Ἡ καταγωγή τῆς Εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ καί ἡ ἀξία της.

†. Κάποτε, ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος, διερχόμενος σὲ ἕναν τόπον, Τὸν συνήντησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἔκραζαν: «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησον ἡμᾶς». «Ἰησοῦ, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ», δηλαδὴ Μεσσία, «ἐλέησέ μας».

Εἶναι πολὺ συγκινητικὸ νὰ βλέπει κανεὶς τυφλοὺς ἀνθρώπους γενικὰ ἀσθενεῖς, νὰ σπεύδουν νὰ βροῦν τὴν ὑγεία των, πολὺ δὲ περισσότερο, ὅταν αὐτὴ εἶναι ὅρασις καὶ δὲν βλέπουν γύρῳ τίποτα, παρὰ μόνο σκοτάδι, νὰ σπεύδουν νὰ ζητήσουν τὴν θεραπεία τους ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ κάνει κατάπληξη εἶναι ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν τὰ μάτια τους δὲν ἔβλεπαν, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν τὸν Ἰησοῦ «υἱὸ τοῦ Δαβίδ». Δηλαδὴ Μεσσία. Διότι ὁ τίτλος «υἱὸς Δαυΐδ» σημαίνει Μεσσίας, δηλαδὴ Χριστός. Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶχαν τὰ μάτια τους καὶ δὲν εἶχαν δεῖ κανένα θαῦμα, παρὰ μόνο εἶχαν μάθει, εἶχαν ἀκούσει, συνεπῶς εἶχαν πιστέψει, αὐτοὶ νὰ ὁμολογοῦν τὸν Ἰησοῦν «υἱὸν Δαυΐδ». Κάνει ἐντύπωση αὐτό.

Καὶ λίγο πιὸ κάτω, ὅταν ὁ Κύριος θὰ τοὺς πεῖ «Τί θέλετε;», μάλιστα ἐπὶ λέξει νά σᾶς τὸ πῶ: «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;». «Πιστεύετε -Εἴδατε; Στὴ πίστιν ὁ Κύριος μένει- ὅτι αὐτὸ Ἐγὼ μπορῶ νὰ τὸ κάνω;». «Λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε». Δὲν λέγουν: «Ναί, Ἰησοῦ». Δὲν λέγουν: «Ναί, υἱὲ Δαβίδ». Ἀλλὰ λέγουν: «Ναί, Κύριε». Συνεπῶς μὲ τὸ νὰ ποῦν «Κύριον» τὸν Ἰησοῦν, ὁμολογοῦν τὴν θεότητά Του. Μέ το νὰ ποῦν τὸν Ἰησοῦν «Ἰησοῦν», ὁμολογοῦν τὴν ἀνθρωπότητά Του. Καὶ μὲ τὸ νὰ Τὸν ὀνοματίσουν «υἱὸν Δαυΐδ», δηλαδὴ Μεσσίαν, δηλαδὴ Χριστόν, ὁμολογοῦν τὴν θεανθρωπίνη Του φύσῃ καὶ τὸ θεανθρώπινον ἔργον τῆς σωτηρίας. Εἶναι καταπληκτικό.

Ἀλλὰ ὅμως, ἀγαπητοί μου, ἡ τύφλωσις δὲν εἶναι τόσο σπουδαῖο πρᾶγμα, ὅταν εἶναι στὰ μάτια. Τί τώρα, τί αὔριο, τί τοῦ χρόνου, τί κάποια μέρα, θὰ κλείσουμε τὰ μάτια μας. Καὶ θὰ τὰ ἀνοίξομε σὲ μιὰν ἄλλη ζωή. Ἀλλὰ τὰ μάτια μας δὲν θὰ τ᾿ ἀνοίξομε σὲ μιὰν ἄλλη ζωή, ἂν ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ δὲν ἔχουν ἀνοίξει κάποια ἄλλα μάτια. Καὶ αὐτὰ εἶναι τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Συνεπῶς ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ τυφλῶν στὸ σῶμα. Ἀλλὰ περὶ τυφλῶν στὴν ψυχή. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμεθα τυφλοί. Σὲ τί; Στὸ νὰ δοῦμε τὸν Θεό. Ἄν τὸ θέλετε, ὁ Χριστὸς ἐθεράπευε ὄχι βεβαίως γιὰ νὰ φέρει κάποιαν κοινωνικήν, θὰ λέγαμε, εὐτυχίαν. Ἀπόδειξις ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἄφησε στὸν κόσμον αὐτὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποὺ μένει μέσα στὴν Ἐκκλησία, δὲν θεραπεύει ὅλους τοὺς ἀρρώστους. Ἔχομε πολλοὺς ἀρρώστους. Καὶ οἱ πιὸ πολλοὶ ἅγιοι, ἂν ὄχι ὅλοι, ἦσαν ἄρρωστοι. Συνεπῶς δὲν ἔκανε ὁ Χριστὸς θαύματα γιὰ νὰ ἀφήσει μιὰ κληρονομιὰ θεραπείας ὅσων θὰ προσήρχοντο εἰς τὴν Ἐκκλησία Του. Τότε ἡ πίστις θὰ κατηργεῖτο. Ὁ Χριστὸς ἔκανε θαύματα γιὰ νὰ πιστώσει τὴν θεότητά Του. Ἀλλὰ καὶ κάτι παραπέρα. Ὁ Χριστὸς ἄνοιγε τὰ μάτια τῶν τυφλῶν, τὰ αὐτιὰ τῶν κωφῶν καὶ φυγάδευε τοὺς δαίμονες ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ μποροῦν οἱ ἄνθρωποι μὲ τίς αἰσθήσεις τους καὶ μέ τον νοῦ τους νὰ δοῦν τὸν Θεό. Ἀκούσατε· νὰ δοῦν τὸν Θεό. Γιατί αὐτοὶ ποὺ ἔβλεπαν τὸν Ἰησοῦν, ἔβλεπαν τὸν Θεό. Γιατί ἦταν ὁ Ἐνανθρωπίσας Θεός.

Ἔτσι λοιπὸν οἱ αἰσθήσεις ἀποκαθίστανται, γιὰ νὰ δεῖ ὁ ἄνθρωπος ὄχι μὲ τὰ μάτια μόνο τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος τὸν Θεό. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἀκατανόητο καὶ πολλοὶ θά ᾿θελαν νὰ τὸ ψιλοκόψουν, δηλαδὴ νὰ τὸ κάνουν ἰδεαλισμόν, βγάζοντας τὰ μάτια τοῦ σώματος, τάχα γιὰ νὰ δοῦν μόνο μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των τὸν Θεό. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγει στὴν πρώτη του ἐπιστολὴ τὴν καθολικὴ ὅτι «ὀψόμεθα Αὐτὸν καθὼς ἐστίν». «Θὰ Τὸν δοῦμε ὅπως εἶναι καὶ ὅπως εἴμαστε». Ὅπως θὰ ἀναστηθοῦμε μὲ τὰ σώματά μας, μὲ τὰ πλήρη σώματά μας, θὰ δοῦμε καὶ Ἐκεῖνον μὲ τὴν πλήρη Του σωματικὴ ὕπαρξη, ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. Δηλαδὴ θὰ Τὸν δοῦμε ὅπως εἴμαστε, ὅπως εἶναι. Γι᾿ αὐτὸ ἄνοιγε ὁ Χριστὸς τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιὰ θεράπευε κ.ὅ.κ.

Ἀλλά, ἀγαπητοί μου, ἐδῶ πρέπει νὰ μείνομε σὲ κάτι. Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἄνοιξε τελικὰ τὰ μάτια αὐτῶν τῶν δύο τυφλῶν; Ἦταν μία κραυγή. Μάλιστα μία συνεχὴς κραυγή. Λέγει ἐδῶ ὅτι οἱ τυφλοὶ ἔκραζαν. Καὶ μάλιστα ὁ Κύριος δὲν τοὺς πρόσεξε -σκοπίμως, ἐντὸς εἰσαγωγικῶν- γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸ πλῆθος, ποὺ θὰ ἔκανε τὸ θαῦμα αὐτό, κι ὅταν μπῆκε σὲ ἕνα σπίτι, οἱ τυφλοὶ αὐτοὶ μπῆκαν κι αὐτοὶ μέσα στὸ σπίτι κι ἐκεῖ ἀκόμη συνέχισαν νὰ κράζουν: «Υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησον ἡμᾶς!». Συνεπῶς ἔβλεπαν, εἶχαν μπροστά τους τὸν Ἰησοῦν, τοῦ Ὁποίου τὸ πρόσωπον δὲν ἀμφισβητοῦν, πρὸς τὸν Ὁποῖον ἀποτείνονται. Γι᾿ αὐτό σᾶς εἶπα, τὸ «Ἰησοῦς» δὲν τὸ ὀνομάζουν ἐδῶ ἀλλὰ προϋποτίθεται,  Τὸν ἀποκαλοῦν «υἱὸν Δαυΐδ». Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἔκανε νὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια τους; Αὐτὴ ἡ ὁμολογία. Προσέξατέ την. «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαβίδ», σὺ ποὺ εἶσαι Κύριος, «ἐλέησέ μας».

