Εξάλλου, ο ίδιος ο Κύριος είχε πει μελαγχολικά: «Πλὴν, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Αυτό το «ἐλθὼν» -εννοεί την Δευτέρα Του Παρουσία- «όταν θα ξανάλθω», δηλαδή, «θα βρω την πίστιν πάνω στη γη;». Άρα, η πίστις είναι κάτι που, πηγαίνοντας προς τα έσχατα, διαρκώς θα αδυνατίζει. Έχομε δε και την προϊούσαν αποστασίαν. Όταν βεβαίως, η πίστη αδυνατίζει, τότε φθάνομε εις το φαινόμενον της αποστασίας. Για την οποία αποστασία αναφέρεται ο απόστολος Παύλος και που φυσικά εννοεί την μείωση της πίστεως, γιατί αυτό θα πει «αποστασία», εμειώθη η πίστις ή εξέλιπεν η πίστις και παρατηρείται το φαινόμενον της αποστασίας, δηλαδή της απομακρύνσεως από τον Θεό. Το λέει στην δευτέρα του προς Θεσσαλονικείς επιστολή ο Παύλος.
Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος δίδει κι αλλού την μαρτυρία, όπως εις τον άγγελον της Φιλαδελφείας, που είναι στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως» και λέγει ««ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου –ποιος είναι ο λόγος της υπομονής του; Το να είσαι πιστός και να φθάνεις με υπομονή να διατηρείς την πίστη, διότι ο κόσμος δεν θα σε αποδεχθεί. Όχι μόνον, αλλά και εις το μαρτύριον θα σε οδηγήσει. Άρα απαιτείται υπομονή. Γι'αυτό λέγει: «ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης (:γι΄αυτό κι εγώ - λέγει, θα σε φυλάξω- είδατε; Θα σε τηρήσω, θα σε φυλάξω- από την ώρα του πειρασμού που έρχεται σε ολόκληρη την οικουμένη, σε όλη τη γη. - Ποια είναι αυτή η ώρα;) πειράσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς (: να βάλει σε δοκιμασία όλους τους κατοίκους της γης)». Ποια είναι αυτή; Ποιος είναι αυτός ο πειρασμός; Είναι: «Ποιος είναι ο Χριστός;». Το αιώνιο ερώτημά Του είναι: «Τίνα μὲ λέγουσιν εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;» . Και οι άνθρωποι απαντούν. Απαντούν: «Ένας άνθρωπος· σοφός, κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, ηθικολόγος», ό,τι θέλετε, εκτός από του ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Αυτός είναι ο μεγάλος πειρασμός, ο παμμέγιστος πειρασμός.
Εξάλλου, ο Αντίχριστος όταν θα πολεμήσει τους Χριστιανούς, επάνω σε αυτό το σημείο θα τους πολεμήσει. Επειδή πιστεύουν εις τον Ιησούν Χριστόν ως Θεάνθρωπον. «Κι εγώ», λέει, «θα σε φυλάξω την ώρα εκείνη». Όλα αυτά πότε; Εις τα έσχατα. Και από πού μπορούμε να ξέρουμε ότι έχομε πορεία προς τα έσχατα; Από το ότι το φαινόμενο της αποστασίας διαρκώς ογκούται! Διαρκώς ογκούται! Μεγαλώνει! Οι Χριστιανοί μας - διότι περί των Χριστιανών πρόκειται- διότι δεν μπορούμε να μιλάμε για έναν ειδωλολάτρη ότι έχει αποστασία, εννοούμε για τους Χριστιανούς, τους χριστιανικούς λαούς, σήμερα ο πλαϊνός μας θεωρεί μεγάλο πράγμα να του πούμε ότι εμείς είμαστε Χριστιανοί με όλη τη σημασία της λέξεως και με το βάθος και το πλάτος και το ύψος. Εκπλήσσεται, γιατί; Γιατί λιγοστεύει και λιγοστεύει η πίστις. Δεν είναι λοιπόν μικρό πράγμα σήμερα να μπορείς να σταθείς. Το πρώτο πράγμα που θα συναντήσεις είναι η ειρωνεία. Τα παρακάτω; Ω, τα παρακάτω… Τα παρακάτω είναι το μαρτύριον. Το μαρτύριον αίματος.
Ακόμη έχομε και την αυστηρή παραγγελία του Κυρίου που λέγει: «Ἔρχομαι ταχύ». Το λέει στην Εκκλησία. Σε μία από τις επτά ιστορικές εκκλησίες κ.λπ. «Κράτει ὃ ἔχεις, έρχομαι γρήγορα». «Έρχομαι γρήγορα». Τι είναι 2.000 χρόνια μπροστά στη Δημιουργία; Στον χρόνο της Δημιουργίας; Αλλά και αν θέλετε ακόμη, και μπροστά στην παρουσία του ανθρώπου επί της γης; «Κράτει ὃ ἔχεις. Κράτησε, φύλαξε αυτό που έχεις». Πρέπει, λοιπόν, να κρατήσουμε αυτό που έχουμε. Και τι είναι αυτό που έχουμε; Είναι το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού· που συγκεντρώνει τα πάντα. Δεν μιλάει για την ηθική· που υποτίθεται η ηθική. Προϋποτίθεται η ηθική. Προϋποτίθεται η τήρησις των εντολών. Γιατί αν δεν τηρείς τις εντολές του Θεού δεν μπορείς να κρατήσεις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού, δεν γίνεται. Αυτά, λοιπόν, όλα, η ηθική του ευαγγελίου, τα πάντα, προϋποτίθενται για να φτάσεις να κρατήσεις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού.
Έτσι, αγαπητοί μου, και με τις δικές σας τις ευχές, ως φιλόθεοι ακροαταί, αρχίζομε τα φετινά μας θέματα, από τον προφήτη Ησαΐα, όπως είπαμε. Θα ενθυμείσθε ότι προ του Πάσχα είχαμε αναφερθεί εις τα κεφάλαια εκείνα, δηλαδή εις το 52ον, 53ον , τα κεφάλαια αυτά του Ησαΐου που αναφέρονται εις τον Πάσχοντα Μεσσία. Επειδή, όμως, δεν είχαμε πολύ χρόνο, γι'αυτό κάναμε μια συντομοτάτη περίληψη, και δείξαμε, μάλιστα ενθυμούμαι που σας είπα ότι όταν την Μεγάλη Παρασκευή δείτε τον Εσταυρωμένον να λιτανεύεται μέσα στην Εκκλησία, να θυμηθείτε Ποιος είναι αυτός. Ότι είναι ο «ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ», που ενηνθρώπησε. Αυτός είναι επί του Σταυρού. Και τότε θα έχετε μέγα κέρδος, σας έλεγα, με το να έχομε συνειδητοποιήσει Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Επειδή, λοιπόν, δεν ολοκληρώσαμε και υπάρχουν πολλά σημεία, γιατί δεν είχαμε χρόνο, όπως σας εξήγησα, τώρα θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μίαν αναπλήρωσιν.
