†. Δύο παραδείγματα· ξέρετε ὅτι τὸ Ἅγιον Ὅρος εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι, νὰ μὴν κάνω περισσότερες ἀναλύσεις. Ἕνας ἀπὸ τοὺς στόχους τῆς ΕΟΚ εἶναι τὸ Ἅγιον Ὅρος. Ξέρουν ὅτι ἕνα μοναστήρι πάντοτε ἀντιδρᾶ. Τὰ μοναστήρια τὰ φοβοῦνται ὅλοι. Μὰ ὅλοι...
Πρὶν ἀπὸ λίγο εἶχα ἕνα τηλεφώνημα ἀπὸ τὴν Ἀμερική. Εἶναι ἐκεῖ ὁ πατὴρ Ἐφραίμ, ἀπὸ τὴ Μονὴ Φιλοθέου, ὁ γέροντας, ὁ ἡγούμενος. Θέλουν νὰ φτιάξουν ἕνα μοναστήρι. Καὶ δὲν μποροῦν, καθὼς ξεσηκώθηκαν οἱ πάντες γιὰ νὰ ματαιώσουν τὴν ἵδρυση ἑνὸς μοναστηριοῦ. Δικαιολογημένα, ἀγαπητοί μου, γιὰ νὰ καταλάβουμε πόση ἀξία παρουσίας ἔχει ἕνα μοναστήρι. Καὶ δὲν τὸ λέω αὐτὸ ἐπειδὴ βρίσκομαι ἐδῶ, σὲ μοναστήρι, ἀλλὰ γιατί αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι ἱστορικὰ τεκμηριωμένη. Δὲν φοβήθηκαν οἱ αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου τὰ μοναστήρια; Πότε ὅμως τὰ φοβήθηκαν; Ὅταν παρανομοῦσαν. Ὅταν ὅμως δὲν παρανομοῦσαν, τὰ μοναστήρια τὰ εἶχαν συμμάχους.
Ἕνα μοναστήρι, πόσους μοναχοὺς μπορεῖ νὰ ἔχει σὲ μιὰ περιοχή; Πέντε, δέκα, πενῆντα. Καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι μιὰ ἔκταση μὲ πεντακόσιες χιλιάδες κατοίκους, ἢ καὶ ἕνα ἑκατομμύριο κατοίκους. Γιατί φοβοῦνται ὅλοι αὐτοί, αὐτοὺς τοὺς δέκα; Πέντε, δέκα, εἴκοσι ἢ πενῆντα· γιατί τοὺς φοβοῦνται; Διότι ὁ μοναχὸς λέγει τὴν ἀλήθεια. Καὶ ἐκεῖνο ποὺ φοβίζει εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια. Διότι δὲν ὑπάρχει ἰδιοτέλεια στὸν μοναχισμό, παρὰ μόνο νὰ εἰπωθεῖ ἡ ἀλήθεια. Καὶ ὅλοι φοβοῦνται τὴν ἀλήθεια. Μπορεῖ νὰ μᾶς προσεγγίσουν καὶ νὰ μᾶς ποῦν: "Τί θέλετε νὰ σᾶς φτιάξουμε;". Πόσες φορὲς ἔγινε αὐτό... ὁ Θεὸς τὸ ξέρει. "Νὰ σᾶς κάνουμε τὸν δρόμο, νὰ σᾶς στήσουμε τοῦτο, νὰ σᾶς φτιάξουμε ἐκεῖνο". Ὄχι, καθίστε στὰ ἀβγά σας! Δὲν θέλω μὲ τὰ λεφτά σας, δὲν θέλω μὲ τὰ χρήματά σας. "Φοβοῦ τοὺς Δαναούς...". Νὰ φοβηθεῖς! Γιατί; Γιατί ὁ καθένας ἀποβλέπει κάπου.
