Γι'αυτό λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης εις την «Ἀποκάλυψιν» για το «ἐσφαγμένον ἀρνίον καὶ ἑστηκός». «Ἀρνίον» καταρχάς είναι το ζώον που θυσιάζεται. Άρα, θυσία του Μεσσίου. Ο Χριστός, η θεολογία, η χριστολογία της «Ἀποκαλύψεως» κινείται στο θέμα «ἀρνίον». Είναι το ζώο που θυσιάζεται. «Καί ἐσφαγμένον» ε; «Ἐσφαγμένον» … Και τι λέει; «Καὶ ἑστηκός». «Ενώ είναι σφαγμένο, όμως στέκεται»· σημαίνει ανάστασις. Και λέει κάτι καταπληκτικό ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον πρὸ καταβολῆς κόσμου». «Πριν μπει το θεμέλιον της δημιουργίας»· που σημαίνει, ήτανε στο σχέδιο του Θεού ο Μεσσίας να ήτανε παθητός. Άλλο τώρα το γιατί θα ήτανε παθητός, αυτό θα το δούμε και θα το βλέπουμε συνεχώς στην πορεία του θέματός μας.
Έτσι, ευρισκόμενοι εις το 53ον κεφάλαιον, εις τον έκτον στίχον, διαβάζουμε: «Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν»· που θα πει: «Όλοι πλανηθήκαμε σαν τα πρόβατα. Ο κάθε άνθρωπος στον δρόμο του, στον δρόμο της ζωής του, πλανήθηκε και έτσι ο Κύριος παρέδωσε τον Μεσσίαν για τις δικές μας αμαρτίες». Έκανα μια μεταφρασούλα. Αλλά γιατί έπαθε ή γιατί θα έπασχε ο Μεσσίας; Εξηγεί ο παρών στίχος που μόλις διαβάσαμε. Γιατί όλοι ἐπλανήθημεν, σαν πρόβατα χαμένα.
Θυμηθείτε, εξάλλου, και την παραβολή που είπε ο Κύριος για το χαμένο Του πρόβατο. Και ήρθε τώρα Εκείνος να γίνει ποιμένας μας και να μας περισυλλέξει, να μας μαζέψει. Ο Ίδιος είπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός». Γιατί λέει «ὁ καλός»; Θα το δούμε. «Ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων (:Ο καλός ποιμήν θέτει, καταθέτει, λέγει, την ζωή του για τα πρόβατα)». Αυτό το «καταθέτει την ζωή του» είναι ακριβώς η κατάθεσις της ζωής του Χριστού στον Σταυρό για τους ανθρώπους. «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός καὶ γινώσκω τὰ ἐμά καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν (:Γνωρίζω τα δικά μου πρόβατα και εκείνα ομοίως με γνωρίζουν). Καί τήν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων».
Αυτές οι επαναλήψεις στον Ιωάννη έχουν μια ανείπωτη ομορφιά. Ενώ βεβαίως, ενώ βεβαίως θεωρείται ο φτωχότερος στο λεξιλόγιο ο Ιωάννης, το βλέπουμε και στην «Ἀποκάλυψή» του- το λέω γιατί έγινε κουβέντα αυτές τις ημέρες με τις φέστες, εκεί, στην Πάτμο, είναι ο φτωχότερος, αλλά είναι ο πλέον υψιπέτης. Αυτές δε οι επαναλήψεις που μερικοί φιλολογούντες είπαν ότι «δεν είναι πρώτης γραμμής», «δεν είναι καλή φιλολογία», ναι, δεν είναι, αλλά είναι θελκτικοτάτη. Διότι μπορεί να βλέπεις κάτι το πολύ ωραίο, αλλά να είναι ψυχρό. Εδώ υπάρχει μία θερμότης, σ’ αυτές τις επαναλήψεις που έχει ο Ιωάννης. Δηλαδή δεν διανοείται, αλλά αφήνει την καρδιά να μιλήσει. Όχι τον νου. Την καρδιά.
Έτσι, τι να σας πω. Αν κανείς έχει εξοικειωθεί με τα κείμενα του Ιωάννου, τότε τον αγαπάει -από φιλολογικής πλευράς!- τον αγαπάει πάρα πολύ. Αλλά επειδή οι άνθρωποι δεν θα εδέχοντο τον καλό Ποιμένα, επιθυμούντες να ζουν στις δαιμονικές των καταστάσεις, γι’ αυτό τελικά ο Μεσσίας θα έσωζε δια του Σταυρού. Αυτός είναι ο λόγος που εσταυρώθηκε. Εξάλλου, όπως και η Γραφή το λέγει, και η Γραφή και οι Πατέρες το λέγουν ότι το πρώτο θέλημα του Θεού, ποιο ήταν; Ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος να μένει αιωνίως μετά των ανθρώπων. Δηλαδή δεν ήταν απαραίτητο να πεθάνει, δηλαδή να σταυρωθεί. Είναι μία παραχώρησις, ξέρετε, το ότι πέθανε ο Χριστός. Ο Χριστός δεν ήτο θνητός, αλλά έγινε θνητός, δηλαδή παρεχώρησε να είναι θνητός, για μας. Για μας. Προσέξατέ το. Συνεπώς, έτσι, δεν ήταν απαραίτητο να πεθάνει, πότε; Όταν δεν θα πέθαιναν και οι άνθρωποι. Αλλά όλα, επειδή ο Θεός, «προειδώς», προγνωρίσας, τι θα γινόνταν, έκανε τα πράγματα όπως τα έκανε, έκανε τη γη μικρή ουσιαστικά, έκανε τους ανθρώπους άρσεν και θήλυ, σχήματα τα οποία θα περάσουν, για να έρθει το σχήμα το οποίο δεν θα περνάει και δεν θα αποτελεί σχήμα, και θα είναι η Βασιλεία του Θεού.
Έτσι, θα λέγαμε, επειδή ματαιώθηκε, με την πτώση του Αδάμ, το σχέδιο του Θεού, γι' αυτό τώρα ο Κύριος πεθαίνει επί του Σταυρού και μας σώζει δια του Σταυρού. Ακριβέστερα, ο διάβολος βλέπομε εδώ να ματαιώνει την σωτηρία. Με το να σταυρώσει τον Ιησούν Χριστόν. Λέει ο απόστολος Παύλος: «Εάν εγνώριζαν, δεν θα εσταύρωναν τον Κύριο της δόξης». Γιατί και ο διάβολος δεν το εγνώριζε Ποιος είναι ο Ιησούς. Απλώς ήθελε να τον ξεφορτωθεί, επειδή ήταν μία προσωπικότης καταπληκτική. Δεν είχε δει και δεν μπορούσε να δει βεβαίως ο διάβολος την θεότητα. Ήταν δυνατόν ποτέ; Και έτσι, ανεβάζει επί του Σταυρού τον Ιησούν. Γιατί ήθελε να ματαιώσει το καλό του, ας πούμε, παράδειγμα. Την καλή Του διδασκαλία. Αλλά εδώ τώρα η Σοφία του Θεού: Ο σταυρός, που στάθηκε όργανον ματαιώσεως, για να ματαιωθεί δηλαδή ό,τι θα μας άφηνε ο Χριστός, γίνεται από τον Θεό όργανο σωτηρίας. Εδώ είναι η Σοφία του Θεού.
