Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ καί ἡ μακροθυμία τῶν ἀνθρώπων.

†. «Ωμοιώθη», λέγει ο Κύριος, αγαπητοί μου, «η Βασιλεία του Θεού με έναν βασιλέα που θέλησε να του δώσουν λογαριασμό οι δούλοι του από τα πεπραγμένα των. Ανάμεσά τους», λέγει η παραβολή, «βρέθηκε κάποιος που το χρέος του ανέβαινε εις το ποσόν των μυρίων ταλάντων»· που, για να πάρομε μια εικόνα, ήτο ποσόν 2,5 εκατομμυρίων χρυσών λιρών Αγγλίας… Και κατά τις συνήθειες, βεβαίως, της εποχής, έπρεπε ο δούλος εκείνος να πωληθεί και να εισπραχθεί το ποσόν υπέρ του αφεντικού του. Βέβαια, αν λάβετε υπόψιν ότι ο Κύριος επωλήθη αντί τριάκοντα αργυρίων, δηλαδή 30 χρόνια πίσω, χίλιες δραχμές… Συγκρίνατε το ένα ποσόν με το άλλο, για να δείτε αν ποτέ ο δούλος αυτός μπορούσε να εξοφλήσει, έστω και με την πώλησή του και την πώληση της γυναικός του και των παιδιών του και των υπαρχόντων του για να αποδοθεί το ποσόν στο οποίο είχε βρεθεί χρεώστης. Ό,τι κάνουν περίπου, δηλαδή, οι τράπεζες σήμερα προκειμένου να πάρουν τα χρήματά τους και βγάζουν στον πλειστηριασμό εκείνο το οποίον, το κτίσμα εκείνο, το αντικείμενον, το οποίον είχε τοποθετηθεί, τεθεί ενέχυρον.

«Και τότε», λέει η παραβολή, «πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω(:Δείξε μια μακροθυμία, -δηλαδή ανάβαλε το πράγμα- κι εγώ όλα θα σου τα αποδώσω). Κι εκείνος ο βασιλεύς», λέγει η παραβολή, «μακροθύμησε. Και όχι μόνο επερίμενε κάποτε να του αποδώσει το χρέος, αλλά του το εχάρισε ολόκληρο.

Φεύγοντας ο χρεώστης δούλος, συνήντησε έναν σύνδουλό του στο ίδιο αφεντικό, που και αυτός χρεωστούσε 100 δηνάρια. Τρεις μόνο χρυσές λίρες. ‘’Έλα εδώ’’, του λέγει, ‘’μου χρωστάς εκατό δηνάρια’’, λέγει ο μεγάλος χρεώστης δούλος. ‘’Ναι’’, του λέγει, ‘’δεν στο αρνούμαι ότι σου χρωστώ 100 δηνάρια’’. ‘’Θα μου τα δώσεις τώρα!’’. ‘’Μα, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί ’’, έλεγε αυτός ο δεύτερος ο σύνδουλος, ‘’ε, περίμενε λίγο, σε παρακαλώ». Κι εκεί σημειώνει κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Ότι «ἔπνιγε αὐτόν». «Πνίγω»…, το λέμε και σήμερα σαν έκφραση. Δεν είναι τι άλλο παρά η τοποθέτησις του αντίχειρος εδώ εις το καρύδι του λαιμού. Και είναι κατά κυριολεξίαν ένα πνίξιμο. Σήμερα το έχομε μεταφορικά αυτό το πνίξιμο. Τότε ήταν ό,τι ακριβώς λέει η λέξις.

Το έμαθε ο βασιλιάς αυτό, έμαθε αυτήν την περίεργη συμπεριφορά αυτού του δούλου του, του με το μεγάλο χρέος και τον καλεί. Και του λέγει: «Έλα εδώ. Δούλε πονηρέ, δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;». «Έλα εδώ, δούλε πονηρέ. Εκείνη όλη την μεγάλη οφειλή, το μεγάλο χρέος που είχες σε μένα, μόνο γιατί με παρεκάλεσες, όχι μόνο μακροθύμησα, αλλά και σου το χάρισα. Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, όπως κι εγώ ελέησα εσένα;».

     Σαφώς, λοιπόν, βλέπομε, αγαπητοί μου, ότι ένα καινούριο στοιχείο αποκαλύπτει ο Χριστός και που ανήκει στον χώρο της Βασιλείας του Θεού. Εκείνο το «ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», πως έμοιασε. Δηλαδή είναι η συγχωρητικότητα. Αυτό το καινούριο στοιχείο βασικής και θεμελιώδους σημασίας, για να σταθεί κανείς πολίτης αυτής της Βασιλείας. Τι είναι; Θα το ξαναπώ: Η μακροθυμία. Με πρότυπον; Συγχωρητικότητος και μακροθυμίας; Την συγχωρητικότητα και την μακροθυμία του Θεού.

Και το εξαγόμενον συμπέρασμα, από τον ίδιον τον Κύριο, της παραβολής είναι: «Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν». «Το ίδιο πράγμα θα κάνει κι ο Πατέρας σας ο ουράνιος σε σας, θα σας συγχωρήσει μεν, αλλά εάν δεν συγχωρήσετε εσείς τους συνανθρώπους σας, τους συνδούλους σας, τότε κι Εκείνος δεν θα σας συγχωρήσει».

     Θα μείνομε σ’ αυτό το κεντρικό σημείο, της μακροθυμίας του Θεού, αλλά και των ανθρώπων. Και είναι ένα πολύ σπουδαίο θέμα, το οποίον ίσως δεν έχομε προσέξει σαν ένα στοιχείο, σας είπα, των πολιτών της καινούριας Βασιλείας.

Πρότυπον μακροθυμίας, είδαμε, ότι είναι Αυτός ο Θεός. Αλλά τι είναι η μακροθυμία; Είναι η ανεκτικότης. Είναι η συγχωρητικότης. Είναι η αναβολή της δικαιοσύνης και της οργής. Και η αγαθότητα του Θεού έναντι αυτής της προκλητικής και επιμόνου αμαρτίας μας. Περιμένει την επιστροφή μας. Περιμένει τη μετάνοιά μας. Γιατί ο Θεός «πάντας θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Και προβάλλει την μακροθυμίαν. Προβάλλει την αναβολήν της τιμωρίας και της κρίσεως και της δικαιοσύνης. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, ο λόγος για τον οποίο ο Κύριος μακροθυμεί είναι η σωτηρία: «Καὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε», λέγει ο Απόστολος. «Να θεωρείτε την μακροθυμίαν του Θεού σαν ένα στοιχείο για την σωτηρία σας». Περιμένει. Δεν σας τιμωρεί. Διότι αν τιμωρήσει και μάλιστα κόψει με θάνατον, πού μένει περιθώριον πλέον σωτηρίας; Γι’αυτό λοιπόν δίδει… και ζωή δίδει ο Κύριος και ευκαιρίες δίδει και μακροθυμεί.

Βέβαια, όμως, πρέπει να πούμε ότι η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια… διότι όλες… κακώς λέω τη λέξη «αρετές» του Θεού, δεν είναι σωστή αυτή η έκφραση, όλες οι ενέργειες του Θεού, όλα τα ιδιώματα του Θεού, ανάμεσα στα οποία είναι και η μακροθυμία, είναι ενέργειες άκτιστες. Διότι απορρέουν από τον Θεό. Εμφανίζεται λοιπόν η μακροθυμία του Θεού ως άκτιστος ενέργεια μέσα εις τον κτιστόν κόσμον. Και ο κτιστός κόσμος είναι περιορισμένος. Γι΄αυτό, λοιπόν, βλέπομε εδώ, στην παραβολή αυτού του χρεώστου δούλου, η μακροθυμία του Θεού, παρότι είναι άκτιστος ενέργεια, δηλαδή απεριόριστη, εμφανίζεται με όρια. Εμφανίζεται με περιορισμόν. Εμφανίζεται με προϋποθέσεις.

Και κάποια στιγμή τι γίνεται εδώ; Επανέρχεται ο βασιλιάς της παραβολής να τιμωρήσει εκείνον τον δούλον. Άρα λοιπόν ετερματίσθη η μακροθυμία. Γιατί ετερματίσθη; Διότι τερματίζεται ο κόσμος, ο παρών κόσμος. Διότι τερματίζεται ο χρόνος. Γιατί τερματίζεται; Γιατί είναι κτιστός. Έτσι μη νομισθεί, αγαπητοί μου, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι παιδί της αγάπης. Και η αγάπη έχει όρια. Όχι στον Θεό. Αλλά προβαλλομένη μέσα στον χρόνο, προβαλλομένη μέσα στον κτιστόν κόσμον έχει όρια. Προσέξτε αυτό το σημείο. Γι’αυτό οι ενέργειες του Θεού προβάλλονται μέσα στον κόσμο μας περιορισμένες. Έτσι, μη νομισθεί, όπως σας είπα, ότι η μακροθυμία του Θεού εκτοπίζει την δικαιοσύνη του Θεού. Η μακροθυμία είναι από ένα σημείο ως ένα άλλο σημείο. Και από κει αρχίζει άλλη ενέργεια του Θεού, άκτιστος κι αυτή, περιορισμένη και αυτή. Η δικαιοσύνη του Θεού.

Γι’ αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του στο 2^ο κεφάλαιο: «Λογίζῃ, ὦ ἄνθρωπε, ὅτι σὺ ἐκφεύξῃ τὸ κρῖμα τοῦ Θεοῦ; (:Νομίζεις, άνθρωπε, ότι συ θα ξεφύγεις την καταδίκη του Θεού;) ἢ τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καὶ τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς μακροθυμίας καταφρονεῖς, ἀγνοῶν ὅτι τὸ χρηστὸν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιάν σε ἄγει; (:ή, ακόμη, νομίζεις ότι αυτός ο πλούτος της χρηστότητός Του, της αγαθοσύνης Του και της ανοχής Του και της μακροθυμίας Του, την οποίαν εσύ καταφρονείς, αγνοώντας ότι το ‘’χρηστόν’’, δηλαδή αυτή η αγαθότητα του Θεού σε οδηγεί σε μετάνοια; Το αγνοείς αυτό; Λες: ‘’Να, δεν με τιμωρεί ο Θεός’’. Δεν σε τιμωρεί γιατί περιμένει να επιστραφείς). Κατὰ δὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτῷ ὀργὴν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καὶ ἀποκαλύψεως καὶ δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ, ὃς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ ἔργα αὐτοῦ (:Τι θησαυρίζεις, όταν εσύ επιμένεις στην αμαρτία, στην αμετανοησία, θησαυρίζεις –λέγει- οργήν, η οποία θα εκδηλωθεί επάνω σου, την ημέρα που θα εκδηλωθεί η ημέρα της οργής. Και είναι η Δευτέρα του Χριστού παρουσία, όταν θα κρίνει ο Θεός τον κόσμον· ο Οποίος θα αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του)».

