπε με ειλικρίνια να σας πω για τις σχέσεις ημών εδώ των ακροατών, θα είχα πολλά παράπονα να σημειώσω. Ισως λίγοι χριστιανοί μας έχουν καταλάβει ότι πρέπει να είναι ευγενείς, να μη δυσανασχετούν και τα λοιπά. Όχι. Διατηρούμε έναν παλαιόν εαυτόν. Το λέγω με ειλικρίνια για να σας βοηθήσω. Εγώ δεν είμαι εκείνος ο οποίος σας επαινώ που έχετε τόσο την φροντίδα ή μάλλον τόσο την όρεξη, την αγάπη, τον αυθορμητισμό να ακούσετε τον λόγο του Θεού; Εγώ σας το λέω και το άλλο, ότι λείπει πολλές φορές μια στοιχειώδης ευγένεια και δημιουργούνται μεταξύ των αδελφών προστριβές. Δεν πρέπει. Να υπάρχει και διάκρισις. Εάν λείπει, έχομε τις προστριβες. Δεν πρέπει.
“Και συναγαγόντες το πλήθος επέδωκαν την επιστολήν”. Και αφού, λέγει, μάζεψαν το πλήθος, εννοείται των πιστών, τους έδωσαν την επιστολή. Πώς να το φανταστούμε αυτό; Σε ένα χώρο, ίσως κλειστόν χώρο, μπορεί και ύπαιθρος, αν ήσαν πολύς κόσμος να μαζεύτηκαν όλοι και τότε οι δύο Απόστολοι να έδωσαν την επιστολή δημοσίως. Και η οποία και δημοσίως ανεγνώσθη.
Βλέπομε λοιπόν ότι εδώ δίδεται η επιστολή δημόσια. Έχει σημασία αυτό. Δημοσία επίδοσις, δημοσία ανάγνωσις. Δεν επιδίδεται σαν έγγραφο. Όσα εγγραφα θα ήσαν υποδεέστερα εκείνου του εγγράφου, εκείνης της επιστολής σε κάποιον ή σε κάποιους, κάποια πρόσωπα να κρύπτεται το περιεχόμενο του εγγράφου από την εκκλησία. Βλέπομε εδώ να δημοσιεύεται, ε; Δηλαδή δεν έχομε παρασκήνια. Προσέξτε αυτό το πολύ σπουδαίο. Δεν θα ήθελα να πω ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να είναι μυστικά. Διότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να ακούσουν κάτι. Δε θα βγάλομε τα εν οίκω εν δήμω. Δηλαδή αυτά που λέμε και που κάποτε για λόγους τεχνικούς, κάποτε και για λόγους ουσιαστικούς να μην πούμε πράγματα που δεν θα έπρεπε να τα μάθη το πλήθος για πολλούς λόγους. Όμως εκείνο πού μας βοηθάει εμάς να δουμε εδώ είναι ότι δεν υπάρχουν παρασκήνια.
Στην εκκλησία δεν υπήρχαν, την πρώτη την χριστιανικη εκκλησία δεν υπήρχαν παρασκήνια. Πολύ δε παραπάνω δεν υπήρχε, θα λέγαμε, μια πολιτική συμπεριφορά. Πόσες φορές στις ημερές μας λέγεται αυτό, ότι άρχοντες της Εκκλησίας ασκούν μιαν πολιτικήν ή ο καθένας όπως και οι πολιτικοί εξαγγέλουν το πρόγραμμά τους, έτσι και αυτοί πολλές φορές εξαγγέλουν ένα προγραμμα και λέγουν ότι αυτή είναι η πολιτική τους. Η Εκκλησία δε μπορεί να έχει πολιτική. Η πολιτική είναι τερτίπια του κόσμου τούτου, είναι νόθο πράγμα. Δεν είναι γνήσιο πράγμα. Και αυτό να το αποδοκιμάζομε, τουλάχιστον μέσα μας όταν το συναντούμε.
Αναγνόντες δε εχάρησαν επί τη παρακλήσει”. Αφού λοιπόν ανέγνωσαν την επιστολήν δημοσίως σας είπε χάρηκαν επί τη παρακλήσει γι'άυτήν την παρηγορία που πήραν. Χάρηκαν κατ'αρχάς οι εξ εθνών χριστιανοί, για τις αποφάσεις της Συνόδου, διότι δεν τους προσετέθη βάρος. Διότι πράγματι ήταν παρηγορητική η επιστολή. Χάρηκαν όμως και οι εξ Ιουδαίων χριστιανοί, διότι χρόνια τώρα που ζούσαν στον χώρο του νόμου δεν μπορούσαν να βλέπουν έτσι μονοκοντυλιά τους εθνικούς να ποδοπατούν εκείνα που αυτοί τηρούσαν από τον παλαιόν νόμο. Έτσι και οι μεν και οι δε, πραγματικά χάρηκαν. Επιπλέον και οι ψευδοδιδάσκαλοι που είχαν χαλκεύσει ό,τι εχάλκευσαν, εφόσον κανείς δεν τους ανέθεσε να ανακινήσουν θέματα και αυτοί με τη σειρά τους απεστομώθησαν. Δεν είχαν τίποτε άλλο να πουν.
Επιτρέψατέ μου μια μικρή παρένθεση εδώ. Συνέχισαν. Ξέρετε ο εγωϊσμός σ' έναν άνθρωπο, όταν βλέπει ότι μπορεί το γόητρό του να χάνεται, δεν τον αφήνει να παραιτηθεί, έστω και αν η λογική του του λέγει ότι έχει χαμένη την υπόθεση. Οι άνθρωποι αυτοί θα είναι σε κάθε βήμα του Παύλου από πισω. Παρά την Σύνοδον, παρά τις αποφάσεις της Συνόδου, θα είναι από πίσω. Όπου θα πάει ο Παύλος θα είναι από πίσω. Είναι φοβερό. Ωστόσο η είρηνη αποκατεστάθη εις την Εκκλησίαν αφού και οι εξ εθνών χριστιανοί χάρηκαν και οι εξ Ιουδαίων χριστιανοί χάρηκαν και οι δόλιοι εκείνοι εξ Ιουδαίων μια μερίδα εννοείται εξ Ιουδαίων χριστιανοί απεστομώθησαν, επήλθε η ειρήνη. Τί ωραιότερο υπάρχει από την αποκατάσταση της ειρήνης μέσα εις την Εκκλησία!