Ἒ λοιπόν, τὸ Ἅγιον Ὅρος ποὺ εἶναι ὁ στόχος τῆς ΕΟΚ, βέβαια δὲν εἶπε νὰ τὸ βομβαρδίσουμε, ἀλλὰ τί εἶπε; Ἐπρότεινε, –πρὸ μερικῶν ἐτῶν, τὸ ξέρετε– ἔργα ὑποδομῆς, νὰ φτιάξουμε λιμάνια, νὰ μπορεῖ νὰ προσεγγίσει ἕνα πλοῖο καὶ λοιπά". Δηλαδή, τότε τὸ Ἄβατον ποῦ θὰ πάει; Γιατί ἕνα λιμάνι οὐσιαστικὰ ὑπάρχει, μόνο ἕνα οὐσιαστικά. Τότε, ἅμα θὰ φτιαχτοῦν αὐτὰ τὰ ἔργα ὑποδομῆς, νὰ σᾶς στερεώσουμε —δὲν ξέρω κι ἐγὼ— τὰ κτίρια καὶ τὶς μονὲς ποὺ εἶναι παλιές, νὰ σᾶς φτιάξουμε μουσεῖα καὶ νὰ τὰ στολίσετε πιὸ ὡραιότερα... Ἅμα τὰ φτιάξουν ὅμως, μετὰ ξέρετε τί θὰ ποῦν; "Ἔ, μὰ πρέπει, –ἀφοῦ ἐμεῖς σᾶς δώσαμε λεφτά– πρέπει νὰ μᾶς ἀφήσετε νὰ τὰ βλέπουμε, νὰ μπαίνει μέσα κόσμος". Καὶ ἀμα πατήσουνε πόδι, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἔδωσαν πολλὰ χρήματα... Σᾶς εἶπα, δίνουν πολλὰ χρήματα —πολλὰ χρήματα— ἀλλὰ τὸ δόλωμα εἶναι σὲ ἀξία πολὺ μικρότερη ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ θὰ κερδίσουν. Ὅπως ἕνας ψαρᾶς ἀγοράζει τὸ δόλωμα, ἀσφαλῶς, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ θὰ πιάσει μὲ τὸ δόλωμα εἶναι μεγαλύτερης ἀξίας. Ἔτσι κι ἐδῶ πέρα, σοῦ λέει, "θὰ θυσιάσουμε δέκα, θὰ κερδίσουμε ἑκατό". Καὶ προπάντων, ξέρετε τί; Τὸ κλείσιμο τοῦ στόματος τῶν μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Ἔτσι λοιπόν, ἀμα πατήσουνε πόδι μέσα, ἔτσι θὰ ἐνεργήσουν. Θέλετε ἀκόμη; Δὲν εἶναι μόνο αὐτὴ ἡ περίπτωση. Ἔχουμε καὶ τὴν ἐκ τῶν ἔσω κατάκτηση, ὅταν ἀλλοιωθεῖ τὸ φρόνημα τῶν Ἁγιορειτῶν. Πῶς γίνεται αὐτό; Ἄυτο εἶναι ἀκόμα πιὸ δαιμονικὸ καὶ πονηρό. Διότι τὸ ἄλλο τὸ βλέπεις, ἐνῷ αὐτὸ δὲν τὸ βλέπεις. Φιλικὲς διαθέσεις, σχέσεις φιλικές, καλέσματα: "Ἐλᾶτε, νὰ ἔρθουμε ἐμεῖς ἐκεῖ, νὰ μᾶς δεῖτε, νὰ σᾶς δοῦμε, νὰ τὰ πεῖτε, νὰ τὰ ποῦμε". Καὶ τότε ἀρχίζει ἡ ἀλλοίωσις τοῦ φρονήματος. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀκόμη πιὸ φοβερό.
