†. Θὰ ἔχετε ἀκούσει, ἢ ἂν ὄχι θὰ ἐκπλαγεῖτε νὰ ἀκούσετε, ὅτι τὰ πάθη ἀντιπροσωπεύονται ἀπὸ τοὺς δαίμονες· ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔχει πάθη, ἔχει πολλοὺς δαίμονες μέσα του. Καὶ οἱ πατέρες μιλοῦν γιὰ τὸ πάθος, γιὰ τὸν δαίμονα τῆς πορνείας, τὸν δαίμονα τῆς λύπης· μάλιστα λέγει ὁ Ἅγιος Κασσιανὸς ὁ Ρωμαῖος, ὅτι ὁ δαίμων τῆς λύπης εἶναι φοβερότατος. «ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· τί σοὶ ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεὼν· ὅτι δαιμόνια πὸλλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν·» Λουκ. 8,30 Ποιό εἶναι τὸ ὄνομά σου; Τὸν δαιμονισμένο, τὸν Γεργεσηνῶν, τί ἀπάντησε; «Τὸ ὄνομά μου εἶναι λεγεών, γιατί ὑπάρχουν πολλοὶ δαίμονες». Ὥστε ἐδῶ πέρα ὁμολογεῖται ὅτι ὁ δαιμονισμένος –προφανῶς ἀπὸ πολλὰ πάθη ἔγινε ἔτσι ὁ ἄνθρωπος αὐτός– εἶχε ἤδη πάθη, τὰ ὁποῖα ὁπωσδήποτε ἦταν ἀπὸ τοὺς δαίμονες.
Ὅταν ὁ Χριστὸς ἤθελε νὰ κάνει καλὰ τὸν ἄνθρωπο, ἐθεράπευσε τὰ πάθη ἢ ἔδιωξε τοὺς δαίμονες; Ἔδιωξε τοὺς δαίμονες, καὶ ὁ ἄνθρωπος ἔγινε καλά. Ἀλλὰ προσέξτε κάτι, ἐδῶ ὑπάρχει μία ἀπάτη: μπορεῖ νὰ νομίσουμε ὅτι τότε φταῖνε οἱ δαίμονες. Ὅταν ἔκανε καλὰ ἐκεῖνον τὸν παράλυτο –τὸν 38 χρόνια παράλυτο– τὶ τοῦ εἶπε; «μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρὸν σοὶ τί γένηται.» Ιω. 5,14 Πρόσεξε, μὴν ξαναμαρτήσεις, γιὰ νὰ μὴν σοῦ γίνει κάτι χειρότερο. Ἐδῶ τώρα εἶναι τὸ κλειδὶ τοῦ θέματός μας. Τὸ πάθος ξεκινάει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ὅταν ἐγκατασταθεῖ τὸ πάθος μέσα στὸν ἄνθρωπο, ἐπ' αὐτοῦ ἔρχεται καὶ φωλιάζει ὁ διάβολος καὶ κυριαρχεῖ ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ἄλλοτε ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ἂν τὸ πάθος εἶναι ψυχικό –ὅπως ἡ φιλαργυρία– ἄλλοτε δὲ ἐπὶ τοῦ σώματος, ἐὰν τὸ πάθος εἶναι σωματικό, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι εἶναι ἡ μέθη.