Προσέξτε όμως εδώ να δείτε. Για να πάρουμε μια εικόνα της αξίας του πράγματος ας το δούμε το θέμα αντίστροφα. Και μάλιστα εάν το θέλετε και επικαιρότατα. Όταν λέω αντίστροφα εννοώ δηλαδή μια πραγματικότητα όχι σαν εκείνη που μας περιγράφουν το βιβλίο των Πράξεων αλλά κάτι πολύ διαφορετικό. Και σας είπα επικαιρότατα. Σας είπα ότι ο σκοπός μιας Συνόδου είναι να φέρει την ειρήνη. Έρχεται η ειρήνη πάντοτε; Λοιπόν, φημολογείται η συγκρότησις μιας Συνόδου πανορθοδόξου Οικουμενική η οποία λέγεται ότι θα είναι η Ογδόη Οικουμενική Σύνοδος. Ξέρετε ότι μέχρι τώρα έχουμε επτά Οικουμενικάς Συνόδους και τας τοπικάς Συνόδους. Έτσι λοιπόν φημολογείται μια Ογδόη Οικουμενική Σύνοδος η οποία θα γίνει στις μέρες μας, θα γίνει στις μέρες μας. Θα! Είναι πολλά χρόνια που έχουν ήδη αρχίσει και ξεκινήσει εργασίες γι' αυτήν την Ογδόη Οικουμενική Σύνοδο. Έχουν δημιουργηθεί ακόμα, έχουν πραγματοποιηθεί και προσύνοδοι, έχουν εξαγγελθεί προγραμματικές δηλώσεις από τον καινούριο μας πατριάρχη (Βαρθολομαίος) ότι θα προσπαθήσει να πραγματώσει την Ογδόην Οικουμενική Σύνοδο, μεταξύ των άλλων που είπε και λέγονται κατά καιρούς πολλά. Ρωτούμε: Tί μπορεί να περιέχει αυτή η Ογδόη Οικουμενική Σύνοδος; Γι' αυτό θέλω να καταλάβετε ότι αυτά που λέμε από το βιβλίο των Πράξεων, τα οποία αποτελούν υπόδειγμα και υποδείγματα και θετικά και αρνητικά, το βιβλίο δεν αποσιωπά τα αρνητικά υποδείγματα αλλά είναι υποδείγματα για να ξέρομε πώς θα στεκώμεθα στην πορεία της Εκκλησίας μέσα στην Ιστορία. Λοιπόν, τί θα περιέχει αυτή η Σύνοδος; Δηλαδή με τί θα ασχοληθεί; Δεν είμαι πολύ ενημερωμένος για το πρόγραμμα αλλά και να ήμουν, όπως λέει ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, ο οποίος έκανε δύο υπομνήματα εις την - γιατί τώρα είναι νεκρός, είναι κεκοιμημένος ο πατήρ Ιουστίνος - έκανε δύο υπομνήματα εις την ιερά Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας, στο Βελιγράδι. Τα υπομνήματα αυτά έχουνε μεταφραστεί Ελληνικά, τα 'χουμε στα χέρια μας. Βέβαια τούτο το πράγμα λέει ότι είναι χαρακτηριστικό πως σε κάθε εργασία που γίνεται προσυνοδική αλλάζουν και τα θέματα. Και έτσι δεν είναι κάτι σταθερό. Αυτό βέβαια το κατακρίνει ο πατήρ Ιουστίνος. Ειλικρινά αυτά που γράφει ο πατήρ Ιουστίνος είναι κάτω από την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. ”Μυρίζει” Πνεύμα Άγιον,ό,τι λέγει και ό,τι γράφει. Είναι πολύ σπουδαία.
Αλλα θα σας αναφέρω μόνο ένα σημείον, το οποίο κάπου το διάβασα, δεν ενθυμούμαι, είναι καιρός. Το θέμα της νηστείας. Ένα από τα θέματα θα είναι και το θέμα της νηστείας. Τροποποιείται η νηστεία επί του ελαφρότερον. Συγκεκριμένα, θα πει η Σύνοδος αυτή, θα ζητήσει να καθιερωθεί ότι την Τετάρτη και την Παρασκευή μπορούμε να τρώμε ψάρι, ενώ είναι γνωστό ότι μέχρι τώρα ό,τι καθιερώθηκε και εθεσπίσθη, η Τετάρτη και η Παρασκευή δεν έχει λάδι, είναι αλάδωτα. Άλλο τώρα εαν για κάποιους λόγους, που ρυθμίζονται αυτά από τον πνευματικόν, ατομικά για τον καθέναν μπορεί κανείς να τρώει εκείνο που πρέπει να φάει. Έχει τούτο, έχει εκείνο, μια άλφα βήτα αρρώστεια, είναι μικρό παιδί, ηλικιωμένος άνθρωπος, έχει ό,τι έχει και μπορούμε να επιτρέψουμε και το λάδι και το γάλα και το κρέας. Ναι! Μη σας κάνει εντύπωση. Όταν έχουμε έναν άνθρωπο εξηντλημένο επάνω στο κρεβάτι θα του επιβάλουμε νηστείαν; Και όπως πολύ ορθά λέγουν οι Πατέρες ότι η νηστεία δεν είναι σωματοκτόνος αλλά πάθοκτονος. Δε σκοτώνει το σώμα, σκοτώνει τα πάθη. Θα ήταν κανείς αδιάκριτος και ανόητος εαν έβαζε μια νηστεία αυστηρή σ' έναν άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου. Λοιπόν, εδώ τροποποιείται τώρα και η Τετάρτη και η Παρασκευή περιέχει ψάρι. Προσέξτε, αυτό που σας λέγω είναι μόνο ένα δείγμα, εξ όνυχος ο λέων, όπως λέμε. Σημειώσατε ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει ψάρι Τετάρτη και Παρασκευή. Πρέπει να σας το πω αυτό, εάν δε το γνωρίζατε. Ε, έτσι το 'καναν. Μήπως, εδώ λέμε, να πονηρευόμαστε;! Δεν είναι θέμα, η λέξις δεν είναι ωραία να πονηρεύωμαι αλλά μήπως κάτι αρχίζω να υποπτεύωμαι; Να μη μένωμε ανύποπτοι. Μήπως; Η καθιέρωσις ψαριού αυτές τις δύο ημέρες της εβδομάδος θα ήθελε να μας κάνει να μοιάζωμε με την πνευματικότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας; Βάζω το “μήπως”. Σας “μυρίζει” τίποτε; Εμένα μου “μυρίζει.