Αλλά, για να δούμε από πιο κοντά, αυτήν την αποπλάνηση του ανθρώπου που λέει εδώ ο Ησαΐας: «Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν». Και αυτό το «πάντες», που λέει εδώ, είναι έκφρασις κατά κυριολεξίαν. Όχι μόνον επλανήθησαν οι εθνικοί, αλλά και οι Εβραίοι. Παρότι είχαν γνωρίσει τον αληθινόν Θεόν. Κύριο γνώρισμα δε της πλάνης πάντων είναι η ειδωλολατρία, η οποία αλλοτριώνει τον άνθρωπον από τον αληθινό Θεό. Αυτό είναι η κορυφή της πλάνης.
Και εις τους Εβραίους πάντοτε υπέβοσκε η ειδωλολατρία. Πάντοτε υπέβοσκε. Θυμηθείτε τον Ιεζεκιήλ πώς φωνάζει για το θέμα της ειδωλολατρίας και όλους τους προφήτας. Θυμηθείτε. Με την πρώτη ευκαιρία, ο λαός ειδωλολατρούσε. Γι'αυτό σημειώνει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς: «Ἄλλος γὰρ ἄλλην ὁδὸν ὥδευσε πλάνης». «Οὔτε γὰρ ἴσα τὰ πλημμελήματα, οὐδὲ εἷς ὁ τρόπος. Ἄλλα γὰρ τά Αἰγυπτίων εἴδωλα καὶ ἄλλα τὰ τῶν Φοινίκων. Καὶ τὰ Ἑλλήνων ἕτερα καὶ ἄλλα τῶν Σκυθῶν». Ο καθένας, λέγει, είχε δημιουργήσει μια ιδιότυπη ειδωλολατρία. Οι Αιγύπτιοι, επί παραδείγματι, ελάτρευαν τα πάντα· και τον Νείλο ποταμό και τον κροκόδειλο και τη γάτα. Ξέρετε ότι έχουνε βρεθεί μέσα στις ταριχευμένες μούμιες, έχουνε βρεθεί και ταριχευμένες γάτες! Ναι! Επίστευαν τα πάντα. Και όπως είπε κάποιος νεότερος: «Τα πάντα εθεοποιούσαν, τα πάντα ελάτρευαν εκτός από τον αληθινόν Θεόν». Αλλά οι Έλληνες είχανε άλλες θεότητες. Οι Σκύθες είχανε άλλες θεότητες. Όμως, λέει ο ερμηνευτής, «ἀλλ' ὅμως, εἰ καὶ διάφοροι τῆς πλάνης οἱ τρόποι (:αν και ήταν οι τρόποι διαφορετικοί), πάντες ὁμοίως τὸν ὄντα Θεὸν καταλελοιπότες ἐῴκεμεν προβάτοις πλανωμένοις καὶ προκειμένοις τοῖς λύκοις». «Όπως κι αν είχε το πράγμα, όλοι είμεθα στην πλάνη, και έτσι μοιάσαμε με πρόβατα πλανεμένα και εκτεθειμένα εις τους λύκους». Και οι «λύκοι» ήσαν οι δαίμονες.
Αλλά η αποπλάνησις των Εβραίων, ένας λαός που εγνώριζε τον αληθινό Θεό, που είχε γενάρχη τον Αβραάμ, όμως ο προφήτης Ιεζεκιήλ –και άλλοι προφήται- διαζωγραφίζουν με μελανά χρώματα την πορεία του λαού. Γράφει, επί παραδείγματι, στο 34ον κεφάλαιό του ο Ιεζεκιήλ: «Καὶ διεσπάρη τά πρόβατά μου – ομιλεί ο Θεός - διὰ τὸ μὴ εἶναι ποιμένας (:σκόρπισαν τα πρόβατά μου, γιατί δεν υπάρχουν ποιμένες) καὶ ἐγενήθη (:έγινε) εἰς κατάβρωμα πᾶσι τοῖς θηρίοις τοῦ ἀγροῦ». «Έτσι άρχισαν να καταφαγώνονται από τα θηρία», λέγει, «του αγρού, του δάσους». «Καὶ διεσπάρη τά πρόβατά μου ἐν παντὶ ὄρει καὶ ἐπὶ πᾶν βουνὸν ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς διεσπάρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκζητῶν οὐδὲ ὁ ἀποστρέφων». «Σκόρπισαν τα πρόβατα και κανείς δεν βρισκόταν να μου μαζέψει τα πρόβατα».
Κι αυτά τα λέγει ο Θεός ειδικά για τον λαό Του, όχι για τους εθνικούς. Όχι γιατί μόνο οι ποιμένες ήσαν λίγοι, αλλά και αυτοί οι λίγοι, πλην εξαιρέσεων, ήσαν ποιμένες κακοί. Εδώ πέφτει το βάρος: «ποιμένες κακοί». Προσέξτε, κακοί. Γι'αυτό λέγει ο Χριστός: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός». Γι’ αυτόν τον λόγο. Γιατί «υπήρξαν ποιμένες κακοί, Εγώ, όμως - λέει ο Κύριος -είμαι ο καλός ποιμήν, που δίνω την ζωή μου για τα πρόβατα». Και εδώ διαμαρτύρεται ο Θεός και λέγει, πάλι στον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ὦ ποιμένες Ἰσραήλ, μὴ βόσκουσι ποιμένες ἑαυτούς;». Στρέφεται προς τους ποιμένες του Ισραήλ: «Μήπως κανείς βόσκει», λέει, «τους εαυτούς του; Τον εαυτόν του;». «Οὐ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;». «Δεν βόσκουν τα πρόβατα οι ποιμένες;». Δηλαδή εκείνο το «βόσκω ἑαυτόν» σημαίνει «φροντίζω για τον εαυτό μου».
