†. Ἐξάλλου, ἡ αὐτοκτονία ἦταν, γιὰ τότε, ἀλλὰ καὶ γιὰ σήμερα ἀκόμα, ἀξιοπρεπὴς τρόπος θανάτου. Ὑπογραμμίζω: ἀξιοπρεπὴς τρόπος θανάτου. Καὶ φιλόσοφοι, ὅπως οἱ Στωϊκοί, τὸ εἴδανε καὶ θεώρησαν τὴν αὐτοκτονία σὰν ἔντιμο μέσον τερματισμοῦ τῆς ζωῆς. Ὅπως σήμερα, ἔχουμε τὴν εὐθανασία. Εἴτε ἐγὼ θὰ πῶ στὸ γιατρό: «Βάλε μου μιὰ ἔνεση νὰ πεθάνω», γιατί δὲν μπορῶ, δὲν ἀντέχω τοὺς πόνους. Ὁπότε, ἀσκεῖτε σὲ μένα ἡ εὐθανασία. Εἴτε θὰ τὸ ποῦν οἱ συγγενεῖς μου, μὴ δυνάμενος ἐγὼ νὰ τὸ πῶ, ἢ ἀκόμη ἂν θέλετε, μὴ θέλοντας νὰ γίνει αὐτό, ἀλλὰ τὸ σκέφτονται καὶ τὸ ἀποφασίζουν οἱ συγγενεῖς μου. Καὶ αὐτὸ θεωρεῖται σὰν ἕνας ἔντιμος καὶ ἀξιοπρεπὴς τρόπος τερματισμοῦ τῆς ζωῆς. Προσέξτε αὐτὴ τὴ φράση: ἀξιοπρεπὴς θάνατος. Ξέρετε τί σημαίνει αὐτό; Τὸ νὰ ἔχεις χάσει λίγο τὸ μυαλό σου ἢ πολύ. Τὸ νὰ σοῦ φεύγουν τὰ οὖρα καὶ τὰ κόπρανα στὸ κρεβάτι. Τὸ νὰ εἶσαι πιὰ ἕνα πρόσωπο ποὺ καὶ ἐσὺ ταλαιπωρεῖσαι καὶ τοὺς ἄλλους ταλαιπωρεῖς, θεωρεῖται, ἀναξιοπρεπεῖς θάνατος. Καὶ ὑποστηρίζεται σήμερα ἡ εὐθανασία, ἕνα ἐπιχειρημα της, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὡς ἀξιοπρεπὴς θάνατος. Σᾶς εἶχα καὶ ἄλλοτε πεῖ, ὁ φιλόσοφος Κέσλερ,έ, εἶδε μὲ τὴ γυναῖκα του, ὅτι εἴχανε πιὰ γεράσει, "Τί νὰ περιμένουμε περισσότερο; Ἂς ἀποφασίσουμε ἕναν ἀξιοπρεπῆ θάνατο". Κάθισαν στὸ καναπὲ τοῦ σαλονιοῦ τους, ἄνοιξαν τὸ φωταέριο, καὶ βρέθηκαν πεθαμένοι ἐκεῖ. Ἀξιοπρεπὴς θάνατος.