Θὰ σᾶς πῶ ἕνα μικρὸ παράδειγμα. Ἐκεῖ ποὺ περπατῶ, πέφτω κάτω καὶ χτυπάω, καὶ δημιουργῶ ἐπάνω στὸ χέρι μου μία πληγή. Τὴν πληγὴ αὐτὴ ἐγὼ τὴν ἔκανα ἀπὸ ἀπροσεξία μου· ἔπεσα καὶ χτύπησα. Τώρα, ἐπάνω στὴν πληγὴ ἔρχονται μικρόβια. Καὶ τὰ μικρόβια ἐμποδίζουν τὴν πληγὴ νὰ κλείσει, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κινδυνεύει νὰ μεταβληθεῖ σὲ γάγγραινα. Ὁ γιατρὸς ποὺ θὰ καλέσω, τί θὰ κάνει; Θὰ κλείσει τὴν πληγή; Ὄχι. Ἀλλὰ θὰ κάνει τὸ ἑξῆς: θὰ βάλει ἐνέσεις ἀντιβιοτικές, πενικιλίνη καὶ τὰ λοιπά, γιὰ νὰ καταστρέψει τὰ μικρόβια, καὶ καταστρέφοντας τὰ μικρόβια νὰ θεραπευτεῖ ἡ πληγή. Ἔτσι λοιπόν, ὅπως τὰ μικρόβια ἐπικάθονται ἐπάνω εἰς τὴν πληγή, ἔτσι ἐπικάθεται ὁ διάβολος ἐπάνω στὰ πάθη. Ὄχι λοιπὸν ὅτι ὁ διάβολος δημιούργησε τὰ πάθη– καὶ τότε θὰ ἦταν ὑπεύθυνος αὐτός– ἀλλὰ ἐγὼ δημιούργησα τὰ πάθη καὶ ἦρθε ὁ διάβολος νὰ κάτσει πάνω στὰ πάθη. Θὰ τὸ πῶ μὲ ἄλλα λόγια: μὲ τὸ ὁποιοδήποτε πάθος, ἀνοίγω τὴν πόρτα στὸν διάβολο καὶ τοῦ λέω «Περᾶστε». Καὶ ὁ διάβολος ἔρχεται καὶ θρονιάζεται καὶ κάνει, ὅπως σᾶς εἶπα, κατοχή.
Ὅτι μπορεῖ νὰ προκαλέσει πάθος σωματικὸ χωρὶς ἁμαρτία, τὸ βλέπουμε αὐτό, εἰς ἐκείνη τὴν καλὴ γυναῖκα, τὴν συγκύπτουσα, ἡ ὁποία προφανῶς πήγαινε κάθε Σάββατο στὴ Συναγωγὴ νὰ ἀκούσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ· καὶ μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος ὅτι ὁ διάβολος τὴν εἶχε δέσει δεκαοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια. Πάθος ἦταν, σωματικό. Ἀρρώστησε δηλαδή, ἀρρώστησε μὲ ἕνα πάθος σωματικό. Ἀλλὰ τέτοια πάθη, ὅπως εἶναι οἱ ἀρρώστιες, πολλὲς φορὲς ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ὑπεύθυνος. Ἄλλοτε εἶναι ὑπεύθυνος. Ὁπότε βλέπουμε ὅτι ὁ διάβολος ἄλλοτε ἔρχεται παρὰ τὴ θέλησή μας, ἀλλὰ θὰ δημιουργήσει πάθος τέτοιο ποὺ δὲν θὰ εἶναι ἐφάμαρτο. Καὶ ἄλλοτε ἐμεῖς δημιουργοῦμε τὸ πάθος, ὁπότε εἶναι ἐφάμαρτο καὶ γίνεται... ἡ ὕπαρξή μας –δὲν εἶπα ἡ ψυχή μας, εἶπα ἡ ὕπαρξή μας– γιατί φωλιάζει καὶ στὸ σῶμα καὶ γίνεται ἡ ὕπαρξή μας, κατοικητήριο τῶν δαιμόνων.