«Ἰδοὺ τὸ γάλα κατέσθετε (:ιδού, το γάλα το κατατρώτε) καὶ τὰ ἔρια – ἔρια· τα μαλλιά που έχουν τα πρόβατα- περιβάλλεσθε (:τα κάνετε υφάσματα, τα κάνετε ρούχα) καὶ τὸ παχὺ σφάζετε καὶ τὰ πρόβατά μου οὐ βόσκετε (:και το παχύ πρόβατο το σφάζετε και το τρώτε και τα πρόβατά μου δεν τα βόσκετε)». Εδώ είναι ένας έλεγχος στους κακούς ποιμένες. Είναι οι ποιμένες εκείνοι που ζητούν να – ακούστε ίδια λέξις, από εκεί είναι- να αρμέγουν το ποίμνιον, να αρμέγουν το ποίμνιον και δεν ενδιαφέρονται για τη σωτηρία του ποιμνίου. «Πόσα χρήματα θα βγάλω, πόσα χρήματα θα πάρω· γι'αυτό γίνομαι ποιμήν, κληρικός για να βγάλω λεφτά». Και λέγει ο Κύριος, στον ίδιο στίχο παρακάτω, στον Ιεζεκιήλ στο ίδιο κεφάλαιο: «Ἐγὼ βοσκήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐγὼ ἀναπαύσω αὐτά (:Θα αναλάβω προσωπικά, λέει ο Κύριος· Εγώ θα τα βοσκήσω· Εγώ θα τα αναπαύσω. -Πώς αναπαύονται τα πρόβατα; Όταν το μεσημέρι τα πάω κάτω από μία σκιά, όταν τα πάω τα πρόβατα σε ένα λιβάδι πλούσιο, όταν πάω σε μία πηγή δροσερή να πιουν νερό, τα πρόβατα αναπαύονται). Τὸ ἀπολωλὸς ζητήσω (:το χαμένο θα το ζητήσω) καὶ τὸ πλανώμενον ἐπιστρέψω καὶ τὸ συντετριμμένον καταδήσω (: το πληγωμένο θα το καταδέσω με επιδέσμους) καὶ τὸ ἐκλεῖπον (:εκείνο που πάει να ψοφήσει) ἐνισχύσω –το αδύναμο, το άρρωστο- καὶ τὸ ἰσχυρὸν φυλάξω (:και το ισχυρό πρόβατο, το υγιές, θα το προστατεύσω)».
Είδατε τι λέει; Γι΄αυτό ήρθε ο Κύριος στη γη. Γι’ αυτό λέει ο Ησαΐας: «Όλοι πλανηθήκαμε». Έρχεται ο Ίδιος να γίνει ποιμένας μας. Βέβαια, στάθηκε ο καλός Ποιμήν, αναθέτει, όμως, τώρα στους δικούς Του ποιμένες, της δικής Του Καινούριας, Καινής Διαθήκης. Αν και οι ποιμένες στην Καινή Διαθήκη συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται, τότε…, ω τότε…, μυριάκις αλίμονον… Και μάλιστα, λέει ο Κύριος, αναφέρεται στον πιστόν ή άπιστον οικονόμον· «θα ‘ρθει», λέει ο Κύριος, «όταν λέει αυτός: ‘’Α, χρονίζει’’, λέει, ‘’ο Κύριός μου’’ και αρχίζει να τρώει και να πίνει μετά των μεθυόντων. ‘’Δεν βαριέσαι, καλή ζωή να κάνουμε, δεν βαριέσαι…’’. Και θα ‘ρθει σε ώρα που δεν το περιμένει να τον ‘’διχοτομήσει’’ - δηλαδή θα τον φονεύσει, θα τον θανατώσει -, και…, και…, και…, θα βάλει, λέει, (το δεύτερον μέρος θα πει… «διχοτομῶ» σημαίνει «χωρίζω ψυχή και σώμα») - «συνεπώς η ψυχή του», λέει, «θα πάει μετά των υποκριτών». Ναι. Είναι η πιο γνησία μορφή υποκρισίας, όταν ο ποιμήν καμώνεται να λέγεται ότι είναι ποιμήν, στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τα πρόβατα.
Και αποτεινόμενος ο Κύριος εις τα πρόβατα, πάντοτε εις τον προφήτην Ιεζεκιήλ, λέγει: «Καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεὸς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαός μου, οἶκος Ἰσραήλ, λέγει Κύριος Κύριος. Πρόβατά μου καὶ πρόβατα ποιμνίου μού ἐστε, καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, λέγει Κύριος Κύριος». «Και Εγώ είμαι ο Κύριός σας, ο Θεός σας». Κι όταν λέγει «Εγώ βοσκήσω και Εγώ αναπαύσω αυτά», δικαιολογεί γιατί ανέλαβε ο ενανθρωπήσας Λόγος να γίνει ο αιώνιος ποιμένας μας. Πάντως, πάντοτε θα υπάρχει έλλειψις ποιμένων, γνησίων, σωστών, γι'αυτό ο Κύριος μας προέτρεψε να κάνουμε προσευχή: «Δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ ἀγροῦ τοῦ ἀμπελῶνος – που είναι η Εκκλησία· (:να παρακαλάτε τον ουράνιο Πατέρα, λέγει, ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας, για να βγάλει, να δώσει ποιμένας εις τον αμπελώνα του, εις το χωράφι του, εις το αγρόν του)». Είναι θέμα προσευχής, πρέπει να παρακαλάμε τον Κύριον να δώσει ποιμένας και σε αριθμό και σε ποιότητα. Και σε αριθμό και σε ποιότητα.
Αλλά γιατί το είπα δύο φορές; Να, γιατί το είπα: Ακούτε αυτά όλα. Και έρχεστε τόσο αργά βράδυ να τα ακούσετε αυτά. Είναι αργά. Να τα ακούσετε. Ναι! Όταν, όμως, κάποια στιγμή δεχθεί το παιδί σας, το αγόρι σας, μία κλήσιν να γίνει ποιμένας, τότε σηκώνετε τον κόσμο στο πόδι. Γιατί; Θέλομε τον καλόν ιερέα, τον καλόν ποιμένα, θέλουμε να υπάρχουν πολλοί καλοί ποιμένες, αλλά δεν δίνομε τα παιδιά μας… Ε, από πού θα έρθουν; Από το φεγγάρι θα κατεβούν οι άνθρωποι να γίνουν ποιμένες; Από τα παιδιά σας θα γίνουν. Παρακαλώ, είναι μία αντιφατική συμπεριφορά. Ναι, βεβαίως μπορεί κάποτε να το θέλουμε εμείς και να μην το θέλουν τα παιδιά· κάποτε να το θέλουν τα παιδιά, αλλά να μην έχουνε προϋποθέσεις, είναι κι αυτό, γιατί τότε ο Θεός να φυλάξει… Χρειάζονται προϋποθέσεις, να υπάρχει η ικανότητα, ώστε ο άνθρωπος αυτός να σταθεί καλός ποιμήν της Εκκλησίας. Αλλά, και πάντοτε, σας το είπα και προηγουμένως, θα υπάρχουν και οι κακοί ποιμένες, οι οποίοι θα «κατατρώγουν» -βάζω τη λέξη εντός εισαγωγικών- το ποίμνιο του Χριστού· δηλαδή θα το εκμεταλλεύονται. Σήμερα, έχομε ικανότατα παραδείγματα, δυστυχώς, κακών ποιμένων, και σε θέματα ήθους και σε θέματα δόγματος, πίστεως· που να είναι αυτοί ήδη ναυαγοί εις την πίστιν.
