Περί ὁμοφροσύνης.

†. Φαίνεται, αγαπητοί μου, ότι η παραβολή εκείνη του Κυρίου, που αναφέρεται εις τον αγρόν με τα ζιζάνια, ότι θα βρίσκει πάντοτε μία πραγμάτωση μέσα εις την ιστορίαν της Εκκλησίας. Δεν άργησε, πλάι στον σπόρο του σιταριού που έπεσε στην Εκκλησία της Κορίνθου, να φυτρώσουν και τα ζιζάνια. Ο απόστολος Παύλος, μετά την ίδρυσιν της Εκκλησίας της Κορίνθου, που τόσο την ηγάπησε, αλλά και που τόσο τον ελύπησε, ευρισκόμενος εις την Έφεσον, μαθαίνει από τα παιδιά της Χλόης, μιας χριστιανής της Κορίνθου, ότι στην Κόρινθο συμβαίνουν διχοστασίες, συμβαίνουν έριδες. Και τι ήταν οι έριδες; Αυτοί οι εγωισμοί, οι οποίοι φαίνεται δέρνουν πάντα τους ανθρώπους, δεν ξέρω, ίσως ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνας, σε όλους τους τομείς της ζωής, σε όλους τους τομείς της ζωής. Στον επαγγελματικό τομέα, στον πολιτικό τομέα, στον κοινωνικό τομέα και εις τον θρησκευτικόν, δυστυχώς, τομέα.

Αυτό ακριβώς συνέβη στους Κορινθίους. Τι έγινε; Ποιος ξέρει τι ζιζάνια έσπειρε ο διάβολος μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, να θέλουν να «φανούν». Διότι ήσαν πρώτα στη ζωή τους βεβαίως οι άνθρωποι που εφαίνοντο κοινωνικά. Τώρα άλλαξαν τοποθέτηση. Τώρα γινήκαν Χριστιανοί. Τώρα πρέπει πάλι να «φαίνονται» καλά. Πρέπει να φαίνονται όμορφα. Πρέπει να φαίνονται ότι είναι σπουδαίοι. Πού όμως; Μέσα εις την Εκκλησία. Δεν αντελήφθησαν το πνεύμα του Ευαγγελίου. Δεν αντελήφθησαν ότι η ταπείνωσις και η αγάπη είναι εκείνη που πρέπει να επικρατεί μέσα εις την Εκκλησίαν.

Και άρχισαν οι φατρίες, τα κόμματα. Ξεσηκώθηκε κάποιος να λέγει ότι «ο Παύλος, ναι, είναι Απόστολος, αλλά ο λόγος του δεν είναι τόσο ωραίος όσο ωραίος είναι ο λόγος του Απολλώ, του μορφωμένου. Εκείνου ο οποίος είχε παιδεία, μόρφωση λάμπουσα, αστράπτουσα μόρφωση. Είχε έλθει από την Αλεξάνδρεια, ήτο πάρα πολύ μορφωμένος, ήταν ρήτωρ. Όταν λοιπόν ωμίλει, συνήρπαζε τα πλήθη. Καλός ο Παύλος, αλλά… πιο καλός είναι όμως ο Απολλώ». Μερικοί, αφού χωρίστηκαν οι Χριστιανοί εις τους οπαδούς του Παύλου –απόντος του Παύλου, αγαπητοί μου, και αγνοούντος του Παύλου· όπως αγνοούντος και του Απολλώ. Και οι δυο ήσαν απόντες!- Μερικοί έγιναν οπαδοί του Παύλου. Άλλοι έγιναν οπαδοί του Απολλώ. Κάποια τρίτη μερίδα έλεγαν ότι… «για σταθείτε, ούτε ο Απολλώ, ούτε ο Παύλος. Διότι πέρα και πάνω από όλους αυτούς, είναι ο κορυφαίος των Αποστόλων ο Πέτρος, ο Κηφάς». Κηφάς θα πει Πέτρος. «Εμείς λοιπόν θα ανήκομε εις τον Πέτρον». Κάποια τέταρτη μερίδα είπαν: «Μα τι θα πει του Παύλου, τι θα πει του Απολλώ, και τι θα πει του Πέτρου. Εμείς είμαστε του Χριστού. Τέταρτη μερίδα, λοιπόν. Εμείς είμαστε του Χριστού».

Τι θλιβερό φαινόμενο! Τι θλιβερό! Όταν πήγαν, λοιπόν, τα παιδιά της Χλόης εις την Έφεσον και ανήγγειλαν στον Απόστολο το κατάντημα των Χριστιανών των Κορινθίων, έπιασε και έγραψε, αγαπητοί μου, αυτήν την επιστολή και μάλιστα εκ προοιμίων εις το Α΄ κεφάλαιο αναφέρεται γι΄αυτό το θέμα, διότι ήταν θεμελιώδες, ήταν βασικό. Αν επί παραδείγματι, μες στην Εκκλησία υπήρχε μια ταραχή, μια διχοστασία, ένας φατριασμός, τι άλλο θα μπορούσε να θεμελιωθεί; Όταν απουσίαζε η αγάπη μέσα από την Εκκλησία, τι θα μπορούσε να βλαστήσει ως αρετή και ως προκοπή και αγιότητα;

Και πιάνει και τους γράφει: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ(:Σας παρακαλώ εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού), ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ(:όλοι να λέτε το ίδιο πράγμα, όλοι να έχετε την ίδια γνώμη. Όλοι να είσαστε ηνωμένοι με το αυτό πνεύμα και με την αυτήν γνώμη. Να μην υπάρχουν σε σας σχίσματα). Ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης (:Γιατί αυτό μου ειπώθηκε από τα παιδιά της Χλόης) ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι (:ότι υπάρχουν σε σας τσακωμοί, διαπληκτισμοί, διχοστασίες)».

     «Αλλά θα ‘θελα να σας ερωτήσω, ω Κορίνθιοι. Ποιος είναι ο Παύλος; Μήπως ο Παύλος σάς βάφτισε στο όνομά του; Μήπως ο Παύλος εσταυρώθηκε για σας; Τι είναι ο Παύλος;». Δεν αναφέρει τους άλλους. Αναφέρει τον εαυτόν του: «Εγώ ούτε στ’ όνομά μου κάποιον εβάφτισα. Δόξα τω Θεώ, ο Θεός με έστειλε να ευαγγελίζομαι να μην βαπτίζω, ώστε να μην υπάρξει η αφορμή να πει κάποιος ότι βαφτίζω στο δικό μου το όνομα. Ούτε στ’ όνομά μου βάφτισα κανέναν, ούτε ποτέ σκέφτηκα να πεθάνω για σας. Δεν πέθανα εγώ για σας. Ούτε σταυρώθηκα εγώ για σας. Ο Χριστός εσταυρώθηκε και πέθανε για σας».

Μια θλιβερή σελίδα είναι αυτή από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Είναι ένα φαινόμενο, αγαπητοί μου, το οποίον δυστυχώς δεν έχει λείψει ποτέ. Είναι τα ζιζάνια που σπάρθηκαν από τον κακόν άνθρωπο, που σας είπα, της παραβολής του Κυρίου, εν καιρώ νυκτός, πλάι στο σιτάρι του λόγου του Θεού, που έπεσε στο καλό χωράφι των καρδιών των πιστών. «Αγαθή προαίρεσις, όλα πολύ ωραία, πιστέψαμε στον Χριστό, αλλά έρχεται το ζιζάνιον της διχοστασίας, του εγωισμού. Εγώ να φανώ και όχι εσύ! Εγώ είμαι και όχι εσύ!».

Δεν πέρασαν πάρα πολύ λίγες δεκαετίες και πάλι εταράχθηκε, αγαπητοί μου, η Εκκλησία της Κορίνθου, με τέτοιες διχοστασίες. Φαίνεται ότι η επιστολή του Αποστόλου Παύλου έβαλε κάποια τάξη, αλλά ο εχθρός αγρυπνεί. Ο διάβολος δεν αγαπά την αγάπη, δεν αγαπά την ομοφροσύνη. Ήρθε πάλι να σπείρει την δική του την βοτάνη, όπως λέγει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Μόλις ελάχιστες δεκαετίες, αγαπητοί μου, επέρασαν και πάλι ξέσπασαν εις την Κόρινθον διχοστασίες, έριδες, τσακωμοί. Ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι  δεύτερος, ποιος αξίζει πιο πολύ κ.ο.κ.

Το έμαθε ο άγιος επίσκοπος Ρώμης, ο Κλήμης, αυτός ο αποστολικός Πατήρ. Και έγραψε στους Κορινθίους, κατ’ απομίμησιν του Αποστόλου Παύλου, πάλι προς Κορινθίους, δύο επιστολές. Και οι δυο του, αυτές, οι επιστολές του αγίου Κλήμεντος Ρώμης είναι γεμάτες από παραδείγματα, για να πείσει τους Κορινθίους να έχουν αγάπη και να μην μαλώνουν. Τους υπενθυμίζει… λέει: «Σας παρακαλώ, πάρτε την επιστολή του αποστόλου σας, του Παύλου και διαβάσατέ την. Εκ προοιμίων σας αναφέρει και σας λέγει ότι πρέπει να έχετε αγάπη, ότι δεν σταυρώθηκε ο Παύλος για σας, αλλά ο Χριστός. Και ότι εις τον Χριστόν οφείλομε τα πάντα». Είναι, αγαπητοί μου, αυτές οι του οι δυο επιστολές, περίφημες, του αγίου Κλήμεντος, όμως θα ήθελα να σας διάβαζα μία μικρή παράγραφο η οποία είναι πάρα πολύ ωραία και η οποία έρχεται να μας βοηθήσει κι εμάς.

Διότι εκείνο που θεραπεύει αυτές τις καταστάσεις είναι η ταπείνωσις και η αγάπη. Όταν πιστεύω μέσα στην ταπείνωσή μου, ότι δεν έχω να χάσω τίποτα… Ξέρετε, όταν σε κάποιον συστήσομε την ταπείνωση, νομίζει ότι αν την δείξει την ταπείνωση στο περιβάλλον του ότι θα χάσει πολλά, ότι θα εξαφανιστεί, ότι θα παραγκωνιστεί, ότι θα θαφτεί από κείνους οι οποίοι θα ήθελαν να είναι επιδειξίαι του εαυτού των. Γι’ αυτόν τον λόγο αυτό δεν το ανέχεται. Και σπεύδει να αποβάλει την συμβουλή, την παραίνεση της ταπεινοφροσύνης. Είναι θέμα βαθύτατα κατανοήσεως. Να καταλάβω ότι το πρόσωπό μου δεν χάνεται, όπως δεν χάνεται ούτε ένας κόκκος άμμου μέσα στο αχανές σύμπαν, γιατί είναι γνωστός ο κόκκος της άμμου εις τον Θεό. Πού το ξέρομε; Μας το εβεβαίωσε ο Κύριος. «Ένα σπουργίτι», λέει, «δεν είναι επιλελησμένο, δεν είναι ξεχασμένο στα μάτια του Θεού». Εγώ θα είμαι ξεχασμένος; Είναι θέμα βαθιάς κατανοήσεως ότι δεν παραγκωνίζομαι και δεν χάνομαι, εάν υποτεθεί ότι θα ταπεινώσω τον εαυτό μου.

Δύσκολο μάθημα αυτό. Είναι πολύ δύσκολο μάθημα. Αλλ΄ είναι, όπως σας είπα, να καταλάβω, να ‘ρθει η χάρις του Θεού να με φωτίσει. Κι εγώ να κατανοήσω. Ότι η ταπείνωσις είναι θεμελιώδες θέμα. Και όταν υπάρχει αυτή η ταπείνωσις μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων, μα Εκκλησία λέγεται αυτό, μα οικογένεια λέγεται, μα κοινωνία λέγεται, ό,τι θέλετε, ένα σύνολο ανθρώπων, τότε η ταπείνωσις διασώζει την ενότητα. Και η αγάπη έρχεται να δώσει τον τόνο της εις αυτήν την ομοφροσύνη. Η αγάπη. Πάντως προσέξτε. Αυτά τα δυο είναι εκείνα που συντρίβουν τον προσωπικό εγωισμό, διατηρούν την ενότητα, την ομοφροσύνη και αναδεικνύουν το αληθινό πρόσωπο, το κάθε πρόσωπο μέσα στην ομάδα. Εδώ είναι το μεγάλο θέμα: Οφείλεις να καταποντίσεις το πρόσωπό σου μέσα στην αφάνεια, με την αρετή της ταπεινώσεως και θα αναδύσει ο Χριστός την προσωπικότητά σου καινούρια μέσα στην ομάδα, μέσα στην κοινωνία και θα είναι μία προσωπικότης, η οποία θα προβάλλεται αλλά δεν θα την προβάλλεις εσύ, θα την προβάλλει ο Χριστός.

