†. Ὅσες φορὲς κι ἂν ἔχουμε δεῖ τοὺς τίτλους τῶν κατηχήσεων, ποτέ, θὰ θυμᾶστε, δὲν διαβάσαμε τὴ σχετικὴ περικοπή, γιατί αὐτὸ ὑπάρχει σὲ κάθε ἐπικεφαλίδα. Σήμερα, ὅμως, θὰ διαβάσουμε καὶ θὰ κάνουμε μιὰ ἐξαίρεση. Νὰ δοῦμε αὐτὸ τὸ ἀνάγνωσμα τοῦ Ἰεζεκιήλ, τὸ ὁποῖο εἶναι θαυμαστό. Ἀναφέρεται, ἀκριβῶς, στὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Καί, ἀκόμη, τὸ ἀνάγνωσμα αὐτό, τὸ διαβάζουμε στὸν Ὄρθρο τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ὅταν ἐπιστρέφουμε μὲ τὸν Ἐπιτάφιο εἰς τὴν Ἐκκλησία —ἀπ' ὅπου πάρα πολλοὶ φεύγουν μετά, σκορπίζουν κάπου ἐκεῖ καὶ δὲν ξαναγυρίζουν πίσω— περιλαμβάνεται, παρακαλῶ, αὐτὴ ἡ περικοπὴ ἀπὸ τὸν Ἰεζεκιήλ, καθὼς ἐπίσης ἀποστολικὴ καὶ εὐαγγελικὴ περικοπή. Κατόπιν γίνεται ἡ ἀπόλυση, δηλαδὴ ἡ ἐκτενὴς κ.λπ.
Ἔτσι, πάρα πολλοὶ ἄνθρωποι δὲν ἀκοῦνε αὐτὴ τὴ θαυμαστὴ προφητεία, τὴν ὁποία τώρα θὰ σᾶς διαβάσω. Δὲν θὰ τὴν ἀναλύσω διεξοδικὰ γιατί θὰ ἀργήσουμε πολύ, ἀλλὰ θὰ ἀναφέρω μόνο ὅτι ἀφορᾶ τὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Ἂν ἐσεῖς διαβάσετε παρακάτω, ἐκεῖ ποὺ λέει ὅτι αὐτὸ ἀναφέρεται στὸν οἶκο Ἰσραήλ, μπορεῖ πρὸς στιγμὴν νὰ νομίσετε ὅτι, ἐπειδὴ θὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὴ Βαβυλώνια αἰχμαλωσία κ.λπ., πρόκειται γιὰ μιὰ προφητεία μὲ καθαρὰ ἱστορικὸ χαρακτῆρα, ἡ ὁποία ἀφορᾶ ἁπλῶς τὴν "ἀνάσταση" τοῦ λαοῦ, δηλαδὴ τὴν ἀπελευθέρωσή ἀπο τὴν βαβυλωνιακὴ αἰχμαλωσία του καὶ τὴν ἐπιστροφή του εἰς τὴν πατρίδα.
Ἂν ρωτήσετε: οἱ ἑβραῖοι πῶς ἑρμηνεύουν αὐτὴ τὴν περικοπή —καθὼς τοὺς ἀνήκει, δική τους εἶναι— θὰ ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ τὸ ἀκούσετε. Ἰδίως οἱ θεολόγοι τους λένε αὐτὸ ποὺ σᾶς προεῖπα: ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰεζεκιὴλ ἀναφέρεται στὴν "ἀνάσταση" τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία καὶ στὴν ἐπανάκτηση τοῦ κράτους τους. Ἀλλὰ ἰι Ἑβραῖοι, βλέπουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἁπλῶς σὰν μιὰ καταγραφὴ τῆς ἱστορίας τους. Οἱ Χριστιανοί, ὅμως, πῶς ἑρμηνεύουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη; Ὅτι ἡ ἱστορία τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι μιὰ τυπολογία καὶ ἕνας εἰκονισμὸς μελλόντων ἀγαθῶν ἢ πραγμάτων. Αὐτὴ εἶναι ἡ τρομακτικὴ διαφορά.