Δηλαδὴ νὰ τὸ βάλω σὲ μία τάξη. «Κύριε»· γιατί τό «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαβὶδ» θὰ πεῖ «Χριστέ», «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ μας». Σᾶς λέει τίποτα αὐτό; Εἶναι ἡ γνωστὴ προσευχή. Ἡ γνωστὴ εὐχή. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς». Αὐτὴ εἶναι ἡ εὐχή. Δὲν εἶναι λοιπὸν παρὰ ἡ καταγωγὴ τῆς εὐχῆς, τῆς γνωστῆς εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἢ «ἐλέησον ἡμᾶς» , ἡ καταγωγή της εἶναι ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Δὲν εἶναι ἐπινόησις τῶν ἀνθρώπων. Μᾶς τὴν ἐδίδαξαν καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἀκόμα. Δὲν ἔχω τὸν χρόνο νὰ σᾶς πῶ πιὸ πολλά. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ποὺ ἀναφέρονται ἀκριβῶς σ᾿ αὐτὴν τὴν ἐπίκλησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸ τὸ παντοδύναμο ὄνομα, γιατί πίσω ἀπὸ τὸ ὄνομα εἶναι ἕνα παντοδύναμο πρόσωπο, τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, τοῦ τελείου Θεοῦ, τοῦ τελείου ἀνθρώπου· ποὺ ἔχει εἰδικὴν ἀποστολὴ ἀπὸ τὸν Πατέρα, γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου ὁλόκληρου. Αὐτὸ τὸ πρόσωπο εἶναι τὸ παντοδύναμο. Μπροστὰ στὸ ὁποῖο κάμπτει πᾶν γόνυ, ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων. Αὐτὸ λοιπὸν ἄνοιξε τὰ μάτια τῶν τυφλῶν.

Λοιπὸν κι ἐμεῖς... ὦ κι ἐμεῖς, μὴ ζητοῦμε... δέν μᾶς τὸ ἀπαγορεύει ὁ Θεὸς νὰ ζητήσομε καὶ τὴν θεραπεία τοῦ σώματός μας, ἀγαπητοί μου, δὲν μᾶς τὸ ἀπαγορεύει· εἶπε νὰ τὸ ζητοῦμε κι αὐτό. Πολλὲς φορὲς ὅμως ἡ ἀγάπη Του δὲν μᾶς δίνει τὴν θεραπεία σὲ μία σωματική μας ἀρρώστια.  Πρέπει ὅμως νὰ γίνει  καλὰ ἡ ψυχή μας ὁπωσδήποτε. Ὁπωσδήποτε. Γι᾿ αὐτὸ λοιπόν, μὲ τὴν τύφλωση ποὺ ἔχομε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν Θεό, δὲν μποροῦμε νὰ νιώσομε τὴν παρουσία Του, δὲν μποροῦμε νὰ Τὸν ἐγγίσομε,  ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς κάνει νὰ Τὸν ἐγγίσομε, νὰ Τὸν πλησιάσομε, εἶναι αὐτὴ ἡ εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».

Ἀλλὰ ἂς προσέξομε, ἀγαπητοί μου, κάτι ἐδῶ. Ἡ προσευχὴ αὐτὴ ἡ τόσο μικρή, εὐμνημόνευτη, εἶναι πλήρης προσευχή. Ὅταν λέμε «πλήρης προσευχὴ» σημαίνει ἔχει ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα, γιὰ νὰ ἀποτελέσει μία προσευχή. Καὶ νὰ γίνει εὐπρόσδεκτη ἀπὸ τὸν Θεό. Ἄν ἔχετε προσέξει, στὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ πρότυπον εἶναι ἡ Κυριακὴ Προσευχή, τὸ «Πάτερ ἡμῶν» ὑπάρχουν δύο θέσεις ἢ καλύτερα, δύο τμήματα. Στὸ πρῶτο τμῆμα, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ πρῶτον, προτάσσεται δηλαδή, ἀναφερόμεθα εἰς τὸν Θεὸν καὶ τίς ἰδιότητές Του. Στὸ δεύτερο τμῆμα ἀναφερόμεθα εἰς τὰ προβλήματά μας. Πᾶρτε τὸ «Πάτερ ἡμῶν». Κοιτᾶξτε: «Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γενηθήτω τὸ θέλημά Σου». Αὐτὰ ὅλα ἀναφέρονται στὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ. Μετὰ στὰ δικά μας θέματα: «Γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ». Αἰτήματα δικά μας. Σὲ κάθε, λοιπόν, προσευχὴ ἔχομε αὐτὰ τὰ δύο τμήματα. Τὴν θεολογία, δηλαδὴ ἀποτεινόμεθα στὸν Θεὸ καὶ στὰ ζητήματά μας. Ὅταν λέμε ὅμως «τὴν θεολογία» ἀναφερόμενοι στὴν θεολογία, ἀναφερόμεθα στὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Γιατί ὅταν πῶ τὸν Θεὸ «Πατέρα», αὐτὸ εἶναι δόξα· διότι εἶναι Πατὴρ καὶ Τὸν ὁμολογῶ Πατέρα. Συνεπῶς εἶναι μία δόξα πρὸς τὸν Θεό. Ὅταν πῶ «νὰ ἁγιασθεῖ», δηλαδὴ νὰ δοξαστεῖ τὸ ὄνομὰ Του, εἶναι μία δόξα στὸν Θεό. Ἔχω προσέξει, ὑπάρχουν εὐχές, καὶ μάλιστα λειτουργικές, ὅπως εἶναι ἡ εὐχὴ τοῦ Τρισαγίου Ὕμνου, ποὺ λέμε στὴν Θεία Λειτουργία, τὰ τρία τέταρτα τῆς ὅλης εὐχῆς εἶναι δοξολογία πρὸς τὸν Θεό. Συνεπῶς εἶναι τὸ πρῶτο τμῆμα. Γι᾿ αὐτὸ λέγει κανεὶς μὲ ἕναν τόνο φωνῆς κατὰ τέτοιο τρόπο, ποὺ ἀποτείνεται βέβαια πρὸς τὸν Θεό, ἐκεῖ ἀλλάζει τὸν τόνο τῆς φωνῆς, γιὰ νὰ πάει στὸ τελευταῖο τέταρτο τοῦ ὅλου μεγέθους τῆς εὐχῆς, ποὺ ἀποτείνεται στὸ νὰ μᾶς συγχωρεθοῦν οἱ δικές μας οἱ ἁμαρτίες καὶ νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς κι ἐμεῖς νὰ ψάλλομε τὸν Τρισάγιον Ὕμνον.

Ἔτσι κι ἐδῶ, αὐτὴ ἡ εὐχὴ εἶναι πλήρης. Ἀκούσατέ την. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ» εἶναι τὸ πρῶτον μέρος, τὸ θεολογικόν. «Ἐλέησόν με». Εἶναι τὸ δεύτερον μέρος. Ἐκεῖνο ποὺ ἀφορᾷ σὲ μένα, τὸν ἄνθρωπο. Ὥστε, λοιπόν, νὰ μία πλήρης προσευχή.

