Τά τρία βασικά στοιχεία κάθε θρησκείας. 💎

†. Τρία εἶναι τὰ βασικὰ στοιχεῖα μέσα σὲ ὁποιαδήποτε θρησκεία. Σχετικὰ μὲ αὐτό σας ἔχω ξαναπεῖ. Δὲν πειράζει ὅμως ἂν τὰ ξαναλέμε, διότι σᾶς ἔχω πεῖ ὅτι ἐδῶ δὲν κάνουμε καμία διάλεξη. Ἐδῶ κάνουμε μάθημα· εἶναι ἕνα φροντιστήριο, ἂς τὸ ποῦμε μιὰ κατηχητικὴ σχολή. Δὲν παίρνουμε, δυστυχῶς, ἀπουσίες. Θὰ ἔπρεπε νὰ παίρνουμε καὶ ἀπουσίες, καὶ ἀκόμη νὰ δίνουμε καὶ ἐξετάσεις, ὅπως ἔδιναν στὴν παλιὰ ἐποχὴ στὶς κατηχητικὲς σχολὲς ἢ στὰ τμήματα κατηχήσεως ποὺ εἶχε ἡ κάθε ἐπισκοπὴ στὴ δικαιοδοσία της. Ἀλλὰ ὅμως, ὁ σκοπός μας δὲν εἶναι παρὰ νὰ ποῦμε καὶ νὰ ξαναποῦμε μερικὰ πράγματα γιὰ νὰ τὰ μάθουμε. 

Τρία εἶναι τὰ στοιχεῖα σὲ κάθε θρησκεία. Τὸ ἕνα εἶναι ὁ Θεός. Τὸ δεύτερο εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Καὶ τὸ τρίτο εἶναι ὁ δρόμος, ἡ ἀπόσταση, ποὺ θὰ διανυθεῖ γιὰ νὰ φτάσει ὁ ἄνθρωπος στὸν Θεό. Αὐτὸ εἶναι ὅλο. Αὐτὸς εἶναι ὁ πυρῆνας καὶ ἡ οὐσία, πάσης θρησκείας. Ἐὰν λείπει ἕνα ἀπὸ τὰ τρία, εἶναι ἀδιανόητα τὰ ἄλλα δύο, καὶ συνεπῶς δὲν ἔχουμε τὴν ἔννοια τῆς θρησκείας. Γιὰ νὰ τὸ καταλάβετε πόσο σπουδαῖο εἶναι αὐτό, ποὺ πρέπει νὰ τὸ ξέρουμε. Γιατί, ὅπως θὰ λέγαμε, γιατί μαθαίνουμε μαθηματικὰ στὸ σχολεῖο, ὅταν μαθαίνουμε ἄλγεβρα; δὲν μᾶς ἔλεγαν οἱ εὐλογημένοι καθηγητὲς ὅτι ἡ ἄλγεβρα μᾶς χρειάζεται ἐκεῖ κι ἐκεῖ, ἡ τριγωνομετρία ἐκεῖ κι ἐκεῖ; Μᾶς ἔλεγαν ἁπλῶς: «Παιδιά, θὰ κάνουμε τριγωνομετρία». Καὶ ἔτσι ὁ μαθητὴς δὲν ἀγαπάει μετὰ τὰ μαθηματικά, γιατί δὲν τοῦ λέει ὁ καθηγητής –ὄχι ὅλοι– σὲ τί χρησιμεύει αὐτὸ τὸ μάθημα. Καὶ ἡ βάση αὐτοῦ τοῦ μαθήματος ξεκινάει ἀπὸ ἐκεῖ. Εἶναι πάρα πολὺ σπουδαῖο αὐτό. Πάρα πολὺ σπουδαῖο. 

Ἔτσι, ὅταν λέμε θρησκεία, στὴν πραγματικότητα δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ἄθρησκος. Εἶναι ἐκ κατασκευῆς νὰ θρησκεύει. Ἐκ κατασκευῆς εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ὅταν τὸν δεῖτε καὶ σᾶς λέει «εἶμαι ἄθεος» καὶ πιστεύει στὸν ἀριθμὸς 13, στὴν πραγματικότητα πληροῖ τοὺς ὅρους αὐτοὺς τῆς θρησκείας. Κάνει τὸν ἀριθμὸ 13 θεό. Τὸ ἕνα λοιπὸν στοιχεῖο εἶναι αὐτό. Τὸ ἄλλο στοιχεῖο εἶναι ὁ ἑαυτός μου, ὁ ὁποῖος πάντα εἶναι σταθερὸ στοιχεῖο – ὁ ἑαυτός μου. Καὶ τὸ ἄλλο εἶναι τὸ στοιχεῖο τί ἐπίδραση μπορεῖ νὰ ἔχω ἐγὼ ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ 13. Εἶναι, δηλαδή, αὐτὸ τὸ στοιχεῖο σχέσεως μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ ἀριθμοῦ 13. Δηλαδή, πῆρα ἕνα λαχεῖο ἀριθμὸ 13, μπῆκα σὲ ἕνα σπίτι ποὺ ἔχει τὸν ἀριθμὸ 13· θὰ μοῦ βγεῖ σὲ καλὸ ἢ θὰ μοῦ βγεῖ σὲ κακό; Δηλαδή, ποιά εἶναι ἡ σχέση μου ἀνάμεσα σὲ ἐμένα καὶ στὸν ἀριθμὸ 13, στὸν «θεὸ» 13, ὁ θεὸς 13. Βλέπετε; Δὲν ὑπάρχει ἄθρησκος ἄνθρωπος. Καὶ αὐτὸς ποὺ λέει «εἶμαι ἄθεος» εἶναι ἀνόητος, δὲν ξέρει στὴν πραγματικότητα τί θὰ πεῖ νὰ εἶμαι ἄθεος. Διότι τὸ λέει μὲ τὴν ἔννοια: "Δὲν πιστεύω στὸν Θεὸ ποὺ πιστεύεις ἐσύ", δὲν πιστεύω στὸν ἀληθινὸ Θεό. Ἀλλὰ πιστεύει σὲ κάποιον Θεό. Ἡ κατασκευὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ μὴν εἶναι ἄθεος. Πάει τελείωσε, δὲν γίνεται, δὲν ὑπάρχει τέτοιος ἄνθρωπος, δὲν ὑπάρχει. 