Ἔτσι, ὅταν ὁ χριστιανὸς ἑρμηνεύει μιὰ προφητεία, ἔχει μπροστά του δύο διαστάσεις. Ἡ μία εἶναι ἡ ἱστορικὴ διάσταση. Σᾶς παρακαλῶ πολὺ νὰ προσέξετε ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ἂν θέλετε νὰ καταλαβαίνετε σωστὰ τὴν Ἁγία Γραφή. Καὶ ἂν θέλετε, ἀκόμη, νὰ μὴν σᾶς παρασύρει κανεὶς καὶ σᾶς πεῖ "γιὰ δὲς τί λέει παρακάτω", ναὶ μὲν ἀλλά. Λοιπόν, ἡ μία εἶναι ἡ ἱστορικὴ διάσταση. Ναί, εἶναι ἱστορία καὶ μπορεῖ νὰ προφητεύει πάλι γιὰ ἕνα ἱστορικὸ γεγονός. Ὅπως, ἂς ποῦμε, οἱ προφητεῖες τοῦ Δανιήλ, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονταν σὲ γεγονότα ποὺ θὰ ἔρχονταν —δύο συγκεκριμένα γεγονότα: Τὸ ἕνα γεγονὸς θὰ ἦταν ἡ ἀποκατάσταση τῶν Ἑβραίων καὶ κατόπιν θὰ ἐμφανιζόταν ἕνας τύπος τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανής, ὁ Ἀντίοχος ὁ Δ΄, ἀπὸ τοὺς ἐπιγόνους τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Καὶ κατόπιν θὰ ἦταν ὁ Ἀντίχριστος, τὸ πρωτότυπο εἰς τὰ ἔσχατα τῆς ἱστορίας. Ἂν κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ διακρίνει μιὰ προφητεία, τὸ πῶς δηλαδὴ θὰ ἑρμηνευτεῖ, δὲν θὰ βγάλει κανένα νόημα· θὰ πέσει ἔξω.
Ὁ Κύριος εἶπε ὅτι θὰ καταστραφεῖ ἡ Ἱερουσαλήμ. Καὶ αὐτὸ ἔγινε· αὐτὸ εἶναι ἕνα ἱστορικὸ γεγονός. Αὐτὸ τὸ γεγονός, ὅμως, δείχνει ὡς εἰκόνα, ὡς τύπος, εἰκονισμός - τυπολογία τῶν μελλόντων πραγμάτων. Τί; Τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Θέλετε μιὰ μικρὴ ἀπόδειξη; Σᾶς τὸ ἔχω πεῖ κι ἄλλοτε αὐτά, ὅταν λέει "καὶ τότε", ἀφοῦ πρῶτα μιλάει γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Ἱερουσαλήμ, εὐθὺς ἀμέσως, συναπτὰ καὶ κολλητὰ λέει: "καὶ τότε θὰ σκοτιστεῖ ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη, καὶ τότε θὰ ἰδοῦν τὸ σημεῖο τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.". «Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται. καὶ τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς. καὶ ἀποστελεῖ τὸὺς ἀγγέλους αὐτοῦ μετὰ σάλπιγγος φωνῆς μεγάλης, καὶ ἐπισυνάξουσι τὸὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων ἀπ᾿ ἄκρων οὐρανῶν ἕως ἄκρων αὐτῶν.» Μάτθ. 24, 29–31
Ὥστε, λοιπόν, ἡ προφητεία ἐδῶ εἶναι μιὰ εἰκόνα ἄλλων πραγμάτων, μεταγενέστερων. Ἀκούσατε τί εἶπα; Μιὰ εἰκόνα ἢ ἕνας τύπος, ἀνάλογα μὲ τὴν περίπτωση, ἄλλων πραγμάτων, μεταγενέστερων. Καὶ αὐτὸ τὸ "ἄλλων πραγμάτων, μεταγενέστερων" μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ τελικό. Συνεπῶς, ὅταν ἐδῶ ὁ Ἰεζεκιὴλ παίρνει στὸ ὅραμά του τὴν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ὑπάρχουν δύο διαστάσεις: Στὴν πρώτη διάσταση, τὴν ἱστορική, εἶναι ἡ ἐπάνοδος τῶν Ἑβραίων εἰς τὴν Παλαιστίνη ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Στὴ δεύτερη διάσταση εἶναι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία θὰ γίνει ὅταν θὰ ἔρθει τὸ τέλος τοῦ κόσμου.
Τὸ καταλάβατε; Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἑρμηνευτικὸ κλειδὶ πού, ἂν δὲν τὸ κρατᾶτε, δὲν θὰ καταλάβετε ποτὲ τίποτα. Καὶ ὄχι μόνο δὲν θὰ καταλάβετε, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ὁ κίνδυνος κάποιος "ἐξυπνάκιας" —πλανώμενος, ἐννοεῖται— νὰ σᾶς παρασύρει καὶ νὰ σᾶς πεῖ: "Κοίταξε, ἐδῶ τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἔτσι, ἀλλὰ εἶναι ἀλλιῶς", ὅπως ἑρμηνεύουν καὶ οἱ Ἑβραῖοι τὴν Παλαιὰ Διαθήκη.