Ἀλλά, ἀγαπητοί μου, ἂς τὴν ἀναλύσομε. Ὅταν λέμε «Κύριε» στὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος, Τὸ ἀποκαλοῦμε «Θεόν». Διότι ὁ τίτλος «Κύριος» θὰ πεῖ Θεός. «Ἰησοῦ» θὰ πεῖ «ἄνθρωπος». Συνεπῶς ἐδῶ ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι καὶ Θεὸς εἶναι καὶ ἄνθρωπος πλήρης. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ». Τὸ «Χριστὲ» θὰ πεῖ Μεσσίας, ποὺ θὰ πεῖ τὸ εἰδικὸ ἔργο ποὺ ἀνέλαβε ὁ Ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Ἤτοι, ἡ Ἐνανθρώπησις, ὁ Σταυρός, ἡ Ἀνάστασις, ἡ Ἀνάληψις, ἡ Δευτέρα Του παρουσία. Ὅλα αὐτὰ εἶναι στὸν κύκλο τοῦ Μεσσίου. Συνεπῶς τὸ ἀπολυτρωτικὸν ἔργον τοῦ Μεσσίου γιὰ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὴν Δημιουργία ὁλόκληρη. Ἄρα λοιπὸν κλείνεται στὸν κύκλο «Χριστὲ» ὅλο τὸ μυστήριον τῆς θείας Οἰκονομίας· τὸ ὁποῖον ἐδῶ ὁμολογοῦμε, καὶ μὲ τὴν ὁμολογία μας αὐτὴ δοξάζομε τὸν Θεό. Δοξάζομε ὄχι μόνον τὸ πρόσωπο τὸ δεύτερο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλὰ καὶ τὸν ὅλον Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν. Ὥστε λοιπὸν βλέπομε ἀγαπητοί μου, ὅτι τὸ μέρος αὐτό, τὸ πρῶτο εἶναι θεολογικό, δοξολογικὸ καὶ ἀναφέρεται εἰς τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ καὶ κάτι ἀκόμα. Εἴδατε ὅτι εἰς τὴν Λειτουργίαν λέμε τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως. Εἶναι θεμελιῶδες αὐτό. Τί σημαίνει λέγω τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως; «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα Παντοκράτορα...καί εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν... καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον».  Δηλαδή; Αὐτὸ ποὺ στὸ τέλος θὰ ποῦμε, συγγνώμη, στὴν ἀρχὴ τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, γιὰ νὰ ὁμολογήσομε, «Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα Θεόν». Δηλαδὴ τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν. Εἶναι ἡ ὑψίστη ὁμολογία. Εἶναι ἡ ὑψίστη θεολογία. Πρέπει λοιπὸν νὰ ποῦμε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, γιὰ νὰ διακηρύξομε τὴν πίστη μας εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν, διότι σὲ λίγο θὰ κοινωνήσομε, καὶ εἶναι βαρύτατο ἁμάρτημα νὰ κοινωνήσει κανεὶς τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν πιστεύει σὲ δύο πράγματα. Στὴν θεότητα, δηλαδὴ στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ δεύτερον εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Οἰκονομίας. Βαρύτατο ἁμάρτημα. Μέχρι ποὺ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Γι᾿ αὐτὸ ἀρρωσταίνουν πολλοὶ καὶ κοιμῶνται (:πεθαίνουν) ἱκανοί». Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο ἁμάρτημα. Ἡ ἀπιστία. Λοιπόν, ἀνανεώνομε μὲ τὸ νὰ ποῦμε τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως, τὴν πίστη μας εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸ μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, δηλαδὴ τῆς Ἐνανθρωπήσεως.

Ἔτσι κι ἐδῶ. Ὅταν λέμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», ἀκούσατέ το, ὅταν ποῦμε «Κύριε», στρεφόμεθα ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρετικῶν, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Ἄρειον, ποὺ ἀμφισβήτησαν τὴν θείαν φύσιν τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν λέμε «Ἰησοῦ», στρεφόμεθα ἐναντίον τῶν μονοφυσιτῶν οἱ ὁποῖοι ἀμφισβήτησαν... -καὶ τῶν Δοκητῶν, ποὺ ἀμφισβήτησαν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τοῦ Ἰησοῦ. Ὅτι ἦτο κατὰ τὸ φαινόμενον ἢ ὅτι ἀπερροφήθῃ ἀπὸ τὴν θείαν φύσιν. Κι ὅταν λέμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», ὁμολογοῦμε ὅλο τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ καὶ στρεφόμεθα ἐναντίον ὅλων ἐκείνων τῶν αἱρετικῶν καὶ μάλιστα συγχρόνων αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ὁμολογοῦν τὸν Ἰησοῦν ὡς Χριστόν. Δηλαδή, ὡς λυτρωτήν. Ἀλλὰ ὡς ἀναμορφωτὴν τῆς ἀνθρωπότητος, ὡς φιλόσοφον, ὡς Γκουρού· τελευταία ἔχομε κι αὐτό, ὅτι εἶναι διδάσκαλος, μὲ μία ἰνδικὴ ὀνομασία, ἢ ὅ,τι ἄλλα θέλετε. Ὥστε ὅταν πῶ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ» ἔχω πλήρη ὁμολογία καὶ στρέφομαι ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρετικῶν μὲ αὐτήν μου τὴν ὁμολογία.

Ἄρα; Ἄρα εἶναι πλήρης προσευχή, πλήρης προσευχή. Γι᾿ αὐτό, ἂν κάνω μόνον αὐτὴν τὴν εὐχή, τὰ κάνω ὅλα. Γι᾿ αὐτὸ πολλὲς φορές, ἀσκηταὶ ποὺ δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα ἢ δὲν θὰ ἤθελαν, ἀπομονωμένοι, νὰ κάνουν ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Ὄρθρο, τὸν Ἑσπερινό, μένουν στὴν εὐχὴ μόνη. Γιατί; Εἶναι πλήρης προσευχή, πλήρης.

Ἀλλὰ προσέξτε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο. Ἀφοῦ εἶναι πλήρης προσευχή, καὶ ἀναφερόμεθα εἰς τὸ «ἐλέησόν με», τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς ἀναλύσω λίγο πιὸ κάτω, δὲν ἔχομε τί ἄλλο νὰ πετύχομε παρὰ περιεκτικότατα τὴν πρακτικὴν ἀρετὴν καὶ τὴν θεωρίαν.  Δηλαδὴ νὰ πετύχομε τίς ἀρετὲς καὶ νὰ φθάσομε μὲ τὸν δρόμο τῆς προσευχῆς, αὐτῆς τῆς εὐχῆς, νὰ φθάσομε νὰ εἴδομε τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλὰ προσέξτε ὅμως. Μερικοὶ θὰ ἔλεγαν τὴν εὐχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν ἡμᾶς». Πολλοὶ ὅμως λέγουν «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Αὐτὸ σὲ τύπον πληθυντικὸ ἐκφράζει κάτι. Ἐδῶ οἱ δύο τυφλοὶ ἔλεγαν «ἐλέησον ἡμᾶς». Θὰ μποροῦσε ὁ καθένας νὰ ἔλεγε γιὰ λογαριασμό του, γιὰ τὸν ἑαυτό του «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Ὅπως λέμε στὸν στρατὸ πολλὲς φορές... ἀπαγορεύεται νὰ μιλήσομε σὲ ἕνα αἴτημά μας σὲ πληθυντικὸ ἀριθμό. «Θέλομε ψωμί. Εἴμαστε ἄρρωστοι. Εἴμαστε κουρασμένοι». Ἀπαγορεύεται. Γιατί θεωρεῖται στάσις. Θὰ πεῖς στὸν στρατό: «Θέλω ψωμί», ὄχι «θέλομε». «Εἶμαι κουρασμένος», «εἶμαι ἄρρωστος, δὲν μπορῶ», ὄχι «δὲν μποροῦμε». Ἐδῶ ἀντίθετα. Δὲν ὑπάρχει κανένας φόβος στάσεως, ἐπαναστάσεως καὶ ἀπειθαρχίας. Ὑπάρχει ἡ ἔκφραση τῆς ἀγάπης. «Ἐλέησον ἡμᾶς». Ὁ κάθε τυφλὸς δὲν μένει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ καὶ στὸν ἄλλον τυφλόν. Ἔτσι, ἅμα λέγουν «Ἐλέησον ἡμᾶς», θά ᾿θελαν καὶ οἱ δύο νὰ θεραπευθοῦν. Θά ᾿λεγε ἴσως ὁ καθένας ἀπὸ πλευρᾶς του: «Κύριε, ἂν θεραπεύσεις ἐμένα καὶ δὲν θεραπεύσεις τὸν ἄλλον, μὴν θεραπεύσεις οὔτε ἐμένα. Καὶ ἐμένα καὶ τὸν ἄλλον». Αὐτὸ ἐκφράζει πολλὴ ἀγάπη. Τὴν δεύτερη ἐντολή, τὴν μεγάλη, τὸ «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν». Ὅταν λοιπὸν λέμε «ἐλέησον ἡμᾶς», ἀγκαλιάζομε ὅλους τοὺς φίλους καὶ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ὁλόκληρη τὴν Δημιουργία. Κατὰ τὸν τύπον «Πάτερ ἡμῶν». Δὲν λέμε «Πατέρα μου» ἀλλὰ «Πάτερ ἡμῶν», Πατέρα μας. Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, ἔχομε μπροστά μας τὴν πλήρωση τῶν δυὸ ἐντολῶν. Τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό, στὸν Ὁποῖον ἀποτεινόμεθα καὶ τὸν Ὁποῖον δοξάζομε καὶ ὁμολογοῦμε, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον μὲ τὸ νὰ συμπεριλάβομε στὴν προσευχή μας καὶ τὰ πρόσωπα τῶν πλαϊνῶν μας, ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλλὰ ἀκόμα αὐτὸ τὸ «ἐλέησον», τί σημαίνει; Εἶναι περιεκτικὴ λέξις. Καὶ ἐκφράζει καὶ δοξολογία καὶ εὐχαριστία καὶ μετάνοια καὶ δέηση. Ὅλα τὰ ἐκφράζει, ὅλα, μὰ ὅλα. Εἶναι περιεκτικὴ αὐτὴ ἡ λέξις ὅπως σᾶς εἶπα. Νὰ γίνεις ἔλεος σὲ μένα. Νὰ μὲ βοηθήσεις. Νὰ μὲ ἐλεήσεις. Καὶ τί σημαίνει «ἐλέησέ με»; Σημαίνει, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης «τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος». Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ὁ δὲ ἅγιος Νικόδημος, στὴν Φιλοκαλία λέγει τὸ ἑξῆς περίφημο: «Ὅταν θέλεις νὰ ζητήσεις τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, θὰ ἔχεις στὸν νοῦ σου τὰ ἑξῆς-ἐπὶ λέξει ἔτσι τὰ γράφει. Μάλιστα τὰ μεταφράζει, εἶναι στὸν 5ο τόμο τῆς Φιλοκαλίας, πρὸς τὸ τέλος, τὰ μεταφράζει γιὰ νὰ γίνουν κατανοητὰ ἀπὸ ὅλους, γιὰ νὰ μὴν μείνει κανεὶς ποὺ νὰ μὴν κατανοεῖ αὐτὴν τὴν εὐχήν- Λυπήσου με καὶ δός μου- πρῶτον- πνεῦμα δυνάμεως. Δῶσε μου τὴν δύναμη, νὰ μὴν ἔχω δειλίαν». Διότι ἡ δειλία εἶναι ἴδιον τῶν μὴ Χριστιανῶν. Μὴν τὸ ξεχνᾶτε αὐτό. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ σατανᾶ ἔχουν δειλίαν. Ὁ πιστὸς δὲν ἔχει ποτὲ δειλίαν. Ἀκόμη κι ὅταν στέκομαι μπροστὰ στὸν ὄγκο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ λέγω ... τί θὰ κάνω ἐγώ; Κάποτε, ὅταν διαβάσομε ἕνα βιβλίο καὶ μᾶς πεῖ κάποιος πνευματικὸς ἢ ἕνα κήρυγμα γίνει, θεωροῦμε ὑπερβολικὰ αὐτά, πολὺ βαριὰ καί, εἴμαστε ἀνήμποροι ἐμεῖς νὰ τὰ πραγματώσομε. Ἀγαπητοί μου, μᾶς λείπει πνεῦμα δυνάμεως. Γι᾿ αὐτὸ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «δὲν μᾶς ἔδωκε ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ».

