Εἰσαγωγή. Μέθοδοι ἑρμηνείας. Ἡ λύσις τῆς πρώτης Σφραγῖδος. Ὁ λευκός ἵππος.

†. Καὶ πάλι, ἀγαπητοί μου, ἡ ἀγάπη, ἡ φιλανθρωπία καὶ ἡ ἀνοχὴ τοῦ Κυρίου μᾶς ἐπέτρεψε νὰ ἀκουσθεῖ ὁ θεῖος του λόγος καὶ δὲν ἦρθε ὁ ἀποκλεισμὸς καὶ ὁ λοιμὸς τοῦ ἀκοῦσε λόγον Κυρίου, ποὺ ἀπειλεῖ ὁ Κύριος τοὺς ἀνθρώπους ὅταν δὲν τὸν δέχονται τὸν λόγον Του, νὰ κλείσει τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ μὴν ἀκούεται ὁ λόγος ὁ δικός Του. Ἔνακα τὶς φοβερᾶς ἀδιαφορίες μας καὶ ἔναντι τῶν ἀμετανοήτων ἁμαρτημάτων μας. Δόξα, λοιπὸν εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸ Θεό, ποὺ καὶ πάλι ἡ ἀγάπη Του θέλει νὰ μᾶς θρέψει μὲ τὸ οὐράνιον μάννα τοῦ Θείου, τοῦ λόγου. Πάντως ἕνα σημάδι καὶ ὁμολογουμένος μὲ καταπλήσει αὐτό, σᾶς τὸ λέγω εἰλικρινά, ἡ πεῖνα καὶ ἡ δίψα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξέλιπε, ἀπόδειξη αὐτὴ ἡ ἀποψινή σας σύναξη. Μὲ καταπλήσει. Ὁ ναὸς εἶναι κατάμεστος, μέχρι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα. Μὲ καταπλήσει, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη μάλιστα σήμερα σύναξή μας. Αὐτὸ δὲ σημαίνει τί ἄλλο παρὰ δόξα τῷ Θεῷ ἄλλη μιὰ φορά. Ὑπάρχει αὐτὴ ἡ πεῖνα καὶ αὐτὴ ἡ δίψα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Μποροῦμε νὰ εὐελπιστοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ στερήσει τὸ λόγο Του νὰ ἀκούγεται ὁπουδήποτε ὑπάρχουν πιστοί. 

   Τὰ ἐφετεινά μας μαθήματα, μαθήματα, προσέξτε, μαθήματα, ὄχι ὁμιλίες, μαθήματα, θὰ εἶναι πάλι ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὅπως θὰ ἐνθυμίστε, εἴχαμε σταματήσει στὸν πέμπτο κεφάλαιο καὶ πρὶν προχωρήσουμε εἰς τὴν ἀνάλυση τοῦ ἱεροῦ κειμένου καλὸ θὰ ἦταν νὰ θυμηθοῦμε μερικὲς θεμελιώδεις προϋποθέσεις γιὰ μιὰ γόνινη ἀκρόαση, ὥστε οὔτε τὸν καιρό μας νὰ χάνομαι ἐδῶ ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ ὑπέχομεν δίκην, ὅταν θὰ μᾶς πεῖ ὁ Κύριος: "τὸν Λόγο μου τὸν ἄκουσες γιατί δὲν τὸν ἐφήρμοσες;" Γι' αὐτὸ λοιπὸν ἂς προσέξουμε μερικὲς προϋποθέσεις γιὰ μιά, ὅπως σᾶς εἶπα, γόνινη ἀκρόαση ποὺ θὰ ἀποφέρει καρποὺς πνευματικούς. 

   Καὶ πρῶτα-πρῶτα πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε πνεῦμα μαθητῆ. Εἶναι κάτι ποὺ πολλάκις τὸ ἔχουμε τονίσει αὐτό, γι' αὐτὸ προηγούμενος ἐπέμεινα καὶ εἶπα ὄχι ὁμιλίες, ἀλλὰ μαθήματα. Ἀπὸ τὸ μαθαίνω, μανθάνω. Μὴν νομισθεῖ ὅτι αὐτὲς οἱ προσφερόμενες ὁμιλίες σκοπὸ ἔχουν νὰ τέρψουν, νὰ εὐχαριστήσουν τὰ αὐτιά. Σκοπὸ ἔχουν νὰ διδάξουν, νὰ ἀποκαλύψουν τὴν ἀλήθεια, τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, νὰ ἀφυπνίσουν συνειδήσεις, νὰ ἐλέγξουν, νὰ παρηγορήσουν, νὰ ἐνισχύσουν, νὰ ἀναθεωρήσουν λανθασμένες θέσεις καὶ νὰ ὑποδείξουν τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας καὶ τῆς μετανοίας. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῶν θεμάτων καὶ τῶν μαθημάτων ποὺ θὰ κάνουμε ἐδῶ. 

   Δεύτερον, ὅ,τι θὰ δεχτοῦμε σὰν μάθημα δὲν πρέπει ἁπλῶς νὰ μᾶς συγκινήσει ἢ νὰ μείνει εἰς τὸ ἐπίπεδον μιᾶς ξηρᾶς γνώσεως, ἀλλὰ νὰ μεταβάλλεται αὐτὸ ποὺ θὰ ἀκοῦμε καὶ θὰ μαθαίνουμε σὲ ἕνα βίωμα, σὲ μιὰ ἀλλαγή, σὲ μιὰ ἀναγέννηση. Πρέπει νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ βιωματικὴ ἐσχατολογικὴ ἀνησυχία. Δηλαδὴ πρέπει νὰ ζήσουμε μέσα μας καὶ νὰ ἀνησυχήσουμε γιὰ τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας καὶ τὸ τέλος τῆς ἱστορίας. Πρέπει νὰ ἐγκαθιδρυθεῖ μέσα στὴν ψυχή μας, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι θὰ φύγει ἡ αἰσιοδοξία τῆς ζωῆς ἢ θὰ φύγει ἡ χαρά. Ἡ χαρὰ εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δὲν σημαίνει ὅτι θὰ ἀρχίσουμε νὰ κλαῖμε. Ἀλλὰ θὰ πρέπει μέσα στὴν ψυχή μας νὰ ἀρχίσει νὰ ἐγκαθιδρύεται αὐτὴ ἡ βιωματικὴ ἐσχατολογικὴ ἀνησυχία, ἀναμένοντας τὰ ἔσχατα. Μὴν ποῦμε ὅτι "ὁ Κύριος χρονίζει", ποὺ λέγει πάλι ἡ Γραφή, γιὰ νὰ δείξει τὸν κακὸν ἐργάτη καὶ τοὺς ἀνοήτους πιστούς, οἱ ὁποῖοι λέγουν "ὁ Κύριος χρονίζει". Ἢ ἀκόμη δὲν βαριέσαι, πάλι τὸ λέγει αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Οἱ ἄνθρωποι ἔτσι εἶναι, ἡ ἱστορία αὐτὴ εἶναι, γενεὰ ἔρχεται, γενεὰ φεύγει. Ἔτσι εἶναι ἡ ἱστορία. Τίποτα ἄλλο, οὔτε ἀρχὴ εἶχε ποτέ, οὔτε τέλος θὰ ἔχει. Ὄχι, ἀγαπητοί μου, ἡ ἱστορία εἶχε ἀρχή, ὅπως καὶ ἡ δημιουργία εἶχε ἀρχή, θὰ ἔχει καὶ τέλος. Καὶ τὸ τέλος ἐγγίζει, γιατί ὁ Κύριος ἐγγίζει. Ἔτσι ὁ Πιστός, ὅταν βάλει στόχο του τὸ τέλος τῆς ἱστορίας, ἐκεῖ δηλαδὴ μέσα του βάλει τὴν ἐσχατολογικὴ ἀνησυχία, τότε δὲ χαζεύει στὴ ζωή του, τότε δὲ σκοπεύει σὲ ἀλλοτρίους στόχους, ἀλλὰ ὁ στόχος του εἶναι ἕνα κέντρο, ἡ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ Παρουσία. 

   Τρίτον, πρέπει νὰ πολεμήσουμε τὴ νοσηρὰ περιέργεια τῆς γνώσεως τοῦ μέλλοντος γιὰ τὶς ἀναλύσεως τῶν προφητιών. Ἐπειδὴ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι βιβλίο προφητικό, πολλὲς φορὲς μπορεῖ νὰ ἐρχόμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε αὐτὴ τὴ νοσηρὰν περιέργειά μας, τί θὰ γίνει εἰς τὸ μέλλον. Μὲ πῆρε τηλέφωνο κάποιος ἐχθὲς ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη ποὺ ἄκουσε κάτι νὰ λέγει κάποιος ἀσκητὴς εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος περὶ κάποιων ἐπικειμένων δεινῶν, καὶ αὐτὸς εἶναι νέος, πρέπει νὰ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ 25 ἐτῶν, καὶ ἀνησύχησε ἂν θὰ γίνει πόλεμο καὶ τὸν ἔπιασε μία ταραχὴ καὶ δὲν εἶχε διάθεση νὰ δουλέψει καὶ μὲ πῆρε τηλέφωνο νὰ μοῦ πεῖ τί θὰ γίνει. Τίποτα τοῦ λέω, στὴν δουλειά σου καὶ τίποτε ἄλλο. Πολλοὺς ἀνθρώπους ἀγαπητοὶ τοὺς καταλαμβάνει αὐτὴ ἡ ἔνοχη ἡ νοσηρὰ περιέργεια, "τί θὰ γίνει αὔριο", ποιό θὰ εἶναι τὸ μέλλον. Μήπως μποροῦμε ἀπὸ καμιὰ χαραμάδα τῶν προφητειῶν νὰ ἀνακαλύψουμε τὴν αὐριανὴ πραγματικότητα. Ἡ προφητεία, νὰ τὸ ξέρουμε, ἔρχεται νὰ εἰδοποιήσει τὸ τί γίνεται πάντοτε μέσα εἰς τὴν ἱστορία, πάντοτε, μὲ σκοπὸ τὴν ἀποφυγὴ τῆς πλάνης. Ἔρχεται ἀκόμη ἡ προφητεία νὰ ὑπενθυμίσει τὰ ἔσχατα, δὲν εἶναι μικρό, ὅπως σᾶς ἔλεγα προηγουμένως, διὰ νὰ μὴν χάνομαι ἀπὸ τὸν ὀπτικό μας ὁρίζοντα τὸν σκοπὸν τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ὑπάρξεώς μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀγῶνα μας. Ἔρχεται ἀκόμη ἡ προφητεία νὰ παρηγορήσει τοὺς πιστοὺς σὲ δυσκόλους καιρούς, γιὰ ὅ,τι θὰ συμβεῖ ἢ ὅ,τι συμβαίνει, γιὰ νὰ μὴν αἰφνιδιαστοῦν οἱ πιστοὶ γιὰ ἐκεῖνα ποὺ θὰ συμβοῦν, γιὰ τὶς μέλλουσες περιπέτειες, νὰ μὴν πτοηθοῦν, νὰ μὴν πέσουν. Γι' αὐτὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι βιβλίο κατ' ἐξοχὴν παραμυθητικόν, κατ' ἐξοχὴν παρηγορητικόν, γιὰ δύσκολες μάλιστα ἡμέρες. 

   Μέσα ἀπὸ τὴν κατοχὴ ἀγαπητή μου τὴ Γερμανικὴ βγῆκε τὸ ὑπόμνημα, τὸ μοναδικὸ ποὺ ἔχουμε ἐξάλλου στὴ Νεοελληνική, ποὺ τὸ ἔγραψε ὁ καθηγητὴς Μπρατσιώτης καὶ ἀκαδημαϊκός, μακαρίτης τώρα, ποὺ τὸ ὑπομνημάτισε μέσα στὴν Κατοχή. Γιατί μέσα στὴν Κατοχὴ ἕνας μικρὸς κύκλος, ὅπως γράφει στὸν πρόλογό του, μελετοῦσαν —ἕνας μικρὸς κύκλος ἀνθρώπων— μελετοῦσαν τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως γιὰ νὰ παρηγορηθοῦν ἐκεῖνες τὶς μαῦρες, τὶς σκοτεινὲς ἡμέρες, ποὺ τὸ μέλλον ἦταν ἄγνωστο καὶ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα δὲν ξέραμε τί θὰ γεννήσει καὶ τί θὰ δημιουργήσει. 

   Τέλος, ἡ προφητεία, ἀγαπητοί μου, δείχνει τὴ νίκη, τῆς ὁποίας ὁ δρόμος πρὸς αὐτὴν εἶναι ἕνας πλήρης ἀγώνων καὶ φοβερῶν πειρασμῶν. Ἔτσι, παρακαλῶ, ὅταν θὰ ἐρχόμαστε ἐδῶ νὰ ἀκούσουμε λόγο Θεοῦ, νὰ ἀκούσουμε τὶς ἀναλυνόμενες προφητεῖες, δὲν πρέπει νὰ γίνουμε στεῖροι κυνηγοὶ τῶν προφητειῶν, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μάθουμε ἀπὸ περιέργεια τὸ μέλλον, ἀλλὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε πῶς θὰ σταθοῦμε γιὰ ὅ,τι ἔρχεται, γιὰ ὅ,τι ὑπάρχει, γιὰ νὰ μὴν πέφτουμε, γιὰ νὰ μὴν πλανηθοῦμε. Ἐξάλλου, τέτοιες ἀκρότητες ποτὲ δὲν ἔλειψαν. Πολὺ συχνὰ οἱ ἐφημερίδες γράφουν τέτοιες ἀκρότητες. Ἔχουμε 1981. Ἅμα πᾶμε στὸ 2000, ξέρετε πόσοι αὐτόκλητοι –ψευδοπροφῆτες ἐννοεῖται– θὰ ἔρθουν νὰ μᾶς ποῦν ὅτι θὰ γίνει αὐτὸ καὶ θὰ γίνει ἐκεῖνο; Διότι τὸ ἴδιο ἐπανελήφθη, ἀγαπητοί μου, στὴν ἱστορία, ὅταν ἡ ἱστορία ἔφτασε στὸ χίλια μετὰ Χριστόν. Θὰ ὀργιάσει ἡ φαντασία τῶν ἀνθρώπων τὸ 2000. Θὰ μοῦ πεῖτε, γιατί τὸ 2000; Γιατί εἶναι στρογγυλὸς ἀριθμός. Γιὰ νὰ μὴν πῶ κάτι ἄλλο, –ἴσως ἀπὸ σκοποῦ τὸ ἔκανε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ αὐτό– δὲν εἴμεθα σίγουροι ὅτι ἔχουμε 1981, διότι ἡ ἡμερομηνία ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός —μὴ σᾶς φανεῖ παράξενο αὐτὸ ποὺ θὰ πῶ— ἦταν τὸ 5 ἕως τὸ 7 πρὸ Χριστοῦ. Δηλαδή, νὰ ὑπολειπόμεθα κατὰ 5 μὲ 7 χρόνια. Ἅγιος ὁ Θεός. Βλέπετε ὅτι ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ τὸ σκοτίσει αὐτό, νὰ τὸ συγχύσει, νὰ τὸ μπερδέψει, μόνο καὶ μόνο νὰ μὴν κάνουμε μετρήματα μὲ λογαριασμούς. Καὶ τώρα ἔχουμε τὸ κομπιοῦτερ. Εἶπα κομπιοῦτερ, ναί. Στὴν Ἀμερικὴ παρακαλῶ οἱ προτεστάντες χρησιμοποιοῦν ἠλεκτρονικοὺς ἐγκεφάλους γιὰ νὰ βγάζουν συμπεράσματα. Ἔγραψε ἡ "Ἐλευθερία": Στὶς 12 Νοεμβρίου τοῦ '80 ἔγραψε ὅτι στὴν Ὁλλανδία 12 οἰκογένειες μὲ τὰ παιδιά τους, μαζεύτηκαν σὲ ἕνα σπίτι καὶ δὲν ἔβγαιναν ἀπὸ ἐκεῖ περιμένοντας τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ βγοῦν, τίποτα. Εἶχαν ὀχυρωθεῖ σὲ ἕνα σπίτι δώδεκα οἰκογένειες, γιατί περίμεναν τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ δὲ προτεστάντες στὴν Ἀμερική, τὸ ἔγραψε καὶ αὐτὸ ἡ ἐφημερίδα ,14 Ἀπριλίου τοῦ 1980 τὸ ἔγραψε, –πῆρα αὐτὰ τὰ δύο γιὰ νὰ σᾶς δείξω ἕνα δεῖγμα ἀκροτήτων–, ὅτι τὸ θηρίο μὲ τὰ δέκα κέρατα, ποὺ περιγράφει τὸ 17ο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως, εἶναι τὰ δέκα κράτη τῆς ΕΟΚ. Καὶ περίμεναν πότε θὰ ἐνταχθεῖ ἡ Ἑλλάδα ὡς δέκατο μέλος τῆς ΕΟΚ, γιὰ νὰ ποῦν ὅτι εἶναι τὸ δέκατο κέρας τοῦ θηρίου καὶ συνεπῶς ἔρχεται ὁ Ἀντίχριστος, ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶναι 27 χρονῶν. Δηλαδή, πέρσι, φέτος πρέπει νὰ εἶναι 28 χρονῶν. Αὐτὸς δὲ ποὺ τὰ ἔλεγε, ἕνας πάστορας προτεστάντης, διαθέτει 300 σταθμοὺς τηλεοράσεως καὶ ραδιοφωνίας, ἰδιωτικῶς παρακαλῶ στὴν Ἀμερική, καὶ λέγουν τέτοιες χαζομάρες. Προσοχή, λοιπόν, πάρα πολὺ προσοχή. Γι' αὐτὸ τὸ λόγο ἡ Ἐκκλησία μας φοβήθηκε τὸ βιβλίο αὐτὸ (τὴν Ἀποκάλυψη) ἀπὸ τὴν ἀρχή. Δὲν τὸ ἔβαλε στὴν Ἐκκλησία ὡς ἀναγνώσματα, μόνο καὶ μόνο γιατί ἔτυχε ἀγρίας ἐκμεταλλεύσεως ἐκ μέρους τοῦ σατανᾶ καὶ τῶν ἀνθρώπων ποὺ διέθεταν νοσηρὰ περιέργεια. 

   Τέταρτον. Μιὰ παράκληση ἔχω νὰ σᾶς κάνω σὲ μερικοὺς ἀδελφούς, ὄχι σὲ ὅλους φυσικά, μὴν ἀπουσιάζετε. Μὴ πεῖτε "πῆγα αὐτὴ τὴν Κυριακή, δὲν πειράζει, δὲ θὰ πάω την ἐρχόμενη, τὴν παραπάνω θὰ πάω". Σᾶς παρακαλῶ, μὴν ἀπουσιάζετε. Τὰ θέματα ἀποτελοῦν μιὰ ἀναδιάσπαστη συνέχεια καὶ συνεπῶς ἡ ἀπώλεια θεμάτων θὰ δυσκολέψει τὴν κατανόηση τῶν ἑπομένων. Γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ τοῦ 10, 25 : «μὴ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν, καθὼς ἔθος τισίν, ἀλλὰ παρακαλοῦντες, καὶ τοσοὺτῳ μᾶλλον, ὃσῳ βλέπετε ἐγγίζουσαν τὴν ἡμέραν». Νὰ μὴν ἐγκαταλείπουν, ὅπως εἶναι συνήθεια λέει σὲ μερικούς, τὴν ἐπισυναγωγήν, τὶς συγκεντρώσεις, κατὰ λόγο μείζονα ὅταν ξέρουμε ὅτι ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου εἶναι κοντά. 

   Πέμπτον. Μὴ μένουμε μόνο ἀκροαταὶ ἐδῶ. Νὰ μελετοῦμε καὶ στὸ σπίτι μας. Νὰ ἀνοίγουμε τὴν Ἁγία Γραφή. Διαβάστε τὸ κείμενο το παρακάτω ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε τὴν ἐρχόμενη Κυριακή. Νὰ ξέρετε τὸ κείμενο, ὥστε ὅταν θὰ γίνεται ἐδῶ ἡ ἀνάλυσή του νὰ τὸ κατανοεῖτε καλύτερα. Γιὰ νὰ μὴν πῶ ὅτι πρέπει νὰ ἔχουμε ἐδῶ τὴν Ἁγία Γραφή. Οἱ Χιλιασταὶ στὶς συγκεντρώσεις τους κρατᾶνε στὰ χέρια τους τὴν Ἁγία Γραφή. Πολλὲς φορὲς τὸ παρακάλεσα, δυστυχῶς δὲν τὸ πέτυχα. Νὰ ἔχουμε τὴ Γραφὴ στὰ χέρια μας. Καὶ θὰ παρακαλέσω νὰ τὴ μελετοῦμε στὸ σπίτι μας τὴν Ἁγία Γραφή, καὶ ἄλλα βιβλία, μὲ προσοχή, μὲ προσευχὴ καὶ μὲ μολύβι. Τί ἐννοῶ μὲ μολύβι; Νὰ ὑπογραμμίσουμε κάτι ποὺ μᾶς ἔκανε ἐντύπωση. Μὴ μὲ κακίσουν μερικοι ποὺ ἀγαπᾶνε πολὺ τὴν καθαριότητα τῶν βιβλίων –κι ἐγὼ τὴν ἀγαπῶ– νὰ γράψουνε στὸ περιθώριο μιὰ παρατήρησή τους. Ἢ ἂν λυποῦνται τὸ βιβλίο νὰ τὸ χαλάσουν γράφοντας κάτι, ἂς γράψουν σὲ ἕνα χαρτάκι μιὰ παρατήρησή τους ἀπὸ αὐτὸ ποὺ διάβασαν, μιὰ γνώμη τους, μιὰ σκέψη τους, μιὰ συμπλήρωση, καὶ νὰ τὸ βάλουν σὲ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο τοῦ βιβλίου. Οἱ ἴδιοι ἂν κάποτε ξαναγυρίσουν ἐκεῖ ἢ κάποιος ἄλλος, θὰ βρεῖ μιὰ πολύτιμη πληροφορία, μιὰ πολύτιμη σκέψη. 

  Ἕκτον, εἶναι ἀληθινὴ ἔκφραση ἀγάπης, ὅταν σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀπωλείας τῶν πάντων, μποροῦμε νὰ φέρουμε μερικοὺς ἀδελφοὺς ἐδῶ νὰ ἀκούσουν τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Θὰ κάνουμε τὴν καλύτερη ἐλεημοσύνη μας. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι, λίγο ἢ πολύ, ἔχουν νὰ φᾶνε. Πάρα πολλοὶ ἀπὸ ἐσᾶς μοῦ λέτε: "Πάτερ μου, ὑποδεῖξτε μας κάποιον φτωχό". Βέβαια φτωχοὶ ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν πάντοτε, ἀλλὰ δὲν εἶναι πάρα πολλοὶ οἱ φτωχοὶ ὅπως ἦταν πρὶν μερικὰ χρόνια. Σήμερα, λίγο ἢ πολύ, οἱ ἄνθρωποι ἔχουν νὰ φᾶνε, ἔχουμε ὅμως μεγάλη φτώχεια, πεῖνα καὶ δίψα, λιμὸ πνευματικό, στὸ νὰ ἀκούσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν ἀλήθεια. Φέρτε, λοιπόν, ἐδῶ ἀνθρώπους καὶ ἄλλους· μὴ σᾶς στενοχωρεῖ ἂν ὁ ναὸς δὲν μᾶς χωράει. Θὰ βγοῦμε καὶ στὸ πεζοδρόμιο ἔξω. Θὰ βάλουμε μεγάφωνα καὶ ἔξω. Φέρτε ἀνθρώπους ἐδῶ νὰ ἀκούσουνε λόγο Θεοῦ γιὰ νὰ σωθοῦν. 

   Ἕβδομον. Τὸ κλειδὶ τῆς κατανοήσεως τῶν Ἁγίων Γραφῶν εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἐὰν δὲν ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δὲν μποροῦμε τίποτα ἀπολύτως νὰ κατανοήσουμε. Προϋπόθεση ὅμως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιὰ νὰ τὸ ἔχουμε, εἶναι ἡ ἀγωνιστικότητα. Εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν. Εἶναι ἡ κάθαρση τῆς καρδιᾶς. Εἶναι ἡ διαρκὴς θεωρία. Νὰ τὸ ἐξηγήσω αὐτό: Θεωρία θὰ πεῖ νὰ ἀναχαράζω διαρκῶς μέσα μου ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα διάβασα. Νὰ τὰ σκέφτομαι διαρκῶς. Καὶ ὅταν διαρκῶς τὰ σκέφτομαι, τότε γίνομαι θεωρητικός. Δὲν ἔχει σημασία ποὺ λέμε "θεωρητικὸς ἄνθρωπος" μὲ τὴν τρέχουσα ἔννοια. Θεωρητικὸς στὴν πατερικὴ φιλολογία θὰ πεῖ ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος σκέφτεται διαρκῶς τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς λέγεται ὅτι εἶναι θεωρητικός. Πρέπει νὰ ζοῦμε ἀντὶ τὴν ἐσωτερικὴ θεωρία. 

  Ὄγδοον. Πρέπει νὰ ξαναζήσουμε, ἀγαπητοί μου, τὸ πνεῦμα τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας ποὺ ἦταν ὁ συνεχὴς ἁγιασμός, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐσχατολογικὴ προσδοκία. Ὅπως σᾶς εἶπα καὶ στὴν ἀρχή, σᾶς τὸ λέγω καὶ τώρα, κατακλύοντας αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις. Πρέπει νὰ ζήσουμε τὸν ἁγιασμό. Νὰ ἁγιαζόμαστε. Νὰ γινόμαστε καλύτεροι καὶ νὰ ζοῦμε αὐτὴν τὴν προσδοκία τῶν ἐσχάτων. Στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ὑπῆρχε τὸ «ὁ Κύριος ἐγγύς. μὴδὲν μεριμνᾶτε» ἔτσι δὲν γράφει στὴν πρὸς Φιλιππησίους 4, 5-6 Ἀπόστολος Παῦλος; Ὁ Κύριος ἐγγύς, ὁ Κύριος κοντά, μηδὲν μεριμνᾶτε, καὶ τὸ μηδὲν μεριμνᾶτε δὲν ἔχει τὴν ἔννοια μὴ φᾶτε καὶ μὴν πιεῖτε, οὔτε μὴ χτίσετε τὸ σπίτι σας, οὔτε μὴ δουλεύετε, ἀλλὰ ἔχει τὴν ἔννοια τὸ νὰ μὴν ξεχνᾶτε τὸν σκοπό σας καὶ νομίζετε ὅτι ἐδῶ θὰ εἶστε μόνιμοι κάτοικοι καὶ ἀρχίζετε νὰ φτιάχνετε ὡς νὰ πρόκειται νὰ ζήσετε χίλια χρόνια πάνω στὴ γῆ. Αὐτὸ θὰ πεῖ ζῶ τὴν ἐσχατολογικὴ προσδοκία. Ὁ Κύριος ἐγγύς. Νὰ ζητῶ, Κύριε πότε θὰ ἔλθεις; Κύριε, ἔρχου. Κύριε, ναὶ ἔρχου. «νὰὶ ἔρχομαι ταχύ», ἡ ἀπάντηση. Ἔτσι ἄλλωστε κατακλείει τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως. Ἔρχομαι ταχύ, ἔρχομαι γρήγορα. «Ἀμήν, ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ». Ναί, ἔλα Κύριε Ἰησοῦ.  Ἔτσι, μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις, σὰν μιὰ μικρὴ εἰσαγωγή, ἀγαπητοί μου, ἂς ξεκινήσουμε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ νὰ ἀναλύσουμε τὸ ἱερὸ κείμενο. Εὑρισκόμεθα εἰς τὸ 6ο κεφάλαιο. 

