Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κύριε Ιησού Χριστού ελέησόν με.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κύριε Ιησού Χριστού ελέησόν με.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Φεβρουαρίου 2026

Происхождение Иисусовой молитвы и ее ценность.


†. 1.  Слепота не так страшна, если это только слепота телесная

Однажды, возлюбленные, Господь, проходя через какое-то место, встретил двух слепых, которые взывали: «Иисусе, Сыне Давидов, помилуй нас». «Иисус, потомок Давида», то есть Мессия, «помилуй нас».

Невозможно оставаться равнодушным, видя, как больные люди жаждут обрести здоровье. А тем более, когда речь идет о зрении. Когда они не видят ничего, кроме тьмы, и усердно желают получить от Бога исцеление. Но самое поразительное заключается в том, что здоровые, зрячие современники Иисуса не имели духовного зрения, чтобы признать Его «сыном Давидовым», то есть Мессией. Потому что именование «сыне Давидов» означает Мессия или Помазанник, по-гречески Христос. Те же, которые не имели зрения и не видели своими глазами чудес, а только узнали, услышали о них от других и уверовали, исповедали Иисуса «сыном Давидовым». Удивительно, не так ли?

После этого Господь спросит: «Веруете ли, что Я могу это сделать?» И они ответят Ему: «Да, Господи». Они назовут Его уже не Иисусом или сыном Давидовым, но именно Господом. Таким образом они исповедуют Его Божество. Называя Спасителя «Иисусом», они исповедуют, что Он — человек. А называя Его «Сыном Давидовым», то есть Мессией или Христом, они признают Его божественно-человеческую природу и Его богочеловеческое дело спасения человека. Это заслуживает восхищения.

Дорогие мои, слепота не так страшна, если это только слепота телесная. Сегодня или завтра, а может быть в следующем году или когда-нибудь позже, все мы закроем глаза. И откроем их в другой жизни. Но мы останемся слепы в жизни иной, если еще в этой жизни у нас не открылись другие глаза — очи нашей души. Речь сейчас идет не о слепоте телесной, но о слепоте души. Все люди так или иначе незрячие, потому что они не видят Бога.


Здесь важно сказать, что Христос исцелял не для того, чтобы принести людям некое земное счастье, сделать успешным их существование в обществе, так скажем. Подтверждается это тем, что Церковь, которую Он оставил в мире сем, и Святой Дух, пребывающий в Церкви, не исцеляют абсолютно всех больных. Очень многие люди страдают теми или иными заболеваниями. И большинство святых, если не все, были больны. Христос совершал чудеса не для того, чтобы одарить исцелением всех, кто придет в Его Церковь. Тогда не осталось бы места для веры, она была бы уничтожена. Христос совершал чудеса в удостоверение Своей Божественности. Но не только для этого. Христос отверзал глаза слепым, уши глухим и изгонял бесов из людей, чтобы люди могли увидеть Бога своими чувствами и сердцем. Да, именно увидеть Бога. Ибо те, кто видел Иисуса, видели Бога. Ибо Он был Вочеловечившимся Словом Божиим.

Таким образом, при исцелении человека восстанавливается его способность видеть, чтобы он увидел Бога не только глазами души, но и глазами телесными. Это вещь труднопостижимая, и многие хотят перевести ее в плоскость идеализма, исключив при этом телесное зрение. Они думают, что мы увидим Бога только очами души. Но евангелист Иоанн в своем первом соборном послании говорит: «Узрим Его, якоже есть» (1Ин.3:2). «Мы увидим Его, как Он есть». Поскольку мы воскреснем вместе с нашими телами, в их полном составе, мы увидим Богочеловека Христа с его телесным составом, с которым Он пребывает на Небесах, таким, каков Он есть. И мы сами будем таковы, как мы есть, то есть с телом. Вот почему Христос исцелял глаза, возвращал слух и так далее.


2. Исповедание веры

Но, дорогие мои, давайте остановимся на чем-то одном, так как эта тема слишком обширна. Что же все-таки открыло глаза этим двум слепцам? Это крик. Непрестанное взывание ко Господу. Здесь говорится, что слепцы кричали. А Господь не обращал на них внимания — Он делал это нарочно — чтобы избежать присутствия толпы при чуде. Когда Он вошел в дом, слепые тоже вошли туда за Ним и продолжали кричать: «Сыне Давидов, помилуй нас». Они понимали, что перед ними находится Иисус, к Которому они шли, в Божественном достоинстве Которого они не сомневались. Вот почему я сказал вам, что они здесь не называют Его Иисусом, хотя это имя здесь подразумевается, но называют Его «Сыном Давидовым». Что помогло им открыть глаза? Исповедание веры. Обратите на него внимание. «Иисусе, сыне Давидов, — Ты, Который Господь, — помилуй нас».

А теперь еще раз по порядку. Слепцы называют Иисуса «Господом», «Сыном Давидовым» (что означает «Христос»). Вам это о чем-то говорит? Знакомая молитва. Это же Иисусова молитва! «Господи Иисусе Христе, помилуй нас» или «помилуй мя». Так что становится очевидным происхождение Иисусовой молитвы из Священного Писания. Это не изобретение людей. Ей научили нас и святые апостолы. У меня нет времени рассказывать вам сейчас подробно. Апостол Павел, апостол Петр и евангелист Иоанн ссылаются именно на это обращение к Иисусу Христу. Его имя обладает великой силой, потому что за ним стоит Всемогущее Лицо — Лицо Богочеловека Христа, совершенного Бога и совершенного человека, который был послан Богом Отцом для спасения мира. Это Лицо всесильно. Перед Ним склоняется всякая плоть: на небе, на земле и в преисподней. Его имя отверзло глаза и слепым.


3. В каждой молитве есть эти две части

И мы тоже... о, мы и не просим... Бог не запрещает нам просить об исцелении своего тела, дорогие мои. Он Сам сказал, что мы можем просить и об этом. Но часто Его любовь не дает нам исцеления от физической болезни, потому что она помогает нам снискать душевное здравие. Мы должны выздороветь душой во что бы то ни стало. А при нашей духовной слепоте, мы не только не видим Бога, но и не чувствуем Его присутствия, не можем прикоснуться к Нему. Иисусова же молитва поможет нам прикоснуться, приблизиться к Богу.

Но давайте будем внимательны, дорогие мои, вот к чему. Эта молитва хорошо запоминается, поскольку она очень мала. Но несмотря на свой малый размер, она является полной молитвой. Когда мы говорим «полная молитва», мы имеем в виду, что в ней есть все элементы настоящей молитвы, которая будет принята Богом.

Если вы заметили, наши церковные молитвы, составленные по образцу «Отче наш» (молитвы Господней), делятся на две части. В первой части мы обращаемся к Богу и упоминаем Его свойства. Во второй части мы рассказываем о наших проблемах.

Возьмем, например, молитву «Отче наш». Смотрите: «Отче наш, Иже еси на небесех! Да святится имя Твое, да приидет Царствие Твое, да будет воля Твоя, яко на небеси и на земли…». Все это относится к Богу. А дальше идут наши прошения: «Хлеб наш насущный даждь нам днесь; и остави нам долги наша, якоже и мы оставляем должником нашим; и не введи нас во искушение, но избави нас от лукаваго».

