Αθανάσιος Άμβωνας: 10/13/26

13 Οκτωβρίου 2026

Ἡ δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

†. Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, κατά προοδευτικόν τρόπον, μας εισάγει εις την εορτήν της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, έτσι που δημιουργείται ένας εορταστικός κύκλος, ώστε την κυρία εορτή, 14 Σεπτεμβρίου, να πλαισιώνουν δύο Κυριακές. Η μία προ της Υψώσεως -η σημερινή- και η άλλη μετά την Ύψωσιν. Σε αυτές τις δύο Κυριακές, υπάρχουν ανάλογα ευαγγελικά αναγνώσματα, σταυρώσιμα, ώστε η μεν πρώτη Κυριακή είναι προφωνήσιμος της εορτής ( προ- φωνή), η δε δευτέρα Κυριακή είναι ο απόηχος της εορτής.

Ακόμη, μεταξύ της εορτής της Μεταμορφώσεως, 6 Αυγούστου και της Υψώσεως, 14 Σεπτεμβρίου μεσολαβούν 40 ημέρες. Συμπεριλαμβανομένων των δύο ημερών της 6^ης και της 14^ης. Επειδή η Μεταμόρφωσις συνέβη ολίγον προ του Πάθους, όπως μας λέγουν οι Ιεροί Ευαγγελισταί, όμως κάπου τον Φεβρουάριο· διότι τον Μάρτιον έγινε η Σταύρωσις του Χριστού. Συνεπώς ολίγον προ του Πάθους πρέπει να ήταν ίσως κάπου τέλη Φεβρουαρίου. Κάπου εκεί. Η Εκκλησία μας όμως, για να προβάλει άλλη μία φορά τον Τίμιον Σταυρόν, εκτός από την Μεγάλη Παρασκευή, αφού μάλιστα, την ημέρα της Υψώσεως, στις 14 του μηνός, είναι μεγαλοπαρασκευάτικη. Αναφέρεται ακριβώς σε ευαγγελική περικοπή που διαβάζομε και την Μεγάλη Παρασκευή. Με σκοπό η Εκκλησία μας πάντοτε να δημιουργήσει μία νέα Μεγάλη Παρασκευή. Γι'αυτό είναι και η ημέρα εκείνη ημέρα νηστείας. 14 Σεπτεμβρίου έχομε νηστεία. Εκτός αν συμπέσει Σάββατο ή Κυριακή, που έχομε κατάλυση μόνον ελαίου.

Αλλά γιατί αυτή η προβολή που επιθυμεί τόσο η Εκκλησία; Διότι η παρουσία του Τιμίου Σταυρού δίδει όλο το νόημα του Χριστιανισμού. Ο Σταυρός είναι η προβολή της αγάπης του Θεού, αλλά και η προβολή της θυσίας του ανθρώπου χάριν του Θεού. Θα το δούμε στη συνέχεια.

Αλλά ας δούμε, έτσι, τα πράγματα, να τα βάλομε στη σειρά, πώς κατ’ αρχάς προτυπώνονται όλα αυτά, σε σχέση με τον Τίμιο Σταυρό, ακόμη και από αυτήν την Παλαιά Διαθήκη. Το σύμβολον του Τιμίου Σταυρού, σαν σύμβολον αγάπης του Θεού και σωτηρίας του ανθρώπου, υπάρχει – θα το δούμε - σε πλείστα όσα σημεία, πλείστα-πλείστα, αναρίθμητα, επιτρέψατέ μου να το πω και κυριολεκτώ, σημεία της Παλαιάς Διαθήκης. Και η πιο μικρή κίνησις που γίνεται στην Παλαιά Διαθήκη προτυπώνει τον Τίμιον Σταυρόν.

Αλλά θα αναφέρομε μόνον, χάριν της συντομίας, τρία σημεία. Ο λαός του Θεού, ένα πρώτο σημείο, πέρασε την Ερυθρά Θάλασσα και σώθηκε με δύο μόνον κινήσεις της ράβδου του Μωυσέως, που απετέλεσαν σταυρό. Διότι εκτύπησε την Ερυθρά Θάλασσα κάθετα, έγινε ξηρά, επέρασαν και κατ’ εντολή του Θεού, εκτύπησε με το ραβδί του πάντοτε εκείνο που επετέλεσε και τις δέκα πληγές εις την Αίγυπτον, ξανακτύπησε την Ερυθρά Θάλασσα οριζόντια και έκλεισε η θάλασσα. Συνεπώς εκεί επετελέσθη το σημείον του Τιμίου Σταυρού. Γι'αυτό οι ιεροί υμνογράφοι λένε στον πρώτον ειρμόν, στον ειρμόν της πρώτης ωδής: «Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς…». Πώς εχάραξε τον σταυρόν ο Μωυσής; Μ΄ αυτόν τον τρόπον που σας είπα. Χτύπημα έτσι, χτύπημα έτσι(Ι — = ✚).

Ακόμη, για να αντιμετωπισθούν οι πρώτοι πολεμήσαντες τον λαό του Θεού, που ήσαν οι Αμαληκίται, οι πρώτοι που επολέμησαν τους Εβραίους εις την έρημον, έπρεπε, κατ’ εντολήν του Θεού, όλη μέρα που εγίνετο η μάχη των Ισραηλιτών με τους Αμαληκίτας, ο Μωυσής να είχε απλωμένα τα χέρια του σε τύπο σταυρού. Όλη μέρα έπρεπε να είναι έτσι. Ανέβηκαν επάνω σε ένα βουνό, στην κορυφή κι εκεί έπρεπε να έχει ο Μωυσής διαρκώς τα χέρια του έτσι! Επειδή, όμως, ήτο ηλικιωμένος - α, σημειώσατε ότι όταν κατέβαζε τα χέρια του ο Μωυσής, τότε νικούσαν οι Αμαληκίται. Κι όταν ανέβαζε τα χέρια του ο Μωυσής, τότε νικούσαν οι Ισραηλίται. Επειδή όμως, σας είπα, ήταν ηλικιωμένος άνθρωπος, είχε δε μαζί του δύο συνοδούς, τον αδερφό του τον Ααρών και τον Ωρ, αυτοί τότε ήσαν κάτω από τα χέρια του και ο μεν ένας κρατούσε το ένα του χέρι - διότι και εμείς και νεότεροι να είμαστε και υγιείς να είμαστε, μία ολόκληρη ημέρα να έχομε τα χέρια μας εκεί απλωμένα, δεν μπορούμε, αδύνατον- και του κρατούσε ο Ααρών το ένα του χέρι και ο Ωρ το άλλο του χέρι. Και έτσι όταν έκλεισε η ημέρα, έδυσε ο ήλιος, οι Ισραηλίται ήσαν νικηταί εις τον πόλεμον αυτόν. Πώς ενίκησαν; Ενίκησαν με την άκτιστον ενέργειαν του Τιμίου Σταυρού. Προσέξτε τι είπα. Την άκτιστον ενέργειαν. Ενέργεια που είναι άκτιστος. Δεν αποτελεί, δηλαδή, δημιούργημα. Όλες οι ενέργειες οι άκτιστες απορρέουν από τον αιώνιον Θεόν. Λοιπόν, δυνάμει αυτής της ακτίστου ενεργείας του Τιμίου Σταυρού, προ του ιστορικού Σταυρού, που στήθηκε εις τον Γολγοθά, ενήργει αυτή η ενέργεια, γι΄αυτό και ενίκησαν οι Ισραηλίται. Και ό,τι άλλο συνέβη εκεί εις την Παλαιάν Διαθήκην, στον χώρο της Παλαιάς Διαθήκης.

Είναι, όμως, αξιοπαρατήρητον το εξής. Τουλάχιστον κατά την ελληνικήν μετάφρασιν, το όνομα «Ααρών» αρχίζει από Α. Το όνομα «Ωρ», αρχίζει με Ω. Ο Μωυσής είναι τύπος του Ιησού Χριστού. Όταν, μάλιστα, λέγει εκείνη την περίφημη προφητεία του περί Μεσσίου -είναι στο «Δευτερονόμιο» ότι «θα έλθει κάποιος – ο Μεσσίας- που θα είναι σαν κι εμένα» - δηλαδή τι «σαν κι εμένα;». Θα είναι νομοθέτης. Αυτό εννοεί «σαν κι εμένα». Αλλά δεν συγκρίνεται φυσικά το πρωτότυπον με την εικόνα. Αλλά αναφέρεται ειδικά εις το θέμα του ότι θα είναι νομοθέτης. Και αυτός Ποιος θα είναι; «Εκείνος που θα αντείπει», λέει, «εις αυτόν, θα χαθεί». Θα χαθεί! Είναι, λοιπόν, ο Μωυσής τύπος του Ιησού Χριστού, στο μέσον και έχει τους δύο, Ααρών (Α) και Ωρ (Ω). Ααα, βρήκαμε την ταυτότητα Ποιος θα είναι Εκείνος που θα έρθει. Ο Α και ο Ω, η αρχή και το τέλος. Ο Χριστός το είπε: «Ἐγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος». Βλέπετε, παρακαλώ, συμφωνία της Γραφής; Και να υπάρχουν… πόσο; Μες στην εποχή του Χριστού αυτά πέρασαν …1500 χρόνια! Είναι καταπληκτικό!

Και ένα τρίτο σημείο να σας πω. Στο 21^ο κεφάλαιο των «Ἀριθμῶν» - είναι βιβλίον της Πεντατεύχου στην Παλαιά Διαθήκην- διαβάζομε ότι όταν οι Εβραίοι οδοιπορούσαν στην έρημο, κάποια μέρα εγόγγυσαν κατά του Θεού και του Μωυσέως, διότι… λέει, το «μάννα» δεν τους άρεσε. Δεν είχαν δίκαιο όμως. Δεν είναι της ώρας να σας πω τι ήταν αυτό το «μάννα». Και το ονόμασαν το μάννα «διάκενον ἄρτον»! Κούφιο ψωμί! Τιποτένιο, άχρηστο! «Καὶ τότε ἐθυμώθη Κύριος ὀργῇ». «Με οργή ο Κύριος εθυμώθη», δια την αχαριστίαν αυτού του λαού. Και για να τον τιμωρήσει, απέστειλε -όλοι το ξέρομε αυτό- εκείνα τα φαρμακερά φίδια, τις οχιές, εις την έρημον και όποιον εδάγκωναν, σε λίγη ώρα πέθαινε.