   Θὰ ἐνθυμεῖστε, κάνοντας μιὰ πάρα πολὺ σύντομη ἀναδρομή, θὰ ἐνθυμεῖστε ὅτι ὁ Εὐαγγελιστῆς Ἰωάννης, ἐξόριστος στὴν Πάτμο γιὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δέχεται τὸν Θεὸν Λόγον ποὺ ἐνηνθρώπησε, τὸν δεδοξασμένο Ἰησοῦ, ὅπως τὸν εἶδε καὶ ὁ Παῦλος πρὸ Δαμασκόν. Τρομάζει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, εἰς τό –κατὰ τὴν παράδοση– σπήλαιον τῆς Ἀποκαλύψεως στὴν Πάτμο. ταράσσεται, ἐν ἡμέρᾳ Κυριακή μας λέει ἦταν αὐτό, καὶ τότε τοῦ λέει ὁ Κύριος: Ἐγὼ εἶμαι τὸ Ἄ, καὶ τὸ Ω. Ἐγὼ κρατάω τὴν Ἐκκλησία στὰ χέρια μου. Γράψε, λοιπόν, πρὸς τὶς ἑπτὰ Ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τοῦ ὑπαγορεύει ἑπτὰ ἐπιστολές. Αὐτὲς οἱ ἑπτὰ ἐπιστολὲς πρὸς συγκεκριμένες ἱστορικὲς ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, οἱ ὁποῖες δυστυχῶς τὸ 1922-1923 οἱ λυχνίες των ἔσβησαν. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ αὐτὲς οἱ ἱστορικὲς ἐκκλησίες. Ἡ ἐκκλησία τῆς Σμύρνης, τῆς Περγάμου, τῆς Ἐφέσου, τῆς Φιλαδελφείας, δὲν ὑπάρχουν πιά. Δὲν ὑπάρχουν. Φοβερὴ πλήρωση. «μετανόησον καὶ τὰ πρῶτα ἔργα ποίησον· εἰ δὲ μή, ἔρχομαί σοὶ τὰχὺ καὶ κινήσω τὴν λυχνίαν σοῦ ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς, ἐὰν μὴ μετανοήσῃς». Μετεκινήθησαν οἱ λυχνίες. Ἔφυγαν οἱ ἐκκλησίες ἀπὸ ἐκεῖ. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ Χριστιανοὶ ἐκεῖ. Καὶ ὅταν τελειώνει ἡ ὑπαγόρευση τῶν ἑπτὰ ἐπιστολῶν –ποὺ δὲν ἀφορᾶ ἡ κάθε ἐπιστολὴ μόνο προσωπικὰ τὸν ἐπίσκοπο τῆς κάθε ἐκκλησίας, ἀλλὰ τὸν κάθε ἐπίσκοπο καὶ οἱ ἑπτὰ ἐπιστολές, καὶ δὲν εἶναι παρὰ ἕνας σχηματικὸς ἀριθμὸς ποὺ εἶναι ἡ ὅλη Ἐκκλησία, καὶ συνεπῶς, οἱ ἑπτὰ ἐπιστολὲς πρὸς τὶς ἑπτὰ ἱστορικὲς ἐκκλησίες δὲν εἶναι τί ἄλλο παρὰ ἡ προειδοποίηση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν Ἐκκλησία Του γιὰ ὅλους τοὺς αἰῶνες, ὅλες τὶς ἐποχές, ἕως τὰ ἔσχατα. Ἔστω κι ἂν οἱ ἀφορμὲς ποὺ παίρνει εἶναι παροῦσες τότε, τοῦ καιροῦ ἐκείνου, ποὺ ἔρχεται νὰ διορθώσει τὸν ἐπίσκοπο γιὰ μερικὰ κακῶς ἔχοντα· τὸν κάθε ἐπίσκοπο νὰ τὸν μαλώσει, νὰ τὸν ἐπιπλήξει, νὰ τὸν βοηθήσει, νὰ τὸν ἐπαινέσει. Ὅ,τι εἶναι, ὅλα αὐτὰ εἶναι στοιχεῖα ποὺ ναὶ μὲν ξεκινοῦν ἀπὸ μιὰ ἀφορμὴ συγκεκριμένη, ἀλλὰ εἶναι στοιχεῖα ποὺ ἀπασχολοῦν πάντοτε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, οἱ ἑπτὰ ἐπιστολὲς ἀποτείνονται πρὸς ὅλη τὴν Ἐκκλησία ἕως ἐσχάτου τῆς ἱστορίας. Ὅταν κλείνουν οἱ ἑπτὰ ἐπιστολές, τότε λέγει ὁ Εὐαγγελιστής: «Μετὰ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνεῳγμένη ἐν τῷ οὐρανῷ». Αὐτὴ ἡ ἀνοιχτὴ θύρα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ὅτι ἀνοίγει ὁ οὐρανὸς γιὰ νὰ δώσει ἀποκαλύψεις στὴν ἀνθρωπότητα. Φορέας δὲ αὐτῶν τῶν ἀποκαλύψεων εἶναι ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Καὶ βλέπει, μάλιστα ἡ περιγραφὴ γίνεται προοδευτικά, τὸ πῶς ἐκεῖ εἶδε θρόνον, ἐπ αὐτοῦ δὲ ὁ Θεός. Κατόπιν ἀρχίζει νὰ πλαισιώνει τὸν θρόνο· γύρω ἀπὸ τὸν θρόνο εἶναι τὰ τέσσερα ζῶα, δηλαδὴ τέσσερις ἀγγελικὲς ὑπάρξεις ποὺ εἶναι ἑξαπτέρυγα, μὲ ἕξι φτεροῦγες, ὅπως εἶδε καὶ στὸ ὅραμά του ὁ προφήτης Ἠσαΐας στὸ 6ο κεφάλαιο. Κατόπιν 24 Πρεσβύτεροι, μὲ τὰ χρυσᾶ στεφάνια, τὶς χρυσὲς λυχνίες μὲ τὰ θυμιάματα. «καὶ ἰδοὺ θρόνος ἔκειτο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τὸν θρόνον καθήμενος, ὅμοιος ὁράσει λὶθῳ ἰάσπιδι καὶ σαρδὶῳ· καὶ ἶρις κυκλόθεν τοῦ θρόνου, ὁμοίως ὅρασις σμαραγδίνων. καὶ κυκλόθεν τοῦ θρόνου θρόνοι εἴκοσι τέσσαρες, καὶ ἐπὶ τὸὺς θρόνους τὸὺς εἴκοσι τέσσαρας πρεσβυτέρους καθημένους, περιβεβλημένους ἐν ἱματίοις λευκοῖς, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν στεφάνους χρυσοῦς. καὶ ἐκ τοῦ θρόνου ἐκπορεύονται ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταὶ· καὶ ἑπτὰ λαμπάδες πῦρὸς καιόμεναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου, αἵ εἰσι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐνώπιον τοῦ θρόνου ὡς θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία κρυστὰλλῳ· καὶ ἐν μὲσῳ τοῦ θρόνου καὶ κὺκλῳ τοῦ θρόνου τέσσαρα ζῷα γέμοντα ὀφθαλμῶν ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν·» Ἄποκ. 4, 2-6 Πρὸ τοῦ θρόνου, –συμπληρώνεται διαρκῶς ἡ εἰκόνα– ἕνα βιβλίο κλεισμένο, σφραγισμένο μὲ 7 σφραγῖδες. «Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου βιβλίον γεγραμμένον ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν, κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά.» Καὶ τότε ἀκούστηκε μιὰ φωνή: «τὶς ἄξιός ἐστιν ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ λῦσαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ;» Ποιός θὰ ἀνοίξει τὸ βιβλίο αὐτό, τὸ σφραγισμένο μὲ τὶς 7 σφραγῖδες; δηλαδὴ τὸ σύμβολο τῶν βουλῶν τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ποιός θὰ μάθει τί θὰ γίνει στὸ μέλλον; Καὶ ἐγώ, λέγει ὁ Εὐαγγελιστής, ἔκλαιγα καὶ ἔλεγα: «καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολύ, ὅτι οὐδεὶς ἄξιος εὑρέθη ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό.» Ποιός, ποιός θὰ βρεθεῖ;. Καὶ ἔρχεται καὶ μοῦ λέγει ἕνας ἐκ τῶν πρεσβυτέρων: «μὴ κλαῖε. ἰδοὺ ἐνίκησεν ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ἰοὔδα, ἡ ῥἴζα Δαυΐδ, ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας αὐτοῦ.» Μὴ κλαῖς, ἐβρέθηκε ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ τὸ ἀνοίξει. Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον, τὸ καὶ ἐστηκὸς· αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἐσφάγη ἀλλὰ στέκεται, ποὺ δείχνει τρία πράγματα: Ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἀφοῦ εἶναι ἀρνίον, δηλαδὴ ἐνηνθρώπησε. Δεύτερον, ἔπαθε, ἐσφάγη, ἐσταυρώθηκε. Τρίτον, ἀνεστήθη, γιατί εἶναι "ἐσφαγμένον καὶ ἐστηκός", δηλαδὴ στέκεται. Εἶναι ὁ Κύριος τῆς Ἱστορίας ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς θὰ ἀρχίσει νὰ ἀνοίγει τὶς σφραγῖδες. Καὶ ἔτσι, ἀγαπητοί μου, συνδέουμε τὰ προηγούμενα, μὲ τὸ 6ο κεφάλαιο ποὺ σὺν Θεῶ ἀρχίζουμε.

  «Καὶ εἶδον ὅτι ἤνοιξε τὸ ἀρνίον μίαν ἐκ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων· καὶ ἤκουσα ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ζῴων λέγοντος, ὡς φὼνὴ βροντῆς· ἔρχου. καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ᾿ αὐτὸν ἔχων τόξον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ στέφανος, καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». 6ο κεφάλαιο, στίχοι 1 ἕως 2. Τὸ κύριο θέμα, ὅπως ἀντιλαμβάνεστε ἐφεξῆς, εἶναι ἡ ἀποσφράγιση τοῦ ἐσφραγισμένου μὲ ἑπτὰ σφραγῖδες βιβλίου. Ὁ ἀποσφραγίζων εἶναι τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Κύριος ὅπως σᾶς εἶπα τῆς Ἱστορίας καί, συνεπῶς, ὁ μόνος δυνάμενος νὰ ἀνοίξει τὸ μέλλον καὶ νὰ γνωστοποιήσει τὸ μέλλον, διότι Αὐτὸς μόνο γνωρίζει, ὡς παντεπόπτης καὶ παντογνώστης, τὸ μέλλον. 

   Παρατηροῦμε ὅμως, ὅτι τὸ κύριο θέμα τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, σχεδὸν καλύπτει μιὰ σειρὰ ἀποκαλύψεων ἀπὸ τρεῖς ἑπτάδες ὁραμάτων, ἐκτὸς ἐκείνων ποὺ παρεμβάλλονται ὡς διαψάλματα, ποὺ σημαίνει σὰν intermedium, δηλαδὴ σὰν θέματα ποὺ ἔχονται σὲ μιὰ σειρὰ θεμάτων μὴ ἔχοντας σχέση μὲ τὴ σειρὰ τῶν θεμάτων, νὰ δώσουν μιὰ ἀναψυχὴ μὲ ἕναν τόνο διαφορετικό, γιὰ νὰ ξεκουράσουν τὸν ἀναγνώστη ἀπὸ τὴν συγκίνηση, τὸν φόβο καὶ τὸ δέος ποὺ αἰσθάνεται ὅταν βλέπει νὰ ἀποκαλύπτονται ἡ μιὰ μετὰ τὴν ἄλλη οἱ σφραγῖδες μὲ τὶς φοβερὲς πληγές, καὶ ἔρχονται γιὰ νὰ ἀλλάξουν ὅπως σᾶς εἶπα τὴν φοβερὴ εἰκόνα καὶ πάλι νὰ ἐπανέλθομαι εἰς τὴν σειρά μας γιὰ νὰ ληφθοῦν οἱ ὑπόλοιπες σφραγῖδες. Ἔχουμε τρεῖς ἑπτάδες. Ἡ πρώτη ἑπτάδα εἶναι οἱ τρεῖς σφραγῖδες, ἡ δευτέρα εἶναι οἱ ἑπτὰ σάλπιγγες καὶ ἡ τρίτη εἶναι οἱ ἑπτὰ φιάλες ἔχουμε λοιπὸν τρεῖς ἐπὶ ἑπτὰ εἰκοσιένα ἀνοίγματα νὰ γίνουν, βεβαίως ἑπτὰ ἀνοίγματα οἱ φραγίδες, ἑπτὰ σαλπίσματα ποὺ θὰ κάνουν ἑπτὰ ἀντίστοιχοι ἄγγελοι καὶ ἑπτὰ φιάλες ποὺ θὰ ἀποκαλύψουν τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. 

   Εἰς τὸ ζήτημα το πὼς θὰ ἐννοήσουμε καὶ πὼς θὰ ἐξηγήσουμε τὴν ἔκθεση αὐτὴ τῶν τρεῖς ἐπὶ ἑπτὰ ἀποκαλύψεων, δηλαδὴ ἑπτὰ σφραγῖδες, ἑπτὰ σαλπίσματα καὶ ἑπτὰ φιάλες. Δηλαδὴ κατὰ τὴ διάρκεια ἐκθέσεως αὐτῶν τῶν τρεῖς ἐπὶ ἑπτά, πὼς πρέπει νὰ ἐνοηθοῦν χρονικά; Μὲ ἄλλα λόγια ἡ μία ἑπτάδα ὁραμάτων καλύπτει μιὰ σειρὰ γεγονότων, μὲ τὸ τέλος τῶν ὁποίων γεγονότων ἀρχίζει νέα σειρὰ ὁραμάτων-γεγονότων. Ἀλλὰ ἀρχίζει νέα σειρὰ ὁραμάτων γεγονότων; Δηλαδὴ ἐπαναλαμβάνω –παρακαλῶ προσέξτε μὲ ἐδῶ γιατί αὐτὸ θὰ μᾶς χρησιμεύσει πάρα πολὺ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν Ἀποκάλυψη ἀλλὰ καὶ ἐσεῖς ἅμα μελετᾶτε νὰ κρατᾶτε αὐτὸ τὸ κλειδὶ τῆς ἑρμηνείας– ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ χρονικὴ σχέση τῶν τριῶν ἑπτάδων; Δηλαδὴ θὰ τελειώσει ἡ μία καὶ θὰ ἀρχίσει ἡ ἄλλη θὰ τελειώσει ἡ ἄλλη καὶ θὰ ἀρχίσει ἡ ἄλλη; Ἔχουν διατυπωθεῖ δύο θεωρίες. Ἡ πρώτη θεωρία δέχεται τὴν κατὰ παραλλήλους κύκλους ἐπανάληψη τῶν αὐτῶν πραγμάτων, τῶν αὐτῶν ἰδεῶν ἢ τῶν αὐτῶν γεγονότων εἷς αὐτὲς τὶς ἑπταδικὲς εἰκόνες ποὺ εἶναι ἀλλεπάλληλες ὁράσεις, καὶ αὐτὴ ἡ θεωρία καλεῖται θεωρία τῆς ἐπαναλήψεως ἢ τῆς ἀνακεφαλαιώσεως ἢ κυκλικὴ θεωρία. Νὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω: Ἔρχεται ἡ πρώτη σφραγῖδα καὶ δείχνει τί θὰ γίνει. Ξόφλησε αὐτὸ τελείωσε; Ἔγινε σὲ μιὰ χρονικὴ στιγμὴ τῆς ὅλης ἀνθρώπινης ἱστορίας καὶ τελείωσε, δὲν θὰ ἐπανέλθουμε; Ἔρχεται ἡ δεύτερη σφραγῖδα. Ἀποκαλύπτει ἕνα ἄλλο γεγονός. Τελείωσε αὐτό, δὲν ἔχουμε τίποτα ἄλλο παρακάτω, δὲν θὰ ἐπανέλθουμε; Λοιπόν, αὐτὴ ἡ κυκλικὴ ἑρμηνεία σημαίνει τοῦτο: οἱ ὀρθόδοξοι ἑρμηνευτὲς ἀκολουθοῦν τὴν κυκλικὴ ἑρμηνεία, χωρὶς ὅμως νὰ ἀποκλείουν καὶ τὴ δεύτερη ποὺ θὰ ἀναφέρουμε παρακάτω. Ποὺ σημαίνει, ὅταν τελειώσουν οἱ ἑπτὰ σφραγῖδες —ἀφοῦ λυθοῦν καὶ πραγματωθοῦν στὴν ἱστορία— ξαναπραγματώνονται ἀπὸ τὴν ἀρχή. Καὶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή. Καὶ διαρκῶς ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἕως ὅτου φτάσουμε σὲ μιὰ πύκνωση γεγονότων στὸ τέλος τῆς ἱστορίας. 

   Θὰ σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὴ Β' Ἐπιστολὴ πρὸς Τιμόθεον 3, 1-5. Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποὶ· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι... καὶ τούτους ἀποτρέπου.» Παρακαλῶ, προσέξτε. Πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι αὐτὴ ἡ κυκλικὴ ἑρμηνεία δὲν ὑπάρχει μόνο στὴν Ἀποκάλυψη, ἀλλὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη. Γι' αὐτὸ θὰ ἐπιμείνω· παρ' ὅτι τὴν ἀναλύσαμε πέρυσι τὸν Ὀκτώβριο, θὰ ἐπιμείνω ξανὰ στὴν ἀνάλυσή της γιὰ νὰ τὴν μάθουμε. Λέει στὸν Τιμόθεο : "Αὐτὸ νὰ γνωρίζεις: ὅτι στοὺς ἔσχατους καιρούς, στὶς ἔσχατες μέρες, ποιὲς εἶναι αὐτὲς οἱ ἔσχατες μέρες; εἶναι ὅταν θὰ ἔρθει ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, Εἶναι φανερὸ, ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί, θὰ σταθοῦν δύσκολοι καιροί. Δύσκολοι καιροί. Ἔσονται γὰρ, διότι θὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι καὶ τὰ λοιπὰ καὶ τὰ λοιπά. Ἔχει ἕναν μακρὺ κατάλογο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὅλα πολὺ ὡραία στὴ συντακτική τους διατύπωση, ὅτι στὶς ἔσχατες μέρες θά –ἀκοῦστε, μέλλον– ἔσονται, θὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, καὶ εὐθεῖς παρακάτω λέει καὶ τούτους ἀποτρέπου. Βάλτους στὴν ἄκρη λέει αὐτούς. Μά, ἅγιε Ἀπόστολε Παῦλε, εἶπες ὅτι στὶς ἔσχατες μέρες θὰ συμβοῦν αὐτά. Ὁ μαθητής σου ὁ Τιμόθεος, ὁ Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, πόσο θὰ ζήσει ἀκόμα; Δὲν θὰ ζήσει μέχρι ποὺ νὰ ἔρθει ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ! Πῶς τοῦ λές, λοιπόν, αὐτοὺς νὰ τοὺς ἀποτρέπει, νὰ τοὺς βάζει στὸ περιθώριο, νὰ μὴν τοὺς λογαριάζει; καὶ τούτους ἀποτρέπου. Πῶς τὸ ἐξηγεῖτε, ἀγαπητοί μου; Απλούστατα εἶναι τὸ ἑξῆς. Ἡ κατάσταση τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν ἀρχίζει ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ἀκοῦστε τί εἶπα: Ἔσχατη μέρα λέγεται ἡ κάθε μέρα. Μὲ εἰδικὴ ἔννοια ἔσχατη μέρα ἡ τελευταία, ποὺ θὰ ἔρθει ὁ Χριστὸς ξανὰ στὸν κόσμο. Πρῶτον, λοιπόν, αὐτό. Ἔσχατες μέρες εἶναι ὅλες οἱ ἡμέρες. Τώρα, μποροῦμε νὰ λέμε ὅτι εἶναι ὁμοίως ἔσχατες οἱ ἡμέρες. Τοῦ χρόνου πάλι ἔσχατες μέρες. Τὸ πρῶτο λοιπὸν εἶναι αὐτό, κατὰ τὴ συνήθεια τῆς Γραφῆς, διότι πηγαίνουμε προοδευτικὰ πρὸς τὶς ἔσχατες μέρες. Δὲν εἶναι ἀνακριβολογία, ἀλλὰ εἶναι τὸ μυστήριο του πῶς ἐπιτελοῦνται αὐτὰ τὰ πράγματα. 

   Δεύτερον. Ἀφοῦ κάθε μέρα εἶναι οἱ ἔσχατες ἡμέρες, τὸ φαινόμενο τοῦ νὰ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν πίστη οἱ ἄνθρωποι. Γιατί, ὅταν γράφει ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι φίλαυτοι, φιλάργυροι ἢ ἀλαζόνες, δὲν ἀναφέρεται στοὺς εἰδωλολάτρες, παρακαλῶ, ἀλλὰ ἀναφέρεται εἰς τοὺς Χριστιανούς. Φοβερό! Οἱ Χριστιανοὶ φίλαυτοι ἢ φιλάργυροι ἢ ἀλαζόνες. Οἱ Χριστιανοί! Δὲν τὸ βλέπουμε αὐτό; Στὴν ἐποχή του Τιμοθέου, δὲν ὑπῆρχαν τέτοιοι Χριστιανοί; Διαβάστε τὶς δύο ἐπιστολὲς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Εὐαγγελιστοῦ, τὶς δύο τελευταῖες Β' καὶ Γ', καθὼς καὶ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Ἰούδα, νὰ δεῖτε ἐκεῖ πὼς ὑπάρχουν τέτοιοι Χριστιανοί, τοὺς ὁποίους ὁ ἀδελφόθεος Ἰούδας τους ἀποκαλεῖ «νεφέλαι ἄνυδροι, σύννεφα χωρὶς νερό, ὁὗτοί εἰσιν ἐν ταῖς ἀγάπαις ὑμῶν σπιλάδες, συνευωχούμενοι ἀφόβως, ἑαυτοὺς ποιμαίνοντες, νεφέλαι ἄνυδροι ὑπὸ ἀνέμων περιφερόμεναι», τοὺς λέγει τόσα κοσμητικὰ ἐπίθετα ποὺ καθόλου δὲν τοὺς κοσμοῦν. Ὑπῆρχαν λοιπὸν τέτοιοι τύποι, ἦσαν Χριστιανοὶ αὐτοί. Πότε λοιπὸν ἀρχίζουν αὐτὲς οἱ καταστάσεις; Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ξεκινᾶ ἡ προφητεία. Γι' αὐτό του λέει καὶ αὐτοὺς ἀποτρέπου. Ποὺ σημαίνει ὅτι αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω θὰ συμβεῖ στὸ τέλος, ἀλλὰ θὰ ἀρχίσει ὅμως ἀπὸ τὴν ἐποχή σου. Καὶ συνεπῶς θὰ ἐπαναλαμβάνεται. Νὰ ἡ κυκλικὴ ἑρμηνεία.

   Ἔτσι, θὰ ἀκούσουμε παρακάτω ὅτι ἀνοίγει μιὰ σφραγῖδα καὶ βγαίνει ἕνας λευκὸς ἵππος. Τί σημαίνει αὐτὸς ὁ λευκὸς ἵππος θὰ τὸ δοῦμε στὴ συνέχεια. Αὐτὸ ποὺ σημαίνει, διαρκῶς σημαίνει σὲ κάθε ἐποχή, καὶ τότε ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τῶν Ἀποστόλων, καὶ μετὰ ταῦτα, καὶ σήμερα, καὶ αὔριο, μέχρι ποὺ νὰ ἔρθει ξανὰ ὁ Χριστός. Ὥστε ἡ πρώτη σφραγῖδα διαρκῶς λύεται, δηλαδὴ ἐπαναλαμβάνεται μέσα στὴν ἱστορία. Ἄρα ἔχω κυκλικὴ ἑρμηνεία, τὸ καταλάβατε; 

  Ἕνα ἄλλο παράδειγμα, ὄχι ἀπὸ τὴν Ἀποκάλυψη. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέει στὴν πρώτη του ἐπιστολὴ (2,18): «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, πάλι τὸ "ἔσχατη", εἶναι ἐσχάτη ὥρα, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· καὶ τώρα ἔχουν γίνει πολλοὶ ἀντίχριστοι, ὅθεν γινώσκομεν ἀπ' ὅπου ξέρουμε ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν ὅτι εἶναι ἡ ἔσχατη ὥρα» ἀφοῦ ἔχουμε πολλοὺς ἀντίχριστους. Ἀκούσατε ὅτι ἔρχεται ὁ Ἀντίχριστος, ἀλλὰ ὑπάρχουν πολλοὶ ἀντίχριστοι, μά, ἕνας εἶναι ἢ πολλοί; Αὐτὸ εἶναι τὸ σπουδαῖο, ἕνας θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, οἱ πρόδρομοί του θὰ εἶναι πολλοί. Ἄπο πότε θὰ ἀρχίσουν; Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Χριστὸς ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανό. Ὁ Ἀντίχριστος ἐνεργεῖ μέσα στὴν Ἱστορία. Εἶναι οἱ πολλοὶ ἀντίχριστοι, εἶναι οἱ πρόδρομοι τοῦ κυρίως Ἀντιχρίστου, ποὺ σημαίνει ἐπανάληψη τοῦ φαινομένου. Ἄρα κυκλικὴ περίπτωση, ἄρα ἑρμηνεία κυκλική. Καὶ τότε οἱ ἀντίχριστοι καὶ σήμερα οἱ ἀντίχριστοι καὶ αὔριο οἱ ἀντίχριστοι, μέχρι ποὺ νὰ ἔρθει ὁ ἕνας Ἀντίχριστος. Αὐτὴ λέγεται κυκλικὴ ἑρμηνεία. Νὰ τὴν τυπώσετε καλὰ στὸ μυαλό σας, εἶναι πολὺ σπουδαῖα. Μὲ αὐτὸ τὸ "κλειδὶ" θὰ μπορέσουμε νὰ κατανοήσουμε πολλά. Ὅποτε, δὲν θὰ πεῖτε, "ἄραγε αὐτὸ πότε θὰ συμβεῖ:" ἢ "μήπως συνέβη ;" Καὶ συνέβη καὶ συμβαίνει καὶ θὰ συμβεῖ. Ἀκοῦστε τί εἶπα; Καὶ συμβαίνει, ὅπως τὸ βλέπει ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, καὶ συμβαίνει καὶ θὰ συμβαίνει. Μὲ ἰδιαίτερη πύκνωση εἰς τὰ ἔσχατα ἐκεῖ, λίγο πρὶν τὴ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ Παρουσία. Εἶναι πολὺ σπουδαῖο, μὲ συγχωρεῖτε λίγο ποὺ σᾶς κουράζω, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ εἰσαγωγικὸ ποὺ κάνουμε εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρον. 