Τότε δεν είναι η περίοδος της μακροθυμίας. Τότε θα είναι η περίοδος της δικαιοσύνης. Όταν εμφανισθεί ο Χριστός, Τον δουν οι άνθρωποι, θα πει κάποιος: «Κι αν πω εγώ: ‘’Κύριε,  συγχώρεσέ με’’, δεν θα γίνω ακουστός;». Όχι. Έκλεισε. Έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και του ελέους και ανοίγει η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσατε, αγαπητοί μου; Και για να μη νομισθεί ότι… «Καλά εμείς, καλά, μπορεί να μη βρεθούμε κατά την ημέρα της Κρίσεως, με την έννοια ‘’Όλοι θα βρεθούμε και θα αναστηθούμε;’’», αλλά… αλλά αυτό συμβαίνει και με τον θάνατον. Αφήνομε την ζωή μας, περνάει ολόκληρη χωρίς μετάνοια και εξαντλούμε την μακροθυμία του Θεού. Πολλές φορές λέμε: «Γιατί άραγε δεν προλάβαμε αυτόν τον άνθρωπο να τον κοινωνήσομε;». «Γιατί άραγε δεν πρόλαβε αυτός ο άνθρωπος την τελευταία στιγμή να εξομολογηθεί;». Διότι πριν πεθάνει, έκλεισε η θύρα του ελέους και άνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης. Το ακούσαμε, παρακαλώ;

Και για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα, βλέπομε μέσα στην Ιστορία πλήθος από περιπτώσεις, που δείχνουν αυτήν την μακροθυμίαν του Θεού. Την όχι απεριόριστον. Εξαρτάται. Είναι πάντα μέσα στα όρια της ανθρωπίνης ζωής ή της ζωής ενός λαού. Βλέπει ο Θεός, επί παραδείγματι στην εποχή του Κατακλυσμού, εποχή του Νώε, ότι οι άνθρωποι έγιναν σαρκικοί. Ο Νώε είναι ενάρετος άνθρωπος και η παρουσία του μπορούσε να διδάξει πολλά τους συγχρόνους του. Αλλά για να γίνει, όμως, αυτό το πράγμα αισθητόν, λέγει ο Θεός εις τον Νώε: «Να κατασκευάσεις Κιβωτόν, διότι θα καταστρέψω τον κόσμον με κατακλυσμόν, ενώ εσύ και η οικογένειά σου θα σωθείτε». Και ο Νώε αρχίζει να κατασκευάζει Κιβωτόν. Αν θέλετε τις διαστάσεις της, πηγαίνετε εις το βιβλίον της «Γενέσεως» και εκεί θα δείτε τι πελώριες διαστάσεις είχε αυτή η Κιβωτός. Ήτο σαν ένα μεγάλο υπερωκεάνιον· διότι πάρα πολλά πράγματα έπρεπε να χωρέσουν εκεί. Λογαριάστε ακόμη τα εργαλεία και τους τρόπους με τους οποίους μπορούσαν να ξυλεύονται και να κατασκευάζουν κάτι, για να βγάλετε το συμπέρασμα ότι η Κιβωτός αυτή χρειάστηκε περίπου εκατόν είκοσι χρόνια για να τελειώσει! Τι ήσαν αυτά τα 120 χρόνια της κατασκευής της Κιβωτού; Ήσαν τα χρόνια της μακροθυμίας του Θεού για μετάνοια. Διότι έλεγαν εις τον Νώε οι σύγχρονοί του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». «Κιβωτόν. Διότι θα επέλθει κατακλυσμός ένεκα των αμαρτιών μας». Κι έλεγαν: «Ο Νώε εγέρασε κι έχασε το μυαλό του». Συνεπώς, γελούσαν. Δηλαδή δεν επίστευαν. Και συνεπώς εξήντλησαν τα 120 χρόνια αυτά της μακροθυμίας του Θεού. Μετά, όμως, από τη μακροθυμία αυτή ήρθε ο κατακλυσμός, ήρθε η τιμωρία. Άραγε, την ώρα που έβλεπαν τα νερά να ανεβαίνουν -δεν είχαν πεθάνει οι άνθρωποι, απλώς εγίνετο πλημμύρα, ανέβαιναν τα νερά. Ανέβηκαν στα δένδρα. Πήγαν στα βουνά, δεν ξέρω τι έκαναν. Ανέβηκαν σε υψηλά μέρη-  άραγε τότε δεν θα είπαν: «Κύριε του ουρανού και της γης, σώσε μας!». Είχε κλείσει η θύρα του ελέους και της μακροθυμίας. Προ του θανάτου των. Είχε κλείσει.

Αλλά το ίδιο πράγμα βλέπομε, αγαπητοί μου, και εις τα Σόδομα. Τα Σόδομα ήταν μία Πεντάπολις, πέντε πόλεις. Εκεί ο Θεός επέτρεψε να σταλεί ο Λωτ, ο ανιψιός του Αβραάμ. Ο Λωτ, με την παρουσία του… ήταν δίκαιος ο Λωτ. Δηλαδή ήταν άνθρωπος αρετής.Λιγοτέρας βεβαίως αρετής από τον θείο του τον Αβραάμ, αλλά ήταν άνθρωπος αρετής. Το βεβαιώνει η Γραφή. Τον έστειλε εκεί ο Θεός, σαν ένα ζωντανό παράδειγμα, να μετανοήσουν εκείνες οι πόλεις. Και ο Λωτ έβλεπε την αμαρτία να ξεχυλίζει, αναστέναζε, αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν εννοούσαν να σταματήσουν να αμαρτάνουν, ώσπου ήρθε το κορυφαίον εκείνο γεγονός, το γνωστότατον, που πήγαν να του ζητήσουν τους δύο επισκέπτας του –ήσαν τα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος υπό μορφήν ανδρών– να του ζητήσουν αυτά τα δύο πρόσωπα, τους δύο νέους, για να αμαρτήσουν οι Σοδομίται. Δηλαδή το αποκορύφωμα της αμαρτίας των. Και βεβαίως δεν ανεμένετο πλέον τίποτα, ήρθε η καταστροφή. Λέγει για τον Λωτ ο Απόστολος Πέτρος στην Β΄του επιστολή: «Βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς (: Με το βλέμμα του και με την ακοή του, αυτά που έβλεπε και αυτά που άκουγε ο δίκαιος Λωτ, όταν κατοικούσε στα Σόδομα) ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχὴν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνιζεν (: βασάνισε την δικαία του ψυχή με τα άνομα έργα αυτών των πόλεων)». Βλέπετε;

Το ίδιο πράγμα συνέβη, αγαπητοί μου, και με την Νινευί. Μάλιστα με την Νινευί είναι πολύ χαρακτηριστική η ιστορία της, όταν έστειλε ο Θεός τον Ιωνά να κηρύξει κήρυγμα μετανοίας. Ενθυμείσθε τι μετάνοια έδειξαν οι άνθρωποι αυτοί; Τόση μετάνοια που ο Ιωνάς στενοχωρήθηκε. «Μπα…!». Γι’ αυτό λέει: «Κύριε, εγώ δεν πήγαινα στη Νινευί. Όχι διότι μόνον είναι εχθροί μας οι Ασσύριοι, αλλά διότι ήξερα ότι είσαι φιλάνθρωπος και πολυέλαιος. Οπότε όταν εγώ έκανα κήρυγμα μετανοίας, εκείνοι θα εμετανόουν, θα τους συγχωρούσες και θα απεδεικνυόμην ψεύτης εγώ· που θα έλεγα ότι σε τρεις μέρες καταστρέφεται η Νινευί». Βέβαια δεν είχε δίκαιο. Διότι θα έλεγε το κήρυγμά του: «Αν μετανοήσετε, δεν θα καταστραφείτε». Γιατί, λοιπόν, να λυπηθεί ο Ιωνάς; Διαβάστε, παρακαλώ, την ιστορία του, είναι το βιβλίον «Ιωνάς» στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι πολύ μικρό. Μέσα σε λίγη ώρα θα το έχετε τελειώσει.

Όμως οι Νινευίται ξαναγύρισαν πάλι στις αμαρτίες τους. Ξαναγύρισαν ακάθεκτοι. Γι’αυτό και ο Θεός μακροθυμεί από εκείνο το πρώτο κήρυγμα μετανοίας του Ιωνά, πόσο λέτε; Ξέρετε; Πάλι 120 χρόνια! Περίπου. Και όταν έγινε η αιχμαλωσία του Βορείου Βασιλείου και είχε αιχμαλωτιστεί ο Τωβίτ με την οικογένειά του, τότε ο Τωβίτ λέει στον Τωβία τον γιο του. Ακούστε αυτά τα θαυμάσια σημαντικά λόγια: «Καὶ νῦν, τέκνον –ύστερα από εκείνη την ωραία περιπέτεια του Τωβίτ. Ωραίο βιβλίο. Διαβάστε το κι αυτό- (:Και τώρα παιδί μου, λέγει…), ἄπελθε ἀπὸ Νινευῆ(: φύγε από την Νινευί. – Παντρεύτηκε την Σάρα, έκανε το σπιτικό του και βέβαια ο Τωβίτ, έτοιμος πια να πεθάνει και η γυναίκα του και του λέει:), ὅτι πάντως ἔσται ἃ ἐλάλησεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς (: οπωσδήποτε θα γίνει εκείνο που είπε ο προφήτης Ιωνάς). Καὶ μηκέτι αὐλισθῆτε εἰς Νινευῆ (:Μη κατοικήσετε στην Νινευί. Εμείς θα πεθάνομε, εσείς, νέοι άνθρωποι που είστε, φύγετε). Ἀπῆλθε δὲ Τωβίας εἰς Ἐκβάτανα (: Μόλις πέθαναν ο πατέρας του και η μάνα του, τους έθαψαν και φύγανε. Και πήγε στα Εκβάτανα). Καὶ ἤκουσε –ο Τωβίας, ο γιος- πρὶν ἢ ἀποθανεῖν αὐτὸν τὴν ἀπώλειαν Νινευῆ (:πριν πεθάνει -127 χρόνια έζησε ο Τωβίας- άκουσε την καταστροφή της Νινευί. Ξέρετε ότι η καταστροφή της Νινευί έγινε από τους Βαβυλωνίους, από τον Ναβουχοδονόσορα), ἣν ᾐχμαλώτισε Ναβουχοδονόσορ καὶ Ἀσύηρος, καὶ ἐχάρη πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν ἐπὶ Νινευῆ». Δεν χάρηκε χαιρεκάκως. Δηλαδή «Επιτέλους, μας βασάνισες Νινευί, ήρθε η ώρα σου και ετιμωρήθης». Όχι. Εχάρηκε δια την εκπλήρωσιν της προφητείας.

Γιατί; Διότι παρακάτω ο πατέρας του επροφήτευσε την αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ και του ναού και ο ναός θα εκτίζετο με χρυσάφια, με διαμάντια… ένας ναός ουτοπικός. Αλλ’ αυτός ο ναός ο ουτοπικός δεν ήτο, όπως και τα τείχη της Ιερουσαλήμ, από διαμάντια και σαπφείρους και ρουμπίνια χτισμένη… τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Ουτοπικά πράγματα. Όχι. Είναι η Βασιλεία του Θεού. Είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού. Διαβάστε το τελευταίον κεφάλαιον του βιβλίου του Τωβίτ να δείτε πόσο μοιάζει με τα τελευταία κεφάλαια της Αποκαλύψεως, που περιγράφει εκεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης την άνω Ιερουσαλήμ, την Εκκλησία, την Βασιλεία του Θεού. Γι΄αυτό χάρηκε ο Τωβίας. Γιατί πραγματώθηκε η προφητεία. Και συνεπώς θα πραγματοποιηθούν και οι άλλες, οι έσχατες, οι εσχατολογικές.

Ακόμη ο Ισραήλ, αγαπητοί μου, παραβαίνει τις εντολές του Θεού και ο Θεός μακροθυμεί. Ξέρετε πόσο; Δέκα περίπου αιώνες! Από τότε που έδωσε τον νόμον, είχε πει να τηρούν τις εντολές Του, μάλιστα την εντολήν της αργίας. Μέσα στους δέκα αιώνες, η καταπάτησις των αργιών, μαζεύτηκαν 70 χρόνια! Και τότε λέγει ο Θεός: «Έλα τώρα, τράβα μέχρι την Βαβυλώνα αιχμάλωτος 70 χρόνια, ω Ισραήλ, για να μάθεις να τηρείς τις εντολές μου. Εβδομήντα χρόνια εργαζόσουν στις αργίες μου. Ε, 70 χρόνια θα είσαι αιχμάλωτος εκεί και τα χωράφια σου θα μείνουν ακαλλιέργητα 70 χρόνια, για να ξεκουραστούν». Αγρανάπαυσις υποχρωτική 70 ετών.

