Αθανάσιος Άμβωνας: 06/25/26

25 Ιουνίου 2026

Η αγάπη στον άνθρωπο χωρίς την αγάπη στον Θεό απολήγει σε υποκρισία.

†. Ἀλλὰ ἂς προσέξουμε κάτι. Εἶναι πολὺ ἀναγκαῖο νὰ προσέξουμε αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ. Δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο, ποὺ τόσο τονίζεται σήμερα —χωρὶς μάλιστα τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ— δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο. Μὴ μοῦ πεῖτε ὅτι ἔχει τόσες θέσεις ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὶς ἐπιστολές του. Ὅταν λέγει: «ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μίσῇ, ψεύστης ἐστὶν· ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν ὃν ἐώρακε, τὸν Θεόν ὃν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν;» Α Ἰω. 4, 20 "Μὰ πῶς λὲς ὅτι ἀγαπᾶς τὸν Θεό, ὅταν δὲν ἀγαπᾶς τον πλησίον;", δὲν ἔχει καμία σχέση ἐδῶ τὸ πρᾶγμα. Ἡ ἀγάπη στὸν Θεὸ εἶναι τὸ κίνητρο καὶ τὸ ἐλατήριο γιὰ τὴν ἀγάπη στὸν πλησίον. Καὶ ὅταν λὲς ὅτι ἀγαπᾶς τὸν Θεό –λές, ἰσχυρίζεσαι, ἀλλὰ δὲν ἀγαπᾶς τον πλησίον— στὴν πραγματικότητα δὲν ἀγαπᾶς τὸν Θεό. Γιατί ἂν ἀγαποῦσες τὸν Θεό, σίγουρα, 100% θὰ ἀγαποῦσες καὶ τὸν πλησίον. Ἐκεῖ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης θέλει νὰ καταδείξει ὅτι εἶσαι ἀσυνεπὴς καὶ σὲ βγάζει καὶ ψεύτη. Σὲ βγάζει ψεύτη γιατί λὲς ὅτι ἀγαπᾶς τὸν Θεό, τὸν ὁποῖον —λέει— δὲν εἶδες (εἶναι καὶ λιγάκι εἰρωνικὸ ἐδῶ τὸ ὕφος), καὶ τὸν ἄνθρωπο, τὸν συνάνθρωπό σου ποὺ τὸν εἶδες καὶ τὸν βλέπεις, δὲν τὸν ἀγαπᾶς. Ἑπομένως, εἶσαι ἀσυνεπής.

Ἔτσι, δὲν ἔχει καμία σχέση. Τὸ πρᾶγμα ξεκινάει ὡς ἀγάπη στὸν Θεό. Προσέξτε το: ὡς ἀγάπη στὸν Θεό. Αὐτὸ εἶναι ἡ κινητήριος δύναμη. Μάλιστα, ἐπειδὴ τονίζεται, ὅπως σᾶς εἶπα, στὴν ἐποχή μας ἡ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο, δὲν τονίζεται ὅμως ἡ ἀγάπη στὸν Θεό. Δεδομένου ὅτι σήμερα οἱ ἄνθρωποι, οἱ χριστιανικοὶ λαοὶ ἔχουν πλέον ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, ὑπάρχει μιὰ ἀποστασία. Ὑπάρχει, στὴν καλύτερη περίπτωση, μιὰ ψιλή, γυμνὴ καὶ σκέτη πίστη στὸν Θεό, ἂν φυσικὰ ὑπάρχει κι αὐτή. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μπαίνει στὴν ἄκρη. Ἂν κάποιος μιλήσει γιὰ τὴν ἀγάπη στὸν Θεό, θεωρεῖται ἀναχρονιστικός. Ἔτσι, μένουν στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Μιλᾶνε γιὰ ἀνθρωπισμό, γιὰ ἀνθρωπιά, γιὰ ἀγάπη, γιὰ βοήθεια· ἀλλὰ ἡ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο —καὶ αὐτὸ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ τὸ ξεχνᾶμε— χωρὶς τὴν ἀγάπη στὸν Θεό, ἀπολήγει σὲ ὑποκρισία. Γι' αὐτὸ βλέπουμε σήμερα, ἐκεῖ ποὺ μιλοῦν γιὰ ἀνθρωπιὰ καὶ ἀνθρωπισμό, γιὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὰ λοιπά, τί νομίζετε ὅτι εἶναι; Ἂν κάποιος μποροῦσε νὰ σηκώσει τὴν ἄκρη τοῦ πέπλου, νὰ τὸ ἀνασύρει, ὅλες αὐτὲς οἱ δικαιολογίες καὶ οἱ προφάσεις ποὺ ἔχουν, τί νομίζετε ὅτι εἶναι; Ὑποκρισία!