«Λυπήσου με καὶ δός μου -δεύτερον- πνεῦμα σωφρονισμοῦ. Νὰ ἔχω μυαλό. Νὰ μπορῶ». Γιατί ἡ σωφροσύνη ἔχει δύο σημασίες. Ἔχει τὴν σημασία νὰ σκέπτομαι σωστὰ ἀλλὰ καὶ ἀκόμη νὰ διατηρῶ μακριὰ ἀπὸ τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα τὸ σκεῦος μου, ποὺ εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ τὸ σῶμα μου. «Λυπήσου με καὶ δός μου», τρίτον, «πνεῦμα φόβου Θεοῦ». Σήμερα προσπαθοῦμε νὰ βγάλομε ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς νεοτέρας γενεᾶς τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Καὶ λέμε ὅτι δημιουργεῖ συμπλέγματα κατωτερότητος ὁ φόβος. Δὲν εἶναι ὁ φόβος ποὺ δημιουργεῖ τὰ συμπλέγματα. Τὸ δεχόμαστε κι ἐμεῖς, ναί. Ὁ φόβος δημιουργεῖ συμπλέγματα κατωτερότητος. Εἶναι κακὸ πρᾶγμα ὁ φόβος. Εἶναι μεταπτωτικὸ φαινόμενο. Μὰ ὄχι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι γονιμοποιός. Γονιμοποιεῖ τὴν ψυχή. Διότι ὅταν λέγει ὁ Ἀπόστολος «μετὰ φόβου καὶ τρόμου κατεργαζόμενοι τὴν ἡμῶν σωτηρίαν», τί ἄλλο θέλει νὰ πεῖ; Μὲ φόβο καὶ μὲ τρόμο νὰ κατεργάζομαι τὴν σωτηρία μου, μήπως τὴν χάσω, μήπως χάσω τὸν Θεό. Αὐτὸς ὁ φόβος εἶναι γονιμοποιός. «Ἀρχὴ σοφίας -δηλαδὴ ἀρχὴ ἀρετῆς, σοφία στοὺς Ἑβραίους θὰ πεῖ ἀρετή- φόβος Κυρίου». Ἔβγαλες τὸν φόβον αὐτὸν τὸν γονιμοποιόν; Δὲν πρόκειται, ἀδελφέ μου, οὐδέποτε νὰ ἀποκτήσεις ἀρετή. Καὶ τότε, ἀπὸ σκαλοπάτι σὲ σκαλοπάτι θὰ κατεβαίνεις στὸ βάθος τῶν κακῶν καὶ τῆς ἀσεβείας. Ἐπειδὴ ἀκριβῶς οἱ ἄνθρωποι πέταξαν τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο πέφτουν εἰς τὸν βυθὸν τῆς ἀσεβείας. Τί εἶπε ὁ ληστὴς ὁ ἕνας στὸν ἄλλον; «Οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν;». «Δὲν φοβᾶσαι τὸν Θεό; Καὶ βλασφημᾶς ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ;». Ὁ ἕνας ληστὴς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, στὸν ἄλλον ληστὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Δὲν φοβᾶσαι τὸν Θεό; Δός μου λοιπόν, Κύριε, λυπήσου με καὶ δῶσε μου φόβον Θεοῦ.

«Δὸς μου Κύριε πνεῦμα ἀγάπης. Νὰ σὲ ἀγαπῶ. Εἶναι ἡ κορυφὴ ὅλων. Νὰ σὲ ἀγαπῶ. Νὰ φθάνω ὅταν λέγω τὴν εὐχή, νὰ νιώθω ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτα ἄλλο στὸν κόσμο πλήν Σου. Ὁ κόσμος παράγει. Ὁ κόσμος περνᾷ. Δὲν μένει τίποτα εἰς τὴν θέση του. Βοήθησέ μὲ λοιπὸν νὰ αἰσθάνομαι ὅτι τὸ μόνο σταθερὸν εἶσαι Σὺ καὶ μόνον Ἐσύ. Τὸ μόνον ἀξιαγάπητον πρόσωπον, τὸ ἀξιέραστον πρόσωπον, τὸ ἄκρως ἐφετὸν εἶναι τὸ πρόσωπό Σου. Βοήθησέ μέ, λοιπόν, δός μου τὸ ἔλεὸς Σου, δηλαδὴ βοήθησέ με νὰ Σὲ ἀγαπήσω. Ναί, Κύριε. Δὸς μου πνεῦμα εἰρήνης. Νὰ εἰρηνεύει ἡ ψυχή μου. Νὰ εἶμαι σὲ συνδιαλλαγὴ μαζί σου. Νὰ μὴν αἰσθάνομαι ἔνοχος ἀπέναντί Σου. Καὶ μέσ᾿ τὸν κόσμον αὐτὸν νὰ αἰσθάνομαι εἰρήνη. Ὅτι εἶμαι ἀσφαλισμένος μέσα στὸ χέρι τὸ δικό Σου. Ναί, Κύριε. Δὸς μου πνεῦμα καθαρότητος. Νὰ καθαρεύω σὲ ὅλα. Νὰ ἔχω εἰλικρίνεια, νὰ εἶμαι καθαρὸς στὴν ψυχή, καθαρὸς στὸ σῶμα. Λυπήσου με, Κύριε, ἐλέησέ με καὶ δῶσε μου πνεῦμα ταπεινοφροσύνης. Νὰ βλέπω ὅτι εἶμαι πολὺ μικρός. Ὅτι εἶμαι ἕνα μικρό Σου πλάσμα, πλὴν πλάσμα Σου. Ἀλλὰ πολὺ μικρὸ μέσα στὴν Δημιουργία. Νὰ αἰσθάνομαι ὅτι δὲν εἶμαι τίποτα, ὅτι τὸ πᾶν εἶσαι Ἐσύ».

Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, θὰ ποῦν ὅλα αὐτὰ καὶ πλῆθος ὅλα τ᾿ ἄλλα, ὅ,τι δὲν εἴπαμε, τὰ παίρνω ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόδημο αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα, σημαίνουν «ἐλέησον ἡμᾶς». Ἐλέησέ με. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς».

Σύντομη εὐχή. Ἐπαναλαμβανομένη. Διαρκῶς. Πόσο διαρκῶς; Μᾶς τὸ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε». Μποροῦμε νὰ δουλεύομε καὶ νά ᾿χομε στὸν νοῦ μας τὸν Θεό. Νὰ ταξιδεύομε, νὰ διαβάζομε, κι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν προχωρήσει στὴν εὐχή, τότε τὴν εὐχὴ τὴν λέγει κι ἡ καρδιά τους ὅταν κοιμῶνται. Παράξενο. Περίεργο. Κι ὅμως ἀληθινό, ἀγαπητοί. Ἀληθινὸ εἶναι. Μπορεῖ νὰ λέγει κανεὶς τὴν εὐχὴ ὅταν κοιμᾷται; Ναί, σᾶς λέγω, εἶναι ἀληθινό! Καὶ ἐπαληθεύει ἐκεῖνο ποὺ λέγει τὸ «Ἆσμα Ἀσμάτων»: «Ἐγὼ καθεύδω καὶ ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ». Ἀγρυπνεῖ ἡ καρδία καὶ λέγει τὴν εὐχή. Ἀλλὰ μόνον γιὰ κείνους ποὺ ἔχουν πάρα πολὺ προχωρήσει στὴν εὐχή. Ἔτσι, λοιπόν, ὅταν μᾶς παραγγέλλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε», στὸ ἐρώτημα «καὶ τί μποροῦμε ἀδιαλείπτως νὰ προσευχόμεθα», ἡ ἀπάντηση θὰ ἦταν: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς».

Δὲν εἶναι λοιπὸν μία εὐχὴ ποὺ ἀφορᾷ τοὺς μοναχούς. Δὲν εἶναι μία εὐχὴ ποὺ βγῆκε ἀπὸ τὰ μοναστήρια. Ἁπλῶς καλλιεργεῖται στὰ μοναστήρια. Εἶναι μία εὐχὴ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Βλέπομε αὐτοὺς τοὺς τυφλοὺς νὰ λέγουν: «Υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησον ἡμᾶς». Κύριε, υἱὲ Δαβίδ, Ἰησοῦ, ἐλέησον ἡμᾶς. Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἔτσι μποροῦν νὰ τὴν λέγουν ὅλοι. Καθένας ποὺ βαφτίστηκε. Μικρὸς ἢ μεγάλος, μορφωμένος ἢ ἀμόρφωτος, μὲ πολλὴν σοφία κατὰ κόσμον ἢ μὲ ἁπλότητα ἄνθρωπος· ποὺ δὲν ἔχει πολλὰ πράγματα στὴ ζωή του νὰ ξέρει. Ὅλοι μποροῦν νὰ λέγουν τὴν εὐχή. Ὁπουδήποτε. Καὶ στὸ κρεβάτι ἅμα εἴμαστε ἄρρωστοι. Κι ὅταν εἴμαστε ὄρθιοι...[Δυστυχῶς, στὸ σημεῖο αὐτὸ τελείωσε ἡ κασέτα μαγνητοφώνησης τῆς ὁμιλίας τοῦ μακαριστοῦ γέροντα καὶ δὲν ὁλοκληρώθηκε ἡ ἠχογράφησή της].

150η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη στή ζωή τοῦ πιστοῦ.

†. Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, επιθυμώντας να βοηθήσει τους πιστούς της Εκκλησίας της Ρώμης, γράφει τα εξής: «Ὀφείλομεν δὲ ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν, καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν». «Εμείς», λέγει, «οι δυνατοί, εμείς που νομίζομε ότι μπορεί να έχομε κάποια δύναμη πνευματική, ας κρατήσομε τις ατέλειες εκείνων οι οποίοι έχουν ολιγοτέραν πνευματική δύναμη». Και για να στηρίξει αυτό, δηλαδή ότι δεν πρέπει να υπάρχει μία αυταρέσκεια, «μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν», αλλά πρέπει να βοηθούμε πραγματικά τους άλλους, αναφέρεται σε ένα πρότυπον. Και αυτό το πρότυπον είναι ο Ιησούς Χριστός· «δια τον Οποίον», λέγει, «εγράφη στην Παλαιά Διαθήκη: Οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ». Ως να αποτείνεται ο Υιός προς τον Πατέρα λέγοντας: «Εκείνοι που ονείδιζαν Σένα, ω Πατέρα μου, τώρα ονειδίζουν Εμένα». Είναι από τον Ψαλμόν 68, στίχος 10.

    Και εξ αφορμής όλων αυτών που σημειώνει ο Απόστολος, ότι δηλαδή πρότυπό μας είναι ο Χριστός, ο Οποίος επήρε επάνω Του τον ονειδισμόν του Πατρός εκ μέρους των Εβραίων που απέδιδαν εις τον Πατέρα, προβαίνει  σε μία γενικοτέρα μεγίστη αλήθεια. Ότι δηλαδή ό,τι εγράφη στην Παλαιά Διαθήκη, αφού ανεφέρθη εις τον Χριστόν, αυτό εγράφη και για μας εις την Καινή Διαθήκη. Και συνεπώς ολόκληρη η Αγία Γραφή, και η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, είναι μία διαρκής και μόνιμος αξία. Γι΄αυτό σημειώνει και λέγει: «Ὃσα γὰρ προεγράφη(:διότι όσα γράφτηκαν πιο μπροστά, στην Παλαιά Διαθήκη), εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη(:γράφτηκαν για τη δική μας διδασκαλία), ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν(:με την υπομονή και την ελπίδα και την παρηγορία των γραφών)  τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν(:έχομε την ελπίδα της σωτηρίας)».

    Ώστε λοιπόν αγαπητοί μου, να ένα μεγάλο θέμα εδώ, ότι η Παλαιά Διαθήκη βρίσκει το πλήρωμά της μέσα στην Καινή Διαθήκη  μέσα στον χρόνο, μέσα στην Εκκλησία, μέσα στους πιστούς· διότι ξαναλέγω άλλη μία φορά, εκείνο που λέγει «προεγράφη», προεγράφη για μας, για την Εκκλησία. Συνεπώς σήμερα η Παλαιά Διαθήκη, η οποία έχει φύγει από τη ζωή μας -προσπαθήσαμε να τη βγάλομε την Παλαιά Διαθήκη, από μία παρανόηση ή κακόβουλα, όπως θέλετε πάρτε το, θεωρούμε ότι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι κάποιος κακός Θεός, κάποιος αιμοβόρος Θεός, κάποιος εκδικητικός Θεός, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον Θεό της Καινής Διαθήκης. Βέβαια ένας μελετητής γρήγορα ανακαλύπτει ότι είναι ο ίδιος ο Θεός. Κι αν θέλετε, Εκείνος που ομιλεί εις την Παλαιά Διαθήκη, δεν είναι παρά ο Ίδιος Εκείνος που ομιλεί εις την Καινή Διαθήκη, δηλαδή ο Υιός. Ο Υιός ομίλησε εις το Σινά. Ο Υιός είπε: «Ὁ Θεός πῦρ καταναλίσκον» ότι είναι. Ο Θεός είπε ότι είναι ζηλωτής κ.ο.κ. Ο Ίδιος που ενηνθρώπησε όταν ήλθε το πλήρωμα των καιρών.

      Όταν λοιπόν ο Απόστολος Παύλος σημειώνει: «Ὃσα γὰρ προεγράφη», όσα γράφτηκαν για μας πιο μπροστά, αναφέρεται όπως βλέπετε στην Παλαιά Διαθήκη. Και θέλει να τονίσει ότι η Παλαιά Διαθήκη έχει  αμείωτον αξίαν, μόνιμον, για κάθε εποχή και για κάθε πιστό μέσα στην Εκκλησία.

     Αλλά για να το καταλάβομε αυτό, επιτρέψατε να κάνομε μία πολύ μικρή και σύντομη ανάλυση. Και πρώτα πρώτα να δούμε το ιστορικόν μέρος της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι γνωστό ότι η Παλαιά Διαθήκη έχει βιβλία ιστορικά, έχει ποιητικά, έχει και προφητικά. Και τα μεν ιστορικά αναφέρονται στην Ιστορία του Ισραήλ, τα ποιητικά είναι οι Ψαλμοί, ο Ιώβ κ.ο.κ., Άσμα Ασμάτων. Τα δε προφητικά είναι τα έργα των προφητών.