Έρχεται ακόμη, αγαπητοί μου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ένας μαθητής Του, ο Ιούδας, Τον προδίδει, κι όμως, όπως λέγει κάποιος πατήρ: «Ἰούδας οὐκ ἀπεβλήθη ὑπο τοῦ Κυρίου διὰ μακροθυμίαν». «Κάποιος», λέγει, «κάποιος θα με προδώσει». Ακόμα και στον χορτασμό των πεντακισχιλίων κάτι είπε εκεί ο Κύριος δια τον Ιούδα. Δεν τον έδιωξε. Δεν τον απεκάλυψε. Τον άφησε. Μακροθυμών.

Μακροθυμεί ο Κύριος ακόμα και για την επιστροφή της Ιερουσαλήμ, από το 33 που Τον σταυρώνει μέχρι το 70 μ.Χ.  Τον αφήνει 37 ολόκληρα χρόνια για να μετανοήσει ο Ισραήλ. Αλλά όχι μόνο δεν μετανοεί, αλλά τον Στέφανο φονεύει ο λαός εκείνος, γκρεμίζει από πάνω από το αέτωμα του ναού τον δίκαιον Ιάκωβον τον Αδελφόθεο και ασκεί διωγμόν εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού. Ε, κατέφθασαν τα ρωμαϊκά στρατεύματα και η καταστροφή έμεινε μοναδική εις την Ιστορία. Το λέγει η Αγία Γραφή. Ούτε έγινε, ούτε θα γίνει ποτέ τέτοια καταστροφή πόλεως. Εκατό χιλιάδες δούλοι έγιναν οι Εβραίοι, πουλήθηκαν 100.000 σε όλες τις αγορές τότε του κόσμου. Τα ξύλα τέλειωσαν για να σταυρώνουν και για πολλά χρόνια, λέει, στάθηκε το αίμα λίπασμα για τα χωράφια και η πόλις οργώθηκε με άροτρα. Τέτοια καταστροφή δεν έγινε ποτέ. Και η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι κατεστράφησαν και ξανακτίστηκαν και δεν κατεστράφησαν ολοτελώς. Παρότι έπεσαν ατομικές βόμβες. Φοβερή η καταστροφή εκείνης της πόλεως. Ήταν η δικαία τιμωρία του Θεού. Το 70 μ. Χ. έκλεισε η θύρα της μακροθυμίας και ήνοιξε η θύρα της δικαιοσύνης.

Αλλά και αυτός ο Απόστολος Παύλος θα είχε την ιδίαν τύχην, όμως μετενόησε. Όμως άκουσε τον Χριστό. Και τι λέει; «Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην (:γι΄αυτόν τον λόγο έχω ελεηθεί), ἵνα ἐν ἐμοὶ πρώτῳ ἐνδείξηται Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ᾿ αὐτῷ εἰς ζωὴν αἰώνιον». «Είμαι υπόδειγμα μακροθυμίας του Θεού».

Αγαπητοί μου, η παραβολή του χρεώστου δούλου δείχνει ακόμα και σαν πρότυπο, όμως είπαμε, μακροθυμίας τον Θεό, αλλά δείχνει ότι ζητάει από τους νέους πολίτας τους Χριστιανούς να είναι το ίδιο. Γράφει ο άγιος Ιγνάτιος: «Μακροθυμήσατε μετ’ ἀλλήλων ἐν πραΰτητι ὡς ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν». «Μεταξύ σας», λέει, «να μακροθυμείτε, όπως ο Θεός με μας». Και λέγει ένας εκκλησιαστικός συγγραφεύς, ο Ωριγένης… ακούστε ένα ωραίο: «Ὡς μακροθύμου Θεοῦ υἱοὶ καὶ μακροθύμου Χριστοῦ ἀδελφοί, μακροθυμεῖτε ἐν πᾶσι τοῖς συμβαίνουσιν (:Σαν παιδιά μακροθύμου Θεού και σαν αδέλφια μακροθύμου Χριστού, έτσι κι εσείς σε ό,τι συμβαίνει μεταξύ σας να μακροθυμείτε)».

Ας θυμηθούμε, ακόμη, τον Δαβίδ πώς μακροθύμησε όχι μόνον στον Σαούλ, αλλά και στους απογόνους του. Ας θυμηθούμε ακόμη τον Ισαάκ, που του παίρναν τα πηγάδια οι γύρω οι  γείτονες και πήγαινε κι άνοιγε άλλο πηγάδι και του το παίρναν κι αυτό και πήγαινε σ’ άλλο μέρος να σκάψει άλλο πηγάδι. Διαρκώς μακροθυμούσε ο θαυμάσιος Ισαάκ.

Θα λέγαμε, σε ποιους πρέπει να μακροθυμούμε; Λέει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς: «Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας». Σε όλους. Πόσο πρέπει να μακροθυμούμε; Λέγει ο άγιος Ιάκωβος: «Μακροθυμήσατε, ἀδελφοί, ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου». «Μέχρι την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, να μακροθυμείτε». Και συνιστά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Μακροθυμίαν πρὸς ἀλλήλους, ὑπομονὴν πρὸς τοὺς ἔξω». «Προς τους έξω υπομονήν. Προς τους έσω, τους αδελφούς, μακροθυμίαν».

Αγαπητοί μου, η μακροθυμία του Θεού είναι ένα μυστήριον. Γιατί εκφράζει το μυστήριον της σωτηρίας μας. Ποτέ, όμως, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Θεός «μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς –όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος-, μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι (:για να μη χαθεί κανένας), ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι (:να βρεθούμε όλοι στον χώρο της μετανοίας). Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί (::θα μπει όριο και θα έρθει ο Κύριος σαν τον κλέφτη την νύχτα)».

Οι άγιοι, βεβαίως, είναι εκείνοι οι θετικοί συντελεσταί στην μακροθυμία του Θεού υπέρ του κόσμου. Είναι οι προσευχές των αγίων. Είναι οι προσευχές της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και παρατείνουν την μακροθυμία του Θεού. Πάντως, κύριον γνώρισμα των πολιτών της Βασιλείας του Θεού, όπως ανάγλυφα το είδαμε σ’ αυτήν την σημερινήν θαυμασία παραβολή του χρεώστου δούλου, είναι η μακροθυμία. «Μέγα φάρμακο εστίν η μακροθυμία στους πειρασμούς», λέγουν οι Πατέρες. Μέγα φάρμακον! «Ἡ μακροθυμία γλυκυτάτη ἐστὶ καὶ εὔχρηστος, ἡ δὲ ὀξυχολία, ὁ θυμός, πικρὰ καὶ ἄχρηστος ἐστίν».

Η μακροθυμία μας εξομοιώνει, αγαπητοί μου, με τον Θεό. Γιατί «οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος· οὐκ εἰς τέλος ὀργισθήσεται, οὐδὲ εἰς τὸν αἰῶνα μηνιεῖ», λέγει ο 102 Ψαλμός. Έτσι, ας επισημάνομε την μακροθυμία. Θα μακροθυμήσει σε μας ο Θεός. Μας συμφέρει αφάνταστα. Ο Κύριος, ότι μας συμφέρει, το απέδειξε στην πολύ χρήσιμη παραβολή του χρεώστου δούλου.

406η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Τί εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς. (β΄ ἔκδοσις)

†. Αγαπητοί μου, ο άνθρωπος επλάσθη για να ζήσει. Να ζήσει αιωνίως. Και για να ζήσει, πρέπει να φάει. Γι’αυτό και ο Θεος ετοποθέτησε τον άνθρωπο στον Παράδεισον, που ήτο κατάφυτος από καρποφόρα δέντρα, για να έχει να τρώγει για να ζήσει.Ο άνθρωπος, όμως, συνίσταται από το σώμα και από την ψυχή. Και συνεπώς η ψυχή πώς θα τραφεί; Γι’αυτό ο Κύριος είπε στον πειραστή, στον διάβολον: «Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ (:Δεν θα ζήσει ο άνθρωπος μόνον με το ψωμί, αλλά και με κάθε λόγο του Θεού που βγαίνει από το στόμα Εκείνου)». Κι ο λόγος αυτός του Θεού, που θα έτρεφε τους πρωτοπλάστους, ήταν η εντολή μη βρώσεως από τον καρπόν ενός ορισμένου και συγκεκριμένου δένδρου.

Ο λόγος, λοιπόν, του Θεού τρέφει την ψυχήν. Η εντολή του Θεού τρέφει την ψυχήν. Αντιθέτως εάν ο λόγος του Θεού δεν υπάρχει ή δεν γίνεται δεκτός από τον άνθρωπον, τότε η ψυχή πεθαίνει. Πεθαίνει… όχι γίνεται μηδέν, αλλά πεθαίνει με την έννοια ότι χωρίζεται από τον Θεό. Δεν έχει τη ζωή.

Αλλά επειδή ο Αδάμ δεν ετράφη πνευματικά, επειδή παρέβη την εντολήν του Θεού, γι’αυτό και πέθανε κι αυτός και οι απόγονοί του. Έκτοτε το ανθρώπινον γένος έμεινε στην πνευματική λιμοκτονία. Γι’αυτό τώρα από αγάπη έρχεται ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος για να θρέψει τις ανθρώπινες ψυχές. Και σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, που είναι η παραβολή του σπορέως: «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». «Βγήκε εκείνος που βγαίνει, για να σπείρει τον σπόρο του». Και ο σπόρος του Χριστού είναι ο λόγος του Θεού. Και ο σπόρος αυτός του Θεού, άλλοτε μεν προσφέρεται ως άρτος, αλλά και ως νερό άλλοτε· και ως κρασί· και σαν μαχαίρι προσφέρεται. Και σαν πλούτος· και σαν χαρά· και σαν φως· και σαν ζωή αιώνιος. Και πολλά άλλα σπουδαία και πολυτελή περιέχει ο λόγος του Θεού, που καθιστούν τον άνθρωπον, όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, «πολυτελή» ενώπιον του Θεού.

Ο λόγος του Θεού, λοιπόν, είναι πολλά. Ο Λόγος του Θεού είναι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Και ομίλησε σε μας. Και όταν λέμε: «ο λόγος του Θεού», δεν είναι κάτι το αφηρημένον. Πίσω από αυτό που λέμε: «ο Λόγος του Θεού» είναι η υπόστασις του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Ο Θεός Λόγος. Λέμε ότι ο Λόγος του Θεού εκδικείται ή ευλογεί. Όχι αυτός καθ’ εαυτόν ο λόγος, ως… να το πω έτσι απλοελληνικά, κουβέντα, αλλά το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

Έτσι ο Λόγος του Θεού, αγαπητοί, που τον παίρνομε ως ρήμα Θεού… ρήμα, διακρίνω γιατί Λόγος και λόγος είναι ίδια λέξις, γι’αυτό διακρίνω, ο Λόγος του Θεού που προσφέρεται, προσφέρεται σε μας ως ρήμα, αλλά και ως πρόσωπον. Και τα δυο. Ο Λόγος, λοιπόν, του Θεού είναι άρτος. Άρτος ζωντανός. Λέει ο ίδιος ο Κύριος: «Ἐγὼ εἰμὶ ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς». Και ακόμη: «Ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μὴ πεινάσῃ». « Αυτός που έρχεται σε μένα, δεν θα πεινάσει. Θα του δώσω τον εαυτόν μου να φάγει και δεν θα πεινάσει». Και ο Λόγος του Θεού είναι πραγματικός, είναι σωστός, είναι σίτος. Δεν είναι άχυρον. Όπως είναι άχυρο οι φιλοσοφίες και οι θεωρίες και οι πολυλογίες των ανθρώπων του κόσμου τούτου. Ο Λόγος του Θεού είναι στερεά τροφή, είναι γερό ψωμί. Τρέφει, αυξάνει. Έτσι πολλές φορές, όταν ανοίγομε την Αγία Γραφή και λέμε: «Εδώ υπάρχει ψωμί, γερό ψωμί, που τρέφει και αυξάνει και συντηρεί». Γι’αυτό εκείνος που μελετά τον λόγο του Θεού όχι μόνον συντηρείται, αλλά και ωριμάζει. Όπως είναι η τροφή στο νήπιο. Γι’αυτό λέγει ένας άγγελος εις τον ευαγγελιστή Ιωάννη στην Αποκάλυψη: «Πάρε», λέγει, «αυτό το βιβλαρίδιον, το βιβλιαράκι, λάβε και κατάφαγε αυτό. Πάρ’ το και φάτο». Το λέμε, ξέρετε και στη γλώσσα μας τη νεοελληνική αυτό. Λέμε: «Το ΄φαγα το βιβλίο αυτό». Δηλαδή το καταμελέτησα. Πρέπει να καταμελετούμε τον λόγο του Θεού. Όχι απλώς να το διαβάζομε και να το παρερχόμεθα έτσι επιφανειακά, χωρίς να βαθαίνομε, χωρίς να καταπίνομε, να «τρώμε» τον λόγο του Θεού.