Θέλουμε νὰ κρίνουμε ἐπὶ παραδείγματι ἂν κάτι εἶναι θρησκεία ἢ ὄχι, ὅπως εἶναι ὁ μασονισμός. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ θέσουμε στὸν μασονισμὸ θέμα θεοῦ –καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος– τὸ ἄλλο στοιχεῖο τὸ ἔχουμε: εἶμαι ἐγώ, ὁ ἄνθρωπος. Τὸ ἕνα στοιχεῖο ὑπάρχει. Τὸ ἄλλο ἐτέθη: ὁ θεός, ὁ Ἥλιος, ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος. Καὶ θὰ κάνω συμπόσια πρὸς τιμὴν τοῦ ἡλίου γιὰ νὰ ἔχω τὴν εὐεργετική του ἐπίδραση καὶ νὰ φτάσω μέσα στὴν μακαριότητα τοῦ Μ.Α.Τ.Σ., τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος. Δημιούργησα καὶ τὸ τρίτο στοιχεῖο, τὴν ὁδὸ τὸν μυστικισμό. Βλέπετε, λοιπόν, ἀμέσως τί θὰ πῶ: Ὁ μασονισμὸς εἶναι θρησκεία. Δὲν πάει νὰ μοῦ γράφεις καὶ νὰ μοῦ δημοσιεύεις στὶς ἐφημερίδες καὶ νὰ μοῦ λὲς ὅτι εἶναι φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα καὶ τὰ λοιπά; Θὰ σὲ διαψεύδω. Ἐσύ, μὲ τὰ στοιχεῖα ποὺ μοῦ δίνεις, σοῦ λέγω ὅτι εἶναι στοιχεῖα θρησκευτικά. Ὅταν τὸ ἔγγραφο ποὺ θὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ Στοὰ ἔχει ἐδῶ πάνω-πάνω τις τρεῖς ἀλληλοδιάδοχες τελεῖες μὲ τρίγωνο, «εἰς δόξαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος», εἰς δόξαν, αὐτὸ ποὺ θὰ λέγαμε, ὅτι ὅταν γράφω κάτι βάζω ἕναν σταυρὸ ἀπὸ πάνω ἢ λέω «εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος», «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Δὲν βγαίνει ἔγγραφο ἀπὸ τὴ Στοὰ ἐὰν δὲν ἔχει ἐπάνω τὸ «εἰς δόξαν τοῦ Μεγάλου Ἀρχιτέκτονος τοῦ Σύμπαντος». Λοιπόν, τὶ μοῦ λὲς ὅτι δὲν εἶναι θρησκεία, ἀφοῦ ἐσὺ ὁ ἴδιος μοῦ δίνεις τὰ στοιχεῖα; Γι' αὐτό σας εἶπα, εἶναι πάρα πολὺ χρήσιμο νὰ ξέρουμε αὐτὰ τὰ πράγματα. Τοποθετούμαστε –προσέξτε τί εἶπα– τοποθετούμαστε. Ἀνοίγουν τὰ μάτια μας, βλέπουμε, δὲν πλανώμαστε. 

Λοιπόν, αὐτά τα τρία, ἀγαπητοί μου, εἶναι. Τὰ δύο ἀποτελοῦν πρόβλημα, τὸ ἕνα ὄχι, διότι τὸ ἕνα εἶμαι ἐγώ, ὁ ἄνθρωπος. Συνεπῶς ἐγὼ εἶμαι ἐγώ. Δὲν εἶναι θέμα νὰ πῶ ὅτι εἶμαι κάτι ἄλλο. Ἐγὼ εἶμαι ἐγώ. Τὸ ἕνα πρόβλημα εἶναι, ὁ θεὸς ποιός εἶναι; Ὁ καθένας ποὺ ψάχνει νὰ βρεῖ τὸν θεό, περι ἀληθινοῦ ὁμιλεῖ. Λοιπὸν ποιός εἶναι ὁ Θεός; Ὁ θεὸς εἶναι ὁ Ἥλιος; Ὁ θεὸς εἶναι τὸ Σύμπαν; Ὁ θεὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ Σύμπαν; Ποιός εἶναι ὁ Θεός; Τί εἶναι ὁ Θεός; Αὐτὸ φυσικά, ἐὰν μόνος μου τὸ βρῶ, ἀποτελεῖ τὴ λεγόμενη φυσικὴ θρησκεία. Ἀκοῦστε τί σᾶς εἶπα: Ἐὰν μόνος μου τὸ βρῶ, τοῦτο ἀποτελεῖ τὴ φυσικὴ θρησκεία. Συλλήβδην, λοιπόν, ὅλες οἱ θρησκεῖες ποὺ ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν στὸν κόσμο, ἐπειδὴ εὑρέθησαν ἀπὸ τὸ μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου, συλλήβδην ὅλες μαζὶ εἶναι εἰδωλολατρικὲς ἢ πανθεϊκές. Πάντως, δὲν εἶναι ὁ ἀληθὴς Θεός. 

Γιὰ νὰ γνωρίσω τὸν ἀληθινὸ Θεό, ἐπειδὴ ἐπλανήθηκα ἐγὼ ὁ Ἀδάμ, ἐπλανήθηκα καὶ οἱ ἀπόγονοί μου ἔχασαν, σκοτίστηκαν καὶ δὲν ξέρουν ποιός εἶναι ὁ Θεός, ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἀποκαλυφθεῖ ὁ Θεός. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ μόνη πίστη ἡ ἀποκεκαλυμμένη, ποὺ δίνει τὸν ἀποκεκαλυμμένο Θεό, ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτόν του, γι' αὐτὸ λέμε ὅτι εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή. Μερικοὶ λένε: «Καὶ ποῦ τὸ ξέρω ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ ἀληθινὴ πίστη, ἡ ἀληθινὴ θρησκεία;» –ἄστε ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι θρησκεία, μιλᾶμε τώρα γιὰ νὰ συνεννοούμαστε–Πού τὸ ξέρεις; Νὰ σοῦ πῶ. Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι κατὰ ἀνθρώπινη ἐπίνοια, κατὰ ἐπινόηση δηλαδὴ ἀνθρώπινη. Σκέφτεται ὁ ἄνθρωπος, τοῦτο - ἐκεῖνο, ἔχει μιὰ ἱκανότητα ὁ ἄνθρωπος, νὰ ἔχει μιὰ ἀναγωγή, τοῦ τὴν ἔδωσε ὁ Θεός, εἶναι σκοτισμένη ὅμως καὶ δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει τελικὰ στὸν Ἀληθινὸ Θεό. Πές μου, ἄνθρωπε ἐσὺ ποὺ λὲς γιὰ τὸν Χριστιανισμό, βρές μου μέσα στὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς γνώσης τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ. Πές μου, ποῦ ὁ ἄνθρωπος μόνος τοῦ ἐπενόησε τὸν Θεό; Πουθενά! Τοῦ ποιός εἶναι ὁ Θεὸς καὶ τὰ λοιπά... Ἀποκαλύφθηκε! Καὶ ἀποκαλύφθηκε ἐν δυνάμει. Δὲν ἀποκαλύφθηκε ἁπλῶς μὲ τὰ κηρύγματα τοῦ Χριστοῦ, γιατί μπορεῖ νὰ πεῖ κανείς: "Ὁ Χριστὸς κήρυξε", μὰ καὶ ὁ Βούδας κήρυξε· ἂν κήρυξε... Ὁ Χριστὸς ἐπετέλεσε θαύματα, ἀλλὰ προπαντὸς καὶ κυρίως ἀνεστήθη ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Γι αὐτό σας εἶπα πέρυσι, ποὺ εἴχαμε τὰ θέματά περί Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τὸν θεμέλιο τῆς πίστεως. Συνεπῶς, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θεμελιώνει ὅτι ἡ πίστη εἰς τὸν Ἀποκαλυφθέντα Θεὸ εἶναι ἀληθής. Εἶναι ἀληθής. Αὐτὸ εἶναι τὸ θεμέλιο. 