Δεν θα πούμε τα ίδια, αλλά θα μπούμε σε λεπτομέρειες, προχωρώντας στο ιερό κείμενο. Ο προφήτης Ησαΐας, στο 53ο κεφάλαιό του, μας αναφέρει τα Πάθη του Μεσσίου· ότι δηλαδή ο Μεσσίας είναι παθητός. Γράφει: «Οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα». «Αὐτῷ». Ποιος είναι «Αὐτός»; Ο Υιός της Παρθένου. Ο Εμμανουήλ. «Εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος». Δηλαδή: «Δεν υπάρχει σ’ Αυτόν», λέγει, «μορφή ευπρεπείας». Ενθυμείσθε από το σχολειό μας, την λέξη «εἶδος». Θα πει «πρόσωπον». Δηλαδή ένα ευπρεπές πρόσωπον. Πρόσωπον. «Δεν είχε», λέει, «ένα ευπρεπές πρόσωπον». «Οὐδὲ δόξα». Δηλαδή, «δεν είχε κάλλος, δεν είχε ομορφιά». Επαναλαμβάνει το ίδιο, αλλά με έναν περισσότερο τόνο: «Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος». Δεν σας κάνει εντύπωση εκείνο το «Καὶ εἴδομεν». «Τον είδαμε». «Τον είδαμε…». Ποιος Τον είδε; Το Πάθος του Μεσσίου έγινε περίπου 8 αιώνες μετά τον Ησαΐα. «Όλοι εμείς, οι προφήται. Και συνεπώς, και εγώ, ο Ησαΐας». Γι’ αυτό λέγεται - θα το ξαναπούμε πιο κάτω- ο πέμπτος ευαγγελιστής ο Ησαΐας. Είναι σαν να είναι κάτω από τον Σταυρό, όπως ήτανε ο Ιωάννης, και ο οποίος Ιωάννης καταγράφει στο ευαγγέλιό του λεπτομέρειες από το Πάθος του Χριστού, έτσι και ο Ησαΐας, ως να είναι κάτω από τον Σταυρόν –γιατί λέει «εἴδομεν αὐτόν», όπως Τον είδε και «ἐπί θρόνου ἐπηρμένου», έτσι τώρα Τον βλέπει και επί του Σταυρού. Και Τον περιγράφει μέχρι λεπτομερειών. Μας καταπλήσσει αυτό.
«Και τον είδαμε», λέγει, «που δεν είχε μορφή ευπρεπή, ούτε κάλλος, ούτε ομορφιά, ούτε ωραιότητα· εκείνη που έχει ένας νέος άνθρωπος». Και συνεχίζει ο προφήτης την περιγραφή του και λέγει. Είμεθα εις το 4ον χωρίον, γιατί τώρα μπαίνουμε στο κύριον θέμα μας, γιατί τα προηγούμενα τρία χωρία κάπως τα είχαμε δει προ των διακοπών μας, στο 53ον κεφάλαιο. «Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει». Δηλαδή: «Αυτός φέρει επάνω Του το φορτίο των αμαρτιών μας και για μας πονά, ὀδυνᾶται, πονά. Και εμείς ενομίσαμεν, πλανώμενοι βέβαια, ότι Αυτός πονά επειδή ετιμωρήθη από τον Θεό για τις δικές μας αμαρτίες». Ο Μεσσίας, λοιπόν, όπως τον περιγράφει, είναι παθητός μέχρι Σταυρού. Δεν θα παύσω να σας λέγω ότι η τύφλωσις του Ισραήλ, όπως την αναφέρει ο Απόστολος Παύλος –τύφλωσις! Μέχρι σήμερα! 2.000 χρόνια…- οφείλεται σε αυτό το ένα σημείο: Δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να καταλάβει ότι ο Μεσσίας είναι πα-θη-τός. Δεν τον ήθελε παθητόν. Μα θα μου πείτε: «Δεν διάβαζαν τον Ησαΐα;». Βεβαίως! Αλλά το παρέβλεπαν το πάθος του Μεσσία. Ακούστε: Το παρέβλεπαν! Είναι εκείνο που κάποτε ακούμε ευχάριστα και δυσάρεστα και τα δυσάρεστα δεν θέλουμε να τα ακούσουμε, τα βάζουμε στην άκρη. Γιατί; Όχι γιατί είναι τόσο κουτοί οι άνθρωποι, όχι κάθε άλλο. Αλλά γιατί βάζουν μπροστά στα μάτια τους έναν εθνικόν πόθον: να γίνουν κοσμοκράτορες. Και δεν χρειάζονται έναν παθητόν Μεσσίαν. Δεν χρειάζονται… Αυτό είναι ο ογκόλιθος που στέκεται μπροστά στα μάτια τους και δεν τους έχει αφήσει μέχρι σήμερα να πιστέψουν. Αλλά να το ξέρετε, με δύο λόγια μόνο είναι αυτό, ότι δεν πίστεψαν οι Εβραίοι- μυστήριο κι αυτό, μυστήριο κι αυτό… Μα πώς; - επειδή δεν μπορούσαν να αποδεχθούν έναν παθητόν Μεσσίαν.
Βλέπομε, όμως, ότι όταν ο Ησαΐας προβάλλει τον Μεσσία παθητόν, ευθύς εξαρχής τι κάνει; Απορρίπτει, αποβάλλει έναν Μεσσία, που θα είναι πρόσωπο πολιτικό ή κάποιος ήρως εθνικός που θα απήλασσε, τότε τουλάχιστον, την χώρα των Εβραίων. Κατοπινά, για να γίνουν οι άνθρωποι αυτοί κοσμοκράτορες. Ευθύς εξαρχής το κάνει αυτό ο Ησαΐας. Όταν παρουσιάζει αυτήν την εικόνα. Οι άρχοντες του Ισραήλ, αν είχαν προσέξει αυτήν την περιγραφή του Μεσσίου, και την είχαν αντιπαραβάλει με τον Σταυρό του Χριστού, την Σταύρωση, θα άλλαζαν αντίληψη. Αλλά ακριβώς επειδή – προφητεύεται κι αυτό - θα είχαν εσφαλμένη αντίληψη περί Μεσσίου, γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν, βάσει των χαρακτηριστικών της υπάρξεώς Του, που μας έδωσαν οι προφήται. Γι'αυτό προφητεύεται το Πάθος του Μεσσίου, αφού οι άρχοντες θα Του το προκαλούσαν. Δεν Τον δέχθηκαν.