Итак, в каждой молитве есть эти две части. Богословие, когда мы исповедуем и прославляем Бога, и наши прошения. Когда мы называем Бога «Отец», мы тем самым прославляем Его и исповедуем Его как Отца. Когда мы говорим «да святится», мы желаем прославления Его имени, и это тоже славословие Богу. Я заметил, что некоторые молитвы, включая и литургические, на три четверти состоят из славословия Богу. Такой молитвой является, например, «Молитва Трисвятого пения», которая читается священником на Божественной Литургии. Переходя к последней четверти молитвы, молящийся меняет тон голоса, потому что в этой части мы просим, чтобы Бог простил наши грехи и сподобил нас петь Трисвятое.

Точно так же и с молитвой Иисусовой. «Господи Иисусе Христе» — это первая, богословская часть. «Помилуй мя» — часть вторая. Та, что относится ко мне, человеку. А значит молитва Иисусова является полноценной молитвой.


4. Иисус — это одновременно Бог и человек

Но, дорогие мои, давайте рассмотрим ее поподробней. Когда мы обращаемся «Господи» ко второму Лицу Святой Троицы, мы называем Его Богом, потому что именование «Господь» означает то же, что «Бог». А имя «Иисус» означает, что Он является и человеком. Таким образом в начале этой молитвы мы исповедуем, что Иисус — это одновременно Бог и человек.

«Господи Иисусе Христе». Слово «Христос» означает «Мессия» и указывает на особую миссию, которую взял на Себя воплотившийся Сын Божий. То есть Воплощение, Крест, Воскресение, Вознесение, Второе Пришествие. Все это входит в круг деятельности Мессии. Как и деятельность Мессии по спасению человека, распространяющаяся на все творение.

А значит, завершая молитвенное обращение словом «Христе», мы указываем и на все таинство Божественного Домостроительства (греч. τὸ μυστήριον τῆς θείας Οἰκονομίας), которое мы исповедуем в этой молитве, и прославляем Бога. Мы прославляем не только Второе лицо Святой Троицы, но и все Три Ее Ипостаси. Итак, возлюбленные мои, мы видим, что первая часть Иисусовой молитвы является богословской, славословной и относится к славе Божией.

И еще кое-что. Вы знаете, что во время Божественной Литургии мы произносим Символ веры. «Верую во единого Бога Отца Вседержителя... и во единого Господа Иисуса Христа... и в Духа Святого». Символ веры имеет большое значение, потому что это исповедание нашей веры в Святую Троицу, Отца и Сына и Святаго Духа. Высшее исповедание веры. Высшее богословие. Мы должны произнести Символ веры, чтобы провозгласить нашу веру во Святого Триединого Бога, потому что мы собираемся причащаться. Тяжкий грех совершают те люди, которые принимают Тело и Кровь Христовы и при этом не верят в две вещи. В божество, то есть в Святую Троицу, и в таинство Божественного воплощения. Неверие такого рода является великим грехом. Как говорит апостол Павел: «От того многие из вас немощны и больны и немало умирает» (1Кор.11:30). Итак, произнося Символ веры, мы обновляем нашу веру во Святого Бога-Троицу и в таинство Божественного воплощения, то есть вочеловечения.

Точно так же и здесь, в молитве Иисусовой. Говоря слово «Господи», мы обличаем всех еретиков во главе с Арием, которые сомневались в божественной природе Иисуса. Говоря «Иисусе», мы обличаем монофизитов и докетов, которые оспаривали человеческую природу Христа, полагая, что она является иллюзией или что она была поглощена Его божественной природой. А когда мы говорим «Христе», мы исповедуем все деяния Христа и обличаем всех тех еретиков, включая и современных еретиков тоже, которые не исповедуют Иисуса как Спасителя. Но считают Его реформатором человечества, философом, гуру — в последнее время дошло и до этого… Его называют учителем по-индийски или как угодно иначе. Поэтому, когда мы говорим «Господи Иисусе Христе», мы совершаем полное исповедание веры Христовой и тем самым обличаем всех еретиков.

К чему я это сказал? Это значит, что Иисусова молитва является полной и полноценной молитвой, содержащей в себе исповедание веры и прошение о спасении. Вот почему в тех случаях, когда у пустынников нет возможности или желания, по причине уединения, каждый день совершать службы нашей Церкви, утреню, вечерню и прочие, они вместо этого прочитывают определенное число Иисусовых молитв, потому что эта молитва содержит в себе все необходимые смыслы.

Поскольку это полная молитва, она позволяет нам достичь деятельной добродетели и созерцания во всей полноте. То есть преуспеть в добродетелях и, идя по пути молитвы, а именно молитвы Иисусовой, достичь того, чтобы увидеть Лицо Христово.


5. Множественное число имеет отличие

Но обратите внимание. Некоторые произносят эту молитву: «Господи Иисусе Христе, помилуй нас». А другие говорят: «Господи Иисусе Христе, помилуй мя». Множественное число имеет отличие. Двое евангельских слепых говорили «помилуй нас». Хотя каждый мог помолиться за себя лично. Когда я служил в армии, нам было запрещено обращаться с просьбой во множественном числе. «Мы хотим хлеба. Мы больны. Мы устали». Это не позволялось, потому что подобное считалось началом мятежа, восстанием (греч. στάσις). В армии принято говорить: «Я хочу хлеба», а не «мы хотим». «Я устал», «я болен, я не могу», а не «мы не можем». Но иначе происходит в молитве. Здесь нет страха перед восстанием, бунтарством и недисциплинированностью. Здесь есть выражение любви. «Помилуй нас». Каждый слепой думал не только о себе, но и о своем товарище. Возможно, каждый из них имел в виду следующее: «Господи, если Ты исцелишь меня и не исцелишь моего друга, мне будет больно видеть его страдающим. В таком случае я предпочел бы остаться слепым. Прошу Тебя: исцели нас обоих». В этом выражается большая любовь. Вторая часть той великой заповеди, которая была сказана Господом: «Возлюби ближнего своего, как самого себя» (Мф.22:39). Поэтому, когда мы говорим «помилуй нас», мы охватываем этим прошением всех друзей и врагов, все творение. Как и в молитве Господней мы говорим не «мой Отец», а «наш Отец» (Отче наш). Итак, дорогие мои, перед нами исполнение двух заповедей. Любовь к Богу, перед Которым мы склоняемся и Которого исповедуем и славим. И любовь к ближнему, которая проявляется в том, что мы включаем в нашу молитву и наших ближних, и вообще всех людей.


6. Помилуй меня и даруй мне

Но все же это «помилуй», что оно означает? Это всеобъемлющее слово. Оно выражает и славословие, и благодарение, и покаяние, и прошение. Оно имеет глубокий смысл и может применяться для самых разных случаев и ситуаций. Будь милостив ко мне. Помоги мне. Помилуй меня. Как говорит преподобный Никодим Святогорец, «милость Божия есть благодать Святаго Духа». А в «Добротолюбии» мы встречаем еще одно очень известное высказывание преподобного Никодима: «Когда хочешь просить милости Божией, то имей в виду следующее: помилуй меня и дай мне, прежде всего, дух силы. Дай мне силу, чтобы я не имел малодушия, трусости». Такое качество как трусость свойственно только нехристианам. Не забывайте об этом. Люди, находящиеся под властью сатаны, малодушны и боязливы. Верующий же не будет трусом никогда. Иногда, когда я понимаю, насколько сильно я отстою от настоящей духовной жизни, то говорю: что же мне делать? Порой, когда мы читаем духовную книгу, когда с нами говорит какой-то духовник или мы слушаем проповедь, мы думаем, что это слишком трудно для нас и мы не в состоянии этого понести. Дорогие мои, нам не хватает духовной силы. Вот почему апостол Павел говорит: «Ибо дал нам Бог духа не боязни, но силы и любви и целомудрия» (2Тим.1:7).