Πάρτε παράδειγμα τον απόστολο Παύλο. Εγκατέλειψε την προσωπικότητά του, την κατά κόσμον προσωπικότητά του. Την εγκατέλειψε. «Τὰ πάντα ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω». Και έγινε ο άνθρωπος του Χριστού, το κλωτσοσκούφι της Ιστορίας, το κλωτσοσκούφι της Μεσογείου έγινε ο Απόστολος Παύλος. Πού πήγαινε και δεν τρέχαν από πίσω να τον κυνηγήσουν; Πόσο ξύλο έφαγε; Τι ναυάγια υπέστη; Τι διωγμούς, τι πικρίες; Χάθηκε ο Παύλος; Υπέρ τον ήλιον λάμπει το πρόσωπό του. Γιατί; Γιατί εκείνος εβύθισε το πρόσωπό του και ο Χριστός ανέδυσε το πρόσωπο του Παύλου. Αυτό είναι ένα θέμα βαθιάς πίστεως και βαθιάς κατανοήσεως.

Aλλά ας δούμε ο άγιος Κλήμης Ρώμης, αγαπητοί μου, τι γράφει εις τους Κορινθίους: «Ὁ ἔχων ἀγάπην ἐν Χριστῷ ποιησάτω τὰ τοῦ Χριστοῦ παραγγέλματα. Τὸν δεσμὸν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τίς δύναται ἐξηγήσασθαι; Τὸ μεγαλεῖον τῆς καλλονῆς αὐτοῦ τίς ἀρκετὸς ἐξειπεῖν; Τὸ ὕψος, εἰς ὃ (:εις το οποίον)  ἀνάγει ἡ ἀγάπη, ἀνεκδιήγητόν ἐστιν. Ἀγάπη κολλᾷ ἡμᾶς τῷ Θεῷ -Τα λόγια του θυμίζουν λίγο την επιστολή του Αποστόλου Παύλου πάλι προς Κορινθίους Α΄ επιστολή στο 13^ο κεφάλαιο που μιλάει για την αγάπη- (:Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό)». Βέβαια. Η αγάπη μάς προσκολλάει στον Θεό. Η αγάπη μάς ενώνει με τον Θεό. Γιατί «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν». «Ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν, ἀγάπη πάντα ἀνέχεται (:η αγάπη όλα τα ανέχεται), πάντα μακροθυμεῖ (:όλα τα μακροθυμεί)· οὐδὲν βάναυσον ἐν ἀγάπῃ (:δεν υπάρχει τίποτε το βάναυσον εις την αγάπη)».

Θα ‘θελα να μείνω λίγο στο σημείο αυτό. Οι άνθρωποι, αγαπητοί μου, συμπεριφέρονται στους άλλους ανθρώπους, πάρα πολλές φορές, βαναύσως. Σημαίνει απουσία αγάπης. Σε έναν τομέα θα ‘θελα μόνον να μείνω. Στον τομέα της οικογενείας. Πολλές φορές ο σύζυγος ομιλεί βάναυσα εις την γυναίκα του και αντίστροφα, η γυναίκα ομιλεί βάναυσα εις τον άνδρα της. Αυτή η βαναυσότης είναι ένας βαρβαρισμός, είναι κάτι το χοντροκομμένο, κάτι που δείχνει όχι λεπτότητα και όχι πολιτισμό ψυχής. Τι είναι εκείνο το οποίον αφήνει περιθώρια ανάμεσα στους συζύγους να υπάρχει αυτή η βαναυσότης; Όταν βρίζει ο ένας τον άλλον, όταν δέρνει ο ένας τον άλλον, όταν, όταν, όταν… Όλα αυτά, προσέξτε, ύβρις ἔργῳ λόγῳ, ο ένας κατά του άλλου. Απουσία της αγάπης. Αν υπήρχε η αγάπη, δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να υπάρχει αυτή η βαναυσότης.

«Οὐδὲν ὑπερήφανον (:Στην αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το υπερήφανο)». Κάποτε μέσα στους συζύγους -παίρνω πάλι την οικογένεια- υπάρχει ένας ανταγωνισμός. Το πιστεύετε αυτό ότι είναι δυνατόν; Ακόμα κάτι που δεν θα το είχα φανταστεί, αλλά το γνώρισα όμως. Μπορείτε να φανταστείτε ότι μπορεί να υπάρχει ένας ανταγωνισμός μεταξύ της μητέρας και των παιδιών; Ή του πατέρα και των παιδιών; Ανταγωνισμός! Ότι εγώ ξέρω πιο πολλά από σένα. Η μητέρα να ανταγωνίζεται. Γιατί τα παιδιά να ανταγωνίζονται τους γονείς, ε, πάντα υπάρχει αυτή η υπερηφάνεια ότι «εγώ είμαι καλύτερος από σένα». Αλλά η μητέρα να ανταγωνίζεται τα παιδιά της; Ή ο πατέρας να ανταγωνίζεται τα παιδιά του και να λέγει ότι αυτός είναι σοφότερος, ότι ξέρει πιο πολλά, ότι είναι σπουδαιότερος, επιστήμων κ.λπ; Το φαντάζεσθε αυτό; Αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία μας, όταν υπάρχει αυτός ο ανταγωνισμός! Η αγάπη καταργεί αυτόν τον ανταγωνισμό. Γιατί καταργεί την υπερηφάνεια.

     «Ἀγάπη σχίσμα οὐκ ἔχει (:Στην αγάπη δεν μπορεί ποτέ στο έδαφός της να φυτρώσει το σπέρμα του διαβόλου, το σχίσμα)». Τι θα πει «σχίσμα»; Να είμαστε από δύο χωριά, που λέει η λαϊκή παροιμία. Πουθενά ποτέ. Αγαπητοί μου, το σχίσμα να το φοβόμαστε. Αν υπάρχει μέσα στην Εκκλησία το σχίσμα, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, ότι ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν το ξεπλένει. Αν γίνεις μάρτυς Χριστού, είσαι όμως εκείνος που συνετέλεσε σε ένα σχίσμα μέσα στην Εκκλησία, δεν σώζεσαι. Όχι μόνον δεν είσαι μάρτυς, αλλά ούτε καν σώζεσαι. Να προσέχομε το σχίσμα στις δουλειές μας, στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, στην οικογένεια. Να προσέχομε να μην συμβούν καταστάσεις που να δημιουργήσουν το σχίσμα. Κι αν καμία φορά δημιουργήθηκαν, τότε να σπεύδομε γρήγορα να συμφιλιωνόμεθα, για να μην αφήνομε περιθώρια για σχίσματα. Τσακώθηκαν δύο αδέλφια; Να τρέξουν να συμφιλιωθούν. Χρόνισε η κατάστασή τους; Ε, λοιπόν, αγαπητοί μου, εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν- πόσες φορές το έχω συναντήσει αυτό…-εξήντα χρόνια μπορεί να περάσουν και τα αδέλφια αυτά να μην αγαπηθούν. Και να μην πουν «καλημέρα». Και ακόμη να φθάνουν εις τον τάφον και να μη δέχονται, όταν τρίτοι απέξω τους λέγουν να αγαπήσουν και να μην μπορούν να αγαπήσουν. Γιατί; Εχρόνισε το σχίσμα!

«Ἀγάπη οὐ στασιάζει (:Η αγάπη δεν επαναστατεί)». Τι ωραία τα λέγει ο άγιος Κλήμης Ρώμης! Τι θα είχα να πω, αγαπητοί μου, για το θέμα: «Ἀγάπη οὐ στασιάζει»; Σήμερα μέσα στην κοινωνία,  μέσα στον κοινωνικό μας βίο, δεν υπάρχει παρά ο στασιασμός. Καθ’ οιονδήποτε τρόπον. Σε όλο το φάσμα υπάρχει ο στασιασμός. Οι μεν στρέφονται εναντίον των δε. Μέσα στην οικογένεια, μέσα στην πολιτεία, μέσα στις εργασίες μας, ανάμεσα στους εργαζομένους και στους εργοδότας, τους πολίτας και την πολιτεία, τα παιδιά και τους γονείς, τους καθηγητάς και τους μαθητάς. Παντού υπάρχει το πνεύμα του στασιασμού, της επαναστάσεως, της αντιδράσεως. Γιατί; Δηλωτικόν. Λείπει η αγάπη. Έφυγε η αγάπη από την κοινωνία μας, αγαπητοί μου, έφυγε η αγάπη. Και όταν φύγει η αγάπη, τότε βεβαίως θα υπάρχουν όλα αυτά τα δεινά.

«Ἀγάπη πάντα ποιεῖ ἐν ὁμονοίᾳ(:Όλα τα κάνει η αγάπη με ομόνοια) · ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐτελειώθησαν πάντες οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ· δίχα ἀγάπης οὐδὲν εὐάρεστόν ἐστιν τῷ Θεῷ(:Χωρίς την αγάπη δεν υπάρχει τίποτε το ευάρεστο στον Θεό)». Θέλετε να το ιδείτε; Ο Κύριος είπε: «Πηγαίνεις στον ναό να προσφέρεις το δώρο σου. –Θα το λέγαμε σήμερα: ‘’Πηγαίνεις το πρόσφορό σου στον ναό’’- Εκεί θυμήθηκες ότι έχεις κάτι με τον αδελφό σου, τον συνάνθρωπό σου. Μην το δώσεις το δώρο σου εις τον ιερέα. Απίθωσέ το χάμω, πήγαινε, συμφιλιώσου και τότε γύρισε να προσφέρεις το δώρο σου». Το είπε ο Κύριος; Και τι τώρα σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αν προσφέρεις το δώρο σου και δεν έχεις συμφιλιωθεί, έχεις μέσα φατριαστικόν πνεύμα, έχεις μία κατάσταση διχοστασιακή, τότε δεν θα γίνει δεκτό το δώρο σου από τον Θεό.

Υπάρχει ένας στίχος στους Ψαλμούς, που λέγει το εξής και ίσως αν διαβάζετε το Ψαλτήρι, θα σας έχει κάνει εντύπωση. «Να μεταβληθεί η προσευχή τους σε κατάρα», λέει ο στίχος αυτός. Σας κάνει εντύπωση ότι μπορεί η προσευχή που κάνω, αντί να επισύρει την ευλογία και την ένωσή μου με τον Θεό, να επισύρει την κατάρα του Θεού; Είναι δυνατόν ποτέ; Είναι, αγαπητοί μου, δυνατόν. Όταν υπάρχει μέσα μου τέτοιου είδους πνεύμα. Όταν προσφέρω τα δώρα μου και έχω μέσα φατριαστικόν πνεύμα, τότε το δώρο που προσφέρω, αντί να δεχθώ την ευλογία το αντίδωρον, τότε δέχομαι αντίδωρον κατάρας και περιφρονήσεως και τιμωρίας εκ μέρους του Θεού.

«Ἐν ἀγάπῃ προσελάβετο ἡμᾶς ὁ δεσπότης· διὰ τὴν ἀγάπην, ἣν ἔσχεν πρὸς ἡμᾶς(:που είχε εις εμάς), τὸ αἷμα αὐτοῦ ἔδωκεν ὑπὲρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κύριος ἡμῶν ἐν θελήματι Θεοῦ, καὶ τὴν σάρκα ὑπὲρ τῆς σαρκὸς ἡμῶν καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Αυτά γράφει, αγαπητοί μου, ο άγιος Κλήμης Ρώμης εις τους Κορινθίους που διχοστασίαζαν, που εφατρίαζαν, που είχαν υπερηφάνεια και τσακωνόντουσαν μεταξύ τους και δεν είχαν ειρήνη. Παράλληλες εποχές. Παράλληλες εποχές. Πάντοτε τα ίδια συμβαίνουν. Πάντοτε οι ίδιοι άνθρωποι. Πάντοτε οι άνθρωποι που δεν έχουν το πνεύμα του Θεού. Μπαίνουν μες στην Εκκλησία, μπαίνουν μες στην ζωή, αλλά κουβαλάνε τον παλιό τους εαυτό, τον πεσμένο εαυτό τους κουβαλούν. Και τότε; Τότε γίνονται όργανα, χωρίς να το αντιληφθούν, του μισοκάλου διαβόλου.

Ας κατανοήσομε, αγαπητοί μου, αυτό το μεγάλο κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, για μια ομοφροσύνη σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Και στον τομέα της Εκκλησίας. Για να δούμε μέρες όμορφες, μέρες ειρήνης, μέρες χαράς και ευλογίας. Να δούμε πραγματικά να φυτρώνει ή καλύτερα να αναπτύσσεται το φυτόν της Εκκλησίας επάνω εις την γη και να είναι μια αληθινή χαρά Θεού.

113η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τά ὅρια τῆς ἀνοχῆς τοῦ Χριστοῦ.

†. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αγαπητοί μου, με τους τρεις μαθητάς του, Πέτρον, Ιάκωβον και Ιωάννην, είχαν κατέλθει από το όρος της Μεταμορφώσεως, το Θαβώρ. Έζησαν εκεί οι τρεις μαθηταί αληθινά βιώματα της Βασιλείας του Θεού. Γιατί ο χρόνος αυτός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ήτο μία παρένθεσις, μία χρονική παρένθεσις της Βασιλείας του Θεού. Ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού.