Όμως ο Θεός πάντοτε οικονομεί, όταν κάνει μία κίνηση ιστορική. Να βάλει και άλλα στοιχεία στην κίνηση αυτή, ώστε η κίνησις να είναι πολυσήμαντος. Τότε ο λαός εβόησε. Μετενόησε και ζήτησε το έλεος του Θεού. Πέθαιναν συνέχεια. Και τότε λέει ο Θεός στον Μωυσή: «Φτιάξε ένα κοντάρι…» - το κοντάρι αυτό δεν αναφέρεται μεν ρητώς εις το βιβλίο των «Ἀριθμῶν», αλλά από άλλα σημεία γνωρίζομε ότι ήταν τύπος σταυρού. Γιατί έπρεπε εκεί να στερεωθεί ένα χάλκινο φίδι. Πώς θα εστερεώνετο; Παρά μόνο εάν στο κοντάρι υπήρχε κάτι που μπορούσε εκεί να στερεωθεί. Και όχι μονον ευθύγραμμο το κοντάρι. Συνεπώς σταυρός. Κι επάνω εκεί το χάλκινο φίδι· το οποίο χάλκινο φίδι δεν είχε δηλητήριο. Λέει λοιπόν: «Όποιος δαγκωθεί από φίδι», λέει ο Θεός, «και κοιτάξει – διότι ήταν στο μέσον του στρατοπέδου, ώστε να είναι ορατό το κοντάρι και το φίδι από πολύ μακριά, σε όλο το μήκος και πλάτος του στρατοπέδου, δύο εκατομμύρια λαός ήταν- να βλέπουν και τότε βλέποντας εκεί να μην πεθαίνουν». Τι σημασία έχουν αυτά;

Πάρα πολλή μεγάλη σημασία, αγαπητοί μου, αλλά δεν θα μείνομε παρά μόνον ότι εδώ προοιμιάζεται η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού. Χίλια πεντακόσια χρόνια μετά από το περιστατικό αυτό, ο Κύριος, συζητώντας με τον Νικόδημον για την απολύτρωση του ανθρώπου –ήταν νομοδιδάσκαλος ο Νικόδημος- του είπε: «Καὶ καθὼς Μωϋσῆς – αυτό που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή- ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ (:όπως ο Μωυσής ύψωσε, ψηλά, το φίδι στην έρημο, το χάλκινο φίδι), οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου (: έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου) -Δηλαδή εκείνο το χάλκινο, ακίνδυνο συνεπώς φίδι, τι προετύπωνε; Προετύπωνε Τον Ιησούν Χριστόν- «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον (:ώστε εκείνος που βλέπει εις τον Σταυρόν τον Υιόν του Θεού και πιστεύει Ποιος είναι Αυτός που είναι στον Σταυρόν, να μην χάνεται, αλλά να έχει αιώνιον ζωή)». Η εικόνα και το πρωτότυπον.

Τι βλέπομε; Τι βλέπομε; Όντως την άκτιστον ενέργειαν του Τιμίου Σταυρού να ενεργεί στον λαό για την σωτηρία του - κι αυτό δείγμα αγάπης του Θεού. Γι'αυτό λέγει και ο Ιωάννης στη σημερινή, πάλι, ευαγγελική περικοπή: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον (:Τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμον), ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων –Προσέξτε: «ὁ πιστεύων». Προσέξτε: «ὁ πιστεύων»! - εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» . Όπως και οι Εβραίοι, αν έλεγαν: «Τι κουταμάρες είναι αυτά τα πράγματα, τι θα πει… ‘’με δάγκωσε το φίδι και να κοιτάξω τώρα εκεί πέρα να γίνω καλά και να μην πεθάνω’’» - απιστία- εάν κάποιος το έλεγε, θα πέθαινε από το δάγκωμα του φιδιού. Εάν έλεγε πιστεύοντας: «Το είπε ο Θεός», δεν θα πέθαινε. Εδώ δε κάτι πολύ μεγαλύτερον. Όχι πια από ένα ορατό φίδι να δαγκωθεί κανείς, αλλά από το νοητό φίδι, τον διάβολο, την αμαρτία και να μην πεθάνει και να ζήσει ζωήν αιώνιον, πιστεύοντας πού; Εις Εκείνον ο Οποίος εκρεμάσθη επί του Σταυρού.

Ώστε η δύναμις του Τιμίου Σταυρού είναι ακαταμάχητος. Επειδή επ’ αυτού εσταυρώθη ο ακαταμάχητος Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Έτσι ο Τίμιος Σταυρός γίνεται όργανο σωτηρίας του ανθρώπου. Και είναι το ορατόν σημείον – βλέπομε· το σχήμα του σταυρού- είναι το ορατόν σημείον της διαθήκης της πίστεως. Της διαθήκης της πίστεως. Όχι διαθήκη νόμου· που πήρε από το Σινά ο Μωυσής. Εκεί έχομε διαθήκη νόμου. Εδώ έχομε διαθήκη πίστεως. Την διαθήκη που συνήψε ο Θεός με τον Νώε και τον Αβραάμ. Γι'αυτό είναι οι άνθρωποι τα πρόσωπα της πίστεως. Και τώρα ο Κύριος συνάπτει την διαθήκη της πίστεως με τους μαθητάς Του, στον Μυστικό Δείπνο. «Τούτο», λέει, «το Αίμα μου, της καινούριας διαθήκης». «Ποιο αίμα, Κύριε; Αυτό είναι κρασί μέσα στο ποτήρι που μας δίνεις». Τι είπαμε; Πιστεύεις ότι είναι το αίμα του Χριστού; Και ότι ο Χριστός είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού; Αυτή είναι η διαθήκη της πίστεως. Όχι του νόμου. Και είναι πολύ ανωτέρα της πίστεως του νόμου. Εξάλλου, όπως λέγει εκεί δια τον Αβραάμ η Παλαιά Διαθήκη και αυτό ισχύει και δια κάθε πιστόν και κάθε δίκαιον ότι «Ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται». Θα ζήσει εκ πίστεως: «Το είπε ο Θεός. Τελείωσε! Τελείωσε! Το είπε ο Θεός. Τελείωσε! Έτσι θα ζήσω! Έπρεπε εγώ, ο άνθρωπος, να πεθάνω επί του σταυρού. Αλλά πεθαίνει ο Χριστός για μένα. Και σώζομαι αν Τον κάνω αντιπρόσωπό μου έναντι του Θεού, πιστεύοντας ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού».

Ακόμη, ο Τίμιος Σταυρός είναι το περιεχόμενον της φιλοσοφίας της ζωής· που ελάχιστοι από τους Χριστιανούς μας κατανοούν. Ότι ο σταυρός είναι το περιεχόμενον της φιλοσοφίας της ζωής. Ελάχιστοι! Πολύ λίγοι Χριστιανοί το ξέρουν αυτό. Και το καταλαβαίνουν - θα το δούμε στη συνέχεια. Οδύρεται ο Παύλος όταν γράφει για τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού. Προσέξτε εδώ τι λέει ο Απόστολος Παύλος για να κατανοήσομε, γιατί είναι το περιεχόμενον της φιλοσοφίας της ζωής ο Τίμιος Σταυρός. Γράφει στους Φιλιππησίους για κάποιους, και λέει, μάλιστα : «Γράφω κλαίγοντας· και τότε που σας έλεγα έκλαιγα και τώρα που γράφω κλαίω». Λέει ο Παύλος: «Ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια (:των οποίων το τέλος είναι η απώλεια. Δηλαδή η αιωνία κόλασις), ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία (:των οποίων Θεός είναι η κοιλία -δηλαδή οι επιθυμίες) καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν (:για πράγματα που θα έπρεπε να ντρέπονται, αισθάνονται δόξα. -Όπως σήμερα οι άνθρωποι… σου λέει: «Έχω την φιλενάδα μου, έχω τον φίλο μου, πορνεύω· λοιπόν τι θέλεις;». Και το έχει καύχημα! Είδατε; «καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν». «Η δόξα τους σε αυτά που έπρεπε να ντρέπονται» -), οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες (:αυτοί οι οποίοι φρονούν τα επίγεια, τα γήινα πράγματα)».

Επίγεια. Τι είπε για το φίδι ο Θεός εις τον Παράδεισον; Για τον διάβολο. «Σε όλη σου την ζωή θα σέρνεσαι και θα τρως χώμα»· που σημαίνει: «Κι εσείς οι άνθρωποι, ακολουθείτε τον διάβολον, που τρώει ύλη». «Τρώω» εντός εισαγωγικών. Δηλαδή ζω μέσα στην ύλη, στο υλικό φρόνημα, στο κοσμικό φρόνημα. Και αμέσως αντιπαραθέτει ο Απόστολος: «Ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει». «Διότι το δικό μας πολίτευμα, ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, είναι στον ουρανό». Καταλαβαίνετε; Το κοσμικό φρόνημα, το φρόνημα της σαρκός είναι «ὁ ἐχθρὸς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ», που είναι ο Σταυρός το σύμβολον της θυσίας, της αγάπης του Θεού και της νεκρώσεως των παθών. Αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής του Σταυρού, ως περιεχόμενον του Σταυρού. Αυτό που δεν το καταλαβαίνουν οι Χριστιανοί μας. Η νέκρωσις των παθών.

Κάποτε, έκανα μία ομιλία, κάπου. Ήταν ένας δόκιμος Ανθυπολοχαγός και είχα πει μία ευχή, ανάλυση… «ἵνα τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας πάσας καταπατήσαντες…». Είναι μία προσευχή αυτή. Προκειμένου να κάνω μία ομιλία. «Όλες τις σαρκικές επιθυμίες καταπατήσαντες». Ρώτησα αν έχουν κάποια απορία. Λέει αυτός: «Γιατί να καταπατήσουμε τις σαρκικές επιθυμίες;». Δεν καταλάβαινε τίποτα. Δεν καταλάβαινε τίποτα! Του ήταν ξένο το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού· που είναι, είναι η νέκρωσις των παθών. Διότι ο Χριστός πέθανε εκεί. Και είναι εικόνα της νεκρώσεως των παθών. Γι'αυτό η ζωή του πιστού είναι σταυρική. Αλλά σε έναν κόσμο που αναζητάται η εκπλήρωσις κάθε επιθυμίας και επικρατεί ο ηδονισμός, πώς μπορούμε, αλήθεια, πώς μπορούμε να κατανοήσουμε το περιεχόμενο του Σταυρού, δηλαδή του Χριστιανισμού; Νομίζομε ότι είναι αγάπη ο Χριστιανισμός. Λάθος, μυριάκις λάθος! Δεν είναι αγάπη ο Χριστιανισμός. Είναι και αγάπη.

Ακόμη με τον Τίμιον Σταυρόν εκδιώκονται οι δαίμονες, οι οποίοι ενικήθησαν από τον κρεμασθέντα επί του Σταυρού. Αν ο Τίμιος Σταυρός, αγαπητοί μου, είναι ό,τι είπαμε, τίθεται το ερώτημα: «Πώς μπορούμε να οικειωθούμε όλα τα αγαθά του γνωρίσματα;». Και η οικείωσις είναι πρώτον: εάν πιστεύομε στον Σταυρωθέντα επ’ αυτού ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Πιστεύεις; Βάζεις τον σταυρό στο αυτοκίνητό σου. Πιστεύεις, όμως, Ποιος ήταν Αυτός επί του Σταυρού; Και αν σε ρωτήσω, θα μου πεις: «Ε, κάποιος σοφός, κάποιος σπουδαίος άνθρωπος». Δεν πιστεύεις! Εάν πιστεύεις, τότε οικειούσαι το σύμβολον του Τιμίου Σταυρού.

Δεύτερον. Εάν το σύμβολον του Σταυρού υπάρχει παντού. Παντού, παντού, παντού! Απ’ τους τρούλους των εκκλησιών, μέχρι την μήτρα του βασιλέως του Βυζαντίου, μέχρι ο σταυρός που κρέμεται στο στήθος μας, μέχρι παντού.