Λοιπόν, γιὰ ἐμᾶς τοὺς χριστιανούς, τὸ δεύτερο πρᾶγμα ἐπιλύθηκε. Ἐπιλύθηκε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· δηλαδή, ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἀπαντήθηκε. Διότι ὁ Χριστὸς μᾶς ἀπεκάλυψε τὸν Θεό, μᾶς εἶπε ποιός εἶναι ὁ Θεός, καὶ μᾶς εἶπε ὅτι καὶ ὁ ἴδιος εἶναι ὁ Θεός. Δηλαδή, ἔχω τὴν ἀποκάλυψη ἀπὸ τὸν Χριστό. Δηλαδή, ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ βρίσκω τὸν Θεό, διὰ τοῦ ὁποίου μαθαίνω ποιός εἶναι, καὶ γνωρίζω καὶ τὸν ἴδιο, γιατί εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός. «Κύριε, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα καὶ ἀρκεῖ ἡμῖν», θὰ πεῖ ὁ μαθητής Του. Καὶ θὰ ἀπαντήσει ὁ Κύριος: «τοσοῦτον χρόνον μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι, καὶ οὐκ ἔγνωκάς με, Φίλιππε; ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα· καὶ πῶς σὺ λέγεις, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα; οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πὰτρὶ καὶ ὁ πὰτὴρ ἐν ἐμοὶ ἐστι;». Ἰω. 14, 9 ΄ 10 

Ὥστε τὸ δεύτερο πρόβλημα, ἀγαπητοί μου, ἔχει λυθεῖ. Γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ Θεός. Δηλαδή, ἂν θέλετε νὰ τὸ πῶ ἔτσι, ἔχουμε ἕνα ὑποκείμενο, ἕνα ἀντικείμενο καὶ ἕναν σύνδεσμο ὑποκειμένου καὶ ἀντικειμένου. Ἀλλιῶς, τὸ ὑποκείμενο εἶμαι ἐγώ, τὸ ἀντικείμενο εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ὁ σύνδεσμος εἶναι ὁ μυστικισμός, ἡ ἕνωση μοῦ μὲ τὸν Θεό. Ἐγὼ εἶμαι στὴν ἀρχὴ ἑνὸς δρόμου, ὁ Θεὸς εἶναι στὸ τέρμα αὐτοῦ τοῦ ἴδιου δρόμου καὶ τώρα καλοῦμαι νὰ βαδίσω αὐτὸν τὸν δρόμο γιὰ νὰ συναντήσω τὸν Θεό. Ὁ δρόμος εἶναι ὁ μυστικισμός. Καταλάβατε τί εἶναι ὁ μυστικισμός; Εἶναι ὁ δρόμος νὰ πάω νὰ συναντήσω τὸν Θεὸ ἢ νὰ ἔρθει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν ἴδιο δρόμο γιὰ νὰ συναντηθοῦμε. Ἀκριβέστερα εἶναι αὐτό: Ὅταν ἐγὼ ξεκινῶ γιὰ νὰ συναντήσω τὸν Θεό, ταυτοχρόνως ξεκινάει καὶ ὁ Θεός. Φυσικά, τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ μεγαλύτερα. Καλύπτει, ἂς τὸ ποῦμε, τὰ ἐννέα δέκατα τοῦ δρόμου, καὶ ἐγὼ καλύπτω τὸ ἕνα δέκατο τοῦ δρόμου. Μὴν πάρετε ὡς ποσοστὰ αὐτά, δὲν εἶναι τίποτα πραγματικὸ· εἶναι ἁπλῶς γιὰ νὰ σᾶς δείξω ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τὸ διανύει ὁ Θεός. Διότι ὁ Θεὸς ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη. Γι' αὐτό σας εἶπα, τὰ ἐννέα δέκατα ἀνήκουν στὸν Θεό. Ἔκλινεν, χαμήλωσε τοὺς οὐρανούς. Δηλαδή, συντόμευσε τὴν ὁδόν. Εἴδατε; Συντομεύει τὴν ὁδὸν καὶ κατεβαίνει. Ἐγὼ τί; Ἐγώ, νά, τώρα δὲν ἔχω παρὰ λίγο νὰ βαδίσω. Πολὺ λίγο νὰ βαδίσω γιὰ νὰ συναντηθῶ μὲ τὸν Θεό. Τὸ πρόβλημα εἰς τὸν Χριστιανισμό, ἀγαπητοί μου, εἶναι αὐτό: ὁ μυστικισμός. Διότι προϋποθέτει κάποια πράγματα. Προϋποθέτει τὴν κάθαρση τοῦ ἀνθρώπου. Πρῶτα προϋποθέτει τὴν πίστη. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὸς ὁ δρόμος εἶναι πολὺ μακρὺς καὶ δὲν εἶναι εὐθύς. Ὁπότε δὲν βλέπω εἰς τὸ τέρμα του τὸν Θεό, ὅπως ἀκριβῶς αὐτὴ τὴ στιγμὴ ὅταν βγῶ στὸν δρόμο ἔξω δὲν βλέπω τὴ Λάρισα. Γιατί δὲν εἶναι εὐθὺς ὁ δρόμος. Πρέπει νὰ πιστέψω ὅτι ὑπάρχει ἡ Λάρισα γιὰ νὰ ἀρχίσω νὰ βαδίζω τὸν δρόμο. Τὸ πρῶτο λοιπὸν στοιχεῖο εἶναι ὅτι στὸ ἄλλο ἄκρο ὑπάρχει ὁ Θεός. Πρέπει νὰ πιστέψω. Πρῶτον, πρέπει νὰ πιστέψω. Δεύτερον, πρέπει νὰ ἀγαπήσω αὐτὸν ὁ ὁποῖος εἶναι στὸ ἄλλο ἄκρο τοῦ δρόμου. Γιατί θὰ τὸν ἀγαπήσω; Διότι ἐὰν δὲν τὸν ἀγαπήσω, δὲν θὰ μοῦ δημιουργηθεῖ ὁ πόθος νὰ ἀρχίσω νὰ ξεκινῶ νὰ περπατάω τὸν δρόμο. Τὸ νὰ ξέρω ὅτι ὑπάρχει ἡ Λάρισα στὴν ἄκρη αὐτοῦ τοῦ δρόμου τῆς Ἐθνικῆς Ὁδοῦ, θὰ ἔλεγε ἕνας ποὺ θὰ τοῦ ἄρεσε πολὺ νὰ μένει ἐδῶ, κι ἂν ὑπάρχει κι ἂν δὲν ὑπάρχει ἡ Λάρισα μοῦ εἶναι ἀδιάφορο. Πρέπει νὰ σοῦ δημιουργηθεῖ ὁ πόθος γιὰ νὰ πᾶς στὴ Λάρισα. Ἔτσι ἐδῶ πρέπει νὰ εἶναι ἡ πίστη ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεὸς καὶ ὁ πόθος νὰ γνωρίσεις τὸν Θεό. Δηλαδὴ ἡ ἀγάπη. Καὶ τότε, ὅταν ξεκινήσεις μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη, πρὸς τὸν Θεὸ πάντοτε, πρὸς τὸν πλησίον... Πῶ πῶ, ἀλήθεια, μιὰ παρένθεση νὰ κάνω. Τόση ὥρα ποὺ μιλάω, ποῦ εἶναι ὁ πλησίον; Ἐξαφανίστηκε. Γιατί τὸ εἶπα αὐτό; Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ λένε, ὅτι ἀληθινὴ θρησκεία εἶναι νὰ ἀγαπᾶς μόνο τον πλησίον; Λάθος! Αὐτὸ εἶναι μέσα στὸ πρόγραμμα τοῦ ὅλου πνευματικοῦ βίου γιὰ νὰ βαδίσω τὸν δρόμο. Ἀλλὰ δὲν ἀποτελεῖ κύριο στοιχεῖο τοῦ μυστικισμοῦ. Καὶ γιατί δὲν ἀποτελεῖ; Προσέξτε. Ὁπότε, πῶς μπορῶ νὰ καταλάβω τὴν ἔννοια τοῦ ἀσκητισμοῦ ἐν τῇ στενῇ ἐννοίᾳ; Ὅταν σοῦ λέει «αὐτὸς εἶναι ἀσκητὴς καὶ δὲν ἔχει ἐπαφὴ μὲ τὸν ἄλλο κόσμο». Μὰ δὲν χρειάζεται. Τόση ὥρα ποὺ σᾶς μιλάω, ἀνέφερα τὸν πλησίον πουθενά; Δὲν τοῦ χρειάζεται. Μὴ μοῦ πεῖτε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἐγωιστικό. Παίρνω στὶς ἁδρὲς γραμμὲς τὸ θέμα. Ἄλλο ὅτι θὰ μπεῖ καὶ ὁ πλησίον, θὰ μπεῖ. Ἀλλὰ δὲν ἀποτελεῖ τὸν σκελετὸ τῆς ἐννοίας τῆς θρησκείας. 