«Καὶ Κύριος –συνεχίζει το χωρίον- παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν» - για να ολοκληρώσουμε αυτό το χωρίον. Τι λέγει; «Ο Κύριος». Ποιος; Ο Πατήρ Θεός παραδίδει τον Υιό Του ένεκα των αμαρτιών μας. Έτσι οι άνθρωποι επλανήθησαν και ο Θεός Πατήρ δίνει τον Υιόν υπέρ ημών. Όντως, και αυτό να το θυμόμαστε, είναι αντιπροσωπευτικός ο χαρακτήρας του παθήματος. Αντιπροσωπευτικός. Διότι μας αντιπροσωπεύει ο Χριστός. Και θα οικειωθούμε – θα το δούμε αυτό προσεχώς την ερχομένη Κυριακή στις «Πράξεις των Αποστόλων»· που λέει εκεί ο Παύλος ότι αυτή η «οἰκείωσις», το πλησίασμα, της αφέσεως των αμαρτιών, της σωτηρίας γενικά, γίνεται με την πίστιν. Την πίστιν εις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού. Τώρα γιατί, είναι ένα πολύ πολύ μεγάλο θέμα. Θα το πούμε άλλοτε αυτό στις «Πράξεις», θα το πούμε, πρώτα ο Θεός.
Έτσι, λοιπόν, είναι η θυσία του Χριστού αντιπροσωπευτική. Που σημαίνει: Για να οικειωθώ εγώ τα οφέλη από τη θυσία του Χριστού, πρέπει να πιστέψω στο θεανθρώπινο πρόσωπό Του. Ο πρώτος που οικειώθηκε – «ᾠκειώθηκε» να το πω και στην καθαρεύουσα- αυτά τα οφέλη δια της πίστεως ήταν ο ληστής: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Και αμέσως, πράγματι, γιατί, πίστις τεραστία: Σε ποιον αποτείνεσαι; Σε κάποιον που πεθαίνει μαζί με σένα· και τον λες Βασιλέα· και του λες να σε θυμηθεί εις την Βασιλεία Του. Ποια βασιλεία; Πίστις! Φοβερά μεγάλη! Και οικειώθηκε τα αγαθά. Και ακούει τον Κύριο να λέγει: «Σήμερα μαζί μου θα είσαι εις τον Παράδεισον». Βλέπετε ότι η οικείωσις του αντιπροσωπευτικού χαρακτήρος της θυσίας του Χριστού γίνεται πάντοτε με την πίστιν. Αυτό θα μας το πει και ο Παύλος ως εξής. Λέγει: «Τὸν μὴ γνόντα ἁμαρτίαν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησεν». «Αυτός που δεν γνώρισε», λέει στη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του, 5,21, «Αυτός που δεν γνώρισε αμαρτίαν, Αυτός φορτώθηκε την αμαρτία, έτσι που να θεωρείται αμαρτωλός. Αλλά φορτώθηκε ξένες αμαρτίες. Τις αμαρτίες του λαού Του».
Ή ακόμη, που λέει στην προς Ρωμαίους ο Παύλος: «Ὑπὲρ ἡμῶν πάντων παρέδωκεν ἑαυτόν (:Για εμάς όλους παρέδωσε τον εαυτό Του)». Και αυτή Του η προσφορά είναι ελευθέρα αγάπη. Δεν αναγκάστηκε, δεν εβιάσθη, απλώς ήθελε. Και όπως λέει ο Χριστός: «Γι’ αυτό με αγαπάει ο Πατήρ. Γιατί κάνω το θέλημά Του». Και το κορυφαίο θέλημα ήταν αυτό, να ενανθρωπήσει και να πάθει υπέρ ημών. Και ήθελε, γιατί αγαπούσε. Λέγει ο Θεόδωρος Ηρακλείας: «Παραδεδόσθαι δέ αὐτόν ἀκούων (:αν ακούσεις ότι παρεδόθη από τον Πατέρα), μὴ ἀνάγκην καθυπόπτευε (: μην το θεωρείς αυτό ότι ήταν ανάγκη να γίνει έτσι, ότι αναγκάστηκε από κάπου), τὸ δὲ ἑκούσιον νόει (:να εννοείς το θεληματικόν). Ἐκοντί τοίνυν ὑπομείνας (: θεληματικά υπομείνας τα πάθη) σιωπήν φέρει, νόμον ἡμῖν ὑπομονῆς παρεχόμενος (:και δίνει σε μας επιπλέον και έναν νόμον υπομονής)». Και συνεπώς, αγαπητοί μου, κάθε μας μη ανταπόκριση στην αγάπη Του και στη θυσία Του μας καθιστά αναπολογήτους. Αυτή η φράσις: «Παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν» δείχνει πρώτον, ότι οι αμαρτίες μας τον οδήγησαν στον Σταυρό. Δεύτερον, ότι πάσχει για να εξαλείψει τις αμαρτίες μας, παίρνοντάς τις επάνω Του. Συνεπώς, πάσχει από τις αμαρτίες μας και για να γίνει «ἀντίψυχον», όπως λέει ένας εκκλησιαστικός ερμηνευτής, «ἀντίψυχον καί ἀντίλυτρον ἡμῶν. Οὕτω γὰρ καὶ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ γέγονεν (:έγινε και αμνός του Θεού), αἴρων καὶ περικαθαίρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».
Και προχωρούμε εις τον επόμενον στίχον, τον έβδομον στίχον: «Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ». Μια απλή μετάφραση: «Κι αυτός, περνώντας κάθε κακοπάθεια, δεν ανοίγει το στόμα του. Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή και σαν αμνός μπροστά σε εκείνον που τον κουρεύει, έτσι δεν ανοίγει το στόμα του». Εδώ ο προφήτης αναφέρεται στην υπομονή που επέδειξε ο δούλος του Κυρίου. Προσέξτε, από τον προφήτη Ησαΐα, ο Μεσσίας, πάρα πολύ συχνά, αναφέρεται: «ο δούλος του Κυρίου», που είναι ο Μεσσίας. Και «δοῦλος», είναι αυτό που λέει και ο απόστολος Παύλος: «Δούλου μορφὴν λαβών». «Καὶ εὑρέθη», λέει, «σχήματι ὡς ἄνθρωπος» κ.λπ. κ.λπ. Διότι ανέλαβε εμάς· την ανθρωπίνη μας φύση, αλλά και την ανθρωπίνη μας κατάσταση. Γι'αυτό λέγεται ο δούλος του Κυρίου, ο Μεσσίας.