Ακόμη, τρίτον: Αν ζούμε την σταυρική ζωή. Δηλαδή την νέκρωση των παθών. Έτσι μόνον μπορούμε να οικειωθούμε το σύμβολον του Τιμίου Σταυρού. Ως προς το σύμβολον, γράφει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων σε μια του Κατήχηση: «Ἐπὶ μετώπου, μετὰ παρρησίας, δακτύλοις ἡ σφραγίς, καὶ ἐπὶ πάντων ὁ σταυρὸς γινέσθω (:να κάνεις τον σταυρό σου με τα τρία δάκτυλα)· ἐπὶ ἄρτων βιβρωσκομένων (:όταν τρως) καὶ ἐπὶ ποτηρίων πινομένων (:όταν πίνεις), ἐν εἰσόδοις, ἐν ἐξόδοις (:όταν μπαίνεις και όταν βγαίνεις στο σπίτι σου), πρὸ τοῦ ὕπνου (:πριν κοιμηθείς), κοιταζομένοις καὶ διανισταμένοις (:πέφτεις στο κρεβάτι, σηκώνεσαι από το κρεβάτι και αμέσως το σημείον του Τιμίου Σταυρού θα κάνεις), ὁδεύουσι καὶ ἠρεμοῦσι (:είτε περπατάς, είτε είσαι στο σπίτι σου και κάθεσαι στην καρέκλα). Μέγα τό φυλακτήριον – λέει ο άγιος Κύριλλος-· σημεῖον πιστῶν καὶ φόβος δαιμόνων». Πάντοτε, λοιπόν, να φορούμε, αγαπητοί μου, τον Τίμιον Σταυρόν. Όλοι. Όχι να βάζομε κάτι ζώδια, κάτι καρδούλες, κάτι μπλε χάντρες, που είναι, θα λέγαμε, «ἄλεξ τοῦ κακοῦ», αλεξίκακες. «Ἄλεξ» θα πει απομακρύνω. Αλεξίκακες του κακού, χαντρούλες μπλε. Τίποτα. Τον Τίμιο Σταυρό και μόνον τον Τίμιο Σταυρό. Παντού να κάνομε το σημείον του σταυρού. Είδατε τι λέει; Μετά παρρησίας επί του σώματός μας και επί των πραγμάτων και σε καθετί. Όλα να τα σταυρώνομε.

Εμείς, οι Ορθόδοξοι, αγαπητοί, όταν κάνομε το σημείο του σταυρού μας, ενώνομε τα τρία δάκτυλα του δεξιού μας χεριού. Αυτό. Και αυτό σημαίνει ότι εδώ αποδεχόμεθα δύο πελώρια, θεμελιώδη, τα πρώτα, θα λέγαμε, δόγματα της πίστεώς μας. Πρώτα το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Θεμελιώδες! Κάνοντας λοιπόν αυτά και εφόσον τα τρία δάκτυλα ενούνται, εδώ ενούνται, και είναι και ίσα, σημαίνει δέχομαι Έναν Θεό, τρία πρόσωπα, και τα τρία πρόσωπα είναι ίσα. Έτσι εκφράζω την πίστη μου εις τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Το δεύτερον: κάνω μετά το σημείον του σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Πιστεύω εις το δεύτερον μεγάλο δόγμα, της λεγομένης Θείας Οικονομίας. Δηλαδή της Ενανθρωπήσεως. Διότι παραδέχομαι τον Σταυρό, επειδή ενηνθρώπισε ο Υιός του Θεού και εσταυρώθη επί του Σταυρού. Αυτά τα δύο μεγάλα δόγματα τα ομολογώ και τα αποδέχομαι και τα φωνάζω, τα κράζω, όταν κάνω μετά παρρησίας το σημείον του Τιμίου Σταυρού.

Ακόμη, όταν κάνω τον σταυρό μου -κάπου, στην Άπω Ανατολή, ξέρω γω, στον Βόρειο Πόλο, στον Νότιο Πόλο, δω κάποιον και κάνει τον σταυρό του έτσι, τι θα πω; «Αυτός είναι Ορθόδοξος Χριστιανός. Είναι Χριστιανός, είναι και Ορθόδοξος». Εκφράζει λοιπόν ότι είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός, ότι αποδέχομαι την σταυρική ζωή, την νέκρωση των παθών αποδέχομαι.

Αγαπητοί, το σημείον του Τιμίου Σταυρού είναι η επιτομή του Χριστιανισμού. Γι'αυτό πρέπει να γίνεται με πλήρη συνείδηση και επίγνωση. Να γίνεται σωστά, με το κανονικό του σχήμα. Σωστά. Κάντε τον σταυρό σας μπροστά στον καθρέπτη και ελέγξατε πώς κάνομε τον σταυρό μας. Και όχι βιαστικά και επιπόλαια. Πάντοτε νοερώς να ατενίζομε επί του Σταυρού τον σταυρωθέντα Κύριόν μας Ιησούν Χριστόν. Και τότε για μας ο Τίμιος Σταυρός θα είναι το αήττητον όπλον, η επιτομή της πίστεώς μας, η φιλοσοφία της ζωής μας, ο δρόμος ο αλάθητος προς τον ουρανόν, η χαρά μας! Γιατί; Γιατί όταν το σημείον του Υιού του ανθρώπου θα προηγείται της Δευτέρας Του παρουσίας επί του ουρανού και θα μας αναγγέλλει ότι η Ιστορία τελείωσε, τελειώνει και οι περιπέτειές της και αρχίζει καινούρια ζωή της Βασιλείας του Θεού, μπορούμε να μην έχομε χαρά; Τι περιμέναμε τόσα χρόνια; Ο Τίμιος Σταυρός θα είναι για μας τα πάντα. Γιατί τα πάντα είναι Εκείνος που σταυρώθηκε, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Σ’ Αυτόν όλη η δόξα και η τιμή και η προσκύνησις. Αμήν.

🔸616η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " .
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου : Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.
https://tasthyras.wordpress.com/tag/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7/

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί τό σημεῖον τοῦ Ἀντιχρίστου.

†. Ο προφήτης Ιεζεκιήλ, αγαπητοί μου, εις το 9ο κεφάλαιό του, μας αναφέρει ένα περιστατικό συγκλονιστικό. Λέγει ότι κάποτε ήτο εις το σπίτι του και συνωμίλει με ηλικιωμένους ανθρώπους, οπότε κάποιο χέρι τον άρπαξε εν οράματι και τον έφερε εις τα Ιεροσόλυμα. Και του λέγει: «Υἱὲ ἀνθρώπου, βλέπεις τι γίνεται μέσα εις την πόλιν αυτήν;».

Συγκεκριμένα τον έφερε στον ναόν του Σολομώντος και εκεί του έδειξε τρεις εικόνες, τρεις σκηνές από βδελύγματα. Δηλαδή είδε εκεί ο προφήτης πώς οι ίδιοι οι ιερείς ειδωλολατρούσαν κρυφά και την διαφθορά της πόλεως. Τα είδε αυτά και έφριξε. Δεν αναφέρομαι στις εικόνες, γιατί θα έπρεπε πολύ χρόνο να καταναλώσω. Είναι στο 8ο κεφάλαιο.

Στο 9ο, όμως, κεφάλαιο λέγει τα εξής: «Καὶ ἀνέκραγεν εἰς τὰ ὦτά μου φωνὴ μεγάλη λέγων· ἤγγικεν ἡ ἐκδίκησις τῆς πόλεως (:Άκουσα μια φωνή να μου λέγει: ‘’Επλησίασε η εκδίκηση της πόλεως. Ήρθε η ώρα της να τιμωρηθεί’’)· καὶ ἕκαστος εἶχε τὰ σκεύη τῆς ἐξολοθρεύσεως ἐν χειρὶ αὐτοῦ. Καὶ ἰδοὺ ἓξ ἄνδρες ἤρχοντο ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης τῆς ὑψηλῆς τῆς βλεπούσης πρὸς βορρᾶν, καὶ ἑκάστου πέλυξ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ εἷς ἀνὴρ ἐν μέσῳ αὐτῶν ἐνδεδυκὼς ποδήρη καὶ ζώνη σαπφείρου ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ· καὶ εἰσήλθοσαν καὶ ἔστησαν ἐχόμενοι τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χαλκοῦ (: Κι εκεί, λέει, είδα έξι άνδρες να κρατούν τσεκούρια. Ανάμεσά τους έναν άλλον άνδρα που φορούσε ποδήρη χιτώνα και η ζώνη του ήτο σαπφειρένια. Και στάθηκαν μπροστά εις το θυσιαστήριο το χάλκινο – το οποίον, όπως γνωρίζετε από την όλη οργάνωση του ναού του Σολομώντος, ήτο έξω εις την αυλή, όπου και προσεφέροντο εκεί οι θυσίες). Καὶ δόξα Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀνέβη ἀπὸ τῶν Χερουβὶμ ἡ οὖσα ἐπ’ αὐτῶν εἰς τὸ αἴθριον τοῦ οἴκου. Καὶ ἐκάλεσε τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυκότα τὸν ποδήρη, ὃς εἶχεν ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ τὴν ζώνην, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν (: Δόξα Κυρίου ήρθε και στάθηκε από πάνω τους και η δόξα του Θεού είπε προς τον άνδρα που είχε τον ποδήρη χιτώνα και την σαπφειρένια ζώνη)· δίελθε μέσην τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ δὸς τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνομένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς. Καὶ τούτοις εἶπεν ἀκούοντός μου· πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ εἰς τὴν πόλιν καὶ κόπτετε καὶ μὴ φείδεσθε τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑμῶν καὶ μὴ ἐλεήσητε· πρεσβύτερον καὶ νεανίσκον καὶ παρθένον καὶ νήπια καὶ γυναῖκας ἀποκτείνατε εἰς ἐξάλειψιν, ἐπὶ δὲ πάντας, ἐφ’ οὓς ἐστὶ τὸ σημεῖον, μὴ ἐγγίσητε· καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων μου ἄρξασθε (: Άκουσα φωνή να λέγει σε εκείνον που είχε τον ποδήρη χιτώνα: ‘’Πήγαινε στη μέση της πόλεως και βρες όλους εκείνους που βλέπουν τα βρώμικα πράγματα μέσα στην πόλη, δεν μπορούν, όμως, να μιλήσουν, γιατί το κακό έχει παραγίνει στην πόλη και αυτοί είναι λίγοι. Αυτοί, όμως, στενάζουν και πονούν)».

