†. Ἡ δεύτερη περίπτωση εἶναι ὅτι ἔχουμε τὴ συνύπαρξη μαγικῶν παραδόσεων στὸν χριστιανικὸ λαό μας. Θὰ ἔλεγα περισσότερο ὅτι ἡ καρδιὰ εἶναι οἱ εἰδωλολατρικὲς παραδόσεις, ἢ μαγικές, καὶ τὸ περίβλημα εἶναι χριστιανικό. Τὸ περίβλημα... δηλαδή, στὸ βάθος θὰ λέγαμε "εἴμαστε εἰδωλολάτρες". Στὸ βάθος ἔχουμε ἀρνηθεῖ τὴν ἰδιότητά μας ὡς χριστιανοί.
Βλέπετε προλήψεις, δεισιδαιμονίες, μαγικὰ κατασκευάσματα, ξεματιάσματα. Ὅλα αὐτὰ συνδέονται μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων.
Γιὰ πές μου, κυρά μου, ὅταν ξεματιάζεις τί λές;
Μὰ λέω τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας.
Δὲν θὰ λὲς αὐτὰ ποὺ λές.
Μὰ λέω τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας. Λέω τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.
Ναί, μὰ πῶς τὸ λές; Σὲ ποιόν συνδυασμὸ γίνεται αὐτό;
Δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἐδῶ ὑπηρετοῦμε μιὰ συνύπαρξη. Καταλαβαίνετε τὴ λέξη «συνύπαρξη»; Συνύπαρξη Θεοῦ καὶ Διαβόλου. Εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ συνυπάρχει ὁ Θεὸς μὲ τὸν Διάβολο; Εἶναι δυνατόν; Γι' αὐτό μας εἶναι χρήσιμος ὁ Σίμων ὁ Μάγος ὡς μελέτη. Νὰ τὸν μελετοῦμε γιὰ νὰ ξέρουμε τί γίνεται μέχρι σήμερα.
Βλέπετε, ἔχει εἰσχωρήσει αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἀκόμα καὶ εἰς τὴ λατρεία. Φτάνουν, ἀγαπητοί μου, ἄνθρωποι μὲ ἀγαθὴ συνείδηση —νομίζοντας ὅτι ὑπηρετοῦν κοινωνικὸ μάλιστα καὶ χριστιανικὸ ἔργο— νὰ πάρουν τὸ ζέον μέσα ἀπὸ τὸ Ἱερό, νὰ τὸ δώσουν γιὰ νὰ ἐξορκίσουν, νὰ βγάλουν τὸν διάβολο δῆθεν. Παίρνουν, κλέβουν ἀκόμη καὶ τὸ χρῖσμα. Ἔχω ἀκούσει πολλὲς τέτοιες περιπτώσεις. Μοῦ ἔλεγε κάποιος πρὶν ἀπὸ 25 χρόνια —μοῦ ἔλεγε μιὰ κυρία— ὅτι ἔκλεψε χρῖσμα ἀπὸ τὸ Ἱερό. Ξέρετε τί εἶναι τὸ χρῖσμα; Εἶναι μυστήριο. Εἶναι ἐκεῖνο μὲ τὸ ὁποῖο χρίζουμε ὁ ἄνθρωπος ὅταν βαπτίζεται. Καὶ τὸ χρῖσμα, κι αὐτό, μία φορὰ τὸ παίρνουμε. Σὲ σπανιότατες περιπτώσεις μποροῦμε νὰ τὸ πάρουμε καὶ δεύτερη φορά, ἐὰν ἔχουμε ἐπιστρέψει ἀπὸ αἵρεση. Μόνο τότε. Αὐτὸ εἶναι πολύ, πολὺ σπάνιο.
Καὶ βλέπεις τὴν κυρία αὐτὴ μὲ ἐλαφρὰ συνείδηση —κάποτε δὲ καὶ οἱ νεωκόροι, γυναῖκες πιὸ πολὺ κάνουν αὐτὴ τὴ δουλειὰ— νὰ μπαίνει μὲς στὸ Ἱερό, νὰ παίρνει ἀπὸ ἐκεῖ, ἀπὸ τὸ δοχεῖο ποὺ ἔχουμε τὸ χρῖσμα γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ χρίσματος, τὸ ἔλαιο αὐτό, καὶ νὰ τὸ βάζει σὲ ἕνα μικρὸ μπουκαλάκι. Καὶ ἡ κυρία αὐτὴ τὸ ἔβαζε στὰ χείλια της, τὸ χρῖσμα... Κοιτᾶξτε βεβήλωση. Ξέρετε ὅτι τὸ νερό της κολυμβήθρας δὲν τὸ χύνουμε ὁπουδήποτε —διότι εἶναι ἁγιασμένο— ἢ τὸ χρῖσμα, τὰ πανιὰ αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα τυλίγουμε τὸ παιδάκι καὶ μὲ τὰ ὁποῖα τὸ σκουπίσαμε, δὲν τὰ πλένουμε· τὸ παιδάκι δὲν τὸ κάνουμε μπάνιο ἀμέσως τὴν ἴδια μέρα, τὸ ξέρετε, τὰ ξέρετε πολὺ καλὰ ἐσεῖς αὐτά. Καὶ ἡ κυρία αὐτὴ νὰ βάζει στὰ χείλια της τὸ Ἅγιο Μύρο, γιὰ νὰ φυλάει τὸν ἄνδρα της, νὰ τὴν ἀγαπάει. Τὰ ἀκοῦτε; Πεῖτε μου, παρακαλῶ, σὲ τί ὑστερεῖ ἀπὸ τὸν Σίμωνα τὸν Μάγο; Διότι, ὅπως ἀπέδειξε ἡ ἱστορία, αὐτὸς ἔγινε χριστιανὸς γιὰ νὰ συνεχίσει μέσα εἰς τὸ νέο αὐτὸ περιβάλλον, τὸ νέο πλαίσιο, νὰ συνεχίσει, παρακαλῶ, τὴν ἴδια του τὴ δουλειά.