Καὶ στὴν εὐθανασία, ποὺ ἐνεργεῖται στὸν ἄρρωστο ἢ στὸν γέροντα, ἢ καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις, ὅπως εἶναι στοὺς λεγόμενους κλινικὰ νεκρούς, γιὰ νὰ ληφθοῦν ὄργανα τους. Στὴν πραγματικότητα, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ θάνατος. Καὶ μάλιστα, εὐθανασία. Καὶ μὲ ἕνα σμπάρο, δυὸ τρυγόνια, καὶ αὐτὸς νὰ μὴ βασανίζεται, ποὺ εἶναι κλινικὰ νεκρός, καὶ νὰ τοῦ πάρουμε καὶ τὰ ὄργανά του, νὰ τὸν "μαδήσουμε", γιὰ νὰ τὰ φυτέψουμε σὲ κάποιους ἄλλους. Χωρὶς αὐτὸ νὰ λογαριάζεται ὅτι εἶναι ἔγκλημα. Ὅτι ὑπῆρξαν ἄνθρωποι σὲ ἕνα ποσοστό, ποὺ ἐνῷ ἐθεωροῦντο κλινικὰ νεκροί, νὰ συνέλθουν. Μὲ μόνο τὸ λογικὸ ἐπιχείρημα, ὅτι αὐτὸς πιὰ τὴ ζωή του δεν τη χρειάζεται. Βλέπετε τί θὰ πεῖ ἀνθρώπινη λογικὴ καὶ ἀλήθεια, ἐξ ἀποκαλύψεως, ποὺ λέει ἡ ἀλήθεια ἐξ ἀποκαλύψεως, "ὄχι". Δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ τὸ κάνεις αὐτό.
Ξέρετε τί θὰ πεῖ (αὐτὸ παρατηρήθηκε. Δὲν ξέρω ἂν στὴν Ἑλλάδα ἔχει γίνει. Μακάρι νὰ μὴν ἔχει γίνει καὶ νὰ μὴ γίνει ποτέ. Ἀλλὰ γίνεται στὴν Ἀμερική, ὅπου ἀλλοῦ, δὲν ξέρω) ἀπὸ χῶρες ὑπανάπτυκτες, παίρνουν μικρὰ παιδιά, τάχα, δῆθεν, γιὰ υἱοθεσία, καὶ τὰ παιδάκια αὐτά, τὰ θανατώνουν. Τοὺς παίρνουν κάποιο ὄργανό τους ἢ ὄργανά τους, γιὰ νὰ τὰ βάλουν. Μιὰ κυρία, πρὸ μηνῶν, ἐδῶ, σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο. Μοῦ λέει: θὰ σᾶς παρακαλέσω πάρα πολύ. Ἔχετε ὑπόψη σας, ἂν κανείς, εἶναι δότης, ἑνὸς ὀργάνου, δὲν θυμᾶμαι δὲν ξέρω τί. Κανεὶς κλινικὰ νεκρός, κάτι, ξέρω γώ, νὰ εἰδοποιηθοῦμε, γιὰ ἕνα δικό μας συγγενικὸ πρόσωπο. Κυρία μου, τῆς λέω, τὸ ξέρετε, ὅτι ὅταν παίρνουμε ἕνα ὄργανο ἀπὸ ἕναν κλινικὰ νεκρό, στὴν πραγματικότητα εἶναι δολοφονία; Τῆς κυρίας, αὐτὸ ποὺ εἶπα, δὲν τῆς ἄρεσε. Διότι ἤθελε νὰ κάνει τὴ δουλειά της. Καὶ μοῦ γύρισε τὴν πλάτη καὶ ἔφυγε. Δὲν τῆς ἄρεσε. Βλέπετε λοιπόν, πῶς κινούμαστε καὶ πῶς ἐνεργοῦμε. Ἴσως αὔριο, ἴσως αὔριο, αὐτὴ ἡ εὐθανασία, νὰ καλύπτεται καὶ ἀπὸ τὸν νόμο. Καὶ ξέρετε, ἂν καλύπτεται ἀπὸ τὸν νόμο, ὅτι δηλαδὴ ὁ γιατρὸς δὲν εἶναι ὑπεύθυνος, ἐὰν τὴν ἀσκήσει, τί φόβοε θὰ πέσει εἰς τοὺς φτωχοὺς καὶ ἡλικιωμένους