Κάτω όμως εις την πεδιάδα τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Τους περίμενε η γνωστή αθλιότης των ανθρώπων. Ένας ταλαίπωρος πατέρας, γονυπετώντας μπροστά στον Κύριο, ζητά το έλεός Του για το παιδί του, που εσεληνιάζετο. Και ότι το δαιμόνιο το έσπρωχνε στην αυτοκαταστροφή. Άλλοτε στο νερό για να πνιγεί και άλλοτε στη φωτιά για να καεί. Και προσθέτει ο πατέρας: «Προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι». Και τότε ο Κύριος είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και βέβαια εθεράπευσε το δαιμονισμένο, αυτό, παιδί.

Θα πρέπει όμως να μείνομε σ’ αυτούς Του τους λόγους, του Κυρίου λόγους. Απεκάλεσε την γενεά εκείνη «ἂπιστη καί διεστραμμένη». Και προσέθεσε: «Ἕως πότε», λέγει, «ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν;(:έως πότε θα είμαι μαζί σας;). Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;(:Έως πότε θα σας ανέχομαι;)».

Πρόκειται για την ανοχή του Χριστού. Γι’ αυτήν θα μιλήσομε. Τι είναι η ανοχή; Είναι το «ἀνέχεσθαι» (απαρέμφατον). Το «ὑπομένειν». Είναι η επιείκεια. Είναι η μακροθυμία. Η αναβολή, δηλαδή, μιας κυρώσεως, μιας τιμωρίας. Αυτό είναι η μακροθυμία. Αυτό είναι η ανοχή. Είναι μία ενέργεια του Θεού, άκτιστος. Και είναι φυσικά αρετή. Την ιδίαν αρετή καλείται και ο άνθρωπος προς τον άλλον άνθρωπον να επιδείξει. Δηλαδή να είναι ανεκτικός, να έχει ανοχή. Να ανέχεται.

Αλλά θα μείνομε μόνο στην ανοχή του Χριστού. Δεν θα μιλήσομε δια την μεταξύ μας ανοχήν. Μόνο δια την ανοχήν του Χριστού, που με σαφήνεια είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

Σαν άκτιστος ενέργεια του Θεού, αγαπητοί μου, είναι άπειρος, χωρίς όρια. Δεν έχει όρια. Όπως και κάθε άκτιστος ενέργεια του Θεού δεν έχει όρια. Όπως οι άλλες ενέργειες του Θεού, η αγάπη, η δικαιοσύνη του Θεού, είναι όλες άκτιστες ενέργειες του Θεού και είναι απεριόριστες, είναι άπειρες. Όμως, επειδή αυτές οι άκτιστες ενέργειες κινούνται μέσα στον χρόνον, γι’αυτό βρίσκονται κάτω από έναν περιορισμόν· χρονικόν περιορισμόν. Ένεκα του ότι κινούνται οι άπειρες, άκτιστες το ξαναλέγω, ενέργειες του Θεού μέσα στον χρόνο, γι’αυτό κινούνται, βεβαίως, περιορισμένα.

Για παράδειγμα, ο Θεός από αγάπη στέλνει τον Υιό Του για να σώσει τον κόσμο. Αν όμως η αγάπη του Θεού περιφρονηθεί, όπως περιφρονήθηκε, οι άνθρωποι εσταύρωσαν τον Υιόν, τον Ενανθρωπήσαντα, του Θεού, τότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού. Χωρίς να παύσει να υπάρχει η αγάπη του Θεού, επειδή κινείται μέσα στον χρόνο, παραμερίζεται, για να εκδηλωθεί στη συνέχεια η άλλη άκτιστος ενέργεια του Θεού: η δικαιοσύνη του Θεού. Έτσι, παραμένουν μεν άπειρες, κινούμενες όμως οι άκτιστες ενέργειες – θέλω να το καταλάβομε, γι΄αυτό το επαναλαμβάνω, να με συγχωρείτε- μέσα στον χρόνο, γι’ αυτόν τον λόγο έχομε περιόδους της αγάπης του Θεού και περιόδους της δικαιοσύνης του Θεού.

Έτσι κατανοείται και η έκφρασις του Κυρίου που είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αυτό το «Ἕως πότε;» είναι χρονικόν. Και συνεπώς η φράσις αυτομάτως που είπε ο Κύριος περιορίζει τον χρόνον. «Έως πότε θα σας ανέχομαι».

Αν κοιτάξομε την Ιστορία, αυτό εύκολα θα το κατανοήσομε. Ο Θεός ανέχεται, βέβαια, την πτώσιν των πρωτοπλάστων, με σκοπό να διορθωθεί το κακό με την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, που ήταν εις τον νουν του Θεού. Ήταν στον σκοπό Του, δηλαδή, η Ενανθρώπησις.

Ανέχεται ακόμη και την αδελφοκτονία του Άβελ· που σκότωσε ο Κάιν τον Άβελ. Μπορούσε να έλθει πιο μπροστά και να εμποδίσει τον Κάιν. Ανέχεται. Όταν επιτελείται ο φόνος, μετά λέγει ο Θεός εις τον Κάιν: «Κάιν, πού είναι ο αδελφός σου, ο Άβελ;».

Ανέχεται την κακία των πρώτων ανθρώπων. Των απογόνων, δηλαδή, του Αδάμ και της Εύας, αλλά η ανοχή Του περιορίζεται στα 120 χρόνια, για να δώσει ευκαιρία μετανοίας. Τι είπε ο Θεός; «Θα πνιγούν όλοι οι άνθρωποι με Κατακλυσμό. Δεν θα μείνει κανένας. Πλην του Νώε και της οικογενείας του». Γι’αυτό λέγει στον Νώε: «Πιάσε να κατασκευάσεις μίαν Κιβωτόν». Ερωτούν οι συντοπίται του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». Λέει: «Μία Κιβωτό». «Ο σκοπός;». «Διότι ο Θεός θα επιφέρει Κατακλυσμόν- δηλαδή θα τελειώσει η ανοχή του Θεού- και θα πνιγούν οι άνθρωποι. Θα’ ρθει η δικαιοσύνη του Θεού». Και τον περιγελούσαν τον Νώε. Εκατόν είκοσι χρόνια χρειάστηκε για να κατασκευαστεί αυτή η Κιβωτός. Ήταν πολύ μεγάλου μήκους. Σαν ένα μικρό καράβι ήταν. Τι μικρό; Σαν ένα υπερωκεάνιο ήταν. Με πολλά πατώματα. Σκεφθείτε, την εποχή εκείνη, χωρίς εργαλεία κ.τ.λ. πώς θα μπορούσε να φτιαχτεί αυτή η Κιβωτός. Με πολλά διαμερίσματα για τα ζώα κ.λπ. κ.λπ. Γιατί κράτησε 120 χρόνια; Όχι από τεχνική αδυναμία. Αλλά με την ευκαιρία της τεχνικής αδυναμίας, να περάσει ο καιρός και να μετανοήσουν οι άνθρωποι. Δηλαδή εκατόν είκοσι χρόνια! Κι όμως οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Και όχι μόνο δεν μετανοούν, αλλά και χλευάζουν. Οπότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού με τον καθολικόν, εκείνον, Κατακλυσμό.

Μετά τον Κατακλυσμό έχομε μια σειρά γεγονότων, που ο Θεός δείχνει την ανοχή Του. Φθάνομε, όμως, σε ένα πάντοτε όριον, αυτό θέλω να σας μείνει άμα φύγετε, σε ένα όριον ανοχής. Είναι η συμπεριφορά της Πενταπόλεως των Σοδόμων· οι οποίοι αμάρταναν σε απίθανον βαθμόν. Και αυτό το απίθανον, δείχνει με μία εικόνα, ότι κατεβαίνει ο Θεός να δει… «Γιατί», λέει, «ανέβηκε ‘’φάσις’’, είδησις στον ουρανό, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι σοδομίται, δηλαδή ομοφυλόφιλοι. Από μικρού έως μεγάλου. Μπα!» Σαν να μην πιστεύει ο Θεός στα αυτιά Του. Και λέει ο Ίδιος- εικόνα είναι, ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα ξέρει όλα, και πριν γίνουν τα ξέρει ο Θεός όλα, αλλά είναι μία εικόνα της εκπλήξεως τρόπον τινά του Θεού-: «Περίεργο… Αυτά κάνουν; Θα κατέβω, λοιπόν, να ιδώ, έτσι είναι;» Λέει εκεί στον Αβραάμ ο Θεός, που Τον φιλοξενεί ο Αβραάμ τον Θεόν, υπό την μορφή τριών ανδρών. Δηλαδή απίστευτα πράγματα· που δείχνει το μέγεθος της διαφθοράς. Και έρχεται, έρχεται αυτή η επιτόπια βεβαίωσις, που είναι έκφρασις της εξαντλήσεως του ορίου της ανοχής, σαν μεσημέρι σήμερα, ο Θεός φιλοξενείται από τον Αβραάμ, κατεβαίνει κάτω στην Πεντάπολη, οι δύο άνδρες εκ των τριών, συναντούν τον Λωτ, και την άλλη μέρα το πρωί φθάνει η καταστροφή. Δεν έμεινε ούτε ένας! Οι πόλεις, πλην μιας, να μην σας λέω πολλή ιστορία, κατεκάησαν με πυρ και θείον. Σύμβολον και εικόνα της αιωνίου κολάσεως.

Λέγουν πολλοί: «Καλά η κόλασις είναι πυρ και θείον;». Αγαπητοί μου, θα αναστηθούν οι νεκροί; Θα αναστηθούν τα σώματά τους; Ε, λοιπόν, θα είναι πυρ και θείον. Ω, μακάρι να ήταν πυρ και θείον… Διότι η φωτιά αυτή που βγάζει θειάφι, όταν καίεται το θειάφι, είναι πολύ μικροτέρας εντάσεως από την φωτιά που λέγεται «άκτιστον πυρ»· που απορρέει από την ουσία του Θεού. Αυτή, λοιπόν, η φωτιά, δεν είναι υλική φωτιά, της κολάσεως, αλλά είναι το άκτιστον πυρ που απορρέει μεν από τον Θεό, φθάνει στην κόλαση ως πυρ αφεγγές, ενώ αντίθετα φθάνει εις την Βασιλείαν του Θεού ως φως χωρίς καυστικότητα. Και είναι αυτό το φως της Βασιλείας του Θεού. Αυτό που είδαν οι μαθηταί, ένα κομματάκι για μια στιγμή, την ημέρα της Μεταμορφώσεως.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει ο Θεός, ο Άγιος Τριαδικός Θεός: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και ήλθε αυτή, όπως σας είπα, η φοβερή καταστροφή, που αποτελεί, θα το ξαναπώ άλλη μια φορά, ιστορικό τύπο, ιστορικό τύπο της αιωνίου κολάσεως. Όπως και οι δέκα πληγές του Φαραώ θα σταθούν ιστορικός τύπος των εσχάτων επί των ημερών του Αντιχρίστου. Ο Θεός βλέπετε, βάζει αυτούς τους ιστορικούς τύπους, για να πείσει τους ανθρώπους. Όπως ο χορτασμός των Εβραίων, όχι των πεντακισχιλίων, στην έρημο 40 χρόνια, είναι, είναι ιστορικός τύπος το πώς τα 3 ½ χρόνια του Αντιχρίστου θα τρέφονται οι πιστοί εις την ερημιά. Ο Θεός παντού κατοχυρώνει τις αλήθειές Του.

Κι ερχόμεθα σε παραδείγματα εις τους χρόνους της Καινής Διαθήκης. Είναι γνωστό ότι η Καπερναούμ ήταν μία πολύ υπερήφανη πόλη. Στην υπερηφάνειά της… πλούσια ήταν, είχε συναγωγήν, ήταν εκεί έδρα του Ρωμαίου Διοικητού, στην υπερηφάνειά της, λοιπόν, δεν επρόσεξε την παρουσία του Χριστού· που την πόλη αυτή την είχε ο Χριστός σαν ένα ορμητήριο του ευαγγελισμού των γύρω περιοχών. Έδειχναν μια αδιαφορία εις τον Χριστόν οι Καπερναΐται. Μια αδιαφορία από μια απιστία προς τον Χριστόν, από μια υποτίμηση που έτρεφαν προς τον Χριστόν. Γι’αυτό ο Κύριος είπε τα εξής- μας τα σημειώνει ο Ματθαίος στο 11ον κεφάλαιον-: «Καὶ σὺ», λέγει, «Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα, ἕως ᾅδου καταβιβασθήση(:μέχρι τον Άδη θα κατέβεις)· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον(:διότι αν –λέγει- έγιναν τα θαύματα εις τα Σόδομα τότε -εννοεί τα θαύματα που έγιναν στην Καπερναούμ, αν είχαν γίνει στα Σόδομα-, δεν θα είχαν καταστραφεί και θα παρέμεναν μέχρι σήμερα ως πόλεις.-Πόλεις, πολλές πόλεις, σας είπα, πέντε πόλεις). Πλὴν λέγω ὑμῖν», λέγει ο Χριστός, «ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί (:Σας βεβαιώνω, ότι όταν θα έρθει η ημέρα της Κρίσεως, τα Σόδομα θα είναι ανεκτότερα από την παρουσία της Καπερναούμ)». Δηλαδή το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι φοβερή αμαρτία· το να αδιαφορείς έναντι του Θεού, είναι πιο μεγάλη αμαρτία.