Λοιπόν, ακόμη και οι Τεσσαρακοστές οι οποίες, ξέρετε πως, είναι μάλιστα η Μεγάλη Σαρακοστή όταν έχει τις πέντε ημέρες από τις επτά της εβδομάδος και σαρανταεννέα ημέρες, εφτά εφτά σαρανταεννιά, πενήντα ημέρες, εννοείται μαζί με την Μεγάλη Εβδομάδα είναι αλάδωτη, χωρίς λάδι και οι Σαρακοστές ομοίως θα σμικρύνουν, θα γίνουνε μικρότερες, έχουνε τα επιχειρήματά τους. Τα ξέρω. Τα έχουν τα επιχειρήματα. Μες στην Ιστορία πολλά ειπώθηκαν δε θέλω όμως να σας πω πιο πολλά, διότι δεν έχομε και καιρό. Όμως τόσον αυτό όσο και τί άλλα ακόμη θα ειπωθούν ο Θεός το ξέρει, μπορεί ακόμη ενδεχομένως, προσέξτε, ενδεχομένως, δεν ξέρω τίποτα, το ξαναλέω τρίτη φορά, ενδεχομένως να επιτρέψουν και τις εξωγαμικές σχέσεις με την έννοια ότι σήμερα η εποχή μας είναι τέτοια που ένας νέος άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει σε μια εγκράτεια. Ενδεχομένως. Διότι όταν αρκεί να γίνει ο κατήφορος, αρκεί να αρχίσει ο κατήφορος όταν ο κατήφορος αρχίσει τότε τίποτα δεν τον κρατά και δεν τον σταματά. Λοιπόν ερωτώ εάν τέτοια πράγματα θεσπίσουν και φυσικά εκείνοι που δεν έχουν και πολλή ευσέβεια,θα το χειροκροτήσουν. Και ξέρετε τί θα πουν; Να προοδευτικές αντιλήψεις, προοδευτικές αντιλήψεις. Μάλιστα, όχι εσείς οι χριστιανοί που μένετε με σκουριασμένες θέσεις. Θέλετε να σας πω ένα μικρό πειραματάκι; Τώρα μου 'ρθε στο νου, δηλαδή στο στόμα να σας πω εσείς οι παλαιοχριστιανοί, ναι γιατί στις ημέρες μας έγινε ένα κίνημα των λεγομένων Νεορθοδόξων. Αυτό ένα βλακώδες και επικίνδυνο ήτανε αλλά κάνει τη ζημιά του όμως. Μπορείτε να φανταστείτε αν μερικά τολμηρά πράγματα θεσπίσει αυτή η Ογδόη Οικουμενική Σύνοδος,πόσο τότε θα ζωηρέψει αυτή η θέσις των λεγομένων Νεορθοδόξων; Γιατί θα αναγκαστούν κάπως έτσι να ονομάσουν τον εαυτό τους. Ίσως για να αφήσουν στις θέσεις των, τους χριστιανούς που θα εφαρμόζουν ό,τι μέχρι σήμερα η Εκκλησία εγνώρισε και εθέσπισε. Kαι να τους πει παλαιορθοδόξους.
Τίποτε το περίεργον. Σας είπα το φαινόμενο των Νεορθοδόξων είναι θέμα της εποχής μας και έκανε πολλή ζημιά. Δεν πάω πιο σε λεπτομέρειες ίσως διαβάζετε ίσως ενημερώνεστε και θα γνωρίζετε πολλά. Όμως μπορείτε να φανταστείτε τί αποτελέσματα θα είχαμε από αποφάσεις, τέτοιες αποφάσεις μιας τέτοιας Συνόδου. Τί άβολο. Εγώ είχα ετοιμάσει τις σημειώσεις μου γι' αυτά που θα σας πω, εχάρηκα όμως όταν είδα ότι ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς λέει το ίδιο πράγμα. Σχίσματα. Όπως είχαμε κάποτε με την μεταφορά του ημερολογίου το παλαιοημερολογητικόν φαινόμενον, έτσι θα έχομε και όταν τέτοια πράγματα γίνουν διότι πολλοί θα πουν “εγώ δεν τα δέχομαι αυτά τα πράγματα”. Δε θα γίνουν σχίσματα; Και λέγει τίποτα καλό να μην περιμένομε από μια τέτοια Σύνοδο, λέει ο πατήρ Ιουστίνος παρά μόνο σχίσματα, σχίσματα, σχίσματα. Λέγει και κάτι άλλο. Και αιρέσεις. Δεν είναι πολύ φυσικό; Τί σας είπα; Θα σας πω το αντίστροφον παράδειγμα. Κάθε άλλο παρά θα ευχαριστήσει μια απόφασις μιας τέτοιας Συνόδου όπως ευχαρίστησε η απόφασις της Συνόδου των Ιεροσολύμων. Εάν ερωτήσετε, καλά και τί είναι εκείνο που θα τους έκανε έτσι να κινηθούν; Μάλιστα. Παρατηρεί ο πατήρ Ιουστίνος, αυτό βέβαια δέκα χρόνια πίσω, παραπάνω από δέκα χρόνια πίσω, παρατηρεί ότι υπάρχει μια βιασύνη. Η βιασύνη υπάρχει και σήμερα. Βιασύνη! να γίνει αυτή η Σύνοδος. Εγώ θα σας έλεγα, εγώ, προσωπική μου γνώμη, δεν ήρθε να μου το πει κανείς, ούτε φυσικά το διάβασα πουθενά, ότι μια τέτοια Σύνοδο δεν την κινεί το Πνεύμα το Άγιο. Την κινεί, την κινούν οι σκοτεινές δυνάμεις με επικεφαλής την Μασωνία. Ας γίνει αυτό δεκτό. Ναι. Εάν ερωτήσετε, καλά γιατί, γιατί ξέρετε θέλουνε να μας κομματιάσουνε, ακριβώς αυτό επιδιώκουν, να γίνουμε σχίσματα και να προσβάλλουν την Εκκλησία. Καλά ας τα αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι, σε τί έχουμε και τί έχουμε να κερδίσουμε; Διότι οι ένοχοι, εκείνοι πού καταλύουν Τετάρτη και Παρασκευή και Σαρακοστές, για να μην αισθάνονται άσχημα, σου λέει το καθόρισε η Εκκλησία. Έτσι αφαιρείται από αυτούς το αίσθημα της ενοχής.