Προφητεύεται έμμεσα, δηλαδή εδώ, η συμπεριφορά των αρχόντων έναντι του Ιησού. Στο βάθος, όμως, του Πάθους, υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια, όπως μας τη λέει ο Ησαΐας: ότι «τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει»· «φέρει τις αμαρτίες μας». Η πρόνοια του Θεού αφήνει την άγνοια των αρχόντων, την αφήνει, να υπάρχει, αλλά και την άγνοια του διαβόλου για να επιτευχθεί αυτή η ανάληψις των αμαρτιών μας όλης της ανθρωπότητος εκ μέρους του Μεσσίου. «Αν εγνώριζαν», λέει ο Απόστολος Παύλος, «τον Κύριον της δόξης, δεν θα Τον εσταύρωναν». Αλλά αυτό, όμως, ξέφυγε από την γνώση και των αρχόντων και του διαβόλου.
Μια ανάληψις αμαρτιών που θα εκάλυπτε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Ο Σύμμαχος, ένας μεταφραστής αρχαίος, αντί της λέξεως «φέρει» που χρησιμοποιούν οι Εβδομήκοντα -κι αυτοί μεταφρασταί- γράφει: «ανέλαβε». Αλλά και ο Ματθαίος γράφει την ίδια λέξη. Και κάνει εντύπωση. Ματθαίος 8,17: «Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε -Είδατε; «Ἔλαβε». Τώρα βέβαια το «λαμβάνω» και το «φέρω» είναι συνώνυμα- καί τάς νόσους ἐβάστασεν», «και ότι από αγάπη για μας έπαθε για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας». Αυτό δε το ανήγγειλε και ο άγγελος εις τον Ιωσήφ. Βλέπετε μαρτυρίες περί του παθήματος του Μεσσίου; Λέγει ο Ματθαίος - που λέγει ο άγγελος εις τον Ιωσήφ: «Τέξεται δὲ υἱόν -η Μαρία-, καὶ καλέσεις -συ, ο Ιωσήφ, ο νομιζόμενος πατήρ- τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν (:γιατί Αυτός θα σώσει- λέγει- τον λαό Του από τις αμαρτίες του)».
Αλλά αν τότε, αν έτσι έχουν τα πράγματα, ο θάνατος του Ιησού επί του Σταυρού είναι -προσέξτε- αντιπροσωπευτικός. Είναι αντιπροσωπευτικός. Δηλαδή αντιπροσωπεύει εμάς. Εμείς έπρεπε να πεθάνουμε επί του Σταυρού. Αλλά πεθαίνει Εκείνος ἀντὶ ἡμῶν και ὑπὲρ ἡμῶν. Αλλά, πώς, όμως, γίνεται αντιπρόσωπός μας; Είπαμε ότι το Πάθος Του είναι αντιπροσωπευτικόν. Μας αντιπροσωπεύει. Αυτό, παρακαλώ, θέλω να το θυμόσαστε πάντοτε. Και να είναι προ οφθαλμών κάθε μέρα στη ζωή σας. Πώς; Με το να οικειωθούμε με την πίστη το θεανθρώπινον πρόσωπό Του. Αυτό είναι όλο. Εάν, δηλαδή, πιστέψω ότι είναι ο Ιησούς Χριστός ο Υιός του Θεού που πέθανε για μένα, τότε Τον καθιστώ εγώ αντιπρόσωπό μου και συνεπώς, τι χρειάζεται; Χρειάζεται η πίστις. Αν δεν έχω πίστη εις το θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού, τότε η θυσία του Χριστού δεν έχει σε τίποτα να με ωφελήσει. Μόνο τότε. Το προσέξατε; Μόνον τότε. Όταν οικειωθώ τον Ιησούν Χριστόν με την πίστη – η πίστις είναι μέσον, είναι τρόπος και έτσι Τον καταστήσω αντιπρόσωπό μου επί του Σταυρού προς τον Πατέρα. Ακριβέστερα, προς τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Μην σας κάνει εντύπωση αυτό.
Έτσι, λοιπόν, μαθαίνομε κι εδώ γιατί η πίστις σώζει. Πώς σώζει. Με την οικείωσή μας. Με το να Τον κάνομε –το λέω τρεις φορές, ε, δεν πειράζει…- με το να Τον κάνομε αντιπρόσωπό μας. Αντίθετα, εκείνος ο οποίος δεν θα καταστήσει τον Ιησούν Χριστόν αντιπρόσωπό του, που είναι σε όλη την Ιστορία, μοναδικός αντιπρόσωπος, αυτός θα έχει αιωνίαν καταδίκην. Διότι μη νομίσετε ότι θα έχω την ελευθερία να πω «πιστεύω» ή «δεν πιστεύω». Και χθες σας το ‘λεγα στην ομιλία, ότι το θέμα της πίστεως δεν είναι θέμα μιας ελευθερίας, ναι, αλλά όταν όμως εγώ τιμωρηθώ, τι έννοια έχει μετά η ελευθερία… Ξέρετε πότε θα μπορούσα να έχω ελευθερία όπως θα την ήθελα; Όταν διαλέγω εκείνο που διαλέγω, χωρίς, χωρίς, χωρίς να τιμωρηθώ. Χωρίς να καταδικαστώ. Όταν, όμως, καταδικάζομαι στην αιωνία κόλαση, τότε πού είναι η ελευθερία; Πού είναι; Μία τέτοια όμως ελευθερία, αν μου πείτε γιατί δεν μας τη δίνει έτσι ο Θεός; Γιατί δεν μας συμφέρει. Γι’ αυτόν τον λόγο. Είναι όταν ο πατέρας αρπάζει το παιδί του που λέει «Δεν πάω στο σχολειό» και του αστράφτει ένα χαστούκι και του λέει: «Θα πας στο σχολειό!». Γιατί στο παιδί υπάρχει συμφέρον να πάει στο σχολειό.