Ακόμη ο λόγος του Θεού είναι οίνος, είναι κρασί. Και ο οίνος «εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου», εάν ο άρτος στηρίζει. Ο οίνος ευφραίνει, ευχαριστεί. Όταν οι μαθηταί γέμισαν από Πνεύμα Άγιον την ημέραν της Πεντηκοστής, γέμισαν από ενθουσιασμό, γέμισαν από μία μέθη ενθουσιαστική. Και βγήκαν και κήρυξαν, χωρίς κανέναν να φοβούνται, με θάρρος, με ορμή, ώστε οι Εβραίοι να πουν: «Α! –περιφρονητικά- Γλεύκους, μεμεστωμένοι, εἰσίν (:Πρωί πρωί ήπιαν κρασί και μέθυσαν)». Και λέει ο Απόστολος Πέτρος: «Πρωί δεν πίνει κανείς κρασί για να μεθύσει. Αλλά είναι οι εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο λόγος του Θεού που μας γέμισε με αυτόν τον ενθουσιασμό». Πράγματι ο άνθρωπος ευφραίνεται από τον λόγο του Θεού και μοιάζει σαν μεθυσμένος. Μάλιστα όταν βρει κάτι μέσα στον λόγο του Θεού, πραγματικά μοιάζει σαν μεθυσμένος. Δεν λογαριάζει τον άλλον, τους άλλους, το περιβάλλον. Είναι γνωστό ότι οι μεθυσμένοι δεν λογαριάζουν εάν τους κοροϊδεύουν οι άλλοι άνθρωποι ή όχι. Μένουν στο αγαπημένο τους κρασί. Μεθούν. Δεν λογαριάζουν τίποτε.

Έτσι και ο Αρχιμήδης, όταν ανακάλυψε εκεί που έκανε το μπάνιο του, την άνωση των σωμάτων μέσα στο νερό, επειδή ήτο παρατηρητικός, γέμισε τόση χαρά, ώστε γυμνός βγήκε από το μπάνιο και έλεγε εκείνο το «Εὕρηκα, εὕρηκα». «Το βρήκα, το βρήκα…». Και ο πιστός, όταν βρει τον Χριστό, δεν μπορεί να κρυφτεί: «Τον βρήκα! Τον βρήκα!» θα φωνάζει και θα λέει όλο και περισσότερο. Και θα μεθά. Πραγματικά θα μεθά και θα γεμίζει από ενθουσιασμό, χωρίς να λογαριάζει οι άλλοι άνθρωποι πώς τον βλέπουν. Ξέρετε, άμα κάνομε τον σταυρό μας και κρυβόμαστε, σημαίνει ότι λογαριάζομε τους άλλους. Δεν μεθύσαμε… Άμα μεθύσεις, δεν λογαριάζεις τα σχόλια του κόσμου τούτου. Ο Παύλος είχε μεθύσει. Δεν λογάριαζε τι του έλεγαν. Δεν τον ενδιέφερε τι του έλεγαν. Ήταν μεθυσμένος από τον λόγο του Θεού. Ο Παύλος, ο μέγας Παύλος μεθυσμένος από τον λόγο του Θεού.

Αλλά ακόμη ο λόγος του Θεού είναι και «ὕδωρ ζῶν». Δηλαδή φρέσκο νερό. Όπως το αντλούμε από ένα πηγάδι ή από μια πηγή. Ο Κύριος το είπε: «Ὃς δ’ ἂν πίη ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήση εἰς τὸν αἰῶνα». «Αυτός που θα πιει από το νερό που Εγώ θα του δώσω, ποτέ δεν θα διψάσει». Και ποιος είναι το νερό; Ο ίδιος ο Χριστός. Ο Λόγος του Θεού. Έτσι ικανοποιείται η δίψα της αληθείας. Είναι μεγάλο πράγμα, όταν οι άνθρωποι μες στην Ιστορία εδίψησαν την αλήθειαν. Δεν μπόρεσαν να την βρουν. Γιατί δεν ήπιαν το νερό, που είναι ο Χριστός. Δεν πραγμάτωσαν μέσα τους, δεν ενσωμάτωσαν τον λόγο του Θεού, ο οποίος είναι νερό που ξεδιψά τον άνθρωπο όταν το πίνει κι έτσι έχει μίαν ανάπαυσιν μεταφυσικήν. Βλέπετε τους ανθρώπους, πω, πω, ακούω πολλές φορές, διαβάζω, ψάχνουν, ψάχνουν στα ψίχουλα της φιλοσοφίας και της ανθρωπίνης λογικής! Δίπλα τους είναι η πηγή, το νερό, ο Χριστός και δεν πίνουν. Και ψάχνουν και ψάχνουν στην Αστρολογία, στην Μαγεία, στην Φιλοσοφία. Ψάχνουν. Ταλαίπωροι που είναι οι άνθρωποι! Και δίδει αυτό το νερό, ξεδιψά μάλλον, αυτήν την μεταφυσική δίψα του ανθρώπου και παίρνει την απάντηση «Ποιος είμαι και πού πηγαίνω». Και αναπαύεται.

Ακόμη, ο λόγος του Θεού είναι μάχαιρα, είναι μαχαίρι. Ναι! Λέγει στην προς Εβραίους ο Απόστολος, 4,12: «Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ -Είδατε; Ζωντανός…- καὶ ἐνεργὴς(:ενεργητικός) καὶ τομώτερος (: και κοφτερότερος) ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον (:πιο πάνω από κάθε δίκοπο μαχαίρι) καὶ διϊκνούμενος(:κόβοντας φθάνει) ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καὶ πνεύματος, ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν(:αγγίζει το κόκαλο και πιο μέσα πηγαίνει), καὶ κριτικὸς ἐνθυμήσεων(:έρχεται να σου πει αυτό που έχεις μέσα σου τι είναι) καὶ ἐννοιῶν καρδίας(:σου αποκαλύπτει αυτά που έχεις μέσα σου), καὶ οὐκ ἔστι κτίσις ἀφανὴς ἐνώπιον αὐτοῦ (:μπροστά στον λόγο του Θεού, κτίσις, και αυτή των αγγέλων, δεν υπάρχει αφανής, αλλά όλα τα περνά ο λόγος του Θεού και τα βλέπει), πάντα δὲ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ».

Ο λόγος του Θεού κόβει λοιπόν. Τι κόβει; Σαν μαχαίρι. Κόβει τα σάπια μέρη της υπάρξεώς μας. Εκείνα που έχουν σαπίσει στην αμαρτία. Όπως ο γεωργός κόβει τα κλαδιά της αμπέλου. «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινὴ καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ γεωργὸς ἐστί. Και κάθε κληματόβεργα που δεν κάνει καρπό, το κόβει και το πετάει». Αλλά «καθαίρει» όμως κιόλας, καθαρίζει. Για να φέρει πιο πολύ καρπό. Κλαδευτήρι ο λόγος του Θεού. Μαχαίρι πραγματικά. Για να ‘ρθει να μας αφυπνίσει, να μας ξυπνήσει, να μας πονέσει, να μας αγγίξει την συνείδηση για να διορθωθούμε. Κριτικάρει, όπως σας είπα, τις σκέψεις μας, ώστε απ’ αυτόν να μην μπορούμε πραγματικά να κρυφτούμε. Όταν ακούμε ή μελετούμε τον λόγον του Θεού, αισθανόμεθα ότι αποτείνεται σε μας. Όλοι οι ομιληταί πήραν τούτην την πληροφορία. Έρχονται άνθρωποι και μας λένε: «Πάτερ μου, αυτά που είπατε σήμερα ήταν για μένα». Εγώ δεν ξέρω. Ή μερικοί, αφελείς, μας λέγουν, άγνωστοι άνθρωποι: «Σας είπε, πάτερ μου, τίποτα κανείς για μένα;». «Δεν σας ξέρω, κύριε· δεν σε ξέρω, κυρία μου». Ο λόγος του Θεού ήταν εκείνος που σε ξεσκέπασε. Έγινε ο κριτικός των ενθυμήσεών σου και των εννοιών της καρδίας σου. Είναι φοβερός ο λόγος του Θεού. Πόσο ευτυχής είμαι, κι εσείς να είσαστε, όταν γίνομε οι λάτρεις του λόγου του Θεού.

Ακόμη, ο λόγος του Θεού είναι πλούτος, είναι θησαυρός. Και αν τον βρει κανείς αυτόν τον πλούτον, αισθάνεται ότι πας άλλος πλούτος είναι «σκύβαλα», είναι φτώχεια. Εδώ είναι ο φιλόσοφος νους, όταν καταλάβει τι είναι τα υλικά πράγματα του κόσμου τούτου, πραγματικά, όταν βρει αυτόν τον θησαυρό. Είναι μόνο ο κρυμμένος θησαυρός, που μας αναφέρεται εις την παραβολή του κρυμμένου θησαυρού. Όπως και ο πολύτιμος μαργαρίτης, εις την παραβολήν του πολυτίμου μαργαρίτου. Και τούτο γιατί ο Χριστός είναι πλούτος, πλούτος, πλούτος· «ἐν ᾧ (:εν τω οποίω) εἰσι –λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Κολοσσαείς- πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι».

Γιατί όμως είναι κρυμμένος ο θησαυρός; Επαφίεται σε σένα να σκάψεις. Όπως ο Θεός σού δίδει τους καρπούς ενός δένδρου. Αλλά πρέπει να το φυτέψεις. Πρέπει να το καλλιεργήσεις. Πρέπει να ανοίξεις λάκκο για να το φυτέψεις. Αν δεν σκάψεις, δεν θα φας, δεν θα βρεις. Και αν δεν σκάψεις εδώ, δεν ερευνήσεις, δεν θα βρεις τον θησαυρό που λέγεται Χριστός. Ή να ανακαλύψεις ότι ο Χριστός όντως είναι θησαυρός. Και δεν είναι απλώς γραμμένο για να είναι γραμμένο. Αλλά όντως από εμπειρία, από βιωματικήν εμπειρία βρίσκεις ότι ο Χριστός είναι θησαυρός.