Και η υπομονή αυτή αναφέρεται όχι σε όλες τις ταλαιπωρίες της ζωής Του, όχι, από την γέννησή Του ως την εξορία Του εις την Αίγυπτο, διότι όταν εγεννήθη εις την Βηθλεέμ, βεβαίως υπήρξε ταλαιπωρία διότι δεν ευρέθηκε «τόπος», λέει, «εἰς τὸ κατάλυμα» - ακούτε;- δεν ευρέθηκε «τόπος εἰς τὸ κατάλυμα» για να γεννηθεί! Μέχρι την αυτεξορίαν που ο Ιωσήφ, ειδοποιηθείς, παίρνει την Θεοτόκον και τον Ιησούν και φεύγει εις την Αίγυπτον. Και όλες οι άλλες κακουχίες, τις οποίες υπέστη στον δημόσιο βίο Του, ήταν, λέει , μεσημέρι όταν επήγαιναν εις την Σαμάρειαν και ήτο «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας» κ.λπ. κ.λπ. Βεβαίως αυτά ήσαν ό,τι ήταν, αλλά εδώ αναφέρεται στις κακουχίες από την σύλληψή Του ως τον Σταυρό. Όχι εις τις κακουχίες όλου του βίου Του. «Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι (: Και αυτός που εκακοποιείτο)» - αναφέρεται σε αυτές τις κακουχίες, κακώσεις, από την σύλληψη, ξαναλέγω, έως τον σταυρόν.
Λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Μυρία γὰρ πεπονθώς (:Μύρια πράγματα έπαθε) κατὰ τὸν τῆς συλλήψεως καιρόν (:όταν συνελήφθη) ὕβρεις τε ὑπομείνας καὶ ἐμπτύσματα (:βρισιές, φτυσίματα) καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀνοσίων ὑπηρετῶν ῥαπίσματα (:χαστούκια από τους ανοσίους υπηρέτες της αυλής του Άννα και του Καϊάφα) προσεκομίσθη τῷ Πιλάτῳ (:με αυτόν τον τρόπον οδηγήθηκε εις τον Πιλάτον)». Και εκεί, εις τον Πιλάτον, εφραγγελώθη και ενεπαίχθη. Φραγγελώθηκε και μαστιγώθηκε με εκείνο το φοβερόν «φραγγέλιον» που ήταν δέρματα, λουρίδες δέρματος και είχαν σε αποστάσεις, η κάθε λουρίδα, μικρά κοκαλάκια, ζώου κοκαλάκια. Όταν εκείνο το μαστίγιο έπεφτε επάνω εις το δέρμα, εις το σώμα, αμέσως άνοιγε πληγές και έτρεχε αίμα. Και η φραγγέλωσις ήταν 39 χτυπήματα. Και ο Παύλος φραγγελώθηκε. Και ο Ιησούς φραγγελώθηκε. Ο Παύλος, ως μιμητής του Χριστού, εφραγγελώθη και ενεπαίχθη. Δεν Του έβαλε ο Ηρώδης, όταν Τον έστειλε ο Πιλάτος εις τον Ηρώδη, επειδή ήταν Γαλιλαία και ήταν εις την δικαιοδοσία του Ηρώδου και έτυχε εκείνον τον καιρό ο Ηρώδης στα Ιεροσόλυμα και τον έστειλε, Τον ενέπαιξε ο Ηρώδης, γιατί νόμισε ότι είναι κανένας θαυματοποιός, σαν κι αυτούς που υπάρχουν στα τσίρκα. Του ζητούσε: «Κάνε μου ένα θαύμα!». Ακούστε: «Κάνε μου ένα θαύμα!». Ο δε Ιησούς σιωπούσε. Και τότε του έβαλε πορφυρούν χιτώνα κ.λπ. για να Τον εμπαίξει. Να τον εμπαίξει…
«Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ (:Κι αυτός, υφιστάμενος κάθε κακουχίαν, δεν ανοίγει το στόμα Του)». Μάλιστα. Δηλαδή, κατά την διάρκεια που εκακοποιείτο, δεν άνοιγε το στόμα Του για να διαμαρτυρηθεί. Να πει: «Τι είναι αυτά που μου κάνετε;». Και εδώ φαίνεται, και από εδώ φαίνεται το εκούσιον των παθημάτων. Ήθελε να πάθει για μας. Γι'αυτό και η σταύρωσή Του εκρύβη από τα μάτια του σατανά. Εκρύβη. Γιατί; Γιατί έπρεπε να πλανηθεί ο πλανήσας τους πρωτοπλάστους. Γι'αυτό ο σταυρός, πολλές φορές σας το έχω πει αυτό, αποτελεί το άγκιστρον, που το δόλωμα είναι το Σώμα του Χριστού. Για να πει ο διάβολος: «Ε, ποιος είναι ο Ιησούς; Να, ένας άνθρωπος είναι. Στάσου, λοιπόν, να τον σταυρώσω, να τον ξεφορτωθώ!». Αλλά ήταν, όμως, ο ενανθρωπήσας Θεός. Την θεότητα δεν την έβλεπε. Ακριβώς εδώ ήταν ο εμπαιγμός του σατανά από τη θυσία του Χριστού. Ναι, αγαπητοί μου. Είναι καταπληκτικό. Έτσι, εδώ φαίνεται, σας είπα, το εκούσιον του παθήματος του Κυρίου.
Όταν ο Πέτρος διεμαρτυρήθη εις τον κήπον της Γεσθημανή και ανέσυρε μαχαίρι και τελικά έκοψε και το αυτί του Μάλχου, του λέει ο Κύριος: «Ἢ δοκεῖς; (:Ή νομίζεις;) ὅτι οὐ δύναμαι ἄρτι παρακαλέσαι τὸν πατέρα μου -εννοείται, ως άνθρωπος- καὶ παραστήσει μοι πλείους ἢ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων; (:Τι νομίζεις, ότι δεν μπορώ να παρακαλέσω τον Πατέρα μου – ξαναλέγω, ως άνθρωπος· ως Θεός ηδύνατο ανά πάσα στιγμή να ενεργήσει, όπως και ο Θεός Πατήρ - και να μου έρθουν σε συμπαράσταση δώδεκα λεγεώνες –το δώδεκα επί 6.000· 72.000 άγγελοι!- να ‘ρθουν, λέγει, να μου παρασταθούν;). Πῶς οὖν πληρωθῶσιν αἱ γραφαὶ ὅτι οὕτω δεῖ γενέσθαι; (:Πώς ακριβώς θα εκπληρωθούν οι Γραφές ότι έτσι πρέπει να γίνει;)». Και οι Γραφές τι έλεγαν; Ότι ο Μεσσίας είναι παθητός! Βλέπει, λοιπόν, ολοκάθαρα κανείς ότι ο δούλος Κυρίου εκούσια, θεληματικά πάσχει. Όχι από αδυναμία.