   Ἐν συνεχείᾳ, ἔχουμε τὴν ἄλλη μέθοδο. Εἶναι ἡ δευτέρα μέθοδος, ἡ λεγόμενη εὐθύγραμμος. Αὐτὴ ἡ χρονολογική, ἡ περιοδική, ἡ ὁποία δὲν εἶναι τί ἄλλο παρὰ ἡ ἑρμηνεία σὲ μιὰ παράταξη τῶν γεγονότων. Γι' αὐτὸ λέγεται χρονολογικὴ θεωρία. Τί σημαίνει αὐτό; Ἀκοῦστε τί σημαίνει: Ὅταν τελειώσει ἡ πρώτη σφραγῖδα, πραγματωθεῖ ὡς γεγονός, τελείωσε αὐτή, τέρμα, τέρμα. Ἀρχίζει ἡ δεύτερη. Τέρμα. Ἀρχίζει ἡ τρίτη. Ἔ, λοιπόν, αὐτὴ εἶναι σωστὴ ἡ θεωρία; Δὲν εἶναι σωστή, ἐν τούτοις μᾶς εἶναι χρήσιμη σὲ ὁρισμένα σημεῖα. Συμπέρασμα: Θὰ χρησιμοποιήσουμε καὶ τὴν κυκλικὴ καὶ τὴ χρονολογική. Σὲ ποιά περίπτωση θὰ χρησιμοποιήσουμε τὴ χρονολογική; Ἀκοῦστε ἕνα παράδειγμα. Λέγει ὁ Κύριος, διότι θὰ δεῖτε σὲ μιὰ θαυμαστὴ παραλληλότητα τὰ ὅσα λέγει ἡ Ἀποκάλυψη μὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στὰ Εὐαγγέλια (Ματθαῖος, Μᾶρκος, Λουκᾶς), εἶπε ὁ Κύριος: «Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται.» Μάτθ. 24, 29 "ὁ ἥλιος θὰ σκοτιστεῖ καὶ ἡ Σελήνη". Αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται κάθε μέρα. Οὔτε σὲ κάθε ἐποχή. Θὰ γίνει μιὰ φορά. Προσέξτε, θὰ γίνει μιὰ φορά. Συνεπῶς, ἡ ἑρμηνεία αὐτοῦ τοῦ σημείου δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μὲ τὴν κυκλικὴ ἑρμηνεία ἀλλὰ μὲ τὴ χρονολογική. Γιατί θὰ γίνει μόνο μιὰ φορά, ἀνεπανάληπτα. Μόνο μιὰ φορά. Συνεπῶς, συμπέρασμα, σὲ κάθε περίπτωση θὰ βλέπουμε πῶς μπορεῖ νὰ ἑρμηνευτεῖ ἕνα χωρίο. Αὐτό το πῶς, ἂν μοῦ πεῖτε ὅτι θὰ μπαίνει ὑποκειμενικά, θὰ σᾶς ἔλεγα: Δὲν ἐξηγοῦμε τίποτα δικό μας, παρὰ ἔχουμε κατὰ πόδας, σᾶς λέγω, τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἑρμήνευσαν ὀρθά, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, ὁ Οἰκουμένιος, ὁ Ἀρέθας καὶ νεότεροι, ποὺ δείχνουν μιὰ νηφαλιότητα. Δὲν ἔχουν ἐνθουσιασμοὺς νὰ ποῦν "Ἄαα, γίνεται πόλεμος! Ἀκούστηκε ὅτι, νὰ γράφουν οἱ ἐφημερίδες ὅτι ἡ Τουρκία θὰ κάνει αὐτό..." Μὴν προσπαθοῦμε ἀγαπητοί μου ἔτσι. Αὐτὸ δὲν δείχνει νηφαλιότητα. Διότι ἡ Ἀποκάλυψη δὲν μένει σὲ ἕνα συγκεκριμένο γεγονός, καὶ μάλιστα τοπικὸ καὶ μάλιστα ἑλληνικό. Εἶναι παγκόσμιο βιβλίο. Εἶναι παγκόσμιο βιβλίο! Δὲν θὰ λύσει τὰ ἑλληνικά μας θέματα καὶ τὰ ἑλληνοτουρκικά μας ἢ τὰ ἑλληνοβουλγαρικά μας ἢ τὰ ἑλληνοσερβικά μας –δὲν ξέρω τί– ἢ τὰ ἑλληνοαιγυπτιακά μας προβλήματα. Εἶναι παγκόσμιο βιβλίο. Αὐτὸ θὰ πεῖ ὅτι μετὰ νηφαλιότητος γίνεται ἡ ἑρμηνεία. Προσπαθοῦμε νὰ δοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πῶς ἀποκαλύπτεται. Δηλαδή, γιὰ νὰ καταλάβετε, αὐτὴ ἡ μέθοδος, ἡ μικτὴ ποὺ θὰ ἀκολουθήσουμε, παριστάνεται ὡς ἑξῆς. Μὲ μία ἑλικοειδῆ γραμμή, ἔχουμε ἕνα βουνὸ στρογγυλὸ στὴ βάση του, καὶ ξεκινάει ἕνας κύκλος ἀπὸ ἕνα σημεῖο. Αὐτὸς ὁ κύκλος γυρίζει γύρω, ἀλλὰ ὅπως γυρίζει γύρω γιὰ νὰ ἀνεβοῦμε στὴν κορυφή –ὅπως ξέρετε, κάνουμε γύρω γύρω το βουνό. Κύκλο, ἔ! Ξέρετε πῶς εἶναι ὁ δρόμος πάνω στὸ βουνὸ· δὲν πᾶμε ἀποτόμως κατ' εὐθεῖαν πάνω, ἀλλὰ πᾶμε γύρω γύρω. Λοιπόν, πᾶμε γύρω γύρω. Ὅταν ἐπανέλθουμε στὸ ἴδιο σημεῖο, ἔχουμε ἀνεβεῖ σὲ κάποια ἀπόσταση. Ἂν λοιπὸν κάνω αὐτοὺς τοὺς κύκλους, δὲν ἔχω παρὰ ἕνα ἐλατήριο, μία ἑλικοειδῆ γραμμή. Ἂν κοιτάξω ἀπὸ τὴν κορυφή, βλέπω μπροστά μου, ἀπὸ κάτω βλέπω τοὺς κύκλους. Κάτοψη βλέπω κύκλους. Εἶναι οἱ κύκλοι τῶν ἑπτὰ σφραγίδων, τῶν ἑπτὰ σαλπίγγων κ.λπ. Ἀλλὰ ἐνῷ εἶναι κύκλοι, ταυτόχρονα ἀνεβαίνουν κιόλας πρὸς τὰ πάνω. Συνεπῶς τί ἔχω; Παραλλήλους κύκλους. Δηλαδὴ γίνεται ἕνας κύκλος καὶ πάω πιὸ πάνω. Καὶ ξανά, καὶ ξανά. Κι ἔτσι ἔχω καὶ πάνω στὴν κορυφὴ τὰ ἔσχατα, τὴ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ Παρουσία. Ποὺ σημαίνει διαρκὴς ἐπανάληψη τῶν γεγονότων, προοδευτικὴ ἄνοδος πρὸς τὸ τέρμα, πρὸς τὴν κορυφή, πρὸς τὰ ἔσχατα. Καὶ ἔχω συνεπῶς καὶ μιὰ γραμμή. Ἔχω καὶ κύκλο καὶ γραμμή. Εἶναι ἡ μικτὴ μέθοδος τῆς κυκλικῆς θεωρίας καὶ τῆς χρονολογικῆς θεωρίας. Δὲν ξέρω ἂν μὲ καταλάβατε· ἂν εἶμαι τόσο πολὺ δύσκολος. Ἀλλὰ προσπάθησα καὶ μὲ παραδείγματα νὰ σᾶς δώσω νὰ τὸ καταλάβετε αὐτό. 

   Ἀκόμα ἕνα σημεῖο πρέπει νὰ ποῦμε. Πότε ἀρχίζει τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως νὰ πληροῦται; Πότε; Ὑπῆρξαν διάφορες ἀντιλήψεις. Πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι δὲν περιορίζεται φυσικὰ μόνο στὴν ἐποχὴ τοῦ ἱεροῦ συγγραφέως. Οὔτε ἀκόμη περιορίζεται εἰς τὰ ἔσχατα τῆς Ἱστορίας. Ἀρχίζει ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γράφει ὁ ἱερὸς συγγραφέας, ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, καὶ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ συνεχίζεται ἕως τὰ ἔσχατα. Δὲν ἀναφέρεται σὲ μιὰ μόνη ἐποχή, ἀλλὰ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές. Πᾶν ὅ,τι πραγματοποιεῖται δὲν εἶναι παρὰ ἕνα προανάκρουσμα ἑπομένων γεγονότων μὲ μιὰ τελικὴ ἔκβαση ποὺ τείνει πρὸς τὴ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ παρουσία. 

   Ἀκόμη ἕνα σημεῖο στὴν εἰσαγωγή μας. Ὀρθόδοξοι ἑρμηνευτές, ὅπως εἶναι ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, ἀναζητοῦν εἰς τὴν Ἀποκάλυψη τρία στοιχεῖα, τρία ἐπίπεδα. Ὅπως αὐτὸ τὸ κάνουν καὶ στὰ ἄλλα βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Εἶναι ἡ ἱστορικὴ διάσταση, εἶναι ἡ ἠθικὴ διάσταση, εἶναι καὶ ἡ μυστικὴ διάσταση. Πρέπει καὶ οἱ τρεῖς διαστάσεις στὴν ἑρμηνεία νὰ ἀναφέρονται. Ἡ ἱστορικὴ διάσταση εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἤδη συμβαίνει ἢ πρόκειται νὰ συμβεῖ. Ὅπως εἶναι οἱ ἑπτὰ ἱστορικὲς ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅπως εἶναι τὰ Ἔσχατα. Ὅπως εἶναι ὁ Ἀντίχριστος. Ὅπως εἶναι ἡ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ παρουσία. Αὐτὰ εἶναι ἱστορικὰ στοιχεῖα. Θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ μὴν ἐξαφανίσουμε τὸ ἱστορικὸ στοιχεῖο. Δυστυχῶς, πολλοὶ ἑρμηνευτὲς ἐξαφανίζουν τὸ ἱστορικὸ στοιχεῖο. Ἀλλὰ ἐξίσου ἐπικίνδυνο εἶναι ἐὰν μείνουμε μόνον στὸ ἱστορικὸ στοιχεῖο. Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ ἠθικὴ διάσταση. Πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως, δὲν ἔρχεται νὰ μᾶς πεῖ μόνο μερικὰ ἱστορικὰ πράγματα, ἀλλὰ ἔρχεται νὰ διδάξει. Ἔρχεται νὰ ἐπανορθώσει. Νὰ διατηρήσει. Νὰ ἐλέγξει. Νὰ τιμωρήσει. Νὰ παρηγορήσει. Νὰ τὸ ἠθικὸ στοιχεῖο. 

   Καὶ τέλος, εἶναι ἡ μυστικὴ διάσταση ποὺ θὰ τὴ βλέπουμε καὶ αὐτὴ συχνά. Δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ εὕρεση ἑνὸς βαθυτέρου νοήματος. Εἶναι νὰ ἀνακαλύψουμε ἐκεῖ τὸ μήνυμα τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ἀκόμη, ποὺ θὰ ἀναπτυχθεῖ μιὰ προσωπικὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Ὅταν, ἐπὶ παραδείγματι, λέει καὶ τελειώνει ἔτσι ἡ Ἀποκάλυψη: «Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ νύμφη λέγουσιν· ἔρχου. καὶ ὁ ἀκούων εἰπάτω· αὐτὸς ποὺ ἀκούει τὴν ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου ἂς πεῖ: ἔρχου. Ἔλα. Ἔλα. νὰὶ ἔρχομαι ταχὺ λέγει ὁ Χριστὸς ἀμήν, νὰὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ λέγει ὁ πιστός. Ναί. Μακάρι. Ἀμήν. Εἴθε νὰ γίνει. Ἔλα Κύριε Ἰησοῦ». Αὐτὸ τί σημαίνει; Σημαίνει ὅτι τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ἔφυγε ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ ἐπίπεδο, ἔφυγε καὶ ἀπὸ τὸ ἠθικὸ ἐπίπεδο καὶ μπῆκε στὸ μυστικὸ ἐπίπεδο. Μπῆκε στὴ θεολογία. Μπῆκε ἐκεῖ ποὺ θὰ βρεῖ ἡ ψυχὴ τὴν ἕνωσή της μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὰ τὰ τρία στοιχεῖα θὰ τὰ συναντοῦμε συνεχῶς. Τὸ ἱστορικό, τὸ ἠθικὸ καὶ τὸ μυστικὸ ἢ θεολογικὸ στοιχεῖο. 

   Καὶ τώρα, ἀγαπητοί μου, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μπαίνουμε στὸ ἱερὸ κείμενο, στὰ λίγα λεπτὰ ποὺ μᾶς μένουν. «Καὶ εἶδον ὅτι ἤνοιξε τὸ ἀρνίον μίαν ἐκ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων". Εἶδον. Ὅπως σᾶς εἶπα, ἡ σκηνοθεσία παραμένει ἡ ἴδια ἡ ὁποία ἀναφέρθηκε —ἐν περιλήψει σας ἀνέφερα— εἰς τὸ τέταρτο καὶ πέμπτο κεφάλαιο, ὅπου ὁ οὐρανὸς μένει ἀνοιχτός, ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ κυκλοῦται ὑπὸ τῶν τεσσάρων ζώων, τῶν 24 πρεσβυτέρων καὶ λοιπά. Καὶ τὸ ἐσφαγμένον Ἀρνίον, πρὸ τοῦ βιβλίου, ποὺ ἀνοίγει τὶς σφραγῖδες. 

  «Καὶ εἶδον ὅτι ἤνοιξε τὸ ἀρνίον μίαν ἐκ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων· καὶ ἤκουσα ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ζῴων λέγοντος, ὡς φὼνὴ βροντῆς· ἔρχου». Παρατηροῦμε ὅτι τὰ ζῶα, ὡς λειτουργικὰ τοῦ Θεοῦ πνεύματα, συμμετέχουν εἰς αὐτὸ τὸ ἐκτυλισσόμενο δρᾶμα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ. Τὸ πρῶτο ζῶον ἦτο ὁ λέων. Τὸ βλέπουμε λίγο πιὸ κάτω ποὺ λέγει: «καὶ τὸ ζῶον τὸ πρῶτον ὅμοιον λέοντι». Εἶναι στὸ τέταρτο κεφάλαιο, ὄχι πιὸ κάτω, πιὸ πάνω. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀκούστηκε ἡ φωνή του ὡς βροντή. Ἔχετε ἀκούσει λεοντάρι νὰ βρυχᾶται; Ὡς βροντὴ εἶναι ὁ βρυχηθμὸς τοῦ λεονταριοῦ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι δὲν εἶναι στὴ μία τυχαία σφραγῖδα ὅταν λέγει «καὶ ἠνοίχθη μία ἐκ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων», ἀλλὰ ἡ πρώτη. Ὅταν λέει "μία" μὲ τὴν τακτικὴ σημασία –ἔχουμε τοὺς τακτικοὺς ἀριθμοὺς στὴ γραμματικῆς ὅπως τοὺς γνωρίζετε– ποὺ σημαίνει "πρώτη". Γιὰ νὰ τὸ καταλάβετε, σᾶς θυμίζω αὐτὸ ποὺ λέγει πάλι ἡ Γραφή: «τῇ μὶᾷ τῶν σαββάτων». Εἶναι ἡ πρώτη των Σαββάτων, ἡ πρώτη τῆς ἑβδομάδος. Εἶναι δηλαδὴ ὄχι ἡ ἀριθμητικὴ ἀλλὰ ἡ τακτικὴ σημασία. Συνεπῶς ἡ πρώτη σφραγῖδα. Ἔχει σημασία ἡ πρώτη. Ὅταν ἠνοίχθη ἡ πρώτη σφραγίς, ἀκούσθηκε ἡ φωνή –ὁ λέων, τὸ ζῶο ποὺ ἦταν ὡς λέων, ποὺ εἶναι ἄγγελος ἐξαπτέρυγος– "Ἔρχου". Ἔλα. Ποῦ ἀποτείνεται αὐτὸ τὸ "Ἔρχου"; Σὲ ποιόν τὸ λέει αὐτὸ τὸ "Ἔρχου"; Τὸ λέγει πρὸς τὸν ἐρχόμενον Ἱππέα ποὺ κάθεται πάνω σὲ ἕνα λευκὸ ἄλογο, ποὺ ἔρχεται ὡσὰν μία καινούργια τώρα ὀπτασία μέσα στὴν ἤδη ὑπάρχουσα ὀπτασία τοῦ οὐρανοῦ ποὺ βλέπει ὁ Εὐαγγελιστής, τὸν θρόνον καὶ τὰ λοιπά, τοὺς 24 πρεσβυτέρους· προβάλλεται μία καινούργια εἰκόνα. Ἕνας Ἱππεὺς ἐπάνω σὲ ἕνα ἄσπρο ἄλογο, «καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκὸς Καὶ ὁ καθήμενος ἐπ' αὐτὸν ἔχων τόξον εἶχε ἕνα τόξο Καὶ ἐδόθη αὐτῷ στέφανος τοῦ δόθηκε στεφάνι». Τί συμβολίζει ὁ λευκὸς ἵππος; Συμβολίζει τὴν νίκη. Συμβολίζει τὸν θρίαμβο. Τὸ στεφάνι; τὴν βασιλεία. Συνεπῶς, ὅπως ἐξάλλου τὸ εἴδαμε αὐτὸ καὶ στὸν ἄγγελο ἐπίσκοπο τῆς ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης ποὺ λέγει: «γίνου πὶστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοὶ τὸν στέφανον τῆς ζωῆς». 

   Γράφει ὁ Οἰκουμένιος: "Ὁ μὲν λευκὸς ἵππος, σύμβολον Εὐαγγελιστοῦ τυγχάνει, ὡς εὐεργεσία πραχθησομένης τοῖς ἀνθρώποις· ὁ δὲ γὲ στέφανος, κράτος καὶ νίκην αἰνίττεται". Δηλαδὴ ποιός εἶναι ὁ καθήμενος στὸ λευκὸ ἄλογο; Εἶναι, ἀγαπητοί μου, τὸ Εὐαγγέλιο. Προσέξτε, τὸ Εὐαγγέλιο. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἱππέας τοῦ λευκοῦ ἵππου. Δηλαδὴ ὁ Χριστιανισμός, ποὺ ἐξαγγέλλεται εἰς τὰ ἔθνη. Ὅταν τοῦ λέγει τὸ ἑξαπτέρυγο, τὸ ζῶο ὡς λέων: "Ἔλα", βγαίνει τὸ Εὐαγγέλιο εἰς τὸν κόσμο διὰ στόματος τῶν Ἀποστόλων. Συνεπῶς, ὁ ἱππέας εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο μὲ τὸ στόμα τῶν Ἀποστόλων. 

   Γράφει ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας: "Τὴν τῶν Ἀποστόλων ἐννοεῖστε γενεά, εἶναι ἡ γενεὰ τῶν Ἀποστόλων καθένας τόξον τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα κατὰ δαιμόνων ἐντείναντες, καὶ τὸ τόξον ποὺ σημαίνει πολεμοῦν τοὺς δαίμονες, τὶς ἀντίθεες δυνάμεις, γιὰ νὰ ἐπικρατήσει τὸ Εὐαγγέλιο εἰς τὴν γῆ". Ἐδῶ βλέπουμε, ἔχουμε μιὰ ὡραία, ἐλπιδοφόρο ἐξαγγελία τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος. Αὐτὴ ποὺ καλεῖ σύμπασαν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ἐπιστρέψει στὸν Θεὸ καὶ νὰ σωθεῖ. Εἶναι ἡ ἀνατολὴ τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ ὁποία συνοδεύεται μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δύναμη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Γι' αὐτὸ καὶ καρποφορεῖ. 

   Διαβάζουμε στὸ κατὰ Μᾶρκον Εὐαγγέλιο 16, 10-20: «Ὁ μὲν οὖν Κύριος μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτοῖς ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. ἐκεῖνοι δὲ ποιοί; οἱ μαθηταί, οἱ Ἀπόστολοι ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, Ἐκήρυξαν παντοῦ. Εἶναι ὁ ἱππεύς. Ἐκήρυξαν, βγῆκαν καὶ κήρυξαν τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων». Εἶναι ἡ ἀνατολὴ τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἀνατολὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ εἰς τὰ ἔθνη. Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη νίκη. Ἐξῆλθε νικῶν. Ἐξῆλθε νικῶν. Καὶ πράγματι, ἦταν ἀγαπητοί μου, μιὰ κολοσσιαία καὶ θριαμβευτικὴ νίκη ἡ ἐξάπλωσις τοῦ Χριστιανισμοῦ εἰς τὸν τότε γνωστὸν κόσμον. 

   Σημειώνει ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος, ποὺ εἶναι στὸ δεύτερον ἥμισυ τοῦ δευτέρου αἰῶνος μετὰ Χριστόν, γράφει: "Ἡ Ἐκκλησίαἕ ὡς περάτων τῆς γῆς διεσπαρμένη ἐστί, ἐν Γερμανίαις, ἐν ταῖς Ἰβηρίαις, ἐν Κελτοῖς, κατὰ ἀνατολάς, ἐν Αἰγύπτῳ, ἐν Λιβύῃ, κατὰ μέσα τοῦ κόσμουπαντού ἡ Ἐκκλησία ἐξηπλώθη". Ἐδῶ ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε αὐτὴ τὴν κυκλικὴ μέθοδο. Καλά, τὸ Εὐαγγέλιο κηρύχθηκε τότε, σήμερα δὲν κηρύσσεται; Ὅταν ἔχουμε 1.700, 1.800 γλῶσσες καὶ διαλέκτους τὴν Ἁγία Γραφή, τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν κηρύσσεται σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο; (η ομιλία πραγματοποιήθηκε στις 12/10/1981. Σήμερα το χριστιανικό μήνυμα και το Ευαγγέλιο έχει κηρυχθεί και μεταφραστεί σε περισσότερες από 4.000 γλώσσες παγκοσμίως (σε σύνολο περίπου 7.400 καταγεγραμμένων γλωσσών και διαλέκτων στον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων και των νοηματικών γλωσσών). Γι' αὐτό σας εἶπα, τότε κηρύσσεται, ἀνοίγει ἡ σφραγῖδα, ἀλλὰ ἔχουμε τὴν ἐπαναληπτικὴ ἑρμηνεία. Ξαναγυρίζουμε καὶ ξαναγυρίζουμε καὶ ξαναγυρίζουμε. Τὸ ἀντιληφθείκατε παρακαλῶ πῶς γυρίζουμε ξανὰ καὶ ξανά; 

   Ἐξάλλου, ἔχουμε καὶ κάτι ἐδῶ. Ἐκεῖνο ποὺ λέγει «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήση» προδίδει τὴν κυκλικὴ ἑρμηνεία. Βγῆκε νὰ νικήσει, ἐβγῆκε νικῶντας καὶ γιὰ νὰ νικήσει. Ἀφήνει δηλαδὴ περιθώρια διὰ τὸ μέλλον. Ἀλλὰ λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης πάνω σὲ αὐτό, στὴν Α' Ἰωάννου 5,5: «τὶς ἐστιν ὁ νικῶν τὸν κόσμον εἰ μὴ ὁ πιστεύων ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ;». Ἂν πιστεύεις ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τότε νίκησες τὸν κόσμον. Ἄρα λοιπὸν εἶσαι καὶ ἐσὺ τώρα νικητής. Ἄρα εἶσαι καὶ σὺ ἕνας ἱππέας ἐπάνω σὲ ἕνα λευκὸ ἄλογο καὶ βγαίνεις νικητής. Βλέπετε; Δὲν εἶναι λοιπὸν μόνον ἁπλῶς κάτι τὸ ἀφηρημένο, ἕνα γεγονός. Εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἔκφραση "Καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήση". Ἔχει μία βαθυτέρα σημασία. Προσέξατε· πρόκειται περὶ δύο νικῶν, δύο νῖκες. Ἡ πρώτη νίκη εἶναι ἡ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ κόσμου πρὸς τὸν Θεό. Ἡ δευτέρα νίκη εἶναι τὸ μαρτύριο τῶν πιστῶν ἐκ μέρους τῶν ἀρνησαμένων καὶ ἀρνουμένων διαρκῶς τὸ Εὐαγγέλιο. Δηλαδή, ἡ νίκη νὰ διατηρηθεῖ ἡ πίστη τῶν Ἀποστόλων, τῶν ἐξαγγελέων τοῦ Εὐαγγελίου, ὅταν τὸν πιάνει ὁ ἄπιστος καὶ τοῦ λέγει: «Θὰ ἀρνηθεῖς τὸ Εὐαγγέλιο;». Καὶ ἐκεῖνος λέγει: «Δὲν τὸ ἀρνοῦμαι». Εἶναι ἡ δεύτερη νίκη, τὸ μαρτύριο. Γι' αὐτὸ πολὺ ὡραῖα γράφει ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας: "Πρώτη νίκη ἡ τῶν ἐθνῶν ἐπιστροφή, δευτέρα ἡ τοῦ σώματος δι’ αὐτὴν ἑκούσιος μετὰ κολάσεων ἔξοδος". Ἐκεῖθεν λέγει νικῶν κλείναν οἱ κύκλοι. Ἡ πρώτη νίκη, ἡ διάδωσις τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ δευτέρα νίκη εἶναι τὸ μαρτύριο. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ μαρτύριο θὰ ξεδιπλωθεῖ στὴ δευτέρα σφραγῖδα, ὅταν θὰ ἀποκαλυφθεῖ. 

   Πρῶτα ὁ Θεὸς ὅμως, θὰ ἀναλύσουμε τὴν δευτέρα σφραγῖδα στὴν προσεχῆ μας ὁμιλία μας στὶς 25 Ὀκτωβρίου, πάλι ἐδῶ. 

Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ. 

🔸28η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ἱερά Ἀποκάλυψις ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ἱερά Ἀποκάλυψις " εδώ ⬇️

https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_80.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://drive.google.com/file/d/1A9Q7I5lLBiBm6AUhfYsXAdHckIBgYe7j/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC%20%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B9%CF%82.?m=1

🔸 Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ ὀπτασία τῶν 144.000 παρθένων μετά τοῦ ἀρνίου καί περί παρθενίας.

†. Τὸ περιεχόμενο τῶν δύο προηγουμένων κεφαλαίων, τοῦ 12ου καὶ τοῦ 13ου κέφ. ἤδη ἔχει συγκλονίσει τοὺς ἀναγνώστας ἢ τοὺς ἀκροατάς, σὲ βαθμὸ νὰ νομίζουν ὅτι ὁ ὁρίζων εἶναι τόσο ζοφερός, ποὺ δὲν θὰ μπορέση κανεὶς νὰ σωθῇ. Ἡ παρουσία τοῦ δράκοντος, (σατανᾶ), τοῦ θηρίου (Ἀντιχρίστου) καὶ τοῦ ψευδοπροφήτου (τοῦ δευτέρου θηρίου), εἶναι τόσο φοβερή, ὥστε νὰ ἐρωτήση κανείς, ποιός μπορεῖ νὰ σωθῇ; Καὶ ὅμως ἀγαπητοί μου θὰ σωθοῦν οἱ ἐκλεκτοί. Προκειμένου ὅμως νὰ ἀκολουθήση στὴν περιγραφή της, πιὸ κάτω στὸ βιβλίο τῆς Ἄποκ, ἡ παγκοσμία κρίσις καὶ νὰ ἐκτυλιχθοῦν πάλι συγκλονιστικὲς εἰκόνες, ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς προσθέτει σὰν διάψαλμα, κατὰ τὴν συνήθειά του, ποὺ τὴν ἔχομε δῇ καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα τοῦ βιβλίου τῆς Ἄποκ, μὲ ἐκείνη τὴν παραμυθικοτάτη εἰκόνα τοῦ Ἀρνίου μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν. Ἡ σκηνὴ αὐτὴ εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς γῆς. Ἀκριβῶς γιὰ νὰ δείξη τὴν τύχη τῶν πιστῶν. Εἰς τὴν ἐπιγείαν αὐτὴν σκηνὴν μετέχει καὶ ὁ οὐρανὸς ὡς θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ποὺ ζῇ τὰ δραματικὰ γεγονότα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας, 

   ΚΕΦ. ΙΔ. «Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστηκὸς ἐπὶ τὸ ὄρος Σιῶν, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πὰτρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν».

   Εἶδα καὶ νὰ τὸ ἀρνίον νὰ στέκεται ἐπάνω εἰς τὸ ὅρος Σιῶν, καὶ μαζὶ τοῦ 144.000 ποὺ εἶχαν τὸ ὄνομά του καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρός του γραμμένο στὰ μέτωπά τους. 

   Εἶναι μία πολὺ ὡραία εἰκόνα, καὶ μάλιστα μιὰ εἰκόνα ποὺ ἀποτελεῖ μία ἀντίθεση ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου ποὺ θὰ καθήση, κατὰ τὸν Ἀπ. Παῦλο, εἰς τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὸν λόφο Σιῶν, καὶ γύρω ἀπὸ αὐτόν, τὸν Ἀντίχριστο, θὰ βρίσκονται ὅσοι θὰ ἔχουν τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου. Εἶναι πράγματι μία ἀντίθεσις. 

   Ἐδῶ τὸ "ἑστηκὸς", δὲν μᾶς λέει ἐσφαγμένο, ἁπλῶς τὸ ἐστηκός, ἀρνίον εἶναι ὁ Χριστός. Μαζὶ τοῦ εἶναι 144.000 πιστοί. Μὲ εἰδικὰ ὅμως, ὅπως θὰ δοῦμε πιὸ κάτω χαρακτηριστικά. 

   Μὲ τὶς δυὸ αὐτὲς εἰκόνες πραγματικότητες, ποὺ τὸ θηρίον Ἀντίχριστος κυβερνᾶ ἀπὸ τὸ ὅρος Σιῶν καὶ τὸ ἀρνίον Χριστός, ποὺ ὁμοίως κυβερνᾶ ἀπὸ τὴν Σιῶν, δείχνει τὴν ὁρατὴ καὶ τὴν ἀόρατη πλευρὰ τῆς Ἱστορίας. Καὶ ἡ μὲν ὁρατὴ πλευρὰ τῆς Ἱστορίας εἶναι ἡ κυβέρνηση τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ δὲ ἀόρατος πλευρὰ τῆς Ἱστορίας εἶναι ἡ κυβέρνηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ποὺ κυβερνᾶ τὴν Ἐκκλησία του καὶ γενικὰ τὴν Ἱστορία. Γι' αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι καὶ μάλιστα πολλοὶ πιστοὶ νομίζουν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν κυβερνᾶ τὴν Ἐκκλησία του, καὶ γενικὰ τὸν κόσμο, διότι βλέπουν νὰ ὑπάρχει διάχυτο τὸ κακό. Γι'αυτό ἔχουν τὴν ἐσφαλμένη ἀντίληψη ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν κυβερνᾶ, ἐνῷ βλέπουμε ἐδῶ, ἀπ τὸ βιβλίο τῆς Ἄποκ, ὅτι ὑπάρχει ἡ ὁρατὴ καὶ ἡ ἀόρατος ὄψις διακυβερνήσεως τοῦ κόσμου. Ἔαν τώρα ὑπάρχει τὸ κακὸ διάχυτο μέσα στὸν κόσμο καὶ νὰ κυβερνᾶ ὁ Ἀντίχριστος ἢ ἐὰν θέλετε σήμερα μὲ τοὺς προδρόμους τοῦ Ἀντιχρίστου, αὐτὸ γίνεται κατὰ παραχώρηση πάντα τοῦ Θεοῦ, ὅπως σᾶς ἔλεγα ἄλλοτε, ποὺ στέλνει πνεῦμα πλάνης εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθεια καὶ θέλουν νὰ μένουν εἰς τὴν ἀπείθεια. 