Προχωρῶ. Γιὰ νὰ βαδίσω τώρα αὐτὸν τὸν δρόμο, ξεκινῶ μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη. Ἀλλὰ γιὰ νὰ δῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἔχω καθαρὴ καρδιά. Συνεπῶς, ἔχω τώρα ἕνα τρίτο στοιχεῖο: τὴν κάθαρση. Ἡ κάθαρση εἶναι θεμελιώδους σημασίας. Διότι ἐὰν δὲν ἔχω κάθαρση, νὰ καθαρίσω τὸν ἑαυτό μου ἀπὸ τὰ πάθη, τότε δὲν μπορῶ νὰ δῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ πῶς ἐπιτυγχάνεται ἡ κάθαρση; Ἡ κάθαρση ἐπιτυγχάνεται μὲ τὸ νὰ τηρήσω τὶς ἐντολές. Μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι νὰ ἀγαπάω τον πλησίον μου. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ δομὴ τῶν ὅσων σᾶς εἶπα, τὸ θέμα νὰ ἀγαπάω τὸν πλησίον μου –ποὺ νομίζουν μερικοὶ ὅτι ἐκεῖ ἐξαντλεῖται ὁ Χριστιανισμός– ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα στοιχεῖο· ἕνα μόνο, ὄχι μοναδικό, ἕνα μόνο στοιχεῖο τῆς καθάρσεως. Τρία λοιπὸν στοιχεῖα. Ξαναλέω ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη –δὲν βάζω τὴν ἐλπίδα γιὰ νὰ μὴ σᾶς μπερδέψω– καὶ ἡ κάθαρση. Μὲ αὐτά τα τρία ξεκινῶ τώρα τὸν δρόμο γιὰ τὴ συνάντηση τοῦ Θεοῦ. 

Θὰ ἤθελα νὰ ρωτήσω: Γιατί νηστεύετε; Θὰ μοῦ πεῖτε, τὸ λέει ἡ Ἐκκλησία. Πολὺ ὀρθά. Γιατί τὸ λέει ἡ Ἐκκλησία νὰ νηστεύετε; Τί ἔχετε νὰ ἀπαντήσετε: «Γιὰ νὰ πετύχω τὴν κάθαρση καὶ νὰ δῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ». Γιατί πᾶτε στὴν Ἐκκλησία; Γιὰ νὰ ἰδῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Γιατί κάνετε, ἐλεημοσύνη; Γιατί κάνετε ἐγκράτεια; Γιατί ὅλη ἡ ἄσκηση καὶ ὁ ἀγῶνας καὶ ἡ προσπάθεια; Γιατί ὁμολογοῦμε Χριστό; Γιατί δὲν ἔχουμε συνάφεια, ἐν ἐννοίᾳ ἠθική, μὲ τὸν κόσμο; Γιὰ νὰ δοῦμε τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ τελικὸς σκοπός. Φοβᾶμαι ὅτι οἱ χριστιανοί μας αὐτὸ δὲν τὸ ξέρουν. Γι' αὐτὸ ἔχουμε χριστιανοὺς ἀτελεῖς. Δηλαδὴ τοὺς λείπει ἡ γνώση τοῦ μυστικισμοῦ. Τοὺς λείπει. Αὐτὸς εἶναι ὁ μυστικισμός: Νὰ φτάσω νὰ ἰδῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι μικρὸ πρᾶγμα αὐτό: Ἀποτελεῖ τὸν σκοπὸ τῆς πίστεως. 