Μιλᾶμε περὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τοὺς ἀνθρώπους της Σομαλίας —τὸ ἄκουγα σὲ μιὰ ἐκπομπή. Μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους της Σομαλίας, ὅπου μαίνεται ὁ ἐμφύλιος πόλεμος, καιροφυλακτοῦν τέσσερις μεγάλες ἀμερικανικὲς ἑταιρεῖες, μόλις σταματήσει αὐτὴ ὅλη ἡ ἱστορία, νὰ σκάψουν γιὰ πετρέλαιο. Θεωρεῖται ὅτι ἡ Σομαλία ἔχει ἄφθονο πετρέλαιο.

Ἡ ἀγάπη, λοιπόν, εἶναι τὸ κίνητρο; Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ κριτήριο τῆς ἀγάπης τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου. Ἡ ἀγάπη στὸν συνάνθρωπο ξεκινάει ἀπὸ τὸν Θεό. Πηγαίνεις στὸν Θεὸ καὶ κατεβαίνεις στὸν ἄλλον ἄνθρωπο. Ναί, ἔτσι θὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ: "Ἀγαπῶ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο, γιατί εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ". Καὶ ἀγαπῶ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, γιατί ἀγαπῶ τὸ πρωτότυπό της, τὸν Θεό. Δὲν μποροῦμε, λοιπόν, νὰ βγάλουμε τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ νὰ μιλᾶμε μόνο γιὰ τὴν ἀγάπη στὸν συνάνθρωπο.

Απόσπασμα από την🔸144η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Σοφία Σειράχ ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Σοφία Σειράχ " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/palaia-diauhkh/sofia-seirax
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_83.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Σοφία Σειράχ».🔻
https://drive.google.com/file/d/15yPd5yULQpwqBdVJzrpusJNL6wa2BczM/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Σοφία Σειράχ».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o1lCOake2wwX61iRYZNi-M

📜 Απομαγνητοφωνημενες ομιλίες της σειράς «Σοφία Σειράχ».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%A3%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1%20%CE%A3%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AC%CF%87.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση ομιλίας : Αθανάσιος Άμβωνας.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Η ένοχη συνείδηση.

†. Καὶ πηγαίνουμε στὸν τριακοστὸ πρῶτο ψαλμό. Ἐκεῖ νὰ πάρουμε πάλι δύο σημεῖα.

«Ὅτί ἡμέρας καὶ νὺκτὸς ἐβαρύνθη ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ χείρ σου, ἐστράφην εἰς ταλαιπωρίαν ἐν τῷ ἐμπαγῆναὶ μοὶ ἄκανθαν». Εἶναι ἕνα πάρα πολὺ σημαντικὸ χωρίο αὐτὸ· μόνο, φυσικά, δυὸ λόγια θὰ ποῦμε. Ἐδῶ λέει ὅτι: "Τὸ χέρι σου ἔπεσε βαρὺ ἐπάνω μου"... «Ὅτί ἡμέρας καὶ νὺκτὸς ἐβαρύνθη ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ χείρ σου...», ἔπεσε βαρὺ τὸ χέρι σοῦ ἐπάνω μου. Ὅπως ἀκριβῶς θὰ λέγαμε, "βαριὰ εἶναι ἡ συνείδηση", διότι τί ἄλλο εἶναι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ παρὰ ἡ συνείδηση ἡ τύπτουσα. Ἡ συνείδηση ἡ ἔνοχη, ἡ κατεγνωσμένη, αὐτὴ ἡ ὁποία χτυπάει τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἡσυχάσει. Καὶ λέγει, ἀποτέλεσμα τοῦ ὅτι "ἔπεσε τὸ χέρι σου βαρὺ ἐπάνω μου", αὐτὸ ἔγινε: «ἐστράφην εἰς ταλαιπωρίαν», ἐγὼ ὁδηγήθηκα, μπῆκα στὴν ταλαιπωρία, «ἐν τῷ ἐμπαγῆναὶ μοὶ ἄκανθαν».