   Παρὰ ταῦτα, τὸ ὅρος Σιῶν ποὺ στέκεται τὸ ἀρνίον δὲν εἶναι τὸ παλαιὸν ὅρος Σιῶν. Γράφει ὁ Ἀνδρέας Καισαρείας: "Ἐπὶ τὸ ὄρος δὲ Σιῶν, οὐ τῆς παλαιᾶς ἑστώς, ἀλλὰ τῆς νέας, τῆς τοῦ ζῶντος Θεοῦ πόλεως". Δηλ. εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Εἰς αὐτὸ τὸ ὅρος Σιῶν ἵσταται τὸ Ἀρνίον, εἰς τὴν Ἐκκλησία. Εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ Χριστός, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία, διότι ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τὸ σῶμα του καὶ κυβερνᾶ τὸν κόσμο ἀπὸ αὐτὴν τὴν νοητὴ Σιῶν. Τὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ὁ Ἀντίχριστος θὰ κυβερνήση τὸν κόσμον ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ καὶ ὁρατὴ Σιῶν. Τὴν παλαιά. Ἡ Ἱεροσόλυμα, τὴν παλαιὰ πόλη, Ὁ Κύριος προφητεύει, Μᾶρκος 13, 27 τὰ ἑξῆς: «καὶ τότε ἀποστελεῖ τὸὺς ἀγγέλους αὐτοῦ καὶ ἐπισυνάξει τὸὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ». Ἐὰν λοιπὸν οἱ ἐκλεκτοὶ εἶναι σκορπισμένοι σὲ ὅλη τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, προφανῶς καὶ ὁ Κύριος μαζί τους ἢ ἐκεῖνοι μαζί του, ποὺ σημαίνει ὁ Χριστὸς εἶναι στὴν Ἐκκλησία Του. Ποιά θὰ εἶναι αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία; Καὶ σήμερα θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ καὶ χθὲς θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ποῦμε καὶ αὔριο, καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὰ ἔσχατα, θὰ εἶναι ἡ τότε ἀνὰ τὴν οἰκουμένη ἀληθὴς Ἐκκλησία. 

   Θὰ ὑπάρχει ψευδὴς Ἐκκλησία, γιὰ νὰ βάζω τὸν χαρακτηρισμὸ "ἀληθὴς Ἐκκλησία"; Ὄχι ἀκριβῶς, ἀλλὰ ὅπως σᾶς ἔλεγα σ' ἕνα περασμένο θέμα πέρυσι κατὰ τὴν μέτρηση τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ, σὲ μιὰ ὀπτασιακὴ εἰκόνα του ὁ Ἔυαγγελιστής Ἰωάννης ἐμποδίζεται νὰ μετρηθῇ ἡ πόλις, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ μόνο ὁ ναὸς καὶ τὸ θυσιαστήριο. Καὶ πῆρε τὴν ἐντολὴ ὅτι τὸ ὑπόλοιπο τῆς πόλεως, τὸ ὑπόλοιπο τῆς Ἐκκλησίας θὰ καταπατηθῇ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, δηλ. θὰ βεβηλωθῇ, δηλ. οἱ πιστοὶ ἐκεῖνοι ποὺ θὰ εἶναι νερουλοὶ πιστοί, οἱ ἀσταθεῖς πιστοί, αὐτοὶ ἀγαπητοί μου θὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστο. 

   Καὶ εἰς τὴν Ἐκλησία μέσα; Ὅπως σᾶς ἔλεγα τὴν περασμένη φορά, ἴσως θὰ καθήσουν ἄνθρωποι πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου. Μὰ πατριάρχαι εἶναι αὐτοί, μὰ ἐπίσκοποι εἶναι αὐτοί, μὰ πρεσβύτεροι εἶναι, μὰ διάκονοι εἶναι, μὰ μοναχοί, τὸ θέμα εἶναι ὅτι, εἴτε μὲ τὴν αἵρεση τὴν ὁποία εἰσάγουν, εἴτε μὲ τὰ καινὰ δαιμόνια καὶ τὶς καινὲς ἑρμηνεῖες, εἴτε μὲ τὴν βρώμικη ζωή τους, ὑπηρετοῦν τὰ σχέδια τοῦ Ἀντιχρίστου, προσβάλλουν τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ὁ Ἀντίχριστος, μὲ τοὺς προδρόμους τοῦ κάθεται ἤδη εἰς τὴν Ἐκλησίαν. Βέβαια, προσέξτε, πάντοτε μὲ βάση τὴν ὀπτασιακὴ εἰκόνα τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ, ποὺ ἐμποδίστηκε νὰ μετρηθῇ τὸ ὑπόλοιπον τῆς πόλεως, ποὺ μέτρησις σημαίνει προστασία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδῶ δὲν μετράται ἡ πόλις ὅτι δὲν θὰ προστατευθῇ αὐτὸ τὸ μέρος τῶν πιστῶν. Διότι θὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, εἴτε κληρικοὶ εἶναι, εἴτε λαϊκοὶ εἶναι, θὰ εἶναι οἱ χαλαροὶ ἄνθρωποι, ποῦ ὑπεχώρησαν στὴν αἵρεση ἢ στὸν διεφθαρμένο βίο. 

   Ἀλλὰ γιατί ὅμως ἐδῶ τὸ ἱερὸν κείμενον λέει ὅτι τὸ ἀρνίον ἵσταται ἐπὶ τοῦ ὅρους Σιῶν; Διότι εἰς τὸ ὅρος Σιῶν, ἢ καλύτερα εἶναι ἕνας τεχνικὸς ὅρος, νὰ τὸ ποῦμε ἔτσι, ἕνας θεολογικὸς τεχνικὸς ὅρος, διότι ἐκεῖ ἔχομε τὴν πλήρωση ὅλων τῶν ἐσχατολογικῶν καὶ χριστολογικῶν προφητειῶν τῆς Π. Δ. 

   Καὶ ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ 144.000; Μᾶς λέγει κατὰ ἕναν ἀποκαλυπτικὸν καὶ ὡραῖον τρόπον ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας τὰ ἑξῆς: 

"Ἢ τὸ τοῦ ἀποστολικοῦ σπόρου πολύφορον δηλοῦσιν. τὸὺς ἀπὸ τῆς Νέας Διαθήκης παρθένους, κατά τε τὸν ἔσω, κατά τε τὸν ἔξω ἄνθρωπον, σημαίνουσιν· ἐν γὰρ τοῖς παλαιοῖς σπάνιον τὸ τῆς παρθενίας κατόρθωμα, πλὴν σφόδρα ὀλίγοις εὑρισκόμενον· ὅθεν καὶ ἑτέρας ταύτας παρὰ τὰς πρότερον εἰρημένας οἰητέον, τὰς ὀνομαστὶ ἐκ τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ συναγομένας, ἂἷς παρθενίαν οὐ προσμεμαρτύρηκε". 

   Δηλ. ἢ σημαίνει το πολύφορον, δηλ. τὴν πλουσίαν πνευματικὴν καρποφορίαν τῆς Κ. Δ. ἢ σημαίνει τοὺς ἐν παρθενίᾳ διαλάμψαντας καὶ βεβαίως τῆς Κ. Δ. συμπεριλαμβανομένων φυσικὰ καὶ τῆς Παλαιᾶς, ἀλλα κυρίως τῆς Καινῆς ποὺ θὰ σᾶς ἐξηγήσω πιὸ κάτω, ἀλλὰ τοὺς ἐν παρθενίᾳ, κατὰ τὲ τὸν ἔσω, κατά τε τὸν ἔξω ἄνθρωπον, καὶ ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικά. Διότι εἰς τοὺς παλαιοὺς τῆς Π. Δ. ἦτο σπάνιον κατόρθωμα ἡ παρθενία καὶ εὑρίσκετο εἰς ὀλίγους. Γι' αὐτὸ τὸ λόγο δὲν συμπίπτει "ὅθεν καὶ ἑτέρας ταύτας παρὰ τὰς πρότερον εἰρημένας οἰητέον" δὲν συμπίπτει αὐτὴ ἡ ὁμὰς τῶν 144.000 μὲ ἐκείνη τὴν ὁποία ἤδη ἀνέφερε ὁ Ἔυαγγ. Ἰωάννης εἰς τὸ τὸν 7ον κὲφ τῆς ἀποκ. Διότι ἐκεῖνες οἱ 144.000 εἶναι κατὰ τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, μὰ ἡ παρθενία δὲν ὑπῆρχε εἰς τὴν Π. Δ, εἶναι προνόμιο τῆς Κ. Δ, ἔχομε σφόδρα, ὅπως λέγει ἐδῶ, σφόδρα, ἐλαχίστους, δηλ. πολὺ λίγους εἰς τὴν Π. Δ ὅπως εἶναι ὁ προφήτης Ἠλίας ἢ ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος, ἐλάχιστοι εἶναι οἱ ἐν παρθενίᾳ, ὁ Μωυσῆς ἦτο ἔγγαμος, ὁ Ἀαρῶν ἦτο ἔγγαμος, ὅλοι κατὰ κανόνα οἱ προφῆτοι ἦσαν ἔγγαμοι. Σχεδὸν κατὰ κανόνα. Σχεδὸν κατὰ κανόνα ἦσαν ἔγγαμοι. Τὸ γιατί ἦσαν ἔγγαμοι; ἦτο ἡ παλαιὰ τάξις τῶν πραγμάτων. Διότι ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ὁ λαὸς ἱστορικὰ διὰ νὰ πλαισιώση τὸν ἀναμενόμενον Μεσσία. Αὐτὸ βέβαια δὲν ὑπάρχει πιά, δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ὑπάρχει πλέον, γι' αὐτὸ τὸ λόγο λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος εἰς τὸν περὶ παρθενίας λόγον, ἔτσι ἀρχίζει, ὅτι εἶναι προνόμιον τῆς Κ. Δ, δὲν εἶναι προνόμιο τῆς Π. Δ, γι' αὐτὸ τὸ λόγο οἱ Ἑβραῖοι δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ κατανοήσουν αὐτὸ τὸ μεγάλο θέμα τῆς παρθενίας. Ἀλλὰ καὶ ἕνας ἀκόμη λόγος. Ὅπως μᾶς ἀναφέρει, ἑρμηνεύει ὁ Ἀρέθας, ὅτι ἐκφέρεται διατυποῦται ἄναρθρα, χωρὶς ἄρθρο, καὶ λέγει ὅτι εἶδα 144.000 μαζὶ μὲ τὸ ἀρνίον. Δὲν λέγει, εἶδα τὶς 144.000 μαζὶ μὲ τὸ ἀρνίον, δεδομένου ὅτι ἤδη στὸ 7ον κέφ.ο Ἔυαγγ. Ἰωάννης εἶχε κάνει τὴν ἀναφορά του. Ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω σαφέστατα ἀναφέρεται εἰς τοὺς ἀληθεῖς παρθένους, -ἄνδρες γυναῖκες- καὶ ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας "κατά τε τὸν ἔσω, κατά τε τὸν ἔξω ἄνθρωπον, σημαίνουσιν", καὶ θέλει νὰ πῇ ὅτι ἦσαν παρθένοι ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικά, δηλ. κατὰ τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ σῶμα, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι οὐδέποτε συνέβη γενετήσια μίξη, Οὐδέποτε. Διότι ἐδῶ ποῦ τὰ λέμε, εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ ἔχη παρθενίαν χωρὶς νὰ ὑπάρχει ἐσωτερικὴ παρθενία; Ἡ παρθενία ἀγαπητοί μου δὲν εἶναι ἡ ἀπουσία μίας μίξεως, δὲν εἶναι, οὔτε ἐνας παρθενικὸς ὑμήν. Δὲν εἶναι αὐτὸ παρθενία. Αὐτὸ εἶναι ἡ ἐξωτερικὴ παρθενία, ἐσωτερικὴ παρθενία εἶναι ἡ καθαρότητα τῆς καρδίας, θὰ τὸ δοῦμε στὴν συνέχεια. 

   Πάντως ὁ ἀριθμὸς εἶναι συμβατικὸς καὶ δηλοῖ πλῆθος. Ἁπλῶς πλῆθος, 12×12.000. Δὲν εἶναι πραγματικὸς ἀριθμός, ὅπως ἀνοητότατα πιστεύουν οἱ Χιλιασταί, ἀλλὰ εἶναι ἁπλούστατα ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων. Τίποτε ἄλλο. Ἀλλὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ ἀριθμὸς 144.000 δηλοῖ πάντοτε τὴν Ἐκκλησία. Διότι καὶ τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἔγραψε ὁ ἅγιος Ἰωάννης, εἶπε οἱ 12 φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐδῶ 12×12.0000, 144.000, πάλι δηλοῖ τὴν Ἐκκλησίαν. Ἀλλὰ τί πρέπει ἐδῶ νὰ σημειώσουμε. Ἐὰν ἔπρεπε νὰ ἐξαρθῇ μία κατηγορία πιστῶν π.χ. τῶν παρθένων, ἢ τῶν μαρτύρων, ἢ τῶν ὁμολογητῶν, πάντοτε θὰ παρουσιάζετο ὁ αὐτὸς ἀριθμός: 144.000. Αὐτὸ τὸ βλέπουμε σὲ μιὰ λειτουργική μας εὐχή. Ὅταν λέμε στὸ τέλος πιὰ τῆς εὐχῆς τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς. "Ἔτι προσφέρομέν σοι τὴν λογικὴν ταύτην λατρείαν, ὑπὲρ τῶν ἐν πίστει ἀναπαυσαμένων, Προπατόρων, Πατέρων, Πατριαρχῶν, Προφητῶν, Ἀποστόλων, Κηρύκων, Εὐαγγελιστῶν, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Ἐγκρατευτῶν (παρθένων, αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἐγκρατευταί, οἱ παρθένοι), καὶ πὰντὸς πνεύματος δικαίου ἐν πίστει τετελειωμένου". Ὅλοι αὐτοὶ ὅμως ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησία. Συνεπῶς θὰ λέγαμε εἶναι οἱ 144.000, 12×12.000, πλῆθος. 

   Ὅλοι αὐτοὶ περὶ ὧν ὁ λόγος οἱ 144.000, μὲ τὴν παρθενικὴν ἰδιότητα, ἐχουν κι ἄλλες ἰδιότητες, ποὺ θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια. Ὅλοι αὐτοὶ φέρουν ἐπὶ τῶν μετώπων των τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ φανερώνει ὅτι ὑπάρχει ὁμοτιμία μεταξὺ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ. Διότι πῶς φέρουν τὸ ὄνομα καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ; Σημαίνει ὅτι ὑπάρχει ὁμοτιμία, πράγματι ὑπάρχει ὁμοτιμία. Ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Υἱὸς εἶναι ὁμότιμα πρόσωπα, Θεὸς εἶναι ὁ Πατήρ, Θεὸς εἶναι καὶ ὁ Υἱός, καὶ συνεπῶς ὑπάρχει ἡ ὁμοτιμία. 

   Καὶ μὲ ποιά σφραγῖδα θὰ σφραγισθοῦν; Λέγει ὁ Ἀνδρέας Καισαρείας πάλι: "Τούτων δὲ πάντων τὰ μέτωπα τῷ φὼτὶ τοῦ θείου προσώπου σφραγίζονται, δι᾿ ὁὗ τοῖς ὁλοθρευταῖς ἀγγέλοις αἰδέσιμοι φαίνονται".

   Τί εἶναι αὐτό; Εἶναι ἡ θεία δόξα, τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀπορρέει καὶ ἀνακλᾶται εἰς τὰ πρόσωπα τῶν πιστῶν. Ὁ Κύριος εἶπε: «τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλεῖᾳ τοῦ πὰτρὸς αὐτῶν». Μάτθ. 13, 43 Αὐτὸ ὅμως τὸ ἄκτιστο φὼς ἤδη ὑπάρχει εἰς τοὺς δικαίους καὶ εἰς τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή. Δὲν εἶναι ὁρατὸν παρὰ μόνο σὲ ἔκτακτες περιπτώσεις. Αὐτὴ εἶναι ἡ σφραγῖδα, καὶ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ἄκτιστο φὼς βλέπουν οἱ ὑπεναντίες δυνάμεις, οἱ δαίμονες, καὶ τρέμουν. Εἶναι αὐτό, ποὺ ὅταν ζωγραφίζουμε τοὺς ἁγίους, τοὺς ἁγιογραφοῦμε βάζουμε φωτοστέφανο. Αὐτὸ τὸ φωτοστέφανο εἶναι δηλωτικὸν τῆς σφραγῖδος ποὺ φέρει εἰς τὸ μέτωπο ὁ πιστὸς καὶ εἶναι ἡ ἄκτιστος ἐνέργεια τῆς θείας δόξης. 

   Ἐκεῖνο τὸ "μετ᾿ αὐτοῦ" ποὺ λέγει, ὅτι εἶναι, εἰσὶ μετ' αὐτοῦ οἱ 144.000 εἶναι μὲ τὸ ἐστηκὸς ἀρνίο. Πόσα θὰ εἴχαμε νὰ ποῦμε ἀγαπητοὶ μοῦ πάνω σὲ αὐτὸ τὸ "μετ' αὐτοῦ". 

   Λέγει ὁ Κύριος: Ἰωάννης 14, 18. «οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς». καὶ Ματθαῖος 28, 20. «καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». πόσο παρήγορον. Θὰ τοὺς ἄφηνε γιὰ λίγο ὁ Κύριος, πολὺ λίγο, καὶ τοὺς λέγει: Δὲν θὰ σᾶς ἀφήσω ὀρφανοῦς, ἔρχομαι πρὸς ὑμᾶς. Καὶ ὅταν φεύγει πιὰ μὲ τὴν Ἀνάληψή του λέγει τοῦτα τὰ λόγια: "καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι", εἰς ἐνεστῶτα χρόνο. Ὄχι "θὰ εἶμαι." Ὄχι περιοδικῶς θὰ εἶμαι, ἀλλὰ διαρκῶς θὰ εἶμαι. «ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι». Εἶμαι πάντοτε μαζί σας. «πάσας τὰς ἡμέρας», τῆς ζωῆς σας, ἐννοεῖται, «ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», τοῦ παρόντος αἰῶνος, τῆς Ἱστορίας, ποὺ σημαίνει, δὲν εἶναι γιὰ τοὺς μαθητὰς μόνο ἀλλὰ γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς, νὰ λοιπὸν τὸ "ἑστηκὸς ἀρνίον" ποὺ εἶναι πάντοτε μαζί μας, καὶ πάντοτε οἱ πιστοὶ εἶναι μετ' αὐτοῦ. Εἶναι μία ἔκφρασις ἐκεῖνο τὸ "μετ᾿ αὐτοῦ", ποὺ δείχνει τὴν τρυφερὴ σχέση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στοὺς πιστοὺς καὶ τὸ ἀρνίον. 

   ΚΕΦ. ΙΔ'2. «καὶ ἤκουσα φὼνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὡς φὼνὴν ὑδάτων πολλῶν καὶ ὡς φὼνὴν βροντῆς μεγάλης· καὶ ἡ φώνὴ ἣν ἤκουσα, ὡς κιθαρῳδῶν κιθαριζόντων ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν».

   Ἐνῷ βλέπει τὴν εἰκόνα αὐτὴ ἤκουσε φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ὡς φωνὴν πολλῶν ὑδάτων, ὡς δυνατῆς βροντῆς, ὡς φωνὴν μουσικῶν ποὺ παίζουν ἔγχορδα, δηλ. τὶς κιθάρες των. Στὴν εἰκόνα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας ἔρχεται νὰ συνδεθῇ ἡ εἰκόνα τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας. Μὲ τὸ πανηγυρικό της καὶ τὸ μεγαλοπρεπῆ της τόνο. 

   Ἡ φωνὴ αὐτὴ ποὺ ἠκούσθη ὡς βροντὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἢ σὰν ἦχος πτώσεως ὑδάτων πολλῶν, ἐκφράζει τὴν μεγαλοπρέπεια. Ἡ ἰδία φωνὴ ὡς μουσικὴ συγχορδία ἐκφράζει τὸ πανηγυρικό. Τώρα μὲ αὐτά τα μέσα ποὺ ἔχουν τὰ ἠχεῖα τὰ ὁποῖα στερεοφωνικὰ ἀποδίδουν μία μουσικὴ συναυλία, ἂν βάλετε σ' ἕναν χῶρον νὰ ἀποδίδονται οἱ ἦχοι, καὶ μάλιστα οἱ χαμηλοὶ ἦχοι, οἱ χαμηλὲς συχνότητες τῶν ἤχων, δημιουργοῦν κάτι τὸ βαρὺ ποὺ σοῦ θυμίζει βροντὴ ἢ πτώση ὑδάτων πολλῶν, καὶ ταυτοχρόνως νὰ ὑπάρχει ἡ μελωδία, σὲ πιάνει ἕνα δέος. Ἀγαπητοί μου αὐτὸ ἀκριβῶς ἄκουσε ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, ἄκουσε αὐτὴ τὴν φωνὴ ποὺ συνεδίαζε τὸ βαρύ, τὸ μεγαλοπρεπές, ἀλλὰ καὶ τὸ μουσικόν. Δηλ μία μεγαλοπρέπεια, μία ὀμορφιὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ εὔκολα νὰ συλλάβη, μόνο ὅπως σᾶς εἶπα προηγουμένως, μὲ τὴν προηγούμενη εἰκόνα τὰ ἠχεῖα μποροῦμε νὰ πάρουμε κάπως μιὰ εἰκόνα. Πάντως ἡ συμφωνία τῶν χορδῶν ἠχεῖ ὅπως λέει ὁ Ἀνδρέας Καισαρείας "τὴν τῶν ἁγίων σύμπνοια". Δηλ. ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔχουν τὸ ἴδιο φρόνημα, κι ἔτσι ὅταν ἄκουσε τὴν συμφωνία, αὐτὴ τὴ μουσική, δείχνει, -εἶναι μιὰ εἰκόνα δηλ.- ὅτι ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔχουν σύμπνοια. Τὸ ἴδιο πιστεύουν τὸ ἴδιο φρονοῦν. 

   ΙΔ 3. «καὶ ᾄδουσιν ᾠδὴν καῖνὴν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο μαθεῖν τὴν ᾠδὴν εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς».

   Καὶ τραγουδοῦν, ψάλλουν καινούριο τραγούδι μπροστὰ στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ μπροστὰ στὰ τέσσερα ζῶα καὶ στοὺς 24 πρεσβυτέρους. Καὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ μάθη τὴν ὠδὴ παρὰ μόνο οἱ 144.000 ποὺ ἦσαν ἀγορασμένοι ἀπὸ τὴν γῆ. 

   Ποιοί ἄδουσιν; Ποιοί τραγουδοῦν; τί ψάλλουν; Οἱ ἅγιοι τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας· καὶ ψάλλουν τὴν καινὴν ὠδήν. Εἰκόνα γνώριμη, ἀπὸ τὴν πρώτη ὀπτασία τοῦ προφήτου ποὺ εἴχαμε δῇ πέρυσι στὸ τέταρτο κέφ. τῆς Ἄποκ. Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ χαρακτηρίζει τὴν καινούρια ὠδή; Θὰ εἶναι περιεχομένου ποὺ θὰ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν νέα τάξη τῶν πραγμάτων καὶ πιθανῶς θὰ εἶναι ἐπιμηκείου χαρακτῆρος. Θὰ εἶναι κάτι ἀνάλογο πρὸς ἐκεῖνα τὰ ἄρρητα ρήματα ποὺ ἤκουσε ἁρπαγεὶς ἕως τρίτου οὐρανοῦ ὁ Ἀπ. Παῦλος, καὶ ποῦ δὲν μποροῦσε φυσικὰ νὰ τὰ ἀποκαλύψη. Δὲν μποροῦσε νὰ τὰ μεταβιβάση, ὄχι διότι μόνο ἁπλῶς τοῦ ἀπηγορεύοντο, ἀλλὰ ἐκεῖνα τὰ ἄρρητα ρήματα τοῦ Ἀπ. Παύλου ἦσαν ἄκτιστα, καὶ ἐδῶ δὲν ὑπάρχει δυνατότητα νὰ μεταφέρη κανεὶς ἄκτιστες καταστάσεις τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ 144.000 μόνοι αὐτοὶ ἐπί της γῆς, μποροῦν νὰ γνωρίζουν τὴν ὠδὴν καὶ κανεὶς ἄλλος, ὅπως ὁ Ἀπ. Παῦλος ἦτο εἰς τὴν γῆν καὶ ἐγνώριζε τὰ τοῦ παραδείσου. Ἀλλὰ κανεὶς ἄλλος. Δηλ. μόνο οἱ ἅγιοι, ἀλλὰ μόνο οἱ ἅγιοι. 

   Λέγει πάλι ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας. "Ταύτην τὴν ὠδὴν οὐδεὶς ἕτερος μαθεῖν δύναται πλὴν αὐτῶν, τῶν ἑκατὸν τεσσαρακοντατεσσάρων χιλιάδων τῶν ἠγορασμένων ἀπὸ τῆς γῆς· διότι τὸ μέτρο τῆς πολιτείας καὶ ἡ γνῶσις συμπαρεκτείνεται". κανεὶς ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ αὐτοὺς μποροῦν νὰ τὴν μάθουν διότι, τὸ μέτρο τῆς πολιτείας καὶ ἡ γνώση συμπαρεκτείνετε, διότι τὸ μέτρο, λέγει, τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς των καὶ τῆς γνώσεως των, αὐτὰ τὰ δύο, συμπαρεκτείνονται εἰς τὴν γνῶσιν τῶν ἀρρήτων ρημάτων τοῦ Θεοῦ. 

   Καὶ συνεχίζει ἀγαπητοί μου ὁ ἅγιος Ἀνδρέας καὶ λέγει "ἀναλόγως τὴ ἐνταῦθα πολιτεία τῶν ἁγίων ἡ τῶν θείων μυστηρίων ἔσται φανέρωσις". Αὐτὸ εἶναι ἕνα σημεῖο ποὺ πρέπει νὰ τὸ προσέξουμε γιατί μᾶς ἀφορᾶ, νὰ μὴν τὸ ξεχνοῦμε. Ὅτι ἀνάλογα μὲ την ἐδῶ εἰς τὴν γῆν πολιτεία, δηλ. τὸν τρόπον ποὺ ζοῦν οἱ ἅγιοι, ὑπάρχει καὶ ἡ φανέρωσης τῶν θείων μυστηρίων, κατ' ἀναλογιαν τῆς καθαριότητος καὶ ἡ ἀποκάλυψις τῶν μυστηρίων. Καὶ συνεχίζει καὶ λέγει: "καὶ ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ ὦσπερ καὶ πολλαὶ διαφοραὶ κολάσεων". Μὲ τὴν εὐκαιρία μάλιστα, -θὰ σᾶς τὸ ἔλεγα καὶ αὐτό-, ὅπως ὑπάρχει ἀναλογία καθαρότητος μὲ ἀποκάλυψη μυστηρίων Θεοῦ, αὐτὸ καὶ εἰς τὴν παροῦσα ζωὴ αὐτὸ δὲ καὶ εἰς τὸν οὐρανό, εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Διότι δὲν θὰ εἶναι ἡ ἀπόκάλυψίς τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ κοινὴ σὲ ὅλους. Ὅλοι θὰ βλέπουν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἡ ἀποκάλυψις τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ -μὲ τὴν ἔννοια ἡ γνῶσις ἡ ὁποία θὰ εἶναι εἰς τὸ διηνεκές, ἀπὸ τὴν ὁποία γνώση θὰ ἀπορρέει ἡ μακαριότητα τῆς θεωρίας τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ-, δὲν θὰ εἶναι γιὰ ὅλους ἴδια, ἀλλὰ ἀναλόγως τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο ἔζησαν. Γι' αὐτὸ λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος «ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ». Α' Κόρ. 15, 41 τὸ ἕνα ἀστέρι διαφέρει ἀπὸ τὸ ἄλλο στὴν φωτεινότητα καὶ οἱ ἅγιοι· διαφέρουν στὴν φωτεινότητα. Δηλ. διαφέρουν εἰς τὴν τελειότητα. Καὶ λέγει μὲ τὴν εὐκαιρία ὁ ἅγιος Ἀνδρέας "ὦσπερ καὶ πολλαὶ διαφοραὶ κολάσεων". Τὸ ἴδιο πρᾶγμα εἶναι καὶ εἰς τὴν κόλαση. Δὲν θὰ ὑπάρχει κολασμὸς τῶν ἁμαρτωλῶν ἐξ ἴσου τὸ ἴδιο γιὰ ὅλους. Ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὴν ἀμαρτωλότητα τοῦ ἁμαρτωλοῦ θὰ ὑπάρχει καὶ ἡ τιμωρία. Ἔτσι θὰ ὑπάρχει κλιμάκωσις δόξης καὶ κλιμάκωσις τιμωρίας. 