«Помилуй меня и даруй мне — во-вторых — дух целомудрия. Даруй мне разум. Чтобы я мог жить в чистоте». Потому что слово «целомудрие» (греч. σωφρονισμός) имеет два значения. Это значит иметь правильный образ мыслей, а еще — хранить от плотских грехов свое тело — свой сосуд, который является храмом Божиим. «Помилуй меня и даруй мне, — в-третьих, — дух страха Божия». Сегодня мы пытаемся убрать страх Божий из воспитания подрастающего поколения. И мы говорим, что страх порождает так называемый комплекс неполноценности. Обычный страх создает комплексы, мы соглашаемся с этим, да. Страх — это плохое чувство; он является следствием грехопадения. Но все это не относится к страху и благоговению перед Богом. Страх Божий является своего рода удобрением для духовного роста. Он помогает в духовном возрастании души. Ведь когда апостол говорит: «Со страхом и трепетом совершайте свое спасение» (Фил.2:12), он имеет в виду, что мы не должны терять страх и благоговение перед Богом, чтобы не лишиться и Самого Бога. Этот страх плодотворен для нашей души. «Начало премудрости — то есть начало добродетели, слово «премудрость» иудеи понимали как добродетель — страх Господень» (см. Пс.110:10). Ты лишился этого плодотворного страха? Значит ты никогда, брат мой, не сможешь приобрести добродетели. И тогда, шаг за шагом, ты будешь спускаться в глубины зла и нечестия. Из-за того, что люди отвергли, отбросили страх Божий, они падают в бездну нечестия. Что сказал благоразумный разбойник другому разбойнику, распятому на кресте? «Ни ли ты боишися Бога?» (Лк.23:40). «Или ты не боишься Бога? Для чего же ты хулишь Иисуса?». Прошу Тебя, Господи, помилуй меня и дай мне страх Божий.

«Даруй мне, Господи, духа любви. Чтобы я возлюбил Тебя всем своим сердцем. Ибо любовь — это вершина всех благ. Сподоби меня возлюбить Тебя. Чтобы, произнося молитву, я чувствовал только Тебя, позабыв обо всем, что есть в мире. Этот мир преходящ, погружен в суету. Все в мире приходит и уходит. Помоги мне прочувствовать, Господи, что только Ты один пребываешь неизменным вовеки. Единственное Лицо, которое достойно любви, достойно наивысшего поклонения, которое достойно быть предметом желаний  это Ты, Господи. Помоги мне, даруй мне Твою милость, то есть помоги мне возлюбить Тебя, Господи. Дай мне дух мира. Умири душу мою. Чтобы я был в мире с Тобой. Чтобы я не чувствовал себя виноватым перед Тобою. Чтобы, пребывая в сем суетном мире, я ощущал в своей душе мир, зная, что я пребываю в руке Твоей и потому безопасенГосподидай мне дух чистотыДаруй мне быть чистым во всемИметь искренностьбыть чистым душою и телом. Пожалей меня, Господисмилуйся надо мной и даруй мне дух смирения. Чтобы я увидел, насколько я малЧто я  малое созданиено создание Твое. Крайне малое во всем сотворенном Тобою мире. Помоги мне прочувствовать, Господи, что я есть ничто, а Ты  это всё».

Итак, дорогие мои, эти слова молитвы Иисусовой содержат в себе все эти смыслы, а также и многое другое, о чем мы не упомянули сегодня. Толкование слов «помилуй нас», которое было приведено выше, взято мною у преподобного Никодима. «Господи Иисусе Христе, помилуй нас».


7. Кто может читать Иисусову молитву и как часто

Эту короткую молитву нужно повторять постоянно. Как долго и часто? Апостол Павел говорит нам: «Непрестанно молитесь» (1Фес.5:17). Мы можем работать и молиться, не забывая о Боге. Мы можем путешествовать, мы можем читать, а у тех, кто преуспел в молитве Иисусовой, эта молитва совершается в сердце даже когда они спят. Это звучит удивительно, и кому-то может показаться странным, но это действительно так. Все это правда. Может ли человек молиться, когда он спит? Да, говорю вам, это реально! Это подтверждают слова из Песни Песней: «Аз сплю, а сердце мое бдит» (Песн.5:2). Сердце бодрствует и совершает молитву. Но так бывает только у тех, кто очень преуспел в молитвенном делании. Поэтому, когда апостол Павел заповедует нам «непрестанно молиться», ответом на вопрос «А о чем мы можем молиться все время?» будут слова молитвы Иисусовой: «Господи Иисусе Христе, помилуй нас».

Эта молитва не только для монахов. Она не возникла в монастырях. Просто в монастырях много занимаются молитвенным деланием. Эта молитва берет свое начало в Священном Писании. Мы слышим, как говорят слепые: «Сыне Давидов, помилуй нас»Господи, Сыне Давидов, Иисусе, помилуй нас. Христе, помилуй нас. Эти слова может говорить каждый. Каждый, кто принял святое крещение. Молодой или старый, ученый или неученый, человек с большой мирской мудростью или человек простой, не преуспевший в земных науках. Все могут говорить эту молитву. В любом месте. И даже в постели, если мы больны. И когда мы стоим на ногах...

К сожалению, на этом моменте кассета закончилась, и проповедь приснопамятного старца не была записана до конца.


🔸150η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Источник : https://azbyka.ru/life/proishozhdenie-iisusovoj-molitvy-i-ee-czennost-chast-1/

🔸«Трость Скорописца» : https://myrophoros.blogspot.com/search/label/%D0%B0%D1%80%D1%85%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B8%D1%82%20%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9%20%D0%9C%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%81?m=0

📜🇬🇷👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2022/08/blog-post.html?m=1

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

03 Αυγούστου 2022

Ἡ καταγωγή τῆς Εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ καί ἡ ἀξία της.


†. Κάποτε, ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος, διερχόμενος σὲ ἕναν τόπον, Τὸν συνήντησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἔκραζαν: «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησον ἡμᾶς». «Ἰησοῦ, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ», δηλαδὴ Μεσσία, «ἐλέησέ μας».

Εἶναι πολὺ συγκινητικὸ νὰ βλέπει κανεὶς τυφλοὺς ἀνθρώπους γενικὰ ἀσθενεῖς, νὰ σπεύδουν νὰ βροῦν τὴν ὑγεία των, πολὺ δὲ περισσότερο, ὅταν αὐτὴ εἶναι ὅρασις καὶ δὲν βλέπουν γύρῳ τίποτα, παρὰ μόνο σκοτάδι, νὰ σπεύδουν νὰ ζητήσουν τὴν θεραπεία τους ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ κάνει κατάπληξη εἶναι ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν τὰ μάτια τους δὲν ἔβλεπαν, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν τὸν Ἰησοῦ «υἱὸ τοῦ Δαβίδ». Δηλαδὴ Μεσσία. Διότι ὁ τίτλος «υἱὸς Δαυΐδ» σημαίνει Μεσσίας, δηλαδὴ Χριστός. Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶχαν τὰ μάτια τους καὶ δὲν εἶχαν δεῖ κανένα θαῦμα, παρὰ μόνο εἶχαν μάθει, εἶχαν ἀκούσει, συνεπῶς εἶχαν πιστέψει, αὐτοὶ νὰ ὁμολογοῦν τὸν Ἰησοῦν «υἱὸν Δαυΐδ». Κάνει ἐντύπωση αὐτό.