Ἐπάνω σὲ αὐτὸ τὸ «ἐν τῷ ἐμπαγῆναὶ μοὶ ἄκανθαν» θὰ ἤθελα κάτι νὰ σχολιάσω, αὐτὸ ποὺ κάνει τὸ χωρίο αὐτὸ πάρα πολὺ ἐνδιαφέρον. Ἄκανθα θὰ πεῖ ἀγκάθι. Ὅταν περπατᾶμε σὲ ἕναν χῶρο ποὺ ἔχει ξερὰ χόρτα καὶ μπῆκε κάνα ἀγκάθι στὸ παπούτσι μας, δὲν μποροῦμε νὰ περπατήσουμε. Ὅταν μπεῖ ἕνα ἀγκάθι στὰ ροῦχα μας μας τζουνάει, ὅπως λέμε. Δηλαδὴ μᾶς τρυπάει, δὲν μποροῦμε νὰ σταθοῦμε. Θέλουμε νὰ τὸ βγάλουμε αὐτό.

Λοιπόν, ἡ ἔνοχος συνείδησις παρομοιάζεται μὲ ἄκανθα. Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸ ὅτι τὴν ἔννοια τῆς ἀκάνθης, τοῦ ἀγκαθιοῦ, ποὺ ἡ συνείδηση προσπαθεῖ νὰ ἀπαλλαγεῖ—να μιλήσουμε μὲ μιὰ σύγχρονη ἔκφραση—και νὰ ἀπωθήσει εἰς τὸ ὑποσυνείδητο αὐτὰ ποὺ τὴν ἐνοχλοῦν στὴν συνείδηση. Ὀνομάστηκαν ἀπὸ τὸν Φρόϊντ—εγώ δὲν εἶμαι λάτρης τοῦ Φρόϊντ φυσικά, οὔτε τὸν δέχομαι, ἀλλὰ ἁπλῶς γιὰ τὴν ἱστορία σας τὸ λέγω—από τὸν Φρόϊντ ὀνομάστηκε αὐτὴ ἡ ταλαιπωρία τῆς συνειδήσεως ὡς ἄκανθα. Κάπου τὸ διάβαζα καὶ μοῦ ἔκανε πάρα πολλὴ ἐντύπωση. Βλέπετε λοιπόν, ἡ ἔννοια τῆς ἀκάνθης, τοῦ ἀγκαθιοῦ, τρεῖς χιλιάδες χρόνια πίσω, ἔρχεται σήμερα νὰ πάρει ἕνα περίβλημα ἐπιστημονικό.

