†. «ἐπὶ θυγατρὶ ἀδιατρὲπτῳ στερέωσον φυλακήν, ἵνα μὴ εὑροῦσα ἄνεσιν ἑαυτῇ χρήσηται» Σόφ. Σείρ. 26, 10 Δηλαδή, σὲ περίπτωση ποὺ ἡ θυγατέρα σου δὲν ἀποτρέπεται καὶ δὲν ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ἀνδρῶν, θέσε συνεχῆ καὶ σταθερὴ ἐπιτήρηση σὲ αὐτήν, ὥστε νὰ μὴν βρεῖ εὐκαιρία ἐλευθερίας καὶ πάθει κάτι κακό. Βλέπετε, συνεχίζει ὁ ἱερὸς συντάκτης γιὰ τὴ σύζυγο, διὰ τὴ θυγατέρα καὶ τὰ λοιπὰ· τὰ θήλεα, δηλαδή, μέλη, ποὺ βέβαια καμιὰ φορὰ κινδυνεύουν ἀπὸ πλευρᾶς ἠθικῆς.
Ἐδῶ τὸ θέμα εἶναι παιδαγωγικὸ καὶ ἀφορᾶ στὶς θυγατέρες μιᾶς οἰκογένειας. Ἐάν, λέγει, κάποιο κορίτσι σου εἶναι ἀπρόσεκτο καὶ δὲν ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ἀγοριῶν, λάβε τὰ μέτρα σου. Συνεπῶς, οἱ γονεῖς πρέπει γενικὰ νὰ διατηροῦν τὰ παιδιά τους μακριὰ ἀπὸ κάθε τι τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε αὐτὰ νὰ τὰ βλάψει. Ἡ ἐπιτήρηση, συνεπῶς, εἶναι ἀναγκαιοτάτη. Κι ἂν τὸ ἀνήλικο παιδὶ διαπράξει κάτι ἀντικοινωνικό, τότε οἱ γονεῖς εἶναι ὑπεύθυνοι, τόσο μπροστὰ στὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ὅσο καὶ μπροστὰ στοὺς νόμους τῆς πολιτείας.
Αὐτὰ εἶναι γνωστά, τὰ γνωρίζουμε. Εἰδικότερα, βέβαια, ἀναφέρεται στὴν ἠθικὴ προστασία τοῦ κοριτσιοῦ ἀπὸ κάθε μορφῆς ἀνηθικότητα. Ἂν τὸ κορίτσι ἔχει ροπὴ νὰ συναναστρέφεται ἄνδρες —καὶ πράγματι ὑπάρχουν κάποια κορίτσια ποὺ ἔχουν αὐτὴ τὴν ἔντονη ροπὴ— κάποια στιγμὴ τὸ παιδὶ αὐτό, τὸ κορίτσι αὐτό, θὰ ὀλισθήσει, θὰ γλιστρήσει εἰς τὴν πορνεία. Καὶ ὅταν εἶναι «ἀδιάτρεπτος» —θὰ πῶ γιὰ δεύτερη φορὰ αὐτὴ τὴ λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ ἱερὸς συγγραφεὺς— δηλαδὴ δὲν διορθώνεται, τότε συνιστᾶ ὁ ἱερὸς συγγραφεύς: «Στερέωσον φυλακήν». Φυλακὴ θὰ πεῖ φύλαγμα. Δηλαδή, βάλε σὲ ἐνέργεια, ὀργάνωσε τὸ φύλαγμα τῆς κόρης σου· φύλαξέ την.
Ὅλα αὐτά, βέβαια, εἶναι πολὺ σωστά. Καὶ αὐτὰ ἐτηροῦντο μέχρι πρὸ ὀλίγων δεκαετιῶν, ἀπὸ κτίσεως κόσμου. Τὰ πράγματα ὅμως ἄλλαξαν. Γι' αὐτὸ ὁ αἰῶνας μας θεωρεῖται κυριολεκτικὰ καταλυτικός. Σᾶς εἶπα, ἀπὸ κτίσεως κόσμου πάντοτε οἱ γονεῖς πρόσεχαν τὰ κορίτσια τους. Πάντοτε, πάντοτε! Μέχρι πρὶν λίγες, ἐλάχιστες δεκαετίες. Τώρα, ὦ τώρα! Τὰ πράγματα, σᾶς εἶπα, ἄλλαξαν, καὶ ἡ ἐποχή μας εἶναι ὄντως καταλυτική. Σήμερα ἕνα τέτοιο πρᾶγμα, δηλαδή το νὰ φυλάξει ὁ γονιὸς τὸ κορίτσι του, θεωρεῖται καταπίεση, καὶ ὁ νόμος, ὁ πολιτειακός, ἐν ὀνόματι τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου καὶ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, δίνει ἐλευθερίες στὸ παιδὶ ἄνω τῶν 18 ἐτῶν καὶ θέτει ἀνενέργητο τὸν πατέρα.
Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση μόλις πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, ἐλάχιστες, λάβαμε μίαν ἐγκύκλιο ἀπὸ τὴ Μητρόπολη Λαρίσης. Καί, περιέργως, ἦρθε μὲ γραμματόσημο, ἐνῷ εἶναι ἀτελὴς ἡ ἀλληλογραφία. Τί περιεῖχε; Ἀκοῦστε τί περιεῖχε, γιὰ νὰ δεῖτε σὲ τί ἐποχὴ ζοῦμε. Ἤτανε μία ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ποὺ ἐστάλη στὴ Μητρόπολη —σὲ ὅλες τὶς Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος, Κρήτης, Κύπρου, ὅπου ὑπάρχει, τέλος πάντων, ἑλληνικὴ ἐπικράτεια ἢ ἑλληνικὸ γένος.Έλεγε: «Παρακαλοῦμε πολὺ νὰ ἐκδώσετε οἱ κατὰ τόπους Μητροπόλεις ἀπὸ μία ἐγκύκλιο». Καὶ ἐξεδόθη πράγματι. Δηλαδή, συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὴ δική μας Μητρόπολη μία ἐγκύκλιος, ποὺ ἔλεγε ὅτι κάποιος νέος, ὀνόματι Τάδε, ἐπῆγε σὲ κάποιο μοναστήρι καὶ ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι του. Λοιπόν, νὰ δώσετε ἀπάντηση ὅπου κατέφυγε, ὥστε νὰ γυρίσει στὸ σπίτι του. Ἀκούσατε; Δηλαδή, ἂν αὐτὸ τὸ ἀγόρι ἦταν ναρκομανές, ἢ ἦταν, ἢ ἦταν, ἢ ἦταν... Ἢ κορίτσι. Γιατί ἔχουμε καὶ ἀνάλογες περιπτώσεις γιὰ κορίτσια ποὺ ἀναζητοῦνται, ἂν πῆγαν σὲ ἕνα μοναστήρι. Ἐκεῖ, ὦ ἐκεῖ! Ἔχω ἀκούσει γονεῖς νὰ λένε: «Θὰ προτιμοῦσα ἡ κόρη μου νὰ εἶναι πόρνη, παρὰ νὰ πάει σὲ ἕνα μοναστήρι». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐποχή μας. Πρώτη φορὰ δέ, ξεσηκώνεται ἡ Σύνοδος μὲ ἐγκυκλίους γιὰ νὰ ἀναζητήσει ἕνα πρόσωπο ποὺ κατέφυγε εἰς τὸν μοναχισμό. Περίεργα πράγματα, περίεργα πράγματα!