Θέλετε νὰ πάρω ὡς παράδειγμα τὴ μασονία, ἡ ὁποία χρηματοδοτεῖ ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἔργα; Τί θὰ λέγατε; Νὰ πάρεις ἀπὸ τοὺς μασόνους χρήματα; Σοῦ λέει: "Πάτερ νὰ σᾶς δώσουμε χρήματα. Βασανίζεστε μὲ τοῦτο τὸ πρᾶγμα ποὺ κάθεστε τώρα ἔτσι· νὰ σᾶς βάλουμε ἠλεκτρικό, νὰ σᾶς πάρουμε μιὰ μηχανή, νὰ σᾶς πάρουμε ἕνα τρακτέρ, νὰ σᾶς δώσουμε χρήματα γιὰ τοὺς φιλανθρωπικούς σας σκοπούς". Ναί, ἀλλὰ δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀράχνη, ἡ ὁποία τυλίγει μὲ τὸν ἱστό της τὸ ὑποψήφιο θῦμα της. Καὶ μετὰ θὰ σοῦ ζητήσουν αὐτοὶ πράγματα ποὺ ἐσὺ δὲν θὰ μπορεῖς νὰ τὰ δώσεις, καὶ θὰ ἔχεις τότε κυριολεκτικὰ δεσμευτεῖ. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν διστάζουν κάποτε νὰ σὲ ἐκβιάσουν καὶ νὰ σοῦ ποῦν: "Ἐὰν δὲν μᾶς δώσεις αὐτὸ ποὺ σοῦ ζητᾶμε Ἐμεῖς θὰ διαδώσουμε ἔξω μιὰ πομπή σου. Ἔκανες κάτι, σὰν ἄνθρωπος. Θὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ ἔξω καὶ θὰ εἶναι εἰς βάρος σου. Φοβᾶσαι ἐσὺ ὅτι μπορεῖ νὰ ποῦν κάτι γιὰ σένα. Ἐνδίδεις, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀρχίζει τὸ δρᾶμα. Τὰ ἀκοῦτε αὐτά; Θέλετε ἀκόμη;
Ὁ σιωνισμός. Ὁ σιωνισμός, ὁ ὁποῖος ἔχει διεισδύσει –καὶ ποῦ δὲν ἔχει διεισδύσει– σὲ ὅλη τὴν ὑφήλιο καὶ στὴν Ἑλλάδα. Νὰ πῶ συγκεκριμένες περιπτώσεις, ἀγαπητοί μου, ὁ σιωνισμὸς ἀκόμη καὶ ἐδάφη διεκδικεῖ. Διεκδικεῖ τὴν Κύπρο, διεκδικεῖ καὶ τὴν Κρήτη. Τὸ ξέρετε πολὺ καλὰ αὐτό. Ἀκόμη καὶ ἐδάφη γιὰ τὸν Μεγάλο Ἰσραήλ. Γιὰ τὸ μεγάλο κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Βέβαια, εἰς βάρος τῶν ἄλλων, ἀναμφισβήτητα. Καὶ πηγαίνουν μὲ τέχνη καὶ μὲ σχέδιο οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Ἡ μέθοδος, γιὰ νὰ τὴν ξέρουμε, εἶναι ἀκραιφνῶς δαιμονική. Ἡ διείσδυση μὲ τὶς παγίδες. Ἢ ἀκριβέστερα –ποὺ καὶ ἄλλοτε σᾶς τὸ ἔχω πεῖ αὐτό, τὸ ἔχω πεῖ παλιὰ καὶ εἰς τὸ κατηχητικὸ σχολεῖο– εἶναι ὁ διάλογος, ἡ συνύπαρξη, ἡ διείσδυση καὶ ἡ ἀνατροπή. Τέσσερα πράγματα.