   Τὸ ὅτι ἡ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ψάλλει τὴν καινὴν ὠδὴν καὶ κατανοεῖ μόνη ἡ στρατευομένη Ἐκκλησία καὶ δῇ τὰ ἐκλεκτὰ τῆς μέλη, αὐτὸ φανερώνει πόσο στενὴ σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ στρατευομένης καὶ θριαμβευούσης Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνοι ποὺ κατανοὺν ὀνομάζονται "ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς". Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐδέχθησαν τὴν λυτρωτικὴν δύναμιν τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ συνεπῶς ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῆς γῆς. 

   Γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν νὰὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, ὁὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς·» Α' Κορινθ. 6, 19. Δὲν γνωρίζετε ὅτι τὰ σώματά σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτόν σας. Ἀγοραστήκατε κατόπιν τιμῆς. Καὶ ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ τιμὴ ποὺ κατεβλήθη γιὰ νὰ ἀγοραστοῦμε; Εἶναι ἡ τιμὴ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ποιά εἶναι τὰ χαρακτηριστικὰ αὐτῶν τῶν 144.000; 

   ΙΔ΄ 4 - 5. «ὁὗτοί εἰσιν ὁἳ (οἱ ὁποῖοι) μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γὰρ εἰσιν. ὁὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνὶῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. ὁὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχὴ τῷ Θὲῷ καὶ τῷ ἀρνὶῳ· καὶ οὐχ εὑρέθη ψεῦδος ἐν τῷ στόματι αὐτῶν· ἄμωμοι γὰρ εἰσιν». Αὐτοὶ εἶναι ποὺ μὲ γυναῖκες δὲν μολύνθηκαν, διότι εἶναι παρθένοι. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ ἀρνίον ὅπου κι ἂν πάει. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἀγοράστηκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, σὰν ἀπαρχὴ στὸν Θεὸ καὶ στὸ ἀρνίον, καὶ δὲν εὑρέθη ψεῦδος καὶ δόλος στὸ στόμα τους. Διότι εἶναι ἄμωμοι. 

   Εἰς αὐτὸ τὸ τμῆμα ἀγαπητοὶ μοῦ εἶναι ἄξιον παρατηρήσεως αὐτὴ ἡ ἁρμονικὴ τοῦ λόγου διάρθρωσις καὶ σύνθεσις. Μπαίνει ἕνα τριπλοῦν "οὗτοι", αὐτοί, αὐτοί, αὐτοί. Αὐτὸ τὸ τριπλοῦν ποὺ μπαίνει, ἔρχεται νὰ δώση ἔμφαση, ἀλλὰ μ' ἕναν ἐνθουσιασμὸ κατὰ ἕνα σχῆμα ἐπαναφορᾶς, θὰ λέγαμε, κατὰ μίαν ἐπανάλειψη αὐτοῦ του "οὗτοι" γιὰ νὰ σχηματισθοῦν τρεὶς παράλληλες προτάσεις ποὺ θὰ χρησιμεύσουν γιὰ νὰ ἀναδείξουν τρία σπουδαῖα χαρακτηριστικὰ αὐτῶν τῶν 144.000. 

   Καὶ εἶναι τὸ πρῶτο ἡ παρθενία, τὸ δεύτερο ἡ ἀφιέρωσις καὶ τὸ τρίτο τὸ ἄδολο καὶ τὸ εἰλικρινὲς τοῦ χαρακτῆρος των. Αὐτὰ τὰ τρία χαρακτηριστικά. 

   Καὶ ἡ πρώτη ἰδιότης εἶναι ἡ παρθενία. Οἱ φράσεις ποὺ ἀκολουθοῦν καὶ ἡ ὅλη διατύπωσις ποὺ ἀναφέρεται στὴν παρθενία, εἶναι τόσο σαφεῖς, εἶναι τόσο κυριολεκτικές, ὥστε δὲν εὐωδώνει καμμία ἑρμηνεία ἀλληγορίας ἢ μεταφορᾶς. Νὰ πῇ κανεὶς ὅτι ἔ, σημαίνει ἁπλῶς μιὰ καθαρότητα καρδίας τῶν πιστῶν, ὄχι, εἶναι κυριολεκτικὴ ἡ περίπτωσις, πρόκειται περὶ παρθενίας καὶ μόνο περὶ αὐτῆς. Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, τὸ θέμα εἶναι ἐκτάκτως ἐνδιαφέρον, καὶ καλὸ θὰ ἦτο νὰ κάναμε μιὰ ἀνάλυση γιὰ νὰ τὸ δοῦμε ἀπὸ πιὸ κοντά. 

   Ἡ φράσις "οὗτοι εἰσὶν" αὐτοὶ εἶναι, "οἵ", οἱ ὁποῖοι "μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γὰρ εἰσί," διότι εἶναι παρθένοι, φανερώνει κατὰ θετικὸν καὶ κατὰ ἀρνητικὸν τρόπον, ἀκόμα κυριολεκτικὸν ὅτι πρόκειται περὶ τῆς καθ' αὐτὸ παρθενίας. Ὅταν λέγει ἐπὶ παραδείγματι, αὐτοὶ δὲν ἐμολύνθηκαν μὲ γυναῖκες, εἶναι παρθένοι, λέει γυναῖκες, δὲν λέει μετὰ εἰδώλων, δὲ λέει μετὰ ἄλλων πραγμάτων, λέει μετὰ γυναικῶν, σαφῶς. Ἀρνητικῶς λοιπὸν καὶ θετικῶς, παρθένοι γὰρ εἰσί, δείχνει μὲ σαφήνεια καὶ κυριολεκτικότητα, τὸ εἶπα ἐπανείλημμένώς ὅτι πρόκειται περὶ τῆς παρθενίας. 

   Πρέπει ὅμως νὰ γίνη μία διασάφησις. Αὐτὸ τὸ "οὐκ ἐμολύνθησαν μετὰ γυναικῶν" δὲν μολύνθηκαν μὲ τὶς γυναῖκες, ἴσως ἐὰν κανεὶς τὸ δῇ μὲ ἐπιπολαιότητα θὰ μποροῦσε νὰ ὑπονοήσει ὅτι προτιμᾶται ἡ παρθενία, διότι ὁ γάμος ἐπιφέρει μίαν ἠθικὴν μόλυνσιν. Δὲν εἶναι αὐτό. Προσέξατε τὸ δὲν εἶναι αὐτό. Τὸ "ἐμολύνθησαν" δὲν ἀναφέρεται εἰς τὸν γάμον, ἀλλὰ ἀναφέρεται στὶς ἐξωγαμικὲς σχέσεις, δηλ. στὴν πορνεία. Καὶ ὅταν λέγει αὐτοὶ εἶναι παρθένοι, σημαίνει δὲν παντρεύτηκαν, ἀλλά, -καλὰ δὲν παντρεύτηκαν, σύμφωνοι-, ἀλλὰ δὲν ἐμίγησαν μετὰ γυναικῶν διότί εἶναι παρθένοι. Δὲν εἶχαν ποτὲ μίξη ἀνηθικότητος, πορνείας. Ὁ γάμος δὲν εἶναι μόλυνσις, ἡ πορνεία εἶναι μόλυνσις. Μολύνω θὰ πῇ φθείρω, καταστρέφω, βρωμίζω, καὶ φυσικὰ μὲ τὴν ἠθικὴν ἔννοια τῆς λέξεως. Ἡ πορνεία εἶναι μόλυνσις λοιπὸν ἠθικὴ καὶ μάλιστα ἂν θέλετε πνευματική, θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω. Διότι, λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος Α Κόρ. 6, 18. «πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιὴσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει». Κάθε ἁμάρτημα εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα, αὐτὸς ποὺ πορνεύει ἁμαρτάνει στὸ σῶμα του. Εἶναι περίεργο διότι, ἂν γαστριμαργὼ δὲν ἁμαρτάνω στὸ σῶμα μου; Ἂν δὲν νηστεύω δὲν ἁμαρτάνω στὸ σῶμα μου; Λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος, μόνη ἡ πορνεία προσβάλλει -βεβαίως καὶ τὴν ψυχή- ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα. Αὐτὸ τὸ "ἁμαρτάνει" φαίνεται νὰ ἔχη μᾶλλον ὀντολογικὸ χαρακτῆρα ἢ πνευματικὸ ὅπως σᾶς εἶπα, παρὰ ἠθικὸν χαρακτῆρα, προσέξτε αὐτὸ τὸ σημεῖο. Βέβαια κάθε ἁμαρτία ποὺ γίνεται ὁποιαδήποτε ἐπιφέρει μίαν πνευματικὴν ἀλλοίωσιν εἰς τὴν ὅλην ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ψυχοσωματική, ὥστε τὸ καινούριο σῶμα ποὺ θὰ πάρωμε ὅταν ἀναστηθοῦμε νὰ καθίσταται ἀκατάλληλο νὰ εἰσέλθη εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐπειδὴ ὑπέστη ἀλλοίωσιν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἀλλοίωση ὄχι ἠθικὴ ἀλλὰ ὀντολογική. Ἡ πορνεία, φαίνεται, κατὰ τὸν Ἀπ. Παῦλο πάντοτε, νὰ ἔχη ἕναν ἰδιάζοντα χαρακτῆρα γιὰ τὸ σῶμα. Ἔτσι φαίνεται. Γι' αὐτὸ καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, τῶν Πατέρων, θεωροῦν τὴν πορνεία καὶ γενικὰ τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, μοιχεία, ἀρσενοκοιτία, ὅλα τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, ἀμετάκλητον ἁμάρτημα ὡς πρὸς τὴν ἱερωσύνη, θὰ τὸ τῶ ἄλλη μία φορά, ἀμετάκλητον ἁμάρτημα. Μπορεῖ νὰ συγχωρεθῇς ὅτι ἔκανες μιὰ πράξη πορνείας, νὰ πᾶς νὰ ἐξομολογηθῇς, νὰ μετανοήσης, δάκρυα καυτὰ νὰ χύσης, νὰ συγχωρεθῇς πραγματικά, ἅγιος νὰ γίνης, δὲν μπορεῖς νὰ γίνης ἱερεύς. Τώρα ἂν συμβαίνει ἀγαπητοί μου νὰ μπαίνουν στὴν ἱερωσύνη ἄνθρωποι μὲ τέτοια κωλύματα ὅπως λέγεται, ἢ μέσα στὴν ἱερωσύνη νὰ μετέρχονται τὴν μοιχεία, τὴν πορνεία ἢ τὴν ἀρσενοκοιτία, ἔ,ε,ε, τί νὰ πῶ, τί νὰ πῶ, τί νὰ πῶ...! Τούτο μόνο ὅτι εἶναι ἀμετάκλητο θέμα αὐτό. Ἁμάρτημα ἀμετάκλητο. Δὲν μπορεῖς νὰ τῆς μετενόησα καὶ μπορῶ νὰ γίνω ἱερεύς. Μετενόησες ὡς πρὸς τὸ νὰ συγχωρεθῇς, ἀλλὰ ὄχι ὡς πρὸς τὸ νὰ γίνης ἱερεύς. Δὲν μπορεῖς νὰ γίνεις ἱερεύς. 

   Γράφει ὁ Ἀπ. παῦλος: «καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ πὰντὸς μολυσμοῦ σὰρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φὸβῳ Θεοῦ». Β' Κόρ.7, 1. Τί σημαίνει αὐτό; Νὰ καθαρίσωμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμό, καὶ τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ πνεύματος. Δηλ. μὲ γενικὲς γραμμὲς ὁ μολυσμὸς τοῦ πνεύματος εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια, μὲ γενικὲς γραμμές, καὶ ὁ μολυσμὸς τῆς σαρκὸς εἶναι τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα. Τί λοιπὸν σημαίνει μολυσμός; κάθε τι -γιατί ὁ γάμος δὲν εἶναι, ἐνῷ εἶναι ἡ ἰδία πρᾶξις, δὲν εἶναι ὁ γάμος-, συνεπῶς τί σημαίνει μολυσμός; μολυσμὸς σημαίνει κάθε τι ποὺ δὲν εἶναι θέλημα καὶ νόμος Θεοῦ, ὁ γάμος δὲν εἶναι μολυσμός. Ἐφόσον εὐλογεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἐφόσον εἶναι θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα μάλιστα, ὁ Ἀπ. Παῦλος καταδικάζει ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν γάμον ἀκάθαρτο καὶ μολυσμένο. Σᾶς παραπέμπω Α' Τίμ. 4, 1-3 «Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων / ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυτηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν, / κωλυόντων γαμεῖν, ἀπέχεσθαι βρωμάτων, ἃ ὁ Θὲὸς ἔκτισεν εἰς μετάληψιν μετὰ εὐχαριστίας τοῖς πιστοῖς καὶ ἐπεγνωκόσι τὴν ἀλήθειαν». Θὰ ρθὴ καιρὸς ποὺ θὰ λέγουν οἱ ἄνθρωποι θὰ ἐμποδίζουν τὸν γάμον καὶ θὰ τὸν θεωροῦν ἀκάθαρτον. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἤτανε αἵρεσις γνωστικὴ δηλ. δαιμονικὸ στοιχεῖο, δαιμονικὸ στοιχεῖο. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ πῇ ὅτι ὁ γάμος εἶναι ἀκάθαρτος, διδάσκει δαιμονικὴ διδασκαλία, οὔτε ὁ γάμος εἶναι ἀκάθαρτος, οὔτε τὸ αἷμα εἶναι ἀκάθαρτο, ποὺ εἶναι ὁ φορέας τῆς ζωῆς, οὔτε τὸ σπέρμα εἶναι ἀκάθαρτο, ποῦ εἶναι ὅλη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ μέσα σ' αὐτὸ ποὺ λέγεται σπέρμα. Ὅλη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, καὶ στὸ φυτικὸ καὶ στὸ ζωικὸ βασίλειο καὶ στὸν ἄνθρωπο. Ὁ σπόρος, τὸ σπέρμα, εἶναι ἡ περιεκτικὴ σοφία ὁλοκλήρου τῆς κτιστῆς ὁρατῆς δημιουργίας, οὔτε ὁ ἥλιος ἔχει τόση σοφία στὴν κατασκευή του, οὔτε τὸ σύμπαν, οὔτε ἡ δομή του, οὔτε οἱ νόμοι του ὅσο αὐτὸ ποὺ λέγεται σπόρος, σπέρμα, ὅλη ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι συμπυκνωμένη στὸ σπέρμα, στὸν σπόρο. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μολυσμένα πράγματα αὐτά; Γι' αὐτό σας εἶπα, εἶναι δαιμονικὴ διδασκαλία. 

   Γράφει ἐν προκειμένῳ ὁ Ἀρέθας: "Οὐκ ἀτιμουμένου τοῦ γάμου τὰ παρόντα (δηλ. ὅσα ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς στὴν Ἀποκάλυψη) Τίμιος γὰρ ὁ γάμος· καὶ οὕτω τῷ τῆς παρθενίας ἀξιαεπαὶνῳ ὁ γάμος ὑποδύεται τὸ ἀνάξιον, ὡς τῷ ἡλὶῳ ὁ ἀστὴρ· οὐ γὰρ τῷ φαῦλον εἶναι, ἀλλὰ τῷ ὑπερβολῇ δόξης νικᾶσθαι". Ὅτι δὲν ἀτιμάζεται ὁ γάμος ἀπὸ τὰ παρόντα ποὺ γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ ὅτι ὁ γάμος εἶναι τίμιος, καὶ δὲ σημαίνει ὅτι ἐπειδὴ θὰ πρέπει νὰ κάνω ἀξιέπαινον τὴν παρθενίαν, νὰ ντύσω μὲ ἀναξιότητα τὸν γάμον. 

   Τὸ ἴδιο πρᾶγμα ἀναφέρει εἰς τὸν περὶ παρθενίας του λόγον ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δὲν μπορεῖς, λέγει, νὰ ὑποτιμήσεις τὸν γάμον γιὰ νὰ ἀνεβάσεις τὴν παρθενίαν, τὸ καθένα ἔχει τὴν θέση του. Τί εἶναι ἡ παρθενία; Ἡ παρθενία εἶναι ἁπλῶς μία ὑπέρβαση τοῦ γάμου. Κι ἀκόμη, δὲν εἶναι ἐντολή. Ὅτι μπορεῖ κανεὶς νὰ σωθῇ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν μετέλθει τὴν παρθενίαν, δηλ. νὰ παντρευτῇ, ὄχι τὶς ἐξωγαμικὲς σχέσεις, ὄχι τὶς πορνεῖες, ἀλλὰ ἁπλῶς νάρθη ἡ ὥρα νὰ παντρευτῇ. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος δὲν ἐνομοθέτησε τὴν παρθενίαν, ἀλλὰ τὴν ἄφησε εἰς τὴν προαίρεση τοῦ κάθε πιστοῦ. 

   Ἀκοῦστε πῶς τὸ λέγει. Μάτθ. 19, 12. «εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μὴτρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω. καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω». Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ γεννήθηκαν ἀνίκανοι, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ καθεστάθησαν ἀνίκανοι ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους, ἐγχειριτικὼς κλπ, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶπαν, -ἐνῷ ἔχουν πλήρη ἱκανότητα-, εἶπαν, διὰ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ κάνω χρήση αὐτῆς τῆς ἱκανότητος. Εἴδατε πῶς τὸ εἶπε ὁ Κύριος; Τί ἀκριβῶς ὅμως εἶναι ἡ παρθενία; Ὁ γάμος εἶναι ἀνάγκη τοῦ πεπτοκότος ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὁ γάμος εἶναι καὶ τὸ σχῆμα τοῦ νὺν αἰῶνος, ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἁμάρτανε, δὲν θὰ ὑπῆρχε ὁ γάμος. Ἔαν μοῦ πῆτε, γιατί ἔγινε ἡ Εὔα; Προβλέποντος τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Εἰρηναῖος, προβλέποντος τοῦ Θεοῦ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γιὰ νὰ μὴν χαθῇ αὐτὸ τὸ ζῶον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, τὸ ζῶον, αὐτὸ ποὺ ζῆ δηλ. νὰ μὴν χαθῇ, ἔκανε, οἰκοδόμησε τὸν γάμον. Ἡ παρθενία εἶναι πρὸ πτωτικὴ κατάστασις, οἱ πρωτόπλαστοι μέσα στὸν παράδεισο δὲν ἐγνώριζαν τὸν γάμον, τὸν ἐγνώρισαν μετὰ ἀπὸ τὸν παράδεισον. Μέσα στὸν παράδεισο ἦσαν παρθένοι. καὶ ἡ παρθενία θὰ εἶναι ἐκείνη ποὺ πάλι θὰ ἀποκατασταθῇ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν βασιλείαν τὴν δική του, καὶ ὅλοι θὰ εἶναι οὐρανοπολίται, εἴτε μετῆλθαν εἰς τὸν παρόντα κόσμον τὸν γάμον, εἴτε δὲν μετῆλθαν, στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἶπε σαφῶς ὁ Κύριος, οὔτε παντρεύονται, οὔτε νυμφεύονται. Ἡ παρθενία εἶναι μία γεῦσις τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, πρὶν ἀπὸ τὴν γεύση, ὅπως ἀκριβῶς μερικοὶ βιάζονται νὰ γευτοῦν τὸν γάμον πρὶν ἀπὸ τὸν γάμον, μὲ τὶς προγαμιαῖες σχέσεις, ποῦ εἶναι πορνεία, καὶ εἶναι πορνεία, τὸ λέγω γιατί ἔγινε τῆς μόδας αὐτό, νὰ ὑπάρχουν προγαμιαῖες σχέσεις, εἶναι τῆς μόδας, καὶ εἶναι πορνεία 100% καὶ εἶναι κρῖμα νὰ μολύνωνται οἱ ἄνθρωποι μὲ πορνεία καὶ μετὰ νὰ πᾶνε νὰ ζητήσουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν γάμον των, εἶναι κρῖμα. 

   Ἔτσι καὶ οἱ παρθένοι γεύονται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ πρὶν ἀπὸ τὴν τελική της γεύση, καὶ ἐφόσον ἡ παρθενία εἶναι μία κατάστασις τῆς καταξιωμένης φύσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀφθαρτισμένης, γι' αὐτὸ τὸ λόγο πρὸς τιμὴν τοῦ ἀφθαρτισμένου σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπιτελεῖται, καὶ ἀφιερώνεται. 

   Λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας: "Εἰ τὶς δύναται ἐν ἁγνεὶᾳ μένειν εἰς τὶμὴν τῆς σὰρκὸς τοῦ Κυρίου, ἐν ἀκαυχησὶᾳ μενέτω·" Ὅποιος μπορεῖ νὰ μείνη, λέγει, ἐν ἀγνοίᾳ, καὶ ἐννοεῖ τὴν παρθενίαν, αὐτὸς λέγει, μένει πρὸς τιμὴν τῆς σαρκὸς τοῦ Κυρίου. Πρὸς τιμήν, μόνο νὰ μὴν καυχηθῇ. Γιατί θὰ πέσει ἅμα καυχηθῇ. Εἶναι στὴν ἐπιστολὴ τοῦ πρὸς τὸν ἅγιο Πολύκαρπον, "ΒΕΠΕΣ 2, 283,35. 

   Ἡ παρθενία δὲν εἶναι μία ἀφύσικη κατάστασις, ἀλλὰ εἶναι μία ὑπὲρ φύση κατάσταση, ὑπὲρ φύσιν, καὶ μάλιστα μὲ τὸ πρίσμα τῆς προπτωτικῆς καταστάσεως εἶναι ὄντως κατὰ φύσιν. Διακρίνεται σὲ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερική. Τὸ ἐξωτερικὸ εἶναι τὸ νὰ πῇς, δὲν εἶχα καμμιὰ γεννετήσια μίξη. Δὲν εἶχα καμμιά, τίποτα. Ποτέ μου δὲν εἶχα καμία γενετήσια μίξη. Αὐτὸ εὔκολα ἐπιτυγχάνεται. Τὸ ἐσωτερικό, ἡ ἐσωτερικὴ παρθενία εἶναι πολὺ δύσκολη. Εἶναι ὅταν κάνεις παρθένον τὴν ψυχή σου καὶ τὸν λογισμό σου. 

   Γράφει ὁ ἅγιος Κασσιανὸς γιὰ τὸν Μ. Βασίλειο, στὴν Φιλοκαλία, στὸν πρῶτο τόμο "περὶ πορνείας". Νὰ λέγει ὁ Μ. Βασίλειος "Καὶ γυναῖκα ἀγνοῶ, καὶ παρθένος οὐκ εἰμὶ" λέγει ὁ Βασίλειος, ὁ Μ. Βασίλειος, ἂν καὶ ἀγνοῶ τὴν γυναῖκα, παρθένος δὲν εἶμαι. Γι' αὐτὸ τὸ λόγο, ἡ ἀπόλυτος παρθενία εἶναι προνόμιο μόνο τριῶν προσώπων στὴν Ἐκκλησία μας μέσα. Τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὅλη ἡ ἄλλη κατάστασις εἶναι σχετική. Ἕνας ἀγῶνας γίνεται γι' αὐτὴν τὴν παρθενικότητα τῆς ἐσωτερικῆς ψυχῆς, δηλ. τῆς ψυχῆς τῆς καρδίας, καὶ ἀγὼν σκληρὸς πολλάκις. Ἡ παρθενία εἶναι ἀρετή. Τὴν ἀρετὴ τὴν συνιστᾶ: ἡ προαίρεσις, ὁ κόπος καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Τρία πράγματα. Ἂν αὐτὰ τὰ τρία πράγματα ὑπάρχουν ἔχομε ἀρετή. 

   Νὰ πῶς τὸ γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος αὐτό. "Ἀρετὴ ἐστιν ἔργον πρὸς Θεὸν ἐν προαιρέσει" αὐτὸ τὸ "πρὸς Θεὸν" ἐκφράζει ἐκ Θεοῦ ὡς χάρις, μετὰ Θεοῦ ὡς βοήθεια καὶ πρὸς Θεὸν ὡς σκοπὸς τῆς ἀρετῆς. Ὁ Κύριος τὸ θέτει ὡς ἑξῆς: «οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾽ ὁἷς δέδοται» Μάτθ. 19, 11. Ὅλοι, λέγει, δὲν μποροῦν νὰ πραγματοποιήσουν αὐτό, ἀλλὰ μόνο σ' ἐκείνους ποὺ δόθηκε ποὺ σημαίνει: ἔργον, εἶναι ὁ προσωπικός σου κόπος, προαίρεσης, ὅτι τὸ κάνεις, ἐλευθέρως. Διότι μπορεῖ νὰ κάνης ἕνα ἔργο, ἀλλὰ κατόπιν πιέσεως. Δὲν εἶναι ἀρετή. Δὲν νηστεύει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ γιατί δὲν ἔχει νὰ φάη, ἀλλὰ νηστεύει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ γιατί ἔχει νὰ φάη ἀλλὰ νηστεύει, δηλ. προαίρεσις, κόπος, προαίρεσις καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτὸ λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, μὴν τρέχης ἐὰν δὲν σοῦ τὸ ἔχει δώσει ὁ Θεός . Πρὸς Ρωμαίους 9, 16: «Ἄρα οὖν οὐ τοῦ θέλοντος οὐδὲ τοῦ τρέχοντος, ἀλλὰ τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ».

   Ἐδῶ δείχνει τὴν θεῖον θεσμὸν τῆς παρθενίας καὶ τὴν θεία ροπήν, ὅπως λέγει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, δηλ. τὴν χάρη. Λέγει: « Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω» Μάτθ. 19, 12, αὐτὸς ποὺ μπορεῖ ἅς τὸ κάνη. Ἐδῶ τί δείχνει, δείχνει τὴν προαίρεση καὶ τὸν κόπο τοῦ ἔργου τοῦ ἰδίου του ἀνθρώπου. Ἀκοῦστε αὐτὰ τὰ δυὸ ἀντιφατικὰ ἐκ πρώτης ὄψεως τοῦ Κυρίου ποὺ λέγει «οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾽ ὁἷς δέδοται», καὶ εὐθὺς παρακάτω «Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω». Μὰ γιατί μοῦ λὲς Κύριε ἐὰν μπορῶ νὰ τὸ κάνω, ἀφοῦ μοῦ εἶπες ὅτι εἶναι θέμα νὰ μοῦ τὸ δώση ὁ Θεός; Ναί, εἶναι καὶ τὰ δύο, εἶναι νὰ θέλω καὶ νὰ πάρω καὶ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Τότε ἀκριβῶς ἔχομε αὐτὸ ποὺ λέμε "ἀρετή", ἐὰν δὲν ἦταν ἀρετὴ ἡ παρθενία ὁ Χριστὸς δὲν θὰ ἔδινε τὴν βασιλεία του εἰς τοὺς παρθένους, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ γίνεται μόνο στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἁγιότητα, γι' αὐτὸ καὶ ἡ παρθενία, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἀρετὲς δὲν εἶναι αὐτόνομος, διότι διαφορετικὰ δὲν τελειοῦται ἡ παρθενία ἐὰν εἶναι αὐτόνομος, καὶ ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες, "ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀπέκτησε ταπείνωση δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ φθάση σὲ ὕψη παρθενίας". Ἀλλὰ μία παρθενία χωρὶς τὸν Θεό, χωρὶς τὴν θεία ροπή, χωρὶς τὴν θεία χάρη, καταλήγει σὲ μιὰν ἀθρωποκεντρικὴ ἰδιοτροπία, σ' ἕνα ἀνθρώπινο καπρίτσιο. 