Δηλαδή, ἐγὼ πιστεύω ὅτι τὸ ἀγόρι αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι νέος, δηλαδὴ ἄνω τῶν 18 ἐτῶν πρέπει νὰ εἶναι. Καὶ εἴδατε, παρ' ὅτι ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ πεῖ «εἶμαι ἐνήλικος, 18 χρονῶν, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ μὲ πάρετε ἀπὸ ἐδῶ», ἢ νὰ ἔρχονται ἐδῶ καὶ ἐγὼ νὰ καταδώσω τὸ παιδί, ὀτι «εἶναι ἐδῶ τὸ παιδί, ἐλᾶτε πᾶρτε το, ἐλᾶτε πιάστε το»; Τί πράγματα εἶναι αὐτά; Ἀκοῦτε; Ἔχουμε χαλάσει, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε κυριολεκτικῶς χαλάσει.
Θὰ μποροῦσε ἡ Σύνοδος νὰ πεῖ σὲ αὐτοὺς ποὺ κατέφυγαν εἰς αὐτὴν καὶ ζήτησαν αὐτὴν τὴν ἐγκύκλιο: «Μὰ γιὰ σταθεῖτε, ὁ μοναχισμὸς εἶναι τὸ γνησιότερο παιδὶ τῆς Ἐκκλησίας μας. Γι' αὐτὸν εὐχόμεθα καὶ στὴ Θεία Λειτουργία καὶ τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου καὶ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Γιατί λοιπὸν θὰ ἐξαπολύσωμε ἐγκύκλιο ποὺ νὰ ζητοῦμε τὸ παιδὶ αὐτὸ νὰ γυρίσει πίσω στὸ σπίτι του; Γιατί, γιὰ ποιόν λόγο; Καὶ ἐπί τέλους ἂν τὸ νομίζετε, ἀναλάβετε ἐσεῖς· ἐμεῖς θὰ ἀναλάβάλουμέ καὶ μάλιστα ὡς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ἀκατανόητο πρᾶγμα, ἀκατανόητο πρᾶγμα.
Δὲν ξέρω πῶς νομίζουμε πιὰ τὸν χριστιανισμό... Τὸν γνήσιο χριστιανισμὸ τὸν ἀντικαταστήσαμε μὲ τὸν οὑμανισμὸ τῆς Εὐρώπης. Ὅτι: «Τόσο θέλουμε χριστιανισμό, ὅσο νὰ μᾶς βολεύει· κάτι περισσότερο, ὄχι. Θυσία καμία. Μαρτύριο; οὔτε νὰ ἀκουστεῖ! Ἄσκηση; Τί πράγματα εἶναι αὐτά!» Ἐκεῖ φτάσαμε, δυστυχῶς.
Λοιπόν, θὰ ἐπανέλθω στὸ ὅτι σήμερα, ἐὰν στὸ παιδί μας ἀσκήσουμε ἕνα φύλαγμα, μιὰ προστασία, θὰ μᾶς καταγγείλει ἔξω τὸ παιδί —μπορεῖ νὰ φτάσει καὶ εἰς τὴν ἀστυνομία— ὅτι τὸ παιδί μας τὸ καταπιέζουμε. Καὶ νὰ φανταστεῖτε ὅτι στὸ ἐξωτερικό, σὲ ἄλλες χῶρες, πολιτισμένες ἐννοεῖται, τὰ πράγματα εἶναι πολὺ χειρότερα. Τὸ παιδὶ μπλέκει μὲ κάθε εἴδους ἀνηθικότητα, μὲ ναρκωτικὰ κ.λπ., κ.λπ., καὶ ὁ γονιὸς τίποτε, μὰ τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ κάνει. Σήμερα οἱ συντροφιὲς τῶν παιδιῶν εἶναι μικτὲς πιά. Σπάνια, [παλαιότερα], ἀπὸ ἔλλειψη στέγης, μποροῦσε ἕνα γυμνάσιο νὰ εἶναι μικτό. Τὰ γυμνάσια ἦταν: θηλέων καὶ ἀρρένων. Σήμερα, ὄχι γιατί ὑπάρχει ἔλλειψη στέγης, ἀλλὰ θέλουν τὰ ἀγόρια μὲ τὰ κορίτσια μαζί, ὁπότε καὶ οἱ πειρασμοὶ ἔχουν γίνει πάρα πολλοί. Πῶς νὰ φυλάξεις τώρα τὸ κορίτσι σου ὅταν πηγαίνει σὲ ἕνα μεικτὸ γυμνάσιο, ὅταν καταργήθηκε ἡ ποδιὰ καὶ τὸ κορίτσι –μοῦ τὸ ἔχουν πεῖ πολλὲς φορές– ὅτι μπορεῖ κάθε μέρα ποὺ πάει στὸ σχολεῖο νὰ ἀλλάζει ἐνδυμασία. Πότε φοράει αὐτό, πότε φοράει ἐκεῖνο, γιατί θέλει νὰ ἐπιδεικνύεται. Ἔτσι, κάτω ἀπὸ τέτοιες συνθῆκες, πῶς ἕνα κορίτσι θὰ μποροῦσε νὰ διατηρηθεῖ μὲ καθαρότητα σώματος καὶ ψυχῆς; Καὶ νὰ φανταστεῖτε ὅτι στὸ ἐξωτερικό —τὸ ἔχω ξαναπεῖ αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ— ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγή, μὲ τὸ ἀνάλογο κλίμα καὶ περιβάλλον, ἀρχίζει ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο. Μοῦ ἔγραφε μιὰ καθηγήτρια πανεπιστημίου, Ἑλληνίδα καὶ πρεσβυτέρα, ἀπὸ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ὅτι ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ καὶ ἡ κατὰ κάποιον τρόπο προώθηση –πρὸς τὴν ἁμαρτία ἐννοεῖται— ἀρχίζει ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο. Ἐγὼ εἶδα βιβλίο στὴν ἑλληνική —μιὰ σεξουαλιολογία, δηλαδή– ποὺ χρησιμοποιεῖται στὰ νηπιαγωγεῖα ἀπο τοὺς νηπιαγωγούς. Ἔ, λοιπὸν πέστε μου τώρα, πὼς θὰ μπορέσουμε νὰ φυλάξουμε τὰ παιδιά μας καὶ ἰδιαίτερα τὰ κορίτσια μας; Γι αὐτὸ πηγαίνουμε καὶ θὰ πηγαίνουμε κατα Ἰσραὴλ μεριά.
Αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Ἁγία Γραφὴ θεωροῦνται σήμερα μιὰ ἄλλη γλῶσσα. Φτάνει κανεὶς νὰ λέγει ἂν σήμερα συμφέρει νὰ ἔχει παιδιά. Τὸ προσέξατε αὐτὸ ποὺ εἶπα; Φτάνει κανεὶς νὰ λέγει ἂν σήμερα συμφέρει νὰ ἔχει παιδιά. Γιατί καὶ τὰ ἀγόρια προωθοῦνται καὶ στὴν ὁμοφυλοφιλία, (δημοσιεύθηκε εἰς τὸν ὀρθόδοξο τύπο) γιὰ νὰ ἁπλωθεῖ σὲ ὀλη τὴν γῆ καὶ δὴ στοὺς ὀρθοδόξους λαοὺς καὶ συνδέουν τὴν ὁμοφυλοφιλία μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἄκουσον ἄκουσον! Λοιπόν, ἐὰν φτάνουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ τότε, καὶ τὰ ἀγόρια μας καὶ τὰ κορίτσια μας κινδυνεύουν. Καὶ τότε –θὰ ἐπαναλάβω– θὰ συνέφερε ὄντως νὰ εἴχαμε παιδιά;
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅταν ὁ Κύριος ἐπορεύετο γιὰ νὰ σταυρωθεῖ, κάποιες Ἱεροσολυμίτιδες γυναῖκες συμπορεύοντω, ἦταν στὸ ἴδιο ὕψος τῆς πορείας μὲ τὸν σταυρό Του ὁ Κύριος, καὶ οἱ γυναῖκες αὐτὲς ἔκλαιγαν. Τότε ὁ Κύριος στράφηκε πρὸς αὐτὲς καὶ τὶς εἶπε: «θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ᾿ ἐμέ, πλὴν ἐφ᾿ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν. μὴν κλαῖτε γιὰ μένα, νὰ κλαῖτε γιὰ τὸν ἑαυτό σας καὶ γιὰ τὰ παιδιά σας. ὅτι ἰδοὺ ἔρχονται ἡμέραι ἐν ἂἷς ἐροῦσι· νὰ ἔρχονται ἡμέρες ποὺ θὰ ποῦν μακάριαι αἱ στεῖραι καὶ κοιλίαι ἂἳ οἱ ὁποῖες οὐκ ἐγέννησαν, καὶ μαστοὶ ὁἳ οὐκ ἐθήλασαν. εὐτυχισμένες οἱ γυναῖκες ποὺ στάθηκαν στεῖρες καὶ δὲν γέννησαν καὶ δὲν θήλασαν.» Λούκ. 23, 28΄29
Τὸ πρῶτο πλάνο, τὸ πρῶτο ἐπίπεδο αὐτῆς τῆς θέσεως ποὺ ὁ Κύριος εἶπε: "ἔρχονται ἡμέραι" ἦταν ἡ καταστροφὴ καὶ ἡ ἅλωση τῆς Ἱερουσαλὴμ ποὺ ἔγινε τὸ 70 μ.Χ καὶ ποὺ ἡ καταστροφή της, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἰώσηπος, ἤτανε φοβερὴ· καὶ ὁ Κύριος μᾶς εἶπε: «ἔσται γὰρ τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ᾿ ἀρχῆς κόσμου ἕως τοῦ νῦν οὐδ᾿ οὐ μὴ γένηται.» Μάτθ. 24, 21 δὲν θὰ εἶχε τὸ ἱστορικό της προηγούμενο. Ἡ καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ δὲν θὰ εἶχε τὸ ἱστορικό της προηγούμενο! Τὸ εἶπε ὁ Χριστός. Σκεφτεῖτε ὅτι, ἀπὸ τὴν περικύκλωση ποὺ ἔκαναν οἱ Ρωμαῖοι, ἔφτασαν στὸ σημεῖο μητέρες νὰ φᾶνε τὰ παιδιά τους. Δηλαδή, εἴχαμε καὶ φαινόμενα κανιβαλισμοῦ. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο πλάνο· μιὰ προφητεία, βέβαια, τοῦ Χριστοῦ. Πίσω ὅμως ἀπὸ τὴν προφητεία αὐτή, φτάνουμε στὰ ἔσχατα, καὶ εἶναι ἡ ἐποχή μας. Ἐγὼ τὸ πιστεύω αὐτό. Εἶναι ἡ ἐποχή μας, εἶναι ὁ αἰῶνας μας, ὅπου οἱ γονεῖς δὲν μποροῦν πλέον νὰ ἐλέγξουν τὰ παιδιά τους. Καὶ αὐτὰ δὲν γίνονται μόνο καθ' ἡμᾶς, ἐδῶ σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες τοὐλάχιστον· εἶναι θέμα τῆς ὑφηλίου ὁλοκλήρου. Γενίτσαροι τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς πατρίδας. Δὲν ὁρίζει πιὰ ὁ γονέας τὸ παιδί του. Γίνεται —ἔξω ἀπὸ ἐξαιρέσεις, βέβαια— γίνεται τὸ παιδὶ αὐτὸ ποὺ θέλει· ἐκεῖνο ποὺ ἐπιθυμεῖ.
Ἀκόμη, γιὰ τέτοια παιδιά, ὅπως, φέρ' εἰπεῖν, ἦταν ὁ Ἰούδας ὁ προδότης, ξέρετε τί εἶπε ὁ Κύριος; «κὰλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» Μάτθ. 26, 24 καλύτερα ἦταν νὰ μὴν εἶχε γεννηθεῖ ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος. Ναί. Ἔτσι, γεννᾶμε παιδιὰ πολλάκις γιὰ τὴν κόλαση· τοὺς κάνουμε πολῖτες τῆς κολάσεως. Καὶ τὰ λέμε αὐτά, ἀγαπητοί μου, ὄχι γιὰ νὰ μὴν κάνετε παιδιά. Ὄχι. Ἀλλὰ γιὰ νὰ δείξουμε πόσο δύσκολη εἶναι ἡ ἐποχή μας καί, βέβαια, καὶ ἡ ἀγωγή. Εἶναι πάρα πολὺ δύσκολη. Βέβαια, ἔχουμε καὶ τὶς ἐξαιρέσεις. Ἔχουμε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔχουν καλὰ παιδιά. Ἀλλὰ τί γίνονται τὰ πολλὰ παιδιά;
Πολλοὶ παράγοντες σήμερα ἐπιδροῦν ἀρνητικὰ στὸ παιδί: τὸ σπίτι, τὸ σχολεῖο, ἡ κοινωνία, τὰ ἔντυπα καὶ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, ὅπως λέγονται, μὲ τὶς λεγόμενες "διακινούμενες ἰδέες". Καὶ θεωρεῖται αὐτὸ τὸ καλύτερο δεῖγμα δημοκρατίας: νὰ ἔχουμε διακινούμενες ἰδέες, ἔστω καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι ἀνατρεπτικὲς ἢ ὅ,τι ἄλλο μπορεῖ νὰ εἶναι. Ἀκούσατε; Θεωρεῖται τὸ καλύτερο δεῖγμα δημοκρατίας! Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, εἶναι σὰν νὰ λέμε ὅτι: στὸ σπίτι μας δὲν εἰσάγουμε δηλητήρια ἀπ' τὰ τρόφιμα ποὺ ἀγοράζουμε, ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι θὰ κάναμε εἰσαγωγὴ δηλητηρίων καὶ αὐτὸ εἶναι μιὰ διακίνηση τροφίμων κατὰ δημοκρατικὸ τρόπο. Πότε τὸ διανοηθήκαμε αὐτό;
Πάντως, ἐὰν τὸ σπίτι ἔχει κάποιες χριστιανικὲς ἀρχές, ἐσεῖς ποὺ μὲ ἀκοῦτε, ἐπὶ παραδείγματι, μὴ διστάσετε, παρὰ τὸν κατακλυσμὸ τῶν πάντων, νὰ δώσετε πρώτιστα χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά σας. Μὴ διστάσετε, ὅ,τι καὶ ἂν σᾶς ποῦν, καὶ στὰ ἀγόρια σας καὶ στὰ κορίτσια σας, καὶ νὰ ἀδιαφορήσετε ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ λένε οἱ ἄνθρωποι, ὅτι τυχὸν καταπιέζετε τὰ παιδιά σας. Βέβαια, δὲν θὰ ὑπάρχει καμία καταπίεση. Προσέξτε ὅμως: καταπίεση δὲν εἶναι ὅταν τὸ παιδὶ πρέπει νὰ σηκωθεῖ τὸ πρωὶ προκειμένου γιὰ νὰ πάει στὸ σχολεῖο, ἐνῷ θὰ ἤθελε νὰ κοιμηθεῖ περισσότερο στὸ κρεβάτι του; Καταπίεση δὲν εἶναι ὅταν πρέπει νὰ καθίσει νὰ διαβάσει; Καταπίεση δὲν εἶναι ὅταν πρέπει νὰ μείνει 5-6 ὧρες στὸ σχολεῖο; Γιατί ἐκεῖ δὲν λέγεται καταπίεση καὶ λέγεται καταπίεση κάπου ἀλλοῦ; Τὸ κάναμε "καραμέλα" πιά, μαστίχα τὸν ὅρο "καταπίεση" καὶ "καταπίεση". Μᾶς τὸ λένε καὶ τὰ παιδιά μας αὐτό, ὅτι "μὲ καταπιέζεις, μὲ καταπιέζεις". Ἀγαπητοί μου, ἂς ἀναθεωρήσουμε· εἶναι ἀνόητες θέσεις αὐτές.
