†. "Κἀκεῖνος μὲν ἐν Ἰὀρδὰνῃ λουσάμενος ποταμῷ καὶ τῶν χρωμάτων τῆς θεότητος μεταδοὺς τοῖς ὕδασιν, ἀνέβαινεν ἐκ τούτων, καὶ Πνεύματος ἁγίου οὐσιώδης ἐπιφοίτησις αὐτῷ ἐγίνετο, τῷ ὁμοὶῳ ἐπαναπαυομένου τοῦ ὁμοίου". Καὶ λέει, ἐνῷ ἀνήρχετο ἀπὸ τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ: «Ἐγίνετο ἐπιφοίτηση». Προσέξτε τώρα ἐδῶ. «Οὐσιώδης», εἰς τὸν Ἰησοῦν. Τί; Τοῦ ὁμοίου πρὸς τὸ ὅμοιο, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τὸν Υἱόν. Ἐδῶ ὑπάρχει μιὰ λέξη, "ἐπιφοίτησις". Πρέπει νὰ σᾶς πῶ πάρα πολὺ προσοχὴ σὲ αὐτὴ τὴ λέξη, πάρα πολὺ προσοχή! Δὲν σημαίνει «ἔρχομαι καὶ κατοικῶ», ὅπως θὰ λέγαμε στὴν Πεντηκοστή, ὅτι "τὸ Πνεῦμα ἐπεφοίτησε εἰς τοὺς Ἀποστόλους" –καὶ ἀκριβέστερα εἰς τοὺς 120 ποὺ ἦσαν στὸ ὑπερῶο. Ἀλλὰ σημαίνει ἀνάδειξη.
Ξέρετε πόση προσοχὴ χρειάζεται εἰς τὶς λέξεις; Κατ' ἀρχὰς ζητῶ συγγνώμη ἀπὸ τὸν Θεόν, ἂν ἀπὸ ἄγνοιά μου δὲν πῶ μιὰ ἀκρίβεια. Βέβαια δὲν θὰ ἤμουν αἱρετικός, γιατί ἂν μοῦ ὑποδεικνύεται ὅτι κάνω λάθος, ἀμέσως θὰ τὸ διόρθωνα καὶ θὰ ζητοῦσα συγγνώμη. Πάντως, πάρα πολὺ προσοχὴ στὶς λέξεις. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι μιὰ λέξη, στὴ διαδρομή της μέσα στὴν ἱστορία, παίρνει πολλὲς φορὲς διαφορετικὸ νόημα, κάποτε καὶ τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο νόημα. Ἂς εἶναι. Λοιπόν, ἐδῶ «ἐπιφοίτησις» δὲν σημαίνει ἀπὸ τὸ «ἐπὶ» καὶ «φοιτῶ» —δηλαδὴ ἐπιφοιτῶ— ἀλλὰ θὰ πεῖ «ἀναδεικνύω». Διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἦταν ἄμοιρος Πνεύματος Ἁγίου. Ξέρετε ὅτι προέκυψε κάποτε μιὰ συζήτηση γιὰ τὸ θέμα αὐτό; Παλιὰ ἔγινε σύνοδος γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὸ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἀλλὰ κάποια στιγμὴ τὸ πῆρε. Γιὰ νὰ μὴν σᾶς πῶ τελευταῖα τελευταία σὲ κάποια θρησκευτικὴ ἐφημερίδα ἔγινε καυγᾶς τρικούβερτος. Ἀνοίχθηκε διάλογος φοβερὸς μεταξὺ κάποιων καὶ κάποιων: καὶ ἀρχιεπίσκοπος, καὶ ἱεροκήρυκες, καὶ καθηγητὲς πανεπιστημίου, κάποιοι κ.λπ. (https://katanixi.gr/elegchei-apo-ton-oyrano-o-nikolaos-sotiropoylos-kai-ton-nyn-archiepiskopo-aystralias/) Γι' αὐτὸ τὸ θέμα... Ἦταν γιὰ τὰ διαβλητὰ πάθη ἢ τὰ ἀδιάβλητα τὸ κύριο θέμα, ἀλλὰ συγγενὲς εἶναι καὶ αὐτό: εἶχε ὁ Χριστὸς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἢ τὸ πῆρε τὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς του; Ἐκεῖ εἶναι τὸ θέμα. Δὲν τὸ πῆρε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο —ἐννοεῖται μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση— δὲν πῆρε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἡ ἀνθρώπινη φύση τὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεως. Δὲν ἐπεφοίτησε μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τότε ἐδέχθη ὁ Ἰησοῦς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Λέει —ποιός τὸ λέει; Ὁ Ἅγιος Κύριλλος; Δὲν θυμᾶμαι... Πῶς εἶναι δυνατόν, λέει (γιατί τὸ ἔχουμε ξαναπεῖ τὸ θέμα αὐτό), αὐτὴ ἡ σάρκα ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο —δὲν εἶπε ὁ Ἀρχάγγελος: «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου θὰ συλλάβεις»; Ποιός εἶναι ὁ κατασκευαστὴς τῆς ἀνθρώπινης φύσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε τὸ ἄρρεν στοιχεῖο; Ποιός εἶναι, λοιπόν, ὁ κατασκευαστὴς τῆς ἀνθρώπινης φύσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ; Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ εἶπε σαφῶς ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Συνεπῶς, ἀφοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατασκευάζει τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὕτως εἰπεῖν ἐνοικεῖ ὁ Θεὸς Λόγος. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατασκευάζει· ἐκείνη ἡ κατασκευὴ εἶναι ἄμοιρη Ἁγίου Πνεύματος; Ποτέ! Ποτέ! Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ποτὲ δὲν ἐχωρίσθη, οὔτε ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου —ἀφοῦ εἶναι μιὰ οὐσία— οὔτε ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀφοῦ «ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ , λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» Κόλ. 2, 9. κατοικεῖ σωματικῶς στὸν Ἰησοῦ» Ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος. Πλήρωμα θὰ πεῖ γέμισμα, πληρῶ. Πληρῶ θὰ πεῖ γεμίζω, φέρω εἰς πληρότητα, δὲν ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ λείπει. Πῶς θὰ ἔλειπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο; Εἶναι δυνατόν; Δὲν πῆρε, λοιπόν, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τότε, τὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεως. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπέδειξε τὸ ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ἐπέδειξε: «αὐτὸς εἶναι». Γι' αὐτὸ λέγεται καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον «δάκτυλος τοῦ Πατρός». Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ λέει ἐδῶ «ἐπιφοίτησις», αὐτὸ θὰ πεῖ: ἐπέδειξε.
Μιὰ μικρὴ παρένθεση. Ἂν μοῦ πεῖτε "γιατί μᾶς τὰ λέτε αὐτά;" Θὰ μᾶς εἶναι ἄχρηστα; Θὰ ἔλεγα νὰ μὴν γνωρίζουμε τὴ θεολογία μας; Ἀλλὰ εἶναι καὶ κάτι ἄλλο. Αὐτὸς ὁ καυγᾶς ποὺ ἔγινε στὴν ἐφημερίδα γιὰ τὸ θέμα ἂν ὁ Χριστὸς εἶχε πάθη ἢ ὄχι; Τὸ ξέρετε ὅτι προσπαθοῦμε νὰ κατεβάσουμε τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ σὲ ἕνα μεταπτωτικὸ ἐπίπεδο, αὐτὸ ποὺ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ; Καὶ ἂν τὸν κατεβάσουμε στὸ μεταπτωτικὸ ἐπίπεδο, τότε, ἐπιτρέψτε μου νὰ πῶ, ὅλα μᾶς ἐπιτρέπονται. Ἄνθρωποι ποὺ θέλουν νὰ μένουν στὰ πάθη τους καὶ στὶς ἀδυναμίες τους, χαλκεύουν τέτοιες θεωρίες ποὺ εἶναι αἵρεση. Ὅποιος ἔχει διαβάσει ὅλα αὐτὰ ποὺ λέμε τώρα, θὰ μὲ καταλάβει πάρα πολὺ καλά. Καὶ συνεπῶς, πρόκειται περὶ πρακτικότατου θέματος, διότι ἀπὸ αὐτὰ βγαίνουν πρακτικὰ πράγματα· δὲν εἶναι ἁπλῆ θεωρία, βγαίνουν πρακτικὰ θέματα. Λοιπόν, τὸ ὅτι ἡ ἐπιφοίτησις δὲν ἦταν «ἐπιφοίτησις» ἀλλὰ ἀνάδειξη, ἀλλὰ δείκτης, εἶναι ἡ προηγούμενη λέξη τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου· καὶ λέει: "καὶ Πνεύματος ἁγίου οὐσιώδης ἐπιφοίτησις". Τί θὰ πεῖ «οὐσιώδης; Οὐσιώδης θὰ πεῖ ἡ οὐσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μὰ ἡ οὐσία εἶναι μία. Δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει ἕνα κομμάτι οὐσίας καὶ νὰ προστεθεῖ σὲ μιὰ ἄλλη οὐσία. Μία εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ. Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ὅταν λέει παρακάτω: "τῷ ὁμοὶῳ ἐπαναπαυομένου τοῦ ὁμοίου", τὸ ὅμοιο στὸ ὅμοιο. Δηλαδὴ εἶναι μία ἡ οὐσία. Ἄρα, λοιπόν, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο δὲν ἦρθε νὰ ἐπιφοιτήσει ἐπειδὴ ἔλειπε ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ἦρθε νὰ τὴν ἀναδείξει. Γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἡ ἐπιφοίτησις, ποὺ δὲν τὸ ἔχουμε· καὶ ὅταν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔρχεται σὲ ἐμᾶς —προσέξτε— δὲν ἔρχεται οὐσιωδῶς. Δηλαδή, δὲν παίρνουμε τὴν οὐσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (θὰ ἦταν περίεργο), ἀλλὰ παίρνουμε τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τῆς Θείας οὐσίας. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀκατανοητὸ πρᾶγμα.
