†. Ὁ Κύριος ἔκλαψε ὅταν εἶδε τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸ Ὅρος τῶν Ἐλαιῶν, τὸ ὁποῖο ἦταν ὕψωμα, καὶ εἶπε: «Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτέννουσα τὸὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τὸὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν! ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ἐπισυνάγει ὄρνις τὰ νοσσία ἑαυτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε» Μάτθ. 23, 37 "Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, πόσες φορὲς θέλησα νὰ μαζέψω τὰ παιδιά σου, ὅπως ἡ κλῶσα τὰ πουλιά της, ἀλλὰ δὲν τὸ θελήσατε!". Ἔτσι, πολλὲς φορές, οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ἐπίγνωση ὁρισμένων πραγμάτων, ἀποκτοῦν μιὰ ἱστορικὴ καὶ μιὰ χριστιανικὴ συνείδηση, ὅταν βλέπουν μερικὰ πράγματα νὰ ἔρχονται ὀδύρονται. Παιδιὰ ὀδυρόμαστε, βλέπουμε τὸ κακὸ ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα. Τὸ βλέπουμε νὰ ἔρχεται καὶ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιδράσουμε. Βλέπουμε αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους μας, ποὺ μιλᾶνε τὴν ἴδια γλῶσσα καὶ κάνουμε τὸν ἴδιο σταυρό, νὰ ἔρχεται ἡ ἀπειλὴ νὰ χαθοῦμε, δὲν εἶναι κάτι ποὺ θὰ προκαλοῦσε πολλὰ δάκρυα ὅταν βλέπει κανεὶς αὐτά; Γι' αὐτό σας παρακαλῶ πάρα πολύ, ὅπως θὰ ἀκούσετε ἕνα θέμα ποὺ θὰ ἔχουμε μετὰ στὴν ὁμιλία γιὰ τοὺς μεγάλους —ὅσες μείνετε— ὅτι ὁ Θεὸς σφραγίζει τοὺς δικούς Του. Τί θὰ πεῖ «σφραγίζει»; Θὰ πεῖ ὅτι βάζει τὴ σφραγῖδα τῆς προστασίας Του. Ποιᾶς προστασίας Του; Νὰ μὴν πάθει κανεὶς τίποτα κακό; Εἶναι κι αὐτό, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ λιγότερο· δὲν ἔχει πολὺ σημασία. Βάζει τὴ σφραγῖδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, γιὰ νὰ προστατευθοῦν οἱ πιστοί Του· νὰ μὴν προδώσουν τὴν πίστη, νὰ μὴν πέσουν. Μπορεῖ νὰ γίνουν μάρτυρες, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πρὸς τιμήν τους. Ὅμως, νὰ μὴν πέσουν, αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο θέμα: νὰ μὴν πέσουν.
Ὁ Θεὸς ξέρει τοὺς δικούς Του καὶ βάζει τὴ δική Του σφραγῖδα. Θὰ τὸ πῶ ἄλλη μιὰ φορά: γιὰ νὰ μὴν πέσουν σὲ μιὰ διαφθαρμένη ἐποχή. Θὰ εἴσαστε πολὺ εὐτυχεῖς καὶ θὰ ἀποτελούσατε πραγματικὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἐάν, κοπέλες μου, μείνετε ὄρθιες. Ὅταν βλέπετε νὰ ὑπάρχει τόση καὶ τέτοια διαφθορὰ στὸν κόσμο αὐτό, σὲ μιὰ παγκόσμια κλίμακα, νὰ πεῖτε: «Ἐμεῖς θὰ μείνουμε εἰς τὴν πατρώαν πίστη». Ἐκεῖνο ποὺ μάθαμε, αὐτὸ ποὺ ξέρουμε. Θὰ μείνουμε κοντὰ στὸν Θεό, δὲν θὰ προδώσουμε τὸν Κύριό μας, θὰ μείνουμε ἀκέραιοι. Τότε, παιδιά, ἔχετε ἐλπίδες, πρῶτον, νὰ σώσετε τὴ ζωή σας σὲ μιὰ καταστροφή, σὲ μιὰ πεῖνα, σὲ ἕναν κατατρεγμό —σὲ κάτι ποὺ νὰ μὴν τὸ συναντάει τὸ μυαλό μας, ποιά μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ καταστροφή. Ἀλλὰ προπαντὸς καὶ κυρίως —προπαντὸς καὶ κυρίως— νὰ μείνουμε ὄρθιοι στὴν πίστη μας. Νὰ μὴν ἐγκαταλείψουμε τὴν πίστη μας. Νὰ μὴν στραφοῦμε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν ξεχάσουμε τὸν Θεό. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο προνόμιο τῶν πιστῶν τοῦ Θεοῦ. Εὔχομαι νὰ τὸ πετύχετε αὐτὸ· νὰ τὸ πετύχουμε ὅλοι μας.