Πάντως, ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία στὴν ἀγωγή, ξέρετε ποιά εἶναι; Ὅταν τὰ ἴδια μας τὰ παιδιὰ πιστέψουν στὴν ἀγωγὴ ποὺ ἐμεῖς ἀσκοῦμε σὲ αὐτά. Ὅπως καὶ ἡ θρησκευτικότητα. Ἂς ποῦμε, ὄχι νὰ ποῦμε στὸ παιδί μας "πήγαινε στὴν ἐκκλησία", ἀλλὰ τὸ παιδί μας νὰ ἀγαπάει τὴν ἐκκλησία. Τώρα, πῶς θὰ καταφέρουμε νὰ ἀγαπάει τὸν Θεὸ τὸ παιδί μας, νὰ ἔχει τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀγαπάει πάντα τὸ ἀγαθὸ καὶ τὸ καλὸ καὶ τὴν ἀρετὴ καὶ ὅ,τι ἔχει ἀξία, καὶ νὰ πιστεύει σὲ μιὰ τέτοια ἀγωγή; Αὐτὸ εἶναι ἕνα μυστικὸ ποὺ ἐπαφίεται σὲ ἐσᾶς. Δύσκολο· δὲν τὸ ἀρνοῦμαι, εἶναι δύσκολο. Θὰ ξαναπῶ, τὸ παιδὶ πρέπει νὰ πιστέψει σὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἐμεῖς ἀσκοῦμε σὲ αὐτό, διότι κινεῖται ἐλευθέρως. Θὰ ἔλεγε: "Τὸ κάνω γιατί τὸ θέλω, γιατί τὸ ἀγαπῶ".
"Δὲν θέλω νὰ πάω", μοῦ ἔλεγε ἕνα παιδὶ προχθές. Τὸν ρώτησα ἂν πηγαίνει στὴν καφετέρια. "Ὄχι, ὄχι", μοῦ λέει. "Καλά, μπορεῖ νὰ πᾶς ἴσως ἀργότερα". "Ὄχι, ὄχι", μοῦ λέει, "δὲν μοῦ ἀρέσει καθόλου ἡ καφετέρια". Ὅπως θὰ ἔλεγε ἕνα παιδί: "Δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ καπνίζω". "Δὲν θέλω νὰ καπνίσω", καὶ οὕτω καθ' ἑξῆς, ὅταν τὸ παιδὶ πιστέψει στὸ ἀληθινό. Βέβαια, γιὰ καλὸ καὶ γιὰ κακό, ἐμεῖς βάζουμε καὶ τὰ κάγκελα. Νά, ἂς ποῦμε βγαίνουμε σὲ ἕναν ἐξώστη, ὁ ἐξώστης ἔχει κάγκελα, θὰ μπορούσαμε νὰ θεωρήσουμε ὅτι τὰ κάγκελα μᾶς ἐμποδίζουν νὰ προχωρήσουμε. Ὅμως, ἂν προχωρήσουμε χωρὶς αὐτά, θὰ σκοτωθοῦμε. Γι' αὐτὸ καὶ βάζουμε τὰ κάγκελα. Κανεὶς δὲν διανοήθηκε νὰ βγάλει τὰ κάγκελα ἀπὸ μιὰ ταράτσα καὶ ἀπὸ ἕναν ἐξώστη. Ἀλλὰ τί εἶναι τὰ κάγκελα; Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Κι ἂν ἐγὼ θὰ ἐπιθυμοῦσα κάτι ἄλλο —ἄνθρωπος εἶμαι, παιδὶ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὖας, κι ἔχω μέσα μου τὴ φθορὰ καὶ τὴ ροπὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία— ἔρχεται καὶ ἰσοσταθμίζει, ἢ καὶ ὑπερφαλαγγίζει ἀκόμη, ἂν θέλετε, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Κι ἂν μὲν θὰ ἤθελα τὴν ἁμαρτία, σκέπτομαι ὅμως τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτὸς ὁ φόβος δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ ἐκείνους τοὺς φόβους ποὺ δὲν ἀγαπάει ἡ ψυχολογία. Εἶναι, ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή, "ὁ ἁγνὸς φόβος τοῦ Θεοῦ". ἡ φράση εἶναι γραμμένη σὲ ἕναν ψαλμικὸ στίχο: «ὁ φόβος Κυρίου ἁγνός, διαμένων εἰς αἰῶνα αἰῶνος·» Ψάλμ. 18, 10 "Ἁγνός", λέει, "ὁ φόβος Κυρίου". Ποιός; Αὐτὸς ὁ φόβος· ὄχι οἱ φοβίες.
Τί νὰ πῶ, τὸ θέμα εἶναι ὅτι, πρέπει νὰ ἔχουμε πάρα πολὺ προσοχὴ σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα. Γιατί «ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου» λέγει τὸ Βιβλίο τῶν Παροιμιῶν 1, 7. Ἡ ἀρχὴ τῆς ἀρετῆς, λέγει, ἡ ἀρχὴ τῆς σοφίας, τῆς ἀρετῆς, τῆς πνευματικότητας, εἶναι ὁ φόβος τοῦ Κυρίου. Θὰ λέμε στὸ παιδὶ ὅτι τὸ βλέπει ὁ Θεός. Τὸ παιδὶ θὰ αἰσθάνεται τὴν ἀπανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικό.
Καὶ μὲ πολλὴ τρυφερότητα, λέγει τὸ Βιβλίο τῶν Παροιμιῶν: «ἄκουε, υἱέ, παιδείαν πατρός σου, παιδάκι μου, ἄκουσε τὴν παιδαγωγία τοῦ πατέρα σου. καὶ μὴ ἀπὼσῃ θεσμοὺς μητρός σου· καὶ μὴ σπρώξεις, μὴ πετάξεις, μὴν ἀντιδράσεις εἰς τοὺς θεσμοὺς τῆς μητέρας σου.» Παρ. 1,8 Τί ὡραῖο ποὺ εἶναι αὐτό! Ἄχ, νὰ μποροῦσε αὐτὸ νὰ γίνεται μιὰ πραγματικότητα. Ἄχ, νὰ μποροῦσε. Πάντως, παιδιά, προικισμένα μὲ μιὰ φυσικὴ σύνεση, θὰ ἀκούσουνε. Ἐδῶ εἶναι. Θὰ ἀκούσουνε. Ἔχουμε παιδιὰ λογικὰ καὶ συνετὰ ἀπὸ γέννησή τους. Ναί.