   Ἡ παρθενία τέλος ἀγαπητοί μου, εἶναι ἡ καθαρότης τῆς ψυχῆς, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἔδαφος κάθε ὑψηλῆς ἀρετῆς. Καὶ ἐπανερχόμενοι εἰς τὸ ἱερὸ κείμενο μας, μποροῦμε τώρα πάλι νὰ ρωτήσουμε. Ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ εἰδικῶς ἀναφέρονται 144.000 παρθένοι, σὲ συνδυασμὸ φυσικὰ καὶ μὲ τὰ δυὸ ἄλλα στοιχεῖα ποὺ θὰ τὰ δοῦμε τὴν ἐρχομένη Κυριακὴ πρῶτα ὁ Θεός, ποιοί θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι ἄραγε; Εἶναι αὐτοὶ ποὺ μέσα στοὺς αἰῶνας ἔλαμψαν στὴν ἄσκηση, στὴν ὑπακοή, στὴν παρθενία, εἶναι οἱ ἀσκηταὶ ὅλων τῶν αἰώνων καὶ ὅλων τῶν ἐποχῶν ἕως τῆς συντελείας τῆς Ἱστορίας. Φαίνεται ἀγαπητοί μου ὅτι τὴν πρόσκληση ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος στὴν σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ στὸν πλούσιο νεανίσκο, ὅταν τοῦ εἶπε, ἐφήρμοσες τὶς ἐντολές, πολὺ ὡραῖα, πούλησε τὰ ὑπάρχοντά σου κι ἔλα μαζί μου, φαίνεται πῶς τὸν προόριζε στὶς 144.000. Ἀλλὰ ἐκεῖνος λυπήθηκε, γύρισε τὴν πλάτη καὶ ἔφυγε. 

   Καὶ τίθεται τώρα τὸ ἐρώτημα. Ἡ παρθενία σήμερα πῶς βλέπεται; Σήμερα ἡ παρθενία ἀγαπητοί μου δὲν τιμᾶται. Ἀντιθέτως διαβάλεται καὶ κατασυκοφαντεῖται. Ἐξαίρεται σήμερα ἡ πορνεία. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς παρέδωκε τοὺς ἀνθρώπους σὲ πάθη διαστροφῶν καὶ ἀτιμίας, καὶ νὰ νομίζουν ὅτι σ' αὐτὲς τὶς διαστροφὲς εἶναι ἡ δόξα τους καὶ ἡ εὐτυχία τους, ὅπως λέγει στὴν πρὸς Ρωμαίους 1, 24 ὁ Ἀπ. Παῦλος. «Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θὲὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς». 

   Ἐν τούτοις οἱ ἀρετές, ὅλες οἱ ἀρετὲς καὶ ἡ παρθενία, ὅσο κι ἂν ὑπάρχουν ἐποχὲς ποὺ τὶς ὑποτιμοῦν, αὐτὲς ἔχουν τὴν ἀξία τους. Εἶναι ὁ χρυσός. Ἡ παρθενία εἶναι πολὺ ὑψηλὴ ἀρετή. Καὶ μαζὶ μὲ τὴν ὑπόλοιπη ἀρετὴ τὴν ἀφιέρωση εἰς τὸν Χριστό, φθάνει στὸ ὕψος ἐκεῖνο ποῦ μᾶς ἔδειξε εἰς τὴν ὀπτασιακή του ἐκείνη εἰκόνα ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής. Καὶ σήμερα ἀγαπητοὶ ὁ Χριστὸς κάνει ἔκληση, ἔκληση εἰς τοὺς νέους ἰδίως, ἀγόρια καὶ κορίτσια, νὰ ἀγαπήσουν τὴν παρθενία, τὴν ἔσω καὶ τὴν ἔξω, καὶ τὴν ἀφιέρωση, ἀρετὲς ποὺ ποτὲ δὲν παλιώνουν. Καὶ ὅπως ἐνήργει τὸ πνεῦμα τὸ Ἅγιον στὴν καρδιά της Λυδίας, ὅταν ἤκουε τὸν λόγον τοῦ Παύλου, ἔτσι κι ἐμεῖς εὐχόμεθα μ' ὅλη μας τὴν καρδιά, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀλλοιώνει τὶς καρδιὲς τῶν νέων εἰς τὸ νὰ ἀγαπήσουν καὶ νὰ βιώσουν αὐτὴ τὴν ὡραία, τὴν μεγάλη καὶ σπανία ἀρετὴ τῆς παρθενίας. Ἡ παρθενία καὶ ἡ ἀφιέρωσις εἴθε νὰ γίνουν τὸ ἀληθινό τους στολίδι. Ἀμήν. 

Κυριακὴ 28 -11 -1982 

🔸58η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ἱερά Ἀποκάλυψις ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ἱερά Ἀποκάλυψις " εδώ ⬇️

https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_80.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://drive.google.com/file/d/1A9Q7I5lLBiBm6AUhfYsXAdHckIBgYe7j/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC%20%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B9%CF%82.?m=1

🔸 Επιμέλεια κειμένου : Αθανάσιος Άμβωνας.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ προσκύνησις τοῦ Ἀντιχρίστου ὑφ᾿ ὅλης τῆς γῆς. Τό ἐκ τῆς ξηρᾶς β' Θηρίον ἀναδυόμενον.

 †.  «καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλὶῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.» 

   Εὑρισκόμεθα εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως Κέφ. ΙΓ’ στίχ. 8. Θὰ ἐνθυμεῖσθε ποὺ ἐλέγαμε τὴν παρελθοῦσα Κυριακή, ὅτι θὰ ζητήση ὁ ἀντίχριστος ὁπωσδήποτε νὰ προσκυνηθῇ, θὰ ἀσκήση γοητείαν καὶ βίαν. Καὶ ἐδῶ μᾶς λέγει ὁ ἱερὸς συγγραφεὺς ὅτι θὰ τὸν προσκυνήσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα δὲν εἶναι γραμμένο εἰς τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, εἰς τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς τοῦ Ἀρνίου, ποὺ εἶναι ἐσφαγμένο πρὶν γίνη ὁ κόσμος. 

   Ὅπως θὰ παρατηρήσατε καὶ θὰ ἐνθυμεῖσθε ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς ἐπανέρχεται εἰς τὸ θέμα τῆς προσκυνήσεως τοῦ θηρίου. Καὶ πιὸ κάτω πάλι θὰ ἐπανέλθη. Καὶ κάνει ἐπεξήγηση καὶ ἐπεξήγηση ἐπεξηγήσεως, διότι τὸ θεωρεῖ πολὺ σπουδαῖο καὶ πολὺ σημαντικό. Σημειώσατε ὅτι στὴν ἐποχή την μαρτύρων, τὸ κεφαλαιῶδες ἦταν νὰ πάρης μία χούφτα λιβάνι καὶ νὰ τὸ ρίξης στὸ θυσιαστήριο, εἰς ἔνδειξιν θυσίας καὶ προσκυνήσεως τοῦ Καίσαρος ἢ κάποιου θεοῦ. Ἐθεωρεῖτο ἡ τελευταία πρᾶξις ἀρνήσεως τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ προσκύνησις τόσο μεγάλο θέμα. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἐπανέρχεται ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, γιὰ νὰ τονίση εἰς τοὺς πιστοὺς νὰ προσέξουν τὸ σημεῖο αὐτό. Φυσικὰ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὸ θέμα τῆς προσκυνήσεως ἔχει πολλὲς φάσεις καὶ πολλὲς μορφές. Ἀκόμη βλέπομε στὴν διατύπωση τοῦ χωρίου λέγει: ἀντὶ νὰ θέση «αυτό» γιατί ὁ λόγος περὶ τοῦ θηρίου, καὶ προσκυνήσουσι «αυτόν». Βάζει ἀρσενικοῦ γένους. Καὶ ὄχι οὐδετέρου, διότι πιὸ πάνω μας εἶπε «το θηρίο». Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ γράψη, «καὶ προσκυνήσουσι «αὐτό.» Γιατί βάζει ὅμως «αὐτόν;» Γιατί ἁπλούστατα ἐδῶ προσωποποιεῖ τὸ θηρίον. Ἢ καλύτερα, βάζει τὸ ἀρσενικὸ γένος γιὰ νὰ φανερώση ὅτι ὑπὸ τὸ θηρίον ὑπάρχει πρόσωπον. Ὑπάρχει ἕνας ἄνδρας. Καὶ ὅτι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ καλύπτει τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἀντιχρίστου, ὑπὸ τὸ ὄνομα, τὴν προσήγορίάν του θηρίου. Αὐτὸ θὰ τὸ δοῦμε σὲ πάρα πολλὰ σημεῖα μέσα στὴν Ἀποκάλυψη. Τὸ παράδειγμα τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ θὰ τὸ ἀκολουθήσουν ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν βρίσκονται σὲ δύσκολες καταστάσεις. Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπὶ παραδείγματι ὅταν γράφει στοὺς Θέσ/κεὶς τὴν Α’ καὶ Β’ ἐπιστολή του, ποὺ ἀναφέρεται καὶ εἰς τὸν Ἀντίχριστον, δὲν μιλάει παρὰ συγκεκαλυμμένα. «καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε, εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καὶρῷ· τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας, μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται·» έως ότου, λέγει, φύγει ἀπὸ τὴν μέση, ὁ κατέχων καὶ τὸ κατέχον. Ποιός εἶναι ὁ κατέχων; Ὁ κατέχων εἶναι ὁ αὐτοκράτωρ. Καὶ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπό τον Κλαύδιο. Καὶ ποιό εἶναι τὸ κατέχον; Εἶναι ἡ σύγκλητος. Ἀλλὰ ἐὰν ἔγραφε στὴν ἐπιστολὴ τοῦ ὅτι πρέπει νὰ φύγη ἀπὸ τὴν μέση ὁ αὐτοκράτωρ γιὰ νὰ φανῆ ὁ ἀντίχριστος, ποὺ δὲν θὰ εἶναι ἄλλος παρὰ ὁ Νέρων, ὁ τύπος τοῦ Ἀντιχρίστου, μὲ προφητικὸ ὄμμα ΄ μάτι τὰ λέγει αὐτά, ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἀντιλαμβάνεσθε τὴν θέση ὄχι του Ἀπ. Παύλου, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Τί θὰ ὑφίστατο; 

   Καὶ ἕνα ἄλλο παράδειγμα. Τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Ὅταν ἤθελε νὰ μιλήση γιὰ τὸν Ἀντίχριστο ἔλεγε: Τὸν ξέρετε ποιός εἶναι καὶ ἔχει ἔλθει. Κι ἐννοοῦσε τον Μωάμεθ, ἀλλὰ θὰ φθάσωμε στὸ σημεῖο αὐτὸ λέγω πιὸ κάτω. Καὶ ἀκόμα ἔλεγε γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδος, ἔβαζε τὴν ἑξῆς λέξη «το ποθούμενον.» Γιατί; Ὅποιος καὶ νὰ ἄκουγε τὸ κήρυγμά του νὰ τὸ βρίσκη ἄψογο, ἀλλὰ συνθηματικά, κωδικά, οἱ χριστιανοὶ νὰ ἀντιλαμβάνονται περὶ τίνος πρόκειται καὶ νὰ προσέχουν. Αὐτὸ λοιπὸν ὅλοι τὸ χρησιμοποιοῦν ὅταν ἑρμηνεύουν ἐπικίνδυνα σημεῖα. Καὶ ἐμεῖς φυσικά. Ὁ νοῶν νοείτω. Καὶ μὲ καταλαβαίνετε. 

   Ὥστὲ λοιπὸν ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πρόσωπον. Βέβαια εἶναι πρόσωπον, καὶ δὲν εἶναι μιὰ συλλογικὴ κατάστασις ἢ συλλογικὲς καταστάσεις ἢ ἁπλῶς ἀπρόσωπες ἀντίθεες δυνάμεις. Φυσικὰ οἱ ἀντίθεες δυνάμεις, καὶ αὐτὲς οἱ συλλογικὲς ΄ ἐχθρικὲς πρὸς τὴν Ἐκκλησία δυνάμεις, ὁπωσδήποτε προοδοποιοῦν ΄ ἀνοίγουν τὸν δρόμον στὸν Ἀντιχρίστο. Εἶναι ἀπρόσωπες, καὶ θεωροῦνται ἀντίχριστοι ὅλα αὐτὰ ἢ τύποι τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅμως ἀγαπητοί μου, ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πρόσωπον. Εἶναι ἄνθρωπος, εἶναι ἄνδρας, καὶ θὰ προσκυνηθεῖ λοιπὸν ὁ Ἀντίχριστος ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν γῆ, ἀπο ὅλους τους κατοικοῦντας τὴν γῆν. Πλὴν τῶν πιστῶν. Διότι θὰ τοῦ ἔχουν ἀποδοθεῖ τοῦ Ἀντιχρίστου ἕνεκα τῶν ψευδοθαυμάτων του, θεῖες ἰδιότητες, ὅπως σᾶς ἔλεγα μιὰ περασμένη φορά, ὅπως το, παντοδύναμος, τὸ πανίσχυρος, κραταιός, παντοκράτωρ... καὶ θὰ τοῦ ἀποδοθοῦν λοιπὸν θεῖες τιμές. Οἱ πιστοὶ δὲν θὰ προσκυνήσουν. Καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν θὰ προσκυνηθεῖ ὑπὸ τῶν πιστῶν, γι' αὐτὸ καὶ θὰ ἀσκήσει διωγμὸ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Τῶν πιστῶν. 

   Ἀλλά, ποιοί θὰ τὸν προσκυνήσουν ὅμως; Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς. Προσέξτε, δυστυχῶς ἀσφαλέστατα καὶ ἕνα πολὺ μεγάλο μέρος τῶν χριστιανῶν. Βεβαίως διότι ἁπλούστατα, αὐτοὶ οἱ χριστιανοὶ εἶναι οἱ ἀστήρικτοι χριστιανοί. Καὶ πολλοὺς τέτοιους ἔχομε ἀστήρικτους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι θὰ πλανηθοῦν ἀπὸ τὰ θαύματα, τὰ ψευδοθαύματα τοῦ Ἀντιχρίστου, καὶ ἔτσι τελικὰ θὰ νομίσουν ὅτι ὁ Μεσσίας εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, ὄχι ὁ Χριστός, καὶ τελικὰ θὰ προσκυνήσουν αὐτόν. 

   Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἔλεγα καὶ νὰ τὸ γνωρίζατε αὐτό, θὰ σᾶς τὸ πῶ καὶ λίγο πιὸ κάτω ἄλλη μιὰ φορὰ νὰ σᾶς τυπωθεῖ. Ο λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ κάτοικοι ἑνὸς χριστιανικοῦ κράτους δὲν ταυτίζονται. Όταν λέμε ἕνα χριστιανικὸ κράτος, φέρ' εἰπεῖν ἡ Ἑλλάς, ποὺ ὅλοι οἱ Ἕλληνες ὑποτίθεται ὅτι εἶναι βαπτισμένοι. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἶναι βαπτισμένοι. Τοὐλάχιστον μέχρι αὐτὴ τὴν στιγμή, αὔριο δὲν ξέρω τί θὰ γίνεται. Συνεπῶς εἴμεθα ἕνα χριστιανικὸ κράτος. Τί θὰ λέγαμε, ὀτι εἴμεθα ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ; Ταυτίζεται ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ σύνολον τῶν πολιτῶν ἑνὸς χριστιανικοῦ κράτους; Ἀναμφισβήτητα ὄχι. Γιατί ἁπλούστατα ὅλοι δὲν ζοῦν κατὰ συνείδηση χριστιανικὴ ζωὴ καὶ πίστη. Καὶ συνεπῶς δὲν συμπίπτει ἡ ἔννοια τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ΄ποὺ θὰ σᾶς μιλάω τόσο συχνὰ γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ,΄ μὲ τὴν ἔννοια τῶν πολιτῶν ἑνὸς χριστιανικοῦ κράτους. Αὐτὸ παρακαλῶ νὰ τὸ σημειώσετε. Βέβαια στὴν πολὺ εὐρεῖα ἔννοια θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι, ὅλοι οἱ Ἕλληνες ποὺ εἴμεθα βαπτισμένοι, εἴμεθα χριστιανικὸς λαός. Ὁπωσδήποτε εἴμαστε ἕνας λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ. Ἀλλὰ θὰ σᾶς θυμίσω αὐτὸ ποὺ λέγαμε στὴ περσινά μας θέματα. Ὅταν ἐκλήθη ὁ ἅγιος Ἰωάννης νὰ μετρήσει τὸν ναὸν καὶ τὸ θυσιαστήριο τοῦ εἰπώθηκε «καὶ τὴν αὐλὴν τὴν ἔξωθεν τοῦ ναοῦ ἔκβαλε ἔξω καὶ μὴ αὐτὴν μετρήσῃς.» την Ἁγίαν Πόλιν δὲν θὰ μετρήσης. «ἐδόθη τοῖς ἔθνεσι πατήσουσι τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν» θα καταπατηθεῖ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, καὶ ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἑρμηνεύουν ὅτι ἡ Ἁγία Πόλις εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Σημαίνει λοιπὸν ὅτι μέρος τῶν πιστῶν θὰ καταπατηθεῖ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, ἤτοι θὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστον. Τὸ θέμα δὲν εἶναι ἂν εἶμαι χριστιανὸς ἢ ὄχι, ἀλλὰ ἐὰν ἀνήκω εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ ποὺ θὰ σωθεῖ. Ὁ Κύριος δὲ λέγει οἱ πιστοὶ δὲν θὰ παρασυρθοῦν, ἀλλὰ οἱ ἐκλεκτοί. Καὶ μάλιστα θὰ παραβιαστοῦν καὶ οἱ ἐκλεκτοί. Καὶ τί θὰ πεῖ : «ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τὸὺς ἐκλεκτοὺς» ει δυνατὸν νὰ παρασυρθοῦν, δηλ. νὰ προσβάλει καὶ τοὺς ἐκλεκτοὺς ὁ Ἀντίχριστος. Γι' αὐτὸ λοιπὸν θὰ σᾶς παρακαλέσω ἂς ξεχωρίσουμε αὐτὲς τὶς δύο ἔννοιες. Τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ τοῦ εὐρέως λαοῦ, ποὺ εἶναι ἕνα χριστιανικὸν κράτος. 

   Πάντως ὁ χαρακτηρισμὸς ὅτι θὰ προσκυνήσουν τὸ θηρίο, ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ εἶναι στερεωμένοι στὴν πίστη, ὑπάρχει μὲ τὴν διατύπωση: «ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλὶῳ τῆς ζωῆς» των οποίων τὸ ὄνομα δὲν εἶναι γραμμένο εἰς τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. Θὰ ἤθελα νὰ μείνω ἰδιαίτερα πάνω στὸ σημεῖο αὐτό, λέγει ὁ ἀπ. Παῦλος, (Ἔφεσ. 1, 4) «καθὼς καὶ ἐξελέξατο ἡμᾶς ἐν αὐτῷ πρὸ καταβολῆς κόσμου εἶναι ἡμᾶς ἁγίους καὶ ἀμώμους κατενώπιον αὐτοῦ, ἐν ἀγάπῃ.» Όταν λέγει ὅτι τὰ ὀνόματα τῶν ἐκλεκτῶν εἶναι γραμμένα στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς πρὸ καταβολῆς κόσμου, ἀμέσως θὰ πίστευε κανεὶς ὅτι ἐδῶ ἐνισχύεται ὁ λεγόμενος ἀπόλυτος προορισμός. Ὅτι δηλ. μὲ ἔχει προορίσει ἀπολύτως ὁ Θεὸς ἢ νὰ σωθῶ ἢ νὰ ἀπολεσθῶ. Δὲν μοῦ ἀνήκει συνεπῶς στὴν δικαιοδοσία μου ἡ σωτηρία. Αὐτὸ εἶναι ἐσφαλμένο. Ὁ Θεὸς εἶναι ἐκτὸς χώρου καὶ χρόνου καὶ γνωρίζει τὰ πεπραγμένα τῆς ἱστορίας πρὸ τῆς ἱστορίας, μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια ὁ Θεὸς καθορίζει καὶ γνωρίζει τὰ ὀνόματα ἐκείνων ποῦ θὰ σωθοῦν ἐν ἐλευθὲρῳ ἀγῶνι, ἐν ἐλευθὲρᾳ συνειδήσει... καὶ ὄχι διότι ὁ Θεὸς διαλέγει προσωποληπτικῶς κάποιους, γιὰ νὰ τοὺς κάνει λαό του, καὶ κάποιους ἄλλους γιὰ νὰ τοὺς ἀπορρίψῃ. Εἶναι ὅμως πολὺ χαρακτηριστικὸ αὐτό. 

   Προσέξτε ὅμως κάτι· θὰ ἐπανέλθω. Γιατί αἰσθάνομαι πάντοτε ὅτι εἶμαι ἐλλιπής, γιατί θέλω νὰ σᾶς βοηθήσω. Τί θὰ προσκυνήσουν; Τὸν Ἀντίχριστο. Μὰ τότε, σήμερα δὲν ἦρθε ὁ Ἀντίχριστος ἀκόμα. Ἐμεῖς ὑποτίθεται πῶς θὰ πεθάνουμε, δὲν ξέρω, μπορεῖ καὶ νὰ μὴν τὸν δοῦμε καθόλου, στὶς μέρες μας νὰ μὴν εἶναι καθόλου. Προσέξτε ἀγαπητοί. Σᾶς εἶχα πῆ πέρυσι, στὸ τελευταῖο θέμα, ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται πάντοτε, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, ὁ δράκων, αὐτὸς φέρνει τὸν Ἀντίχριστο, ὁ δράκων, ὁ διάβολος στὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅτι μέσα στὴν ἱστορία ἐνεργοῦσε ὁ διάβολος φέροντας τύπους ἀντιχρίστον. Πολὺ δὲ παραπάνω μετὰ Χριστόν, καὶ μὴ νομίσετε ὅτι ἐμεῖς γιὰ τὴν ἐποχή μας, μποροῦμε νὰ μεταθέσουμε τὴν δράση τοῦ Ἀντιχρίστου εἰς τὰ ἔσχατα, διὰ τὴν Ἐκκλησία ἡ κάθε ἐποχὴ εἶναι ἔσχατα. Ἡ κάθε ἐποχὴ εἶναι ἔσχατα. Εἶναι τελευταῖα, καὶ ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πάντοτε παρών. Ὅπως καὶ ὁ ψευδοπροφήτης ποὺ θὰ ποῦμε λίγο παρακάτω εἶναι πάντοτε παρών. 

   Καὶ πῶς προσκυνεῖται παρακαλῶ ὁ Ἀντίχριστος; Ποικιλοτρόπως προσκυνεῖται. Ἀλλὰ κυρίως προσκυνήθη καὶ προσκυνεῖται καὶ στὶς ἡμέρες μας μὲ τὴν Καισαρολατρεία. Ὅτὰν προσκυνοῦν οἱ ἄνθρωποι πρόσωπα κυβερνῶντα λαούς. Καὶ προσκυνήθησαν καὶ προσκυνοῦνται καὶ θὰ προσκυνοῦνται, Αὐτὴ εἶναι ἡ Καισαρολατρεία, καὶ εἶναι τύπος προσκυνήσεως τοῦ Ἀντιχρίστου, διότι ὁ γνήσιος κυβερνήτης ἑνὸς λαοῦ ποτὲ δὲν θὰ δεχθῆ νὰ προσκυνηθῆ ἀποδίδοντάς εἰς αὐτὸν θεῖες τιμές. Ἔχουν ἀποδοθεῖ σὲ πρόσωπα ποῦ κυβέρνησαν στὸν αἰῶνα μας, στὸν 20ὸν αἰῶνα, στὸν αἰῶνα μας τώρα τελευταῖα, τὰ ζήσαμε, ζοῦμε ἐμεῖς, ἀπεδόθησαν στὰ πρόσωπα αὐτὰ ποῦ κυβέρνησαν ἢ κυβερνοῦν, θεῖες ἰδιότητες. Γελᾶς καὶ τὸ χορτάρι βγαίνει. Χαίρεσαι καὶ γονυποιεῖται ἡ φύσις. Ἔγραψε ὁ Ἀραγκὸν ὁ ποιητὴς τὸ 1936 γιά ἕνα τέτοιο θεοποιημένο πρόσωπο. 

Ω μεγάλε Στάλιν, ὦ ἀρχηγὲ τῶν λαῶν, 

Σύ, ποὺ ἔδωσες τὴ ζωὴ στὸν ἄνθρωπο, 

Σύ, ποὺ γονιμοποίησες τὴ γῆ, 

Σὺ ποὺ ξανάνιωσες τοὺς αἰῶνες, 

Σὺ ποὺ κάνουν νὰ ἀνθίζουν οἱ ἀνοίξεις, 

Σὺ ποὺ κάνεις νὰ δονοῦνται οἱ μουσικὲς χορδές, 

Σύ, λάμψη τῆς ἀνοίξεώς μου, ὦ Σύ 

Ἥλιε ποὺ ἀντανακλᾶται ἀπὸ ἑκατομμύρια καρδιές! 

«Πράβδα» 28 Αὐγούστου 1936

Μάλιστα, μάλιστα, ὁ νοῶν νοείτω, καταλαβαίνετε πολλά. Οἱ πιστοὶ ἔστω κι ἂν κυβερνῶνται ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους, ὁπωσδήποτε τοὺς εὐλαβοῦνται τοὺς σέβονται ἀλλὰ δὲν τοὺς προσκυνοῦν. Διαβάστε παρακαλῶ στὸν ἀπ. Παῦλο, στὸν ἀπ. Πέτρο νὰ δῆτε τί γράφουν. «Πᾶσα ψὺχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. οὐ γὰρ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν./ὥστε ὁ ἀντιτασσόμενος τῇ ἐξουσὶᾳ τῇ τοῦ Θεοῦ διαταγῇ ἀνθέστηκεν· οἱ δὲ ἀνθεστηκότες ἑαυτοῖς κρῖμα λήψονται./οἱ γὰρ ἄρχοντες οὐκ εἰσὶ φόβος τῶν ἀγαθῶν ἔργων, ἀλλὰ τῶν κακῶν. θέλεις δὲ μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἐξουσίαν; τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ἕξεις ἔπαινον ἐξ αὐτῆς·/Θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστι σοὶ εἰς τὸ ἀγαθόν. ἐὰν δὲ τὸ κὰκὸν ποίῇς, φοβοῦ· οὐ γὰρ εἰκῆ τὴν μάχαιραν φορεῖ· Θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστιν εἰς ὀργήν, ἔκδικος τῷ τὸ κὰκὸν πράσσοντι/διὸ ἀνάγκη ὑποτάσσεσθαι οὐ μόνον διὰ τὴν ὀργήν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν συνείδησιν./διὰ τοῦτο γὰρ καὶ φόρους τελεῖτε· λειτουργοὶ γὰρ Θεοῦ εἰσιν εἰς αὐτὸ τοῦτο προσκαρτεροῦντες./ἀπόδοτε οὖν πᾶσι τὰς ὀφειλάς, τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον, τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος, τῷ τὸν φόβον τὸν φόβον, τῷ τὴν τὶμὴν τὴν τιμήν.» (Ρωμαίους. 13, 1~7) Ὀφείλομε λέγει, ὀφείλομε σεβασμὸ εἰς τοὺς κυβερνῶντας. Ὀφείλομε σεβασμό, ὀφείλομε νὰ πληρώσουμε τὸν φόρο μας. Ὀφείλομε σ’ αὐτοὺς τὰ πάντα. Ὄχι ὅμως προσκύνηση. Δὲν θὰ ἀποδώσουμε θεῖες ἰδιότητες σὲ κείνους οἱ ὁποῖοι κυβερνοῦν. Ἡ ἐλπίδα μᾶς δὲν θὰ εἶναι τὰ πρόσωπα αὐτά. Ὁ Θεός! Τὰ πρόσωπα κυβερνοῦν κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, τίποτε ἄλλο. «Πειθαρχεῖν δεῖ Θὲῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις.» (Πράξεις 5, 29) Ὅσο κανεὶς ἄλλος ποτὲ στὴν ἱστορία δὲν παρεκίνησε ἀνθρώπους νὰ εὐλαβοῦνται καὶ νὰ σέβωνται τοὺς κυβερνῶντας. Λέγει μάλιστα ὁ ἀπ. Πέτρος καὶ ὁ ἀπ. Παῦλος, καὶ οἱ δυὸ τὸ λέγουν «Παρακαλῶ οὖν πρῶτον πάντων ποιεῖσθαι δεήσεις, προσευχάς, ἐντεύξεις, εὐχαριστίας, ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων/ὑπὲρ βασιλέων καὶ πάντων τῶν ἐν ὑπεροχῇ ὄντων, ἵνα ἤρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν ἐν πὰσῃ εὐσεβεὶᾳ καὶ σεμνότητι.» (Α Τίμ. 2, 1~2) Ὀφείλομε, λέγει, προσευχὲς καὶ δεήσεις ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα ἰδιαιτέρως διὰ τοὺς ἐν ὑπεροχῇ ὄντας, διὰ βασιλεῖς, διὰ ἄρχοντας, διὰ νὰ ἔχομε ἡσύχιον βίον. Γιὰ νὰ κυβερνοῦν σωστὰ ἐν δικαιοσύνῃ. Ὀφείλομε νὰ προσέχομε καὶ νὰ προσευχόμεθα. Αὐτό, λέγει, εἶναι καλὸν καὶ ἀποδεκτὸν ἀπὸ τὸν Θεόν. «τοῦτο γὰρ κὰλὸν καὶ ἀπόδεκτον ἐνώπιον τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ.» Το θέλει ὁ Θεὸς αὐτό. Ἀλλὰ αὐτὸ θέλει, ὄχι νὰ προσκυνήσουμε. Ὑπάρχει σαφὴς διάκρισις. Ἂς τὸ προσέχουμε λοιπὸν οἱ χριστιανοί. Ποτὲ νὰ μὴν ἀπολυτοποιοῦμε πρόσωπα ποῦ κυβερνοῦν. Ποτέ! Ὁποιοδήποτε πρόσωπο. Ὁποιασδήποτε ἐποχῆς. Σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες, καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές, ἂς τὸ προσέχουμε. Θὰ εὐλαβούμεθα ἀλλὰ δὲν θὰ θεοποιοῦμε. 