      Ως προς τα ιστορικά βιβλία, όπως είναι τα πρώτα πέντε βιβλία, η Γένεσις, η Έξοδος, το Λευιτικόν, οι Αριθμοί και το Δευτερονόμιον, και τα παρακάτω ιστορικά βιβλία, όπως είναι ο Ιησούς του Ναυή, τα τέσσερα Βασιλειών κ.ο.κ., αυτά, αγαπητοί μου, θεωρούνται από τους αρνητάς του Χριστιανισμού, δυστυχώς και από πολλούς χριστιανούς, ότι είναι η Ιστορία του Ισραήλ, που για μας τους Έλληνες δεν μας ενδιαφέρει. «Έχομε τη δική μας την Ιστορία, γιατί πρέπει να μάθομε την Ιστορία του Ισραήλ; Ποιος ο λόγος;». Αυτό είναι το επιχείρημά τους.

    Ύστερα, εμείς οι Έλληνες είχαμε μιαν άλλη τοποθέτηση. Η τοποθέτησις του Έλληνος είναι ο ορθός λόγος. Η τοποθέτησις του Εβραίου είναι η πίστις. Ο Έλληνας επινοεί. Ο Εβραίος δέχεται αποκάλυψιν. Εάν ο Εβραίος επινοήσει, αμαρτάνει απέναντι του αποκαλύπτοντος Θεού, του αποκαλυπτόμενου Θεού. Συνεπώς οι τοποθετήσεις μας είναι διαφορετικές. Εμείς, επειδή στηριζόμεθα εις τον ανθρώπινον λόγον, εμείς έχομε μια υπερηφάνεια. Όταν λέγω «Εμείς οι Έλληνες», οι αρχαίοι Έλληνες. Και καλύτερα, αν θέλετε, ο όρος «Ἕλλην» δεν είναι αυτός που συμπίπτει με τον γεωγραφικόν χώρον «Ἕλλην», αλλά είναι ο τρόπος με τον οποίον σκέπτεται ένας άνθρωπος. Και εμείς οι Έλληνες σκεφτήκαμε έτσι… Εμείς λοιπόν οι Έλληνες έτσι σκεφτόμαστε. Και σκεφτόμαστε ακόμη έτσι παρά ότι είμαστε Χριστιανοί. Και ερχόμαστε και λέμε: «Εμείς έχομε μια ένδοξη Ιστορία. Ένδοξη, που βγήκε από τις δικές μας τις δυνάμεις. Ποτέ δεν ήρθε ο Θεός να μας πει: ‘’Θα πολεμήσω μαζί σας’’. Οι Εβραίοι έχουν μία Ιστορία που όταν νικούν, νικά για λογαριασμό τους ο Θεός. Συνεπώς αυτό έρχεται σε αντίθεση με την υπερηφάνειά μας και δεν θέλομε τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν θέλομε την Ιστορία του Ισραήλ. Δεν μας…-ας πω μια σύγχρονη έκφραση– δεν μας εκφράζει. Δεν το θέλομε, δεν μας αρέσει»… Αυτό είναι ένα βασικό επιχείρημα. Στο βάθος όμως πρόκειται περί μιας αγνοίας ή περί μιας κακοβούλου θέσεως.

     Θα ήθελα να σας έλεγα, αγαπητοί μου, ότι η Ιστορία του Ισραήλ είναι μία τυπική Ιστορία. Μπορούσαν οι Εβραίοι να σταθούν όπως και οι Έλληνες. Αν μου πείτε ότι είναι Ασιάται, θα σας έλεγα ότι και οι Έλληνες είναι Ασιάται. Και οι Έλληνες ήρθαν από τα βάθη της Ασίας. Ναι. Και οι Έλληνες. Αν θέλετε, από τη Μεσοποταμία όλοι ξεκίνησαν. Κατά τη Γραφήν και κατά τους ανθρωπολόγους. Μην μου το πείτε αυτό. Θα μπορούσαν θαυμάσια να πολεμήσουν οι Εβραίοι. Απλώς ο Θεός δεν θέλει το πράγμα έτσι. Θέλει απλώς να μπει στην Ιστορία. Και μπαίνει στην Ιστορία μόνον ενός λαού. Για να μπει κατοπινά στην παγκόσμια Ιστορία. Έτσι, η Ιστορία του Ισραήλ είναι μία τυπική Ιστορία. Και όταν λέμε «τυπική» εννοούμε η Ιστορία εκείνη που βρίσκει την εφαρμογή της ως τύπος σε όλους τους λαούς της Γης. Και ένα βασικό σημείο είναι το εξής, στην Ιστορία την τυπική του Ισραήλ. Ο λαός, όταν είναι κοντά στον Θεό, έχει όλα τα αγαθά Του, όπως και στον Παράδεισον οι πρωτόπλαστοι. Όταν ο λαός φύγει μακριά από τον Θεό και λατρεύσει τα είδωλα, τότε ο Θεός τον τιμωρεί. Αυτή είναι η βασική, η κεντρική, η θεμελιώδης θέσις της ισραηλιτικής Ιστορίας· διότι αυτό βλέπομε σαν μια διοίκουσα θέση, μια διοίκουσα ιδέα, γραμμή, μέσα σε όλο το μήκος της Ιστορίας των Εβραίων.

     Αυτό όμως εφαρμόζεται και εις τον καινούριο Ισραήλ. Και ποιος είναι ο νέος Ισραήλ; Ο Ισραήλ της Χάριτος, είναι οι Χριστιανοί. Είναι η εξ Εθνών Εκκλησία. Έτσι μπορούμε να πούμε: αν φύγομε εμείς οι Χριστιανοί από τον Θεό, τότε θα έχομε τις συνέπειες της αποστασίας μας· όπως είχε ο λαός του Ισραήλ κάποτε. Ακούστε, αγαπητοί μου, πώς το λέγει αυτό ο Απόστολος Παύλος, για να δείξει ότι η ιουδαϊκή ιστορία είναι μόνιμος και διαρκής προειδοποίησις δια την Εκκλησία των Εθνών, παντός Έθνους, ανά την Υφήλιον, όχι μόνον των Ελλήνων. Αναφερόμενος στην απείθεια του Ισραήλ εις την έρημο, γράφει στην Α΄προς Κορινθίους 10,10: «Ταῦτα δὲ -όταν τιμωρήθηκαν οι Εβραίοι, αποστατήσαντες εις την έρημον και απειθήσαντες- τύποι ἡμῶν ἐγενήθησαν(:έγιναν για μας τύποι, μοντέλα, υποδείγματα. Ό,τι δηλαδή συνέβη εκεί, θα συμβεί κι εδώ), εἰς τὸ μὴ εἶναι ἡμᾶς ἐπιθυμητὰς κακῶν, καθὼς κἀκεῖνοι ἐπεθύμησαν (:Για να μη γίνομε επιθυμηταί κακών, όπως κι εκείνοι έγιναν επιθυμηταί κακών· επεθύμησαν κρέας, επεθύμησαν τα σκόρδα, επεθύμησαν τα κρομμύδια, επεθύμησαν τα πράσα της Αιγύπτου και είπαν εις τον Μωυσέα: «Τι μας έφερες εδώ; Για να φάμε αυτό το διάκενο, αυτό το κούφιο, το κουτό προϊόν, δηλαδή το μάννα; Θα γυρίσομε πίσω στην Αίγυπτο». Έγιναν επιθυμηταί και ετιμωρήθησαν αυστηρά. Όπως εκείνοι ετιμωρήθησαν, έτσι κι εμείς θα τιμωρηθούμε εάν γίνομε επιθυμηταί· διότι εκείνοι έγιναν τύπος του νέου Ισραήλ, δηλαδή της Εκκλησίας)· μηδὲ γογγύζετε -λέει στη συνέχεια ο Απόστολος Παύλος-, καθὼς καί τινες αὐτῶν ἐγόγγυσαν καὶ ἀπώλοντο ὑπὸ τοῦ ὀλοθρευτοῦ(:Ούτε να γογγύζετε και να μεμψιμοιρείτε εναντίον του Θεού για κάθε περιπέτειά σας και διωγμό σας και δυσκολία σας –Όπως ακριβώς έγιναν και εκείνοι γογγυσταί. Στον τύπο πηγαίνει αμέσως– Και κατεστράφησαν από τον ολοθρευτήν άγγελον). Ταῦτα δὲ πάντα τύποι συνέβαινον ἐκείνοις, ἐγράφη δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησεν (:Όλα αυτά συνέβαιναν τυπικώς, τυπολογικώς σε εκείνους, και γράφτηκαν για μας προς νουθεσίαν, τώρα που είμεθα εις το τέλος των αιώνων και πλησιάζει η Δευτέρα του Χριστού παρουσία)».