Θυμᾶμαι γύρω στὸ 1940. Εἶχα συναντήσει ἕνα παιδί, ὀκτώ-ἐννέα χρονῶν. Ἄγνωστο μοῦ ἦταν. Θυμᾶμαι τότε παίρναμε ψωμί. Μοίραζαν ψωμί. Δὲν εἶχε ἀρχίσει βέβαια ἡ πεῖνα, ἀλλὰ μοίραζαν ψωμί. Τέλος πάντων, ἡ πολιτεία μοίραζε ψωμί. Καὶ μαζευόμαστε ἐκεῖ σ' ἕνα γυμναστήριο καὶ παίρναμε, κάθε οἰκογένεια ἔπαιρνε ἕνα καρβέλι, μιὰ ὀκά. Θυμᾶμαι αὐτὸ τὸ παιδί, τὸ ἔβλεπα κάθε φορά. Κάθε μέρα. Κάθε μέρα πηγαίναμε. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ἡ σύνεσή του, τὸ ὕφος του, τὰ λόγια του. Καὶ ἔλεγα, θὰ ἤθελα, ἂν μεγάλωνε τὸ παιδὶ αὐτό, τί θὰ γινόταν. Βέβαια, δὲν τὸ ξαναεῖδα τὸ παιδὶ αὐτό. Μπῆκαν οἱ Γερμανοί, οἱ Ἰταλοί, ξέρω ἐγώ, μετὰ τελείωσε. Τελείωσε ὁ Ἑλληνοϊταλικὸς πόλεμος. Δὲν τὸ ξαναεῖδα τὸ παιδὶ αὐτό. Εἶχα ὅμως τὴν ἀπορία. Γιατί εἶχε ἔκδηλα σημάδια σύνεσης καὶ μὲ εἶχε ἐντυπωσιάσει. Ἦταν, ὅπως λέγεται γιὰ ἕναν ἀσκητὴ μεγάλο, ἦταν παιδαριογέρων. Δηλαδή, εἶχε μυαλὸ γέροντος ἀνθρώπου, ἐνῷ ἦταν παιδί. Παιδαριογέρων. Καὶ βέβαια, ὅταν ἕνα παιδὶ ἔχει ἀπὸ σύνεσή του, ἀπὸ κατασκευή του, ἀπὸ φύση αὐτὴ τὴ σύνεση, ὅπως εἶναι καὶ τὸ ἀντίστροφο, νὰ ἔχουμε παλαβὰ παιδιά, ἀσύνετα καὶ ἐπιπόλαια ἀπὸ κατασκευή τους, ποὺ εἶναι κάτι... μὰ εἶναι κάτι φοβερό. Λυπᾶμαι τοὺς γονεῖς ἂν ἔκαναν τέτοια παιδιά. Ξαναγυρίζω· ἂν ἔχουμε ἕνα τέτοιο παιδὶ μὲ σύνεση φυσική, τότε ἡ ἀγωγὴ θὰ ἀσκήσει πολὺ σπουδαῖο ρόλο ἐπάνω στὴ ζωή του.
Σήμερα ἔχει λείψει ἡ πίστη, γι' αὐτὸ ὑπάρχει ἕνας παραλογισμός. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν τὴν σύνεση, τὴ θεωροῦν μειονέκτημα. Μὰ εἶναι δυνατόν, θὰ μοῦ πεῖτε; Ναί, εἶναι δυνατόν. Καὶ τὸ βεβαιώνει καὶ ἡ Ἁγία Γραφή. Λέει, ἐπὶ παραδείγματι, τὸ Βιβλίο τῶν Παροιμιῶν 1, 29: «ἐμίσησαν γὰρ σοφίαν, τὸν δὲ λόγον τοῦ Κυρίου οὐ προείλαντο, δὲν τὸν προτίμησαν». Ὁρίστε. Πάντα θὰ ὑπάρχουν τέτοιοι ἄνθρωποι, καὶ ἔχουμε βέβαια ἐποχὲς ποὺ ἔχουμε ἔξαρση τέτοιων καταστάσεων. Ὑπάρχουν γονεῖς, ἀγαπητοί μου, ποὺ δὲν θὰ ἤθελαν τὰ παιδιά τους νὰ ἔχουν σύνεση καὶ σοφία. Θὰ μοῦ πεῖτε, τί λέω; Ναί, αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω. Δὲν χρειάζεται, λέει, πολλὴ θρησκευτικότητα. Δὲν χρειάζεται πολὺ τοῦτο καὶ πολὺ ἐκεῖνο. Δὲν χρειάζεται, ἄστο τὸ παιδὶ νὰ κινηθεῖ ὅπως θέλει καὶ λοιπά. Ἀκοῦτε; Καὶ ὁμιλεῖ βέβαια ἐδῶ, ὅταν λέγει "ἐμίσησαν σοφίαν", ὁμιλεῖ ἡ «ἀνυπόστατος σοφία». Καὶ θὰ προσθέσει. Εἶναι στὸ Βιβλίο τῶν Παροιμιῶν, πρῶτο κεφάλαιο, εἰκοστὸς ἔνατος στίχος. Καὶ θὰ προσθέσει στὸν τριακοστὸ στίχο: «οὐδὲ ἤθελον ἐμαῖς προσέχειν βουλαῖς, ἐμυκτήριζον δὲ ἐμοὺς ἐλέγχους». Δὲν ἤθελαν νὰ ἀκούσουν τὰ λόγια μου. Λέει, «ἡ ἐνυπόστατος Σοφία ποὺ εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός». Δηλαδή, ἡ μετέπειτα ἐνανθρωπήσασα Σοφία, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ "ἐμυκτήριζαν", λέει, "τοὺς λόγους μου". Ἐμυκτήριζαν. Μυκτηρίζω θὰ πεῖ κοροϊδεύω. Πιάνω τὰ ρουθούνια μου, ὅπως καθ' ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνες βγάζω τὴ γλῶσσα μου. Ὅταν βγάζουμε τὴ γλῶσσα μας καὶ ἀρχίζουμε νὰ κοροϊδεύουμε. Στοὺς Ἑβραίους δὲν ἔβγαζαν τὴ γλῶσσα τους οἱ Ἑβραῖοι, ἀλλὰ κρατοῦσαν τὴ μύτη τους. Τοὺς μυκτήριζαν, δηλαδή, καὶ ἔκαναν σὰν νὰ βγάζουν τὴ μύξα τους, ἕνα τέτοιο πρᾶγμα καὶ ἦταν τρόπος κοροϊδίας. Καὶ τί λέγει ἐδῶ; «...τοὺς ἐμοὺς ἐλέγχους, τοὺς ἐμυκτήριζαν». Ἄν, παιδάκι μου, σὲ ἐλέγχει ὁ Θεός, τὸ καλό σου δὲν θέλει; Τί θὰ πάθεις ὅταν δὲν δεχθεῖς τοὺς ἐλέγχους τοῦ Θεοῦ; Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα! Τὸ λέγει στὴν συνέχεια τὸ βιβλίο τῶν Παροιμιῶν: «τοιγαροῦν ἔδονται τῆς ἑαυτῶν ὁδοῦ τὸὺς καρποὺς θὰ φᾶνε τοὺς καρποὺς τοῦ δικοῦ τους τρόπου ποὺ ζήσανε, τὸν δρόμο ποὺ περπάτησαν. καὶ τῆς ἑαυτῶν ἀσεβείας πλησθήσονται· καὶ θὰ χορτάσουν ἀπὸ τὰ κατάλοιπα καὶ τὶς συνέπειες τῆς δικῆς τους ἀσέβειας». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορία. Τί λέτε! Πῶς τὰ βλέπετε; Ἡ ἀγωγή, ἀγαπητοί μου, εἶναι ὁ κύριος ἄξονας ἐπιβίωσης ἢ παρακμῆς ἑνὸς λαοῦ. Μέχρι καὶ ἐξαφάνισης, ἀκόμη, ἑνὸς λαοῦ. Κάντε —τοῦτο σᾶς λέγω μόνο— κάντε ὅ,τι μπορεῖτε γιὰ τὰ παιδιά σας. Μὰ ὅ,τι μπορεῖτε κάντε γιὰ τὰ παιδιά σας.