Ἀγαπητοί μου, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἁμαρτάνει, ὑποφέρει. Δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ὑποφέρει. Γιὰ νὰ μὴν ὑποφέρει, θὰ πρέπει δύο πράγματα νὰ κάνει: Τὸ ἕνα εἶναι νὰ σπρώξει τὴν ἐνοχή του εἰς τὸ ὑποσυνείδητο, ποὺ εἶπα προηγουμένως. Αὐτὸ ὅμως, κάπου-κάπου θὰ ἔρχεται, θὰ ἀναδύεται ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο, θὰ τοῦ παρουσιάζει τὴν κατάσταση ἀνυπόφορη, μέχρι ποὺ νὰ ἀπαλλαγεῖ μὲ τὴν ἐξομολόγηση. Οἱ ψυχίατροι δὲν ἀφίνουν ἁμαρτίες, νὰ τὸ ξέρετε αὐτό. Διότι τὸ θέμα τῆς ἁμαρτίας ἔχει διάσταση μεταφυσική, γιατί ἀναφέρεται ἡ ἐνοχὴ στὸ Θεό. Ὁπότε δὲν γίνεται τίποτα. Ἐὰν κανεὶς δὲν φτάσει νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ νὰ δεχτεῖ μὲ τὴ μετάνοια τὴ συγχώρηση καὶ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, αὐτὴ λοιπὸν ἡ κατάσταση μπορεῖ νὰ σὲ στείλει, ἀδελφέ μου, στὸ ψυχιατρεῖο. Ναί, στὸ ψυχιατρεῖο! Εἶναι ἡ μία περίπτωση: νὰ σπρώξεις, νὰ ἀπωθήσεις, καὶ τελικὰ νὰ φτάσεις κάποτε, ἴσως, στὸ ψυχιατρεῖο ἢ νὰ περνᾶς μία ψυχολογικὰ ἀνώμαλη ζωή, ἂν δὲν πᾶς στὸ ψυχιατρεῖο.

Ἡ ἄλλη λύση εἶναι νὰ καυτηριάζω τὴ συνείδησή μου. Καυτηριάζω θὰ πεῖ: Παίρνω πῦρ καὶ σίδερο —ἕνα πυρωμένο σίδερο— καὶ ἐκεῖ κατακαίω ἐκεῖνο τὸ σημεῖο. Δηλαδὴ τὴ συνείδηση. Ἡ λέξη δὲν εἶναι δική μου, "καυτηριασμένη συνείδηση". Τὴν ἀναφέρει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν λέγει: «κεκαυτηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν» Α Τίμ. 4,2 Δηλαδή, ἔβαλε ὁ ἄνθρωπος ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του πυρωμένο σίδερο νὰ κάψει τὴ συνείδηση, νὰ μὴν μπορεῖ νὰ διαμαρτυρηθεῖ. Ὅπως κάποτε ὁ Ἡρακλῆς ἔκαιγε τὰ κεφάλια τῆς Λερναίας Ὕδρας καὶ κάθε κεφάλι ποὺ τὸ ἔκοβε, τὸ ἔκαιγε γιὰ νὰ μὴν ξαναπεταχτεῖ· μὲ πυρωμένο σίδερο ἔκαιγε τὴ ρίζα τοῦ κάθε κεφαλιοῦ. Αὐτὸ λέγεται πιὰ πώρωσις. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν καυτηριάσει τὴν συνείδησή του ἔχει φτάσει στὴν πώρωση. Εἶναι ἡ πνευματικὴ ἀναισθησία γιὰ τὴν ὁποία μιλάει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ἔχει ὁλόκληρη ὁμιλία στὸ θέμα τῆς πνευματικῆς ἀναισθησίας. Μόνο ποὺ ἔχει καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα, τὰ ὁποῖα ἂν τὰ διαβάσετε, θὰ τρομάξετε. Ἐγώ, ὅταν κάποτε τὰ μελέτησα, τρόμαξα καὶ ἄρχισα νὰ ψάχνομαι πόσο μπορεῖ νὰ ἔχω ἀναίσθητη συνείδηση. Θὰ τὸ δεῖτε· διαβάστε καὶ θὰ μὲ θυμηθεῖτε.

Ἐδῶ, αὐτὸ ποὺ λέμε τώρα, εἶναι μιὰ ἀκραία κατάσταση. Βεβαίως, μιὰ ἀκραία κατάσταση, ὅταν πιὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν παίρνει εἴδηση καὶ εἶναι ἀναίσθητος τελείως. Ἠθικά, δηλαδή, μηδὲν· τίποτα. Ἀμοραλιστὴς πέρα ὡς πέρα. Τίποτα, τίποτα δὲν τὸν ἐνοχλεῖ. Καὶ τέτοιους ἀνθρώπους, βεβαίως, δυστυχῶς ἔχουμε.