      Ώστε λοιπόν βλέπομε εδώ ότι η διήγησις η ιστορική, η Ιστορία του Ισραήλ δεν είναι απόβλητη. Είναι αναγκαιοτάτη. Θυμηθείτε ακόμη ένα άλλο παράδειγμα. Ο ίδιος ο Κύριος, στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, όταν αποτείνεται προς τον Επίσκοπον της Περγάμου, γράφει, λέγει: «Ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα(:Καλός είσαι, έχω όμως μερικά παράπονα μαζί σου), ὅτι ἔχεις ἐκεῖ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν Βαλαάμ, ὃς ἐδίδαξε τὸν Βαλὰκ βαλεῖν σκάνδαλον ἐνώπιον τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα καὶ πορνεῦσαι. οὕτως ἔχεις καὶ σὺ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν τῶν Νικολαϊτῶν ὁμοίως. Μετανόησον οὖν». «Εκεί», λέγει, «στην επαρχία σου, την Πέργαμο, στη Μικρά Ασία, έχεις τη διδαχή του Βαλαάμ, αυτού του ειδωλολάτρου μάγου, που επρότεινε εις τον Βαλάκ, τον βασιλέα των Μωαβιτών, με τι τρόπους να κερδίσει τους Εβραίους». Δηλαδή με άλλα λόγια, με τι τρόπους να κάνει τον Θεό να οργιστεί ο Θεός εναντίον των Εβραίων και τελικά οι Εβραίοι να νικηθούν από τους Μωαβίτας. Τι; Πονηροτάτη μέθοδος, δαιμονική. «Βάλτους», λέει, «να θυσιάσουν στους θεούς σου και βάλτους να πορνεύσουν με τις γυναίκες σου, τα κορίτσια σου και θα δεις τότε, επειδή ο Θεός τους δεν τα θέλει αυτά, θα οργιστεί εναντίον των, θα τους εγκαταλείψει, θα τους τιμωρήσει και τότε θα τους κερδίσεις εσύ». Λέει λοιπόν τώρα ο Χριστός: «Όπως τότε ο Βαλαάμ επρότεινε στον Βαλάκ εκείνα κι εκείνα, έτσι κι εσύ έχεις μερικούς τέτοιους στη μητροπολιτική σου επαρχία. Μετανόησε λοιπόν, γιατί έρχομαι γρήγορα να μετακινήσω τη λυχνία σου. Δηλαδή να σε κάνω να φύγεις από τον τόπον αυτόν». Πού αναφέρθηκε ο Χριστός; Σε μια ιστορία παλιά. Είναι αυτή η ιστορία γραμμένη στο βιβλίο των Αριθμών, δηλαδή σε ένα βιβλίο της Πεντατεύχου.

       Βλέπετε, αγαπητοί μου, πώς η Παλαιά Διαθήκη μπαίνει στη ζωή μας την ίδια;  Αλλά, γενικά, όπως λέει στην προς Εβραίους ο Απόστολος Παύλος: «Εἰ γὰρ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν,  πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;». «Εάν», λέγει, στην Παλαιά Διαθήκη, «κάθε παράβαση και κάθε παρακοή εύρισκε τον δάσκαλό της, ετιμωρείτο δηλαδή, εμείς, εμείς που έχομε το αίμα του Χριστού και δεν έχομε το αίμα των θυσιών, που έχομε κάτι παμμέγιστο και τεράστιο, εάν υποτεθεί ότι αμαρτάνομε, εάν υποτεθεί ότι αμελούμε, πόσο περισσότερο σε μας τα πράγματα θα αποβούν σε τιμωρία;». Ώστε λοιπόν διδάσκαλος σοφός το ιστορικόν μέρος της Παλαιάς Διαθήκης.

      Έρχεται κατόπιν, αγαπητοί μου, το πνευματικόν μέρος και το σωτηριολογικόν της Παλαιάς Διαθήκης, που είναι η πίστις. Είναι πολλά, αλλά κυριότατα, κυριότατα είναι η πίστις. Αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος στην Ρωμαίους 4,23 στον Αβραάμ, ότι δια της πίστεως δικαιώθηκε και λέγει: «Οὐκ ἐγράφη δὲ δι᾿ αὐτὸν μόνον ὅτι ἐλογίσθη αὐτῷ -εις δικαιοσύνην– ἀλλὰ καὶ δι᾿ ἡμᾶς οἷς μέλλει λογίζεσθαι, τοῖς πιστεύουσιν ἐπὶ τὸν ἐγείραντα Ἰησοῦν τὸν Κύριον ἡμῶν ἐκ νεκρῶν». «Δεν λογαριάστηκε μόνον εις δικαίωσιν, εις αρετήν η πίστις του Αβραάμ, που επίστευσε ότι θα γεννήσει υιόν, ενώ ήταν 100 χρονών άνθρωπος και η Σάρα 90, αλλά το ίδιο πράγμα συμβαίνει κι εμάς, το ίδιο θα λογαριαστεί, εις δικαίωσιν εάν κι εμείς πιστεύσομε». Γιατί παίρνει τον Αβραάμ; Ο Αβραάμ είναι μπροστά στη νεκρή μήτρα της Σάρας, από την οποίαν  γεννιέται ο Ισαάκ, ο φορέας της επαγγελίας ενός λαού. Ο πιστός είναι μπροστά στον νεκρόν Ιησούν, στον τάφο του Χριστού, από τον οποίον τάφον βγήκε ο αναστημένος Χριστός. Το ίδιο πράγμα. Εκείνος πίστευσε στην ανάσταση ενός λαού, ο Αβραάμ. Εμείς πιστεύομε εις την ανάστασιν του Χριστού. Το στοιχείον; Κοινόν. Ποιο; Η πίστις.

     Ακόμη η Παλαιά Διαθήκη, αγαπητοί μου, προσφέρεται ως προφητικός λόγος. Όχι μόνον γιατί πρέπει να μελετούμε την Παλαιά Διαθήκη, για να μάθομε Ποιος είναι ο Χριστός, την ταυτότητά Του, αλλά και διότι οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, όλες δεν εξεπληρώθησαν, αλλά θα εκπληρωθούν. Και ακόμη ένα άλλο. Υπάρχουν προφητείες στην Παλαιά Διαθήκη, οι οποίες αλλεπαλλήλως μέσα στην Ιστορία, έως το τέλος της Ιστορίας θα εκπληρούνται διαρκώς. Να σας πω μία προφητεία: «Εάν με ακούσετε», λέγει ο Θεός, δια του προφήτου Ησαΐου, «θα φάτε τα αγαθά της γης· εάν δεν με ακούσετε, θα σας φάει μαχαίρι». Και ύστερα από λίγα χρόνια, από 200 χρόνια, τρώει μαχαίρι το βόρειο Βασίλειο και ύστερα από 300 χρόνια τρώει μαχαίρι και το νότιο Βασίλειο. Αυτή η προφητεία όμως επαληθεύεται πάντοτε. Όποτε ακούμε τον Θεό, τρώμε τα αγαθά της γης. Όποτε δεν Τον ακούμε, μάχαιρα εμάς μας περιμένει να μας κόψει. Είναι χρήσιμος λοιπόν ο προφητικός λόγος όχι μόνο ο αναφερόμενος εις τον Χριστόν, αλλά και εις ημάς.

      Ακόμα, αγαπητοί μου, η Παλαιά Διαθήκη προσφέρει τον ηθικόν νόμον. Ο ηθικός νόμος προϋποτίθεται εις την Παλαιά Διαθήκη όταν τον έχομε εις την Καινή Διαθήκη. Ο Χριστός είπε: «Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις.. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν …». Τι κάνει; Συμπληρώνει. Αλλά τι συμπληρώνει; Κάτι που υπάρχει. Πού υπάρχει; Στην Παλαιά Διαθήκη. Δεν μπορείς να αγνοήσεις την Παλαιά Διαθήκη και τον ηθικό της νόμο. Θα τον δεχθείς συμπληρωμένον από την Καινή Διαθήκη· διότι η Παλαιά «ἐγένετο παιδαγωγός εἰς Χριστόν», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, εάν υποτεθεί ότι παρουσιάζει ατελείας.

      Πέμπτον. Ακόμη και αυτός ο  τελετουργικός νόμος, ο οποίος βεβαίως κατηργήθη, δεν έχομε τις θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης και κατηργήθη, γιατί λέτε; Γιατί έχομε το πρωτότυπο· διότι πλέον ο μόσχος ή ο αμνός είναι ο Ιησούς Χριστός. Δεν έχομε ανάγκη λοιπόν θυσιών. Αφού έχομε ήδη το πρωτότυπον. Εκεί είχαμε τα αντίτυπα. Πάλι όμως έχομε την έννοιαν της θυσίας. Τι είναι η Θεία Λειτουργία; Είναι θυσία. Κεντρικό σημείο της λατρείας, ποιο είναι; Η θυσία στην Παλαιά Διαθήκη. Κεντρικόν σημείον της λατρείας στην Καινή Διαθήκη, τι είναι; Η Θεία Λειτουργία, η θυσία του Χριστού. Γενικά δηλαδή θα λέγαμε, ακόμη αν θέλετε και η καθαρά λατρεία. Έπρεπε να πλυθούν χέρια πόδια οι ιερείς. Εμείς πλενόμαστε τυπικώς, για να εκφράσομε την εσωτερική καθαρότητα. Κεντρικά σημεία μένουν τα ίδια.