Εμείς έχομε το προνόμιο, οι Έλληνες, να έχει γραφτεί η Αγία Γραφή στην ελληνική γλώσσα. Και μάλιστα τρεις περίπου αιώνες, περίπου τον 3ο αιώνα προ Χριστού, να έχει μεταφραστεί και η Παλαιά Διαθήκη στην ελληνική. Έτσι, αυτό που έχει στον νου του ο ιερός συγγραφεύς, ο κάθε συγγραφεύς που το γράφει στη γλώσσα εκείνη, αποτυπώνει αυτό που έχει στον νου του. Κι ο λόγος του Θεού διετυπώθη με την ελληνική γλώσσα. Και όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Καὶ μία συλλαβή, πλοῦτον πολὺν ἔχει ἐναποκείμενον». Πόσο ευτυχείς εμείς λοιπόν, που δεν διαβάζομε από μετάφραση τον λόγο του Θεού, αλλά πρωτοτύπως! Και αν μάθομε πέντε κολλυβογράμματα, μπορούμε να ανακαλύπτομε αυτόν τον θησαυρόν και σε μια, ακόμη, συλλαβή. Μόνο που εκεί είναι το άνοιγμα, η καταπακτή, το καπάκι. Δεν είναι ακόμα εκεί ο θησαυρός. Θα βαθύνομε. Είναι πίσω από το γράμμα ο θησαυρός. Και τότε, όταν τον βρούμε, αλαλάζουμε από χαρά, γιατί βρήκαμε, όπως ακριβώς, όταν… όταν, αλήθεια, έχετε δει κανέναν άνθρωπο να του πέφτει ο πρώτος λαχνός, 100 εκατομμύρια, ας το πούμε, τι κάνει; Έτσι είναι μετριόφρων, μετριοπαθής, αμίλητος, αγέλαστος; Ή πηδάει από την χαρά του και οι οικείοι του; Έτσι κάνει και εκείνος που βρήκε τον θησαυρόν αυτόν. Γεγονός είναι της εμπειρίας του.

Ακόμη, ο λόγος του Θεού είναι χαρά. Ναι. «Ὁ εὑρών τὸν θησαυρὸν μέσα εἰς τὸν ἀγρόν -ή τον πολύτιμον μαργαρίτην, για να επανέλθω στις δύο αυτές παραβολές- ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὐτοῦ -λέγει ο Κύριος- ὑπάγει καὶ πάντα ὅσα ἔχει πωλεῖ καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸν ἐκεῖνον». Τι θα πει «πάντα όσα έχει τα πουλάει»; Είχα πολύτιμα πράγματα. Τις διασκεδάσεις μου, τούτα, εκείνα, αμαρτωλά πράγματα πολλές φορές. Κάποτε και όχι και πολύ αμαρτωλά. Αλλά κουτά, ρηχά. Τον πλούτο μου και ό,τι άλλο. Βρήκα τον θησαυρό; Δεν δίνω πια αξία σ’ αυτά. Τα ξεπουλώ. Είναι εκείνο που λέει ο Απόστολος Παύλος: «Πάντα ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω». «Όλα τα θεωρώ σκύβαλα, για να κερδίσω τον Χριστόν». Όλα τα ξεπουλάει. Τα ξεπουλάει με χαρά. Όχι σαν τον πλούσιο νεανίσκο που του είπε ο Κύριος : «Πήγαινε, πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα στους φτωχούς». Εκείνος στενοχωρήθηκε. Γιατί; Δεν είχε γνωρίσει ακόμη τον Χριστόν. Εδώ οικειοθελώς πια τα ξεπουλάει όλα. Τα τερπνά και τις ηδονές του βίου τούτου. Για να κερδίσει τον Χριστόν.

Εξάλλου η Βασιλεία του Θεού είναι χαρά. Τι λέγει ο Κύριος σε κάποια παραβολή; «Εὖ, δοῦλε πιστέ καί ἀγαθὲ· εἴσελθε(:μπες) εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου». Είτε πούμε «Βασιλεία του Θεού», είτε πούμε «χαρά» είναι ταυτόσημα. Γιατί; Γιατί η Βασιλεία του Θεού είναι χαρά. Κι αυτή η θύρα της Βασιλείας του Θεού και της χαράς είναι ο Χριστός. «Εγώ», λέγει, «είμαι και η οδός, Εγώ και η θύρα. Εγώ εκεί οδηγώ, Εγώ εκεί εισαγάγω». Γι’αυτό λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α΄ του επιστολή: «Καί ταῦτα γράφομεν ὑμῖν(:όλα αυτά σας τα γράφομε), ἵνα ἡ χαρά ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη». «Όπως εμείς είμαστε χαρούμενοι, έτσι και σε σας η χαρά να πληρωθεί, να γεμίσει, να γεμίσει την ύπαρξή σας».

Ακόμη, αγαπητοί μου, ο λόγος του Θεού είναι φως. Είναι φως. Ναι. Ο Κύριος είπε: «Ἐγὼ εἰμί το φῶς τοῦ κόσμου» · που σημαίνει ότι έξω από τον Ιησούν Χριστόν και τον λόγο Του, δεν υπάρχει η αλήθεια. Υπάρχει βαθύ, ψηλαφητό σκοτάδι: για τον Θεό, για την ύπαρξη, για την Δημιουργία. Τι είναι ο Θεός; Τι είναι το Σύμπαν; Ποιος είμαι εγώ; Ψηλαφητό σκοτάδι… Εξ ου και οι θεωρίες της ανθρωπίνης λογικής. Όταν όμως αποκαλύπτεται ο λόγος του Θεού, μας λέγει Ποιος είναι ο Θεός, ποιος είναι ο κόσμος, το σύμπαν και ποιος είναι ο άνθρωπος. Πλήρες φως. Μέσα στον λόγο του Θεού, αγαπητοί, τα μάτια της ψυχής ανοίγουν και γεμίζουν φως και τα μυστήρια του Θεού αποκαλύπτονται. Γι’αυτό, μόνον οι άγιοι βλέπουν. Οι κοσμικοί δεν βλέπουν. Έχουν ορθάνοιχτα, βεβαίως, τα μάτια τους, κατά την βεβαίωση του οφθαλμίατρου, αλλά δεν βλέπουν. Δεν βλέπουν με τα εσωτερικά μάτια της ψυχής. Γι’αυτό, ο λόγος του Θεού αποκαλύπτεται μόνον εις εκείνους οι οποίοι γίνονται λάτρεις του λόγου Του. «Οἱ γὰρ τοῦ Χριστοῦ λόγοι –λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος- φῶς εἰσίν».Οι λόγοι του Χριστού είναι φως.

Ακόμη ο λόγος του Θεού είναι αιώνιος ζωή. Ο Κύριος με σαφήνεια είπε: «Ἀμήν, ἀμήν, λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων (:αυτός που ακούει τον λόγο μου) καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Έχει, λοιπόν, την αιώνιον ζωήν ο λόγος του Θεού. Ναι. Γι’αυτό ο Απόστολος Πέτρος, όταν ο Κύριος τούς είπε, επειδή οι Καπερναΐται έφυγαν, και είπαν: «Σκληρός είναι ο λόγος του Ιησού». «Θέλετε καὶ ὑμεῖς ὑπάγειν;». «Θέλετε κι εσείς να φύγετε;». Είπε ο Απόστολος Πέτρος: «Κύριε, σε ποιον να πάμε; Ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις». Λόγια αιωνίου ζωής. Αλλά και δυστυχώς, εκείνος ο νεαρός που ανέφερα, ο νεαρός πλούσιος, ρώτησε τον Κύριο, πώς θα κερδίσει την αιώνιον ζωήν. Και ο Κύριος τού απήντησε: «Με την τήρηση των εντολών». Κι εκείνος του είπε ότι … «τις τήρησα τις εντολές». Αλλά όμως δεν ήταν αρκετό. Πίσω από τις εντολές ή μέσα στις εντολές υπάρχει ο Χριστός. Εκείνον δεν τον είχε ανακαλύψει. Και γύρισε την πλάτη του και έφυγε…

Αγαπητοί, ο λόγος του Θεού, που είναι κατατεθειμένος μέσα εις την Αγίαν Γραφήν, δεν είναι ένα νεκρό γράμμα. Αλλά γεμάτος δυναμισμό. «Ἐνεργής», είπαμε. Ο λόγος του Θεού είναι «ἐνεργής», δυναμικός. Γιατί είναι πίσω από το γράμμα ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Ο Θεός Λόγος. Με λάμβδα κεφαλαίον.Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

Ο λόγος του Θεού είναι σπόρος· που «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι» γεμάτος δυναμισμό. Αυτός ο λόγος του Θεού επιθυμεί να μας μεταβάλει κι εμάς εις «Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον». Ή, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ἐπιστολὴ Χριστοῦ, γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη». Δηλαδή που να διαβάζεται και να αναγνωρίζεται. Ο πιστός άμα γίνει πραγματικά επιστολή Χριστού, τότε ο άλλος λέγει: «Αυτός ο άνθρωπος είναι διαφορετικός, έχει κάτι άλλο». Τι έγινε; Έγινε χριστοειδής.

Αγαπητοί, ας γίνομε χωράφι καλό και καρποφόρο, που ο Κύριος μίλησε για τις τέσσερις κατηγορίες ακροατών, που οι τρεις πρώτες στάθηκαν κακοί ακροαταί ή τουλάχιστον εκείνοι οι οποίοι δεν ετελεσφόρησαν τον λόγον του Θεού. Η τετάρτη κατηγορία τελεσφορεί τον λόγον του Θεού, γιατί πέφτει «εἰς τὴν ἀγαθὴν γῆν», που είναι η καρδία… ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, ο έτοιμος να δεχθεί τον λόγον του Θεού, τον σπόρον. Η Αγία Γραφή ας γίνει, λοιπόν, το εντρύφημά μας. Και η ακρόασις του θείου λόγου να είναι η χαρά μας. Έτσι η ζωή μας θα αποτελεί εικονογραφημένη έκδοση του λόγου του Θεού.

511η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

«Τό Εὐαγγέλιον... οὐκ ἔστι κατά ἄνθρωπον». (β΄ ἔκδοσις)

†. Την αφορμή, αγαπητοί μου, της προς Γαλάτας επιστολής, μέρος της οποίας ακούσαμε στη σημερινή αποστολική περικοπή, έδωσαν κάποιοι ιουδαΐζοντες Χριστιανοί, που με την ίδρυσιν των γαλατικών εκκλησιών, προσπαθούσαν να εισέλθουν μέσα εις την Εκκλησίαν, με αποτέλεσμα να δημιουργούν ταραχές. «Ιουδαΐζοντες», να σας εξηγήσω, ελέγοντο οι Χριστιανοί οι εξ Ιουδαίων. Κολλημένοι εις το τυπικόν το τελετουργικόν οι άνθρωποι αυτοί, κατά τρόπον που δεν είχαν Πνεύμα Θεού, να δουν και να αντιληφθούν τα πράγματα καλύτερα,δημιουργούσαν πάντα προβλήματα.

Για να σας δώσω να καταλάβετε, υπεστήριζαν το εξής: Ότι για να γίνεις Χριστιανός, έπρεπε να περάσεις πρώτα από την περιτομή! Μα η περιτομή ήταν τύπος του Βαπτίσματος. Θα περάσω, λοιπόν, από τον τύπο για να φθάσω εις το κύριο θέμα που είναι το Βάπτισμα; Επειδή δε αυτοί είχαν περιτμηθεί, γι’αυτό υπεστήριζαν εκείνο το οποίον οι ίδιοι είχαν υποστεί. Σημειώσατε δε, αν καθιερούτο κάτι τέτοιο, τότε θα έπρεπε όλα τα έθνη να περάσουνε πρώτα από τον ιουδαϊσμόν και κατόπιν, παρακαλώ, να γίνουν Χριστιανοί. Αν μπορούσε με τον τρόπον αυτόν να ευοδωθεί βέβαια το Ευαγγέλιον!