Απόσπασμα απο την🔸2η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Πρός Φιλιππησίους ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Πρός Φιλιππησίους ".
https://arnion.gr/index.php/kainh-diauhkh/pros-filipphsioys
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_93.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς «Πρός Φιλιππησίους».
https://drive.google.com/file/d/1VvhjTmo7qRvxMmkB3LM5YO7K5o4wOB_w/view?usp=drivesdk

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Πρός Φιλιππησίους».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%A0%CF%81%CF%8C%CF%82%20%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%80%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85%CF%82.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

μηδὲν κατὰ ἐριθείαν ἢ κενοδοξίαν, ἀλλὰ τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν.

†.«μηδὲν κατὰ ἐριθείαν ἢ κενοδοξίαν, ἀλλὰ τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν.» (Φιλιπ. 2,3) Τίποτα να μην κάνετε «κατὰ ἐριθείαν», δηλαδή κατά φατριασμό, κατά αντιζηλία ή κενοδοξία, αλλά με την ταπεινοφροσύνη, ο καθένας να αναγνωρίζει τους άλλους ανωτέρους του. Αυτοί οι λόγοι του Αποστόλου Παύλου είναι εξαιρετικά πολύτιμοι για την ζωή μας, γιατί, χωρίς να πώ ότι αυτή τη στιγμή, ότι για πρώτη φορά βγαίνω εις την ζωή, ή πρώτη φορά μπορεί να βλέπω αρετές και κακίες μιας κοινωνίας ανθρώπων. Αλλά μπορώ να σας πώ, -αν θέλετε πιστέψατέ με- μόλις αρχίζω να ανακαλύπτω -μπράβο θα μου πείτε, μεγάλη ανακάλυψη έκανες, δέν την είχες δεί μέχρι τώρα;- αγαπητοί μου, μόλις αρχίζω να ανακαλύπτω, ότι υπάρχει πολύς φθόνος εις τον κόσμον αυτόν. Πολύς φθόνος και δηλητήριο. Δέν το ήξερα άλλοτε αυτό; Δεν ξέρω, τώρα αρχίζω να το συνειδητοποιώ. Κάποτε μου έλεγαν κάποιοι άνθρωποι, για κάποιον άνθρωπο ότι έχει πολύ φθόνο, διότι, διότι.. Δέν το πίστευα. Δέν μπορούσα να το πιστέψω. Τώρα αρχίζω να το βλέπω. Και μάλιστα αυτός ο φθόνος των ανθρώπων, θρησκευτικών ανθρώπων, δέν  ομιλώ περί μή πνευματικών ανθρώπων, όχι δεν εννοώ αυτό, εννοώ άνθρωποι που λέγονται Χριστιανοί. Αυτός ο φθόνος επικρατεί βαθύτατα και ευρύτατα. Δεν διστάζει αυτός ο φθόνος αυτή η εριθεία, η αντιζηλία, να χρησιμοποιεί και τις στήλες του εντύπου χάρτου. Σε εφημερίδες και περιοδικά, να γράφεται αυτός ο φθόνος. Έτσι που να λέει κανένας, "Για όνομα του Θεού, δέν ντρέπονται;" Αλλά θα μου πείτε, Ποιος πότε θα τολμούσε να προβάλει και δημοσίως, και να βάλει την υπογραφή του από κάτω, και να εμφανίζεται ως αντίζηλος; Ω, ο άνθρωπος ξέρει να βρίσκει πάντοτε τις ωραίες μουτσούνες, τις ωραίες προσωπίδες, να κρύβεται. Κάποτε και υπό την προσωπίδα της αγάπης• εδώ είναι τώρα το περίεργο, της αγάπης, και να μην είναι παρά δηλητήριο φθόνου. Είναι κάτι που.. να βλέπετε στις εκφράσεις πώς γράφουν, και να λένε, από αγάπη κινούμεθα, αλλά καλά θα ήτανε να πας να κλειστείς σε ένα μοναστήρι, να κλάψεις για τις αμαρτίες σου, να γράφουνε. Αλλά από αγάπη κινούμεθα. Άνθρωπε, αν κινείσαι από αγάπη, στείλε μία προσωπική επιστολή, το βγάζεις αυτό στη δημοσιότητα.. ή ακόμα ή ακόμα.
Άλλοι, κρύπτονται υπό το ενδιαφέρον του δόγματος. Οτι αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι άνθρωποι, είναι αιρετικοί, προσέξτε, είναι αιρετικοί. Οχι να είναι αιρετικοί. Διότι τότε θα έπρεπε να πούμε και τους Πατέρες που χτυπούσαν τους αιρετικούς, θα λέγαμε ότι ήσαν φθονεροί. Να φυλάξει ο Θεός. Προσέξατε αυτό το σημείο. Τότε θα λέγαμε, ότι ο υπ αριθμόν ένα φθονερός είναι ο Μέγας Αθανάσιος, ο οποίος δεν ήθελε επουδενί λόγο να πεισθεί, ότι ο Άρειος είχε μετανοήσει. Οχι αυτό. Οταν ψάχνουν οι άνθρωποι να βρούν κάτι, για να πουν ότι ο άλλος είναι αιρετικός, μόνο και μόνο για να τον πλήξουν. Και ότι τάχα κρατάει αυτός ο οποίος ελέγχει, την θέση του Ορθοδόξου. Πόσα τέτοια γίνονται.. Μόνο αγαπητοί μου αυτήν τη στιγμή να σκεφτείτε, μόνο να σκεφτείτε, τί διαμείβεται μεταξύ παλαιοημερολογιτών και νεοημερολογιτών, είναι αρκετό, είναι αρκετό. Γιατί; Πόσο δηλητήριο χύνεται.. Γιατί; Και να κατηγορούν οι μέν τους δέ, είσαστε  αιρετικοί, είσαστε σχισματικοί.. Γιατί;
Πράγματι πρόκειται περί αιρέσεως; Να φυλάξει ο Θεός! Ποιος θα μπορούσε ποτέ να υποστηρίξει, ότι ο νεοημερολογίτης ή ο παλαιοημερολογίτης, είναι αιρετικός; Να φυλάξει ο Θεός! Ούτε ο ένας είναι, ούτε ο άλλος είναι αιρετικός. Απλώς κάτι στάθηκε, αυτό που στάθηκε, που δέν συμφώνησαν, το ημερολόγιο, και δημιουργήθηκε ένα σχίσμα. Το να λες στον άλλον, ότι τα μυστήρια που έχει είναι άκυρα, είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Τα καταλαβαίνετε. Θα τα έχετε ακούσει πολλές φορές αυτά, και λοιπά και λοιπά. Ολα αυτά αγαπητοί μου είναι η εριθεία πού λέγει ο Απόστολος Παύλος. Είναι εκείνο που σας έλεγα, ότι, όταν κάποιος -σας το είπα μία περασμένη φορά- ανοίξει ένα μαγαζί, έναν φούρνο, πάει ο άλλος πιο κάτω και ανοίγει και αυτός φούρνο. Κι αν μεν πρόκειται περί εμπορικής αντιζηλίας, ε, το κακό είναι λίγο. Οταν πρόκειται όμως περί πνευματικής αντιζηλίας, τότε τί γίνεται; Κι όταν βλέπετε, ο καθένας να προσπαθεί να αποκτήσει οπαδούς, γιατί αυτό; Δέν είναι κακό πράγμα; Μιλάει κάποιος εδώ, πάει ο άλλος δίπλα και μιλάει, από τί; Απο εριθεία, από αντιζηλία. Ο Απόστολος Παύλος το γράφει σε μία του επιστολή αυτό, «οὕτω δὲ φιλοτιμούμενον εὐαγγελίζεσθαι οὐχ ὅπου ὠνομάσθη Χριστός, ἵνα μὴ ἐπ᾿ ἀλλότριον θεμέλιον οἰκοδομῶ,» (Ρωμ. 15,20) λέγει, πουθενά ποτέ δεν πήγα να κηρύξω Χριστό, εκεί που πήγαν άλλοι Απόστολοι να κηρύξουν. Γιατί ακριβώς φοβόταν αυτήν την εριθεία. Ούτε κατά φαντασία, ούτε κάθ' υπόνοια να θεωρηθεί, ότι ο Απόστολος Παύλος κινούνταν, υπέρ του Ευαγγελίου κατά εριθεία, από αντιζηλία.