Καὶ λίγο πιὸ κάτω, ὅταν ὁ Κύριος θὰ τοὺς πεῖ «Τί θέλετε;», μάλιστα ἐπὶ λέξει νά σᾶς τὸ πῶ: «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;». «Πιστεύετε -Εἴδατε; Στὴ πίστιν ὁ Κύριος μένει- ὅτι αὐτὸ Ἐγὼ μπορῶ νὰ τὸ κάνω;». «Λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε». Δὲν λέγουν: «Ναί, Ἰησοῦ». Δὲν λέγουν: «Ναί, υἱὲ Δαβίδ». Ἀλλὰ λέγουν: «Ναί, Κύριε». Συνεπῶς μὲ τὸ νὰ ποῦν «Κύριον» τὸν Ἰησοῦν, ὁμολογοῦν τὴν θεότητά Του. Μέ το νὰ ποῦν τὸν Ἰησοῦν «Ἰησοῦν», ὁμολογοῦν τὴν ἀνθρωπότητά Του. Καὶ μὲ τὸ νὰ Τὸν ὀνοματίσουν «υἱὸν Δαυΐδ», δηλαδὴ Μεσσίαν, δηλαδὴ Χριστόν, ὁμολογοῦν τὴν θεανθρωπίνη Του φύσῃ καὶ τὸ θεανθρώπινον ἔργον τῆς σωτηρίας. Εἶναι καταπληκτικό.

Ἀλλὰ ὅμως, ἀγαπητοί μου, ἡ τύφλωσις δὲν εἶναι τόσο σπουδαῖο πρᾶγμα, ὅταν εἶναι στὰ μάτια. Τί τώρα, τί αὔριο, τί τοῦ χρόνου, τί κάποια μέρα, θὰ κλείσουμε τὰ μάτια μας. Καὶ θὰ τὰ ἀνοίξομε σὲ μιὰν ἄλλη ζωή. Ἀλλὰ τὰ μάτια μας δὲν θὰ τ᾿ ἀνοίξομε σὲ μιὰν ἄλλη ζωή, ἂν ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ δὲν ἔχουν ἀνοίξει κάποια ἄλλα μάτια. Καὶ αὐτὰ εἶναι τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Συνεπῶς ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ τυφλῶν στὸ σῶμα. Ἀλλὰ περὶ τυφλῶν στὴν ψυχή. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμεθα τυφλοί. Σὲ τί; Στὸ νὰ δοῦμε τὸν Θεό. Ἄν τὸ θέλετε, ὁ Χριστὸς ἐθεράπευε ὄχι βεβαίως γιὰ νὰ φέρει κάποιαν κοινωνικήν, θὰ λέγαμε, εὐτυχίαν. Ἀπόδειξις ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἄφησε στὸν κόσμον αὐτὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποὺ μένει μέσα στὴν Ἐκκλησία, δὲν θεραπεύει ὅλους τοὺς ἀρρώστους. Ἔχομε πολλοὺς ἀρρώστους. Καὶ οἱ πιὸ πολλοὶ ἅγιοι, ἂν ὄχι ὅλοι, ἦσαν ἄρρωστοι. Συνεπῶς δὲν ἔκανε ὁ Χριστὸς θαύματα γιὰ νὰ ἀφήσει μιὰ κληρονομιὰ θεραπείας ὅσων θὰ προσήρχοντο εἰς τὴν Ἐκκλησία Του. Τότε ἡ πίστις θὰ κατηργεῖτο. Ὁ Χριστὸς ἔκανε θαύματα γιὰ νὰ πιστώσει τὴν θεότητά Του. Ἀλλὰ καὶ κάτι παραπέρα. Ὁ Χριστὸς ἄνοιγε τὰ μάτια τῶν τυφλῶν, τὰ αὐτιὰ τῶν κωφῶν καὶ φυγάδευε τοὺς δαίμονες ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ μποροῦν οἱ ἄνθρωποι μὲ τίς αἰσθήσεις τους καὶ μέ τον νοῦ τους νὰ δοῦν τὸν Θεό. Ἀκούσατε· νὰ δοῦν τὸν Θεό. Γιατί αὐτοὶ ποὺ ἔβλεπαν τὸν Ἰησοῦν, ἔβλεπαν τὸν Θεό. Γιατί ἦταν ὁ Ἐνανθρωπίσας Θεός.

Ἔτσι λοιπὸν οἱ αἰσθήσεις ἀποκαθίστανται, γιὰ νὰ δεῖ ὁ ἄνθρωπος ὄχι μὲ τὰ μάτια μόνο τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος τὸν Θεό. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἀκατανόητο καὶ πολλοὶ θά ᾿θελαν νὰ τὸ ψιλοκόψουν, δηλαδὴ νὰ τὸ κάνουν ἰδεαλισμόν, βγάζοντας τὰ μάτια τοῦ σώματος, τάχα γιὰ νὰ δοῦν μόνο μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των τὸν Θεό. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγει στὴν πρώτη του ἐπιστολὴ τὴν καθολικὴ ὅτι «ὀψόμεθα Αὐτὸν καθὼς ἐστίν». «Θὰ Τὸν δοῦμε ὅπως εἶναι καὶ ὅπως εἴμαστε». Ὅπως θὰ ἀναστηθοῦμε μὲ τὰ σώματά μας, μὲ τὰ πλήρη σώματά μας, θὰ δοῦμε καὶ Ἐκεῖνον μὲ τὴν πλήρη Του σωματικὴ ὕπαρξη, ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. Δηλαδὴ θὰ Τὸν δοῦμε ὅπως εἴμαστε, ὅπως εἶναι. Γι᾿ αὐτὸ ἄνοιγε ὁ Χριστὸς τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιὰ θεράπευε κ.ὅ.κ.

Ἀλλά, ἀγαπητοί μου, ἐδῶ πρέπει νὰ μείνομε σὲ κάτι. Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἄνοιξε τελικὰ τὰ μάτια αὐτῶν τῶν δύο τυφλῶν; Ἦταν μία κραυγή. Μάλιστα μία συνεχὴς κραυγή. Λέγει ἐδῶ ὅτι οἱ τυφλοὶ ἔκραζαν. Καὶ μάλιστα ὁ Κύριος δὲν τοὺς πρόσεξε -σκοπίμως, ἐντὸς εἰσαγωγικῶν- γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸ πλῆθος, ποὺ θὰ ἔκανε τὸ θαῦμα αὐτό, κι ὅταν μπῆκε σὲ ἕνα σπίτι, οἱ τυφλοὶ αὐτοὶ μπῆκαν κι αὐτοὶ μέσα στὸ σπίτι κι ἐκεῖ ἀκόμη συνέχισαν νὰ κράζουν: «Υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησον ἡμᾶς!». Συνεπῶς ἔβλεπαν, εἶχαν μπροστά τους τὸν Ἰησοῦν, τοῦ Ὁποίου τὸ πρόσωπον δὲν ἀμφισβητοῦν, πρὸς τὸν Ὁποῖον ἀποτείνονται. Γι᾿ αὐτό σᾶς εἶπα, τὸ «Ἰησοῦς» δὲν τὸ ὀνομάζουν ἐδῶ ἀλλὰ προϋποτίθεται,  Τὸν ἀποκαλοῦν «υἱὸν Δαυΐδ». Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἔκανε νὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια τους; Αὐτὴ ἡ ὁμολογία. Προσέξατέ την. «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαβίδ», σὺ ποὺ εἶσαι Κύριος, «ἐλέησέ μας».