      Θέλετε ακόμη ένα έκτον σημείον; Διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης που μας παραξενεύουν σήμερα και που αναφέρονται στην καθημερινότητα, αυτές έχουνε μία αναφορά, αναφορική, πνευματική διάσταση. Δηλαδή ετούτο σημαίνει ετούτο. Ένα μικρό παράδειγμα. Λέγει: «Δεν θα βάλει φίμωτρο εις το ζώο που σου αλωνίζει». Θα πει κάποιος: «Ε, τώρα τι να κάνομε μ’ αυτό, πρέπει να το τηρήσομε;» Ακούστε τι λέγει ο Απόστολος Α΄Κορ.9,9: «Ἐν γὰρ τῷ Μωϋσέως νόμῳ γέγραπται· οὐ φιμώσεις βοῦν ἀλοῶντα». «Είναι γραμμένο», λέει, «στον μωσαϊκό νόμο: ‘’Δεν θα βάλεις φίμωτρο στο βόδι που αλωνίζει, είναι στο αλώνι μέσα και πατάει και αλωνίζει’’». «Μὴ τῶν βοῶν μέλει τῷ Θεῷ; (:Μήπως ενδιαφέρεται ο Θεός για τα βόδια;) ἢ δι᾿ ἡμᾶς πάντως λέγει; (:Ή το λέγει για μας αυτό;). Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγράφη, ὅτι ἐπ᾿ ἐλπίδι ὀφείλει ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν, καὶ ὁ ἀλοῶν τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ μετέχειν ἐπ᾿ ἐλπίδι». «Για μας», λέει, «γράφτηκε: ότι άξιος εργάτης του μισθού αυτού. Θα αροτριάς και θα αλωνίζεις στο χωράφι και στο αλώνι της ελπίδος». «Για μας», λέει, «γράφτηκε».

      Ένα άλλο. «Όταν θα κάνεις», λέει, «ύφανση, ύφανση, πανί, μη βάλεις λινάρι και μαλλί μαζί. Ή λινάρι ή μαλλί. Όχι και τα δύο μαζί». Γιατί; Έχει σημασία αυτό. Μην είσαστε ἑτεροζυγοῦντες, που λέει ο απόστολος Παύλος. Το λέει ο ίδιος. «Μη βάλεις το ζευγάρι σου», το λέει και η Παλαιά Διαθήκη, «άλογο και βόδι, ή όνο και βόδι. Δεν μπορούν αυτά να πάνε καλά»· που σημαίνει «ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις» τώρα ο Απόστολος Παύλος, «δεν μπορείς να κάνεις παρέα με τον άπιστον άνθρωπον». Έχει σημασία. Έχει σημασία. Έχει δηλαδή πνευματικήν αναγωγήν, αναφορά το θέμα αυτών των διατάξεων μέσα στην Παλαιά Διαθήκη.

      Αλλά, αγαπητοί μου, με δύο λόγια ας ξαναγυρίσουμε στο κείμενό μας, αυτό που ο Απόστολος Παύλος μας είπε εις την σημερινήν αποστολική περικοπή.  «Ὃσα γὰρ προεγράφη, εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη, ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν». Τι σημαίνει; «Για μας» λοιπόν, «δηλαδή για την Καινή Διαθήκη προεγράφη ό,τι προεγράφη στην Παλαιά Διαθήκη, με σκοπό την ανάπτυξη της υπομονής και της παρηγορίας των γραφών, για να αποκτήσομε την ελπίδα της σωτηρίας εν Χριστώ». Καθαρότερα το λέγει ο Απόστολος Παύλος ως εξής, Β΄Τιμ.3,16: «Πᾶσα γραφὴ -πᾶσα γραφὴ- θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν». Ποια είναι αυτή η «πᾶσα γραφὴ»; Και η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη. Αν το θέλετε, τον καιρό που γράφει ο Παύλος, έχει υπόψιν του μόνο την Παλαιά Διαθήκη. Λοιπόν, Παλαιά και Καινή Διαθήκη θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ». Βλέπετε; Πᾶσα γραφὴ. Το προσέξατε αυτό; Πᾶσα γραφὴ. Και ποιος ο σκοπός της μελέτης του λόγου του Θεού; «Πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν». Να παιδαγωγηθούμε. Να γυρίσομε πίσω στον Θεόν. Και ο σκοπός αυτών ποιος είναι; «Ἳνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἐξηρτισμένος (:Για να είναι ο άνθρωπος του Θεού άρτιος, ολόκληρος, σωστός)». Ω, αυτή η αρτιότης του ανθρώπου, μόνον εις τον Χριστιανισμόν υπάρχει. Είναι κάτι θαυμαστό αγαπητοί.

     Αγαπητοί μου, ολόκληρη η Αγία Γραφή, ολόκληρη, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, είναι ο μοναδικά αλάνθαστος οδηγός πάσης φύσεως προβλημάτων ανθρωπίνων. Αλάνθαστος οδηγός και λύτης όλων αυτών των ανθρωπίνων προβλημάτων. Δεν υπάρχει τίποτε περιττόν μέσα στην Αγίαν Γραφήν. Αν έχει η Παλαιά Διαθήκη επαναλήψεις, είναι οι επαναλήψεις του δασκάλου ή του εκπαιδευτού στον στρατό, που το λέει και το ξαναλέει με σκοπό την εντύπωσιν. Παν ό,τι αφορά τη σωτηρία μας είναι γραμμένο μέσα στην Αγία Γραφή. Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Δεν υπάρχει τίποτε μα τίποτε που να μην αναφέρεται εις τη σωτηρία μας. Ή κάτι που να ζητούμε και να μην είναι γραμμένο εκεί μέσα.

    Γι΄αυτό, αγαπητοί, να γίνει ο λόγος του Θεού ένα καθημερινό μας εντρύφημα, για να γίνομε κατά Θεόν σοφοί. Όπως λέγει στον Τιμόθεο ο Απόστολος: «Ἀπό βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἷδας, τὰ δυνάμενὰ σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν». «Από νήπιο ξέρεις τα γράμματα τα ιερά, που μπορούν να σε κάνουν σοφό». Και σεις να γίνετε σοφοί και τα παιδιά σας από μικρά βοηθήσατέ τα, καθοδηγήσατέ τα στις αθάνατες σελίδες του λόγου του Θεού, της Αγίας Γραφής. Ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός. Γιατί πίσω από τα γράμματα τα τυπωμένα είναι ένα πρόσωπον, ο Λόγος του Θεού.

      Γι΄αυτό λέγει στην προς Εβραίους 5,12 ο Απόστολος Παύλος: «Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ(:Γιατί ζώντας ο λόγος του Θεού) καὶ ἐνεργὴς καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καὶ κριτικὸς ἐνθυμήσεων(:έρχεται και σε σκαλίζει)  καὶ ἐννοιῶν καρδίας, καὶ οὐκ ἔστι κτίσις ἀφανὴς ἐνώπιον αὐτοῦ(:Δεν υπάρχει κάτι που είναι σκεπασμένο στον λόγο του Θεού), πάντα δὲ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ, πρὸς ὃν ἡμῖν ὁ λόγος. Γιατί; Διότι δεν είναι τα τυπογραφικά στοιχεία ο λόγος του Θεού. Είναι ένα πρόσωπον. Και το πρόσωπον αυτό είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, που ενηνθρώπησε, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός. Γι΄αυτό έχει δίκαιο ο Ιερός Χρυσόστομος που σημειώνει και λέγει: «Ἀγαπητοί, ἀδύνατον, ἀδύνατον σωθῆναι ἄνευ τῆς τῶν θείων Γραφῶν ἀναγνώσεως». Είναι αδύνατον, είναι αδύνατον να σωθεί κανείς χωρίς να μελετά τον λόγο του Θεού· και την Καινή και την Παλαιά Διαθήκη.

284η ομιλία στην κατηγορία 

« Ομιλίες Κυριακών ».

Όλες οι ομιλίες της κατηγορίας " Ομιλίες Κυριακών " 🔻
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40r0WAxMpRb0tx6ts1zsQWMh

Πηγές:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.