Κι έρχεται κατόπιν η πόλις της Ιερουσαλήμ, που στάθηκε προφητοκτόνος και Χριστοκτόνος. Έκλαυσεν ο Κύριος, αγαπητοί μου, όταν είδε από το όρος των Ελαιών την Ιερουσαλήμ, την πόλη και είπε: «Ὃτι εἰ ἔγνως καὶ σύ (:αν εγνώριζες κι εσύ), καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου·ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα ΄ρθουν μέρες για σένα.. θα κάνουν όρυγμα γύρω από την πόλη- ήτανε τειχισμένη πόλις) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν – Κλοιός φοβερός. Ξέρετε ποιος μήνας ήταν; Που έπεσε η Ιερουσαλήμ; Ήταν ο Αύγουστος. Σας το λέγω έτσι, ἐν παρόδῳ – καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου». «Δεν κατάλαβες τον καιρόν της ‘’επισκοπή’’ς σου» θα πει της επισκέψεως που σου έκανε ο Θεός. «Εγώ είμαι ο Θεός σου ο Ενανθρωπήσας. Δεν το πήρες είδηση. Δεν το αντελήφθης. Άκουσες την διδασκαλία μου. Είδες τα θαύματά μου. Περιεφρόνησες, Ιερουσαλήμ».

Και ο χρόνος αυτής της ανοχής, ξέρετε πόσο ήταν; Περίπου τρεις δεκαετίες. Ο χρόνος της ανοχής του Χριστού. Να μετανοήσει η πόλις. «Όχι». Να πιστέψει η πόλις. «Όχι». Είδε την Ανάστασιν. Άκουσε, είδε και την Πεντηκοστή. «Όχι». Δεν μετανοεί η πόλις. Το 70 μ.Χ. ήλθε η φοβερά καταστροφή της πόλεως. Έως εκεί ήταν τα όρια τα χρονικά της ανοχής του Χριστού.

Στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως» ειδοποιεί ο Κύριος, αγαπητοί μου, τις επτά Εκκλησίες της ανθυπατικής Ασίας, δηλαδή της Μικράς Ασίας, όπως την γνωρίζομε. Ότι αν δεν μετανοήσουν οι επτά ιστορικές Εκκλησίες, Σμύρνης, Φιλαδελφείας κ.τ.λ. κ.τ.λ., αν δεν μετανοήσουν, της Εφέσου, που ήταν η πρωτεύουσα της ανθυπατικής Ασίας, τότε ο Χριστός θα μετακινήσει την λυχνία τους. Τι θα πει «θα μετακινήσει τη λυχνία τους»; Δηλαδή θα παύσει να υπάρχει η τοπική τους Εκκλησία. Εάν δεν μετανοήσουν. Εδώ έχομε κάτι το καταπληκτικό· που εγγίζει και την δική μας πραγματικότητα. Η Μικρά Ασία ήταν ελληνική δε. Το γνωρίζετε. Πέρασαν 20 αιώνες από τότε που ο Χριστός εξήγγειλε, ότι αν δεν μετανοήσουν οι πόλεις αυτές, οι Εκκλησίες αυτές, θα μετακινηθεί η λυχνία των. Δηλαδή θα χαθούν. Ιστορικά θα σβήσουν. Είκοσι αιώνες! Και ήρθε το 1922… Ναι. Ήρθε το 1922 και αυτές οι ιστορικές, τοπικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας ξεριζώθηκαν. Δεν υπάρχουν πια. Μετά το 1922, δεν υπάρχουν πια. Να το στερεώσουμε καλά στο μυαλό μας. Στον αιώνα μας έγινε αυτό. Η ανοχή του Χριστού κράτησε 2000 χρόνια! Εκεί σταμάτησε.

Eίναι αληθές ότι η εμφάνισις του Αντιχρίστου, θα είναι ο καρπός και η συνισταμένη της αποστασίας, της γενικής αποστασίας. Και ακόμη πρέπει να πούμε ότι ο δυτικός χριστιανικός κόσμος, δηλαδή η Ευρώπη και η Αμερική… βέβαια λέμε ότι είναι ο δυτικός κόσμος χριστιανικός· αλλά ήδη ο δυτικός Χριστιανισμός ζει την αποστασία του. Ο νεοαρειανισμός…- η Ευρώπη και η Αμερική δεν πιστεύει στη θεότητα του Ιησού Χριστού. Ο Νεοαρειανισμός έχει φθάσει σε ακρότατα σημεία. Πολλοί Χριστιανοί στρέφονται, εκ της Δύσεως Χριστιανοί, στρέφονται, θα σας καταπλήξει, εις τον Μωαμεθανισμόν! Αν στήνονται στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, στήνονται μιναρέδες και τζαμιά, δεν είναι μόνον για τις ανάγκες των Αράβων και των Μουσουλμάνων. Αλλά δυστυχώς πολλοί Χριστιανοί προσχωρούν εις τον Μωαμεθανισμόν. Είναι περίεργο πράγμα. Αλλά και στις ποικίλες θρησκείες της Ανατολής· οι οποίες φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Κι εδώ στην Ελλάδα έχομε. Που η καθεμιά απ’ αυτές τις θρησκείες διεκδικεί μια μεσσιανικότητα. «Εγώ», λέει, «είμαι εκείνη που θα φέρω ό,τι θα φέρω εις τον κόσμον». Μια μεσσιανικότητα. Και ο Κύριος Ιησούς ανέχεται. Αλλά έως πότε;

Στην πατρίδα μας έχομε πολλάκις προκαλέσει τον ουρανόν, με πράξεις που δεν έχομε χρόνο αυτήν τη στιγμή να αναφέρομε. Ο Κύριος ανέχεται. Στον ορίζοντα, όμως, διακρίνονται φοβερά απειλητικά σύννεφα και απειλούν όχι μόνο την πατρίδα μας αλλά πιθανώς την υφήλιον ολόκληρον! Και μετάνοια; Πουθενά. Προσέγγιση στον Χριστόν; Πουθενά. Η μετάνοια θα παρέτεινε τον χρόνον της ανοχής του Χριστού, όπως το είπε για τα Σόδομα, έναντι της κακότητος, της υπερηφανείας των κατοίκων της Καπερναούμ που σας είπα προηγουμένως. Ζούμε όμως, κατά την βεβαίωσιν του Κυρίου, ανέφερε και την περίπτωση του Κατακλυσμού και την περίπτωση των Σοδόμων, «έτσι», λέει « ’κάναν, πριν τον Κατακλυσμό, έτσι ‘κάναν πριν την καταστροφή των Σοδόμων. Έτσι θα κάνουν», λέει ο Κύριος, «και πριν το τέλος της Ιστορίας. Θα αγοράζουν, θα πουλάνε, θα παντρεύονται, aμέριμνοι, στην αποστασία τους, στην απιστία τους και θα ‘ρθει», λέγει, «αιφνίδιος ο όλεθρος». Είναι στα ευαγγέλια γραμμένα αυτά, αγαπητοί μου. Άμα διαβάζομε την Αγία Γραφή, εκεί τα βρίσκομε.

Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι σήμερα, βυθισμένοι στον υλισμό μας και στις ηδονές μας, αυτά τα δυο που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αδιαφορούμε για όλα, γιατί ουσιαστικά δεν πιστεύομε.

Αγαπητοί, ας αντιληφθούμε ότι η ανοχή του Χριστού έχει όρια. Και τα όρια αυτά έχουν φοβερά μικρύνει, στενέψει. Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσομε τα 2000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού, με γιορτές… θέλετε; Απαράδεκτες! Δεν έχω καιρό να σας το πω. Όταν θα πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς και θα μπούμε στο 2000, τότε θα σας πω γιατί είναι απαράδεκτες αυτές οι γιορτές.

Ωστόσο, δεν αντιλαμβανόμεθα ότι τα 2000 χρόνια είναι ένας φοβερός έλεγχος στη χριστιανοσύνη κι ένας ισχυρός κόλαφος, ένα χαστούκι, ότι «Άνθρωποι, 20 αιώνες Χριστιανισμού, δεν αποφέρατε καρπούς αξίους της μετανοίας! Τι κάνατε είκοσι αιώνες;». Αντί να γιορτάζαμε, θα έπρεπε να πενθούμε. Αλήθεια, πέρασαν 20 αιώνες! Πού είναι οι καρποί της Εκκλησίας; Πού είναι οι καρποί του Χριστιανισμού; Πού είναι εις τον διαβόητον δυτικόν κόσμον; Πού είναι;

Τι μένει; Ο τερματισμός του χρόνου της ανοχής του Χριστού. Για μια, ακόμη, φορά, μάς ειδοποιεί ο Κύριος: «Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αμήν.

812η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ καί ἡ μακροθυμία τῶν ἀνθρώπων.

†. «Ωμοιώθη», λέγει ο Κύριος, αγαπητοί μου, «η Βασιλεία του Θεού με έναν βασιλέα που θέλησε να του δώσουν λογαριασμό οι δούλοι του από τα πεπραγμένα των. Ανάμεσά τους», λέγει η παραβολή, «βρέθηκε κάποιος που το χρέος του ανέβαινε εις το ποσόν των μυρίων ταλάντων»· που, για να πάρομε μια εικόνα, ήτο ποσόν 2,5 εκατομμυρίων χρυσών λιρών Αγγλίας… Και κατά τις συνήθειες, βεβαίως, της εποχής, έπρεπε ο δούλος εκείνος να πωληθεί και να εισπραχθεί το ποσόν υπέρ του αφεντικού του. Βέβαια, αν λάβετε υπόψιν ότι ο Κύριος επωλήθη αντί τριάκοντα αργυρίων, δηλαδή 30 χρόνια πίσω, χίλιες δραχμές… Συγκρίνατε το ένα ποσόν με το άλλο, για να δείτε αν ποτέ ο δούλος αυτός μπορούσε να εξοφλήσει, έστω και με την πώλησή του και την πώληση της γυναικός του και των παιδιών του και των υπαρχόντων του για να αποδοθεί το ποσόν στο οποίο είχε βρεθεί χρεώστης. Ό,τι κάνουν περίπου, δηλαδή, οι τράπεζες σήμερα προκειμένου να πάρουν τα χρήματά τους και βγάζουν στον πλειστηριασμό εκείνο το οποίον, το κτίσμα εκείνο, το αντικείμενον, το οποίον είχε τοποθετηθεί, τεθεί ενέχυρον.

«Και τότε», λέει η παραβολή, «πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω(:Δείξε μια μακροθυμία, -δηλαδή ανάβαλε το πράγμα- κι εγώ όλα θα σου τα αποδώσω). Κι εκείνος ο βασιλεύς», λέγει η παραβολή, «μακροθύμησε. Και όχι μόνο επερίμενε κάποτε να του αποδώσει το χρέος, αλλά του το εχάρισε ολόκληρο.

Φεύγοντας ο χρεώστης δούλος, συνήντησε έναν σύνδουλό του στο ίδιο αφεντικό, που και αυτός χρεωστούσε 100 δηνάρια. Τρεις μόνο χρυσές λίρες. ‘’Έλα εδώ’’, του λέγει, ‘’μου χρωστάς εκατό δηνάρια’’, λέγει ο μεγάλος χρεώστης δούλος. ‘’Ναι’’, του λέγει, ‘’δεν στο αρνούμαι ότι σου χρωστώ 100 δηνάρια’’. ‘’Θα μου τα δώσεις τώρα!’’. ‘’Μα, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί ’’, έλεγε αυτός ο δεύτερος ο σύνδουλος, ‘’ε, περίμενε λίγο, σε παρακαλώ». Κι εκεί σημειώνει κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Ότι «ἔπνιγε αὐτόν». «Πνίγω»…, το λέμε και σήμερα σαν έκφραση. Δεν είναι τι άλλο παρά η τοποθέτησις του αντίχειρος εδώ εις το καρύδι του λαιμού. Και είναι κατά κυριολεξίαν ένα πνίξιμο. Σήμερα το έχομε μεταφορικά αυτό το πνίξιμο. Τότε ήταν ό,τι ακριβώς λέει η λέξις.

Το έμαθε ο βασιλιάς αυτό, έμαθε αυτήν την περίεργη συμπεριφορά αυτού του δούλου του, του με το μεγάλο χρέος και τον καλεί. Και του λέγει: «Έλα εδώ. Δούλε πονηρέ, δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;». «Έλα εδώ, δούλε πονηρέ. Εκείνη όλη την μεγάλη οφειλή, το μεγάλο χρέος που είχες σε μένα, μόνο γιατί με παρεκάλεσες, όχι μόνο μακροθύμησα, αλλά και σου το χάρισα. Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, όπως κι εγώ ελέησα εσένα;».