Θα ξαναπώ τις λέξεις: «καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνομένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς». Βλέπουν, στενάζουν, πονούν. Αλλά δεν μπορούν τίποτε να κάνουν· είναι οι λίγοι αυτοί. «Και σ’ αυτούς, στο μέτωπό τους, βάλε το σημείον. Αυτούς δεν θα τους πειράξουν οι έξι που ακολουθούν. Τώρα, εσείς, οι έξι, με τα τσεκούρια αρχίστε να κόβετε μέσα στην πόλη, χωρίς διάκριση. Να κόβετε άνδρες, γυναίκες, γέρους, παρθένους, παιδιά, νήπια, να σφάζετε, να σφάζετε, να μη μείνει κανείς μέσα στην πόλη που να μείνει ζωντανός. Μόνοι εκείνοι που θα έχουν το σημείο, αυτοί δεν πρέπει να βλαφτούν. Σε όσους βλέπετε το σημείο στο μέτωπο, αυτούς να μην τους πειράξετε. Και την αρχή θα την κάνετε από τους ιερείς μου». Θα ξαναπώ την φράση: «καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων μου ἄρξασθε». «Την αρχήν κάνετέ την από μέσα από τα άγια, δηλαδή μέσα από τον ναό, από τους ιερείς, την σφαγή μέσα από τον ναό»…

Αγαπητοί μου, αυτή η τρομερή εικόνα έρχεται να δώσει ένα μέτρον αληθινά αποκαλυπτικόν, όχι μόνο για μία κατάσταση που υπήρχε τότε στα Ιεροσόλυμα, αλλά όπως είναι γνωστό, οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης δεν εξαντλούνται. Αλλά συνεχώς βρίσκουν πραγμάτωση μέσα στην Ιστορία, όταν έχομε ανάλογες περιπτώσεις. Έχομε δε επί συγκεκριμένων ιστορικών περιπτώσεων εδώ πραγμάτωση, αλλά επανάληψη αυτής της πραγματώσεως της προφητείας. Οι προφητείες, ξαναλέγω άλλη μία φορά, της Παλαιάς Διαθήκης δεν εξαντλούνται. Αυτό το οποίον εκεί λέγει ο Θεός δια του προφήτου Ιεζεκιήλ, έχει πλήρωση και κατοπινά. Μάλιστα για όλα αυτά τα δεινά δεν έχει παρά κανείς να ρίξει μία προσεκτική ματιά, τόσο στα Ευαγγέλια και τις επιστολές, Καινή Διαθήκη, όσο και εις το βιβλίο της Αποκαλύψεως, για να δει εκεί πώς οι ιεροί συγγραφείς κάνουν χρήση της Παλαιάς Διαθήκης επί γεγονότων, επί προφητειών που βρήκαν πλήρωση και πρόκειται να ξαναβρούν πάλι πλήρωση οι προφητείες αυτές. Και μάλιστα κατ’ επανάληψιν.

Τι σημαίνουν όλα αυτά που συνέβησαν εκεί εν οράματι εις τον προφήτην, ο οποίος άρχισε να λέγει… «Έπεσα», λέει, «στα γόνατα και είπα: ‘’Κύριε, την πόλη Σου καταστρέφεις; Τον λαό Σου καταστρέφεις;’’». «Ε», λέει, « πια είναι αργά. Ο λαός αυτός με ξέχασε. Λένε ότι δεν υπάρχω». Αυτό που λέμε σήμερα «αθεΐα». Λένε ότι «πού είναι ο Θεός, πού είναι να προστατεύσει ο Θεός; Λένε… -να το πω με σύγχρονη έκφραση- ‘’δεν υπάρχω’’. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να τιμωρηθεί αυτός ο λαός».

Αλλά ας προσέξομε, αγαπητοί μου. Ποιοι είναι εκείνοι, όμως, οι οποίοι δεν θα τιμωρηθούν. Εκείνοι επί των μετώπων των οποίων αυτός, ο φορών τον ποδήρη χιτώνα, έβαλε το σημείον. Ποίο σημείον; Προσέξτε τώρα εδώ. Το σημείον αυτό, έτσι μεταφράζεται από τους εβδομήκοντα, ενώ στο εβραϊκό κείμενον λέγει: «βάλε στα μέτωπά τους το σημείον Τ», «Καὶ σημειώσῃς Τ ἐπὶ τὰ μέτωπα αὐτῶν», «να βάλεις Τ». Είναι ένα γράμμα του αλφαβήτου. Το γράμμα αυτό του αλφαβήτου είναι και εις το εβραϊκόν αλφάβητον. Τα πιο πολλά, αν όχι όλα, τα πιο πολλά γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου μοιάζουν με κάποιες ελαφρές παραλλαγές, με το ελληνικόν αλφάβητον, το οποίον είναι φοινικικόν κ.ο.κ. Έχομε, δηλαδή, ένα περίπου κοινόν αλφάβητον. Ακόμα και στην εκφώνηση το γράμμα Τ το λέμε και ελληνικά, το λέμε και εβραϊκά. Πώς είναι το γράμμα Τ; Το γράμμα Τ το φοινικικόν και στο εβραϊκόν αλφάβητον, δεν είναι όπως στο σχήμα το δικό μας, που είναι μία κάθετος γραμμή και μία οριζοντία. Αλλά είναι σταυρός (t). Είναι όπως ακριβώς διασώζεται στην μικρογράμματη λατινική γραφή· που έχομε το t, όπως στις ευρωπαϊκές γλώσσες δηλαδή που είναι σταυρός. Στη μικρογράμματη γραφή.

Αγαπητοί, ξέρετε τι έλεγε η φωνή προς τον φορώντα τον ποδήρη χιτώνα; «Βάλε στα μέτωπα τον σταυρόν». Και ποιος είναι αυτός ο φορών τον ποδήρη χιτώνα; Είναι ο Θεός Λόγος! Που θα ενηνθρώπιζε αργότερα. Και που τώρα παίρνει την παραγγελία από τον Ουράνιο Πατέρα να βάλει τον σταυρό στα μέτωπα εκείνων, οι οποίοι δεν μετέχουν των βδελυγμάτων της πόλεως.

Είναι δε αξιοπρόσεκτον ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έρχονται να παρουσιάσουν κάποια ιδιαιτέρα, θα λέγαμε, αγιότητα και αρετή. Αλλά εννοείται όμως ότι υπάρχει όσο τούτο είναι δυνατόν. Από πού φαίνεται; Από τούτο, το ότι δεν συμφωνούν με το πνεύμα της εποχής των. Και ποιο ήτο το πνεύμα της εποχής των; Η αθεΐα και τα βδελύγματα. Διότι δεν είναι μόνον η αθεΐα, τότε, όπως μας τα λέγει εδώ ο προφήτης, αλλά ελάτρευαν και τα είδωλα. Δεν υπήρχε μόνο η αθεΐα, δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά ελάτρευαν και είδωλα. Που σημαίνει δεν έχουν μετοχή αυτοί έναντι των όσων γίνονται εις την εποχή των. Είναι πολύ σημαντικό. Τι μπορούν, όμως, να κάνουν; Να αλλάξουν τα πράγματα; Δεν μπορούν. Τι κάνουν; Πονούν και στενάζουν.

Που σημαίνει ότι το κάτω κάτω σκαλοπάτι της αγιότητος, το να σταθεί κανείς στην αμαρτωλή εποχή του, είναι να μην συμφωνεί. Να λυπάται και να κλαίει. Και να λέγει: «Θεέ μου, τι κακό μάς έχει βρει στην εποχή μας; Πού φθάσαμε οι άνθρωποι; Φώτισε και βοήθησε, Κύριε». «Αυτοί», λέγει, «δεν θα καταστραφούν. Αυτοί δεν θα σφαγούν, δεν θα τιμωρηθούν».

Αλλά, αγαπητοί, αυτό το σημείον, που είναι ο Τίμιος Σταυρός, θα είναι το σημείον εκείνο το οποίον και στα έσχατα της Ιστορίας θα φανεί πάλι στον Ουρανό. Θα είναι το σημείον, όπως μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το Α΄ κεφάλαιον της Αποκαλύψεως, που θα φανεί, λέγει, «τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου». Για «τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» μας ομιλούν και τα Ευαγγέλια, μας ομιλεί και ο Ίδιος ο Χριστός. Αυτό, λοιπόν, το σημείον δεν είναι παρά ο Τίμιος Σταυρός που θα φανεί στον ουρανό. Και τότε αυτό θα είναι τρόπον τινά η πρώτη φάσις της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας. Πρώτα θα εμφανιστεί ο Τίμιος Σταυρός και μετά ο Χριστός.

Και τότε εκείνοι που θα δουν τον Σταυρόν, θα αντιληφθούν… ποιοι; Όχι της εποχής του Χριστού, αλλά όλων των αιώνων και όλων των εποχών, θα σας το εξηγήσω λίγο πιο κάτω, «αυτοί», λέγει, «θα αρχίσουν να κόπτονται, αφού θα δουν Εκείνον τον Οποίον εξεκέντησαν». Δηλαδή του ότι συνετέλεσαν εις την Σταύρωσιν του Υιού του Θεού, αυτοί θα πουν: «Τι πάθαμε; Γιατί το κάναμε αυτό;». Και θα αρχίσουν να χτυπούν το στήθος τους, θα κόπτονται, θα χτυπιώνται. Γιατί θα δουν ότι έχουν πλανηθεί. Αλλά, σας είπα, είναι για όλους τους αιώνες και όλες τις εποχές. Να πώς. Δεν λέγει στους Φιλιππησίους ο Απόστολος Παύλος για μερικούς Χριστιανούς, οι οποίοι ζούσαν κοσμική ζωή, με κοσμικό φρόνημα ζώντες και λέγει δι’ αυτούς ότι ο θεός τους είναι η κοιλία. «Κοιλία» είναι γενικά οι ηδονές. Προσέξτε, είναι γενικά οι ηδονές. Είναι η απόλαυσις του κοσμικού φρονήματος στην πράξη. «Ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία». Και τους αποκαλεί «εχθρούς του Σταυρού του Χριστού».

Γιατί τους αποκαλεί «εχθρούς του σταυρού του Χριστού»; Διότι στρέφονται με τη ζωή τους εναντίον του περιεχομένου του Ευαγγελίου, το οποίον είναι σταυρικόν. Τι θα πει «σταυρικόν»; Σήμερα, επί παραδείγματι, νηστεύομε, γιατί είναι ημέρα που γιορτάζομε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Αυτοί θα έλεγαν: «Ωχ καημένε τώρα… που θα νηστέψω». Άρα στρέφονται εναντίον του σταυρικού μηνύματος του Ευαγγελίου, εναντίον της ασκήσεως, εναντίον του πνεύματος του Θεού, που ήρθε να στραφεί εναντίον του κοσμικού πνεύματος. Αυτοί οι άνθρωποι λέγονται χαρακτηριστικότατα «εχθροί (όχι του Χριστού), εχθροί του Σταυρού του Χριστού». Γιατί ο Σταυρός είναι το κέντρον της ασκήσεως μέσα στην πνευματική μας ζωή. Μην το ξεχνάμε αυτό ποτέ.

Ώστε βλέπετε ότι εχθροί του Σταυρού δεν είναι μόνο εκείνοι που σταύρωσαν τον Χριστό τότε. Κάπου αλλού λέει ο Απόστολος Παύλος «οἱ ἀνασταυροῦντες τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ». Αυτοί που «ανασταυρώνουν», δηλαδή ξανασταυρώνουν. Κι αγαπητοί μου, όσες φορές θα αμαρτήσομε, ξανασταυρώνομε τον Χριστό. Αλλά το ξανασταύρωμά Του γίνεται όταν εμφορούμεθα από κοσμικό πνεύμα. Διότι ποιος είναι καθαρός από ρύπου; Όλοι αμαρτάνομε. Αλλά μετανοούμε. Το βαρύ αμάρτημα εναντίον του Θεού, εναντίον του Σταυρού του Χριστού, είναι το κοσμικόν φρόνημα.