Γιὰ νὰ δεῖτε, ἀγαπητοί μου, ποῦ ἔχουμε φτάσει σήμερα· οἱ γονεῖς ὄχι μόνο δὲν ἐπιτηροῦν τὰ κορίτσια τους, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ τὰ προωθοῦν μὲ τὸ ἐπιχειρημὰ νὰ βροῦν γαμπρό. Καὶ ὅταν βροῦν, ἀρχίζουν οἱ προγαμιαῖες σχέσεις. Εἶναι γνωστότατον αὐτό. Μάλιστα ἐδῶ νὰ κάνω μιὰ παρενθεσούλα· ποιός δὲν ξέρει ὅτι ἀρχίζουν οἱ προγαμιαῖες σχέσεις; Ὅταν ὅμως ἔλθει παιδὶ στὸν δρόμο, "Ἄαα... θὰ πᾶμε νὰ τὸ ρίξουμε" γιατί τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος... Ὑποκριτὰ κόσμε! Ὑποκριτὰ κόσμε!! Ὅλοι ξέρουν ὅτι ὑπάρχουν προγαμιαῖες σχέσεις, καὶ ὅταν ἔρθει παιδὶ στὸν δρόμο, "τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος". Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑποκρισία τοῦ κόσμου, ἀγαπητοί μου. Συνεπῶς, ἐδῶ πολλοὶ γονεῖς ὄχι μόνο προωθοῦν τὰ κορίτσια τους γιὰ νὰ βροῦν γαμπρό, ἀλλὰ ἂν τύχει ὁ νέος νὰ εἶναι ἐγκρατὴς καὶ τὸ ἀντιληφθοῦν αὐτὸ οἱ γονεῖς τῆς κοπέλας, τότε ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν κόρη τους, μήπως καὶ εἶναι ἀνίκανος. Καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὴν κόρη τους νὰ προκαλέσει τὸν νέο, γιὰ νὰ προχωρήσουν οἱ σχέσεις, ὥστε νὰ βεβαιωθοῦν ὅτι εἶναι ἱκανός. Ναί, γι' αὐτὸ ἐγὼ προσωπικά, ὅταν γνωρίζω ὅτι ὁ νέος εἶναι ἐγκρατὴς ἄνθρωπος —καὶ ἡ κοπέλα φυσικά– τὸ τονίζω αὐτό, λέω: "Κοίταξε κορίτσι μου, κοίταξε ἀγόρι μου, οἱ σχέσεις δὲν θὰ προχωρήσουν πρὶν τὸν γάμο". Δὲν σημαίνει μὲ αὐτὸ ὅτι τὸ ἀγόρι εἶναι ἀνίκανο. Μάλιστα, λέγω στὰ ἀγόρια νὰ τὸ λένε στὶς κοπέλες, γιὰ νὰ μὴν νομιστεῖ ὅτι ὑπάρχει κάποια ἀνικανότητα ἢ δὲν ξέρω τί ἄλλο πρᾶγμα. Ναί, τί νὰ πῶ, τί νὰ πῶ... Σήμερα οἱ καφετέριες, τὰ μπαράκια, οἱ ντίσκο κ.λπ., εἶναι τὸ σῆμα κατατεθὲν τῆς νεολαίας μας, ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν. Καὶ μὲ ὅλα αὐτὰ κανεὶς δὲν ἐνοχλεῖται. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐφαρμόζεται ἀπὸ τὴν ἀνάποδη.
Θὰ κλείσω αὐτὴ τὴν ἀνάπτυξη ποὺ κάναμε μὲ μιὰ πολὺ χαρακτηριστικὴ καὶ παλιὰ ἱστορία. Μιὰ ἱστορία ποὺ δείχνει τὸ τί συνέπειες μπορεῖ νὰ ἔχει ἕνα κορίτσι ποὺ ἐλευθεριάζει· βγαίνει ἔξω, δὲν προσέχει. Τί συνέπειες ἔχει αὐτὸ καὶ γιὰ τὸ κορίτσι καὶ γιὰ τὸ σπίτι της. Ὁ Ἰακώβ, ὡς γνωστόν, εἶχε 12 ἀγόρια καί, βέβαια, καὶ κάποιες θυγατέρες. Δὲν ἀναφέρονται, γιατί τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἔμπαιναν σὲ δεύτερη μοῖρα τὰ κορίτσια. Ἀναφέρεται μόνο ἕνα κορίτσι, ἐπειδὴ στάθηκε ἡρωίδα μιᾶς ἱστορίας. Καὶ αὐτὴ ἤτανε θυγατέρα τῆς Λείας, τῆς πρώτης γυναικός, ποὺ τὴν ἔλεγαν Δεῖνα. Σημειώνει τὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως: «Ἐξῆλθε δὲ Δεῖνα ἡ θυγάτηρ Λείας, ἣν ἔτεκε τῷ Ἰἀκώβ, καταμαθεῖν τὰς θυγατέρας τῶν ἐγχωρίων.» Γέν. 34,1 Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ποτὲ δὲν ἀπέκτησε ἕναν σταθερὸ οἰκισμό. Ἔμενε πάντοτε σὲ σκηνές, ὅπως καὶ ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακώβ. Δὲν ἔκτισαν σπίτια. Αὐτό, βέβαια, θεολογεῖται ὡραιότατα ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ἀλλὰ θὰ μᾶς πάρει πολὺ χρόνο νὰ τὸ ἀναφέρουμε. Τέλος πάντων, ἦσαν σκηνῖτες. Καὶ εἶχαν μείνει σὲ μιὰ περιοχή, ὅπου ἐκεῖ κοντὰ τοὺς εἶχαν, βέβαια, καὶ κάποιους λαούς. Τότε, οἱ λαοὶ αὐτοί, ποὺ ἀποτελοῦσαν ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἕνα βασίλειο —ἦταν μία πόλη καὶ ἕνας βασιλιᾶς, μὲ τοὺς κατοίκους καὶ τὸ καθεξὴς— κατοικοῦσαν ὅλη τὴ Γῆ Χαναάν. Ὅλη ἡ Γῆ Χαναὰν κατοικεῖτο, καὶ μάλιστα πυκνὰ· ὅταν ἦρθε ὁ Ἀβραὰμ εἰς τὴν Γῆ Χαναάν, δὲν ἦταν ἄδεια ἡ περιοχή. Ἔτσι, ἀφοῦ κατεσκήνωσε κάπου ὁ Ἀβραάμ, μετὰ ὁ Ἰσαάκ, μετὰ ὁ Ἰακώβ, ἐξελίχθηκε ὅλη ἐκείνη ἡ ἱστορία. Μιὰ θυγατέρα, λοιπόν, τοῦ Ἰακὼβ ἤθελε καὶ ἐξῆλθε· βγῆκε ἀπὸ τὸν κατασκηνωτικὸ χῶρο "καταμαθεῖν τὰς θυγατέρας τῶν ἐγχωρίων", νὰ δεῖ τὰ κορίτσια πῶς ζοῦν ἐκεῖ, στοὺς γύρω λαούς. Τὸ "καταμαθεῖν" σημαίνει νὰ μάθει καλὰ πῶς ζοῦν τὰ κορίτσια. Αὐτὸ τὸ "καταμαθεῖν", ἀπαρέμφατο, δείχνει τὴν