Και έτσι γι'αυτό καταδικάζεται ο άνθρωπος. Γιατί έχει συμφέρον να πιστέψει εις τον Χριστόν. Η απιστία δεν έχει σε τίποτε να τον ωφελήσει. Γι'αυτό ο απόστολος Παύλος λέει στην προς Εβραίους: «Ἀνασταυροῦντες ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ». «Ἀνασταυροῦντες ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ». Ποιοι; Βεβαίως εκείνοι που έγιναν Χριστιανοί. Βεβαίως εκείνοι οι οποίοι εβαπτίσθησαν. Τι θα πει «ἀνασταυροῦντες»; «Ξανασταυρώνουν στον εαυτό τους με την κακή τους συμπεριφορά, με την κακή τους ζωή, ξανασταυρώνουν τον Υιόν του Θεού». Γίνονται δηλαδή σταυρωταί ξανά. Μην ξεχνάτε ότι σταυρωταί δεν ήταν μόνο εκείνοι οι κάποιοι της εποχής του Χριστού, είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι αρνούνται τον Ιησούν Χριστόν ουσιαστικά είναι σταυρωταί του Χριστού.
Γράφει στο «Λευιτικόν» τα εξής, στο 16ον κεφάλαιον: «Καὶ ἐπιθήσει Ἀαρὼν τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ χιμάρου – μένομε σ’ αυτήν την περικοπήν για να σας δείξω ότι ο θάνατος του Χριστού είναι αντιπροσωπευτικός· επιμένω σ’ αυτό. – τοῦ χιμάρου· χίμαρος το χι- με γιώτα, θα πει «τράγος». Λέει ο Θεός: «Ο Ααρών, δηλαδή ο αρχιερεύς, θα βάλει τα χέρια του, επάνω στο κεφάλι του τράγου». Έφερναν ένα τραγί. Και έβαζε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι του τράγου. Και τα δύο του χέρια - τοῦ ζῶντος - ζωντανό τραγί- καὶ ἐξαγορεύσει ἐπ᾿ αὐτοῦ πάσας τὰς ἀνομίας τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ (:και θα αναφέρει εκεί όλες τις αμαρτίες του λαού- ἐξαγορεύσει: Θα πει όλες τις αμαρτίες του λαού) καὶ πάσας τὰς ἀδικίας αὐτῶν καὶ πάσας τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν (:όλες τις αδικίες του λαού· όλες τις αμαρτίες του λαού) καὶ ἐπιθήσει αὐτὰς ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ χιμάρου τοῦ ζῶντος (:και θα τοποθετήσει όλες αυτές τις αμαρτίες με τα δυο του χέρια - είδατε, και ο ιερεύς βάζει τα χέρια του επάνω στην εξομολόγηση, όταν εξομολογεί. Το θυμόσαστε, το ξέρετε αυτό. Θα βάλει τα χέρια του επάνω στο κεφάλι του χιμάρου, του τραγιού) καὶ ἐξαποστελεῖ ἐν χειρὶ ἀνθρώπου ἑτοίμου εἰς τὴν ἔρημον (:και θα τον πάρει ένας άνθρωπος, τον τράγον, και θα τον κυνηγήσει να πάει στην ερημιά.- «Έρημος» όχι με την έννοια «άμμος». Με την έννοια «τόπος που δεν κατοικείται»). Καὶ λήψεται ὁ χίμαρος ἐφ᾿ ἑαυτῷ τὰς ἀδικίας αὐτῶν –λήψεται: θα πάρει ο τράγος όλες τις αδικίες του λαού- εἰς γῆν ἄβατον (: σε τόπον που δεν κατοικούν άνθρωποι), καὶ ἐξαποστελεῖ τὸν χίμαρον εἰς τὴ,ν ἔρημον(: και θα σταλεί ο χίμαρος, το ζώο, στην ερημιά)».
Ο τράγος εδώ, αγαπητοί μου, είναι τύπος του Ιησού Χριστού. Το τραγί τυπικά παίρνει τις αμαρτίες του λαού και απομακρύνεται. Σπουδαίο αυτό. Ξέρετε, έχομε πολλές ονομασίες του Ιησού Χριστού. Θα σας έκανε εντύπωση αν λέγαμε ότι εκτός του ότι, και πολύ πυκνά αναφέρεται, είναι ο αμνός του Θεού, ότι είναι και ο «τράγος»; Και μάλιστα ξέρετε και πώς λέγεται αυτός ο τράγος. Αποδιοπομπαίος. Το έχομε και στην γλώσσα μας αυτό. «Τι είμαι», λέμε, «εγώ, είμαι αποδιοπομπαίος τράγος;». Το λέμε σαν παροιμία. Από κει είναι παρμένο. Από το «Λευιτικόν» που σας λέγω τώρα. Συνεπώς, «τραγί για διώξιμο;». Ένα, λοιπόν, από τα ονόματα είναι κι αυτό. Έχει κι ένα άλλο όνομα: «Σκώληξ»· σκουλήκι. «Εγώ», λέει, «δεν είμαι άνθρωπος, αλλά σκώληξ», λέει ο Ψαλμωδός κ.ο.κ. Έχει, δηλαδή, ονόματα τα οποία μας καταπλήσσουν.
Ωστόσο, εδώ απομακρύνεται το τραγί. Ναι, απομακρύνεται. Γιατί; Γιατί δεν έπρεπε να μείνει μέσα εις τον λαόν του Θεού. Γιατί; Γιατί κουβαλούσε τις αμαρτίες του λαού. Ουσιαστικά. Ουσιαστικά, θα τις έπαιρνε ο Χριστός. Τυπικά, ως τύπος, τις παίρνει το τραγί. Και κοιτάξτε, απομακρύνεται. Ναι. Διότι, όπως λέει στην προς Εβραίους ο Απόστολος Παύλος, χρησιμοποιεί άλλον σημείον της Παλαιάς Διαθήκης, ότι «ὁ Χριστὸς ἔπαθεν ἔξω τῆς παρεμβολῆς». «Παρεμβολή» θα πει στρατόπεδον. Έπαθε «ἔξω τῆς παρεμβολῆς» θα πει «έξω από την πόλη· που ο λαός εστρατοπέδευε· κατοικούσε. Έμενε στην πόλη». Πράγματι. Ο Χριστός απέθανε, εσταυρώθη «ἔξω τῆς παρεμβολῆς».