Πώς το λέει ο Απόστολος στο πρώτο κεφάλαιο προς Κορινθίους που ακούσαμε σήμερα στην αποστολικήν περικοπήν; Τους λέγει «ἀπολλυμένους». Χαμένους. Αυτοί που δεν κατανόησαν τον λόγον του Σταυρού, το κήρυγμα του Σταυρού, το μήνυμα του Σταυρού. Αυτοί είναι οι «ἀπολλυμένοι», οι χαμένοι. Γιατί στράφηκαν με τη ζωή τους, το κοσμικό τους φρόνημα, εναντίον του Τιμίου Σταυρού, εναντίον του πνεύματος του Τιμίου Σταυρού. Ώστε εδώ έχομε κάτι πάρα πολύ σημαντικό, αγαπητοί μου, κάτι πάρα πολύ σημαντικό, διότι πρέπει να σας εξηγήσω ότι έχομε και ένα αντίθετον σημείον. Το οποίον και αυτό θα μπει στα μέτωπα. Είναι το σημείον του Αντιχρίστου.

Στο 13ο κεφάλαιο, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, στην Ἀποκάλυψή του, μας το λέγει σαφώς. Ότι ο Αντίχριστος κι αυτός θα σφραγίσει τους δικούς του ανθρώπους, επί του μετώπου και στο δεξί χέρι. Τι σημαίνει αυτό; Τι σφραγίδα θα βάλει; Ποια είναι η σφραγίδα του Αντιχρίστου; Είναι ο αριθμός 666. Δηλαδή είναι το όνομα του Αντιχρίστου. Θα μου πείτε: «Το ξέρομε αυτό ποιο είναι;». Δεν έχει σημασία να το ξέρομε. Είναι το πνεύμα του Αντιχρίστου. Μερικοί προσπαθούν να μάθουν: «Άραγε ποιος να είναι αυτός ο Αντίχριστος;». Βέβαια είναι ένα ιστορικό πρόσωπο. Θα έρθει.

Αλλά, όμως, το πνεύμα του Αντιχρίστου ήδη υπάρχει. Δεν λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι «Ακούσατε ότι θα ‘ρθει ο Αντίχριστος, αλλά τώρα υπάρχουν πολλοί Αντίχριστοι εις τον κόσμον». Τι θα πει «πολλοί Αντίχριστοι»; Υπάρχει το πνεύμα του Αντιχρίστου. Και ποιο είναι αυτό το «πνεύμα του Αντιχρίστου»; Προσέξατέ το· το αντι-σταυρικόν. Γι΄αυτό και λέγεται Αντίχριστος. Είναι ο αντίθετος του Χριστού. Άρα το πνεύμα του Αντιχρίστου τι πρέπει να είναι; Πρέπει να είναι αντισταυρικόν, εναντίον του Σταυρού, εναντίον του πνεύματος του Σταυρού. Αυτός είναι ο αριθμός 666. Μη, λοιπόν, σκαλίζομε, δεν ήρθε ακόμα να το μάθομε. Ο Θεός δεν το απεκάλυψε ακόμη. Δεν ήρθε ακόμη ο Αντίχριστος. Μη σκαλίζομε και λέμε: «Τι να είναι άραγε αυτό το 666;».

Και αυτό θα αφορά σε εκείνους που θα ‘ρθουν; Ω, καθόλου! Αλλά αφορά από τη στιγμή που ο Χριστός ανελήφθη στον ουρανό, τότε, πριν από 2000 χρόνια. Μέσα σε ολόκληρη την Ιστορία οι άνθρωποι παίρνουν την σφραγίδα 666. Κι εμείς συνεπώς μπορούμε να την πάρουμε. Τίνι τρόπω; Όταν αρνηθούμε τον Χριστόν και δεχθούμε το πνεύμα του Αντιχρίστου.

Τι αναμένει, φυσικά, εκείνους που θα δεχθούν το πνεύμα του Αντιχρίστου; Το είδαμε στο όραμα του Ιεζεκιήλ. Η σφαγή. Και εν προκειμένω δεν θα είναι η σφαγή μόνο απλώς εδώ επάνω στη γη, που μπορεί να γίνει μια μεγάλη καταστροφή. Το θέμα είναι ότι… αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος, η απώλεια. Και ποια είναι η απώλεια; Η αιωνία απώλεια, η αιωνία κόλασις. Η απουσία της Βασιλείας του Θεού.

Ώστε, λοιπόν, βλέπετε, αγαπητοί μου, ότι έχομε δύο σημεία. Και υπάρχει ένας… ούτως ειπείν, ανταγωνισμός μέσα στην Ιστορία. Το σημείον του Χριστού, που είναι ο Σταυρός και το σημείον του Αντιχρίστου, που είναι το πνεύμα του Αντιχρίστου, ο αριθμός 666. Κι εμείς καλούμεθα να δεχθούμε ένα από τα δύο σημεία. Είναι αδύνατον δε να δεχθεί κανείς και τα δύο. Ή το ένα ή το άλλο. Δεν γίνεται. Μερικοί άνθρωποι δυστυχώς θέλουν να τα έχουν καλά και με τον Θεό και με τον διάβολο. Ο Χριστός απήντησε επάνω σ’ αυτό. Ότι «δεν μπορείτε να δουλεύετε σε δύο αφεντικά. Ή στο ένα ή στο άλλο αφεντικό. Δεν μπορείτε και στα δύο αφεντικά να δουλεύετε».

Τι πρέπει να κάνομε; Πρέπει να ζούμε την πνευματική ζωή, αγαπητοί, την πνευματική ζωή. Το πνεύμα του Τιμίου Σταυρού πρέπει να είναι μπροστά στα μάτια μας. Θυμηθείτε εκείνο που λέγει ο Κύριος: «Όποιος θέλει να είναι μαθητής μου, όποιος θέλει να με ακολουθήσει, να σηκώσει τον σταυρό του και να ‘ρθει από πίσω μου». Ο σταυρός μας δεν θα είναι παρά ο αγώνας μας να ακολουθήσουμε τον Σταυρόν του Χριστού. Εδώ στη γη αυτή πρέπει να μπούμε μέσα στα παθήματα του Χριστού. Δεν λέγει ο Απόστολος ωραιότατα στους Κολοσσαείς: «Ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί μου, ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία»; Ἀντι–ανα–πληρῶ. Ἀνταναπληρῶ. «Δέχομαι στην σάρκα την δική μου», λέγει, «τα παθήματα του Χριστού, εκείνα τα οποία δεν πρόλαβε ο Χριστός να δεχθεί στην Ιστορία, στον Σταυρό, εγώ στο δικό μου το σώμα, για λογαριασμό της Εκκλησίας Του, που είναι το σώμα Του». Ναι. Το σώμα του Χριστού είναι η Εκκλησία. Και το σώμα του Χριστού, η Εκκλησία, προσέξτε, είναι σταυρωμένη στον παρόντα κόσμο.

Δεν λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι «Εγώ εσταύρωσα τον εαυτό μου ως προς τον κόσμον»; Είναι σταυρωμένη η Εκκλησία. Δεν ήρθε η ώρα της αναστάσεώς της. Θα δεχθεί τον διωγμόν, την ειρωνεία, την καταπίεση, τα πάντα. Να είμεθα έτοιμοι. Μη μου πείτε κάτι που θα ‘ρθει αύριο. Υπάρχει και σήμερα, υπήρχε και χθες. Και μόνο γιατί ο άλλος θα σε κοροϊδέψει γιατί ζεις πνευματική ζωή, αυτό σημαίνει σταυρώνεσαι ως προς τον κόσμον. Και αν δεν φέρομε τα παθήματα του Χριστού, τα παθήματα του Χριστού επί του Σταυρού, δεν μπορούμε να λεγόμεθα μαθηταί του Χριστού, ούτε μέλη του σώματός Του που είναι η Εκκλησία. Διότι η ζώσα Εκκλησία θα σωθεί. Η ζωντανή Εκκλησία θα σωθεί. Όχι τα νεκρά της μέλη. Δυστυχώς δεν μου μένει πιο πολύς χρόνος να σας πω πώς το δείχνει αυτό το πνεύμα του Θεού στο βιβλίο της Ἀποκαλύψεως ότι εκείνοι που λέγονται Χριστιανοί, θα καταστραφούν. Όχι να λέγεσαι· να είσαι. Να είσαι. Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη βαρύτητα. Ας το προσέξομε.

Αλλά σύμβολον, τύπος της ενεργείας, της ακτίστου ενεργείας του Τιμίου Σταυρού σε όλη μας την ζωή και σε όλες μας τις πράξεις, είναι, αγαπητοί μου, όταν κάνομε το σημείον του Σταυρού· το οποίον πρέπει πάντοτε να κάνομε ευλαβώς και με συνείδηση.

Λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στην 13η Κατήχησή του τα εξής: «Να κάνομε», λέει, «τον σταυρό μας ἐπὶ μετώπου μετὰ παρρησίας δακτύλοις ἡ σφραγίς καὶ ἐπὶ πάντων ὁ σταυρὸς γινέσθω (:να γίνεται με τα δάχτυλά μας στο μέτωπό μας, να ξεκινάμε δηλαδή από το μέτωπό μας, μετά παρρησίας. Μην ντρεπόμαστε, μην κάνομε κάτω από το σακάκι μας τον σταυρό μας. Αλλά να τον κάνομε «μετά παρρησίας». Μην πούμε: «Είμαι στο εστιατόριο και πώς θα κάνω τον σταυρό μου, όταν οι άλλοι δεν κάνουν τον σταυρό τους». Μην ξεχνάμε το όραμα του Ιεζεκιήλ! Μην το ξεχνάμε! «Πώς θα κάνω τον σταυρό μου περνώντας από μία Εκκλησία, όταν είμαι μέσα στο λεωφορείο, οι άλλοι τραγουδάν, γελάν…». Θα κάνω τον σταυρό μου μετά παρρησίας. Και τον λέγει «σφραγίδα» τον σταυρόν ο άγιος Κύριλλος. Η σφραγίς)· ἐπὶ ἄρτων βιβρωσκομένων καὶ ἐπὶ ποτηρίων πινομένων (: στο ψωμί που θα φάμε. Υπάρχει μια ωραία συνήθεια, εγώ την βρήκα από τον πατέρα μου. Όταν έπαιρνε το καρβέλι της εποχής εκείνης, το καρβέλι, γύριζε από το πίσω μέρος και με το μαχαίρι έκανε τρεις σταυρούς. Και στα ποτήρια που θα πιούμε, θα τα σταυρώσουμε) ἐν εἰσόδοις, ἐν ἐξόδοις (όταν μπαίνομε στο σπίτι μας, να κάνομε τον σταυρό μας, γιατί μας γλύτωσε ο Θεός από τόσα ατυχήματα και άλλα πολλά. Όταν θα βγούμε από το σπίτι μας, θα κάνομε τον σταυρό μας, για να μη μας βρει ατύχημα. Αλλά με συναίσθηση και συνείδηση τι θα πει ‘’κάνω τον σταυρό μου’’) πρό τοῦ ὕπνου (:πριν κοιμηθούμε) κοιταζομένοις καὶ διανισταμένοις (: όταν είμαστε στο κρεβάτι μας, όταν σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας. Πάνω σε αυτό θα σας έλεγα…αν το θέλετε, δεχθείτε το. Όπως είσαστε στο κρεβάτι σας το πρωί και ανοίγουν τα μάτια σας, ανοίγουν κάποια στιγμή τα μάτια σας, φυσικά με το φως, τότε κάντε τον σταυρό σας και σηκωνόμενοι κάντε τον σταυρό σας και πείτε: «Δόξα Σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς». «Δόξα σε Σένα που μας έδειξες το φως». Αλλά για να φθάσει ο άνθρωπος να λέγει αυτόν τον δοξολογικόν στίχον, πρέπει να έχει πνεύμα Θεού. Και συνεπώς πέρα από το φως το ηλιακόν της ημέρας, πρέπει να αισθάνεται και το φως του Χριστού: ‘’Δόξα σε Σένα που μας έδειξες το φως Σου, ήτοι τον Εαυτό Σου’’. Γιατί ο Θεός είναι φως), ὁδεύουσι καὶ ἠρεμοῦσι (:όταν περπατά κανείς, ταξιδεύει ή καθόμαστε κάπου) μέγα τὸ φυλακτήριον, δωρεὰν διὰ τοὺς πένητας -μην πει κανείς: «Δεν έχω να πληρώσω». «Δωρεάν διά τούς πένητας». Είναι πολύ εύκολο να κάνεις τον σταυρό σου-, χωρὶς καμάτου διὰ τοὺς ἀσθενεῖς -ο άρρωστος δεν έχει να καταβάλει τίποτα κόπους. Κάνει τον σταυρό του. Δεν έχει να ξοδέψει δυνάμεις-ἐπειδὴ καὶ παρὰ Θεοῦ ἡ χάρις, σημεῖον πιστῶν καὶ φόβος δαιμόνων. Ἐθριάμβευσε γὰρ αὐτοὺς ἐν αὐτῷ, δειγματίσας ἐν παρρησίᾳ. Ὅταν γὰρ ἴδωσιν τὸν σταυρόν, ὑπομιμνῄσκονται τοῦ Ἐσταυρωμένου· φοβοῦνται τὸν συντρίψαντα τὰς κεφαλὰς τοῦ δράκοντος (:διότι εθριάμβευσε ο Χριστός για τους δαίμονες που φοβούνται, διότι παραδειγματικά, δημόσια τους ντρόπιασε πάνω στον Σταυρό τους δαίμονες. Κι όταν βλέπουν τον Σταυρό του Χριστού, οι δαίμονες και οι εχθροί του Σταυρού του Χριστού, τρέμουν και φοβούνται)».

Ω αγαπητοί, ο Τίμιος Σταυρός που γιορτάσαμε σήμερα την Παγκόσμιον Ύψωσίν του, ο Τίμιος Σταυρός να στέκεται για μας όχι μόνο το σύμβολο, όχι μόνο ο τύπος αλλά η ουσία. Να βλέπομε στον Σταυρό Εκείνον που απλώθηκε επάνω. Τον Υιόν του Θεού που έγινε άνθρωπος. Διότι από εκεί είναι η δύναμις του Τιμίου Σταυρού· στον Χριστόν. Να βλέπομε στο πρόσωπό Του ότι είναι ο Θεός μας, ο Κύριός μας, που ενηνθρώπησε πραγματικά. Δεν είναι κάποιος μεγάλος και κάποιος σοφός ο Χριστός. Δεν είναι κάποιος κοινωνιολόγος. Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο αιώνιος Θεός που ενηνθρώπησε και ήρθε ανάμεσά μας. Τότε μπορούμε, αγαπητοί μου, να λέμε ότι είμεθα Χριστιανοί. Όταν συμμορφούμεθα πάντοτε με την πίστη στον Χριστό και με την τήρηση του πνεύματος του Τιμίου Σταυρού Του.

🔸2η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίες εἰς προσκυνητὰς ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίες εἰς προσκυνητὰς ".
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omilies-eis-proskynhtas
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_40.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς «Ὁμιλίες εἰς προσκυνητὰς».
https://drive.google.com/file/d/1EIzF_wNhI56Qn07qt70W1xBu97ZeXKm7/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς προσκυνητὰς».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ofekOTp4nhn13GcWlyuyvU

📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς «Ὁμιλίες εἰς προσκυνητὰς».
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B5%E1%BC%B0%CF%82%20%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%85%CE%BD%CE%B7%CF%84%E1%BD%B0%CF%82.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ Παιδεία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

†. Η Κυριακή, αγαπητοί μου, μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, είναι ο απόηχος της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε όχι μόνον σαν μία αισθητή υπόθεση -να τον δει, δηλαδή, ο λαός όπως τότε έγινε εις τα Ιεροσόλυμα και να αναφωνήσει το «Κύριε ἐλέησον»· ο Τίμιος Σταυρός είναι παντοτινά υψωμένος και νοητά ορώμενος από τον κάθε Χριστιανό. Και τούτο γιατί ο Τίμιος Σταυρός είναι η μεγάλη παιδεία, η μεγάλη παιδαγωγία του κάθε Χριστιανού, στο κάθε βήμα της ζωής του, για όλους τους Χριστιανούς, όλων των αιώνων και όλων των εποχών. Είναι το σχολείον που πρέπει να φοιτήσει ο πιστός, για να γίνει τέλειος Χριστιανός.

Και η παιδεία του Τιμίου Σταυρού άρχισε πολύ ενωρίς· από αυτόν τον Παράδεισον. Δηλαδή προ Χριστού. Θα το δείτε. Θα ήταν χωρίς αξία βέβαια η αρετή του Αδάμ, αφού ο Θεός τον εδημιούργησε αγαθόν, αν ο Αδάμ δεν μετήρχετο μία παιδαγωγία. Και η παιδαγωγία του Αδάμ ήταν το ξύλον της γνώσεως καλού και κακού. Ήταν η τήρησις της εντολής της υπακοής, με αισθητή αναφορά τον καρπόν ενός δένδρου. Και τότε απεδείχθη η ελευθέρα, του Αδάμ, βούλησις και ενέργεια. Έπρεπε αυτά να τύχουν μίας δοκιμασίας, για να συνειδητοποιήσει ο Αδάμ και έτσι η αρετή γι’ αυτόν να είναι καρπός όχι παθητικός, αλλά ενεργητικός. Ο Αδάμ, όμως, δυστυχώς έδειξε άρνηση στην παιδαγωγία του Θεού.

Αλλά ο Θεός που αγαπά τον άνθρωπον, δεν θα ήθελε αυτό το πλάσμα Του να αποτύχει, γι'αυτό και προεκτείνει ο Θεός την παιδαγωγία του ανθρώπου καθ΄όλον το μήκος της Παλαιάς Διαθήκης και σε έναν συγκεκριμένο λαό, όπως είναι ο Ισραήλ, που Εκείνος εξέλεξε, μέχρι τον Σταυρό του Χριστού. Ναι. Αστόχησε ο Αδάμ. Έπεσε. Δεν έπρεπε, όμως, το θέμα να σταματήσει εκεί. Και τούτο από την αγάπη του Θεού. Πράγματι, καθ’ όλον το μήκος της Παλαιάς Διαθήκης ανοίχτηκε το πελώριο και διαχρονικό βιβλίο του Τιμίου Σταυρού, σαν μάθημα ισόβιο, σαν σχολείο παντοτινό. Κι επιμένει ο Θεός, σ’ αυτήν την μαθητεία, προκειμένου να επιτευχθεί η σωτηρία.

Κατ’ επιλογήν, θα αναφέρομε ένα - δυο σημεία, για να δείτε πώς ενήργει ο Τίμιος Σταυρός -ενήργει, εννοείται, παιδαγωγικώς. Διότι έχομε και ένα άλλο σκέλος του Τιμίου Σταυρού. Είναι το σκέλος εκείνο που ενεργεί ο Τίμιος Σταυρού όχι παιδαγωγικώς, αλλά κατά έναν θαυματουργικόν τρόπον. Πρόχειρα: Ο λαός είναι επί της αφρικανικής ηπείρου. Οι Αιγύπτιοι διώκουν τους Εβραίους. Ο Μωυσής είναι προ της Ερυθράς Θαλάσσης. Εβόησεν ο λαός· από τον φόβο του. Και τότε του λέει ο Θεός: «Χτύπα την θάλασσα». Με εκείνη την ράβδο που είχε. Και την χτύπησε κάθετα εις την θάλασσαν. Κατόπιν, αφού την χτύπησε κάθετα, το νερό κινήθηκε ένθεν και ένθεν. Και τότε ο λαός πέρασε. Όταν πέρασαν απέναντι και ήδη βρίσκονται μέσα εις την θάλασσαν οι Αιγύπτιοι, διώκοντες τους Εβραίους, λέγει ο Θεός εις τον Μωυσή: «Χτύπα πάλι την θάλασσα, αλλά εγκάρσια, έτσι». Και τότε έκλεισε η θάλασσα, πνίγηκαν οι Αιγύπτιοι, σώθηκαν οι Εβραίοι. Τι κίνησις έγινε; Σταυρός. Γι'αυτό έχομε πάμπολλους κανόνες που έχομε τα τροπάρια κ.τ.λ. μάλιστα είναι από τα πρώτα τροπάρια, στην α΄ ωδή κ.λ.π.: «Σταυρὸν χαράξας Μωυσῆς…» κ.λπ. κ.λπ.

Ώστε βλέπομε να ενεργεί ο Τίμιος Σταυρός κατά έναν θαυμαστόν τρόπον. Ή ο χάλκινος όφις· που ενήργει θαυμαστά. Αλλά εδώ μιλούμε για κάτι άλλο. Εδώ μιλούμε για τον Τίμιον Σταυρόν που έρχεται να παιδαγωγήσει τον λαόν. Είναι γνωστή η ιστορία του Αβραάμ. Μία ιστορία διαρκούς πίστεως και υπακοής. Ήταν ουσιαστικά μία παιδεία σταυρική.