Ἀλλὰ πρέπει, ὅμως, νὰ προετοιμαζόμαστε. Εἴδατε τὸν Δανιήλ, παιδιά; Εἴδατε τὸν Δανιήλ; Βλέπει τὸ κακό. Τί μποροῦσε νὰ κάνει; Τί μποροῦσε νὰ κάνει, ἂν καὶ εἶχε πολὺ μεγάλη θέση μὲς στὴ Βαβυλῶνα. Τί μποροῦσε νὰ κάνει ὅταν ἔβλεπε νὰ ξεχειλάει ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ εἰδωλολατρία; Τί μποροῦσε νὰ κάνει; Ἀλλὰ ἐκεῖνον, ὅμως, τὸν προστατεύει ὁ Θεός. Καὶ παρακάτω τὸν βλέπουμε νὰ εἶναι πάλι στὴν αὐλή, ὄχι πιὰ τῆς Βαβυλώνας, ἀλλὰ τῆς Μηδοπερσικῆς αὐλῆς. Βεβαίως, θὰ περάσει περιπέτειες ὁ Δανιήλ —θὰ τὸ δοῦμε τὴν ἐρχόμενη φορὰ αὐτό– θὰ τὸν πετάξουν μέσα στὰ λεοντάρια γιὰ νὰ τὸν φᾶνε, ἀλλὰ ὅμως ὁ Δανιήλ, ὅπου καὶ νὰ πέσει, ὅπου καὶ νὰ βρεθεῖ, μένει ἀκέραιος. Οἱ Τρεῖς Παῖδες μπῆκαν στὸ καμίνι, ἔμειναν ἀκέραιοι. Ὁ Δανιὴλ πέφτει στὸν λάκκο τῶν λεόντων, μένει ἀκέραιος. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς. Ὅταν βρυχῶνται οἱ λέοντες, οἱ λέοντες τῆς ἁμαρτίας ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «Ὁ διάβολος, ὡς λέων ὠρυόμενος, περιπατεῖ (γυρίζει στοὺς δρόμους τῶν πόλεων) ζητῶν τίνα καταπίη» (ζητῶντας ποιόν νὰ καταπιεῖ) Α' Πέ. 5, 8 Ἐμεῖς πρέπει νὰ προσέχουμε. Σᾶς δίνω ἕνα μήνυμα: τὸ μήνυμα νὰ προσέχουμε, τὸ μήνυμα νὰ μείνουμε ὄρθιοι, νὰ μὴν συνθηκολογήσουμε μὲ τὴν ἁμαρτία.
Ἂν οἱ συμμαθήτριές σας, σᾶς λέγουν: «Πᾶμε στὸ πάρτι, πᾶμε στὴ ντισκοτέκ, πιάνουμε φίλο», ἐσεῖς θὰ πεῖτε: «Ὄχι! Δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός. Ὄχι!». Καὶ ὅταν μάθουμε νὰ λέμε αὐτὸ τὸ «ὄχι» στὴν ἁμαρτία, τότε, παιδιά, θὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.