Αλλά ο λαός δεν θα έμενε εις τον τύπον της Παλαιάς Διαθήκης. Θα ήρχετο το πρωτότυπον. Θα ήρχετο ο Ιησούς Χριστός. Έπρεπε, λοιπόν, ο λαός να προχωρήσει στην Καινή Διαθήκη, στον Ιησούν Χριστόν, διότι όπως λέει στην προς Εβραίους ο απόστολος Παύλος: «Ἀδύνατον αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἀφαιρεῖν ἁμαρτίας». «Είναι αδύνατον», λέγει, «το αίμα των ζώων, των ταύρων και των τράγων, αυτό να αφαιρεί αμαρτίες». Είναι αδύνατον. Συνεπώς, ήταν τύπος. Και ο τύπος αυτός έδειχνε τον Ιησούν Χριστόν. Έτσι, μόνο με το Αίμα του Ιησού Χριστού σωζόμεθα. Και από τις αμαρτίες μας και από τον θάνατον· και τον βιολογικόν και τον αιώνιον. Μας συγχωρεί τις αμαρτίες μας και ο βιολογικός θάνατος είναι αυτός που θα πεθάνομε, αλλά θα αναστηθούμε, εις ζωήν αιώνιον, και συνεπώς δεν υπάρχει άλλος έξω από τον Ιησούν Χριστόν. Οι ταλαίπωροι Εβραίοι, όταν θα χτιστεί ο ναός τους, θα κάνουν προσπάθεια να αναστηλώσουν και το παλαιό λατρευτικό τυπικό. Λέει θυσίες κ.λπ. κ.λπ. Βέβαια κάπου έχουνε μια δυσκολία, η οποία είναι ουσιαστικά απροσπέλαστη. Αλλά εκείνοι θα την προσπεράσουν την δυσκολία. Δεν υπάρχει, πλέον, η διαδοχή της αρχιερωσύνης. Δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει απλούστατα· ιστορικά γιατί δεν χρειάζεται. Δεν χρειάζεται πια, διότι ήλθε ο Μέγας Αρχιερεύς, όχι κατά την τάξιν του Ααρών, αλλά κατά την τάξιν του Μελχισεδέκ, που λέγει ο δεύτερος Ψαλμός, και συνεπώς, περί τι η παλαιά ιερωσύνη. Εκεί προσκρούουν, αλλά θα βρουν τον τρόπον, είναι επινοητικοί αυτοί. Και θα πουν «Να, εμείς έχομε και αρχιερέα» και θα αναστηλώσουν, όπως σας είπα, το παλαιόν τελετουργικόν. Αν είναι δυνατόν πια, το αίμα των ταύρων και των τράγων να αφήνει να συγχωρεί αμαρτίες…
Έξω, λοιπόν, του Ιησού Χριστού και της πίστεως εις Εκείνον, που είναι ο αντιπρόσωπός μας, δεν υπάρχει άλλη σωτηρία. Γι΄αυτό σημειώνει ο απόστολος Πέτρος, στις «Πράξεις» είναι, όταν ομίλησε την ημέρα της Πεντηκοστής: «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία (:Δεν υπάρχει σε κανέναν άλλον η σωτηρία- προσέξτε, κατ΄απόλυτον εκτίμησιν)· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς (:ούτε υπάρχει όνομα μέσα στον κτιστόν κόσμον, που το όνομα αυτό θα μπορούσε να σώσει τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει. Ένα μόνον. Ο Ιησούς Χριστός)».
Προχωρούμε στο χωρίον, που το αναλύομε: «Καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει (: Και εμείς –βλέπετε βάζει πληθυντικό, θα το δούμε λίγο πιο κάτω- κι εμείς νομίσαμε ότι αυτός, ο Μεσσίας, βρίσκεται ‘’ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ’’ - ‘’ἐν πληγῇ καί ἐν πόνῳ’’, είναι πρωθύστερο, διότι τον πόνο τον αισθάνομαι από την πληγή· δηλαδή σταυρώνεται και πονάει. Ξέρετε έχομε πολλές φορές πρωθύστερα τέτοια- καὶ ἐν πληγῇ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει». «Ἑν πληγῇ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει». «Είναι σε αυτήν την κάκωσιν, σε αυτήν την πάρα πολύ άσχημη κατάσταση από τον Θεό. Έτσι νομίσαμε ότι ο Θεός τον τιμωρεί». Τι παρατηρούμε εδώ: Αφού είναι στο πρώτο πρόσωπον, σαν να δείχνει ο Ησαΐας την άγνοια περί του παθητού Μεσσίου. Τι κάνει εδώ ο Ησαΐας; Οικειώνεται τον λαό του· γι'αυτό μιλάει στον πληθυντικό. Δηλαδή· γίνεται ένα με τον λαό του. Δεν ξεχωρίζει από τον λαό του. Ο Ησαΐας το ξέρει αυτό. Αφού το προφητεύει, αφού το διατυπώνει. Αλλά οικειώνεται τον λαό του, γι'αυτό λέει: «Και εμείς τον λογαριάσαμε ότι είναι φταίχτης, γι’ αυτό τιμωρείται».
Εδώ, λέει ένας εκκλησιαστικός ερμηνευτής: «Κοινοποιεῖ ὁ προφήτης συγκαταλέγων καὶ ἑαυτὸν τοῖς μὴ λογισαμένοις τὸν Σωτῆρα (:Βάζει και τον εαυτόν του μαζί με εκείνους που δεν λογάριασαν και δεν έδωσαν σωστήν ερμηνεία περί του Πάθους του Σωτήρος)». «Οὐκ ἐλογισάμεθα», συνεχίζει, «αὐτόν, οὐδὲ ἐνοήσαμεν τίς ποτέ ἦν (:Ούτε τον λογαριάσαμε ούτε καθίσαμε ποτέ να σκεφθούμε ποιος τάχα να είναι αυτός που σταυρώθηκε). Ὁ δὲ ἦν ἄρα ὁ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν σωτήρ (:Αυτός, όμως, είναι ο Σωτήρας των ψυχών μας)».