Α, γι' αυτούς γίνεται όλη αυτή η δουλειά; Και γι 'αυτούς. Το θέμα είναι πολύ απλό. Δε μπορείς να φας να νηστέψεις; Πήγαινε στον πνευματικό σου, σας το είπα και προηγουμένως, και το θέμα δύνασαι να το ρυθμίσεις. Αλλά όχι, πρέπει εκείνοι που έχουνε λίγη ευσέβεια ή υποτονικήν ευσέβεια να μην αισθάνονται ένοχοι, όταν τους προβάλλετε ότι έτσι πρέπει να ζουν, έτσι πρέπει να νηστεύουν. Γι'αυτό αυτή η Σύνοδος εάν θα εγίνετο, θα χαρακτηριστεί ψευτοσύνοδος. Δε θα γίνει αποδεκτή.
Είναι όμως και κάτι άλλο. Εκείνοι οι οποίοι θα συγκαλούσαν τη Σύνοδο ή εκείνοι που θα παρακαθήσουν, εδώ τώρα θέλω να το προσέξετε καλά καλά αυτό, εκείνοι οι οποίοι θα παρακαθήσουν εις την Σύνοδον, ποιοί θα είναι; Ξέρομε από την Iστορία στας Συνόδους έλαβαν μέρος οι επίσκοποι. Στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο έλαβαν μέρος τριακόσιοι δέκα οχτώ (318) Πατέρες. Τώρα αν ο Μέγας Αθανάσιος τότε ήτο διάκονος, ήτο όμως από προσώπου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, δεν πήγε από μόνος του, ήτο από προσώπου, αντιπρόσωπος. Είναι επίσκοποι συνήθως. Αυτοί οι επίσκοποι που θα καθήσουν, για να συζητήσουν τα θέματα της Συνόδου, σε ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκονται; Oρθοδοξούν ή δεν ορθοδοξούν; Όσο μπορώ να ξέρω, όσο μπορούμε να ξέρουμε, και εγώ και εσείς όλοι μας να ξέρουμε, σήμερα εκείνοι οι οποίοι θα παρακαθήσουν έχουν αλωθεί από τον Οικουμενισμό. Απερίφραστα, ίσως κάποιες εξαιρέσεις θα υπάρχουν, οι άνθρωποι αυτοί δεν ορθοδοξούν. Έστω και αν λέγονται Πατριάρχαι, αν λέγονται Αρχιεπίσκοποι, αν λέγονται Επίσκοποι. Δεν ορθοδοξούν. Το γνωρίζουμε αυτό από ατομικές δηλώσεις που κάνουν από τον τρόπο που κινούνται και εκφράζονται. Το γνωρίζομε αυτό. Θα το πω άλλη μια φορά. Έχουν αλωθεί και από τη Μασωνίαν και από τον Οικουμενισμόν. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι άμα θα καθίσουν στο τραπέζι των συζητήσεων, θα κινηθούν εν Πνεύματι Αγίω; Δε νομίζω. Δε νομίζω. Είναι πολύ σοβαρά πράγματα, είναι πάρα πολύ σοβαρά.
Προσέξτε. Οι άνθρωποι οι σκοτεινοί, οι σκοτεινές δυνάμεις έχουν ήδη χαλκέψει και έχουν ήδη πείσει αυτούς τους ανθρώπους που κατέχονται από οικουμενιστικές θέσεις Βεβαίως! Βεβαίως! είναι Οικουμενισταί δυστυχώς πλην εξαιρέσεων. Το υπογραμμίζω αυτό. Λοιπόν στο σχέδιο των σκοτεινών δυνάμεων που έχουν ήδη εγκλωβίσει την Εκκλησία του Χριστού, υπάρχει το εξής σχέδιον. Βεβαίως δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας, δε σας λέω καινούρια πράγματα, τα γνωρίζετε από χρόνια και τα διαβάζετε και τα ξαναδιαβάζετε, η πρώτη, το πρώτο βήμα των ανθρώπων αυτών είναι η πρώτη φάση να επέλθει, μετά δηλαδή από την από την διορθόδοξη αυτή κίνηση, ένωσις των Εκκλησιών. Ήτοι Ορθοδοξίας, Ρωμαιοκαθολικισμού και Προτεσταντισμού. Αυτή είναι η πρώτη φάσις. Αλλά εάν γνωρίζομε ότι σε αιρετικές θέσεις δεν υπάρχει σωτηρία και μάλιστα ακριβέστερα εις στους Προτεστάντες δεν υπάρχει καν η έννοια της Εκκλησίας, δεν υπάρχει ιερωσύνη και αφού δεν υπάρχει ιερωσύνη δεν υπάρχει Εκκλησία. Και συνεπώς και τα μυστήριά τους. Ξέρετε τί είναι η Εκκλησία. Το Σώμα του Χριστού. Αφού λοιπόν δεν έχομε ιερωσύνη, δεν έχομε και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Το οποίο βεβαίως δε δέχονται όπως το δεχόμεθα εμείς,ότι είναι αυτό τούτο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Πέστε μου τί είδους σωτηρία μπορούμε να έχομε κάτω από τέτοιες θέσεις νοθευμένης αναιμικής πίστεως; Είναι δυνατόν ποτέ;