Αυτοί, λοιπόν, δημιουργούσαν πολλά προβλήματα εις τον Απόστολο Παύλο. Ήταν κυρίως αυτοί, οι οποίοι του δημιουργούσαν προσκόμματα εις το έργο το ευαγγελικό. Έτσι ο Παύλος σημειώνει στην προς Γαλάτας επιστολή του –η Γαλατία ήταν επαρχία της Μικράς Ασίας. Μάλιστα, αν θέλετε, της ανθυπατικής Ασίας- : «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον». «Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ’ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ, οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ».

Σαφώς, σαφέστατα, ο Παύλος λέγει εδώ ότι δεν διδάσκει κάποιο άλλο ευαγγέλιον. Εκείνο το οποίο του εδίδαξε ο Κύριος. Αυτό που του παρέδωσε ο Κύριος. Δεν έχει να διδάξει τίποτα δικά του πράγματα. Και συνεπώς το Ευαγγέλιο το πήρε εξ αποκαλύψεως. Του απεκαλύφθη. Τώρα βέβαια, αν έπρεπε να δώσομε πολλές εξηγήσεις πάνω σε αυτό, θα ήταν μια μακρά ιστορία. Μάλιστα όταν… έτσι, ενδεικτικώς σας το λέγω, όταν έστειλε τον Ανανία εις την Δαμασκό ο Χριστός να βαπτίσει τον Παύλον, του λέει: «Πήγαινε στο τάδε σπίτι» κ.τ.λ. κ.τ.λ. «Μα, Κύριε, αυτός είναι εχθρός του Ευαγγελίου Σου». «Πήγαινε», του λέει. «Αυτός είναι για μένα σκεύος εκλογής». Και του λέει του Ανανίου: «Θα τον βαφτίσεις μόνον. Δεν θα τον κατηχήσεις. Εγώ –λέει- θα τον κατηχήσω».

Γι’αυτό ο Παύλος είναι Απόστολος εκ των λίαν Αποστόλων. Μάλιστα. Δεν είναι δεύτερη σειρά ο Παύλος. Γιατί αλλιώτικα θα έπρεπε να λέγαμε ότι τα συγγράμματα του Παύλου, οι επιστολές του εν προκειμένω, θα έπρεπε να μην είναι καταχωρημένες μέσα εις την Αγίαν Γραφήν. Αλλά θα έπρεπε να θεωρείται, σαν, ούτως ειπείν, αποστολικός πατήρ. Αλλά όχι. Είναι Απόστολος. Και μάλιστα, της πρώτης σειράς Απόστολος. Για να δείτε πόσο σπουδαίο είναι το θέμα αυτό. Πήγαν να κλονίσουν την ορθή διδασκαλία του Παύλου αυτοί οι ψευδάδελφοι Χριστιανοί, αμφισβητούσαν βέβαια το αποστολικό του κύρος. «Δεν είσαι», λέει, «πρώτης σειράς Απόστολος».

Το πνεύμα της υποθέσεως είναι εκτάκτως επίκαιρο, όπως θα δείτε ευθύς μετά. Και πολύ σπουδαίο για κάθε εποχή. Είναι ένα θέμα, θα λέγαμε, διαχρονικόν. Διότι πάντοτε υπάρχει αυτή η τάσις των ανθρώπων, από διεστραμμένους ανθρώπους εννοείται, να διαστρέφουν το Ευαγγέλιον του Χριστού και να προσφέρουν ένα κακότεχνον Ευαγγέλιον, κομμένο όπως το θέλουν αυτοί στα δικά τους τα μέτρα· που βέβαια ένα τέτοιο Ευαγγέλιον δεν σώζει.

Προσέξατε αυτό… δεν ξέρω, ξεχάστε τα όλα, όταν θα φύγετε από δω, παρακαλώ να θυμόσαστε τούτο: Ένα ευαγγέλιον, που δεν είναι το Ευαγγέλιον όπως μας το παρέδωσε ο Κύριος, δεν σώζει. Και εννοούμε την κάθε αιρετική ερμηνεία, μέχρι την αμφισβήτηση της θεοπνευστίας της Αγίας Γραφής. Όταν σου λέει ο άλλος, απλό παράδειγμα: «Και πού το βρήκες γραμμένο να νηστεύομε;». Πού το βρήκαμε γραμμένο να νηστεύομε; Ο Χριστός δεν τοποθετεί καινούριο νόμο για τη νηστεία. Υπήρχε ο νόμος. Ήταν κατατεθειμένο. Ποιος ήταν; Είστε στην Παλαιά Διαθήκη. Ο νόμος της νηστείας. Η εντολή της νηστείας. Και συ λες: «Πού το βρήκαμε;»;. Είναι στην Αγία Γραφή. «Των παπάδων επινοήσεις…». Μα, εάν έτσι σκέπτεσαι, τότε κατασκευάζεις, αδελφέ μου, ένα Ευαγγέλιον κομμένο στα μέτρα σου. Όπως εσύ το θέλεις. Κι όπως εσύ το επιθυμείς. Αλλά τότε, ένα τέτοιο ευαγγέλιον, ξαναλέμε, δεν σώζει. Και πήρα ένα πραγματάκι μόνο, για να σας δείξω ενδεικτικά περί τίνος πρόκειται.

Πάντως, σ’ αυτήν την κατάσταση, η οποία ήταν εξαιρετικώς σοβαρή την εποχή εκείνη και σήμερα είναι σοβαρή, γιατί οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο σκέπτονται και με τον ίδιο τρόπο εκφράζονται, βροντοφωνεί ο Παύλος: «Τὸ εὐαγγέλιον οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον». Τελείωσε, πάει. Δεν είναι επινόησις ανθρώπου το ευαγγέλιον. Είναι αποκάλυψις Θεού. Μπορεί, βέβαια, άνθρωποι να γράφουν, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς, ο Ιωάννης, ο Παύλος εν συνεχεία, που έχει πλήθος θεμάτων μέσα στις επιστολές του, ο Λουκάς, εν συνεχεία, εις το βιβλίον των Πράξεων των Αποστόλων κ.λπ. γιατί έχομε κι άλλες επιστολές κ.λπ. άλλων Αποστόλων. Μπορεί άνθρωποι να γράφουν με το χαρτί και το κοντύλι, αλλά το Πνεύμα το Άγιον είναι ο κύριος συγγραφεύς. Γι’αυτό ακριβώς λέγεται το Ευαγγέλιον ότι είναι θεόπνευστον. Δεν εγράφη κατά την επιθυμία ανθρώπων.

Και με την ευκαιρία αυτή, που ετέθη τέτοιο θέμα εις την ιστορίαν, όπως σας εξήγησα στην αρχή, μπορούμε να δούμε μερικά σημεία, τι είναι το Ευαγγέλιον και χωρίς φυσικά το θέμα αυτό να το εξαντλήσομε. Πάντως είναι εξαιρετικώς σπουδαίο.

Τι είναι το Ευαγγέλιον του Χριστού; Είναι το χαρούμενο μήνυμα του ουρανού προς τον άνθρωπο για την σωτηρία του. Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να γραφεί από άνθρωπον; Αφού είναι το χαρούμενο μήνυμα του ουρανού για τον άνθρωπο; Γράφει ο Θεοδώρητος: «Εὐαγγέλιον δὲ τὸ κήρυγμα προσηγόρευσεν, ὡς πολλῶν ἀγαθῶν ὑπισχνούμενον χορηγείαν (:τι –λέει- Ευαγγέλιο, είπε; Το κήρυγμα, το οποίον υπόσχεται πολλά αγαθά. Τούτο, εκείνο κ.λπ.).Εὐαγγελίζεται γὰρ – συνεχίζει ο Θεοδώρητος – τὰς τοῦ Θεοῦ καταλλαγάς(:πώς μας συγχωρεί ο Θεός) τήν τοῦ διαβόλου κατάλυσιν (:πώς ο διάβολος καταλύεται κυριολεκτικά  και ποδοπατείται), τῶν ἁμαρτημάτων τὴν ἄφεσιν».

Σπουδαίο. Οι αρχαίοι Έλληνες έστηναν βωμούς. Α, και τώρα, ξέρετε στήνουν. Άρχισαν να στήνουν βωμούς και να θυσιάζουν ζώα στον Όλυμπο και δεν ξέρω πού. Τι φτώχεια οι άνθρωποι! Τι φτώχεια! Άφησαν το Ευαγγέλιο και ξαναγυρίζουν στην ειδωλολατρία. Τι κρίμα για μας! Λοιπόν, έτσι εδώ, έσφαζαν εκατό βόδια, η γνωστή «εκατόμβη», και το αίμα… ένας λάκκος ήταν, έβαζαν επάνω δοκάρια, σφάζαν τα ζώα εκεί πάνω κι εκείνος που ήθελε να συγχωρεθεί για ένα έγκλημά του, ήταν από κάτω και εδέχετο το αίμα των ζώων! Λέει, το αίμα των ζώων δεν έχει καμία σημασία και αξία. Είναι τύπος. Όπως ο αμνός του Θεού, που είναι το Αρνίον, ο Ιησούς Χριστός και το Αίμα Του. Έτσι λέγει, συνεχίζει ο Θεοδώρητος και λέει: «Ἁμαρτημάτων τὴν ἄφεσιν τοῦ θανάτου τὴν παῦλαν, τῶν νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν – Πέστε μου, ποιος μας κήρυξε μέχρι σήμερα ανάσταση νεκρών;- τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». Αυτό είναι το Ευαγγέλιον. Αυτό είναι το χαρούμενο μήνυμα και το ελπιδοφόρο μήνυμα πραγματικά.

Και τώρα έρχονται εκείνοι οι οποίοι θέλουν να αμφισβητούν, γιατί κάτι δεν τους πηγαίνει στα μέτρα ή δεν το καταλαβαίνουν, και δημιουργούν προσθαφαιρέσεις. «Α, όχι αυτό». Γιατί, άνθρωπε, «όχι αυτό»; Γιατί δεν το καταλαβαίνεις; Δεν σου χωράει στο μυαλό σου; Και πρέπει να το πετάξεις, να το αφαιρέσεις; Όσα πράγματα δεν καταλαβαίνομε, τα πετάμε; Τα αφαιρούμε;

Γράφει στους Φιλαδελφείς ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας: «Ἤκουσα τινῶν λεγόντων, ὅτι ἐὰν μὴ ἐν τοῖς ἀρχείοις εὕρω, ἐν τῷ εὐαγγελίῳ, οὐ πιστεύω (: Άκουσα –λέει- μερικούς που λέγανε: ‘’Αν δεν βρω στα πρωτότυπα αρχεία αυτά τα οποία λέει το Ευαγγέλιον, εάν δεν τα βρω εκεί, τότε, δεν πιστεύω’’, λέει, ‘’ούτε στο Ευαγγέλιον’’)». Και ποια είναι, παρακαλώ, αυτά τα «ἀρχεῖα» που λέγει εδώ; Θα το φανταζόσαστε;

Και κατά καιρούς έρχονται αυτά στην επιφάνεια, από μερικούς εξυπνάκηδες, θεολόγους, ιστορικούς, ερευνητάς. Τάχα, δήθεν, «από πού», λέει, « πήρε ο Χριστός όλα αυτά που είπε; Α, τα πήρε από τους Εσσαίους». Το έχετε ακούσει αυτό; Οι Εσσαίοι ήταν κάποιοι, οι οποίοι κατοικούσαν εκεί στην ερημιά και μάλιστα κοντά στον Ιορδάνη ποταμό, κοντά στη Νεκρά Θάλασσα. Οι Εσσαίοι ήταν ένα είδος μοναχών της εποχής εκείνης. Ιουδαΐζοντες ήσαν. Και ότι εκεί τάχα είχε μείνει ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, κοντά σε αυτούς και ότι τάχα και ο Χριστός έμεινε κοντά σ’ αυτούς. Πήρε, λοιπόν, απ’ αυτούς και είπε εκείνα τα οποία είπε ο Χριστός. Ο Θεός να φυλάξει… Αν ο Χριστός είχε ανάγκη να πάρει από ανθρώπους, τότε δεν έχομε θεοπνευστία. Τότε δεν είναι ο Υιός του Θεού. Δεν είναι ο Θεός Λόγος. «Θα πάμε», λέει, «εκεί να δούμε, είναι γραμμένα αυτά εκεί; Αυτά που περιέχονται έστω και εν δυνάμει στο Ευαγγέλιο. Είναι εκεί στους Εσσαίους;». Δεν το έχετε, φαίνεται, συναντήσει. Δεν βαριέστε. Καλύτερα. Σας λέω μόνον για την ιστορία, πώς έχουν τα πράγματα. Ότι «θα πάμε στα αρχεία», λέει, «δηλαδή στον πρωτόγονον – όπως λένε, μερικοί– στον πρωτόγονο Χριστιανισμό, να βρούμε εκεί τάχα, δήθεν την αλήθεια». Να το Ευαγγέλιο. Μπροστά σου είναι.