     Σαφώς, λοιπόν, βλέπομε, αγαπητοί μου, ότι ένα καινούριο στοιχείο αποκαλύπτει ο Χριστός και που ανήκει στον χώρο της Βασιλείας του Θεού. Εκείνο το «ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», πως έμοιασε. Δηλαδή είναι η συγχωρητικότητα. Αυτό το καινούριο στοιχείο βασικής και θεμελιώδους σημασίας, για να σταθεί κανείς πολίτης αυτής της Βασιλείας. Τι είναι; Θα το ξαναπώ: Η μακροθυμία. Με πρότυπον; Συγχωρητικότητος και μακροθυμίας; Την συγχωρητικότητα και την μακροθυμία του Θεού.

Και το εξαγόμενον συμπέρασμα, από τον ίδιον τον Κύριο, της παραβολής είναι: «Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν». «Το ίδιο πράγμα θα κάνει κι ο Πατέρας σας ο ουράνιος σε σας, θα σας συγχωρήσει μεν, αλλά εάν δεν συγχωρήσετε εσείς τους συνανθρώπους σας, τους συνδούλους σας, τότε κι Εκείνος δεν θα σας συγχωρήσει».

     Θα μείνομε σ’ αυτό το κεντρικό σημείο, της μακροθυμίας του Θεού, αλλά και των ανθρώπων. Και είναι ένα πολύ σπουδαίο θέμα, το οποίον ίσως δεν έχομε προσέξει σαν ένα στοιχείο, σας είπα, των πολιτών της καινούριας Βασιλείας.

Πρότυπον μακροθυμίας, είδαμε, ότι είναι Αυτός ο Θεός. Αλλά τι είναι η μακροθυμία; Είναι η ανεκτικότης. Είναι η συγχωρητικότης. Είναι η αναβολή της δικαιοσύνης και της οργής. Και η αγαθότητα του Θεού έναντι αυτής της προκλητικής και επιμόνου αμαρτίας μας. Περιμένει την επιστροφή μας. Περιμένει τη μετάνοιά μας. Γιατί ο Θεός «πάντας θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Και προβάλλει την μακροθυμίαν. Προβάλλει την αναβολήν της τιμωρίας και της κρίσεως και της δικαιοσύνης. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, ο λόγος για τον οποίο ο Κύριος μακροθυμεί είναι η σωτηρία: «Καὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε», λέγει ο Απόστολος. «Να θεωρείτε την μακροθυμίαν του Θεού σαν ένα στοιχείο για την σωτηρία σας». Περιμένει. Δεν σας τιμωρεί. Διότι αν τιμωρήσει και μάλιστα κόψει με θάνατον, πού μένει περιθώριον πλέον σωτηρίας; Γι’αυτό λοιπόν δίδει… και ζωή δίδει ο Κύριος και ευκαιρίες δίδει και μακροθυμεί.

Βέβαια, όμως, πρέπει να πούμε ότι η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια… διότι όλες… κακώς λέω τη λέξη «αρετές» του Θεού, δεν είναι σωστή αυτή η έκφραση, όλες οι ενέργειες του Θεού, όλα τα ιδιώματα του Θεού, ανάμεσα στα οποία είναι και η μακροθυμία, είναι ενέργειες άκτιστες. Διότι απορρέουν από τον Θεό. Εμφανίζεται λοιπόν η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια μέσα εις τον κτιστόν κόσμον. Και ο κτιστός κόσμος είναι περιορισμένος. Γι΄αυτό, λοιπόν, βλέπομε εδώ, στην παραβολή αυτού του χρεώστου δούλου, η μακροθυμία του Θεού, παρότι είναι άκτιστος ενέργεια, δηλαδή απεριόριστη, εμφανίζεται με όρια. Εμφανίζεται με περιορισμόν. Εμφανίζεται με προϋποθέσεις.

Και κάποια στιγμή τι γίνεται εδώ; Επανέρχεται ο βασιλιάς της παραβολής να τιμωρήσει εκείνον τον δούλον. Άρα λοιπόν ετερματίσθη η μακροθυμία. Γιατί ετερματίσθη; Διότι τερματίζεται ο κόσμος, ο παρών κόσμος. Διότι τερματίζεται ο χρόνος. Γιατί τερματίζεται; Γιατί είναι κτιστός. Έτσι μη νομισθεί, αγαπητοί μου, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι παιδί της αγάπης. Και η αγάπη έχει όρια. Όχι στον Θεό. Αλλά προβαλλομένη μέσα στον χρόνο, προβαλλομένη μέσα στον κτιστόν κόσμον έχει όρια. Προσέξτε αυτό το σημείο. Γι’αυτό οι ενέργειες του Θεού προβάλλονται μέσα στον κόσμο μας περιορισμένες. Έτσι, μη νομισθεί, όπως σας είπα, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι από ένα σημείο ως ένα άλλο σημείο. Και από κει αρχίζει άλλη ενέργεια του Θεού, άκτιστος κι αυτή, περιορισμένη και αυτή. Η δικαιοσύνη του Θεού.

Γι’ αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του στο 2^ο κεφάλαιο: «Λογίζῃ, ὦ ἄνθρωπε, ὅτι σὺ ἐκφεύξῃ τὸ κρῖμα τοῦ Θεοῦ; (:Νομίζεις, άνθρωπε, ότι συ θα ξεφύγεις την καταδίκη του Θεού;) ἢ τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καὶ τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς μακροθυμίας καταφρονεῖς, ἀγνοῶν ὅτι τὸ χρηστὸν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιάν σε ἄγει; (:ή, ακόμη, νομίζεις ότι αυτός ο πλούτος της χρηστότητός Του, της αγαθοσύνης Του και της ανοχής Του και της μακροθυμίας Του, την οποίαν εσύ καταφρονείς, αγνοώντας ότι το ‘’χρηστόν’’, δηλαδή αυτή η αγαθότητα του Θεού σε οδηγεί σε μετάνοια; Το αγνοείς αυτό; Λες: ‘’Να, δεν με τιμωρεί ο Θεός’’. Δεν σε τιμωρεί γιατί περιμένει να επιστραφείς). Κατὰ δὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτῷ ὀργὴν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καὶ ἀποκαλύψεως καὶ δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ, ὃς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ ἔργα αὐτοῦ (:Τι θησαυρίζεις, όταν εσύ επιμένεις στην αμαρτία, στην αμετανοησία, θησαυρίζεις –λέγει- οργήν, η οποία θα εκδηλωθεί επάνω σου, την ημέρα που θα εκδηλωθεί η ημέρα της οργής. Και είναι η Δευτέρα του Χριστού παρουσία, όταν θα κρίνει ο Θεός τον κόσμον· ο Οποίος θα αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του)».

Τότε δεν είναι η περίοδος της μακροθυμίας. Τότε θα είναι η περίοδος της δικαιοσύνης. Όταν εμφανισθεί ο Χριστός, Τον δουν οι άνθρωποι, θα πει κάποιος: «Κι αν πω εγώ: ‘’Κύριε,  συγχώρεσέ με’’, δεν θα γίνω ακουστός;». Όχι. Έκλεισε. Έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και του ελέους και ανοίγει η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσατε, αγαπητοί μου; Και για να μη νομισθεί ότι… «Καλά εμείς, καλά, μπορεί να μη βρεθούμε κατά την ημέρα της Κρίσεως, με την έννοια ‘’Όλοι θα βρεθούμε και θα αναστηθούμε;’’», αλλά… αλλά αυτό συμβαίνει και με τον θάνατον. Αφήνομε την ζωή μας, περνάει ολόκληρη χωρίς μετάνοια και εξαντλούμε την μακροθυμία του Θεού. Πολλές φορές λέμε: «Γιατί άραγε δεν προλάβαμε αυτόν τον άνθρωπο να τον κοινωνήσομε;». «Γιατί άραγε δεν πρόλαβε αυτός ο άνθρωπος την τελευταία στιγμή να εξομολογηθεί;». Διότι πριν πεθάνει, έκλεισε η θύρα του ελέους και άνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσαμε, παρακαλώ;

Και για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα, βλέπομε μέσα στην Ιστορία πλήθος από περιπτώσεις, που δείχνουν αυτήν την μακροθυμίαν του Θεού. Την όχι απεριόριστον. Εξαρτάται. Είναι πάντα μέσα στα όρια της ανθρωπίνης ζωής ή της ζωής ενός λαού. Βλέπει ο Θεός, επί παραδείγματι στην εποχή του Κατακλυσμού, εποχή του Νώε, ότι οι άνθρωποι έγιναν σαρκικοί. Ο Νώε είναι ενάρετος άνθρωπος και η παρουσία του μπορούσε να διδάξει πολλά τους συγχρόνους του. Αλλά για να γίνει, όμως, αυτό το πράγμα αισθητόν, λέγει ο Θεός εις τον Νώε: «Να κατασκευάσεις Κιβωτόν, διότι θα καταστρέψω τον κόσμον με κατακλυσμόν, ενώ εσύ και η οικογένειά σου θα σωθείτε». Και ο Νώε αρχίζει να κατασκευάζει Κιβωτόν. Αν θέλετε τις διαστάσεις της, πηγαίνετε εις το βιβλίον της «Γενέσεως» και εκεί θα δείτε τι πελώριες διαστάσεις είχε αυτή η Κιβωτός. Ήτο σαν ένα μεγάλο υπερωκεάνιον· διότι πάρα πολλά πράγματα έπρεπε να χωρέσουν εκεί. Λογαριάστε ακόμη τα εργαλεία και τους τρόπους με τους οποίους μπορούσαν να ξυλεύονται και να κατασκευάζουν κάτι, για να βγάλετε το συμπέρασμα ότι η Κιβωτός αυτή χρειάστηκε περίπου εκατόν είκοσι χρόνια για να τελειώσει! Τι ήσαν αυτά τα 120 χρόνια της κατασκευής της Κιβωτού; Ήσαν τα χρόνια της μακροθυμίας του Θεού για μετάνοια. Διότι έλεγαν εις τον Νώε οι σύγχρονοί του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». «Κιβωτόν. Διότι θα επέλθει κατακλυσμός ένεκα των αμαρτιών μας». Κι έλεγαν: «Ο Νώε εγέρασε κι έχασε το μυαλό του». Συνεπώς, γελούσαν. Δηλαδή δεν επίστευαν. Και συνεπώς εξήντλησαν τα 120 χρόνια αυτά της μακροθυμίας του Θεού. Μετά, όμως, από τη μακροθυμία αυτή ήρθε ο κατακλυσμός, ήρθε η τιμωρία. Άραγε, την ώρα που έβλεπαν τα νερά να ανεβαίνουν -δεν είχαν πεθάνει οι άνθρωποι, απλώς εγίνετο πλημμύρα, ανέβαιναν τα νερά. Ανέβηκαν στα δένδρα. Πήγαν στα βουνά, δεν ξέρω τι έκαναν. Ανέβηκαν σε υψηλά μέρη-  άραγε τότε δεν θα είπαν: «Κύριε του ουρανού και της γης, σώσε μας!». Είχε κλείσει η θύρα του ελέους και της μακροθυμίας. Προ του θανάτου των. Είχε κλείσει.

Αλλά το ίδιο πράγμα βλέπομε, αγαπητοί μου, και εις τα Σόδομα. Τα Σόδομα ήταν μία Πεντάπολις, πέντε πόλεις. Εκεί ο Θεός επέτρεψε να σταλεί ο Λωτ, ο ανιψιός του Αβραάμ. Ο Λωτ, με την παρουσία του… ήταν δίκαιος ο Λωτ. Δηλαδή ήταν άνθρωπος αρετής.Λιγοτέρας βεβαίως αρετής από τον θείο του τον Αβραάμ, αλλά ήταν άνθρωπος αρετής. Το βεβαιώνει η Γραφή. Τον έστειλε εκεί ο Θεός, σαν ένα ζωντανό παράδειγμα, να μετανοήσουν εκείνες οι πόλεις. Και ο Λωτ έβλεπε την αμαρτία να ξεχυλίζει, αναστέναζε, αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν εννοούσαν να σταματήσουν να αμαρτάνουν, ώσπου ήρθε το κορυφαίον εκείνο γεγονός, το γνωστότατον, που πήγαν να του ζητήσουν τους δύο επισκέπτας του –ήσαν τα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος υπό μορφήν ανδρών– να του ζητήσουν αυτά τα δύο πρόσωπα, τους δύο νέους, για να αμαρτήσουν οι Σοδομίται. Δηλαδή το αποκορύφωμα της αμαρτίας των. Και βεβαίως δεν ανεμένετο πλέον τίποτα, ήρθε η καταστροφή. Λέγει για τον Λωτ ο Απόστολος Πέτρος στην Β΄του επιστολή: «Βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς (: Με το βλέμμα του και με την ακοή του, αυτά που έβλεπε και αυτά που άκουγε ο δίκαιος Λωτ, όταν κατοικούσε στα Σόδομα) ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχὴν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνιζεν (: βασάνισε την δικαία του ψυχή με τα άνομα έργα αυτών των πόλεων)». Βλέπετε;

Το ίδιο πράγμα συνέβη, αγαπητοί μου, και με την Νινευί. Μάλιστα με την Νινευί είναι πολύ χαρακτηριστική η ιστορία της, όταν έστειλε ο Θεός τον Ιωνά να κηρύξει κήρυγμα μετανοίας. Ενθυμείσθε τι μετάνοια έδειξαν οι άνθρωποι αυτοί; Τόση μετάνοια που ο Ιωνάς στενοχωρήθηκε. «Μπα…!». Γι’ αυτό λέει: «Κύριε, εγώ δεν πήγαινα στη Νινευί. Όχι διότι μόνον είναι εχθροί μας οι Ασσύριοι, αλλά διότι ήξερα ότι είσαι φιλάνθρωπος και πολυέλαιος. Οπότε όταν εγώ έκανα κήρυγμα μετανοίας, εκείνοι θα εμετανόουν, θα τους συγχωρούσες και θα απεδεικνυόμην ψεύτης εγώ· που θα έλεγα ότι σε τρεις μέρες καταστρέφεται η Νινευί». Βέβαια δεν είχε δίκαιο. Διότι θα έλεγε το κήρυγμά του: «Αν μετανοήσετε, δεν θα καταστραφείτε». Γιατί, λοιπόν, να λυπηθεί ο Ιωνάς; Διαβάστε, παρακαλώ, την ιστορία του, είναι το βιβλίον «Ιωνάς» στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι πολύ μικρό. Μέσα σε λίγη ώρα θα το έχετε τελειώσει.