ἀνθρώπους; Ποιός θὰ πήγαινε στὸ νοσοκομεῖο νὰ θεραπευτεῖ; Καὶ δὴ συνταξιοῦχος ποὺ δὲν θὰ πληρώνει, ἀλλὰ θὰ πληρώνει τὸ δημόσιο. Ἐὰν δὲν ἔχει φτάσει μία ἐγκύκλιος τοῦ Ὑπουργείου, ἐκείνου τοῦ ἀναλόγου ὑπουργείου, -νὰ μὴν τὰ λέμε ὅλα-, ποὺ νὰ λέει. Ὅταν εἶναι ἡλικιωμένοι ἄνθρωποι, τοῦ δημόσιοι, συνταξιοῦχοι, νὰ ἀσκεῖται εὐθανασία. Τὸ κράτος θὰ ἔχει ὄφελος, γιατί δὲν θὰ πληρώνει γιὰ ἕναν ἄνθρωπο, γιὰ πολλὰ χρόνια, ἡ γιὰ φάρμακα καὶ τὰ λοιπά. Ποιός μᾶς λέει ὅτι αὔριο αὐτὸ δὲν θὰ γίνει; Ὅτι ὁ δρόμος αὐτὸς ἀνοίγει; Ναί, ἀνοίγει. Ἀνοίγει καὶ στὴν Εὐρώπη, καὶ στὴν Ἀμερική, παρὰ τὶς ἀντίθετες φωνὲς καὶ τὶς ἀντιδράσεις. Πᾶρτε παράδειγμα τὸ θέμα τῶν ἐκτρώσεων. Πῶς ἡ πολιτεία, καθ' ἡμᾶς ἐδῶ, ἀπεδέχθη τὴν ἔκτρωση. Τὴν ἀποδέχεται. Γιατί αὔριο, ὅταν θὰ ἐπικρατεῖ ὁ ὀρθολογισμός, δηλαδή, ὄχι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὁ λόγος ὁ ἐξ ἀποκαλύψεως, ἀλλὰ ὁ ἀνθρώπινος λόγος, ἡ ἀνθρωπινὴ λογική, ὅτι καὶ αὔριο δὲν θὰ μποροῦσε νὰ καθιερωθεῖ καὶ στὸ τόπο μας ἡ εὐθανασία;
Ἡ αὐτοκτονία, ἀγαπητοί μου, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε εἷς τὸ θέμα μας, ἀπὸ εὐαγγελικῆς πλευρᾶς, εἶναι σοβαρότατο ἁμάρτημα, ἀφοῦ εἶναι φόνος τῆς ἰδίας ὑπάρξεως. Ὑπάγεται στὴν ἐντολή: "οὐ φονεύσεις". Εἴτε τὸν ἄλλον ἄνθρωπο, εἴτε τὸν ἑαυτό σου. Ἡ ζωὴ εἶναι τὸ ὑπέρτατο τῶν φυσικῶν ἀγαθῶν, φυσικῶν, ὄχι πνευματικῶν, φυσικῶν ἀγαθῶν, ποὺ ἔχει δώσει ὁ Θεὸς εἰς τὸν ἄνθρωπο. Μὲ τὴν αὐτοκτονία ἐπιστρέφεται, κατὰ ἀχάριστον τρόπον, τὸ δῶρο αὐτὸ πίσω στὸ Θεό. Σὰν νὰ λέει ὁ ἄνθρωπος: "Θεέ μου, δὲν θέλω τὴ ζωή, σοῦ τὴν ἐπιστρέφω". Φυσικά, ὁ αὐτοκτονῶν δὲν σώζεται. Γιατί δὲν τοῦ μένει ὁ χρόνος τῆς μετάνοιας. Ξέρετε πόσοι σὲ ἐμένα καὶ ποῦ ἀλλοῦ καὶ λοιπά, ἔχουν ἐμφανιστεῖ ἄνθρωποι νὰ μοῦ ποῦν: "Ἐὰν δὲν σκεφτόμουν τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, θὰ εἶχα αὐτοκτονήσει." Ἅ, ὥστε λοιπόν, εἶναι χρήσιμο νὰ σκεφτοῦμε τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ. Τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ. Ναί, εἶναι χρήσιμο νὰ σκεφτοῦμε τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ.