   Αλλο τώρα ότι πολλές φορές, ξέρετε, να σας το πώ και αυτό, και έχουμε ένα ιστορικό προηγούμενο, έχουμε πολλά ιστορικά προηγούμενα, πολλά, αλλά ένα είναι ίσως πολύ κεφαλαιώδες. Θα μου πείτε, δέν το σκεφτήκαμε ή δεν το ξέραμε ποτέ αυτό. Ε, να δείτε που φτάνει η ανθρώπινη κακία. Μπορεί δύο συνεργάτες στο έργο του Θεού, πραγματικά να είναι συνεργάτες και να συνεργάζονται αγαθώς, αυτοί όμως που τους ακολουθούν, ο ένας να διαβάλλει τον άλλον, ή η μία μερίδα να διαβάλλει τον αρχηγό της άλλης μερίδος, και αντιστρόφως. Αυτό στην εποχή μας είναι άφθονο, αφθονεί στην εποχή μας. Ποιο είναι όμως το ιστορικό προηγούμενο; Ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος, είχαν αγαθές σχέσεις; Μα, τίθεται θέμα; Κι όταν κάποτε ο Απόστολος Παύλος, βεβαίως, έλεγξε τον Απόστολο Πέτρο, τον έλεγξε, ενώπιον πάντων όπως λέγει ο ίδιος. « Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν./πρὸ τοῦ γὰρ ἐλθεῖν τινας ἀπὸ Ἰακώβου μετὰ τῶν ἐθνῶν συνήσθιεν· ὅτε δὲ ἦλθον, ὑπέστελλε καὶ ἀφώριζεν ἑαυτόν, φοβούμενος τοὺς ἐκ περιτομῆς./καὶ συνυπεκρίθησαν αὐτῷ καὶ οἱ λοιποὶ Ἰουδαῖοι, ὥστε καὶ Βαρνάβας συναπήχθη αὐτῶν τῇ ὑποκρίσει./ἀλλ᾿ ὅτε εἶδον ὅτι οὐκ ὀρθοποδοῦσι πρὸς τὴν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου, εἶπον τῷ Πέτρῳ ἔμπροσθεν πάντων· εἰ σὺ Ἰουδαῖος ὑπάρχων ἐθνικῶς ζῇς καὶ οὐκ ἰουδαϊκῶς, τί τὰ ἔθνη ἀναγκάζεις ἰουδαΐζειν;» (Γαλ. 2, 11 - 14) Ακριβώς, διότι εκείνο το οποίο έκανε ο Απόστολος Πέτρος, από μία κάποια δειλία για μία στιγμή. Όταν ήρθαν στην Αντιόχεια Χριστιανοί εξ Ιουδαίων, εκ περιτομής, και προσποιούνταν ότι δέν έπρεπε να τρώει τα ειδωλόθυτα, ας πούμε, κάπως έτσι. Πήρε μία στάση, μαζί μ' εκείνους που ήρθαν από τα Ιεροσόλυμα. Ενώ μέχρι πριν έρθουν, ο Απόστολος Πέτρος, ορθώς, κινούνταν ελεύθερα. Κι όταν το είδε αυτό ο Απόστολος Παύλος τον έλεγξε, και του λέγει ότι αυτό που κάνεις δέν είναι σωστό. Και λέγει μάλιστα ο Απόστολος Παύλος ότι: «κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην/εἶπον τῷ Πέτρῳ ἔμπροσθεν πάντων» Ήτανε θέμα πνευματικό, καθαρά πνευματικό. Ήταν η αφετηρία του Ευαγγελίου. Δέν χωρούσε τέτοιες καταστάσεις. Διότι, άν αυτές οι καταστάσεις επικρατούσαν, Τι θα γινόταν μέσ' την Εκκλησία; Αλλ' όμως, το ότι αυτό δέν στάθηκε αιτία να δημιουργηθεί πρόβλημα σχέσεων, το βλέπουμε στον Απόστολο Πέτρο αργότερα, να γράφει σε μιά του επιστολή ότι: «καθὼς καὶ ὁ ἀγαπητὸς ἡμῶν ἀδελφὸς Παῦλος κατὰ τὴν αὐτῷ δοθεῖσαν σοφίαν ἔγραψεν ὑμῖν,/ὡς καὶ ἐν πάσαις ταῖς ἐπιστολαῖς λαλῶν ἐν αὐταῖς περὶ τούτων, ἐν οἷς ἐστι δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφὰς πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν.» (Β Πε. 3, 15 - 16)