Δηλαδὴ νὰ τὸ βάλω σὲ μία τάξη. «Κύριε»· γιατί τό «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαβὶδ» θὰ πεῖ «Χριστέ», «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ μας». Σᾶς λέει τίποτα αὐτό; Εἶναι ἡ γνωστὴ προσευχή. Ἡ γνωστὴ εὐχή. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς». Αὐτὴ εἶναι ἡ εὐχή. Δὲν εἶναι λοιπὸν παρὰ ἡ καταγωγὴ τῆς εὐχῆς, τῆς γνωστῆς εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἢ «ἐλέησον ἡμᾶς» , ἡ καταγωγή της εἶναι ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Δὲν εἶναι ἐπινόησις τῶν ἀνθρώπων. Μᾶς τὴν ἐδίδαξαν καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἀκόμα. Δὲν ἔχω τὸν χρόνο νὰ σᾶς πῶ πιὸ πολλά. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ποὺ ἀναφέρονται ἀκριβῶς σ᾿ αὐτὴν τὴν ἐπίκλησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸ τὸ παντοδύναμο ὄνομα, γιατί πίσω ἀπὸ τὸ ὄνομα εἶναι ἕνα παντοδύναμο πρόσωπο, τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, τοῦ τελείου Θεοῦ, τοῦ τελείου ἀνθρώπου· ποὺ ἔχει εἰδικὴν ἀποστολὴ ἀπὸ τὸν Πατέρα, γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου ὁλόκληρου. Αὐτὸ τὸ πρόσωπο εἶναι τὸ παντοδύναμο. Μπροστὰ στὸ ὁποῖο κάμπτει πᾶν γόνυ, ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων. Αὐτὸ λοιπὸν ἄνοιξε τὰ μάτια τῶν τυφλῶν.

Λοιπὸν κι ἐμεῖς... ὦ κι ἐμεῖς, μὴ ζητοῦμε... δέν μᾶς τὸ ἀπαγορεύει ὁ Θεὸς νὰ ζητήσομε καὶ τὴν θεραπεία τοῦ σώματός μας, ἀγαπητοί μου, δὲν μᾶς τὸ ἀπαγορεύει· εἶπε νὰ τὸ ζητοῦμε κι αὐτό. Πολλὲς φορὲς ὅμως ἡ ἀγάπη Του δὲν μᾶς δίνει τὴν θεραπεία σὲ μία σωματική μας ἀρρώστια.  Πρέπει ὅμως νὰ γίνει  καλὰ ἡ ψυχή μας ὁπωσδήποτε. Ὁπωσδήποτε. Γι᾿ αὐτὸ λοιπόν, μὲ τὴν τύφλωση ποὺ ἔχομε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν Θεό, δὲν μποροῦμε νὰ νιώσομε τὴν παρουσία Του, δὲν μποροῦμε νὰ Τὸν ἐγγίσομε,  ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς κάνει νὰ Τὸν ἐγγίσομε, νὰ Τὸν πλησιάσομε, εἶναι αὐτὴ ἡ εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».

Ἀλλὰ ἂς προσέξομε, ἀγαπητοί μου, κάτι ἐδῶ. Ἡ προσευχὴ αὐτὴ ἡ τόσο μικρή, εὐμνημόνευτη, εἶναι πλήρης προσευχή. Ὅταν λέμε «πλήρης προσευχὴ» σημαίνει ἔχει ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα, γιὰ νὰ ἀποτελέσει μία προσευχή. Καὶ νὰ γίνει εὐπρόσδεκτη ἀπὸ τὸν Θεό. Ἄν ἔχετε προσέξει, στὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ πρότυπον εἶναι ἡ Κυριακὴ Προσευχή, τὸ «Πάτερ ἡμῶν» ὑπάρχουν δύο θέσεις ἢ καλύτερα, δύο τμήματα. Στὸ πρῶτο τμῆμα, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ πρῶτον, προτάσσεται δηλαδή, ἀναφερόμεθα εἰς τὸν Θεὸν καὶ τίς ἰδιότητές Του. Στὸ δεύτερο τμῆμα ἀναφερόμεθα εἰς τὰ προβλήματά μας. Πᾶρτε τὸ «Πάτερ ἡμῶν». Κοιτᾶξτε: «Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γενηθήτω τὸ θέλημά Σου». Αὐτὰ ὅλα ἀναφέρονται στὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ. Μετὰ στὰ δικά μας θέματα: «Γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ». Αἰτήματα δικά μας. Σὲ κάθε, λοιπόν, προσευχὴ ἔχομε αὐτὰ τὰ δύο τμήματα. Τὴν θεολογία, δηλαδὴ ἀποτεινόμεθα στὸν Θεὸ καὶ στὰ ζητήματά μας. Ὅταν λέμε ὅμως «τὴν θεολογία» ἀναφερόμενοι στὴν θεολογία, ἀναφερόμεθα στὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Γιατί ὅταν πῶ τὸν Θεὸ «Πατέρα», αὐτὸ εἶναι δόξα· διότι εἶναι Πατὴρ καὶ Τὸν ὁμολογῶ Πατέρα. Συνεπῶς εἶναι μία δόξα πρὸς τὸν Θεό. Ὅταν πῶ «νὰ ἁγιασθεῖ», δηλαδὴ νὰ δοξαστεῖ τὸ ὄνομὰ Του, εἶναι μία δόξα στὸν Θεό. Ἔχω προσέξει, ὑπάρχουν εὐχές, καὶ μάλιστα λειτουργικές, ὅπως εἶναι ἡ εὐχὴ τοῦ Τρισαγίου Ὕμνου, ποὺ λέμε στὴν Θεία Λειτουργία, τὰ τρία τέταρτα τῆς ὅλης εὐχῆς εἶναι δοξολογία πρὸς τὸν Θεό. Συνεπῶς εἶναι τὸ πρῶτο τμῆμα. Γι᾿ αὐτὸ λέγει κανεὶς μὲ ἕναν τόνο φωνῆς κατὰ τέτοιο τρόπο, ποὺ ἀποτείνεται βέβαια πρὸς τὸν Θεό, ἐκεῖ ἀλλάζει τὸν τόνο τῆς φωνῆς, γιὰ νὰ πάει στὸ τελευταῖο τέταρτο τοῦ ὅλου μεγέθους τῆς εὐχῆς, ποὺ ἀποτείνεται στὸ νὰ μᾶς συγχωρεθοῦν οἱ δικές μας οἱ ἁμαρτίες καὶ νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς κι ἐμεῖς νὰ ψάλλομε τὸν Τρισάγιον Ὕμνον.

Ἔτσι κι ἐδῶ, αὐτὴ ἡ εὐχὴ εἶναι πλήρης. Ἀκούσατέ την. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ» εἶναι τὸ πρῶτον μέρος, τὸ θεολογικόν. «Ἐλέησόν με». Εἶναι τὸ δεύτερον μέρος. Ἐκεῖνο ποὺ ἀφορᾷ σὲ μένα, τὸν ἄνθρωπο. Ὥστε, λοιπόν, νὰ μία πλήρης προσευχή.