Ἡ αὐτοκτονία δὲν εἶναι ἀνδρεία, ἀλλὰ εἶναι δειλία. Παρ' ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ὑποστηρίζουν τὴν θεωροῦν ὡς ἀνδρεία. Δειλία μπροστὰ σὲ μία δυσκολία τῆς ζωῆς. Ἀκόμη εἶναι ἀπιστία σ' αὐτὴν τὴν ἀγαθὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀκόμη καὶ ὑπερηφάνεια, γιατί φοβεῖται τὸν ἐξευτελισμὸ τῶν ἀνθρώπων. Τί νὰ σᾶς πῶ; Νὰ σᾶς πῶ πόσοι ἐγκληματίες αὐτοκτόνησαν; Νὰ σᾶς θυμίσω τὸν Χίτλερ; Αὐτοκτόνησε. Γιατί; Ἐφοβήθη τὸν ἐξευτελισμὸ τῶν ἀντιπάλων του, τῶν ἐχθρῶν του, καὶ αὐτοκτόνησε. Ἕνας ἀπὸ τὸ γερμανικὸ ἐκεῖνο ἐπιτελεῖο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, εἶχε δηλητήριο μέσα σὲ ἕνα δόντι του. Ὁ ὀδοντίατρος τοῦ ἔφτιαξε ἔτσι ἕνα σφράγισμα, ὥστε σὲ μιὰ ἀνάγκη νὰ πατήσει αὐτὸ τὸ σφράγισμα καὶ τὸ δηλητήριο νὰ τὸν θανατώσει. Καὶ τὸ ἔκανε. Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νὰ ἀποτίσει δίκην, τὸ ἔκανε, αὐτοκτόνησε μέσα καὶ εἰς τὴν φυλακή. Ὥστε βλέπετε ὅτι αὐτὸ εἶναι μία ὑπερηφάνεια, γιατί φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος τὸν ἐξευτελισμὸ ποὺ μπορεῖ νὰ ὑποστεῖ. Μὲ τὴν αὐτοκτονία, ἀγαπητοί μου, στερεῖται ἡ οἰκογένεια καὶ ἡ κοινωνία ἕνα δικό της μέλος.
Ὁ Ἰούδας, ἂν δὲν εἶχε αὐτοκτονήσει, θὰ μετανοοῦσε. Καὶ τότε σίγουρα θὰ συγχωρεῖτο ἀπὸ τὸν Χριστόν. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτοκτόνησε, ὄχι γιατί πρόδωσε, ἀλλὰ γιατί αὐτοκτόνησε, γι' αὐτὸ θεωρήθηκε ἀπὸ τὸν Κύριον, «υἱὸς τῆς ἀπωλείας». Ἰω. 17, 12 Ὁ ἄνθρωπος τοῦ χαμοῦ, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας.
Αὐτοκτονία σημαίνει ἀπώλεια κάθε ἐλπίδος. Καὶ ἡ ἐλπίδα, –πολλάκις τὸ εἴπαμε–, εἶναι τὸ τελευταῖο μας ὀχυρό. Γι' αὐτὸ πρέπει νὰ διώχνουμε τὴν ἀπογοήτευση ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Ἡ ἐλπίδα μας στὸ Θεό, ἀλλὰ καὶ ἡ ταπείνωσή μας στὸ Θεό, μᾶς θωρακίζουν ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀπονενοημένο διάβημα ποὺ λέγεται αὐτοκτονία. Γι' αὐτὸ νὰ μᾶς φυλάει ὁ Θεός. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «ἐφώνησε δὲ φὼνῇ μεγὰλῃ ὁ Παῦλος λέγων· μὴδὲν πρὰξῃς σεαυτῷ κακόν·» Πραξ. 16, 28 μὲ μεγάλη φωνὴ φώναξε: Μὴ κάνεις κακὸ στὸν ἑαυτό σου.