Και θα μας πει ο απόστολος Πέτρος: «Ὃς (: Ο οποίος) ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ· ὃς (: ο Οποίος) λοιδορούμενος (:υβριζόμενος) οὐκ ἀντελοιδόρει (: δεν ανταπέδιδε την βρισιά), πάσχων οὐκ ἠπείλει (: πάσχοντας δεν απειλούσε, εκείνο το ‘’Θα δεις τι θα σου κάνω!’’), παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως (:είχε παραδοθεί, ανέθετε τον εαυτό Του στον Θεό, που πάντοτε κάνει την δικαία κρίση)· ὃς (: ο Οποίος) τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον (: Αυτός επωμίστηκε τις αμαρτίες μας σταυρούμενος), ἵνα ταῖς ἁμαρτίαις ἀπογενόμενοι τῇ δικαιοσύνῃ ζήσωμεν· οὗ (:του Οποίου) τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἰάθητε (:που εθεραπευθήκατε με την δική Του πληγή)». Όπως το λέει, είναι παρμένο από τον Ησαΐα. «Ἦτε γὰρ ὡς πρόβατα πλανώμενα, ἀλλ᾿ ἐπεστράφητε νῦν ἐπὶ τὸν ποιμένα καὶ ἐπίσκοπον τῶν ψυχῶν ὑμῶν», λέει στην πρώτη του επιστολή ο απόστολος Πέτρος. Πια όχι προφητεία, αλλά Ιστορία. Ο Ησαΐας είπε προφητεία και τη γράφει. Ο Πέτρος δεν λέει προφητεία, αλλά Ιστορία και την γράφει.
Κι ακολουθεί μία εικόνα. Είναι η εικόνα του προβάτου που άγεται εις την σφαγήν. Λέει: «ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν»· που σημαίνει «εναντίον του κουρεύοντος». «Κείρω» θα πει «κουρεύω»· «ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν»· «ἐναντίον» θα πει «μπροστά». Μπροστά σε εκείνον που τον κουρεύει ο ποιμήν ή άλλο πρόσωπον ότι δεν ανοίγει το στόμα του, όπως τα πρόβατα όταν τα κουρεύουν, δεν μιλάνε, τίποτα, δεν φωνάζουν, δεν βελάζουν, όταν ακόμη και η ψαλίδα –γιατί δεν φωνάζουν- όταν ακόμη και η ψαλίδα κόβει λίγο από το δέρμα. Εγώ, θυμάμαι, μικρός ήμουνα και όταν πρωτοπήγα, πολύ μικρός, για να πάω στο σχολείο, τότε μας κουρεύανε ολότελα. Και με πήγε ο πατέρας μου σε ένα κουρείο, βέβαια δεν καθόμουνα στο κάθισμα το γνωστό του κουρείου - θυμόσαστε, βάζανε ένα σανίδι για να καθίσει το μικρό παιδί. Και αρχίζει με τη μηχανή αυτή εκεί να με κουρεύει ο κουρέας. Ο ευλογημένος, δεν ξέρω τι είχε η μηχανή του, μου τραβούσε τα μαλλιά και σας βεβαιώνω, δεν τσίριξα, ναι, ήτανε και ο εγωισμός να μην τσιρίξω, αλλά έσφιγγα τα χείλη μου. Ναι. Αυτό είναι το τράβηγμα που όταν η μηχανή ή η ψαλίδα αρπάζει και λίγο δέρμα! Έτσι εξηγείται το γιατί ο Κύριος δεν ανοίγει το στόμα Του μπροστά στον «κείροντα», μπροστά στον κουρεύοντα. Παρότι πονά, ε;
Έτσι, η εικόνα του προβάτου έχει μίαν διττήν σημασίαν: Ότι είναι ζώον, που προσφέρεται ως θυσία, διότι τα πρόβατα κυριότατα προσεφέροντο, και ότι δεν διαμαρτύρεται όταν πάσχει.
Και πηγαίνουμε στον επόμενον στίχον, τον όγδοον: «Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον». Μια πρόχειρη μετάφραση: «Στον εξετευλισμό Του αφαιρέθηκε η κρίση Του. Την ‘’γενεά’’ Του –δεν το ερμηνεύω αυτό δεν το μεταφράζω· γιατί έχει πολλές σημασίες- ποιος μπορεί να διηγηθεί; Γιατί παίρνεται από τη γη η ζωή του, αφαιρείται, παίρνεται, ένεκα των ανομιών του λαού μου – ομιλεί ο Πατήρ - ἤχθη εἰς θάνατον, οδηγήθηκε εις τον θάνατον». Η έννοια του στίχου είναι ό,τι σας είπα, αλλά κάπως πιο πλατύτερα: Μέσα στη βαθιά Του ταπείνωση, στον εξευτελισμό Του –«ταπείνωση» με την έννοια όχι ταπεινοφροσύνη, ταπείνωση-εξευτελισμό που υπέβαλε τον εαυτό Του η δικαία κρίσις- αφαιρέθηκε από Αυτόν. Το δίκαιό Του αφαιρέθηκε και κατεπατήθη. Τα δικαιώματά Του δεν Του ανεγνωρίσθησαν.
Εδώ διαφαίνεται, φανερά, φανερά, ότι ο δούλος του Κυρίου πέρασε από δίκη· διότι όταν δεν Του αναγνωρίζονται τα δίκαιά Του, όταν, όταν, όταν, είναι στοιχεία ότι περνάει από δίκη, άλλο τώρα αν αυτή η δίκη είναι, θα λέγαμε, μια παρωδία, είναι μια αδικία, είναι ό,τι θέλετε πείτε, το θέμα είναι ότι περνάει από δίκη. Και πράγματι ο Ιησούς εδικάσθη και κατεδικάσθη, χωρίς να Του αναγνωριστεί κανένα, απολύτως, δικαίωμα. Η απόφασις ήταν ότι ήτο άξιος θανάτου. Ο Πιλάτος είπε: «Και τι έκανε;». Διότι όπως και ο Φήστος είπε στον Αγρίππα ότι «εγώ νόμιζα ότι κανένας εγκληματίας θα ήταν ο Παύλος και όταν τον ανέκρινα, είδα ότι δεν υπήρχε τίποτα από εκείνα που τον κατηγορούσαν, απλώς για μερικά πράγματα της θρησκείας των», λέγει, «υπήρχε διαφορά». Δεν υπήρχε τίποτα το εγκληματικόν.