Αλλά δε σταματάει το κακό εκεί. Έχομε και ακόμη μια φάση. Είναι η φάσις ενώσεως του Χριστιανισμού με τα τρία αυτά, Ορθοδοξία ,Ρωμαιοκαθολικισμος και Προτεσταντισμός με τις άλλες θρησκείες. Όλα αυτά έχουνε ήδη μπει σε δοκιμασία, δηλαδή όπως όταν θέλωμε να κάνωμε μια παράσταση, θεατρική παράσταση, γίνεται μια δοκιμή και δεύτερη και τρίτη. Ε, μετά γίνεται μια πρόβα τζενεράλε, μια γενική πρόβα. Όλες αυτές οι συναντήσεις που γίνονται, πότε εδώ και πότε εκεί και που είναι δυστυχώς και ορθόδοξοι, μα στην Ευρώπη είναι, μα στην Αμερική, είναι καμώματα της γενικής πρόβας. Να δουν πώς πάει το πράγμα. Ώστε λοιπόν το μεθεπόμενο βήμα είναι αυτό. Είναι η ένωσις όλων των θρησκειών. Μα σας ερωτω: τότε γιατί τότε να είμαι χριστιανός; Και αν λέμε ότι ο Χριστιανισμός σώζει και τίποτα άλλο δε σώζει, ότι η Ορθοδοξία σώζει και τίποτα άλλο δε σώζει, τότε; Τότε το κριτήριο δεν είναι πια η σωτηρία. Ποιό θα είναι το κριτήριο; Το κριτήριο είναι κάτι άλλο. Ας πούμε ότι είναι πολιτικό, ας πούμε ότι είναι κοινωνικό το κριτήριο. Διότι μη ξεχνάτε, σύγχρονοι ηγέται, πολιτικοί ηγέται σ' όλο τον κόσμο, την θρησκεία δεν τη βλέπουν σαν ένα στοιχείο καλύψεως των αναγκών, ψυχικών αναγκών του ανθρώπου. Και αυτό δεν είναι μόνο στον Χριστιανισμό είναι και στις άλλες θρησκείες. Αλλά σαν ένα στοιχείο που μπορεί κανείς να επηρεάζει τα πλήθη, να επηρεάζει τους λαούς.
Έτσι αν τα πράγματα έχουν, δεν ενδιαφέρει το φαινόμενο που λέμε σωτηρία. Τους είναι τελείως αδιάφορο. Θα έχουν επιτύχει όμως κάτι άλλο. Την λεγομένη παγκοσμία ειρήνη και την λεγομένη παγκοσμία αγάπη. Γι' αυτό πολύ ορθά εστάλη μήνυμα ναί! από τον Άγιο Φλωρίνης ναί! και αγάπη και εν αληθεία και αυτό το αγάπη εν αληθεία είναι εκφράσεις του Ευαγγελιστού Ιωάννου, του λεγομένου κατ' εξοχήν Αποστόλου της αγάπης, δεν παραλείπει να λέγει ο Ευαγγελιστής για το θέμα αγάπη. Κάποτε κάναμε μια ομιλία στην γιορτή του Αγίου Ιωάννου και έδειξα, θα τη θυμόσαστε ίσως την ομιλία αυτή, ας μου επιτραπεί να πω την λέξη πόσο σκληρός Απόστολος ήτο ο Ιωάννης ή αν θέλετε να βάλω τη λέξη μέσα σε εισαγωγικά “σκληρός”. Μα ο μαθητής της αγάπης, μα ο επιπεσών επί το στήθος του Ιησού, σκληρός; Διαβάστε τις επιστολές του να δείτε, για να μην πω εκείνο το σκληρό που είπε για τον συμμαθητή του τον Ιούδα, γιατί λέει το έκανε αυτό ο Ιούδας; Γιατί κρατούσε το γλωσσόκομον, το ταμείο και ήτο κλέπτης. Ακούσατε, ήταν κλέπτης. Αν του επετρέπετο θα έλεγε ο παλιάνθρωπος. Ήτο κλέπτης. Είδατε; Διαβάστε τις επιστολές. Δεν φέρει ο άλλος αλήθειαν; Καλημέρα δε θα του πείτε. Στο σπίτι σας δεν θα τον βάλετε. Για να δείτε ότι η αγάπη δεν είναι σαλιαρίσματα δεν είναι φτωχοί, φτηνοί, ρηχοί συναισθηματισμοί, ματς και μουτς. Η αγάπη πρέπει να είναι εν αληθεία. Θα σε αγαπώ εάν είσαι εν αληθεία, αν είσαι ορθόδοξος. Εάν δεν είσαι, θα σε αγαπώ με την έννοια να σε σώσω. Δεν θα έχω όμως κοινωνία μαζί σου. Γιατί αν χάσω το κριτήριο της ορθοδοξότητος που είναι η σωτηρία, τότε τί κάνομε; Μα δεν κάνομε τίποτε. Μα δεν μας ενδιαφέρει. Έχουν αλωθεί οι ταγοί της Εκκλησίας μας. Θα το πω άλλη μια φορά. Τους ενδιαφέρει το κοινωνικόν στοιχείον. Θα έχουνε ειρήνη στην κοινωνία, στον κόσμο, δε θα 'χομε πολέμους, θα 'χομε αγάπη. Εκεί σταματάμε; Πέστε μου πότε εμφανίστηκε μεγαλύτερη αίρεσις απ' αυτήν εδώ; Την οποία σερβίρει η παναίρεσις, κατά τον πατέρα Ιουστίνο, του Οικομενισμού. Ναι. Το αντιλαμβάνεστε; Θα το ξαναπώ τρίτη φορά, δεν έχομε το στοιχείον τη σωτηρίας και συνεπώς ματαιοπονούμε.