«Τουτέστιν ἐνομίσαμεν θεήλατον -λέει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. «Τον λογαριάσαμε θεήλατον». «Θεήλατος» θα πει εκείνος τον οποίο ο Θεός απομακρύνει, ωθεί, σπρώχνει, διώχνει ως ανεπιθύμητον. Έτσι τον λογαριάσαμε, ότι ήταν «θεήλατος» - ἐπ’ αὐτῷ συμβῆναι τὸ πάθος ὡς διὰ τινας ἁμαρτίας (:για κάποιες αμαρτίες) ταύτης δὲ ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει γενέσθαι». «Τα ‘παθε όλα αυτά γιατί στάθηκε αμαρτωλός». Και ξέρετε ποια θεωρήθηκε αμαρτία εις τον Ιησούν Χριστόν: ότι εσφετερίσθη θεία προνόμια, θεία δικαιώματα. «Είμαι», λέει, «Υιός του Θεού». «Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν». Τι θα πουν στον Πιλάτο οι Εβραίοι, ξέρετε; Τι κατηγορία είχαν να πουν; «Είπε ότι είναι Υιός του Θεού!». Ἐν ἐννοίᾳ εἰδικῇ. Γιατί «υιοί Θεού» ήταν όλος ο λαός. Συνεπώς, σφετεριστής θείων ιδιοτήτων. Όσο για τον προφήτη, εδώ λέει ο Θεοδώρητος: «Τοῦ λαοῦ τὴν ἄγνοιαν ᾠκειώσατο». «Οικειώθηκε, πήρε την άγνοια του λαού επάνω του».
Αν, τώρα, ανατρέξομε στην Καινή Διαθήκη, θα δούμε τους άρχοντας να Τον θεωρούν αμαρτωλόν, όπως σας είπα. Διότι όταν βλέπεις την προφητεία και την ιστορία, αυτό είναι το καλύτερο δέσιμο που μπορεί να γίνει. Ατράνταχτο δέσιμο! Προφητεία και Ιστορία. Θυμηθείτε, ακόμη, εκείνη την απολογία του τυφλού που τον πήραν εκεί στο δικαστήριον στο συνέδριον και του είπαν : «Ποιος σου άνοιξε τα μάτια;». Είπε: «Ο Ιησούς». «Μα αυτός είναι αμαρτωλός». Και εκείνος απήντησε, ο τυφλός: «Ένα ξέρω: ότι μου άνοιξε τα μάτια. Και τούτο ξέρω: ότι ἁμαρτωλὸν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει. Δεν ακούει τους αμαρτωλούς ο Θεός. Συνεπώς, εσείς τον λέτε ότι είναι αμαρτωλός». Ακόμη, θυμηθείτε: «Τό Σάββατον», λέει, «οὐ τηρεῖ», «δεν φυλάττει το Σάββατον, άρα –γιατί ο Κύριος έκανε θεραπείες το Σάββατο- άρα, είναι αμαρτωλός· παραβάτης των εντολών του Θεού». Έτσι, λοιπόν, ισχυρίζοντο οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι.
Και όταν εσταυρώθη ο Ιησούς, ακούστε περιγραφή την οποία μας κάνει εδώ ο Ματθαίος. Δεν θα εξηγήσω πιο πολλά. «Οἱ παραπορευόμενοι (:Αυτοί που περνούσαν από τον σταυρό μπροστά) ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλάς αὐτῶν καὶ λέγοντες». «Κινοῦντες τὰς κεφαλάς». Όταν κάποιος είναι ένοχος, αμαρτωλός ξέρω ‘γω, ό,τι είναι, οι άλλοι όταν κάνουνε κουβέντα για αυτόν -είναι μία κίνηση που την έχουμε και εμείς: «Α, αυτός. Αα». Και κουνάμε το κεφάλι μας. «Κινοῦντες τὰς κεφαλάς». Κίνημα κεφαλής αποδοκιμασίας! Και τι έλεγαν: «Ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν –(:έτσι έλεγε…). Παρανόησις φοβερή! -, σῶσον σεαυτόν (:σώσε τον εαυτόν σου)· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπὸ τοῦ σταυροῦ (: αν είσαι, λέει, υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό). Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν Γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον· “Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι. εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστιν, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν αὐτῷ’’».
Μέγα λάθος! Θα πιστέψω, όταν δω το θαύμα. Μα τότε δεν υπάρχει θέμα πίστεως. Υπάρχει θέμα γνώσεως. Το καταλάβατε εδώ; Έκαναν αυτό το μεγάλο λάθος. Όπως έκανε και ο Θωμάς: «Εάν δεν βάλω το δάκτυλό μου εις τον τύπον των ήλων, δεν θα πιστέψω». Μα τότε, δεν χρειάζεται πια η πίστις. Τότε έχεις γνώση… Βλέπετε πώς ο άνθρωπος, όταν, όταν, όταν…γίνεται αντιφατικός; «Πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν· ῥυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν (:Γιατί, λέγει, έδειξε την πεποίθησή του στον Θεό. Ας τον σώσει, λοιπόν, ο Θεός αν τον αναγνωρίζει, αν τον θέλει). Εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι Υἱός (:Γιατί είπε: Είμαι Υιός του Θεού)». Είδατε παρακαλώ; Είδατε την προφητεία; Είδατε την Ιστορία; Έτσι, θα επαναλάβω, το είπαμε και προηγουμένως, ότι το υποτιθέμενον αμάρτημα του Ιησού ήταν ότι έκανε, λέει, τον εαυτόν του Υιόν του Θεού, δηλαδή ίσον με τον Θεόν.
Η Ανάσταση του Χριστού, όπως σας είπα προηγουμένως -ή μάλλον όπως σας είπα την ώρα των αποριών, με συγχωρείτε- και προπαντός η Πεντηκοστή, με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος εδικαίωσαν τον Ιησούν. Γιατί το είπε ο Χριστός, ότι «Εκείνος, ο Παράκλητος, θα μαρτυρήσει για μένα». Γιατί αν ήτανε, ήτανε καταπατητής θείων ιδιοτήτων, προσεταιριστής θείων ιδιοτήτων, θα ήτανε εις τον Άδη. Δεν είναι ο Χριστός στον Άδη. Ούτε θα μπορούσε να στείλει το Πνεύμα το Άγιον. Δεν μπόρεσαν οι ταλαίπωροι οι αρχιερείς να αντιληφθούν το εκούσιον του Πάθους του Ιησού. Θα μου πείτε: «Επλανήθησαν». Μάλιστα. Κι εμείς να είμεθα τότε στην εποχή τους, πιθανότατα να είχαμε πλανηθεί. Πιθανότατα κι εμείς να λέγαμε τις ίδιες εδώ λέξεις, τις βλάσφημες, που ακούσατε προηγουμένως να μας εξιστορεί ο Ματθαίος. Όταν, όμως, ο απόστολος Πέτρος έκανε κήρυγμα μετανοίας και είπε ότι «ἀγνοοῦντες ἐσταυρώσατε τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν ἐνανθρωπήσαντα», ιδού! Η μετάνοια. Γιατί δεν προσήλθαν στην μετάνοια. Να μετανοήσουν! Αλλά δυστυχώς το πάθος του φθόνου και η απιστία τους στις Γραφές δεν τους άφηνε να δεχθούν τον Ιησούν Χριστόν, αλλά συνέχιζε –μέχρι σήμερα! Αυτό το μυστήριον…- να τους κρατάει τυφλούς.