Όμως οι Νινευίται ξαναγύρισαν πάλι στις αμαρτίες τους. Ξαναγύρισαν ακάθεκτοι. Γι’αυτό και ο Θεός μακροθυμεί από εκείνο το πρώτο κήρυγμα μετανοίας του Ιωνά, πόσο λέτε; Ξέρετε; Πάλι 120 χρόνια! Περίπου. Και όταν έγινε η αιχμαλωσία του Βορείου Βασιλείου και είχε αιχμαλωτιστεί ο Τωβίτ με την οικογένειά του, τότε ο Τωβίτ λέει στον Τωβία τον γιο του. Ακούστε αυτά τα θαυμάσια σημαντικά λόγια: «Καὶ νῦν, τέκνον –ύστερα από εκείνη την ωραία περιπέτεια του Τωβίτ. Ωραίο βιβλίο. Διαβάστε το κι αυτό- (:Και τώρα παιδί μου, λέγει…), ἄπελθε ἀπὸ Νινευῆ(: φύγε από την Νινευί. – Παντρεύτηκε την Σάρα, έκανε το σπιτικό του και βέβαια ο Τωβίτ, έτοιμος πια να πεθάνει και η γυναίκα του και του λέει:), ὅτι πάντως ἔσται ἃ ἐλάλησεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς (: οπωσδήποτε θα γίνει εκείνο που είπε ο προφήτης Ιωνάς). Καὶ μηκέτι αὐλισθῆτε εἰς Νινευῆ (:Μη κατοικήσετε στην Νινευί. Εμείς θα πεθάνομε, εσείς, νέοι άνθρωποι που είστε, φύγετε). Ἀπῆλθε δὲ Τωβίας εἰς Ἐκβάτανα (: Μόλις πέθαναν ο πατέρας του και η μάνα του, τους έθαψαν και φύγανε. Και πήγε στα Εκβάτανα). Καὶ ἤκουσε –ο Τωβίας, ο γιος- πρὶν ἢ ἀποθανεῖν αὐτὸν τὴν ἀπώλειαν Νινευῆ (:πριν πεθάνει -127 χρόνια έζησε ο Τωβίας- άκουσε την καταστροφή της Νινευί. Ξέρετε ότι η καταστροφή της Νινευί έγινε από τους Βαβυλωνίους, από τον Ναβουχοδονόσορα), ἣν ᾐχμαλώτισε Ναβουχοδονόσορ καὶ Ἀσύηρος, καὶ ἐχάρη πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν ἐπὶ Νινευῆ». Δεν χάρηκε χαιρεκάκως. Δηλαδή «Επιτέλους, μας βασάνισες Νινευί, ήρθε η ώρα σου και ετιμωρήθης». Όχι. Εχάρηκε δια την εκπλήρωσιν της προφητείας.

Γιατί; Διότι παρακάτω ο πατέρας του επροφήτευσε την αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ και του ναού και ο ναός θα εκτίζετο με χρυσάφια, με διαμάντια… ένας ναός ουτοπικός. Αλλ’ αυτός ο ναός ο ουτοπικός δεν ήτο, όπως και τα τείχη της Ιερουσαλήμ, από διαμάντια και σαπφείρους και ρουμπίνια χτισμένη… τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Ουτοπικά πράγματα. Όχι. Είναι η Βασιλεία του Θεού. Είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού. Διαβάστε το τελευταίον κεφάλαιον του βιβλίου του Τωβίτ να δείτε πόσο μοιάζει με τα τελευταία κεφάλαια της Αποκαλύψεως, που περιγράφει εκεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης την άνω Ιερουσαλήμ, την Εκκλησία, την Βασιλεία του Θεού. Γι΄αυτό χάρηκε ο Τωβίας. Γιατί πραγματώθηκε η προφητεία. Και συνεπώς θα πραγματοποιηθούν και οι άλλες, οι έσχατες, οι εσχατολογικές.

Ακόμη ο Ισραήλ, αγαπητοί μου, παραβαίνει τις εντολές του Θεού και ο Θεός μακροθυμεί. Ξέρετε πόσο; Δέκα περίπου αιώνες! Από τότε που έδωσε τον νόμον, είχε πει να τηρούν τις εντολές Του, μάλιστα την εντολήν της αργίας. Μέσα στους δέκα αιώνες, η καταπάτησις των αργιών, μαζεύτηκαν 70 χρόνια! Και τότε λέγει ο Θεός: «Έλα τώρα, τράβα μέχρι την Βαβυλώνα αιχμάλωτος 70 χρόνια, ω Ισραήλ, για να μάθεις να τηρείς τις εντολές μου. Εβδομήντα χρόνια εργαζόσουν στις αργίες μου. Ε, 70 χρόνια θα είσαι αιχμάλωτος εκεί και τα χωράφια σου θα μείνουν ακαλλιέργητα 70 χρόνια, για να ξεκουραστούν». Αγρανάπαυσις υποχρωτική 70 ετών.

Έρχεται ακόμη, αγαπητοί μου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ένας μαθητής Του, ο Ιούδας, Τον προδίδει, κι όμως, όπως λέγει κάποιος πατήρ: «Ἰούδας οὐκ ἀπεβλήθη ὑπο τοῦ Κυρίου διὰ μακροθυμίαν». «Κάποιος», λέγει, «κάποιος θα με προδώσει». Ακόμα και στον χορτασμό των πεντακισχιλίων κάτι είπε εκεί ο Κύριος δια τον Ιούδα. Δεν τον έδιωξε. Δεν τον απεκάλυψε. Τον άφησε. Μακροθυμών.

Μακροθυμεί ο Κύριος ακόμα και για την επιστροφή της Ιερουσαλήμ, από το 33 που Τον σταυρώνει μέχρι το 70 μ.Χ.  Τον αφήνει 37 ολόκληρα χρόνια για να μετανοήσει ο Ισραήλ. Αλλά όχι μόνο δεν μετανοεί, αλλά τον Στέφανο φονεύει ο λαός εκείνος, γκρεμίζει από πάνω από το αέτωμα του ναού τον δίκαιον Ιάκωβον τον Αδελφόθεο και ασκεί διωγμόν εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού. Ε, κατέφθασαν τα ρωμαϊκά στρατεύματα και η καταστροφή έμεινε μοναδική εις την Ιστορία. Το λέγει η Αγία Γραφή. Ούτε έγινε, ούτε θα γίνει ποτέ τέτοια καταστροφή πόλεως. Εκατό χιλιάδες δούλοι έγιναν οι Εβραίοι, πουλήθηκαν 100.000 σε όλες τις αγορές τότε του κόσμου. Τα ξύλα τέλειωσαν για να σταυρώνουν και για πολλά χρόνια, λέει, στάθηκε το αίμα λίπασμα για τα χωράφια και η πόλις οργώθηκε με άροτρα. Τέτοια καταστροφή δεν έγινε ποτέ. Και η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι κατεστράφησαν και ξανακτίστηκαν και δεν κατεστράφησαν ολοτελώς. Παρότι έπεσαν ατομικές βόμβες. Φοβερή η καταστροφή εκείνης της πόλεως. Ήταν η δικαία τιμωρία του Θεού. Το 70 μ. Χ. έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και ήνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης.

Αλλά και αυτός ο Απόστολος Παύλος θα είχε την ιδίαν τύχην, όμως μετενόησε. Όμως άκουσε τον Χριστό. Και τι λέει; «Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην (:γι΄αυτόν τον λόγο έχω ελεηθεί), ἵνα ἐν ἐμοὶ πρώτῳ ἐνδείξηται Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ᾿ αὐτῷ εἰς ζωὴν αἰώνιον». «Είμαι υπόδειγμα μακροθυμίας του Θεού».

Αγαπητοί μου, η παραβολή του χρεώστου δούλου δείχνει ακόμα και σαν πρότυπο, όμως είπαμε, μακροθυμίας τον Θεό, αλλά δείχνει ότι ζητάει από τους νέους πολίτας τους Χριστιανούς να είναι το ίδιο. Γράφει ο άγιος Ιγνάτιος: «Μακροθυμήσατε μετ’ ἀλλήλων ἐν πραΰτητι ὡς ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν». «Μεταξύ σας», λέει, «να μακροθυμείτε, όπως ο Θεός με μας». Και λέγει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς, ο Ωριγένης… ακούστε ένα ωραίο: «Ὡς μακροθύμου Θεοῦ υἱοὶ καὶ μακροθύμου Χριστοῦ ἀδελφοί, μακροθυμεῖτε ἐν πᾶσι τοῖς συμβαίνουσιν (:Σαν παιδιά μακροθύμου Θεού και σαν αδέλφια μακροθύμου Χριστού, έτσι κι εσείς σε ό,τι συμβαίνει μεταξύ σας να μακροθυμείτε)».

Ας θυμηθούμε, ακόμη, τον Δαβίδ πώς μακροθύμησε όχι μόνον στον Σαούλ, αλλά και στους απογόνους του. Ας θυμηθούμε ακόμη τον Ισαάκ, που του παίρναν τα πηγάδια οι γύρω οι  γείτονες και πήγαινε κι άνοιγε άλλο πηγάδι και του το παίρναν κι αυτό και πήγαινε σ’ άλλο μέρος να σκάψει άλλο πηγάδι. Διαρκώς μακροθυμούσε ο θαυμάσιος Ισαάκ.

Θα λέγαμε, σε ποιους πρέπει να μακροθυμούμε; Λέει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς: «Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας». Σε όλους. Πόσο πρέπει να μακροθυμούμε; Λέγει ο άγιος Ιάκωβος: «Μακροθυμήσατε, ἀδελφοί, ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου». «Μέχρι την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, να μακροθυμείτε». Και συνιστά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Μακροθυμίαν πρὸς ἀλλήλους, ὑπομονὴν πρὸς τοὺς ἔξω». «Προς τους έξω υπομονήν. Προς τους έσω, τους αδελφούς, μακροθυμίαν».

Αγαπητοί μου, η μακροθυμία του Θεού είναι ένα μυστήριον. Γιατί εκφράζει το μυστήριον της σωτηρίας μας. Ποτέ, όμως, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Θεός «μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς –όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος-, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι (:για να μη χαθεί κανένας), ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι (:να βρεθούμε όλοι στον χώρο της μετανοίας). Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί (::θα μπει όριο και θα έρθει ο Κύριος σαν τον κλέφτη την νύχτα)».

Οι άγιοι, βεβαίως, είναι εκείνοι οι θετικοί συντελεσταί στην μακροθυμία του Θεού υπέρ του κόσμου. Είναι οι προσευχές των αγίων. Είναι οι προσευχές της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και παρατείνουν την μακροθυμία του Θεού. Πάντως, κύριον γνώρισμα των πολιτών της Βασιλείας του Θεού, όπως ανάγλυφα το είδαμε σ’ αυτήν την σημερινήν θαυμασία παραβολή του χρεώστου δούλου, είναι η μακροθυμία. «Μέγα φάρμακο εστίν η μακροθυμία στους πειρασμούς», λέγουν οι Πατέρες. Μέγα φάρμακον! «Ἡ μακροθυμία γλυκυτάτη ἐστὶ καὶ εὔχρηστος, ἡ δὲ ὀξυχολία, ὁ θυμός, πικρὰ καὶ ἄχρηστος ἐστίν».

Η μακροθυμία μας εξομοιώνει, αγαπητοί μου, με τον Θεό. Γιατί «οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος· οὐκ εἰς τέλος ὀργισθήσεται, οὐδὲ εἰς τὸν αἰῶνα μηνιεῖ», λέγει ο 102 Ψαλμός. Έτσι, ας επισημάνομε την μακροθυμία. Θα μακροθυμήσει σε μας ο Θεός. Μας συμφέρει αφάνταστα. Ο Κύριος, ότι μας συμφέρει, το απέδειξε στην πολύ χρήσιμη παραβολή του χρεώστου δούλου.