Ἀλλά, ἀγαπητοί μου, ἂς τὴν ἀναλύσομε. Ὅταν λέμε «Κύριε» στὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος, Τὸ ἀποκαλοῦμε «Θεόν». Διότι ὁ τίτλος «Κύριος» θὰ πεῖ Θεός. «Ἰησοῦ» θὰ πεῖ «ἄνθρωπος». Συνεπῶς ἐδῶ ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι καὶ Θεὸς εἶναι καὶ ἄνθρωπος πλήρης. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ». Τὸ «Χριστὲ» θὰ πεῖ Μεσσίας, ποὺ θὰ πεῖ τὸ εἰδικὸ ἔργο ποὺ ἀνέλαβε ὁ Ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Ἤτοι, ἡ Ἐνανθρώπησις, ὁ Σταυρός, ἡ Ἀνάστασις, ἡ Ἀνάληψις, ἡ Δευτέρα Του παρουσία. Ὅλα αὐτὰ εἶναι στὸν κύκλο τοῦ Μεσσίου. Συνεπῶς τὸ ἀπολυτρωτικὸν ἔργον τοῦ Μεσσίου γιὰ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὴν Δημιουργία ὁλόκληρη. Ἄρα λοιπὸν κλείνεται στὸν κύκλο «Χριστὲ» ὅλο τὸ μυστήριον τῆς θείας Οἰκονομίας· τὸ ὁποῖον ἐδῶ ὁμολογοῦμε, καὶ μὲ τὴν ὁμολογία μας αὐτὴ δοξάζομε τὸν Θεό. Δοξάζομε ὄχι μόνον τὸ πρόσωπο τὸ δεύτερο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλὰ καὶ τὸν ὅλον Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν. Ὥστε λοιπὸν βλέπομε ἀγαπητοί μου, ὅτι τὸ μέρος αὐτό, τὸ πρῶτο εἶναι θεολογικό, δοξολογικὸ καὶ ἀναφέρεται εἰς τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ καὶ κάτι ἀκόμα. Εἴδατε ὅτι εἰς τὴν Λειτουργίαν λέμε τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως. Εἶναι θεμελιῶδες αὐτό. Τί σημαίνει λέγω τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως; «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα Παντοκράτορα...καί εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν... καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον».  Δηλαδή; Αὐτὸ ποὺ στὸ τέλος θὰ ποῦμε, συγγνώμη, στὴν ἀρχὴ τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, γιὰ νὰ ὁμολογήσομε, «Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα Θεόν». Δηλαδὴ τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν. Εἶναι ἡ ὑψίστη ὁμολογία. Εἶναι ἡ ὑψίστη θεολογία. Πρέπει λοιπὸν νὰ ποῦμε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, γιὰ νὰ διακηρύξομε τὴν πίστη μας εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν, διότι σὲ λίγο θὰ κοινωνήσομε, καὶ εἶναι βαρύτατο ἁμάρτημα νὰ κοινωνήσει κανεὶς τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν πιστεύει σὲ δύο πράγματα. Στὴν θεότητα, δηλαδὴ στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ δεύτερον εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Οἰκονομίας. Βαρύτατο ἁμάρτημα. Μέχρι ποὺ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Γι᾿ αὐτὸ ἀρρωσταίνουν πολλοὶ καὶ κοιμῶνται (:πεθαίνουν) ἱκανοί». Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο ἁμάρτημα. Ἡ ἀπιστία. Λοιπόν, ἀνανεώνομε μὲ τὸ νὰ ποῦμε τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως, τὴν πίστη μας εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸ μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, δηλαδὴ τῆς Ἐνανθρωπήσεως.

Ἔτσι κι ἐδῶ. Ὅταν λέμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», ἀκούσατέ το, ὅταν ποῦμε «Κύριε», στρεφόμεθα ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρετικῶν, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Ἄρειον, ποὺ ἀμφισβήτησαν τὴν θείαν φύσιν τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν λέμε «Ἰησοῦ», στρεφόμεθα ἐναντίον τῶν μονοφυσιτῶν οἱ ὁποῖοι ἀμφισβήτησαν... -καὶ τῶν Δοκητῶν, ποὺ ἀμφισβήτησαν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τοῦ Ἰησοῦ. Ὅτι ἦτο κατὰ τὸ φαινόμενον ἢ ὅτι ἀπερροφήθῃ ἀπὸ τὴν θείαν φύσιν. Κι ὅταν λέμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», ὁμολογοῦμε ὅλο τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ καὶ στρεφόμεθα ἐναντίον ὅλων ἐκείνων τῶν αἱρετικῶν καὶ μάλιστα συγχρόνων αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ὁμολογοῦν τὸν Ἰησοῦν ὡς Χριστόν. Δηλαδή, ὡς λυτρωτήν. Ἀλλὰ ὡς ἀναμορφωτὴν τῆς ἀνθρωπότητος, ὡς φιλόσοφον, ὡς Γκουρού· τελευταία ἔχομε κι αὐτό, ὅτι εἶναι διδάσκαλος, μὲ μία ἰνδικὴ ὀνομασία, ἢ ὅ,τι ἄλλα θέλετε. Ὥστε ὅταν πῶ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ» ἔχω πλήρη ὁμολογία καὶ στρέφομαι ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρετικῶν μὲ αὐτήν μου τὴν ὁμολογία.

Ἄρα; Ἄρα εἶναι πλήρης προσευχή, πλήρης προσευχή. Γι᾿ αὐτό, ἂν κάνω μόνον αὐτὴν τὴν εὐχή, τὰ κάνω ὅλα. Γι᾿ αὐτὸ πολλὲς φορές, ἀσκηταὶ ποὺ δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα ἢ δὲν θὰ ἤθελαν, ἀπομονωμένοι, νὰ κάνουν ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Ὄρθρο, τὸν Ἑσπερινό, μένουν στὴν εὐχὴ μόνη. Γιατί; Εἶναι πλήρης προσευχή, πλήρης.