Ἀρχίζει μὲ τὸν διάλογο: "Ἐλᾶτε νὰ κουβεντιάσουμε". Μετά: "Γιατί νὰ μὴ συνυπάρχουμε; Δὲν θὰ σᾶς πειράζουμε, οὔτε ἐσεῖς ἐμᾶς. Νὰ εἴμαστε μαζί, νὰ συνυπάρχουμε". Τὸ θέμα τῆς συνυπάρξεως εἶναι τῆς μόδας, τὸ ξέρετε. Μὲ τὴ συνύπαρξη ἐπιτυγχάνεται ἡ διείσδυση. Καὶ ὅταν ἡ διείσδυση ἔχει φτάσει σὲ ἕνα ἱκανοποιητικὸ ἐπίπεδο, μετὰ γίνεται ἡ ἀνατροπή, τὸ ἀναποδογύρισμα. Καὶ μετά, αὐτὸς στέκεται ἐκεῖ ποὺ στέκεται κι ἐσὺ εἶσαι ἀπὸ κάτω. Τί νὰ κάνεις; Τελείωσε ἡ ἱστορία. Ἢ δὲν εἶναι ἀλήθεια αὐτὰ τὰ πράγματα;
Πάντως, ἂν θέλετε ἀκόμη, ἔτσι κινεῖται καὶ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν. Αὐτὸ τὸ διαβόητο Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἐγὼ πάντα εἶχα τὴν ἀπορία: μὰ τί θέλουμε ἐμεῖς ἐκεῖ πέρα, μέσα στοὺς προτεστάντες; Ρωμαιοκαθολικοὶ δὲν ὑπάρχουν ἐκεῖ, παρὰ μόνο παρατηρητές. Ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι, μὲ τοὺς προτεστάντες, τί θέλουμε ἐκεῖ; Κατὰ καιροὺς ἀκούγεται κάποια φωνή: "Μὰ τί θέλουμε ἐκεῖ;". Κάποια στιγμὴ τὰ χαλᾶμε, γιατί κάτι ζητοῦν παραπάνω, καὶ πάλι τὰ ξαναφτιάχνουμε καὶ πάλι ξαναπηγαίνουμε ἐκεῖ. Αὐτὸ τὸ χαλᾶμε καὶ τὰ ξαναφτιάχνουμε, ξέρετε τί εἶναι; Εἶναι ἐκεῖνο το "νὰ μπαίνει τὸ μαχαίρι", ἀλλὰ μόλις δεῖ ὁ αἱρετικός —ἐκεῖνος ποὺ θὰ κάνει τὴν κατάκτηση— ὅτι πόνεσες, τραβάει πίσω. Τραβάει πίσω καὶ λέει: "Ἔλα νὰ τὰ φτιάξουμε". Δηλαδή, ἔκανε δύο βήματα μπροστά, τώρα κάνει ἕνα βῆμα πίσω, γιατί τὰ πράγματα δὲν πᾶνε καλά. Καὶ μετά, ὅταν θὰ ξεχαστοῦν αὐτά, μετὰ πάλι δύο βήματα μπροστὰ καὶ ἕνα βῆμα πίσω. Μὲ αὐτὴ τὴ μέθοδο, ἔχουμε κέρδισμα στὸν χῶρο —στὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας μας καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ ἀντιλαμβανόμεθα αὐτό;
Θὰ μοῦ πεῖτε, γιατί τὰ λέω σὲ ἐσᾶς καὶ δὲν τὰ λέμε σὲ κάποιους ἄλλους; Καὶ ἐσεῖς μικροὶ εἶστε, ἀγαπητοί μου, καὶ ἐγὼ μικρὸς εἶμαι. Ἀλλὰ οὔτε ἐσεῖς εἶστε μικροί, οὔτε ἐγὼ εἶμαι μικρός. Ἅμα τὰ λέμε καὶ ὁ λαός μας διαφωτίζεται, θὰ δημιουργήσει ἀντίσταση. Τώρα, τί μορφὴ μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὴ ἡ ἀντίσταση μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, δὲν τὸ ξέρω. Ξέρω μόνο ὅτι πρέπει νὰ συντηροῦμε τὴν ἀντίσταση στὶς ἀνθρώπινες καρδιές, διότι αὐτὸ ἀκριβῶς ἔχει πάρα πολλὴ ἀξία καὶ σημασία, πᾶρτε τὸ εἴδηση. Στὶς ἡμέρες τοῦ Ἀντιχρίστου, θὰ θέλαμε νὰ διορθώσουμε κάτι; Ἡμέρες Ἀντιχρίστου ἔχουμε. Θὰ θέλατε τίποτα νὰ διορθώσουμε; Δὲν διορθώνεται τότε τίποτα πιά. Εἶναι γραμμένα, θὰ πᾶνε πρὸς τὸ κακό. Τί θὰ ἰσχύει τότε; Ἡ ἀντίσταση. Σὲ ποιούς; Σὲ κάποιες ψυχές, σὲ κάποιους ἀνθρώπους.