406η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τί εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς. (β΄ ἔκδοσις)

†. Αγαπητοί μου, ο άνθρωπος επλάσθη για να ζήσει. Να ζήσει αιωνίως. Και για να ζήσει, πρέπει να φάει. Γι’αυτό και ο Θεος ετοποθέτησε τον άνθρωπο στον Παράδεισον, που ήτο κατάφυτος από καρποφόρα δέντρα, για να έχει να τρώγει για να ζήσει.Ο άνθρωπος, όμως, συνίσταται από το σώμα και από την ψυχή. Και συνεπώς η ψυχή πώς θα τραφεί; Γι’αυτό ο Κύριος είπε στον πειραστή, στον διάβολον: «Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ (:Δεν θα ζήσει ο άνθρωπος μόνον με το ψωμί, αλλά και με κάθε λόγο του Θεού που βγαίνει από το στόμα Εκείνου)». Κι ο λόγος αυτός του Θεού, που θα έτρεφε τους πρωτοπλάστους, ήταν η εντολή μη βρώσεως από τον καρπόν ενός ορισμένου και συγκεκριμένου δένδρου.

Ο λόγος, λοιπόν, του Θεού τρέφει την ψυχήν. Η εντολή του Θεού τρέφει την ψυχήν. Αντιθέτως εάν ο λόγος του Θεού δεν υπάρχει ή δεν γίνεται δεκτός από τον άνθρωπον, τότε η ψυχή πεθαίνει. Πεθαίνει… όχι γίνεται μηδέν, αλλά πεθαίνει με την έννοια ότι χωρίζεται από τον Θεό. Δεν έχει τη ζωή.

Αλλά επειδή ο Αδάμ δεν ετράφη πνευματικά, επειδή παρέβη την εντολήν του Θεού, γι’αυτό και πέθανε κι αυτός και οι απόγονοί του. Έκτοτε το ανθρώπινον γένος έμεινε στην πνευματική λιμοκτονία. Γι’αυτό τώρα από αγάπη έρχεται ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος για να θρέψει τις ανθρώπινες ψυχές. Και σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, που είναι η παραβολή του σπορέως: «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». «Βγήκε εκείνος που βγαίνει, για να σπείρει τον σπόρο του». Και ο σπόρος του Χριστού είναι ο λόγος του Θεού. Και ο σπόρος αυτός του Θεού, άλλοτε μεν προσφέρεται ως άρτος, αλλά και ως νερό άλλοτε· και ως κρασί· και σαν μαχαίρι προσφέρεται. Και σαν πλούτος· και σαν χαρά· και σαν φως· και σαν ζωή αιώνιος. Και πολλά άλλα σπουδαία και πολυτελή περιέχει ο λόγος του Θεού, που καθιστούν τον άνθρωπον, όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, «πολυτελή» ενώπιον του Θεού.

Ο λόγος του Θεού, λοιπόν, είναι πολλά. Ο Λόγος του Θεού είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Και ομίλησε σε μας. Και όταν λέμε: «ο λόγος του Θεού», δεν είναι κάτι το αφηρημένον. Πίσω από αυτό που λέμε: «ο Λόγος του Θεού» είναι η υπόστασις του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Ο Θεός Λόγος. Λέμε ότι ο Λόγος του Θεού εκδικείται ή ευλογεί. Όχι αυτός καθ’ εαυτόν ο λόγος, ως… να το πω έτσι απλοελληνικά, κουβέντα, αλλά το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

Έτσι ο Λόγος του Θεού, αγαπητοί, που τον παίρνομε ως ρήμα Θεού… ρήμα, διακρίνω γιατί Λόγος και λόγος είναι ίδια λέξις, γι’αυτό διακρίνω, ο Λόγος του Θεού που προσφέρεται, προσφέρεται σε μας ως ρήμα, αλλά και ως πρόσωπον. Και τα δυο. Ο Λόγος, λοιπόν, του Θεού είναι άρτος. Άρτος ζωντανός. Λέει ο ίδιος ο Κύριος: «Ἐγὼ εἰμὶ ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς». Και ακόμη: «Ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μὴ πεινάσῃ». « Αυτός που έρχεται σε μένα, δεν θα πεινάσει. Θα του δώσω τον εαυτόν μου να φάγει και δεν θα πεινάσει». Και ο Λόγος του Θεού είναι πραγματικός, είναι σωστός, είναι σίτος. Δεν είναι άχυρον. Όπως είναι άχυρο οι φιλοσοφίες και οι θεωρίες και οι πολυλογίες των ανθρώπων του κόσμου τούτου. Ο Λόγος του Θεού είναι στερεά τροφή, είναι γερό ψωμί. Τρέφει, αυξάνει. Έτσι πολλές φορές, όταν ανοίγομε την Αγία Γραφή και λέμε: «Εδώ υπάρχει ψωμί, γερό ψωμί, που τρέφει και αυξάνει και συντηρεί». Γι’αυτό εκείνος που μελετά τον λόγο του Θεού όχι μόνον συντηρείται, αλλά και ωριμάζει. Όπως είναι η τροφή στο νήπιο. Γι’αυτό λέγει ένας άγγελος εις τον ευαγγελιστή Ιωάννη στην Αποκάλυψη: «Πάρε», λέγει, «αυτό το βιβλαρίδιον, το βιβλιαράκι, λάβε και κατάφαγε αυτό. Πάρ’ το και φάτο». Το λέμε, ξέρετε και στη γλώσσα μας τη νεοελληνική αυτό. Λέμε: «Το ΄φαγα το βιβλίο αυτό». Δηλαδή το καταμελέτησα. Πρέπει να καταμελετούμε τον λόγο του Θεού. Όχι απλώς να το διαβάζομε και να το παρερχόμεθα έτσι επιφανειακά, χωρίς να βαθαίνομε, χωρίς να καταπίνομε, να «τρώμε» τον λόγο του Θεού.

Ακόμη ο λόγος του Θεού είναι οίνος, είναι κρασί. Και ο οίνος «εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου», εάν ο άρτος στηρίζει. Ο οίνος ευφραίνει, ευχαριστεί. Όταν οι μαθηταί γέμισαν από Πνεύμα Άγιον την ημέραν της Πεντηκοστής, γέμισαν από ενθουσιασμό, γέμισαν από μία μέθη ενθουσιαστική. Και βγήκαν και κήρυξαν, χωρίς κανέναν να φοβούνται, με θάρρος, με ορμή, ώστε οι Εβραίοι να πουν: «Α! –περιφρονητικά- Γλεύκους, μεμεστωμένοι, εἰσίν (:Πρωί πρωί ήπιαν κρασί και μέθυσαν)». Και λέει ο Απόστολος Πέτρος: «Πρωί δεν πίνει κανείς κρασί για να μεθύσει. Αλλά είναι οι εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο λόγος του Θεού που μας γέμισε με αυτόν τον ενθουσιασμό». Πράγματι ο άνθρωπος ευφραίνεται από τον λόγο του Θεού και μοιάζει σαν μεθυσμένος. Μάλιστα όταν βρει κάτι μέσα στον λόγο του Θεού, πραγματικά μοιάζει σαν μεθυσμένος. Δεν λογαριάζει τον άλλον, τους άλλους, το περιβάλλον. Είναι γνωστό ότι οι μεθυσμένοι δεν λογαριάζουν εάν τους κοροϊδεύουν οι άλλοι άνθρωποι ή όχι. Μένουν στο αγαπημένο τους κρασί. Μεθούν. Δεν λογαριάζουν τίποτε.

Έτσι και ο Αρχιμήδης, όταν ανακάλυψε εκεί που έκανε το μπάνιο του, την άνωση των σωμάτων μέσα στο νερό, επειδή ήτο παρατηρητικός, γέμισε τόση χαρά, ώστε γυμνός βγήκε από το μπάνιο και έλεγε εκείνο το «Εὕρηκα, εὕρηκα». «Το βρήκα, το βρήκα…». Και ο πιστός, όταν βρει τον Χριστό, δεν μπορεί να κρυφτεί: «Τον βρήκα! Τον βρήκα!» θα φωνάζει και θα λέει όλο και περισσότερο. Και θα μεθά. Πραγματικά θα μεθά και θα γεμίζει από ενθουσιασμό, χωρίς να λογαριάζει οι άλλοι άνθρωποι πώς τον βλέπουν. Ξέρετε, άμα κάνομε τον σταυρό μας και κρυβόμαστε, σημαίνει ότι λογαριάζομε τους άλλους. Δεν μεθύσαμε… Άμα μεθύσεις, δεν λογαριάζεις τα σχόλια του κόσμου τούτου. Ο Παύλος είχε μεθύσει. Δεν λογάριαζε τι του έλεγαν. Δεν τον ενδιέφερε τι του έλεγαν. Ήταν μεθυσμένος από τον λόγο του Θεού. Ο Παύλος, ο μέγας Παύλος μεθυσμένος από τον λόγο του Θεού.

Αλλά ακόμη ο λόγος του Θεού είναι και «ὕδωρ ζῶν». Δηλαδή φρέσκο νερό. Όπως το αντλούμε από ένα πηγάδι ή από μια πηγή. Ο Κύριος το είπε: «Ὃς δ’ ἂν πίη ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήση εἰς τὸν αἰῶνα». «Αυτός που θα πιει από το νερό που Εγώ θα του δώσω, ποτέ δεν θα διψάσει». Και ποιος είναι το νερό; Ο ίδιος ο Χριστός. Ο Λόγος του Θεού. Έτσι ικανοποιείται η δίψα της αληθείας. Είναι μεγάλο πράγμα, όταν οι άνθρωποι μες στην Ιστορία εδίψησαν την αλήθειαν. Δεν μπόρεσαν να την βρουν. Γιατί δεν ήπιαν το νερό, που είναι ο Χριστός. Δεν πραγμάτωσαν μέσα τους, δεν ενσωμάτωσαν τον λόγο του Θεού, ο οποίος είναι νερό που ξεδιψά τον άνθρωπο όταν το πίνει κι έτσι έχει μίαν ανάπαυσιν μεταφυσικήν. Βλέπετε τους ανθρώπους, πω, πω, ακούω πολλές φορές, διαβάζω, ψάχνουν, ψάχνουν στα ψίχουλα της φιλοσοφίας και της ανθρωπίνης λογικής! Δίπλα τους είναι η πηγή, το νερό, ο Χριστός και δεν πίνουν. Και ψάχνουν και ψάχνουν στην Αστρολογία, στην Μαγεία, στην Φιλοσοφία. Ψάχνουν. Ταλαίπωροι που είναι οι άνθρωποι! Και δίδει αυτό το νερό, ξεδιψά μάλλον, αυτήν την μεταφυσική δίψα του ανθρώπου και παίρνει την απάντηση «Ποιος είμαι και πού πηγαίνω». Και αναπαύεται.

Ακόμη, ο λόγος του Θεού είναι μάχαιρα, είναι μαχαίρι. Ναι! Λέγει στην προς Εβραίους ο Απόστολος, 4,12: «Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ -Είδατε; Ζωντανός…- καὶ ἐνεργὴς(:ενεργητικός) καὶ τομώτερος (: και κοφτερότερος) ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον (:πιο πάνω από κάθε δίκοπο μαχαίρι) καὶ διϊκνούμενος(:κόβοντας φθάνει) ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καὶ πνεύματος, ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν(:αγγίζει το κόκαλο και πιο μέσα πηγαίνει), καὶ κριτικὸς ἐνθυμήσεων(:έρχεται να σου πει αυτό που έχεις μέσα σου τι είναι) καὶ ἐννοιῶν καρδίας(:σου αποκαλύπτει αυτά που έχεις μέσα σου), καὶ οὐκ ἔστι κτίσις ἀφανὴς ἐνώπιον αὐτοῦ (:μπροστά στον λόγο του Θεού, κτίσις, και αυτή των αγγέλων, δεν υπάρχει αφανής, αλλά όλα τα περνά ο λόγος του Θεού και τα βλέπει), πάντα δὲ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ».