   Αὐτὴ ἡ ἔκφρασις, «τοῦ ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου», εἶναι θαυμασία. Εἶναι ἕνας θεολογικὸς ἀδάμας μέσα εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως. Εἶναι ὡραιοτάτη ἔκφρασις. Μὲ τὸν ὀρον "ἀρνίον" ἐκφράζεται ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ Λόγου. Μὲ τὸν ὅρον "ἐσφαγμένον ἀρνίον", ἐξ’ ἄλλου ὁ Θεὸς δὲν εἶπε, "νά ἐγὼ εἶμαι ποῦ ἐγενόμην νεκρὸς καὶ ἰδοὺ ζῶ". Στὴν ὅρασὴ τοῦ δὲν ἔβλεπε πρὸ τοῦ θρόνου ὁ Εὐαγγελιστής Ἰὠάννης τὸ "ἀρνίον ἐσφαγμένον καὶ ἑστηκὼς" σφαγμένον καὶ νὰ στέκεται σὲ στὰ 4 πόδια. Εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ποῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἀπέθανε, ἐσφάγη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, καὶ ἀνεστήθη. Τὸ ἑστηκὼς ἀρνίον, τὸ ἀρνὶ ποῦ στέκεται, δηλ. ἀνεστήθη ὁ Χριστός. Λοιπόν, μὲ τὸν ὅρον "ἐσφαγμένον" ἐκφράζεται ἡ σταυρικὴ θυσία αὐτοῦ τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἂν καὶ εἶναι πλεονασμὸς στὴν ἔκφραση διότι, ὁ ὅρος "ἀρνίον" ἐκφράζει καὶ τὴν ἐνανθρώπιση καὶ τὴν θυσία. Διότι ἁπλούστατα, πρόβατα, ἀρνία προσφέροντο πρὸς θυσίαν καὶ ἦταν ὁ τύπος τὰ θυσιαζόμενα ἀρνία, ὁ τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

   Ἀλλὰ ἴσως θὰ πῆτε: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουμε ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ θυσίαν, πρὸ καταβολῆς κόσμου, δηλ. πρὸ τῆς δημιουργίας; Εἶναι δυνατόν; Δηλ. εἶχε ἐνανθρωπήσει πρὸ τῆς δημιουργίας ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Καὶ εἶχε σταυρωθεῖ πρὸ τῆς δημιουργίας ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Ὄχι ἀγαπητοί, ὄχι. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐνηνθρώπισε σὲ μία ἱστορικὴ στιγμή, τότε, πρὶν ἀπὸ 2.000 χρόνια. Ἀλλὰ τότε τί; Ἡ ἐνανθρώπισις καὶ ἡ θυσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἔχουν ἄναρχον διάσταση εἰς τὸν Θεὸν Λόγον, ὅπως εἶναι καὶ ἡ ἄκτιστος ἐνέργεια τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἐνεργοῦσε ἡ ἄκτιστος ἐνέργεια, ἄκτιστος καὶ συνεπῶς ἄναρχος, συνεπῶς συναΐδιος μὲ τὸν Θεὸν ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἄκτιστος αὐτὴ ἐνέργεια ΄ποὺ εἶναι πρό, βεβαίως τῆς δημιουργίας΄ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐνεργοῦσε καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη πρὸ τοῦ ἱστορικοῦ σταυροῦ. Ἔτσι πέρασαν καὶ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ἔτσι ἀντιμετώπισαν τὰ φαρμακερὰ φίδια, ἔτσι τὸ νερό της Μερὰς ἔγινε γλυκὸ καὶ τὸ ἤπιαν, ποὺ ἦταν πικρὸ κ.λπ. 

  Ὥστε ἔχουμε καὶ ἐδῶ ὅπως σᾶς ἐξήγησα, τὴν ἄναρχον διάστασιν τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ τῆς θυσίας τοῦ Θεοῦ Λόγου. Καὶ ἕνα ἀκόμη παράδειγμα θὰ σᾶς πῶ. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔχει ἀνθρωπίνη μορφή, δηλ. ὁ Θεὸς Λόγος πῆρε ἀνθρωπίνη μορφή. Ποιά μορφὴ πῆρε; Λέμε τοῦ Ἀδάμ. Ὄχι. Δὲν πῆρε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν μορφὴ τοῦ Ἀδάμ. Ὁ Ἀδὰμ πῆρε τὴν μορφὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἰκόνα τοῦ Ἀδάμ. Ὁ Ἀδὰμ εἶναι εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐννοῶ δηλ. στὴν ψυχοσωματική, θὰ λέγαμε παρουσία. Γιατί; Δὲν ἔχει σημασία ὅτι ὁ Ἀδὰμ ἱστορικὰ προηγεῖται. Ἔτσι ,ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶχε τὴν ἀνθρωπίνη φύση, δυνάμει πρὸ τῆς δημιουργίας, δυνάμει αὐτῆς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἔγινε ὁ Ἀδάμ. Αὐτὸ λοιπὸν σημαίνει ὅτι τὰ ὀνόματα τῶν πιστῶν ποὺ θὰ σωθοῦν εἶναι γραμμένα στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς τοῦ ἐσφαγμένου ἀρνίου πρὸ καταβολῆς κόσμου. Εἶναι ὡραιότατο. Ἀγαπητοί μου μόνο ποὺ δὲν τὸ ξέρουμε. Γιὰ σκεφθῆτε νὰ εἴμεθα γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. Μόνο ποὺ δὲν τὸ ξέρουμε. Ὅταν κάποτε ἐρώτησαν τὸν Κύριον: «Κύριε, εἰ ὀλίγοι οἱ σῳζόμενοι;» Εάν εἶναι λιγοὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ σωθοῦν. Ὁ Κύριος δὲν εἶπε οὔτε λίγοι οὔτε πολλοί, ἀλλὰ τί; «ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν» (Λουκ. 13, 24) Καὶ Ὅταν γύρισαν οἱ 70 καὶ μετὰ χαρᾶς εἶπαν: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου» ὁ Κύριος εἶπε: «μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Μη χαίρεσθε, ἐδῶ τὸ εἶπε καθαρά, μὴ χαίρεσθε γιατί ὑποτάσσονται τὰ δαιμόνια, αὐτὸ δὲν εἶναι δικό σας θέμα, εἶναι δικό μου θέμα, ἀλλὰ νὰ ἔχετε χαρά, γιατί τὰ ὀνόματά σας εἶναι γραμμένα στὸν οὐρανό. Τί εὐλογία! Ἀγαπητοί μου, ἀναπολεῖτε τὸ θέμα αὐτὸ ὅταν εἴσαστε μόνοι σας; Τὰ ἀναπολεῖτε; Τὰ ἀναχαράζετε ὅπως τὰ μηρυκαστικά; Μόνο ὅταν ἀναχαράζουμε ἐκεῖνα ποὺ ἀκούσαμε καὶ διαβάσαμε, μόνον τότε περνᾶνε σὰν τροφὴ στὸ δεύτερο στομάχι καὶ μᾶς τρέφουν. Ἀλλιώτικα στέκονται στὸ πρῶτο στομάχι ἀχώνευτα καὶ βαρυστομαχιάζουμε. Πρέπει νὰ ἀναχαράζουμε τὴν ὕλη ποὺ παίρνουμε, γιὰ νὰ μᾶς τρέφει, νὰ μᾶς ζωογονεῖ. Καὶ τελειώνει τὸ χωρίον ὡς ἑξῆς: «Εἴ τις ἔχει οὖς, ἀκουσάτω» αὐτὸς ποὺ ἔχει αὐτὶ ἂς ἀκούσει. Νὰ ἀκούσει ὀλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἴπαμε. Ὅτι θὰ ζητήσει ὁ Ἀντίχριστος νὰ προσκυνηθῇ κλπ. κλπ. Αὐτὸς ποὺ ἔχει οὕς, αὐτί, ἂς ἀκούση. Δηλ. ἐφιστᾶται ἡ ἰδιαιτέρα βαρύτις καὶ προσοχὴ τοῦ ὅλου θέματος. Θυμηθεῖτε ὅτι πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος ἐτόνισε αὐτὸ τὸ σημεῖο, ὁ Κύριος ἔλεγε: «ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω» (Ματθ. 11, 15) ἢ «βλέπετε οὖν πῶς ἀκούετε·» (Λουκ. 8, 18) Προσέχετε πῶς καταλαβαίνετε, πῶς ἀκοῦτε, μὴν παίρνετε στραβὰ τὰ πράγματα. Ἀλλὰ νὰ τὰ παίρνετε σωστά. Πάντως εἶναι ἕνας προκλητήριον προσοχῆς, καὶ παρεμβάλλεται ὁ στίχος αὐτὸς ὅπως καὶ ὁ ἑπόμενος ποὺ θὰ δοῦμε εὐθὺς παρακάτω, σὰν προτροπὴ γιὰ ὅσα ἀποκαλύπτονται γιὰ τὸ ἐφόδιον τὶς ὑπομονῆς. 

   Γιὰ νὰ δοῦμε λοιπὸν αὐτὸ τὸ ἐφόδιο τῆς ὑπομονῆς ποὺ ἔρχεται αὐτὸς ὁ στίχος, στίχος προτροπὴ γιὰ νὰ μᾶς θυμίσει αὐτὴ τὴν ξεχασμένη καὶ πολύτιμη ἀρετή. Διότι δὲν εἶναι μόνο ὁ Ἀντίχριστος, εἶναι καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, εἶναι τὸ δεύτερο θηρίο ποῦ, ὅσα δὲν φτάνει τὸ πρῶτο ἀποτελειώνει τὸ δεύτερο. Ὅπως θὰ δῆτε. Ποιός δηλ. θὰ μποροῦσε νὰ ξεφύγη; Τὁ ἔνα κόσκινο σ᾿ ἐκανε καὶ πέρασες, γλύτωσες ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο, τὸ ἄλλο κόσκινο; Δυὸ κοσκινίσματα.. Προσοχὴ λοιπόν. Γιὰ αὐτὸ οἱ ἅγιοι ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ὑπομονή. Ακοῦστε τί λέγει. Εἶναι ἕνας λίγο δύσκολος στίχος ἐκ πρώτης ὄψεως, θὰ τὸν ἀναλύσωμε ὅμως. 

 «εἴ τις εἰς αἰχμαλωσίαν ἀπάγει, εἰς αἰχμαλωσίαν ὑπάγει· εἴ τις ἐν μαχαὶρᾳ ἀποκτέννει, δεῖ αὐτὸν ἐν μαχαὶρᾳ ἀποκτανθῆναι. ὧδὲ ἐστιν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων».

   Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ ἔννοια τοῦ στίχου; Μιὰ ἀντίστοιχη ἔννοια ἔχει ὁ Ἰερεμίας στὸ βιβλίο του τὸ προφητικό, 15, 1~2. «Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς με· ἐὰν στῇ Μωσῆς καὶ Σαμουὴλ πρὸ προσώπου μου, οὐκ ἔστιν ἡ ψυχὴ μοῦ πρὸς αὐτοὺς· ἐξαπόστειλον τὸν λὰὸν τοῦτον, καὶ ἐξελθέτωσαν. καὶ ἔσται ἐὰν εἴπωσι πρὸς σὲ· ποῦ ἐξελευσόμεθα; καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτοὺς· τάδε λέγει Κύριος· ὅσοι εἰς θάνατον, εἰς θάνατον· καὶ ὅσοι εἰς μάχαιραν, εἰς μάχαιραν· καὶ ὅσοι εἰς λιμόν, εἰς λιμὸν· καὶ ὅσοι εἰς αἰχμαλωσίαν, εἰς αἰχμαλωσίαν.» δέν σᾶς τὸ διαβάζω γιὰ νὰ μὴν ἀργήσουμε καὶ σᾶς μπερδέψω καὶ περισσότερο, ἀλλὰ θὰ ἤθελα θελα νὰ σᾶς ἔλεγα ὅτι, ἐδῶ ἔχομε τὴν ἑξῆς περίπτωση.. συμπλέκονται τρεῖς μερίδες. Εἶναι τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, ποῦ κακοποιοῦν τοὺς ἁγίους, δξλ. τοὺς πιστούς. "Ἅγιοὶ εἶναι οἱ πιστοί. Δεύτερον εἶναι οἱ ἅγιοι ποῦ κακοποιοῦνται ἀπὸ τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τρίτον εἶναι ὁ Θεὸς ποῦ τιμωρεῖ τοὺς κακοποιοῦντας τοὺς ἁγίους. Ἔχομε λοιπὸν τρεῖς μερίδες νὰ συμπλέκονται, θὰ σᾶς τὸ διαβάσω ὅπως τὸ λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας καὶ θὰ σᾶς τὸ ἀναλύσω: 

 "Ἄξια, φησίν, ἕκαστος τῶν πεπραγμένων δέχεται τὰ ἐπίχειρα· οἱ γὰρ πρὸς τὸ κακοῦν τὸὺς πλησίον ἕτοιμοι ὑπὸ τοῦ διαβόλου αἰχμαλωτευθήσονται, καὶ τῇ σατανικῇ μαχαὶρᾳ τὸν τῶν ψυχῶν ὑποστήσονται θάνατον· ᾧ γὰρ δι᾿ ἔργων ἡττήθησαν, τοὺτῳ καὶ δεδούλωνται, ὡς φὴσὶν ὁ μέγας Πέτρος." 

 Ἔχομε λοιπὸν ἀγαπητοί μου τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου οἱ ὁποῖοι κακοποιοῦν τοὺς ἁγίους. Αὐτοὶ τί κάνουν; Παίρνουν μαχαίρι καὶ φονεύουν τοὺς ἁγίους, ἢ τὸὺς ὁδηγοῦν σὲ αἰχμαλωσία. Καὶ λέγει τώρα ἐδῶ τὸ χωρίο: αὐτοὺς ποῦ παίρνει μαχαίρι, μὲ μαχαίρι θὰ πεθάνη. Ἀπὸ ποιό μαχαίρι θὰ πεθάνη ὅμως αὐτὸς ποῦ εἶναι ὄργανο τοῦ Ἀντιχρίστου; Ἀπὸ τὸ μαχαίρι τοῦ διαβόλου. Δηλ. θὰ τὸν ἔχει αἰχμαλωτίσει ὁ διάβολος αὐτόν. Αὐτο θὰ εἶναι καὶ ἡ τιμωρία του. Ἔτσι, ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ ποῦ πῆραν μαχαίρι μὲ μαχαίρι θὰ πεθάνουν, βρίσκει ἐδῶ τὴν πραγμάτωση του. Γιατί μπορεῖτε νὰ πῆτε: διαψεύδεται ὁ Χριστὸς ὅταν μᾶς εἶπε εἶπε ὅτι «πάντες γὰρ οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαὶρᾳ ἀπολοῦνται» (Ματθ. 26, 52)  ποῦ εἶχε πεῖ στὸν Ἀπ. Πέτρο. Ἐνῶ ξέρομε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι, -ὄχι ὅμως ὅλοι, γιατί ξέρετε εἶναι κάτι φοβερό. Ἄνθρωποι ποῦ ἐφόνευσαν ἐφονεύθησαν, εἶναι, εἶναι φοβερό, ἀλλὰ ἔχομε καὶ περιπτώσεις ἀνθρώπων ποῦ πῆραν μαχαίρι, ἀλλὰ δὲν ἐφονεύθησαν. Ἐκτὸς βέβαια ἂν μετενόησαν. Πάντως ὅπως καὶ νὰ ἔχει τὸ πρᾶγμα, τὸ θέμα εἶναι ὅτι εἶναι ἐν πνευματικὴ ἔννοια ὅτι βρῆκαν τὸ μαχαίρι, σκοτώνουν καὶ αὐτοὶ πνευματικὰ ἀπὸ τὸν διάβολο. Ἔγιναν ὑποχείριοι τοῦ σατανᾶ. 

   Τὸ ὅλο πνεῦμα τοῦ χωρίου εἶναι τὸ ἑξῆς: αὐτὰ θά  ἐνεργοῦν, ὁ διάβολος, ὁ Ἀντίχριστος, καὶ τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου. Οἱ ἅγιοι τί πρέπει νὰ κάνουν; Δὲν θὰ ἀντιτάξουν ἀντίσταση. Νὰ σᾶς διαβάσω πῶς τὸ ἑρμηνεύει ὁ καθηγητὴς Μπρατσιώτης, ποὺ ἑρμηνεύει καὶ ὑπομνηματίζει τήν Ἀποκάλυψη. "Τὸ νόημα τῆς φράσεως εἶναι ὅτι οἱ πιστοὶ πρέπει νὰ δεχθῶσιν ἐν ἀνάγκη καὶ τὸν θάνατον χωρὶς νὰ ἀντιτάξουσιν ἀντίσταση." Αὐτό εἶναι ὅλο. Θὰ μοῦ πῆτε, μὰ νὰ μὴν ἀντισταθοῦμε; Πᾶρτε παράδειγμα τοὺς ἁγίους τῆς ἐκκλησίας. Κρύπτοντο, γιατί ὁ Κύριος μᾶς εἶπε: «ὅταν δὲ διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἄλλην·» (Ματθ. 10, 23) Μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος τὸ παράδειγμα ὅτι μποροῦμε νὰ κρυφτοῦμε ὅταν μᾶς διώκουν οἱ ἄλλοι. Σὲ συνέλαβαν; Δὲν θὰ ἐπιτεθῇς. Σὲ ὅλη τὴ γραμμὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας οἱ ἅγιοι ἔτσι ἐνήργησαν. Ἐκρύπτοντο· ἀλλὰ ὅταν συνελαμβάνοντο δὲν ἔφεραν ἀντίσταση. Ποῦ εἶναι ἐκείνη ἡ φιλοσοφικὴ ἤθική, ποῦ τὴν προσφέρουν γιὰ χριστιανικὴ ἠθική, -οἱ ἐπαιδευτικοὶ θὰ μὲ καταλάβουν πολὺ καλά-, ποῦ λέει ὅτι ἐν ὀνόματι τῶν δικαιωμάτων τῆς ζωῆς μπορῶ νὰ εἶμαι ἐπιθετικὸς γιὰ νὰ γλυτώσω τὴ ζωή μου. Ὄχι, ὄχι. Ἀνοίγει ἡ πόρτα μου τὸ βράδυ ἐκεῖ ποῦ κοιμᾶμαι, γιὰ μιὰ στιγμὴ βλέπω ἕναν ἄνθρωπο ποῦ ἦρθε νὰ μὲ ληστέψη, τὸ πᾶν θὰ κάνω νὰ μὴν μὲ σκοτώση, τὁ πᾶν φυσικὰ θὰ κάνω... εἶναι σωστὸ αὐτό, ἀλλὰ ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὸν φονεύσω ἐγώ; Ἡ φιλοσοφικὴ ἠθικὴ λέγει ναί, διότι βρίσκομαι ἐν ἀμύνη, διότι αὐτὸς ἦρθε νὰ μὲ σκοτώση, καὶ νὰ μὲ ληστέψη. Ἡ ἠθικὴ ἡ χριστιανικὴ λέγει ὅτι, τὸ πᾶν θὰ κάνης γιὰ νὰ γλυτώσης, νὰ τὸν ἀφοπλίσης, νὰ τὸν ἐξουδετερώσης, δὲν θὰ τὸν σκοτώσης. Εἶναι προτιμότερο νὰ φονευθῆς παρὰ νὰ φονεύσης, διότι, ἐσὺ ἐὰν φονευθῆς, ἐπειδὴ τηρεῖς αὐτὴν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἤδη κέρδισες τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ δίνεις περιθώρια εἷς στὸν ἐγκληματία σου νὰ μετανοήση· μπορεί νὰ μετανοήση. Ἐἂν πάλι ἐσὺ τὸν σκοτώσης, ἐσὺ μὲν ἔκανες ἔγκλημα, ἔστω καὶ ἀπροσδόκητο γιὰ μιὰ στιγμή, αὐτὸν δὲ ποῦ ἔστειλες στὴν ἄλλη ζωὴ δὲν τοῦ ἄφησες περιθώρια νὰ μετανοήση. Αὐτὸ λέγει ἡ χριστιανικὴ ἠθική, καὶ ὄχι ἡ φιλοσοφικὴ ἠθικὴ ποῦ πολλὲς φορὲς τὴν ἐκλαμβάνουμε ὡς χριστιανικὴ ἠθικὴ καὶ ἔχουμε κολλήσει ἐπάνω σ’ αὐτὰ τὰ διαβόητα "καθήκοντα καὶ δικαιώματα"· και μὴ νομίσετε αὐτὰ τὰ καθήκοντα καὶ δικαιώματα ποῦ τόσο τὰ τονίζουμε στὴν λεγομένη χριστιανικὴ ἠθική, ἀλλὰ ξαναλέγω εἶναι φιλοσοφικὴ ἠθική, ἔκαναν ἕνα λαὸ ποῦ νὰ ξεχνάει τὰ καθήκοντα καὶ νὰ ζητάει τὰ δικαιώματα. Οἱ χριστιανικοὶ λαοὶ εἶναι σήμερα ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ξεχνοῦν τὰ καθήκοντα, καὶ ἐνεργοῦν μὲ κάθε τρόπο μόνο γιὰ τὰ δικαιώματα. Τὸ βλέπει κανεὶς διάχυτο, ἰδία εἰς τὸν δυτικὸν κόσμον, Ἰδία. Εἶναι κι αὐτὸ ἕνα σημάδι τοῦ κακοῦ ὅτι δὲν ἑρμηνεύσαμε σωστὰ τὸ εὐαγγέλιο, συνεπῶς οἱ πιστοὶ δὲν θὰ ἀντιτάξουν ἀντίσταση. Μᾶς ἀρέσει δὲν μᾶς ἀρέσει αὐτὸ παραγγέλλει ὁ Θεός. Τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ αὐτὸ παραγγέλλει ἀγαπητοί μου. Δὲν θὰ ἀντιτάξοῦμε ἀντίσταση. Θυμηθῆτε τὸν ἅγιο Πολύκαρπο... ποῦ εἶναι καὶ τὸ πρῶτο μαρτυρολόγιο ποῦ ἐγράφη. Εἶναι κατὰ τὰ μέσα τοῦ 2ου αἰῶνος. Ἐκρύπτετο ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι, ἐπροδώθη τελικὰ καὶ συνελήφθη. Ὅτὰν συνελήφθη δὲν ἔφερε οὐδεμία ἀντίσταση, καμμία, ἀπολύτως τίποτε. Αὐτὸ λοιπὸν λέει ὅτι δὲν θὰ φέρετε ἀντίσταση, ἀλλὰ τί πρέπει νὰ κάνετε; Ὑπομονή. "Ὧδὲ ἐστιν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων". Ἐδῶ εἶναι λέγει ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων. Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπὸν ἀγαπητοί μου τὴν ἀξία καὶ τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπομονῆς, ποῦ εἶναι δύο θεμελιώδεις ἀρετές, ποῦ ἡ πίστη γεννάει τὴν ὑπομονή; Ἂν ξέρω ὅτι, μὲ ἀναμένει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ –θέμα πίστεως– θὰ ἀσκήσω τὴν ὑπομονή. Ὅπὼς κι ὅταν ξέρω ὅτι μὲ περιμένει τὸ κέρδος τὸ ἐμπορικὸ θὰ ὑπομείνω κάθε κακουχία, κάθε ταλαιπωρία καὶ κάθε βρισιὰ ποῦ θὰ μοῦ κάνη ὁ ἄλλος, γιατί ξέρω ὅτι ἔχω κέρδος ἐμπορικό, καὶ θὰ ὑπομείνω τὸν πελάτη ὅλη μέρα στὸ κατάστημά μου, γιατί ξέρω ὅτι θὰ πάρω χρήματα. Ἔτσι, κι ἂν ξέρω ὅτι μὲ ἀναμένει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τότε θὰ κάνω κάθε ὑπομονὴ γιὰ νὰ κερδίσω ἐκεῖνο ποῦ προσδοκῶ, τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ λοιπὸν εἶναι ἡ ὑπομονή. Καὶ ὅπως λέγει στὴν πρὸς Ἑβραίους, ὁ ἀπ. Παῦλος, 10, 36: «ὑπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν, ἵνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν». Ἔχετε ἀνάγκη, λέει, ἀπὸ τὴν ὑπομονή, ὥστε ἔτσι νὰ κάνετε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀποκτήσετε τὴν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἐπαγγελία. Ποῦ εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

  Ἀλλὰ προσέξτε ὅμως κάτι ἀγαπητοί μου. Ὑπάρχει ἀνάγκη, γιατί τὰ πράγματα αὐτὰ δὲν γίνονται αὐτομάτως καὶ κατὰ τρόπον ἔτσι ταχυδακτυλουργικόν. Ὑπάρχει ἀνάγκη, γιὰ νὰ φθάσωμε σ’ αὐτὴν τὴν ὑπομονὴ τοῦ μαρτυρίου, –δὲν ξέρωμε τί μᾶς περιμένει– ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἀσκούμεθα καθημερινὰ καὶ εἰς τὴν πίστη καὶ εἰς τὴν ὑπομονή. Θὰ σᾶς πῶ κανὰ δύο τρία παραδειγματάκια. Ἔχετε ὑγεία; Ἐὰν ἔχετε ὑγεία, ἀναλογίζεσθε κάθε μέρα, –ὄχι βέβαια σὲ βαθμὸ ἄγχους, γιατί αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι φοβία–, ἀναλογίζεσθε κάθε μέρα ὅτι μπορεῖτε νὰ ἀρρωστήσετε μὲ ὀδυνηρωτάτη ἀρρώστια καὶ νὰ πονᾶτε φοβερά, ὅπως βλέπουμε ἄλλους ἀνθρώπους νὰ ὑποφέρουν, καὶ ποῦ κάποτε δὲν εἶναι τόσο ὀδυνηρὴ ἡ ἀρρώστια ὅσο εἶναι ἡ θεραπεία ὀδυνηρή. Ὅτὰν ἀκοῦμε σὲ τί ὑπεβλήθη ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς γιὰ νὰ γίνη καλά, καὶ λέμε, "Θεέ μου Θεέ μου, πῶς ἀντεξε ὁ ἄνθρωπος αὐτός;" ἀναλογιζόμαστε; Ἐὰν ἀναλογιζόμεθα προσοικειούμεθα, πλησιάζουμε, ἐγγίζουμε, μπαίνουμε στὸ χῶρο μιᾶς ἐνδεχομένης ἀρρώστιας. Ὥστὲ ἂν πάθουμε ἀρρώστια, ὅποια κι ἂν πάθουμε, νὰ ἔχουμε ὑπομονή. 