Ὅταν ὅμως ὁ Χριστὸς μᾶς βγάλει τους δαιμόνες, κινδυνεύουμε πάλι νὰ τοὺς ἀποκτήσουμε; Βεβαίως! Πότε; Ὅταν ὑπάρχει κάτι ποὺ λέγεται ἀμέλεια τῆς ψυχῆς. Εἶναι ἡ ἑξῆς περίπτωση: «Ὅταν δὲ τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξὲλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι᾿ ἀνύδρων τόπων ζητοῦν ἀνάπαυσιν, καὶ οὐχ εὑρίσκει, τότε λέγει· εἰς τὸν οἶκὸν μοῦ ἐπιστρέψω ὅθεν ἐξῆλθον· καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σχολάζοντα καὶ σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον. τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει μεθ᾿ ἑαυτοῦ ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ, καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ, καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων.» Ματθ. 12,43 - 45 λέγει ὁ Κύριος ὅτι, ὅταν τὸ δαιμόνιο φύγει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, –ἔφυγε δηλαδὴ ἕνα πάθος. Πηγὲς στὴν ἐκκλησία, Θεὸς σὲ βοήθησε, ἔφυγε τὸ πάθος αὐτό, ὁ διάβολος ἔφυγε, ἐκδιώχθηκε– καὶ πηγαίνει σὲ ἀνύδρους τόπους τὸ δαιμόνιο αὐτό. Ἡ ψυχὴ ὅμως μένει στὴν ἀμέλεια, στὴ ραθυμία, καὶ λέει: «Ἔ, τώρα ἀπαλλάχτηκα ἀπὸ τὸ πάθος», δὲν φροντίζει νὰ στολίζει τὴν ψυχὴ μὲ ἀρετές, καὶ τὸ δαιμόνιο γυρίζει πίσω. Βλέπει, λέγει, τὴν ψυχὴ καθαρὴ καὶ σεσαρωμένη (σκουπισμένη). Καὶ λέγει: «Ἄ, τί ὡραῖα ποὺ εἶναι ἐδῶ! Καὶ εἶχα φύγει ἀπο τὸ παλιό μου τὸ σπίτι..». Πάει καὶ παίρνει ἄλλα ἑπτὰ δαιμόνια πονηρότερα ἀπὸ αὐτό. Ἑπτὰ κατὰ πλῆθος. Καὶ γυρίζει πίσω, καὶ τότε, λέει ὁ Κύριος, τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου γίνονται χειρότερα ἀπὸ τὰ πρῶτα.
Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ὁ διάβολος ἐγκαθίσταται εἰς τὸν ἄνθρωπο! Ἂς προσέχουμε τὰ πάθη, γιὰ νὰ μὴν γίνουμε δαιμονισμένοι ἄνθρωποι. Δαιμονισμένος δὲν εἶναι ἐκεῖνος ὁ κατ' ἐξοχὴν ποὺ βλέπουμε νὰ σπαράζει χάμω ἢ λέγει τὰ κρυφὰ τῶν καρδιῶν. Τὸ ξέρετε αὐτὸ τὸ φοβερό; Σὲ μιὰ σύναξη ἀνθρώπων, ἕνας δαιμονισμένος ἄνθρωπος ἀποκαλύπτει τὰ μυστικὰ ἁμαρτήματα. Καὶ λέει: «Ἐσὺ ποὺ ἔκανες ἐκεῖνο ἐκεῖ, ἐσὺ ποὺ ἔκανες τὸ ἄλλο ἐκεῖ». Οἱ ἄνθρωποι μένουν κόκκαλο ὅταν τοὺς ἀποκαλύπτονται ἁμαρτήματα. Ὄχι αὐτό, –αὐτὸ εἶναι κάτι φοβερὸ πλέον· εἶναι τὸ ἄκρον ἄωτο τοῦ δαιμονισμοῦ– ἀλλὰ ἐννοῶ μὲ τὸ νὰ ἀφηνόμαστε μὲ τὰ πάθη, νὰ ἔρχεται νὰ φωλιάζει ὁ διάβολος μὲς στὴν ψυχή μας καὶ νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ζήσουμε τὴν ἀρετή, διότι ὁ διάβολος θὰ μᾶς ἔχει πάντα δεμένους. Θὰ δοῦμε, ἐπὶ παραδείγματι, στὸ θέμα της γαστριμαργίας: ὅταν θὰ ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ πᾶμε νὰ κάνουμε τὴν προσευχή μας, νυστάζουμε. Γιατί! Φάγαμε πολύ, ἤπιαμε πολὺ καὶ τώρα νυστάζουμε. Καὶ λέμε «δὲν θὰ ξαναγίνει», καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο πάλι ξαναγίνεται αὐτό. Ἅμα τα πολυψηλαφήσουμε, φοβᾶμαι ὅτι ὅλοι μας ἐδῶ μέσα, λίγο πολύ, ἔχουμε ἀφήσει εἰσόδους εἰς τὸν διάβολο, καὶ ἄλλον μὲν ἐδῶ, ἄλλον δὲ ἐκεῖ, ὁ διάβολος μᾶς κρατᾶ.