Κατεβάσαμε τον Χριστιανισμό στο επίπεδο του κοινωνισμού. Αυτό δεν είναι καινούριο. Και 'δω στην Ελλάδα έχει επιχειρηθεί και εν πολλοίς,εν πολλοίς, εν πολλοίς ήδη υπηρετείται από τίς ενορίες αυτό το στοιχείο και βλέπετε,τί να σας πω, τί νας πω; Να σας πω ότι και το κήρυγμα σήμερα το χριστιανικό έχει κοινωνικόν χαρακτήρα. Γιατί...όχι σωτηριολογικόν, κοινωνικόν. Τί να σας πω; Να σας πω η κατήχησις; H οποία εξαντλείται, των παιδιών η κατήχησις με τα πνευματικά κέντρα που έχομε στις ενορίες, εξαντλείται κυριώτατα εις την ψυχαγωγίαν και το θέμα, το μάθημα που θα ειπωθεί δεν είναι εκείνο που τελικά θα σώσει, θα συγκλονήσει και θα αναμορφώσει το παιδί. Είναι μερικές ρετσέτες, συνταγές, θα λέγαμε, ηθικολογικές. Πού είναι η σωτηρία; Πού είναι η σωτηρία; Η σωτηρία εκεί βρίσκεται;
Έχει λοιπόν ξεκινήσει ο κατήφορος. Σας έλεγα μια παλιά φορά, δυο τρία χρόνια πίσω, πώς αυτό το ρεύμα κινήθηκε στην νότιο Αμερική. Και μάλιστα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας άνθρωποι κινήθηκαν έτσι. Να διαβάσει κανείς, μεταφράστηκε ένα βιβλίο, μια κυρία, αν έχετε την καλοσύνη, ίσως με ακούει αυτή την στιγμη, αυτή η κυρία μου το 'δωσε και την ευχαριστώ, έφριξα όταν είδα όλα εκείνα που γράφουν ως θέσεις, το κατέβασμα του Χριστιανισμού σ'ένα επίπεδο κοινωνικο, τίποτε άλλο. Τίποτε άλλο. Ας ξυπνήσομε. Ας υποπτευθούμε, ο Χριστιανισμός είναι σωτηρία. Αν διορθώνει την κοινωνία, αν κάνει τους ανθώπους με άλφα κεφαλαίο ανθρώπους, άλλο θέμα. Αυτά είναι δευτερογενή αποτελέσματα. Αλλά το κύριο στοιχείο είναι η σωτηρία. Αυτό όμως ήδη δεν υπηρετείται.
Λοιπόν αυτά που λέμε με κύριο στοιχείο την Ογδόη Οικουμενική Σύνοδο και δεν ξέρομε τί άλλα θα μπορούν να σταθούν και να βρεθούν, ξέρετε ότι αποτελούν έναν πειρασμόν εις τον χώρον της Εκκλησίας παγκοσμίως; Ναί ένας πειρασμός. Αυτός ο πειρασμός ξέρετε τι θα επιδιώκει να επιτύχει; Και γιατί είναι πειρασμός, γιατί ειναι πειρασμός; Διότι θα προσπαθήσει να ξεθωριάσει το Θεανθρώπινον πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αν σας ερωτήσουν, μα δεν είναι καλα; Όχι δεν είναι καλά. Μα πού, τί; Προσπαθούν να ξεθωριάσουν, μια πρόθεση είναι μόνο, τίποτε άλλο, το Θεανθρώπινον πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Εκείνο που ο Άρειος δεν τα κατάφερε και εκείνο που ο Μονοφυσιτισμός δεν τα κατάφερε, ο Οικουμενισμός έβαλε μπροστά να τα καταφέρει. Διότι όταν ξεθωριάσουν και το ανθρώπινο και το Θείο στοιχείο εις το πρόσωπο του Ιησού Χριστού,τότε τί έχω, τί έχω;
Αυτός ο πειρασμός φαίνεται ότι θα είναι ο τελευταίος της Ιστορίας. Εδώ τώρα προσέξατε καλά,φαίνεται ότι θα είναι ο τελευταίος της Ιστορίας. Πειρασμός δεινός. Διότι είναι προφητευμένο και το προφητεύει ο Χριστός. Λέγει εις τον άγγελον, δηλαδή στον επίσκοπον της Εκκλησίας της Φιλαδελφείας και είναι εις το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ακούστε τί λέει. ”Ότι ετήρησας τον λόγο της υπομονής μου καγώ σε τηρήσω εκ της ώρας του πειρασμού της μελλούσης (ώρας εννοείται) έρχεσθαι επί της οικουμένης όλης (ακούστε,επί της οικουμένης όλης) πειράσαι τους κατοικούντας επί της γης. Έρχομαι ταχύ. Κράτει ο έχεις, ινα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου. Επειδή, λέγει, εσύ εφύλαξες, ετήρησες τον λόγο της υπομονής μου, δηλαδή ό,τι αφορά στο να έχεις υπομονή και να με κρατάς μέσα εμένα τον Κύριον, μέσα σε αντίξοες καταστάσεις, και Εγώ θα σε φυλάξω, επειδή ετήρησες και Εγώ θα σε τηρήσω, θα σε φυλάξω. Είδατε; Εφύλαξες, θα σε φυλάξω.