Ο λόγος του Θεού κόβει λοιπόν. Τι κόβει; Σαν μαχαίρι. Κόβει τα σάπια μέρη της υπάρξεώς μας. Εκείνα που έχουν σαπίσει στην αμαρτία. Όπως ο γεωργός κόβει τα κλαδιά της αμπέλου. «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινὴ καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ γεωργὸς ἐστί. Και κάθε κληματόβεργα που δεν κάνει καρπό, το κόβει και το πετάει». Αλλά «καθαίρει» όμως κιόλας, καθαρίζει. Για να φέρει πιο πολύ καρπό. Κλαδευτήρι ο λόγος του Θεού. Μαχαίρι πραγματικά. Για να ‘ρθει να μας αφυπνίσει, να μας ξυπνήσει, να μας πονέσει, να μας αγγίξει την συνείδηση για να διορθωθούμε. Κριτικάρει, όπως σας είπα, τις σκέψεις μας, ώστε απ’ αυτόν να μην μπορούμε πραγματικά να κρυφτούμε. Όταν ακούμε ή μελετούμε τον λόγον του Θεού, αισθανόμεθα ότι αποτείνεται σε μας. Όλοι οι ομιληταί πήραν τούτην την πληροφορία. Έρχονται άνθρωποι και μας λένε: «Πάτερ μου, αυτά που είπατε σήμερα ήταν για μένα». Εγώ δεν ξέρω. Ή μερικοί, αφελείς, μας λέγουν, άγνωστοι άνθρωποι: «Σας είπε, πάτερ μου, τίποτα κανείς για μένα;». «Δεν σας ξέρω, κύριε· δεν σε ξέρω, κυρία μου». Ο λόγος του Θεού ήταν εκείνος που σε ξεσκέπασε. Έγινε ο κριτικός των ενθυμήσεών σου και των εννοιών της καρδίας σου. Είναι φοβερός ο λόγος του Θεού. Πόσο ευτυχής είμαι, κι εσείς να είσαστε, όταν γίνομε οι λάτρεις του λόγου του Θεού.

Ακόμη, ο λόγος του Θεού είναι πλούτος, είναι θησαυρός. Και αν τον βρει κανείς αυτόν τον πλούτον, αισθάνεται ότι πας άλλος πλούτος είναι «σκύβαλα», είναι φτώχεια. Εδώ είναι ο φιλόσοφος νους, όταν καταλάβει τι είναι τα υλικά πράγματα του κόσμου τούτου, πραγματικά, όταν βρει αυτόν τον θησαυρό. Είναι μόνο ο κρυμμένος θησαυρός, που μας αναφέρεται εις την παραβολή του κρυμμένου θησαυρού. Όπως και ο πολύτιμος μαργαρίτης, εις την παραβολήν του πολυτίμου μαργαρίτου. Και τούτο γιατί ο Χριστός είναι πλούτος, πλούτος, πλούτος· «ἐν ᾧ (:εν τω οποίω) εἰσι –λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Κολοσσαείς- πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι».

Γιατί όμως είναι κρυμμένος ο θησαυρός; Επαφίεται σε σένα να σκάψεις. Όπως ο Θεός σού δίδει τους καρπούς ενός δένδρου. Αλλά πρέπει να το φυτέψεις. Πρέπει να το καλλιεργήσεις. Πρέπει να ανοίξεις λάκκο για να το φυτέψεις. Αν δεν σκάψεις, δεν θα φας, δεν θα βρεις. Και αν δεν σκάψεις εδώ, δεν ερευνήσεις, δεν θα βρεις τον θησαυρό που λέγεται Χριστός. Ή να ανακαλύψεις ότι ο Χριστός όντως είναι θησαυρός. Και δεν είναι απλώς γραμμένο για να είναι γραμμένο. Αλλά όντως από εμπειρία, από βιωματικήν εμπειρία βρίσκεις ότι ο Χριστός είναι θησαυρός.

Εμείς έχομε το προνόμιο, οι Έλληνες, να έχει γραφτεί η Αγία Γραφή στην ελληνική γλώσσα. Και μάλιστα τρεις περίπου αιώνες, περίπου τον 3ο αιώνα προ Χριστού, να έχει μεταφραστεί και η Παλαιά Διαθήκη στην ελληνική. Έτσι, αυτό που έχει στον νου του ο ιερός συγγραφεύς, ο κάθε συγγραφεύς που το γράφει στη γλώσσα εκείνη, αποτυπώνει αυτό που έχει στον νου του. Κι ο λόγος του Θεού διετυπώθη με την ελληνική γλώσσα. Και όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Καὶ μία συλλαβή, πλοῦτον πολὺν ἔχει ἐναποκείμενον». Πόσο ευτυχείς εμείς λοιπόν, που δεν διαβάζομε από μετάφραση τον λόγο του Θεού, αλλά πρωτοτύπως! Και αν μάθομε πέντε κολλυβογράμματα, μπορούμε να ανακαλύπτομε αυτόν τον θησαυρόν και σε μια, ακόμη, συλλαβή. Μόνο που εκεί είναι το άνοιγμα, η καταπακτή, το καπάκι. Δεν είναι ακόμα εκεί ο θησαυρός. Θα βαθύνομε. Είναι πίσω από το γράμμα ο θησαυρός. Και τότε, όταν τον βρούμε, αλαλάζουμε από χαρά, γιατί βρήκαμε, όπως ακριβώς, όταν… όταν, αλήθεια, έχετε δει κανέναν άνθρωπο να του πέφτει ο πρώτος λαχνός, 100 εκατομμύρια, ας το πούμε, τι κάνει; Έτσι είναι μετριόφρων, μετριοπαθής, αμίλητος, αγέλαστος; Ή πηδάει από την χαρά του και οι οικείοι του; Έτσι κάνει και εκείνος που βρήκε τον θησαυρόν αυτόν. Γεγονός είναι της εμπειρίας του.

Ακόμη, ο λόγος του Θεού είναι χαρά. Ναι. «Ὁ εὑρών τὸν θησαυρὸν μέσα εἰς τὸν ἀγρόν -ή τον πολύτιμον μαργαρίτην, για να επανέλθω στις δύο αυτές παραβολές- ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὐτοῦ -λέγει ο Κύριος- ὑπάγει καὶ πάντα ὅσα ἔχει πωλεῖ καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸν ἐκεῖνον». Τι θα πει «πάντα όσα έχει τα πουλάει»; Είχα πολύτιμα πράγματα. Τις διασκεδάσεις μου, τούτα, εκείνα, αμαρτωλά πράγματα πολλές φορές. Κάποτε και όχι και πολύ αμαρτωλά. Αλλά κουτά, ρηχά. Τον πλούτο μου και ό,τι άλλο. Βρήκα τον θησαυρό; Δεν δίνω πια αξία σ’ αυτά. Τα ξεπουλώ. Είναι εκείνο που λέει ο Απόστολος Παύλος: «Πάντα ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω». «Όλα τα θεωρώ σκύβαλα, για να κερδίσω τον Χριστόν». Όλα τα ξεπουλάει. Τα ξεπουλάει με χαρά. Όχι σαν τον πλούσιο νεανίσκο που του είπε ο Κύριος : «Πήγαινε, πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα στους φτωχούς». Εκείνος στενοχωρήθηκε. Γιατί; Δεν είχε γνωρίσει ακόμη τον Χριστόν. Εδώ οικειοθελώς πια τα ξεπουλάει όλα. Τα τερπνά και τις ηδονές του βίου τούτου. Για να κερδίσει τον Χριστόν.

Εξάλλου η Βασιλεία του Θεού είναι χαρά. Τι λέγει ο Κύριος σε κάποια παραβολή; «Εὖ, δοῦλε πιστέ καί ἀγαθὲ· εἴσελθε(:μπες) εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου». Είτε πούμε «Βασιλεία του Θεού», είτε πούμε «χαρά» είναι ταυτόσημα. Γιατί; Γιατί η Βασιλεία του Θεού είναι χαρά. Κι αυτή η θύρα της Βασιλείας του Θεού και της χαράς είναι ο Χριστός. «Εγώ», λέγει, «είμαι και η οδός, Εγώ και η θύρα. Εγώ εκεί οδηγώ, Εγώ εκεί εισαγάγω». Γι’αυτό λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α΄ του επιστολή: «Καί ταῦτα γράφομεν ὑμῖν(:όλα αυτά σας τα γράφομε), ἵνα ἡ χαρά ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη». «Όπως εμείς είμαστε χαρούμενοι, έτσι και σε σας η χαρά να πληρωθεί, να γεμίσει, να γεμίσει την ύπαρξή σας».

Ακόμη, αγαπητοί μου, ο λόγος του Θεού είναι φως. Είναι φως. Ναι. Ο Κύριος είπε: «Ἐγὼ εἰμί το φῶς τοῦ κόσμου» · που σημαίνει ότι έξω από τον Ιησούν Χριστόν και τον λόγο Του, δεν υπάρχει η αλήθεια. Υπάρχει βαθύ, ψηλαφητό σκοτάδι: για τον Θεό, για την ύπαρξη, για την Δημιουργία. Τι είναι ο Θεός; Τι είναι το Σύμπαν; Ποιος είμαι εγώ; Ψηλαφητό σκοτάδι… Εξ ου και οι θεωρίες της ανθρωπίνης λογικής. Όταν όμως αποκαλύπτεται ο λόγος του Θεού, μας λέγει Ποιος είναι ο Θεός, ποιος είναι ο κόσμος, το σύμπαν και ποιος είναι ο άνθρωπος. Πλήρες φως. Μέσα στον λόγο του Θεού, αγαπητοί, τα μάτια της ψυχής ανοίγουν και γεμίζουν φως και τα μυστήρια του Θεού αποκαλύπτονται. Γι’αυτό, μόνον οι άγιοι βλέπουν. Οι κοσμικοί δεν βλέπουν. Έχουν ορθάνοιχτα, βεβαίως, τα μάτια τους, κατά την βεβαίωση του οφθαλμίατρου, αλλά δεν βλέπουν. Δεν βλέπουν με τα εσωτερικά μάτια της ψυχής. Γι’αυτό, ο λόγος του Θεού αποκαλύπτεται μόνον εις εκείνους οι οποίοι γίνονται λάτρεις του λόγου Του. «Οἱ γὰρ τοῦ Χριστοῦ λόγοι –λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος- φῶς εἰσίν».Οι λόγοι του Χριστού είναι φως.

Ακόμη ο λόγος του Θεού είναι αιώνιος ζωή. Ο Κύριος με σαφήνεια είπε: «Ἀμήν, ἀμήν, λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων (:αυτός που ακούει τον λόγο μου) καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Έχει, λοιπόν, την αιώνιον ζωήν ο λόγος του Θεού. Ναι. Γι’αυτό ο Απόστολος Πέτρος, όταν ο Κύριος τούς είπε, επειδή οι Καπερναΐται έφυγαν, και είπαν: «Σκληρός είναι ο λόγος του Ιησού». «Θέλετε καὶ ὑμεῖς ὑπάγειν;». «Θέλετε κι εσείς να φύγετε;». Είπε ο Απόστολος Πέτρος: «Κύριε, σε ποιον να πάμε; Ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις». Λόγια αιωνίου ζωής. Αλλά και δυστυχώς, εκείνος ο νεαρός που ανέφερα, ο νεαρός πλούσιος, ρώτησε τον Κύριο, πώς θα κερδίσει την αιώνιον ζωήν. Και ο Κύριος τού απήντησε: «Με την τήρηση των εντολών». Κι εκείνος του είπε ότι … «τις τήρησα τις εντολές». Αλλά όμως δεν ήταν αρκετό. Πίσω από τις εντολές ή μέσα στις εντολές υπάρχει ο Χριστός. Εκείνον δεν τον είχε ανακαλύψει. Και γύρισε την πλάτη του και έφυγε…

Αγαπητοί, ο λόγος του Θεού, που είναι κατατεθειμένος μέσα εις την Αγίαν Γραφήν, δεν είναι ένα νεκρό γράμμα. Αλλά γεμάτος δυναμισμό. «Ἐνεργής», είπαμε. Ο λόγος του Θεού είναι «ἐνεργής», δυναμικός. Γιατί είναι πίσω από το γράμμα ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Ο Θεός Λόγος. Με λάμβδα κεφαλαίον.Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

Ο λόγος του Θεού είναι σπόρος· που «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι» γεμάτος δυναμισμό. Αυτός ο λόγος του Θεού επιθυμεί να μας μεταβάλει κι εμάς εις «Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον». Ή, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ἐπιστολὴ Χριστοῦ, γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη». Δηλαδή που να διαβάζεται και να αναγνωρίζεται. Ο πιστός άμα γίνει πραγματικά επιστολή Χριστού, τότε ο άλλος λέγει: «Αυτός ο άνθρωπος είναι διαφορετικός, έχει κάτι άλλο». Τι έγινε; Έγινε χριστοειδής.

Αγαπητοί, ας γίνομε χωράφι καλό και καρποφόρο, που ο Κύριος μίλησε για τις τέσσερις κατηγορίες ακροατών, που οι τρεις πρώτες στάθηκαν κακοί ακροαταί ή τουλάχιστον εκείνοι οι οποίοι δεν ετελεσφόρησαν τον λόγον του Θεού. Η τετάρτη κατηγορία τελεσφορεί τον λόγον του Θεού, γιατί πέφτει «εἰς τὴν ἀγαθὴν γῆν», που είναι η καρδία… ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, ο έτοιμος να δεχθεί τον λόγον του Θεού, τον σπόρον. Η Αγία Γραφή ας γίνει, λοιπόν, το εντρύφημά μας. Και η ακρόασις του θείου λόγου να είναι η χαρά μας. Έτσι η ζωή μας θα αποτελεί εικονογραφημένη έκδοση του λόγου του Θεού.

511η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.