Πράγματι, ο Πιλάτος αυτό ομολόγησε. Τι είπε όταν ένιπτε τα χέρια του; Άλλο τώρα ότι δεν έπρεπε να αφήσει στα χέρια των Εβραίων- οι Ρωμαίοι ήθελαν να καλοπιάνουν πάντοτε εκεί τους άρχοντες, για να τα έχουν καλά. Να μην επαναστατεί ο λαός. Άλλο πράγμα αν αυτό ήταν εις βάρος της δικαιοσύνης. Τι είπε; «Νίπτω τάς χείρας μου». Και μάλιστα με έναν τρόπο που του έφεραν νερό να νίψει τα χέρια του, ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αθώος! Και η γυναίκα του, του ‘στειλε μήνυμα: «Πρόσεξε», λέγει, «μπροστά στον δίκαιον αυτόν. Είναι αθώος!».
Και όμως, η απόφασις ήταν ότι ήτο άξιος θανάτου. Στη δίκη; Κανείς συνήγορος. Κανένας μάρτυς υπερασπίσεως. Οι μαθηταί; Είχαν εξαφανιστεί. Ο Ιωάννης μόνο από μακριά παρακολουθούσε. Και η απόφαση του δικαστηρίου; Προαποφασισμένη! Δηλαδή, σωρεία δικαστικών παρανομιών. Τόσο, που θα μπορούσε άνετα αυτή η δίκη να χαρακτηριστεί άκυρος, επειδή δεν ήτο καμία διαδικασία νόμιμη. Καμία! Τίποτα! Υπάρχουν μελέτες που έχουνε γίνει, από εμβριθείς μελετητές και θεολόγους, που βρίσκουν, σε κάθε βήμα, την παρανομία των Εβραίων… Ναι! Συνεπώς η δίκη αυτή ήτο παράνομος! Και προπαντός εκείνο το φοβερό, ότι η καταδίκη προαποφασισμένη. Ξέρετε τι θα πει το δικαστήριο να βγάλει την απόφαση πριν δικάσει;
Τόλμησε κάποτε ένας κληρικός -είναι πολλά χρόνια, είναι καμιά εικοσαριά χρόνια- τόλμησε και είπε στο δικαστήριο, ήτανε μια υπόθεση, ότι την υπόθεση αυτήν την είχανε, λέει, προαποφασίσει. Ξέρετε πόσο τιμωρήθηκε αυτός ο άνθρωπος; Φοβερά τιμωρήθηκε, επειδή είπε στο δικαστήριο ότι την απόφαση την είχαν προαποφασισμένη. Κι όμως, φαεινότερον ηλίου, ότι η απόφασις της καταδίκης του Ιησού Χριστού ήτανε προαποφασισμένη. Λέγει ο Θεόδωρος Ηρακλείας: «Τὴν παράνομον καὶ ἄδικον κρίσιν δηλοῖ τῆς ἀληθείας κρυβείσης (:Έκρυψαν την αλήθειαν και εδώ αναφέρεται η άδικος κρίσις)». Εθεωρήθη ο Ιησούς, γι'αυτό και έκαναν μια δίκη παρωδία, εθεωρήθη παρακατιανός, ένα πρόσωπο που δεν είχε και πολλή σημασία από τον λαό. Αλλά ήταν, όμως, επικίνδυνος για τα συμφέροντα των αρχόντων. Διότι, αν ο λαός μπορούσε να ξυπνήσει, αυτό που λέμε «να ξυπνήσει ο λέων», έτσι λένε τον λαό, τότε θα μπορούσαν να σταθούν οι άρχοντες; Όχι. Παρακατιανός, βέβαια, για τους άρχοντες, τιποτένιος, ένας φτωχός και τιποτένιος άνθρωπος, αλλά επικίνδυνος.
Λέγει ο άγιος Κύριλλος: «Ἐπειδὴ ἔδοξεν εἶναι αὐτοῖς εὐτελής (:Επειδή θεωρήθηκε απ’ αυτούς, τους άρχοντες ευτελής, τιποτένιος), καὶ ἐν τοῖς ἄγαν ὑφειμένοις (:και ότι ανήκε εις τους πολύ πολύ παρακατιανούς, εἰς τούς ἄγαν ὑφειμένους), προχειροτάτην κατ’ αὐτοῦ τὴν ψῆφον ἢ τὴν κρίσιν ἐξενηνόχασιν (:πολύ πρόχειρη, δηλαδή όχι νόμιμη, εξέφεραν την κρίσιν της καταδίκης, δηλαδή την απόφαση έβγαλαν), ἐπειδὴ ὅλως ἔδειξε τισὶν εἶναι ταπεινός (:επειδή ολότελα φάνηκε σε μερικούς ότι είναι εξευτελισμένος άνθρωπος· ταπεινός, ευτελής)». Για σκεφθείτε, ε, αλίμονο εις τους φτωχούς που χάνουν το δίκιο τους και πηγαίνουν να βρουν το δίκιο τους και πέσουν σε τέτοια χέρια αδίκου δικαιοσύνης… Αυτό, βέβαια, προσβάλλει και την έννοια της δικαιοσύνης και βεβαίως δεν τιμά και τους δικαστάς. Παρότι είναι κατάφωρη, θα λέγαμε, η προσωποληψία. Πάρα πολλές φορές, η Αγία Γραφή, η Παλαιά Διαθήκη το αναφέρει αυτό, πάρα πολλές φορές: «Μη λάβεις δώρα, τα δώρα τυφλώνουν. Θα έχεις δικαίαν κρίσιν όποιος κι αν είναι αυτός». Σκεφτείτε, λοιπόν, να μην μπορείς να βρεις το δίκιο σου, μόνο και μόνο επειδή ο αντίδικός σου είναι ισχυρός της γης. Γι'αυτό συνιστά και εκεί η Σοφία Σειράχ: «Μην τα βάλεις – δικαστικώς εννοείται- μην τα βάλεις, λέει, με τους ισχυρούς, το δίκιο σου δεν θα το βρεις». Αυτό, όμως, πια δεν είναι δικαιοσύνη, το αντιλαμβανόμεθα πάρα πολύ καλά.
«Τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; Ὃτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ». Εδώ τονίζεται η έννοια της εξαλείψεως του ονόματος του Ιησού Χριστού. Γιατί ποιος θα βρεθεί να πει γι’ Αυτόν ό,τι θα έλεγε, αφού πολύ νέος δικάζεται και καταδικάζεται και αποθνήσκει, τίποτα στη ζωή Του δεν πρόλαβε να κάνει. «Ποιοι οι απόγονοί του εκείνοι –έτσι είναι η ερμηνεία- ποιοι είναι οι απόγονοί Του εκείνοι, οι οποίοι θα διηγηθούν τα παθήματά Του;».