Ἀλλὰ προσέξτε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο. Ἀφοῦ εἶναι πλήρης προσευχή, καὶ ἀναφερόμεθα εἰς τὸ «ἐλέησόν με», τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς ἀναλύσω λίγο πιὸ κάτω, δὲν ἔχομε τί ἄλλο νὰ πετύχομε παρὰ περιεκτικότατα τὴν πρακτικὴν ἀρετὴν καὶ τὴν θεωρίαν.  Δηλαδὴ νὰ πετύχομε τίς ἀρετὲς καὶ νὰ φθάσομε μὲ τὸν δρόμο τῆς προσευχῆς, αὐτῆς τῆς εὐχῆς, νὰ φθάσομε νὰ εἴδομε τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλὰ προσέξτε ὅμως. Μερικοὶ θὰ ἔλεγαν τὴν εὐχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν ἡμᾶς». Πολλοὶ ὅμως λέγουν «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Αὐτὸ σὲ τύπον πληθυντικὸ ἐκφράζει κάτι. Ἐδῶ οἱ δύο τυφλοὶ ἔλεγαν «ἐλέησον ἡμᾶς». Θὰ μποροῦσε ὁ καθένας νὰ ἔλεγε γιὰ λογαριασμό του, γιὰ τὸν ἑαυτό του «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Ὅπως λέμε στὸν στρατὸ πολλὲς φορές... ἀπαγορεύεται νὰ μιλήσομε σὲ ἕνα αἴτημά μας σὲ πληθυντικὸ ἀριθμό. «Θέλομε ψωμί. Εἴμαστε ἄρρωστοι. Εἴμαστε κουρασμένοι». Ἀπαγορεύεται. Γιατί θεωρεῖται στάσις. Θὰ πεῖς στὸν στρατό: «Θέλω ψωμί», ὄχι «θέλομε». «Εἶμαι κουρασμένος», «εἶμαι ἄρρωστος, δὲν μπορῶ», ὄχι «δὲν μποροῦμε». Ἐδῶ ἀντίθετα. Δὲν ὑπάρχει κανένας φόβος στάσεως, ἐπαναστάσεως καὶ ἀπειθαρχίας. Ὑπάρχει ἡ ἔκφραση τῆς ἀγάπης. «Ἐλέησον ἡμᾶς». Ὁ κάθε τυφλὸς δὲν μένει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ καὶ στὸν ἄλλον τυφλόν. Ἔτσι, ἅμα λέγουν «Ἐλέησον ἡμᾶς», θά ᾿θελαν καὶ οἱ δύο νὰ θεραπευθοῦν. Θά ᾿λεγε ἴσως ὁ καθένας ἀπὸ πλευρᾶς του: «Κύριε, ἂν θεραπεύσεις ἐμένα καὶ δὲν θεραπεύσεις τὸν ἄλλον, μὴν θεραπεύσεις οὔτε ἐμένα. Καὶ ἐμένα καὶ τὸν ἄλλον». Αὐτὸ ἐκφράζει πολλὴ ἀγάπη. Τὴν δεύτερη ἐντολή, τὴν μεγάλη, τὸ «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν». Ὅταν λοιπὸν λέμε «ἐλέησον ἡμᾶς», ἀγκαλιάζομε ὅλους τοὺς φίλους καὶ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ὁλόκληρη τὴν Δημιουργία. Κατὰ τὸν τύπον «Πάτερ ἡμῶν». Δὲν λέμε «Πατέρα μου» ἀλλὰ «Πάτερ ἡμῶν»Πατέρα μαςἜτσι, ἀγαπητοί μου, ἔχομε μπροστά μας τὴν πλήρωση τῶν δυὸ ἐντολῶν. Τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό, στὸν Ὁποῖον ἀποτεινόμεθα καὶ τὸν Ὁποῖον δοξάζομε καὶ ὁμολογοῦμε, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον μὲ τὸ νὰ συμπεριλάβομε στὴν προσευχή μας καὶ τὰ πρόσωπα τῶν πλαϊνῶν μας, ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλλὰ ἀκόμα αὐτὸ τὸ «ἐλέησον», τί σημαίνει; Εἶναι περιεκτικὴ λέξις. Καὶ ἐκφράζει καὶ δοξολογία καὶ εὐχαριστία καὶ μετάνοια καὶ δέηση. Ὅλα τὰ ἐκφράζει, ὅλα, μὰ ὅλα. Εἶναι περιεκτικὴ αὐτὴ ἡ λέξις ὅπως σᾶς εἶπα. Νὰ γίνεις ἔλεος σὲ μένα. Νὰ μὲ βοηθήσεις. Νὰ μὲ ἐλεήσεις. Καὶ τί σημαίνει «ἐλέησέ με»; Σημαίνει, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης «τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος». Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ὁ δὲ ἅγιος Νικόδημος, στὴν Φιλοκαλία λέγει τὸ ἑξῆς περίφημο: «Ὅταν θέλεις νὰ ζητήσεις τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, θὰ ἔχεις στὸν νοῦ σου τὰ ἑξῆς-ἐπὶ λέξει ἔτσι τὰ γράφει. Μάλιστα τὰ μεταφράζει, εἶναι στὸν 5ο τόμο τῆς Φιλοκαλίας, πρὸς τὸ τέλος, τὰ μεταφράζει γιὰ νὰ γίνουν κατανοητὰ ἀπὸ ὅλους, γιὰ νὰ μὴν μείνει κανεὶς ποὺ νὰ μὴν κατανοεῖ αὐτὴν τὴν εὐχήν- Λυπήσου με καὶ δός μου- πρῶτον- πνεῦμα δυνάμεως. Δῶσε μου τὴν δύναμη, νὰ μὴν ἔχω δειλίαν». Διότι ἡ δειλία εἶναι ἴδιον τῶν μὴ Χριστιανῶν. Μὴν τὸ ξεχνᾶτε αὐτό. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ σατανᾶ ἔχουν δειλίαν. Ὁ πιστὸς δὲν ἔχει ποτὲ δειλίαν. Ἀκόμη κι ὅταν στέκομαι μπροστὰ στὸν ὄγκο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ λέγω ... τί θὰ κάνω ἐγώ; Κάποτε, ὅταν διαβάσομε ἕνα βιβλίο καὶ μᾶς πεῖ κάποιος πνευματικὸς ἢ ἕνα κήρυγμα γίνει, θεωροῦμε ὑπερβολικὰ αὐτά, πολὺ βαριὰ καί, εἴμαστε ἀνήμποροι ἐμεῖς νὰ τὰ πραγματώσομε. Ἀγαπητοί μου, μᾶς λείπει πνεῦμα δυνάμεως. Γι᾿ αὐτὸ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «δὲν μᾶς ἔδωκε ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ».

«Λυπήσου με καὶ δός μου -δεύτερον- πνεῦμα σωφρονισμοῦ. Νὰ ἔχω μυαλό. Νὰ μπορῶ». Γιατί ἡ σωφροσύνη ἔχει δύο σημασίες. Ἔχει τὴν σημασία νὰ σκέπτομαι σωστὰ ἀλλὰ καὶ ἀκόμη νὰ διατηρῶ μακριὰ ἀπὸ τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα τὸ σκεῦος μου, ποὺ εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ τὸ σῶμα μου. «Λυπήσου με καὶ δός μου», τρίτον, «πνεῦμα φόβου Θεοῦ». Σήμερα προσπαθοῦμε νὰ βγάλομε ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς νεοτέρας γενεᾶς τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Καὶ λέμε ὅτι δημιουργεῖ συμπλέγματα κατωτερότητος ὁ φόβος. Δὲν εἶναι ὁ φόβος ποὺ δημιουργεῖ τὰ συμπλέγματα. Τὸ δεχόμαστε κι ἐμεῖς, ναί. Ὁ φόβος δημιουργεῖ συμπλέγματα κατωτερότητος. Εἶναι κακὸ πρᾶγμα ὁ φόβος. Εἶναι μεταπτωτικὸ φαινόμενο. Μὰ ὄχι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι γονιμοποιός. Γονιμοποιεῖ τὴν ψυχή. Διότι ὅταν λέγει ὁ Ἀπόστολος «μετὰ φόβου καὶ τρόμου κατεργαζόμενοι τὴν ἡμῶν σωτηρίαν», τί ἄλλο θέλει νὰ πεῖ; Μὲ φόβο καὶ μὲ τρόμο νὰ κατεργάζομαι τὴν σωτηρία μου, μήπως τὴν χάσω, μήπως χάσω τὸν Θεό. Αὐτὸς ὁ φόβος εἶναι γονιμοποιός. «Ἀρχὴ σοφίας -δηλαδὴ ἀρχὴ ἀρετῆς, σοφία στοὺς Ἑβραίους θὰ πεῖ ἀρετή- φόβος Κυρίου». Ἔβγαλες τὸν φόβον αὐτὸν τὸν γονιμοποιόν; Δὲν πρόκειται, ἀδελφέ μου, οὐδέποτε νὰ ἀποκτήσεις ἀρετή. Καὶ τότε, ἀπὸ σκαλοπάτι σὲ σκαλοπάτι θὰ κατεβαίνεις στὸ βάθος τῶν κακῶν καὶ τῆς ἀσεβείας. Ἐπειδὴ ἀκριβῶς οἱ ἄνθρωποι πέταξαν τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο πέφτουν εἰς τὸν βυθὸν τῆς ἀσεβείας. Τί εἶπε ὁ ληστὴς ὁ ἕνας στὸν ἄλλον; «Οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν;». «Δὲν φοβᾶσαι τὸν Θεό; Καὶ βλασφημᾶς ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ;». Ὁ ἕνας ληστὴς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, στὸν ἄλλον ληστὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Δὲν φοβᾶσαι τὸν Θεό; Δός μου λοιπόν, Κύριε, λυπήσου με καὶ δῶσε μου φόβον Θεοῦ.