Η έρημος του Σινά στην πραγματικότητα τι ήταν; Μία παιδεία σταυρική. Ξέρετε εκείνο το στενό, η ξέρα εκείνη που ενώνει την Αφρική με την Ασία· που σήμερα είναι… από εκεί ανοίχθηκε πορθμός κ.τ.λ. Ξέρετε ότι αυτή η απόστασις, πολύ μικρή, πάρα πολύ μικρή, μπορούσαν οι Εβραίοι να περάσουν από κει και να προχωρήσουν εις την γην Χαναάν. Όχι. Ο Θεός θέλει να πάνε νότια της αφρικανικής ηπείρου· που θα έλεγε κανείς… εκεί δε που αρχίζει να ανοίγει πλέον η Ερυθρά Θάλασσα. Θα λέγαμε: «κακή στρατηγική του Θεού». Ο Θεός έχει το πρόγραμμά Του. Ήταν για να δείξει το θαύμα Του, να περάσει ο λαός από την Ερυθρά Θάλασσα. Όμως τώρα, για να περάσουν από την ξηρά αυτή, θα έπρεπε σε δύο τρεις μέρες, μία εβδομάδα το πολύ, επειδή είχαν και αποσκευές κ.τ.λ. να φθάσουν εις την γην της Επαγγελίας. Στην έρημον όταν πέρασαν, πόσο ‘μείναν; Σαράντα χρόνια! Το ακούσατε, ε; Σαράντα χρόνια. Για ποιον λόγο; Ο Θεός ήθελε ο λαός Του να παιδαγωγηθεί εις την έρημον. Η έρημος, λοιπόν, από μία άποψη είναι η παιδαγωγία του Τιμίου Σταυρού. Διότι η έρημος έχει κακοπάθεια. Κι ο σταυρός περικλείει την κακοπάθεια.

Αν το θέλετε ακόμα και το μάννα που οι Εβραίοι είχαν, ήταν μόνο μία τροφή αυτή, δεν ήταν ποικιλία τροφών, κι αυτό είχε μίαν σταυρικήν διάστασιν. Όποιος αντιστάθηκε στην παιδεία αυτή του Θεού, εξηφανίσθη από τον λαόν του Θεού. Πέθανε. Έφυγε. Η επιθυμία του κρέατος –ελπίζω, διαβάζετε και την Παλαιά Διαθήκη- η επιθυμία των σκόρδων και των κρομμυδιών. «Επεθύμησαν», λέει, «τα σκόρδα και τα κρόμμυα της Αιγύπτου». Εκεί τρώγανε κρομμύδια και σκόρδα, εύφορος η χώρα, και θυμήθηκαν τώρα στην έρημο τα σκόρδα και τα κρομμύδια. Για σκεφθείτε! Τα επεθύμησαν και ήθελαν να γυρίσουν πίσω εις την Αίγυπτο για το κρέας, τα σκόρδα και τα κρομμύδια. Τι θα αναφωνούσαμε; «Φτώχεια! Άνθρωποι, φτώχεια που έχετε!».

Έτσι, λοιπόν, όποιος ήθελε να γυρίσει πίσω, διότι έπρεπε να υποστεί την παιδείαν της ερήμου… - κατόπιν θα πήγαιναν εις την γη της Επαγγελίας, που όπως λέει ο Θεός, ρέει γάλα και μέλι. Δηλαδή ευφορία. Τώρα, όμως, έπρεπε να περάσουν από παιδαγωγίαν. Όσοι, λοιπόν, αντέταξαν άρνησιν, πέθαναν. Εκεί εις την έρημον. Μάλιστα, αν θέλετε, ως ακαταλλήλους δια να εισέλθουν εις την γη της Επαγγελίας. Αν θέλετε, αυτοί οι άνθρωποι εκλήθησαν «ἐπιθυμηταί». Και η επιθυμία είναι αντισταυρική. «Αχ, να ΄χαμε τώρα κανα κοκορετσάκι…». Με συγχωρείτε που μιλάω έτσι. «Μα είναι νηστεία. Δεν πρέπει να το φας αυτό. Άλλη ώρα φάτο». Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί κινήθηκαν αντισταυρικά. Και σας είπα όλοι αυτοί πέθαναν εις την έρημον. Ο ένας μετά τον άλλον πέθαιναν διαρκώς. Και οι τάφοι αυτών των ανθρώπων ονομάστηκαν «μνήματα ἐπιθυμιῶν». Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν το θέλετε, όταν ζήτησαν κρέας κι ο Θεός τούς έδωσε την ὀρτυγομήτραν κι εκεί ήθελαν να έχουν για πάντα κρέας στην έρημον- βέβαια το κρέας χαλάει, είναι γνωστό, πολύ παραπάνω σε θερμά κλίματα- φύλαξαν για να φάνε και αύριο και μεθαύριο και μεθαύριο και τους έπιασε αρρώστια -θέλετε, δυσεντερία, θέλετε… - πέθαναν όλοι αυτοί οι επιθυμηταί. Και, όπως σας είπα, ονομάστηκαν τα μνήματά τους, «μνήματα ἐπιθυμιῶν». Όλα αυτά πόσο μεγάλη διδασκαλία, αγαπητοί μου, είναι για μας; Κάποιοι είπαν για το μάννα… -δεν τους άρεσε και είπαν: «Προσώχθισε ἡ ψυχὴ ἡμῶν ἐν τῷ ἄρτῳ τούτῳ τῷ διακένῳ». «Μπούχτισε η ψυχή μας μ’ αυτό το κούφιο ψωμί». Οργίσθη ο Θεός. Και όλους αυτούς τους τιμώρησε παραδειγματικά. Πέθαναν κι αυτοί.

Είναι καταπληκτικό διότι: «Πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ – όπως λέγει, και είναι η γραμμή της Παλαιάς Διαθήκης- ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν». Το «μάννα» ήταν μία παιδεία. Η παιδεία εκείνη που αφορούσε στις αισθήσεις. Δηλαδή με άλλα λόγια, έκοβε την επιθυμία της γαστριμαργίας, του λάρυγγος κ.τ.λ. Βλέπομε το φαΐ όταν το ψήνομε και είναι έτσι μεζεδάκια κ.τ.λ. θέλομε να τα βλέπομε, να είναι επιθυμητό κ.λπ. κ.λπ. Το μάννα, σκέτο το μάννα, έκοβε πάσαν επιθυμίαν. Συνεπώς το μάννα ήταν σταυρικόν. Δηλαδή ήταν εναντίον των αισθήσεων. Είχαν καιρό να ικανοποιήσουν τις αισθήσεις των αργότερα. Τώρα έπρεπε να παιδαγωγηθούν.

Έτσι, λοιπόν, βλέπει κανένας ότι ο λαός του Θεού μπαίνει στην παιδαγωγίαν την σταυρικήν. Ώστε, όταν Εκείνος, Ποιος; Ο Ιησούς Χριστός, διότι είναι ο Ίδιος, ο Οποίος καθοδηγεί τον λαό Του εις την έρημο, είναι «ὁ Ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ», όπως λέγει ο Ησαΐας, είναι ο μετέπειτα - μην το ξεχνάτε, το λέω πολύ συχνά αυτό, θέλω να σας τυπωθεί- ο μετέπειτα Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, ο Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι που κάνει την παιδαγωγία, και θέλει… τι θέλει τώρα; Θέλει ο λαός, όταν Εκείνος θα σταυρωθεί επάνω στη γη με την Ενανθρώπησή Του, να δώσει νόημα της σταυρικής παιδαγωγίας εις τον λαόν Του.

Ίσως θα έχετε μία απορία με όλα αυτά που λέμε. Ως προς τι; Και γιατί; Μην ξεχνάτε ότι επέσαμε στο πρόσωπον του Αδάμ. Έπρεπε, λοιπόν, να γυρίσομε πίσω. Πώς θα γυρίσομε πίσω; Διότι ο Αδάμ έφυγε από τον Παράδεισο. Πώς θα γυρίσομε πίσω; Θα γυρίσομε δια του Σταυρού, δια του Πάθους. Έτσι, πρώτα σταυρώθηκε ο Χριστός ως άνθρωπος, που εκπροσωπεί εμάς ως νέος Αδάμ, για να εισέλθομε εις την Βασιλείαν του Θεού με την Ανάστασή Του και την ανάσταση των νεκρών. Αυτός είναι ο λόγος.

Και τώρα ερχόμεθα, αγαπητοί μου, εις την Καινήν Διαθήκην, αν το θέλετε. Σ΄ αυτήν πλέον, κατ’ αισθητόν τρόπον δεσπόζει ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού. Έχει πλέον να μας παιδαγωγήσει άμεσα. Και απαριθμούμε: Έρχεται να μας δώσει την παιδεία της πίστεως. Τι σημαίνει αυτό; Ξέρετε, η πίστις δεν είναι εύκολο πράγμα. Ανήκει στην προαίρεση του Θεού. Είναι άκτιστος ενέργεια, που έρχεται από τον Θεόν και πρέπει να ανακλασθεί και να ανταποκριθεί, δηλαδή, ο άνθρωπος εις αυτήν την ενέργεια. Δηλαδή στην πίστη. Δηλαδή να πιστέψει. Δεν είναι μία επινόησις η πίστις. Έτσι, λοιπόν, θα έπρεπε η πίστις εδώ να καλλιεργηθεί, να παιδαγωγηθεί με την παρουσία του Τιμίου Σταυρού, του αισθητού, πλέον, Τιμίου Σταυρού του Χριστού. Όλοι έβλεπαν να σταυρούται τι; Ένας «ψιλός» άνθρωπος. Θα πει «γυμνός» άνθρωπος. «Ποιος είναι αυτός τον οποίον σταυρώσαμε;». Ακόμη και οι δαίμονες απατήθηκαν. Και οι δαίμονες, γιατί δεν έβλεπαν την θεότητα. «Οπότε, ποιον σταυρώσαμε; Έναν άνθρωπο. Ο οποίος δεν ήταν της αρεσκείας μας». Ναι, οι άρχοντες του λαού δεν επιθυμούσαν να βλέπουν τον Ιησούν, δεν ήταν της αρεσκείας των. Αλλά, όμως, δεν ήταν «ψιλός ἂνθρωπος» (το «ψι-» με γιώτα πάντοτε), αλλά ήταν Θεάνθρωπος. Έβλεπαν την ανθρωπίνη φύση, όχι την θεία φύση. Συμπέρασμα: Εδώ έπρεπε να παιδαγωγηθεί ο άνθρωπος εις την πίστιν.

Οι πρώτοι που παιδαγωγήθηκαν από την παρουσία του Σταυρού στην πίστη, ξέρετε ποιοι είναι; Πρώτος είναι ο ληστής. Ούτε ο Απόστολος Πέτρος, ούτε κανείς, τίποτα. Είναι ο ληστής. Ο Απόστολος Πέτρος, οι άλλοι μαθηταί φύγανε, εδραπέτευσαν. Είναι ο ληστής: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Μετά; Είναι ο Εκατόνταρχος· που ήταν εκεί στην φρουρά της σταυρώσεως των τριών, αυτών, προσώπων. Και των δύο ληστών και του Χριστού. Αυτοί είναι οι πρώτοι που διέκριναν. Και τι είπε ο Εκατόνταρχος όταν είδε κάποια σημεία; «Α, Αυτός είναι αληθινά Υιός του Θεού». Βέβαια, δεν ήξεραν περισσότερα. Ούτε ο ληστής ήξερε περισσότερα. Αλλά ήταν τα πρώτα βήματα της πίστεως. Έτσι ο Τίμιος Σταυρός γίνεται σχολείον και μάθημα, αγαπητοί μου, της πίστεως.