Μια μικρή παρενθεσούλα. Σας το 'χω πει παλιά αλλά είναι μια που 'ρθε εδώ η κουβέντα, το θέμα, ο Χριστός βγαίνει στο τέλος της Αποκαλύψεως καβαλάρης και λέει έχω το μισθό μου μαζί μου, θα το πούμε έτσι απλοελληνικά, στην τσέπη μου τον μισθό μου. Παίρνει ο Χριστός μισθό; Ναι. Ποιός είναι ο μισθός του Χριστού; Είναι οι πιστοί. Είναι οι πιστοί. Διότι Εκείνος πέθανε για τους πιστούς και συνεπώς αφού τους κέρδισε, είναι ο μισθός του. Και ο μισθός των πιστών, που μας κατηγορούν ότι περί μισθού ο λόγος, και ότι η Βασιλεία του Θεού παίρνει διαστάσεις μισθού, και συνεπώς αυτο δεν είναι και πάρα πολύ ωραίο και ποιός είναι ο μισθός του πιστού; Ειναι ο Χριστός. Ώστε λοιπόν. Ο μισθός του πιστού είναι ο Χριστός και μισθός του Χριστού είναι ο πιστός. Μη το ξεχάσετε ποτέ σας αυτό. Ποτέ σας μη το ξεχάσετε είναι πάρα πολυ σημαντικό. Εδώ λοιπόν, εφύλαξες, θα σε φυλάξω. Ναι. Μου 'δωσες θα σου δώσω. Μου 'δωσες τους καρπούς της γης που είναι μέσα στο Άγιο Δισκάριον, κρασί και ψωμί, έβαλες και τον κόπο σου εκεί μέσα, γιατί το κρασί δεν είναι σταφύλια ούτε το ψωμί είναι σιτάρι, έβαλες τον κόπο σου και εγώ σου δίνω το Σώμα μου και το Αίμα μου. Μου έδωσες θα σου δώσω. Ναι. Προσέξατέ το. Λοιπόν. Εσύ εφύλαξες και 'γω θα σε φυλάξω. Από που θα σε φυλάξω; Από την ώρα του πειρασμού που πρόκειται να έλθει, της μελλούσης ώρας. Έρχεσθαι. Απαρέμφατον. Αυτός ο πειρασμός πρέπει να είναι κάτι πολύ μεγάλο, όταν έρχεται επί της οικουμένης όλης, σε όλον τον κόσμο. Πολύ μεγάλος πειρασμός. Πειράσαι, να θέσει υπό δοκιμασία εκείνους που κατοικούν επί της γης. Δεν είναι στην Εκκλησία σου,θα 'ρθει ο πειρασμός, στην επικράτειά σου,στα όρια τα μητροπολιτικά σου, αλλά θα είναι εφ' όλης της γης. Έρχομαι ταχύ. Έρχομαι γρήγορα. Κράτα καλά εκείνο το οποίον έχεις, για να μην πάρει κανείς το στεφάνι της τιμής σου και της δόξης σου.
Αλλά προσέξτε εδώ. Ποιός είναι ο πειρασμός αυτός; Είναι γραμμένο. Ο πειρασμός αυτός αφού θα καλύπτει ολόκληρη την οικουμένη δεν θα είναι παρά η μεγάλη νοθεία της πίστεως, της πίστεως εις το Θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού, εις το Θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού. Και αυτό θα το πετύχει μόνον ο Οικουμενισμός. Αφού θα ενωθεί με τις άλλες θρησκείες. Αφού θα ενωθεί με τις άλλες θρησκείες. Με συγχωρείτε που τα λέω δύο και τρεις φορές. Συνέχομαι.
Έτσι ο Οικουμενισμός κατ 'ουσίαν προσβάλλει το Θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού, μέχρι να το εξαφανίσει. Αλλά εάν θέλει να εξαφανίσει το Θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού, κάτι που θα το κάνει ο Αντίχριστος, τότε τί είναι ο Οικουμενισμός; Είναι αντίχριστος μέθοδος, αντίχριστος τρόπος. Προσέξατε. Όταν βγάζουν διαγγέλματα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα δηλαδή ταγοί της Εκκλησίας, προσέξτε κάτι, δεν αναφέρουν τον Αγιον Τριαδικόν Θεόν, ούτε αναφέρουν τον Ιησούν Χριστόν. Ούτε μια φορά. Αλλά τί; Ο Θεός. Μα ο Θεός είναι και ο Ματς, ο μέγας αρχιτέκτων του σύμπαντος που είναι ο θεός των Μασώνων. Και για να υπηρετήσουν και να ευχαριστήσουν αυτά τα πανάθλια αφεντικά τους, δεν λένε το όνομα του Χριστού ή το όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού. Λένε, ο Θεός. Διαβάστε διαγγέλματα μεγάλων προσώπων και θα με θυμηθείτε. Και θα το δείτε. Μυρίζει, μυρίζει. Σημειώσατε ότι το 'γραφε αυτό ο πατήρ... σ'ένα βιβλιαράκι του, ο πατήρ Γεώργιος Καψάνης ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου. Είχε πάει κάποτε στην Αμερική, δεν ξέρω για ποιόν σκοπό, και είχε βρεθεί σ 'ένα συνέδριο Προτεσταντικό. Υπήρχαν παραφυάδες Προτεσταντικές, που δεν πίστευαν εις τον Ιησού Χριστόν και ελέχθη το εξής και εφ εξής λέγεται αυτό στα συνέδρια, “μη μιλάτε δια τον Χριστόν απλώς λέτε, ο Θεός” γιατί είναι κάποιοι σύνεδροι που σκανδαλίζονται. Ιδού, δε σας λέω παραμύθια, σας λέω αλήθεια.