περιέργεια τῆς Δείνας. Καὶ ξέρετε, αὐτὴ ἡ περιέργεια συνήθως ὑπάρχει στὸ κορίτσι. Καὶ βέβαια, χωρὶς νὰ πεῖ σὲ κανέναν τίποτε, προσέγγισε τὴν πόλη τους. Τὴν εἶδε ὁ Συχέμ, ὁ γιὸς τοῦ Ἐμμώρ —ἔχουμε καὶ πόλη Συχέμ. Αὐτὸς ἦταν βασιλόπουλο, ὁ Συχέμ, γιὸς τοῦ Ἐμμώρ του Εὐαίου, δηλαδὴ τῆς φυλῆς των Εὐαίων. Καὶ λαβῶν αὐτήν, δηλαδὴ ὁ Συχέμ, καὶ εἶδεν αὐτὴν Σὺχὲμ ὁ υἱὸς Ἐμμὼρ ὁ Εὐαῖος, ὁ ἄρχων τῆς γῆς καὶ λὰβὼν αὐτήν, ἐκοιμήθη μετ᾿ αὐτῆς καὶ ἐταπείνωσεν αὐτήν. ἐκοιμήθη μετ' αὐτῆς καὶ ἐταπείνωσεν αὐτήν". Δηλαδὴ τὴν προσέβαλε. Τὴν βρῆκε ἐκεῖ νὰ χαζεύει, τὴν πῆρε καὶ τὴν προσέβαλε. Καταλαβαίνετε. Τελικὰ ὁ Συχὲμ ἤθελε νὰ τὴν κάνει σύζυγό του, τὴ Δεῖνα. Τοῦ ἄρεσε πάρα πολύ. Καὶ τότε ὁ πατέρας του, ὁ Ἐμμώρ, καὶ ὁ Συχὲμ πῆγαν στὸν Ἰακὼβ καὶ τὴ ζήτησαν γιὰ νύφη τους. Ὁ Ἰακὼβ λυπήθηκε, διότι εἶχαν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μὴν γίνουν γάμοι μικτοὶ ἀνάμεσα στοὺς γύρω τους. Μάλιστα, ἕνα ἐπιχείρημα ποὺ εἶπε ὁ Ἐμμὼρ καὶ ὁ Συχέμ, κατὰ τὰ ἄλλα λογικὸ βέβαια, ἦταν ὅτι: "Ἐμεῖς θὰ πάρουμε ἀπὸ τὰ κορίτσια σας, ἐσεῖς ἀπὸ τὰ ἀγόρια μας, θὰ κάνουμε συμπενθεριά".
Δὲν τὸ ἤθελε ὅμως ὁ Θεός. Γι' αὐτὸν τὸν λόγο, ἀγαπητοί, θυμηθεῖτε, ὅταν ὁ Ἀβραὰμ ἤθελε νὰ παντρέψει τον γιό του, τὸν Ἰσαάκ, ἔστειλε τὸν Ἐλιέζερ, τὸν ὑπηρέτη του, νὰ πάει νὰ βρεῖ νύφη εἰς τὴμ Μεσοποταμία. Δὲν ἤθελε νὰ πάρει ἀπὸ τὴ γύρω περιοχή. Ὅπως καὶ ὁ Ἠσαύ, ὁ πρωτότοκος δίδυμος ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβ, πῆρε μιὰ γυναῖκα καὶ μετὰ πῆρε ἄλλη μία, ντόπιες, Χετταῖες, καὶ δυσαρέστησε πάρα πολὺ τὴ μάνα του καὶ τὸν πατέρα του. Ἐδῶ, λοιπόν, ὁ Ἰακὼβ δὲν ἤθελε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα νὰ γίνει. Δὲν τὸ εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Θεός, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολή Του. Καὶ αὐτοὶ μὲν ὀρθὰ τὸ εἶπαν, ἀλλά... γι' αὐτὸ ὁ Ἰακὼβ ἀρνήθηκε: "Ὄχι, δὲν θὰ γίνει".
Τότε ἐπενέβησαν δύο ἀπὸ τὰ παιδιά του, ὁ Συμεῶν καὶ ὁ Λευί. Ὁ Ρουβὴν ἦταν ὁ πρῶτος. Μὲ δόλο λοιπὸν εἶπαν: "Ναί, νὰ γίνουμε ἕνα, νὰ κάνουμε συμπεθεριά, νὰ πάρουμε τὰ παιδιά σας καὶ ἐσεῖς τὰ παιδιὰ μᾶς κ.λπ.". Χάρηκαν ὁ Συχὲμ καὶ ὁ Ἐμμώρ, ἀλλὰ ἐκεῖνοι εἶχαν ἕνα δόλιο σχέδιο νὰ ἐκτελέσουν. Λένε, λοιπόν, πρὸς αὐτοὺς τοὺς δύο ἄνδρες, τὸν βασιλιᾶ καὶ τὸν γιό του, τὸ βασιλόπουλο: "Μὲ ἕναν ὅρο ὅμως· ἐμεῖς εἴμαστε ἕνας λαὸς ποὺ ὑφιστάμεθα περιτομή. Πρέπει, λοιπόν, καὶ ἐσεῖς, γιὰ νὰ συγγενέψουμε, νὰ κάνετε περιτομή". "Μπράβο", εἶπαν αὐτοί, "προκειμένου νὰ ἔχουμε τὴν κοπέλα, τὴ Δεῖνα, μπράβο, γιατί ὄχι;". Καὶ πράγματι, λοιπόν, ἔκαναν περιτομὴ ὅλοι οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως Συχέμ. Ὅλοι οἱ ἄνδρες, καὶ ὁ βασιλιᾶς καὶ τὸ βασιλόπουλο. Τὴν τρίτη ἡμέρα, ποὺ ὑπῆρχε ὁ ἔντονος πόνος, διότι, ξέρετε, γίνονταν μιὰ μικρὴ ἐγχείρηση... Καὶ ξέρετε πῶς γίνονταν αὐτό; Μάλιστα, ἔχουμε τὴν περίπτωση ὅταν οἱ Ἑβραῖοι μπῆκαν μέσα στὴ γῆ Χαναάν, ἔκαναν περιτομή —προερχόμενοι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν ἔρημο— μὲ κοφτερὲς πέτρες. Ναί, μὲ κοφτερὲς πέτρες. Εἶναι δεῖγμα γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι, πράγματι, δημιουργεῖται πόνος, προκαλεῖται πόνος. Καὶ τότε, ὅταν αὐτοὶ Τὴν τρίτη ἡμέρα, ὅταν ὁ πόνος ἦταν πολύς, ὁ Συμεῶν καὶ ὁ Λευὶ μπῆκαν μέσα στὴν πόλη. Εἶχαν μαζὶ καὶ τοὺς δικούς τους ἀνθρώπους καὶ ἔσφαξαν ὅλους τοὺς ἄνδρες τῆς πόλης, ἀγαπητοί μου. Ἔσφαξαν ἐπίσης τὸν Ἐμμὸρ καὶ τὸν Συχέμ. Ἅρπαξαν τὴν ἀδελφή τους τὴν Δεῖνα καὶ ἐπέστρεψαν στὴν κατασκήνωσή τους. Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ Ἰακώβ, λυπήθηκε φοβερά. Τοὺς ἐπέπληξε καὶ τοὺς εἶπε: "Μὰ δὲν καταλαβαίνετε, ἐπί τέλους, ὅτι ἐμεῖς ἐδῶ εἴμαστε ἀνάμεσα σὲ τόσους λαοὺς εἰδωλολατρικοὺς καὶ ὅτι, δείχνοντας ἐσεῖς αὐτὴ τὴ συμπεριφορά, θὰ μᾶς κακοποιήσουν; Ἐμεῖς τί εἴμαστε ἐδῶ; Θὰ μᾶς κακοποιήσουν!". Καὶ ἀπάντησαν ὁ Συμεῶν καὶ ὁ Λευί —σᾶς τὸ μεταφράζω: "Τί δηλαδή; Ἔπρεπε νὰ μεταχειριστοῦν τὴν ἀδελφή μας σὰν πόρνη;".