Μετά έχομε την παιδεία της αγάπης. Και πρώτιστα της αγάπης του Θεού. «Κύριε, έγινες άνθρωπος και εσταυρώθης για μας; Άρα μας δίνεις το μάθημα της αγάπης. Να σε αγαπούμε. Ναι. Να σε αγαπούμε. Και θέλομε να ανταποκριθούμε σε αυτήν Σου την αγάπη». Και η αγάπη προς Εκείνον εκφράζεται με ένα βαθύ εσωτερικό βίωμα, σαν τήρηση των εντολών Του. «Εάν με αγαπάτε», λέει ο Χριστός προ της σταυρώσεώς Του, «θα τηρήσετε τις εντολές μου. Δεν μπορείς να λες ότι με αγαπάς και να μην τηρήσεις τις εντολές μου». Δεν είναι αρκετό, το παιδί να αναγνωρίζει ότι αυτή είναι η μάνα του κι από την άλλη μεριά να την ξυλοκοπεί! Πώς; Έτσι λοιπόν, η τήρησις των εντολών είναι ένδειξις, δείγμα της αγάπης προς τον Θεόν. Αλλά μια αγάπη η οποία δεν περιορίζεται μόνον εις τον Θεόν, αλλά και σε όλα τα πλάσματά Του, και τους ανθρώπους και την άλογη φύση ακόμη. Αγαπάει ο άνθρωπος που αγαπάει τον Θεό και την άλογη φύση. Γιατί εκεί βλέπει πραγματικά τον Θεόν Λόγον ως Δημιουργόν των πάντων. «Οὐδὲ ἓν γέγονεν –λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης- ὃ γέγονεν». «Δεν έγινε τίποτε απ’ ό,τι έχει γίνει - παρ’ εκτός του Θεού Λόγου».

Ένα τρίτο σημείο - μάθημα που μας δίνει ο Τίμιος Σταυρός. Είναι η παιδεία του καθήκοντος. Ενός καθήκοντος όχι μηχανιστικού, αλλά σαν χρέος που αισθανόμαστε από την καρδιά μας. Και τα καθήκοντα είναι πολλά γύρω μας. Και το καθήκον είναι ένα «πρέπει». Πρέπει να κάνω αυτό. Ένα «δεῖ», όπως λέγεται στην αρχαία γλώσσα. Δηλαδή αυτό το «δεῖ» πολλάκις έχει γραφεί εις την Καινήν Διαθήκην. «Δεῖ», πρέπει. Πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει. Πρέπει τούτο, πρέπει εκείνο. Έτσι λοιπόν, αυτό το «πρέπει» ουσιαστικά εκπηδά από την αγάπη. Αν δεν εκπηδά από την αγάπη, τότε είναι αγγαρεία. Τότε είναι μηχανιστικό. Και τότε, όταν εκπηδά από την αγάπη αυτό το «πρέπει», η ποιότητα του ανθρώπου ανεβαίνει ψηλά. Και να πάρω παράδειγμα πάλι. «Πρέπει να δουλέψω να ταΐσω τα παιδιά μου», λέει ο πατέρας. «Μα;». «Πρέπει να δουλέψω». Δεν το κάνει αυτό με την καρδιά του, χάριν των παιδιών του;

Ακόμα ο Τίμιος Σταυρός μάς δίνει το μάθημα της εντίμου εργατικότητος. Γράφει ο Απόστολος Παύλος -τότε ήταν οι δούλοι: «Οἱ δοῦλοι –λέει- ὑπακούετε κατὰ πάντα τοῖς κατὰ σάρκα κυρίοις, μὴ ἐν ὀφθαλμοδουλίαις –δηλαδή, μην κάνεις την εργασία σου κατά το … «Με βλέπει; Δουλεύω. Δεν με βλέπει; Δεν δουλεύω». Αχ αυτό… ιδίως στις δημόσιες υπηρεσίες! Δουλεύομε κατ’ οφθαλμοδουλίαν. Ναι. Διότι αν είναι δική σου δουλειά, δεν θα κοιτάξεις να δεις αν σε κοιτάζει ο γείτονας για να δουλέψεις. Αν σε κοιτάζει η γυναίκα σου και να δουλέψεις. Δουλεύεις γιατί θέλεις να δουλέψεις, με την καρδιά σου. Όταν, όμως, δεν είναι δική σου δουλειά, τότε κινείσαι κατ’ οφθαλμοδουλίαν. «Με βλέπει; Δουλεύω. Δεν με βλέπει; Δεν δουλεύω». Δεν είναι ανέντιμο αυτό;-, ὡς ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλ᾽ ἐν ἁπλότητι καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν. Καὶ πᾶν ὅ,τι ἐὰν ποιῆτε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε (:με την ψυχή σας να εργάζεσθε), ὡς τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἀνθρώποις». Ναι. Αφεντικό σου, αδερφέ μου, δεν είναι ο προϊστάμενος στην α΄ και β΄ δημοσία εργασία. Είναι ο Θεός. Το ξέρεις; Ο Κύριος είναι ο προϊστάμενός σου. Αυτός τώρα σε βλέπει. Είναι η εν γένει εντιμότης στις δοσοληψίες μας. Πρέπει να είμεθα έντιμοι. Η εντιμότης ακόμα και εις τις σχέσεις μας και εις τις υποσχέσεις μας. Να είμεθα έντιμοι άνθρωποι. Από εκεί θα πάρομε το μάθημα. Από τον Τίμιο Σταυρό.

Ένα πέμπτο σημείο. Είναι η παιδεία της φυλακής των αισθήσεων. Ο πιστός, που ατενίζει τον Σταυρόν του Χριστού, ποτέ δεν γίνεται επιθυμητής δια των αισθήσεων. Ο Παύλος σαφώς το καθορίζει αυτό ως εξής. Προσέξτε· ένα σημείο μελανό των πρώτων Χριστιανών, οι οποίοι εντοπίζονται, επειδή η επιστολή αποτείνεται στους Φιλιππησίους, εντοπίζονται εις τους Φιλίππους… Γράφει ο Παύλος στους Φιλιππησίους: «Πολλοὶ περιπατοῦσιν –δηλαδή πολιτεύονται-, οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν (:για τους οποίους πολλές φορές σας είχα πει), νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω (:τώρα δε το λέγω, το γράφω κλαίγοντας), τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ». Α, υπάρχουν οι εχθροί του σταυρού του Χριστού; Μα αυτοί βαφτίστηκαν Χριστιανοί. Το ακούτε; Βαφτίστηκαν Χριστιανοί. Όπως κι εμείς έχομε βαφτιστεί Χριστιανοί. Και προχωρεί ο Παύλος: «…ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια (:των οποίων το τέλος είναι η κόλασις), ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία (:που Θεός τους δεν είναι ο Χριστός, αλλά είναι η κοιλία· δηλαδή τα συμφέροντα, τα υλικά συμφέροντα), καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν - ποια είναι αυτή «ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν»; Όταν καυχηθεί ο σύγχρονος νέος, που βαφτίστηκε, ε; Ότι «εγώ κατακτάω γυναίκες». Η πορνεία. Μα η πορνεία είναι αισχύνη. Και έχεις αυτήν την αισχύνη δόξα σου; Έτσι λέει ο Παύλος, «οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες». «Αυτοί που φρονούν», λέει, «τα επίγεια». Πόσοι Χριστιανοί μας σήμερα δεν κινούνται με αυτόν τον τρόπον! Δεν πήραν το μάθημα του Σταυρού.

Φυλάττει η μαθητεία στον Σταυρό τις αισθήσεις του πιστού. Διότι δια του Σταυρού συνειδητοποιεί εκείνο που λέει ο Παύλος ευθύς πιο κάτω από εκείνο που σας εδιάβασα. «Ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει». «Το πολίτευμά μας», λέει, «είναι εις τον ουρανόν».

Είναι η παιδεία του Σταυρού που μας διδάσκει την άσκησιν. Το Ευαγγέλιο, στο σύνολό του, αγαπητοί μου, είναι σταυρικόν. Μας διδάσκει την άσκησιν. Μας διδάσκει την θυσίαν. Όπως ο Χριστός θυσιάστηκε. Η νηστεία, η προσευχή, κάθε αμαρτωλός περιορισμός, είναι στοιχεία ασκήσεως. Στον σημερινό άνθρωπο η έννοια της ασκήσεως είναι αδιανόητη. Η έννοια «κόσμος» καταλύει κάθε άσκησιν. Και ο «κόσμος» -πάντα εντός εισαγωγικών ο «κόσμος» - εκφράζεται με τη μόδα, που είναι η νοοτροπία του, αυτό θα πει μόδα, νοοτροπία, όπως και η γνώμη του κόσμου, η ανθρωπαρέσκεια, τι θα πει ο κόσμος. Είναι η κοσμική, δηλαδή, νοοτροπία. Μία τέτοια εποχή από τον κόσμο βέβαια επιφέρει θλίψιν. Γι'αυτό ο Κύριος μάς είπε: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε (:Στον κόσμο, λέει, θα έχετε θλίψιν)· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον». «Πάρετε θάρρος. Εγώ έχω νικήσει τον κόσμον». Διότι, όταν σταθείς μακριά από την ανθρωπαρέσκεια και από τη μόδα του κόσμου τούτου, τη νοοτροπία του κόσμου τούτου, βέβαια, υποτίθεται, θλίβεσαι. Ο Παύλος έλεγε μετά από έναν άγριο λιθοβολισμό που υπέστη στα Λύστρα: «Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ (:πρέπει) ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».

Αγαπητοί, εκείνο που μας παιδαγωγεί ο Τίμιος Σταυρός είναι ότι ζητά να επανέλθομε εις κρείττονα παράδεισον, στην Βασιλεία του Θεού. Εκείνο που ξεθωριάζει κάθε παιδεία του Τιμίου Σταυρού είναι το κοσμικόν φρόνημα. Χρειάζεται προς τούτο η θαυμασία αρετή της ανδρείας. Να αντιστεκόμαστε. Αφού βεβαίως θα έχομε εκτιμήσει δεόντως το περιεχόμενο της πίστεως. Θα έχομε μάθει Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Να αντιληφθούμε πολύ καλά Εκείνον που ετανύσθη επί του Σταυρού. Τον Χριστόν.

Και αυτήν την εκτίμησιν έκανε στην Παλαιά Διαθήκη ο Μωυσής. Ναι. Ακούστε τι γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους: «Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, μᾶλλον ἑλόμενος (:μάλλον προτιμών) συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ -σταυρός δηλαδή- ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος (:γιατί θεώρησε πλούτον πολύ μεγαλύτερον) τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ». Τι είναι ο «ὀνειδισμὸς τοῦ Χριστοῦ»; Ο Σταυρός. Και ο ονειδισμός, είπαμε, είναι ο Τίμιος Σταυρός επί του οποίου εσταυρώθη ο Κύριος. Και όλα αυτά γιατί ο Μωυσής δια της πίστεως απέβλεπε, λέει ο Απόστολος Παύλος, «εἰς τὴν μισθαποδοσίαν»· που είναι η Βασιλεία του Θεού.

Εύχομαι να γίνομε καλοί μαθηταί της παιδείας του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν.

🔸816η🔸ομιλία στην κατηγορία : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν ".

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

🔸Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου.
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

🔸Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.