Ο αγαπητός ημών αδελφός Παύλος, έγραψε επιστολές, που μερικοί, οι οποίοι είναι αστήρικτοι, τις παρανοούν και πλανώνται. Πώς αποκαλεί τον Απόστολο Παύλο; Τον αποκαλεί αγαπητό αδελφό; Ε, λοιπόν αγαπητοί, θα το φανταζόσασταν ποτέ.. Ο Απόστολος Πέτρος έφυγε από τον κόσμον αυτόν, Απόστολος Παύλος έφυγε από τον κόσμον αυτόν. Ύστερα μάλιστα, αν θέλετε, από τρείς αιώνες, δηλαδή θα λέγαμε σε χρόνο ανύποπτο, απλώς; Γράφτηκαν κάποια συγγράμματα, τα οποία, ότι δήθεν τα έγραψε ο άγιος Κλήμης επίσκοπος Ρώμης. Δήθεν. Αλλά αυτά είναι ψευδή είναι νόθα. Και αυτά τα ονόμασε  η ιστορία η εκκλησιαστική "κλημέντια", και μάλιστα "ψευδοκλημέντια." Οτι δήθεν προέρχονται από τον Κλήμεντα Ρώμης, αλλά είναι ψευδή, νόθα, είναι του 3ου αιώνος. Τί γράφει εκεί μέσα λέτε; Άν σας πώ ότι μιλάει για το πρωτείο του Πάπα.. Εκεί στηρίζονται οι παπικοί, σ' αυτά τα νόθα συγγράμματα. Και τι άλλο λέει; Να βρίζει ο Απόστολος Πέτρος τον Απόστολο Παύλο. Και ότι ο Απόστολος Παύλος δέν είναι μαθητής του Χριστού, αλλά είναι ο Απόστολος Πέτρος. Γιατί λέτε; Συκοφαντία δεινή! Μόνο και μόνο, για να στηρίξουν το προνόμιο του Επισκόπου της Ρώμης. Για να έχει το προβάδισμα. Ακούτε παρακαλώ. Βλέπετε ότι κάποτε οι άνθρωποι φτιάχνουν, χαλκεύουν καταστάσεις και μετά θάνατον; Βάζουνε τους ανθρώπους δηλαδή, ανθρωποι που φύγαν από την παρούσα ζωή, γράφουν τέτοια πράγματα μόνο και μόνο γιατί; Για λόγους ιδιοτελείς, συμφεροντολογικούς και λοιπά. Ολα αυτά λέγονται εριθεία. Αυτά τα πράγματα είναι δυνατόν ποτέ, εάν επικρατούν στην ζωή μας, να λεγόμαστε πνευματικοί άνθρωποι; Γράφει λοιπόν ο Απόστολος Παύλος. Σας παρακαλώ, σας ικετεύω «μηδὲν κατὰ ἐριθείαν», τίποτα να μήν κάνετε κατά αντιζηλία, ή κενοδοξία. Ώ, αυτή η κενοδοξία, αυτή η κενοδοξία. Η εριθεία και η κενοδοξία μαστίζει τις κοινωνίες μας. Ο καθένας θέλει να προβληθεί, θέλει τ' όνομά του να ακουστεί. Μα στη γειτονιά, μα στο σπίτι μέσα, μα στους συγγενείς, μα στην κοινωνία, μα οπουδήποτε θέλει να ακουστεί. Κι αν το θέλετε, αυτές οι εριθείες και οι αντιζηλίες, έκαναν την κοινωνία να είναι αυτή που είναι. Να έχει τα προβλήματά της, κι αν το θέλετε, που τελικά ο Χριστιανισμός, να μήν βρήκε την εφαρμογή του μέσα στην ζωή μας. Κι αφού δέν εγκαθιδρύθηκε η πνευματική ζωή μέσα στις κοινωνίες μας, επόμενο ήταν να εγκαθιδρυθούν άλλα συστήματα. Όταν σήμερα έχουμε αυτά τα συστήματα που έχουμε, κομμουνισμοί, αθεΐες, πράματα θάματα, ή συστήματα κοινωνιστικά, όλα αυτά τί λέτε, από πού είναι; Γιατί δέν εγκαθιδρύθηκε η αγάπη του Χριστού μέσα στις καρδιές μας. Οι άνθρωποι κινούνται από συμφέροντα, κινούνται από κενοδοξίες, και από ιδιοτέλειες και από εριθείες. Να μήν έχεις εσύ το προβάδισμα, να το έχω εγώ. Μεταξύ λαών, το βλέπετε αυτό το πράγμα; Όχι, γιατί να έχεις το προβάδισμα εσύ; Θα το έχω εγώ. Θα σε φάω εγώ, δέν θα με φας εσύ εμένα, θα σε πάω εγώ. Αυτός ο ανταγωνισμός, φερ' ειπείν Ανατολής - Δύσεως, ω, να με φας εσύ; Εγώ θα σε φάω. Φοβερά πράγματα, φοβερά! Από την μικρογραφία δύο ανθρώπων ή μιας οικογενείας, πάμε στην μεγαλογραφία των λαών, πώς οι λαοί σκέπτονται και κινούνται.