Ακόμη «ἀρχεῖα» εννοούν και την Αιγυπτιακή ή, αν θέλετε, και την ινδική σοφία. «Θα πάμε», λέει, «και εις αυτούς. Να δούμε κι αυτοί τι λένε». Σάμπως ο Θεός Λόγος είχε ανάγκη να δανειστεί από όλους αυτούς, ανθρώπινα κατασκευάσματα, γεμάτα, γεμάτα από πλάνες όλα αυτά. Τι μετεμψύχωση, τι τούτα, τι εκείνα… Από εκεί θα αντλούσε ο Κύριος, για να σου πει εσένα, να σου γράψει το Ευαγγέλιον; Γι’αυτό λέγει ο άγιος Ιγνάτιος: «Ἐμοὶ δὲ ἀρχεῖα ἐστὶν Ἰησοῦς Χριστὸς (:Για μένα, τι είναι τα αρχεία; Ο Ιησούς Χριστός) τὰ ἄθικτα ἀρχεῖα ὁ σταυρὸς αὐτοῦ καὶ ὁ θάνατος καὶ ἡ ἀνάστασις αὐτοῦ καὶ ἡ πίστις ἡ δι’ αὐτοῦ· ἐν οἷς θέλω δικαιωθῆναι». «Για μένα ἀρχεῖα αυτά είναι», λέγει ο άγιος πατήρ.

Ο άγιος Ιγνάτιος, πάντα Αντιοχείας, προβάλλει την αμέριστη πίστη του εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Και λέγει: «Ἐξαίρετον δὲ τι ἔχει τὸ Εὐαγγέλιον, τὴν παρουσίαν τοῦ σωτῆρος (: Τι προβάλλει το Ευαγγέλιον; Το πρόσωπον του Χριστού. Αυτό είναι το Ευαγγέλιον. Το πρόσωπον του Χριστού)». «Και αυτός ο Σταυρός», όπως μας είπε ήδη, «και ο θάνατος και η ανάστασις και το θεμέλιον της πίστεως· και όλα αυτά είναι εκείνα τα οποία εμένα, τον άνθρωπο, θα με βοηθήσουν να δικαιωθώ και να σωθώ)».

Και ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει: «Εὐαγγέλιον εἶναι ὧν (:των οποίων) ὁ Χριστὸς ἐποίησε καὶ εἶπε ἱστορία τὶς ἐστίν». Εδώ θα ήθελα να μείνω λίγο. Είναι η πρώτη του ομιλία εις τις Πράξεις, αυτά που είπε ο Ιερός Χρυσόστομος. «Τι είναι ο Χριστός; Τι είναι ο Χριστός;». Λέει, «τι είναι το Ευαγγέλιον; Το Ευαγγέλιον είναι ο Χριστός ως Ιστορία». Εδώ, παρακαλώ, προσέξατε, διότι αλλιώτικα ξέρετε τι θα κάνομε; Εάν αφαιρέσομε το ιστορικό στοιχείο από το Ευαγγέλιον, και είναι μία τάσις των συγχρόνων θεολόγων, μία έντονη τάσις να αφαιρούν το ιστορικό στοιχείο, από μία κενοδοξία, τι να πω, ξέρω γω, να φανούν ότι είναι ανώτεροι από τους άλλους, και δεν λένε τα ιστορικά στοιχεία. Και συνεπώς αν αφαιρέσω, αποψιλώσω το Ευαγγέλιον από τα ιστορικά στοιχεία, τότε δεν έχω Ευαγγέλιο. Ξέρετε τι είναι αυτό; Εφόσον ο Υιός του Θεού μπήκε μέσα στην Ιστορία και έγινε Ιστορία, δεν μπορώ να αφαιρέσω την Ιστορία, να αποψιλώσω το Ευαγγέλιον από την Ιστορία. Αλλά απλούστατα θα δεχθώ την Ιστορία.

Αλίμονο εάν βγάλω την Ιστορία. Διότι η σωτηρία μας είναι Ιστορία. Ναι, ναι. Ας το προσέξομε αυτό. Γιατί υπάρχει αυτή η τάσις δυστυχώς σε μερικούς συγχρόνους φαντασμένους θεολόγους. Σου λέει, σου λέει, χίλια πράγματα σου λέει και μετά είναι και κάτι άλλο. Όταν σταματήσεις να τον ακούς, λες: «Τι είπε αυτός ο άνθρωπος; Για να κρατηθεί κάτι στη μνήμη;». Τίποτα δεν κρατιέται. Είδατε σήμερα; Παραβολή ειπώθηκε στην Εκκλησία. Τι είναι η παραβολή; Μία ιστορία, αλλά ιστορία εικονική βεβαίως. Εικονική· που θέλει να δείξει κάτι ο Κύριος. Αλλά προπαντός, όμως, έγινε ιστορία ο Υιός και Λόγος του Θεού. Και θα το αφαιρέσεις αυτό το στοιχείον; Τότε τι κάνεις;

Και θα πρέπει να μη νομίζομε, βεβαίως, πολλά πράγματα αλληγορούνται. Βεβαίως πολλά πράγματα έχουνε μεταφορά στην ερμηνεία τους. Δεν σημαίνει όμως ότι εδώ θα αλληγορήσομε τον λόγο του Θεού και θα αφαιρέσομε την Ενανθρώπησή Του. Ο Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος. Τι αλληγορία εδώ χωράει; Τι θα αφαιρέσεις από εδώ; Ερωτώ, τι θα αφαιρέσεις από δω; Γιατί κι αυτό είναι δυστυχώς μία τάση των συγχρόνων τα πάντα να τα κάνουν αλληγορία, να τα κάνουνε συμβολισμό, μόνο και μόνο για να αφαιρέσουν το στοιχείο το ιστορικό. Και όπως λέγει πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος: «Θεὸς ἐπὶ γῆς, ἄνθρωπος ἐν οὐρανῷ». Αυτό είναι η σωτηρία μας. Αυτό είναι η Ιστορία. Ήρθε ο Υιός και Λόγος του Θεού στη Γη. Κι εγώ θα ανεβώ στον ουρανό. Αυτή είναι η Ιστορία.

Είναι και εκείνοι που κάνουν τις επιλογές τους, δυστυχώς στο Ευαγγέλιο. Όπως σας είπα στην αρχή: «Αυτό μου αρέσει, εκείνο δεν μου αρέσει». Γράφει ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης πάνω σε αυτό: «Εἰ μὲν οὗν πιστεύεις τοῖς εὐαγγελίοις καὶ τοῦτο κακεῖνο λέγουσι πίστευσον (:εάν πιστεύεις στο Ευαγγέλιον, τότε θα τα πιστέψεις όλα). Εἰ δὲ μὴ ἀτοπώτατον ποιεῖς, τὸ μὲν ἐγκρίνων, τὸ δὲ εἰσβάλλων». «Εἰσβάλλων» θα πει «κατακρίνων». «Αλλιώτικα», λέγει, «αυτό το δέχεσαι, το άλλο το προσβάλλεις». Όχι, αγαπητοί. Θα τα δεχθείς όλα. Και την τελευταία συλλαβή θα δεχθείς από το Ευαγγέλιον. Και τούτο γιατί δεν εχώνευσαν οι άνθρωποι ότι «οὐκ ἐστι ἀνθρώπινον». Δεν είναι ανθρώπινον έργον το Ευαγγέλιον. «Οὐχ ὑπὸ ἀνθρωπίνων σύγκειται λογισμῶν», λέγει πάλι ο Θεοδώρητος. Είναι πᾶσα θεία γραφή. Όλη είναι Αγία Γραφή. Ολόκληρη.

Άλλοι νομίζουν ότι το Ευαγγέλιο είναι καλυμμένο. Ότι δεν μπορούμε να το καταλάβομε. Ναι. Είναι καλυμμένο και καλείσαι να το αποκαλύψεις. Δηλαδή πώς ακριβώς; Θα φροντίσεις να πας σε εκείνον που καταλαβαίνει, να καθίσεις να ακούσεις την ερμηνεία που θα σου κάνει. Ακόμη, θα ξενυχτήσεις. Το Ευαγγέλιο; Θα ξενυχτήσεις. Ω Θεέ μου, ήμουνα 16 χρονώ, έφηβος, όταν ήθελα να βρω ένα θέμα και διάβαζα κάθε βράδυ. Ήτανε Κατοχή βέβαια. Συσκότιση στα φώτα, στα παράθυρα. Είχαμε τους Γερμανούς. Κάθε βράδυ εκεί, ήθελα να βρω ένα θέμα. Να βρω την απάντησή του. Και την βρήκα. Έπιασα την Καινή Διαθήκη. Παλαιά Διαθήκη δεν είχαμε τότε σπίτι. Την Καινή Διαθήκη, Ματθαίος, Μάρκος κλπ. Και το βρήκα αυτό που ήθελα στην προς Εβραίους επιστολή. Και λέω: «Δόξα τω Θεώ, το βρήκα!». Και λέω: «Θεέ μου –με μια αφέλεια, μια εφηβική αφέλεια- αν έχει πολλά στεφάνια ο Απόστολος Παύλος από Σένα, ε, κι από μένα ακόμα ένα στεφάνι!». Γιατί ακριβώς κατέγραφε στην προς Εβραίους επιστολήν, εκείνο το οποίο εγώ ζητούσα να μάθω. Θέλει να ιδρώσεις. Θέλει να ξενυχτήσεις.

Και όπως σας είπα, μοιάζει η κυρίευσις του λόγου του Θεού σαν την Ιεριχώ. Η Ιεριχώ είναι ένας τύπος. Ξέρετε τι έκαναν οι Εβραίοι. Έφθασαν εκεί, πόλις κατοχυρωμένη, πού, να μπεις μέσα στην Ιεριχώ; Πού; Ας ήταν δύο εκατομμύρια οι Εβραίοι. Πού να μπουν; Κλείστηκαν μέσα στην πόλη τους οι κάτοικοι και κοιτούσαν απάνω από τα τείχη και πήγαιναν στο στρατόπεδό τους. Επί επτά ημέρες έκαναν το ίδιο πράγμα. Αυτοί παραξενεύτηκαν: «Μας μαγεύουν; Τι γίνεται εδώ με αυτόν τον λαό; Θα μας επιτεθούν; Πώς θα γίνει;». Και παίρνουν εντολή από τον Θεό: «Την εβδόμη ημέρα θα είναι απαξάπαντες. Θα κάνετε έξι στροφές γύρω από την πόλη. Ἐν ἀπολύτῳ σιωπῇ.  Στον έβδομο κύκλο που θα κάνετε, θα είναι και η Κιβωτός της Διαθήκης, κι αυτή θα περιφέρεται γύρω –εδώ βλέπει κανείς την λιτανεία ιερών συμβόλων- θα φωνάζετε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων σας. Αλαλαγμός!». Κι εκεί που εφώναζαν, αγαπητοί μου, τα τείχη, κοιτάξτε, έπεσαν! Έπεσαν τα τείχη! Αυτό είναι ένα σύμβολον πώς θα μελετούμε την Αγία Γραφή. Πώς θα την μελετούμε; Α, έτσι. Θα επιμένομε. Θα επιμένομε. Θα κατακυριεύομε. Και κάποια φορά θα μας φανερωθεί πώς πρέπει να κινηθούμε. Και τότε από αλαλαγμό θα φωνάξομε: «Δόξα τῷ Θεῷ. Το κατάλαβα αυτό το νόημα». Αυτό είναι.