Τα λέμε για τους Εβραίους, μην πάτε μακριά. Μήπως εμείς; Βαπτιστήκαμε, κατά τεκμήριον είμαστε όλοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, βγήκαμε από την ιδίαν κολυμβήθρα, μη νομίζετε, πόσοι από μας είναι εκείνοι οι οποίοι αρνούνται τον Ιησούν Χριστόν, με περίεργα και ανόητα επιχειρήματα…
Προχωρούμε, αγαπητοί, εις τον πέμπτον στίχον: «Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. Τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». Δηλαδή: «Αυτός, όμως, τραυματίστηκε για τις αμαρτίες μας και ταλαιπωρήθηκε για τις ανομίες μας, παιδευτική τιμωρία για τη δική μας ειρήνη επέπεσε επάνω σ΄ Αυτόν. Με την πληγή Του εμείς θεραπευτήκαμε, γιατρευτήκαμε». Για να δούμε… Συνεχίζει ο προφήτης την περιγραφή του πάσχοντος Μεσσίου. Είναι τόσο παραστατική η περιγραφή, ώστε, όπως σας έλεγα την ώρα των αποριών, ώστε να κληθεί «ο πέμπτος ευαγγελιστής». Σαν να βλέπει –βλέπει!- με προφητικό βλέμμα τα Πάθη του Μεσσίου και τα περιγράφει προ της ιστορικής στιγμής.
Να τα πάρουμε σημεία-σημεία. «Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη». Πρόκειται για τα προ του Σταυρού παθήματα. Ό,τι υπέστη ο Χριστός, πριν σταυρωθεί· όπως η φραγγέλωσις, όπως το σκαμπίλι, το ράπισμα, όπως ό,τι άλλο. Το μασοριτικό κείμενο, δηλαδή το παραδοσιακό κείμενο των Εβραίων, αντί της λέξεως «ἐτραυματίσθη» γράφει «ἐτρυπήθη»! Προσέξτε. Είναι μερικά πράγματα, είναι καταπληκτικά! Είναι κάτι ανάλογο με τον 21ον Ψαλμόν, όπου εκεί αναφέρει ο Δαβίδ: «Ὤρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας μου». Οι Εβραίοι μέχρι σήμερα, μέχρι σήμερα λένε, ομολογούν ότι είναι μεσσιανικός αυτός ο Ψαλμός. Τώρα, πώς γίνεται να μη δέχονται παθητόν Μεσσία, δεν ξέρω να σας πω. Εκείνο, λοιπόν, το «ὤρυξαν χείρας μου καί πόδας μου» προφανώς δεν αναφέρεται εις τον Δαβίδ, διότι ουδέποτε «ὤρυξαν χείρας καί πόδας» του Δαβίδ. Πέθανε με το βασιλικό του αξίωμα, μεγαλοπρεπώς. Αυτό το «ὤρυξαν» από το «ὄρυγμα» – «ὀρύσσω», «ὄρυγμα» – «ὀρύσσω», θα πει: «σκάβω, τρυπώ». «Έσκαψαν, τρύπησαν χείρας μου και πόδας μου». Σας κάνει εντύπωση; Είναι συγκλονιστικό, «ὤρυξαν χείρας μου καί πόδας μου»… · που στο τέλος τέλος η θανατική ποινή στους Εβραίους είναι γνωστό ότι ήταν ο λιθοβολισμός. Ο λιθοβολισμός, όμως δεν δημιουργούσε όρυγμα, τρύπημα σε χέρια και πόδια. Ήταν ρωμαϊκός τρόπος αυτός θανάτου. Κι όμως ο Δαβίδ το γράφει αυτό δέκα αιώνες προ Χριστού.
Μετά λέγει: «Μεμαλάκισται». Σημαίνει «κακοπάθησε, ταλαιπωρήθηκε». Βέβαια δεν έχει τη σημασία αυτή που έχει σήμερα η λέξις. Το μασοριτικόν κείμενο πάλι γράφει: «Συνετρίβη». Κι όλα αυτά, λέει ο Ησαΐας, «διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν». Και εδώ φαίνεται ακόμη ο αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας της θυσίας του Χριστού. «Διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν». Για μας. «Παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ’ αὐτόν». «Μια παιδευτική τιμωρία για τη δική μας ειρήνη επέπεσε σε Αυτόν». Ειρήνη με τον Θεό. Όχι ειρήνη μεταξύ μας. Ειρήνη με τον Θεό. Γράφει ο Θεοδώρητος: «Ἔδει δὲ ἡμᾶς παιδευθέντας οὕτω τυχεῖν τῆς εἰρήνης». «Εμείς έπρεπε να παιδαγωγηθούμε, να τιμωρηθούμε παιδαγωγικά για να τύχομε ειρήνη με τον Θεό». Δηλαδή καταλλαγή. «Ἀλλ’ αὐτὸς εἰς ἑαυτὸν τὴν παιδείαν δεξάμενος, τῆς εἰρήνης ἡμᾶς ἠξίωσεν (:Αλλά ο Ιησούς Χριστός ανέλαβε στον εαυτόν Του αυτήν την παιδείαν, την παιδαγωγία, την τιμωρία, για να μας δώσει σε μας την ειρήνη, χωρίς εμείς να πάθουμε τίποτε)». Αρκεί να πούμε: «Πιστεύω και μετανοώ για τις αμαρτίες μου». «Πιστεύω και μετανοώ για τις αμαρτίες μου». Τι απλούστερον; Τι απλούστερον…
Έτσι, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος ότι «εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν», «με τον Χριστό, με τον Χριστό έχουμε ειρήνη προς τον Θεό». Γιατί; Αυτός είναι η ειρήνη μας. Ποια «ειρήνη μας»; Η καταλλαγή μας. Συμφωνότατο αυτό, του αποστόλου Παύλου, με τον Ησαΐα. Γι'αυτό και οι άγγελοι υμνούν –εκείνο που σας είπα την ώρα των αποριών- «καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»· είναι η ευδοκία των ανθρώπων - η ευδοκία…- να έρθει η ώρα να συμφιλιωθούν με τον Θεό. Διότι υπήρχε έχθρα ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο· από πότε; Από την πτώση του Αδάμ και της Εύας. Ήλθε η ώρα. Ήλθε η ώρα της μεγάλης καταλλαγής. Και έτσι αντί η παιδευτική αυτή τιμωρία να πέσει σε μας, πέφτει στον Χριστόν.