Όταν όμως προσβάλλεται η πίστις έρχεται η αποστασία. Για την οποία μιλάει ο Απόστολος Παύλος και η οποία με τη σειρά της συνεπιφέρει την έκλυση των ηθών. Ποιός αρνείται σήμερα ότι δεν έχομε αποστασία και συνεπώς έκλυση ηθών; Διότι αν είχαμε την πίστη δεν θα είχαμε την έκλυση των ηθών. Και τί λέγει ο Χριστός; Επειδή ετήρησες τον λόγο της υπομονής μου.., εδώ δηλαδή ο λόγος της υπομονής του Χριστού. Tί είναι αυτό; Eίναι η υπομονή που δίνει ο Χριστός σ' εκείνους που πήραν την απόφαση να μείνουν κοντά, προσέξτε, εις τον ανόθευτον Χριστόν, εις τον ανόθευτον Χριστόν. Τί λέγει ακόμη ο Κύριος; ”Έρχομαι ταχύ”. Άκουσα, πω φρίκη! από θεολόγον, μεγάλον, τρανόν στην Αθήνα, ”εμείς περιμένομε, λέει, η Ιστορία να πάει ένα εκκατομύριο χρόνια”. Γελάσατε; Γελάτε; Εκπλήττεστε; Ακούτε, η Ιστορία να κρατήσει και συνεπώς και η Εκκλησία, ο Χριστιανισμός, ένα εκατομμύριο χρόνια. Σάμπως έχομε εμείς την περιοχή για να καλύψωμε την θεωρία της εξελίξεως και να χρειαζόμαστε τα εκατομμύρια χρόνια.”Έρχομαι ταχύ” λέει ο Χριστός, έρχομαι γρήγορα. Και όπως σας το είχα πει παλιότερα, λέγαμε για την, για τις προφητείες στην Αποκάλυψη, ότι από τον Αβραάμ μέχρι τον Χριστόν έχομε δύο χιλιάδες εκατό χρόνια. Και παρατηρούμε ότι οι προφήται μιλούν για κάτι που θα 'ρχόνταν αργά. Τον έκτο αιώνα ζει ο Δανιήλ. Και του λέγει ο άγγελος “Δανιήλ κοιμήσου, θα πεθάνεις, θα 'ργήσουν αυτά να γίνουν”. Ακούσατε; Θα' ργήσουν να γίνουν. Ο Κύριος προφητεύει στην Καινή Διαθήκη “έρχομαι ταχύ”. Εγώ νομίζω ότι αν πέρασαν δυο χιλιάδες εκατό χρόνια, δεν μπορούν να περάσουν περισσότερα, τώρα στον χώρο της Καινής. Ήδη διανύομε τα δυο χιλιάδες χρόνια, δεν μπορεί να είναι μακριά το τέλος. Αν μου πείτε πλανώμαι. Δεν ξέρω. Η αίσθησή σας, το Πνεύμα του Θεού, πώς σας φωτίζει να καταλαβαίνετε; Είναι μακριά το τέλος ή είναι κοντά το τέλος; Όταν παντού βλέπομε, όπως λέει ο Μπρασιώτης στο υπόμνημά του στην Αποκάλυψη, αισθανόμεθα τις προφητείες του Χριστού ότι έρχεται γρήγορα, και των Αποστόλων, σαν να ακούμε τον καλπασμό, πως ακούμε σε μια απόσταση τρακόσια μέτρα τα πέταλα των αλόγων που τρέχουν, έτσι ακούμε λέγει τον καλπασμόν των γεγονότων που έρχονται,ότι έρχεται ο Χριστός.
”Ερχομαι ταχύ” λοιπόν λέγει ο Κύριος. Και αυτό το “ταχύ” κάθε στιγμή που περνάει είναι ιστορικά συντομότερο από την προηγουμένη στιγμή. Επόμενο θα μου πείτε. Επειδή όμως είναι και γραμμένο εις την προς Ρωμαίους λέει ο Απόστολος: “Mην γαρ διότι τώρα εγγύτερον υμών η σωτηρία ή ότε επιστέψαμε”. Πιο κοντά είναι η σωτηρία μας από την ώρα που πιστέψαμε. Μη. Πηγαίνομε προς το τέλος. Ή μας καταλαμβάνει, τρέχει με καλπασμόν αυτό το τέλος.
”Κράτει ο έχεις”. Κράτα, λέγει, αυτό που έχεις. Τί έχεις; Αυτό που έχομε αγαπητοί μου είναι η ορθή πίστις και η ορθή πνευματικότης και η ορθή, η καλή ομολογία. Τρία πράγματα. Η ορθή πίστις είναι εκείνη η οποία γεννά την ορθή πνευματικότητα. Δεν θα ήταν κανείς πεισματάρης όπως οι Πατέρες των Συνόδων να επιμένουν δια μιαν αλήθειαν, εάν απ'αυτήν την αλήθειαν δεν απέρρεε η ορθή πνευματικότης, βάση της οποίας θα σωθούμε. Αν δεν ζήσεις σωστά, δεν έχεις ορθή πνευματικότητα, πώς θα σωθείς; Αλλά η ορθή πνευματικότης απορρέει από την ορθή πίστι. Πολύ επόμενο. Και πώς μπορείς να σταθείς όντως ομολογητής του Χριστού,αν τα πράγματα δεν είναι έτσι; Δηλαδή πώς; Δηλαδή να είσαι ο άνθρωπος που είσαι σωσμένος και που αναμένεις την Βασιλεία του Θεού. Γιατί ένας Χριστιανισμός σ'ένα κοινωνικό επίπεδο, γιατί να δώσει ο άλλος τη ζωή του. Αν είναι να περνάω καλά στη ζωή αυτή, γιατί να δώσω τη ζωή μου; Δεν εχει καν νόημα, αγαπητοί μου, η ομολογία, αφού είναι κατεβασμένο στο επίπεδο του κοινωνισμού το θέμα του Χριστιανισμού. Χρειάζεται λοιπόν επαγρύπνησις. Επαγρύπνησις. Όντως οι μέρες είναι πονηρές. Γι' αυτό λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στη δευτέρα του επιστολή. ”Βλέπετε εαυτούς, ίνα μη απολέσωμεν ό ηργασάμεθα”. Προσέχετε, αυτό θα πει βλέπετε, προσέχετε τον εαυτόν σας, για να μη χάσωμε εκείνο που δουλέψαμε. ”Αλλά μισθόν πλήρη απολάβωμεν”. Και όταν μιλάμε για έναν πλήρη μισθό δεν είναι παρά αυτή η Βασιλεία του Θεού, δεν είναι παρά αυτή η Βασιλεία του Θεού.
Έτσι οι πιστοί, αγαπητοί, όταν βλέπουν τέτοιες και οικουμενιστάς συνέδρους πώς θα ήτο δυνατόν να χαίρουν όπως έχαιραν τότε οι παραλήπται της επιστολής της Αποστολικής Συνόδου; Έχαιρον λέγει. Είχαν τους λόγους τους να χαίρουν. Σήμερα δεν έχουμε τους λόγους μας να χαίρουμε. Γι'αυτό σας είπα θα σας έλεγα ένα παράδειγμα, όλα αυτά που σας ανέφερα από την ανάποδη, αντίστροφα. Οι πιστοί χαίρουν μόνον ό,τι είναι σύμφωνον με το Πνεύμα το Άγιον και μόνο τότε χαίρουν.
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
162η ομιλία στο βιβλίο της Καινής Διαθήκης «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων».