Αλλά πώς, όμως, πλανώνται οι άνθρωποι... «Χρειάζομαι απογόνους για να θυμίσουν την κατάστασή μου;». Αν ένα πρόσωπο έμεινε στην Ιστορία, αγαπητοί μου, αυτό είναι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ναι. Πολλοί «μεγάλοι» –και τη λέξη «μεγάλοι» τη βάζω σε εισαγωγικά- ελησμονήθησαν, αλλά όχι ο Παθών Μεσσίας. Οι άρχοντες βέβαια θα επεθύμουν να εξαλείψουν το όνομά Του, γιατί γι’ αυτούς ήταν φοβερός έλεγχος. Το όνομά Του ήταν οχληρόν - γι’ αυτόν τον λόγο υφίστατο ο Παύλος όταν ήρθε στα Ιεροσόλυμα την μανία τους. Ουσιαστικά ήταν η μανία τους κατά του Ιησού Χριστού. Θα το ξέρετε, η σοβιετική εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα «Ιησούς Χριστός» έχει μόνο πέντε αράδες και αναφέρει «πρόσωπον μυθικόν» - για τον Ιησούν Χριστόν… Ω ταλαίπωροι παραμυθάδες, εσείς είσαστε τα παραμύθια… Αλλά ο Κύριος ζει εις τους αιώνας και θα διηγούνται τα περί του Ιησού Χριστού.
Λέγει ο Θεόδωρος Ηρακλείας: «Τήν μετὰ τὴν Ἀνάστασιν γενομένην δόξαν καί τήν ἐγγενῆ αὐτοῦ ἀξίαν τίς ἔσται ἱκανὸς λόγῳ φράσαι;». «Ότι μετά την Ανάστασή Του», λέγει, «την δόξα που πήρε, ποιος είναι ικανός να τη διατυπώσει και να την πει;». Διότι η δόξα του Χριστού ήρθε μετά τον Σταυρόν. Εξάλλου, Αυτός ο Κύριος είπε ότι ο Σταυρός ήταν η δόξα Του. Θυμηθείτε ότι ευθύς μετά τον Μυστικόν Δείπνον είπε ο Κύριος. Είναι στο Ιω. 13,31: «Νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ». Θυμηθείτε την αρχιερατική προσευχή που λέμε την Μεγάλη Πέμπτη - πόσες φορές έχει αυτή τη φράση, ότι τώρα, λέγει, ο Υιός του ανθρώπου εδοξάσθη και ο Θεός δοξάστηκε στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Ο Χριστός πήγαινε για τον Σταυρό. Την άλλη μέρα το πρωί θα Τον έχουν σταυρώσει. Και λέει: «Τώρα εδοξάστηκε ο υιός του ανθρώπου». Δηλαδή, αναφέρεται εις την σταυρική Του θυσία. Διότι η δόξα του Ιησού Χριστού ήτο ο σταυρός. Εκείνο που οι Εβραίοι θεωρούσαν ατίμωση, γιατί «ἐπικατάρατος», λέει, «πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου», λέει ο παλαιός Νόμος, αλλά έγινε κατάρα για μας, επήρε Αυτός τις αμαρτίες μας, Εκείνος το θεωρούσε δόξα. Αργότερα, στην Ιστορία, όλοι που έγιναν Χριστιανοί, εύσημοι και άσημοι, άρχοντες και λαός, θεωρούσαν τιμή τους να φορούν τον σταυρό του Χριστού. Και φοράμε τον σταυρό του Χριστού και όχι μόνον, αλλά και να σημειώνουν και να σημειώνομε το σημείο του σταυρού του Χριστού στον εαυτόν μας, κάνοντας το σημείο του σταυρού πάνω στο σώμα μας. Τιμή μας· έπαινός μας. Δόξα μας.
Επιπλέον, το σημείο του Υιού του ανθρώπου θα προπορεύεται κατά την ένδοξη Παρουσία Του. Τι άλλο θα μπορούσε να φανεί στον ουρανόν που να προπορεύεται του Ιησού Χριστού ερχομένου να κρίνει τους ανθρώπους; Τι άλλο; Ο σταυρός. Για να πιστωθεί ότι ο σταυρός ήταν δόξα του Ιησού Χριστού. Και ακόμη, αν θέλετε, προπορευόμενον το σημείον του Σταυρού θα είναι η ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Ακόμη, θα είναι και οι πληγές πάντα ανοικτές. Δεν εθεραπεύθησαν. Ο Χριστός στον ουρανό είναι με τα τρυπήματα. Είναι τα διάσημα. Πολλές φορές σας το ‘χω πει. Και αυτά τα διάσημά Του είναι, πρώτον, η δόξα Του: «Εγώ για σας έπαθα· ορίστε». Όπως βάζουν οι στρατιωτικοί τα παράσημα ή παρελαύνουν σε εθνικές γιορτές, οι τραυματίαι με τα καροτσάκια, με τα δεκανίκια… τιμή τους! Τιμή τους! Και δεύτερον, όχι μόνον αυτό, αλλά δείχνει και την ταυτότητα Ποιος ήταν Αυτός. Διότι λέει: «οἱ λαοὶ κόψονται»· ὂψονται — κόψονται · «θα δουν και θα αρχίσουν να χτυπάν το στήθος τους». «Κόπτομαι», αυτό θα πει: «χτυπώ το κεφάλι μου, χτυπώ το στήθος μου». «Κόψονται». Γιατί; Γιατί θα ίδουν Εκείνον που εσταύρωσαν. Γι’ αυτό μένουν τα σημάδια. Όχι μόνο σαν τίτλοι τιμής, αλλά και σαν στοιχεία ταυτότητος, ότι δεν είναι κάποιος άλλος, αλλά είναι Αυτός, τον Οποίον αυτοί οι σταυρωταί εσταύρωσαν.
Και το μασοριτικόν κείμενον, το παραδοσιακό κείμενον των Εβραίων, λέει: «Φρικτῶς καταπιεζόμενος ἐτα… [δυστυχώς σε αυτό το σημείο είχε τελειώσει η κασέτα εγγραφής της ομιλίας του μακαριστού γέροντος…].
🔸50η🔸 ομιλία στην κατηγορία : " Προφήτης Ἡσαΐας ".
► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Προφήτης Ἡσαΐας ".
https://arnion.gr/index.php/palaia-diauhkh/profhths-hsaias
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_74.html?m=1
🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Προφήτης Ἡσαΐας».
https://drive.google.com/file/d/164wfp_g3xkKTmiub0kg9XUMOaTt8LB8q/view?usp=drivesdk
📜 Απομαγνητοφωνημενες ομιλίες της σειράς «Προφήτης Ἡσαΐας».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82%20%E1%BC%A9%CF%83%CE%B1%CE%90%CE%B1%CF%82.?m=1
🔸Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια της ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/
💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1
🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk
__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0
Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0
📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0
📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0
__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share
🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk
†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