Πηγαίνομε σε ένα παρακάτω ημιστίχιον: «Τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». «Με τον δικό Του μώλωπα εμείς θεραπευτήκαμε». Εδώ «μώλωψ» κατά λέξη είναι το πρήξιμο. Δηλαδή η πληγή. «Εκείνος επληγώθη. Εμείς, με την πληγή την δική Του, θεραπευτήκαμε». Θα ξέρετε ότι αυτές οι πληγές του Χριστού είναι τα διάσημά Του, ε; Θα ξέρετε ότι όταν θα ξανάρθει ο Χριστός- Α, στους μαθητάς Του που έδειξε τα πόδια Του και τα χέρια Του τα τρυπημένα, αυτά δεν εθεραπεύθησαν, εντός εισαγωγικών δεν εθεραπεύθησαν· έμειναν πληγές. Εις πίστωσιν ότι είναι ο Ίδιος. Εξάλλου το είπε ο Θωμάς: «Ἐὰν μὴ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων…». Όταν θα ξανάρθει ο Χριστός, θα ‘ρθει με τα τρυπημένα Του χέρια. Και στη Βασιλεία Του θα είναι με τα τρυπημένα Του χέρια. Για να πιστωθεί ότι δεν είναι κάποιος άλλος. Είναι ο Ίδιος· που έπαθε επί του Σταυρού, αντιπροσωπευτικά, για την ανθρωπότητα. Και είναι τα διάσημά Του. Δηλαδή, τα παράσημά Του: «Εγώ έπαθα για σας». Όπως ακριβώς βάζει εδώ διάσημα ο αξιωματικός, ο στρατιώτης, που στον πόλεμο τραυματίστηκε, πληγώθηκε. Διάσημα…
Και αυτό το «ἰάθημεν», που λέει, έχει πολύ βάθος. Είναι ίασις από τις αμαρτίες μας. Είναι γνωστό ότι η αμαρτία δημιουργεί αρρώστια. Είναι γνωστό αυτό. Και ακόμα, ότι αυτή η ίασις είναι οντολογική. Εδώ είναι τώρα το σπουδαίον… Είναι οντολογική με δύο διαστάσεις. Όταν θα αναστηθούμε και μετανοήσομε και οικειωθούμε ως αντιπρόσωπό μας τον Χριστό, δεν θα υπάρχει η σφραγίδα της αμαρτίας κατά οντολογικόν τρόπον στην ύπαρξή μας. Γι'αυτό λέει, έτσι κατανοούμε αυτό που λέει ο απόστολος Παύλος, ότι η πορνεία είναι το μόνο αμάρτημα που μένει εις το σώμα. Θα φαίνεται η σφραγίδα, έστω κι αν λιώσομε εις τον τάφο, το σώμα μας θα αναστηθεί με τη σφραγίδα της αμαρτίας. Συνεπώς, η απάλειψις αυτής της σφραγίδας της αμαρτίας γίνεται από τον παρόντα κόσμο μόνον με την μετάνοιαν και την εξομολόγηση. Μόνον. Η μία διάστασις.
Η άλλη διάστασις είναι ότι ιάται την ανθρωπότητα ο Χριστός με την ανάσταση των νεκρών. Έτσι, θεραπεύεται ο άνθρωπος και από τον θάνατον και γίνεται αθάνατος, γιατί ο θάνατος διέλυσε την ανθρωπίνη ύπαρξη. Η θυσία του Χριστού όμως… τώρα η θυσία του Χριστού θα μας δώσει πάλι, όπως λέει στις «Πράξεις», την «ὁλοκληρίαν». Την «ὁλοκληρίαν», όπως αναφέρεται η λέξις εκεί στον χωλόν που τον έκανε καλά ο Πέτρος και ο Ιωάννης. Προ της πύλης του ναού. Θα μας δώσει την «ὁλοκληρίαν». Και «ὁλοκληρία» θα πει την ένωση της ψυχής με το σώμα με την ανάσταση των νεκρών. Συνεπώς αυτή η ίασις έχει οντολογικόν βάθος. Και το φάρμακον αυτής της ιάσεως είναι μοναδικό, η θυσία του Χριστού. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που κοινωνούμε. Ο Χριστός είπε: «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Τώρα το καταλαβαίνομε αυτό, πώς θα αποκτήσομε την αιώνια ζωή τρώγοντας το Σώμα του Χριστού και πίνοντας το Αίμα το δικό Του.
Αλλά αγαπητοί μου, βλέπετε πόσο σπουδαία πράγματα είναι αυτά, που μας βοηθούν να συνειδητοποιούμε περισσότερο και περισσότερο το θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού και τη μοναδική Του αντιπροσωπευτική θυσία. Ευχαριστώ που με ακούσατε.
🔸49η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Προφήτης Ἡσαΐας ".
► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Προφήτης Ἡσαΐας ".
https://arnion.gr/index.php/palaia-diauhkh/profhths-hsaias
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_74.html?m=1
🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Προφήτης Ἡσαΐας».
https://drive.google.com/file/d/164wfp_g3xkKTmiub0kg9XUMOaTt8LB8q/view?usp=drivesdk
📜 Απομαγνητοφωνημενες ομιλίες της σειράς «Προφήτης Ἡσαΐας».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%A9%CF%83%CE%B1%CE%90%CE%B1%CF%82.?m=1
🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/
💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1
🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk
__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0
Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0
📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0
📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0
__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share
🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk
†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