  Ἔχετε πλούτη; Ἐὰν ἔχετε πλούτη ἀναλογίζεσθε ὅτι μπορεῖ νἂ ἔρθη κάποια ἡμέρα ποῦ μπορεῖτε νὰ βγῆτε στὸ δρόμο νὰ ζητιανεύετε λίγο ξερὸ ψωμί; Ἢ νὰ πᾶτε, ὄχι γιατί θὰ ὑπάρχη πεῖνα, ὄχι, ὄχι! γιατί τότε πέφτει ἡ γενικὴ ἀξιοπρέπεια, ὄχι, ἐσὺ ἀδερφέ μου νὰ ἔχεις φτωχύνει καὶ νὰ πηγαίνεις στοὺς τενεκέδες τῶν σκουπιδιῶν ποῦ βγάζουνε στὸ πεζοδρόμιο, νὰ σκαλίζεις γιὰ νὰ βρῇς κάτι νὰ φᾶς. Τὸ σκεφθήκατε; Τὸ θέμα εἶναι ὅτι, θὰ ἀφήσω τὴν ἀξιοπρέπεια μοῦ νὰ πέση ἐκεῖ; Διότι ἔχω τὴν δυνατότητα νὰ μὴν πάω νὰ σκαλίσω τοὺς τενεκέδες τῶν σκουπιδιῶν, πότε; θὰ τὸ δεῖτε λίγο πιὸ κάτω, ὅταν θὰ ασκήση ὁ Ἀντίχριστος, θὰ ἀσκήση ὁ ψευδοπροφήτης, οἰκονομικὸν ἀποκλεισμόν, καὶ δὲν θὰ ἔχω νὰ φάω, ἐκεῖ τί θὰ κάνω; Ὅταν μοῦ λείπει τὸ κρεατάκι, τὸ βουτυράκι μου, τὸ αὐγουλάκι... τότε τί θὰ κάνω; Ὁ Θεός σου ἔδωσε τὰ ἀγαθά σου ἀδελφέ μου, νὰ ἔχης νὰ ἀπολαμβάνης, καὶ νὰ κάνης καὶ ἐλεημοσύνη, νὰ κάνης καὶ ἐλεημοσύνη, νὰ μὴν τὰ ἔχης μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό σου, θυμηθεῖτε τὸν πλούσιο τῆς σημερινῆς παραβολῆς. Ἀλλὰ μέσα στ’ ἀγαθά σου νὰ σκέπτεσαι ὅτι κάποτε μπορεῖ νὰ ζητιανέψης, καὶ νὰ λὲς ἐκεῖνο ποὺ λέει ἡ ἁγία Γραφή : «ἀπὸ πρωΐθεν ἕως ἑσπέρας μεταβάλλει καιρός, καὶ πάντα ἐστὶ ταχινὰ ἔναντι Κυρίου.» (Σόφ. Σείρ. 18, 26) νὰ θυμᾶσαι, λέει ἡ Σοφία Σειράχ, ὅπως ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ ὁ καιρὸς ἀλλάζει, ἔτσι καὶ μέσα στὴν ζωὴ τὰ πράγματα ἀλλάζουν, καὶ νὰ εἶσαι ἀπο πλούσιος φτωχός, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ πτωχὸς πλούσιος. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ ἐγγίζουμε, να τὰ συνειδητοποιοῦμε. Ὄχι νὰ κλείνουμε τὰ μάτια μας στρουθοκαμηλικὰ καὶ νὰ λέμε, μὴ τὸ λές, μὴ τὸ λές! Γιατί νὰ μὴν τὸ λές; Ἀνθρώπινα πράγματα. Νὰ βγῇς καὶ νὰ λές, ἀδελφοὶ χριστιανοί, ἄνθρωποι, δῶστε μου κάτι νὰ πάω νὰ ἀγοράσω λίγο ψωμὶ νὰ φάω. Ἔχετε ἄνετο σπίτι; Νὰ τὸ ἔχετε νὰ τὸ χαίρεσθε, ἀλλὰ προσέξτε. Ὅταν κοιμᾶσθε στὸ ὡραῖο σας κρεβάτι καὶ ὅταν εἴσαστε στὸ ἄνετο σπίτι σας, νὰ σκέπτεσθε ὅτι μπορεῖ κάποτε νὰ κοιμόμαστε στὰ παγκάκια ἑνὸς ἄλσους, ἢ στὸ δρόμο. Γιατί; Γιατί θὰ σᾶς ἔχει πάρει τὸ σπίτι σας ὁ Ἀντίχριστος, γιὰ νὰ μὴν προδώσετε τὴν πίστη σας. Ἢ ἔτσι ἦρθαν τὰ πράγματα στὴν ζωὴ καὶ ἐφτώχυνα βρὲ ἀδελφέ, ἔχασα τὸ σπίτι μου, ἔγινε σεισμός, ἔγινε πόλεμος, ἔπεσε μιὰ βόμβα γκρέμισε τὸ σπίτι μου. Τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κάνω ἐκεῖνο ποὺ λέγει ἡ γυναῖκα τοῦ Ἰώβ; «Χρόνου δὲ πολλοῦ προβεβηκότος εἶπεν αὐτῷ ἡ γὺνὴ αὐτοῦ· μέχρι τίνος καρτερήσεις λέγων· 

ἰδοὺ ἀναμένω χρόνον ἔτι μὶκρὸν προσδεχόμενος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου; 

ἰδοὺ γὰρ ἠφάνισταί σου τὸ μνημόσυνον ἀπὸ τῆς γῆς, υἱοὶ καὶ θυγατέρες, ἐμῆς κοιλίας ὠδῖνες καὶ πόνοι, ὁὓς εἰς τὸ κὲνὸν ἐκοπίασα μετὰ μόχθων· 

σύ τε αὐτὸς ἐν σαπρὶᾳ σκωλήκων κάθησαι διανυκτερεύων αἴθριος, 

κἀγὼ πλανῆτις καὶ λάτρις, τόπον ἐκ τόπου περιερχομένη καὶ οἰκίαν ἐξ οἰκίας, προσδεχομένη τὸν ἥλιον πότε δύσεται, ἵνα ἀναπαύσωμαι τῶν μόχθων μου καὶ τῶν ὀδυνῶν, αἵ μὲ νῦν συνέχουσιν· ἀλλὰ εἰπὸν τί ῥῆμα πρὸς Κύριον καὶ τελεύτα. 

ὁ δὲ ἐμβλέψας εἶπεν αὐτῇ· ἵνα τί ὥσπερ μία τῶν ἀφρόνων γυναικῶν ἐλάλησας οὕτως; εἰ τὰ ἀγαθὰ ἐδεξάμεθα ἐκ χεὶρὸς Κυρίου, τὰ κὰκὰ οὐχ ὑποίσομεν; ἐν πᾶσι τούτοις τοῖς συμβεβηκόσιν αὐτῷ οὐδὲν ἥμαρτεν Ἰὼβ τοῖς χείλεσιν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.» (Ιώβ. 2, 9 ΄10) Ἐπί τέλους, λέγει, ἄνθρωπέ μου βλασφήμα τὸν Θεὸν νὰ πεθάνης νὰ ἠσυχάσης, καὶ νὰ ἡσυχάσω. Γιατί, λέγει, πηγαίνω στὰ σπίτια νὰ κοιμηθῶ –δὲν εἴχανε σπίτι, ἐγκρέμισε τὸ σπίτι τους– καὶ ὅταν πηγαίνω νὰ κοιμηθῶ περιμένω πότε θὰ ξημερώσει, καὶ ὅταν ξημερώσει περιμένω πότε θὰ βραδιάσει. Εἴδατε τί εἶπε αὐτὴ ἡ ἄμυαλη γυναῖκα εἷς τὸν Ἰώβ; Όπως καὶ ἡ γυναῖκα τοῦ Τωβὶτ κάτι ἀνάλογο τοῦ εἶπε. Καὶ ὁ Ἰὼβ τί εἶπε: Ὄχι! Μόνο τὰ ἀγαθὰ ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ περιμένουμε; καὶ τὰ ἄσχημα θὰ περιμένουμε. Γιατί; Γιατί ὁ Ἰὼβ ἤτανε πλούσιος, εἶχε ὅλα τὰ ἀγαθά του, ἀλλὰ ψυχολογικὰ ἑτοιμαζόταν καὶ γιὰ τὴν ἀρρώστεια καὶ γιὰ τὴν φτώχεια καὶ γιὰ τὴν κοπριά, στὴν κοπριὰ ἐπάνω ἤτανε καὶ κοιμόταν. Καὶ ἐμεῖς λοιπὸν γιὰ νὰ ἔχουμε ὑπομονὴ χρειαζόμαστε κάποιες ἀσκήσεις. Δὲν εἶναι φιλολογία αὐτὰ τὰ πράγματα ἀγαπητοί μου. Τώρα καθόμαστε σὲ μιὰ ὡραία καρέκλα, σὲ λίγο θὰ χειμωνιάσει καὶ θὰ ἔχουμε καὶ τὸ καλοριφέρ, θὰ εἶναι ζεστά... θὰ ἔχουμε τὸ αὐτοκίνητό μας ἀπο ἔξω νὰ μᾶς πάει στὸ σπίτι μας... ὅλα αὐτὰ εἶναι πολὺ ἄνετα. Τὸ νὰ ἀκούει κανεὶς ξέρετε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἄνετα καὶ νὰ μὴν κάνη καμιὰ ἄσκηση, νομίζω εἶναι μιὰ ἁμαρτία. Ὄχι, θὰ τὰ  ἀναλογιζόμαστε ὅλα· οτι μποροῦμε ὅλοι νὰ ὑποστοῦμε αὐτὲς τὶς καταστάσεις. Θέλει λοιπὸν μία, θὰ λέγαμε προπόνηση, ὥστε νὰ μὴν διαμαρτυρόμαστε γιὰ ἕνα μικρὸ πόνο· σὲ μιὰ ἀρρώστεια· γιὰ ἕνα κρυολόγημα· οὔτε ἀκόμα γιὰ μιὰ στέρηση ὑλικὴ ποὺ μποροῦμε νὰ ὑποστοῦμε, οὔτε γιὰ μιὰ κακοπάθεια. Ὅλα αὐτὰ εἶναι μικρὲς ἀσκήσεις, ποὺ θὰ τὰ φέρωμε ἀγογγύστως –τὰ κακοπαθήματα– γιὰ νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ τὴ μεγάλη ὑπομονή, γιὰ τὶς μεγάλες ἀναδείξεις, γιὰ τὰ μεγάλα σκάματα. 

ΙΓ' 11 «Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς, καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων.» Καὶ εἶδα, λέγει ὁ Εὐαγγελιστής, εὐθὺς μετὰ τὴν ὅραση τοῦ πρώτου θηρίου, ποὺ ἀνέβηκε ἀπὸ τὴν θάλασσα καὶ ποῦ μέχρι τώρα μᾶς ἔκανε τὴν περιγραφή του, καὶ ἐμεῖς τὴν ἀνάλυσή του, ὅτι, εἶδα λέγει ἕνα ἄλλο θηρίο νὰ ἀνεβαίνη ἀπὸ τὴν γῆ, ὄχι' ἀπὸ τὴν θάλασσα, ἀπὸ τὴν γῆ. Εἶχε δύο κέρατα, δὲν εἶχε δέκα· καὶ τὰ κέρατα αὐτὰ ἦταν σὰν κέρατα ἀρνιοῦ καὶ μιλοῦσε σὰν δράκων, σὰν φίδι. Τί σημαίνει αὐτό; Ποιά εἶναι ἡ ταυτότητα αὐτοῦ τοῦ καινούριου δευτέρου θηρίου, ποὺ ἐμφανίζεται εἰς τὸν ἀποκαλυπτικὸν ὁρίζοντα τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ; 

 Γράφει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας: "Ομολογουμένου δὲ καὶ τοῦ ψευδοπροφήτου ἐν ἰδὶῳ προσὼπῳ ἔρχεσθαι, οὐκ ἄτοπον ἡγούμεθα, τὸν μὲν δράκοντα, εἰς τὸν Σατανᾶν, τὸ δὲ θηρίον τὸ ἐκ τῆς θαλάσσης ἀναβαῖνον, εἰς τὸν Ἀντίχριστον· τὸ δὲ παρόν, κατὰ τὸ δοκοῦν τῷ μακαρὶῳ Εἰρηναίῳ, εἰς τὸν ψευδοπροφήτην ἐκλαμβάνεσθαι. Ἐκ τῆς γῆς μὲν ἀνερχόμενον, δηλαδὴ τῆς γήινης καὶ χαμερποῦς πολιτείας· πὲρὶ ὁὗ φὴσὶν ὁ Εἰρηναῖος ἐπὶ λέξεως οὕτως· περὶ τοῦ ὑπασπιστοῦ, ὃν καὶ ψευδοπροφήτην καλεῖ." (Λόγος ΙΒ', Κεφάλαιο ΛΖ') 

 Θὰ σᾶς τὸ ἀναλύσω πῖὸ κάτω ὅλο αὐτὸ πὸὺ σᾶς διάβασα γιατὶ τὰ περιέχει ὅλα ἐκεῖ ἑρμηνευτικὰ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας. Ἔχομε λοὶπὸν ἕνα τρίτο πρόσωπο εἰς τὸ προσκήνιο. Τὸ πρῶτο ἦταν ὁ δράκων πὸὺ κυνήγησε τὴν γυναῖκα πὸὺ ἔτεκε τὸ παιδίον, τὸ παιδίον ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανόν –ὁ Ἰησοῦς Χριστός– κυνήγησε τὴν γυναῖκα ἡ ὁποία κατέφυγε εἰς τὴν ἔρημον καὶ τὴν καθιστᾶ ποταμοφόρητον, ρίχνει νερὸ ἀπὸ πίσω της νὰ τὴν πνίξῃ. Εἶναι ὁ διάβολος. Τὸ δεύτερο πρόσωπο εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, τὸ θηρίον τὸ ἐκ τῆς θαλάσσης ἀνερχόμενον. Τὸ τρίτον πρόσωπον εἶναι τὸ θηρίον πὸὺ ἀνέρχεται ἀπὸ τὴν ξηρὰ καὶ συνεπῶς ἔχομε ἀγαπητοί μου τρία πρόσωπα. Αὐτὸ τὸ πρόσωπο τὸ τρίτο, εἶναι πρόσωπο; 

  Λέγει ὁ Ἀρέθας: "Ἄνθρωπος καὶ αὐτὸς κατ' ἐνέργεια τοῦ Σατανᾶ." Ἄνθρωπος λοιπόν. Τὸ πρῶτο πρόσωπο δὲν εἶναι ἄνθρωπος εἶναι ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ ἐνανθρωπήσῃ. Εἶναι ἀδύνατο εἰς τὸν διάβολο νὰ ἐνανθρωπήσῃ. Μπορεῖ νὰ ἐμφανισθῇ ὁ διάβολος ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι κατὰ φαντασία. Οὐδέποτε ἄγγελος, πνεῦμα, δύναται νὰ ἐνανθρωπὴσῃ πραγματικά. Εἶναι προνόμιο μοναδικὸ τοῦ δημιουργοῦ. Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κανεὶς ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πετὺχῃ αὐτό. Ὁ διάβολος λοὶπὸν δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Ὁ Ἀντίχριστος ὅμως, τὸ δεύτερον πρόσωπον, εἶναι ἄνθρωπος καὶ τὸ τρίτο πρόσωπον, εἶναι ἄνθρωπος. Ἀκούσατε; Εἶναι ἄνθρωπος. 

  Τί σημαίνει ὅμως ὁμιλεῖ ὡς δράκων. Ὅτί ἦτο πρόσωπον κατ' ἐνέργεια τοῦ σατανᾶ. Δηλ. οἱ δυνάμεις τοῦ σατανᾶ ἦταν σ' αὐτὸν μέσα. Αὐτὸ λοὶπὸν θέλει νὰ ἐκφρὰσῃ ὅτι μιλοῦσε σὰν δράκων. Σὰν νὰ εἶχε δηλ. τὸν  δράκοντα. Μὰ εἶχε τὸν διάβολο κὰι μιλάει ὡς δράκων. Δηλαδή, ἐνεργεῖ ὅπως θὰ ἐνεργοῦσε ὁ διάβολος. 

  Φέρει κέρατα ἀρνιοῦ. Τὸ ἀρνὶ εἶναι εἰρηνικὸν ζῶον. Σημαίνει προσποιεῖται, καὶ ὑποκρίνεται τὸν ἄκακον ἄνθρωπον ἐνῶ εἰς τὴν πραγματικότητα ἀγαπητοί μου εἶναι πλάνος καὶ ψευδοπροφήτης. Προέρχεται ἐκ τῆς γῆς. Σημεῖον ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, "σημείον τῆς χαμερποῦς πολιτείας." Εἶναι σκοτεινὸ πρόσωπο. Εἶναι βδελυρὸ πρόσωπο. Κουβαλάει ἰδέες, ὅπως θὰ δοῦμε πῖὸ κάτω, σκοτεινές. Αὐτὸ πὸὺ λέμε σήμερα "σκοτεινὲς δυνάμεις." Ἀκούσατε τί εἶπε ὑπὸ τοῦ λέμε σήμερα "σκοτεινές δυνάμεις". Παρασκηνιακές δυνάμεις. Ὅτί τὰ πνεύματα τὰ πονηρά, τὰ σκοτεινά, ἔρχονται ἀπὸ τὴν γῆ.μ, σᾶς θυμίζω ἐκείνη τὴν πνευματιστικὴ συνεδρίαση πὸὺ ἐζήτησε νὰ γὶνῃ ὁ Σαούλ, σ' ἐκείνη τὴν πνευματίστρια, τὴν μάγισσα, καὶ τί ἔλεγε; «θεοὺς ἑώρακα ἀναβαίνοντας ἐκ τῆς γῆς.» (Α' Βασ. 28, 13) Βλέπω πνεύματα νὰ ἀνέρχονται ἀπὸ τὴ γῆ. Δαίμονες δηλαδή. Πονηρὰ πράγματα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔρχεται ἀπὸ τὴ γῆ. Εἶναι ἔκφραση γιὰ νὰ δεὶχθῇ ὅτι αὐτὸ τὸ τρίτο πρόσωπο εἶναι σκοτεινὸ πρόσωπο. Καὶ ὅμως, στὸ πρόσωπο τοῦ ἐξωτερικά, χαρούμενος, γελαστός, ὑπόσχεται ἐλευθερία, ὑπόσχεται ἀφθονία, ὑπόσχεται εἰρήνη, ὑπόσχεται κοινωνικὴ ζωὴ ὄμορφη, ὑπόσχεται οἰκουμενικότητα –ἤδη σᾶς εἶπα πάνω κάτω τί εἶναι ὅλα αὐτά–, κλπ. Ὑπόσχεται ὅλα αὐτά. Φέρνει κὰλὰ μηνύματα, ὡραῖα μηνύματα, ἔχει ὡραῖο πρόσωπο· καὶ ὅμως εἶναι σκοτεινὸ πρόσωπο. 

  Ἡ εἰκόνα αὐτοῦ τοῦ ὁράματος τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰὠάννου, εἶναι ἀπολύτως σύμφωνη μὲ τὸὺς προειδοποιητικοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας πὸὺ λέγει: «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δὲ εἰσι λύκοι ἅρπαγες». (Ματθ. 7, 15) Εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Τί εἶπε ὁ Κύριος; Προσέχετε! Εἶναι λύκοι, δὲν εἶναι πρόβατα. Εἶναι θηρία, δὲν εἶναι ἄκακοι ἄνθρωποι. Κουβαλᾶνε σχέδια καταχθόνια νὰ σᾶς καταπιοῦν καὶ νὰ σᾶς καταβροχθίσουν, νὰ σᾶς πλανήσουν. Διὰ τῆς μεθόδου τῆς πλάνης, νὰ σᾶς ὁδηγήσουν εἰς τὴν ἀπώλειαν. Προσέχετε. 

  Ὥστὲ λοιπόν, ἡ παρουσία τοῦ τρίτου αὐτοῦ θηρίου συμπληρώνει τὴν τριάδα: Δράκων - θηρίον Ἀντίχριστος - θηρίον Ψευδοπροφήτης. Καὶ τί εἶναι αὐτό; Πρόκειται περὶ κακεκτύπου ἀπομιμήσεως τῆς Ἁγίας Τριάδος. Καὶ ὅπως προσκυνεῖται ἡ Ἁγία Τριάς, θὰ ζητηθεῖ αὐτὴ ἡ κακέκτυπος τριὰς νὰ προσκυνηθεῖ. Εἰς ἀντικατάσταση τῆς προσκυνήσεως τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

 ΙΓ’ 12. «καὶ τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου πᾶσαν ποιεῖ ἐνώπιον αὐτοῦ. καὶ ποιεῖ τὴν γῆν καὶ τὸὺς ἐν αὐτῇ κατοικοῦντας ἵνα προσκυνήσωσι τὸ θηρίον τὸ πρῶτον, ὁὗ ἐθεραπεύθη ἡ πλὴγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ». Ἔχει ὅλη τὴν ἐξουσία τοῦ πρώτου θηρίου, τὸ ὁποῖον πρῶτον θηρίον πῆρε τὴν ἐξουσίαν ἀπὸ τὸ δράκοντα, δηλαδὴ βλέπουμε μεταβίβαση εξουσίας. Ὥστὲ ἡ θέσις τοῦ δευτέρου θηρίου ἔναντι τοῦ πρώτου εἶναι θέσις ὑποτελὴς καὶ ἐνεργεῖ κατ' ἐντολὴν καὶ διὰ λογαριασμὸν τοῦ πρώτου θηρίου. Τί εἶναι τότε λοιπὸν αὐτὸ τὸ δεύτερο θηρίον; Ἕνὰ εἶδος προδρόμου. Γράφει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας: "ἵνα ποιεῖ ἔμπροσθεν τοῦ ἀντιχρίστου, προοδοποιοῦν αὐτῷ τῆς ἀπωλείας τὴν ὁδόν." Στέκεται μπροστὰ στὸν Ἀντίχριστο καὶ προπαγανδίζει –ἐκεῖνα ποῦ θὰ ποῦμε– γιὰ νὰ ἀνοίγει τὸν δρόμο τῆς ἀπωλείας μπροστὰ εἰς τὸν Ἀντίχριστον. Τί ἔχομε ἐδῶ; Ἔχομε μίαν κακέκτυπο ἀπομίμηση τοῦ ἁγίου Ἰὠάννου τοῦ Προδρόμου, τοῦ προδρόμου τοῦ Χριστοῦ, ποῦ προοδοποίησε τὴν ὁδὸν Κυρίου. Καὶ ὁ Ψευδοπροφήτης ἀνοίγει τὸν δρόμο εἰς τὸν Ἀντίχριστον. Εἶναι δηλ. κακέκτυπος ἀπομίμησις προδρόμου Χριστοῦ. Λοιπὸν τί λέτε, εἶναι πραγματικὰ ὁ Ἀντίχριστος πίθηκος Χριστοῦ, ποῦ λέγει ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος; Ποιό εἶναι τὸ ἔργον τοῦ ψευδοπροφήτου; Εἶναι ἡ προσκύνησις τοῦ πρώτου θηρίου. Ἀκούσατε τί εἶπα; Ὁ σκοπὸς τοῦ ἔργου τοῦ ψευδοπροφήτου εἶναι ἡ προσκύνησις τοῦ πρώτου θηρίου, τοῦ Ἀντιχρίστου, καὶ διὰ τοῦ Ἀντιχρίστου ἡ προσκύνησις τοῦ δράκοντος, τοῦ διαβόλου. Καὶ γιὰ νὰ ἐπιτύχη αὐτὸ τὸ σκοπὸ ὁ ψευδοπροφήτης ἐπιτελεῖ τέρατα καὶ σημεῖα. Ὅπὼς ἀναφέρει καὶ ὁ ἑπόμενος στίχος ποῦ θὰ δοῦμε. Καὶ φυσικὰ ὅλα αὐτὰ κατὰ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ. 

  Ἡ ἐπεξήγηση ποῦ σᾶς διάβασα, οὗ, –τοῦ πρώτου θηρίου τοῦ πρώτου– ἐθεραπεύθη ἡ πλὴγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, εἶναι τὸ βασικὸ ἐπιχείρημα προσκυνήσεως τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅτί τάχα ὁ Ἀντίχριστος ἀνεστήθη ἀπὸ τοὺς νεκρούς, ἤ –σᾶς τὸ ἔλεγα πέρυσι αὐτό– ἢ ὅτι ἀνέστησε κάποιον ἐκ τῶν ὑπασπιστῶν του, ἀλλὰ πάντοτε κατὰ φαντασίαν ἀνάσταση νεκροῦ, διότι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ἀνάσταση νεκροῦ πραγματική, ὁ διάβολος, δὲν μπορεῖ νὰ κάνει πραγματικὴ ἀνάσταση νεκροῦ· κατὰ φαντασίαν· καὶ πέρυσι σᾶς εἶχα πῆ τί σημαίνει κατὰ φαντασίαν, σᾶς εἶχα πῆ καὶ ἕνα παράδειγμα. Λοιπόν, ὅλα αὐτὰ θὰ εἶναι γιὰ νὰ ἀνοίξουν τὸν δρόμο νὰ προσκυνηθῆ ὁ Ἀντίχριστος. Ὅτί δηλ. πέθανε καὶ ἀνεστήθη, ἢ πέθανε κάποιος καὶ τὸν ἀνέστησε. τί ἄλλο περιμένετε; Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας. Ἰδοῦ ὁ Μεσσίας! Καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἀγαπητοί μου, ἀνοίγει ὁ δρόμος τῆς προσκυνήσεως τοῦ ἄλλου θηρίου. 

  Ἀλλὰ καὶ ποιά εἶναι ἡ σχέση αὐτῶν τῶν δύο θηρίων ὤς πρὸς τὴν δρᾶσιν; Αὐτὸ εἶναι ἕνα πάρα πολὺ σπουδαῖο κεφάλαιο. Ἀλλὰ ἐπειδὴ συμπληρώθη ἡ ὥρα δὲν θέλω νὰ σᾶς τὸ πῶ σήμερα καὶ νὰ τὸ ἀφήσω μισό. Εἶναι μία πολὺ σπουδαῖα παράγραφος. Πῶς ἐνεργοῦν, θὰ θυμᾶστε, πῶς ἐνεργεῖ ὁ Ἀντίχριστος καὶ πῶς ἐνεργεῖ ὁ ψευδοπροφήτης. Ὁ Ἀντίχριστος φτάνει ὁρισμένους τομεῖς. Ὅσοὺς δὲν φτάνει αὐτός, συμπληρώνει ὁ ψευδοπροφήτης. Ἔτσι χρησιμοποιοῦν δύο διαφορετικὰς μεθόδους, μὲ τελικὸ σκοπὸ νὰ πλανήσουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν εἰς τὴν προσκύνησιν τοῦ δράκοντος καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὅλὰ αὐτὰ ἀγαπητοὶ μοῦ δὲν εἶναι γιὰ κάποια ἐποχὴ ποῦ ἔρχεται, εἶναι γιὰ κάθε ἐποχή, εἶναι καὶ γιὰ τὴν ἐποχή μας. Ὁ ἔξυπνος ἄνθρωπος ποῦ ἔχει νοῦ Χριστοῦ, μπορεῖ αὐτὸ νὰ τὸ κρίνη, νὰ τὸ βλέπη καὶ νὰ τὸ ἐπισημαίνει καὶ νὰ προσέχη. 

  Εὔχομαι μ' ὅλη μου τὴν καρδιὰ νὰ σᾶς φυλάει ὁ Θεὸς καὶ νὰ σᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν προσκύνηση τοῦ Σατανᾶ.

Κυριακή 31 – 10 – 1982

🔸54η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Ἱερά Ἀποκάλυψις ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ἱερά Ἀποκάλυψις " εδώ ⬇️

https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/iera-apokalycis
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_80.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://drive.google.com/file/d/1A9Q7I5lLBiBm6AUhfYsXAdHckIBgYe7j/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ἱερά Ἀποκάλυψις».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC%20%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B9%CF%82.?m=1

🔸 Επιμέλεια κειμένου : Αθανάσιος Άμβωνας.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.