«Δὸς μου Κύριε πνεῦμα ἀγάπης. Νὰ σὲ ἀγαπῶ. Εἶναι ἡ κορυφὴ ὅλων. Νὰ σὲ ἀγαπῶ. Νὰ φθάνω ὅταν λέγω τὴν εὐχή, νὰ νιώθω ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτα ἄλλο στὸν κόσμο πλήν Σου. Ὁ κόσμος παράγει. Ὁ κόσμος περνᾷ. Δὲν μένει τίποτα εἰς τὴν θέση του. Βοήθησέ μὲ λοιπὸν νὰ αἰσθάνομαι ὅτι τὸ μόνο σταθερὸν εἶσαι Σὺ καὶ μόνον Ἐσύ. Τὸ μόνον ἀξιαγάπητον πρόσωπον, τὸ ἀξιέραστον πρόσωπον, τὸ ἄκρως ἐφετὸν εἶναι τὸ πρόσωπό Σου. Βοήθησέ μέ, λοιπόν, δός μου τὸ ἔλεὸς Σου, δηλαδὴ βοήθησέ με νὰ Σὲ ἀγαπήσω. Ναί, Κύριε. Δὸς μου πνεῦμα εἰρήνης. Νὰ εἰρηνεύει ἡ ψυχή μου. Νὰ εἶμαι σὲ συνδιαλλαγὴ μαζί σου. Νὰ μὴν αἰσθάνομαι ἔνοχος ἀπέναντί Σου. Καὶ μέσ᾿ τὸν κόσμον αὐτὸν νὰ αἰσθάνομαι εἰρήνη. Ὅτι εἶμαι ἀσφαλισμένος μέσα στὸ χέρι τὸ δικό Σου. Ναί, Κύριε. Δὸς μου πνεῦμα καθαρότητος. Νὰ καθαρεύω σὲ ὅλα. Νὰ ἔχω εἰλικρίνεια, νὰ εἶμαι καθαρὸς στὴν ψυχή, καθαρὸς στὸ σῶμα. Λυπήσου με, Κύριε, ἐλέησέ με καὶ δῶσε μου πνεῦμα ταπεινοφροσύνης. Νὰ βλέπω ὅτι εἶμαι πολὺ μικρός. Ὅτι εἶμαι ἕνα μικρό Σου πλάσμα, πλὴν πλάσμα Σου. Ἀλλὰ πολὺ μικρὸ μέσα στὴν Δημιουργία. Νὰ αἰσθάνομαι ὅτι δὲν εἶμαι τίποτα, ὅτι τὸ πᾶν εἶσαι Ἐσύ».

Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, θὰ ποῦν ὅλα αὐτὰ καὶ πλῆθος ὅλα τ᾿ ἄλλα, ὅ,τι δὲν εἴπαμε, τὰ παίρνω ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόδημο αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα, σημαίνουν «ἐλέησον ἡμᾶς». Ἐλέησέ με. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς».

Σύντομη εὐχή. Ἐπαναλαμβανομένη. Διαρκῶς. Πόσο διαρκῶς; Μᾶς τὸ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε». Μποροῦμε νὰ δουλεύομε καὶ νά ᾿χομε στὸν νοῦ μας τὸν Θεό. Νὰ ταξιδεύομε, νὰ διαβάζομε, κι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν προχωρήσει στὴν εὐχή, τότε τὴν εὐχὴ τὴν λέγει κι ἡ καρδιά τους ὅταν κοιμῶνται. Παράξενο. Περίεργο. Κι ὅμως ἀληθινό, ἀγαπητοί. Ἀληθινὸ εἶναι. Μπορεῖ νὰ λέγει κανεὶς τὴν εὐχὴ ὅταν κοιμᾷται; Ναί, σᾶς λέγω, εἶναι ἀληθινό! Καὶ ἐπαληθεύει ἐκεῖνο ποὺ λέγει τὸ «Ἆσμα Ἀσμάτων»«Ἐγὼ καθεύδω καὶ ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ». Ἀγρυπνεῖ ἡ καρδία καὶ λέγει τὴν εὐχή. Ἀλλὰ μόνον γιὰ κείνους ποὺ ἔχουν πάρα πολὺ προχωρήσει στὴν εὐχή. Ἔτσι, λοιπόν, ὅταν μᾶς παραγγέλλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε», στὸ ἐρώτημα «καὶ τί μποροῦμε ἀδιαλείπτως νὰ προσευχόμεθα», ἡ ἀπάντηση θὰ ἦταν: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς».

Δὲν εἶναι λοιπὸν μία εὐχὴ ποὺ ἀφορᾷ τοὺς μοναχούς. Δὲν εἶναι μία εὐχὴ ποὺ βγῆκε ἀπὸ τὰ μοναστήρια. Ἁπλῶς καλλιεργεῖται στὰ μοναστήρια. Εἶναι μία εὐχὴ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Βλέπομε αὐτοὺς τοὺς τυφλοὺς νὰ λέγουν: «Υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησον ἡμᾶς»Κύριε, υἱὲ Δαβίδ, Ἰησοῦ, ἐλέησον ἡμᾶς. Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶςἜτσι μποροῦν νὰ τὴν λέγουν ὅλοι. Καθένας ποὺ βαφτίστηκε. Μικρὸς ἢ μεγάλος, μορφωμένος ἢ ἀμόρφωτος, μὲ πολλὴν σοφία κατὰ κόσμον ἢ μὲ ἁπλότητα ἄνθρωπος· ποὺ δὲν ἔχει πολλὰ πράγματα στὴ ζωή του νὰ ξέρει. Ὅλοι μποροῦν νὰ λέγουν τὴν εὐχή. Ὁπουδήποτε. Καὶ στὸ κρεβάτι ἅμα εἴμαστε ἄρρωστοι. Κι ὅταν εἴμαστε ὄρθιοι...[Δυστυχῶς, στὸ σημεῖο αὐτὸ τελείωσε ἡ κασέτα μαγνητοφώνησης τῆς ὁμιλίας τοῦ μακαριστοῦ γέροντα καὶ δὲν ὁλοκληρώθηκε ἡ ἠχογράφησή της].


150η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

📜🇷🇺👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2026/02/blog-post_52.html?m=1

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.