Ἀκόμα ἕνα σημεῖο ἀπὸ τὸν Ψαλμό, αὐτὸν τὸν 31ό: «τὴν ἁμαρτίαν μου ἐγνώρισα καὶ τὴν ἀνομίαν μοῦ οὐκ ἐκάλυψα». Ἀνεγνώρισα τὴν ἁμαρτία μου· τὴν ἀπεδέχθην. "Ναί, ἔκανα αὐτὸ" καὶ δεν τη σκέπασα τὴν ἀνομία μου, δὲν τὴν ἐκάλυψα. Εἶπα: «ἐξαγορεύσω κατ᾿ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μοῦ τῷ Κυρίῳ». Εἶπα: "Θὰ ἐξομολογηθῶ, θὰ τὴ βγάλω ἀπὸ μέσα μου καὶ θὰ ὁμολογήσω τὴν ἀνομίαν μου", ἡ ὁποία βεβαίως, ἡ ἀνομία μου, στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ μου, χωρὶς καμία δικαιολογία. Χωρὶς καμία δικαιολογία: "Ἐγὼ φταίω, κατ' ἐμοῦ· ἐγὼ φταίω, ἐγώ". Ὄχι κάποιος ἄλλος. Ὄχι ὅπως ὁ Ἀδὰμ εἶπε: "Ἡ γυναῖκα ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐκείνη μὲ παρέσυρε". Ὄχι, ἐγὼ φταίω. «καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου». Καὶ Σύ, λέει, μὲ συγχώρησες. Ἐδῶ βλέπουμε τὴν ἀναγνώριση τῆς ἁμαρτίας, ποὺ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα τῆς συγχωρήσεως: ἡ ἀναγνώριση, τὸ νὰ ἀποδεχθεῖς. Τὸ δεύτερο βῆμα, ὅπως βλέπουμε, εἶναι ἡ ὁμολογία. Καὶ ὅπως σᾶς ἐξήγησα, ἡ ὁμολογία στὸν χῶρο μας —τὸν χριστιανικὸ πιὰ χῶρο, γιατί αὐτα εἶναι πρὸ Χριστοῦ, εἶναι δέκα αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ γραμμένα— εἶναι ἡ ἐξομολόγηση. Θὰ ἀναγνωρίσω, λοιπόν, ὅτι εἶμαι ἔνοχος, χωρὶς δικαιολογίες.

Ξέρετε ὅτι πάρα πολλοὶ ἄνθρωποι, ὅταν πηγαίνουν νὰ ἐξομολογηθοῦν, δικαιολογοῦνται. Πάντοτε οἱ ἄλλοι φταῖνε. Ἔρχεται ἡ σύζυγος, "ὅλα τὰ φταίει ὁ σύζυγος". Ἔχετε ὁ σύζυγος τὸ "ὅλα τὰ φταίει ἡ σύζυγος". Ἀγαπητοί μου, αὐτὸ δὲν εἶναι ἐξομολόγηση. Δὲν εἶναι ἐξομολόγηση! Πρὸς Θεοῦ, ἐγὼ τί ἔχω κάνει! Ὄχι τί ἔκανε ὁ ἄνδρας μου, καὶ τί ἔκανε ἡ γυναῖκα μου ἢ τί ἔκανε ὁ γείτονας. Ἐγὼ τί ἔχω κάνει, ἐγὼ τί στάση ἔχω πάρει. Καὶ ἀκόμη, ἐκεῖνο τὸ "ἐξαγορεύσω κατ' ἐμοῦ", ὅπως σᾶς εἶπα, δείχνει ὅλη αὐτὴ τὴν ἀπουσία τῆς δικαιολογίας. Ὁ δὲ καρπὸς αὐτῆς τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς ἐνοχῆς μου καὶ ἡ ἐξαγόρευσις εἶναι ἡ ἄφεσις. Θὰ μὲ συγχωρήσει ὁ Θεός. Πῶς τὸ λέγει; «Καὶ σὺ (ὁ Θεὸς) ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου».

Απόσπασμα από την🔸168η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Σοφία Σειράχ ".