Εἶναι γνωστὸ σὲ ἐμᾶς, ἀγαπητοί μου, αὐτὸ τὸ φαινόμενο ὡς βεντέτα: "Μᾶς προσέβαλες τὴν κόρη, τὴν ἀδελφή μας· ἄ, τὸ πρᾶγμα δὲν θὰ πάει καλά". Δυστυχῶς, γίνονται ἐγκλήματα τιμῆς μέχρι σήμερα. Εἶναι, βεβαίως, κάτι τελείως ἀνεπίτρεπτο. Μὴν τὸ βάλετε ποτὲ στὸ μυαλό σας.
Κάποτε, ἕνας μαθητὴς στὸ Ἐθνικὸ Ἵδρυμα Ἀμαρουσίου ἐκπαιδευόταν ὡς κτίστης. Ἦταν ἕνα πάρα πολὺ καλὸ παιδί, καταγόταν ἀπὸ τὴν Κρήτη. Καὶ τοῦ λέω: "Κοίταξε, τώρα ποὺ θὰ πᾶς στὴν Κρήτη, κάποιες κακὲς συνήθειες ποὺ ἔχετε ἐκεῖ νὰ μὴν ὑπάρχουν". Καὶ ἀναφέρθηκα στὴ βεντέτα. Μόλις τὸ εἶπα αὐτό, ἄναψε καὶ πετάχτηκε ὁ "Κρητίκαρος" —δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχει κάποιος Κρητικὸς ἀνάμεσά μας. Πετάχτηκε, λοιπόν, ἀπὸ μέσα του ὁ ἐγωισμὸς τοῦ Κρητικοῦ καὶ μοῦ λέει: "Καὶ τί δηλαδή; Ἂν προσβάλει κανεὶς τὴν ἀδελφή μου, θὰ τὸν ἀφήσω;". "Πῶ πῶ!" σκέφτηκα. Γιὰ νὰ δεῖτε πόσο δύσκολο εἶναι μερικὰ πράγματα νὰ θεραπευτοῦν· πάρα πολὺ δύσκολο. Πάντως, ἡ βεντέτα εἶναι κάτι πάρα πολὺ κακό. Δὲν θὰ μείνω περισσότερο σὲ αὐτό, ἴσως ἄλλωστε νὰ γνωρίζετε τὶς διαστάσεις ποὺ παίρνει ἡ βεντέτα.
Ἀκόμη, ὡς πρὸς τὴν οἰκογένεια τοῦ Ἰακώβ, θὰ λέγαμε τοῦτο: Ὁ Ρουβὴν εἶχε διαπράξει μιὰ σοβαρὴ ἁμαρτία. Καὶ παρ' ὅλο ποὺ ἦταν ὁ πρωτότοκος, ἀποκλείστηκε ἀπὸ τὸ νὰ γίνει πρόγονος τοῦ Μεσσία. Ὁ δεύτερος καὶ ὁ τρίτος, ὁ Συμεῶν καὶ ὁ Λευί, ἐπειδὴ ἔκαναν αὐτὸ τὸ πολὺ ἄσχημο πρᾶγμα, ἀποκλείστηκαν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὸ νὰ γίνουν πρόγονοι τοῦ Μεσσία. Καὶ ἔτσι, πρόγονος τοῦ Μεσσία γίνεται ὁ τέταρτος, ὁ Ἰούδας. Γιὰ νὰ δεῖτε, λοιπόν, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν διστάζει —γιατί δὲν δεσμεύεται ἀπὸ τίποτε— ὅταν σοῦ δώσει κάπου προνόμια, νὰ τὰ πάρει πίσω, ἂν ἐσὺ φανεῖς ἀνάξιος αὐτῶν. Ἔτσι, ἔχουμε τὸν Ἰούδα, ἀπὸ τὴ γενεὰ τοῦ ὁποίου προέρχεται φυσικὰ ὁ Δαβίδ, καὶ ὁ Δαβὶδ γεννᾶ τὸν Ἰησοῦ Χριστό.
Ἔτσι βλέπετε, ἀγαπητοί μου, πόσο ἄλλαξαν πορεία τὰ πράγματα ἀπὸ μιὰ περιέργεια τῆς Δείνας, ἡ ὁποία θέλησε νὰ πάει νὰ δεῖ τί κάνουν οἱ κοπέλες τῆς γειτονικῆς πόλης. Ἐκεῖ ἔπαθε ὅ,τι ἔπαθε, καὶ αὐτὸ ἄλλαξε τὴν ἱστορία τῆς σωτηρίας. Γι' αὐτὸ πρέπει πάντοτε νὰ ὑπάρχει προσοχή, διότι, ἂν καὶ δὲν πρόκειται βέβαια νὰ συμβεῖ κάτι σὲ γενικὸ ἐπίπεδο, μπορεῖ ὅμως νὰ συμβεῖ στὶς διαστάσεις τῆς οἰκογένειας αὐτὸ τὸ κακό.
Απόσπασμα από την🔸218🔸ομιλία στην κατηγορία : " Σοφία Σειράχ ".
► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Σοφία Σειράχ " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/palaia-diauhkh/sofia-seirax
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_83.html?m=1
🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Σοφία Σειράχ».🔻
https://drive.google.com/file/d/15yPd5yULQpwqBdVJzrpusJNL6wa2BczM/view?usp=drivesdk
🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Σοφία Σειράχ».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o1lCOake2wwX61iRYZNi-M
📜 Απομαγνητοφωνημενες ομιλίες της σειράς «Σοφία Σειράχ».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%A3%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1%20%CE%A3%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AC%CF%87.?m=1
🔸Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0
💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1
🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk
__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0
🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0
📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0
📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0
__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share
🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk
†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