Παίρνουν τὴ Θεία Κοινωνία, βάζουν κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα διάφορα πράγματα, τί νυχτερίδες... Σας τὰ ἔχω κι ἄλλη φορὰ πεῖ καὶ νὰ μὴν τὰ ἐπαναλαμβάνω. Βέβαια, ἀπὸ ἄγνοια πολλὲς φορές, ἀλλὰ ἂν ἐπιτρέπεται αὐτὴ ἡ ἄγνοια... Κάποτε ὑπηρετοῦν καὶ ἱερεῖς τέτοιες ὑποθέσεις: «Παππούλη μου, δῶσ' μου αὐτὸ ποὺ περίσσεψε ἀπὸ τὸ ζέον». Ζέον ξέρετε τί εἶναι· εἶναι τὸ ζεστὸ νερὸ ποὺ ρίχνουμε μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο καὶ εἶναι σύμβολο τῆς Πεντηκοστῆς. Διότι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο συμβολίζεται καὶ μὲ νερό, συμβολίζεται καὶ μὲ πῦρ, ὅπως στὴν Πεντηκοστή. Καὶ ἔτσι, μὲ τὰ δύο αὐτὰ ποὺ τὰ περικλείουμε μὲ τὸ ζεστὸ νερό —πῦρ καὶ ὕδωρ— ἔχουμε τὸ γνωστὸ ζέον. Μὲ αὐτό, στὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο, ἔρχεται ἡ Πεντηκοστὴ ἐπὶ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὸ μὲν Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶναι μέσα εἶναι πραγματικό, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι σύμβολο. Καὶ ὡς σύμβολο ἐνεργεῖται μέσα εἰς τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Μόνο αὐτὸ εἶναι σύμβολο. Τὸ Ἅγιο Ποτήριο περιέχει πραγματικὸ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Ἂς προσέξουμε. Καὶ ἔρχεσαι ἐσὺ καὶ παίρνεις τώρα αὐτό, γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιεῖς γιὰ μαγικοὺς σκοπούς. Καὶ ὁ παππούλης, ὁ ἱερέας, τὸ δίνει μὲ ἐλαφρὰ συνείδηση, γιατί ἀγνοεῖ. Τί νὰ πῶ; Δὲν ξέρω. Τὸ θέμα εἶναι ὅτι πολὺς λαός μας, ἀγαπητοί μου, ζεῖ τὴ θρησκεία τοῦ χριστιανισμοῦ ἔχοντας ἕνα ὑπόβαθρο ἢ ἕναν πυρῆνα, ἂν θέλετε, μαγικῶν διαστάσεων.
Δὲν καταλάβαμε ἀκόμη τι θὰ πεῖ χριστιανισμὸς καὶ τί θὰ πεῖ «εἶμαι χριστιανός». Βλέπετε, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, μὲ κάποιες προσευχές τους ἢ ἀκόμη καὶ μὲ θεῖες λειτουργίες —λένε, γιὰ παράδειγμα: «Θὰ κάνετε τρεῖς λειτουργίες»—... Γιατί τρεῖς καὶ ὄχι τέσσερις; «Θὰ κάνετε», λέει, «ἑπτὰ εὐχέλαια» ἢ «ἑπτὰ παρακλήσεις» ἢ «σαράντα παρακλήσεις». Γιατί σαράντα καὶ ὄχι σαρανταμία ἢ τριανταεννέα; Γιατί ἔτσι τὸ θέλει τὸ τυπικὸ τῆς μαγείας. Ἔτσι τὸ θέλει. Καὶ προσπαθοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ «ἐκβιάσουν» τὸν Θεό, νὰ ἀνταποκριθεῖ στὶς ἐπιθυμίες τους. Γιατί ὁ ὁρισμὸς τῆς μαγείας εἶναι αὐτός. Ὁ ὁρισμὸς τῆς μαγείας εἶναι ὁ "μὲ εὔκολο τρόπο ἐπιτυχία ἑνὸς σκοποῦ, ἐκβιάζοντας δυνάμεις νὰ μὲ ὑπηρετήσουν σὲ ἐκεῖνο ποὺ ἐπιθυμῶ". Αὐτὸς εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς μαγείας.