    «ἀλλὰ (λέγει ο Απόστολος Παύλος) τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν.» Είναι η πρώτη φορά, στην Καινή Διαθήκη φυσικά, που προβάλλεται η αρετή της ταπεινοφροσύνης. Είναι μιά αρετή, που δεν είχε προβληθεί ούτε και εις αυτήν ακόμη την Παλαιά Διαθήκη, σε όλο της το βάθος και σε όλο της το πλάτος, η ταπεινοφροσύνη.
Και λέγει τώρα ο Απόστολος, με ποιο τρόπο θα μπορέσετε να νικήσετε την εριθεία και την κενοδοξία, παρά με την ταπεινοφροσύνη. Τί θα πεί ταπεινοφροσύνη. Πολλές φορές έχω μιλήσει, παρά μόνο δυο λόγια θα σας πώ. Γιατί ο Απόστολος δίνει ένα μέτρο. Το να έχω ταπεινό φρόνημα, και να μήν πιστεύω για τον εαυτό μου μεγάλα πράγματα. Ή, αν θέλετε, όπως λέει και ο Μέγας Βασίλειος, να βλέπω τον αληθινό εαυτό μου, αυτός που είναι. Κι άμα βλέπω τον αληθινό εαυτό μου, τότε ποτέ, μα ποτέ δέν πρόκειται να υπερηφανευθώ ή να κενοδοξίσω. Ποιος είναι ο πραγματικός μου εαυτός; Αυτός που είμαι, όπως με βλέπει ο Θεός. Αν μπορούσαμε να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως μας βλέπει ο Θεός.. Άν μπορούσαμε.. Διότι, τότε είναι αδύνατον να κενοδοξίσουμε. Θα βρούμε τόσα και τέτοια πράγματα, που είναι αδύνατον, αδύνατον. Ομως ποιό είναι το μέτρο που προβάλλει ο Απόστολος Παύλος; Είναι υπέροχο, αλλά είναι και ουσιώδες, λέγει: «ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν.» Να πιστεύετε, να θεωρείτε, ότι, όλοι οι άλλοι υπερέχουν από εσάς. Ότι, όλοι οι άλλοι είναι ανώτεροι από εσάς. Προσέξτε, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο πράγμα. Πότε θα θεωρήσω τον άλλον ότι είναι ανώτερος από 'μένα; Όταν βλέπω την πραγματική μου κατάσταση. Οταν δέν δώ τον πραγματικό μου εαυτό, αληθινά δηλαδή, είναι αδύνατον ποτέ να πώ ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι από' μένα. Εδώ όμως υπάρχει νόθος περίπτωση, την οποία οπωσδήποτε πρέπει να δούμε. Και η οποία είναι ευρυτάτη, είναι η εξής:  Έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές την φράση, "Εγώ δεν είμαι καλός άνθρωπος, ενώ εσύ είσαι πολύ καλός άνθρωπος. Εγώ δέν έχω χαρίσματα, έχεις εσύ χαρίσματα. Εγώ είμαι αμαρτωλός, ενώ εσύ είσαι άγιος άνθρωπος." Το έχετε ακούσει αυτό; Κατά πλησμονή λέγεται, ε λοιπόν, είναι ψεύτικο. Λέγεται από ένα αίσθημα μειονεκτικότητος. Κι όταν επικρατούν στη ζωή μας αισθήματα μειονεκτικότητος, αυτό δεν είναι ειλικρίνεια, δεν είναι αληθινή ταπείνωση, αλλ' είναι εγωισμός, είναι αληθινός εγωισμός. Δεν φτάνω εκείνο, το οποίο έπρεπε να φτάνω, και μη δυνάμενος να το φτάσω, υποτιμώ τον εαυτόν μου, τον υποτιμώ όμως από μία ανάστροφη αντίδραση. Δεν μπορώ ν' ανεβώ; Κατεβαίνω πιο κάτω. Και κατεβαίνω πιο κάτω από αντίδραση, κι αυτό λέγεται στην ψυχολογία αίσθημα μειονεκτικότητος. Αλλά ξέρουμε όλοι, ότι τα αισθήματά μειονεκτικότητος έχουν υπόβαθρο τον εγωισμό, και είναι δυσθεράπευτα. Εξίσου μ' εκείνον ο οποίος έχει αισθήματα υπεροχής. Είτε λοιπόν αισθήματα μειονεκτικότητος έχω,  είτε αισθήματα υπεροχής, το υπόβαθρο είναι εγωιστικό. Για να μπορέσω να πώ στον άλλον άνθρωπο, να το πώ μέσα μου αυτό το πράγμα, όχι να το λέω με λόγια, ότι πραγματικά αυτός ο άνθρωπος είναι ανώτερος από 'μένα, πρέπει να έχω αληθινή ταπείνωση, αληθινή, να το πιστεύω. Ποιό είναι το κριτήριο; Ακούσατέ το. Όταν αυτός ο άνθρωπος με προσβάλλει, να μή θυμώσω, όχι να καμωθώ να μή θυμώσω, όχι να προσπαθήσω να μη θυμώσω, αλλά να μή θυμώσω. Και να μήν στεναχωρηθώ. Γιατί; Γιατί αυτό που μου 'πε, είναι εκείνο που εγώ έβλεπα στον εαυτό μου. Επί παραδείγματι, ο άλλος είναι γραμματισμένος, και με πει εμένα αμόρφωτο, "αμόρφωτε άνθρωπε. Εάν εγώ έχω δεί στον εαυτό μου ότι είμαι αμόρφωτος, τότε δέν θα θυμώσω, αλλά θα πώ, "μου είπε εκείνο που πραγματικά είμαι". Αλλά όταν θυμώσω, σημαίνει ότι αυτό δέν το είχα πιστέψει, γι' αυτό και θύμωσα. Ώστε, αν κάποιες άλλες μπορώ να λέω ότι είμαι αμόρφωτος, το λέω από αίσθημα μειονεκτικότητος, δέν είναι αληθινό, είναι ψεύτικο. Το ξέρετε ότι πάσχουμε όλοι από αυτά τα αισθήματα μειονεκτικότητος, λίγο ή πολύ; Γι' αυτό αγαπητοί μου, ας προσπαθούμε να αισθανόμαστε ότι οι άλλοι πραγματικά, υπερέχουν. Κι όταν πραγματικά υπερέχουν, χωρίς να ζηλοτυπούμε, κι αν μας πουν μία κουβέντα να μας υποτιμήσουν, να μήν θυμώσουμε, τότε μπορούμε να έχουμε το κριτήριο, ότι πράγματι αισθανόμαστε τον εαυτό μας ότι είναι κατώτερος από τους άλλους. Αλλά εάν αισθάνομαι τον εαυτό μου κατώτερο από τους άλλους, υπάρχει περίπτωση να κενοδοξίσω; Ποτέ. Κι αν δεν υπάρχει περίπτωση να κενοδοξίσω, υπάρχει περίπτωση να έρθω σε αντιζηλία και σε τσακωμό; Ποτέ. Και τελειώνει η ιστορία. Αυτό θα πει ταπείνωση, που εξασφαλίζει πραγματικά αγαθές σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ των σε μία κοινωνία.

Απόσπασμα από την 7η ομιλία στην κατηγορία
« Πρός Φιλιππησίους ».

►Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Πρός Φιλιππησίους " εδώ ⬇️
http://arnion.gr/index.php/p-thanasios-mytilina-os/milies-p-thanasiou/kainh-diauhkh/pros-filipphsioys
↕️
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40q0NJcUkV1yUUJ9sEkHiDIu

Απομαγνητοφώνηση :
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=1

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.