Αγαπητοί μου, τι να λέω άλλα; Το θέμα είναι ότι «πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος», μας λέγει ο Απόστολος Παύλος. «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος». Δεν υπάρχει τίποτε που να μην είναι θεόπνευστο μες στην Αγία Γραφή. Και κοιτάξτε κάτι με την ευκαιρία. Και όταν λέμε Αγία Γραφή, εννοούμε και την Παλαιά Διαθήκη και την Καινή Διαθήκη. Είναι πολύ απλούν. Ένας είναι ο Θεός. Ο Θεός της Παλαιάς είναι ο Θεός της Καινής Διαθήκης. Ο Ίδιος είναι. Και μάλιστα για την ακρίβεια, που τελευταία θέλω να σας το τονίζω, ποιος είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης; Δεν είναι ο Πατήρ. Είναι ο Θεός Λόγος. Αυτός πέρασε τους Εβραίους από την Ερυθρά Θάλασσα. Αυτός έστειλε τον Μωυσή εις την Αίγυπτο. Αυτός δίνει τον Νόμο επάνω στο Σινά. Είναι ο Θεός Λόγος. Και συγκακουχείται, όπως λέει αλλού στην Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός Λόγος, συγκακουχείται μαζί με τον λαό Του. Είναι καταπληκτικά πράγματα. Ένας είναι ο Θεός. Την στιγμή λοιπόν που είναι Ένας ο Θεός, τι μου λες εσύ ότι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι κακός;

Ωραία το λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων. «Και ότι καλός», λέει, «είναι ο Θεός της Καινής Διαθήκης». Ένας είναι ο Θεός. Αν εκεί η συμπεριφορά είναι διαφορετική, του Θεού, γιατί απλούστατα ο Νόμος, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «γέγονεν εἰς παιδαγωγόν». Αυτό είναι όλο. Κατά τα άλλα; Ένας είναι ο Θεός. Αφού, λοιπόν, είναι Ένας ο Θεός και της Καινής και της Παλαιάς Διαθήκης, δεν μπορείς να απορρίπτεις την Παλαιά Διαθήκη και να κρατάς την Καινή Διαθήκη. Αυτό είναι, είναι αμάρτημα.

Γι’αυτό, λοιπόν, αγαπητοί μου, ας προσέξομε. Η Αγία Γραφή είναι εκείνη η οποία θα μας σώσει. Θα την δούμε ακέραια, θα την δούμε όπως ακριβώς διατυπώνει τις αλήθειές της. Κι αυτές ακριβώς είναι εκείνες οι οποίες και θα μας βοηθήσουν στην πνευματική μας ζωή.

🎥👇
https://youtu.be/ZgVRSZ_7o_E?si=cEYXAZxO-4TzPL_B

855η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας : " Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

🇯🇴مُحاضرات وعِظات - ترجمة عربي.

https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40pBTIHL7F9UTsyR-C6tT2Vl&si=ECgps-iTPanKceHD

Пророк Илия в своето време и в последните времена на историята.

†. Пророк Илия, скъпи мои, е една велика личност, една много велика личност от Стария Завет. Той е най-великият от пророците, по-велик дори и от самия пророк Исая, който беше силногласен. И макар че пророк Илия не е написал нито една дума, самият той бе една велика пророческа фигура. Делото му, начинът по който живя, начинът по който напусна този свят, както и явяването му при Преображението на Христос, показват, че тази личност е изключително велика, една колосална фигура. За него са написани много страници в Стария Завет, изпълнени с дълбока и богата теология.
Планината Кармил, където пророкът по чуден начин принесе жертвата си, когато огън слезе от небето и изгори жертвите. Планината Синай, където великият пророк имаше Богоявление, и планината Тавор, където се яви заедно с Господа — това са трите велики планини, свързани с неговата слава.
Пророк Илия присъства както в пространството на Стария, така и на Новия Завет. Разбира се, каквото и да се каже и анализира, винаги ще остане на повърхността на нещата, защото, както ви обясних, той е една неизчерпаема за анализ личност — Божият свят пророк. Ще се спрем само на един малък, но много характерен епизод от живота му. Този епизод ни дава едновременно и друг образ — един образ на последните времена.
Както знаете — било от събитията, било от начина, по който живее светът днес, било защото се приближаваме към края — казвайте каквото искате — в наши дни пренебрегнатата, отхвърлена и забравена Книга на Откровението отново излиза на преден план, и всички ние днес се занимаваме с нея. Тъжното е, че православният народ не е подготвен да се доближи до тази книга, именно защото тя не му е позната. И не му е позната, защото в продължение на векове, особено на Изток, се е наложило едно погрешно схващане, че тази книга е запечатана с "седем печата" — тоест неразбираема, че тя е пълна с пророчества, които не бива да се докосват, и че ако някой се захване с тях, неизбежно ще изпадне в ерес и грешки.
Всичко това, разбира се, не е вярно — или по-точно вярно е само до една степен. Но всички тези мнения станаха причина православният народ да не пристъпва към тази книга на Бога — последната книга на Новия Завет, боговдъхновената книга, тази чудесна книга, изпълнена не само с пророчества, но и с дух на утеха. Книга, която съществува, за да укрепва Божия народ през целия му земен път, и особено в последните времена.
Така че, любими, връщам се към темата си, за да ви кажа, че несъмнено това, което ще чуете, ще видите, че е свързано с последните времена. Последните времена се наричат тези, които се отнасят до края на историята — тоест, когато Христос ще дойде за последен път. Ще видите, че животът на пророк Илия е живот на предобраз , който показва един първообраз в последните дни.
Един народ, действително, в историческия си път несъмнено среща много трудни дни, за да оцелее. Но Бог е Този, Който е определил границите на обитание на народите — тоест, пределите на всяка нация, както и колко време ще живее един народ. Това съответства на онова, което апостол Павел казва на атиняните: „Бог… определил предопределени времена и границите на обитанието им“ (Деян. 17:26). Бог е поставил границите, но също е определил и времето, колко ще живее един народ. Така Той решава колко ще живее един народ и какви ще бъдат неговите граници.
Израил бе един обичан народ, бе избраният народ — впрочем Израил означава възлюбен (срв. Втор. 32:15, Ис. 5:7; 44:2). И Бог много пъти в историческия му път го бе закрилял. Дори по чуден и съблазнителен за другите народи начин Бог бе защитавал Израил!

Сега обаче, намирайки се някъде през VIII век пр. Хр., северното царство отстъпва от Бога.
Трябва да ви кажа, че след смъртта на Соломон народът се раздели на две царства: северното царство – с десетте племена, и южното царство – с двете племена, на Юда и Вениамин. Южното царство имаше за столица Йерусалим, а северното – Самария. Така че северното царство бе отстъпило от Бога. За съжаление, царете му бяха хора, които много лесно се отдаваха на идолопоклонство.

Цар по онова време в северното царство, през VIII век, беше Ахав. Той имаше мек, слаб характер и беше склонен към идолопоклонство, а също така се влияеше от съпругата си Йезавел. А тази негова жена, която не беше еврейка, а сирофиникиянка и фанатична идолопоклонничка, беше най-голямото зло! Скоро, поради тази страшна жена, богопочитанието на истинския Бог бе прогонено, и на негово място бе въведено почитането на Ваал и на най-похотливата Астарта – която е нещо подобно на нашата Афродита.
В този критичен момент от историята на Израил, който по времето на този цар преживяваше безпрецедентна отстъпничество, се появява огненият и ревностен Пророк от Тесвия – Илия. И той се появява внезапно – обърнете внимание на това „внезапно“. Появява се внезапно! Като мълния и гръм застава пред царя от името на Бога, за да му предаде онова страшно послание за безсрочна суша, като наказание от Бога за отстъпничеството на народа и на управниците му.
„Жив е Господ, Бог Саваот, казва на царя, Бог Израилев, пред Когото стоя, няма да има през тези години нито роса, нито дъжд, освен чрез словото на устата ми.“ (3 Цар. 17:1). Кълна се в живия Бог, Бога на Израил, пред Когото стоя и служа, че през тези години, които идват, няма да има дъжд, нито дори роса. И всичко това ще зависи от моите уста. Каквото кажа – това ще става. Така говори Пророкът – и изчезна от погледа на Ахав. Но тези негови думи, мои възлюбени, са Божият съд над отстъпничеството на народа.
Къде са сега онези, които твърдят, че могат свободно да управляват историческия си път и живота си, и че Бог няма никакво отношение към историята на даден народ или личност? Къде са онези, които така говорят? Виждате ли тук? И за да не си мисли някой, че това се отнася само за Израил, ще ви кажа, че Бог мислеше и за всички други народи, и Той определяше хода на всички народи. (Вж. Бит. 15:14; 23:18; Изх. 23:18-33; 34:24; Лев. 26:42-46; Втор. 2:10-25; 4:27; Иис. Нав. 23:9 и др.)
Набързо ще ви кажа следното: в Ханаанската земя живееха много народи. И Бог каза на Авраам: „Още не е напълнена чашата на беззаконията им, затова няма да се заселиш сега в тази земя. Потомците ти – казва на Авраам – ще се размножат първо в Египет, ще станат голям народ, и едва след това ще дойдат тук, в Ханаанската земя.“ (Бит. 15:13–16) А знаете ли колко години бяха това? Четиристотин и тридесет години! (Изх. 12:40). „Тогава ще се заселят тук – когато чашата на беззаконията на тези народи прелее.“ Страшно е. Бог чака докато се изпълни мярката на греха – докато чашата прелее. Тогава казва: ще бъдат унищожени тези народи. И когато настъпва моментът Иисус Навин да влезе в земята Ханаан, Бог му казва отново: „Внимавай. Тези народи, със своите магии, с гаданията си, със своята поквара и начин на живот – дойде времето да бъдат унищожени. Затова вие ще завладеете тази земя с голяма лекота. Но внимавайте: не вършете същото и вие, защото и на вас ще дойде времето да претърпите същото.“ (Втор. 31:1–23)
Виждаме, следователно, че Бог не идва да изкорени някои народи, за да установи Своя възлюбен народ, освен ако тези народи не са съгрешили. Искате още нещо? Отворете книгата на Исаия и ще видите нещо удивително. Исаия пророкува – както и Йеремия, и Йезекиил, и Даниил – за народите, възлюбени, за народите, не само за Израил. „О, Вавилон – казват – дойде краят ти! О, Сирия...! О, Египет...! О, Моав...! О...! О...!“ (Ис. 9:11–12; 13:1–22; 14:22–23; Йез. 32:1–16; Йер. 31:1–44 и др.)
А Даниил, кажете ми – не пророкува ли за гърците и персите? Не пророкува ли за вавилонците? Не казва ли, че гърците ще победят персите в онази удивителна пророческа сцена, при която идва козел – това е великият Александър Македонски, знаете, изобразяван е с рога на монетите – един козел, който се втурва с бързина от запад и се сблъсква с овен, който представлява персите, и буквално го съкрушава? (Дан. 8:3–8) Виждате, следователно – и настоявам – Бог не говори само за Израил. Говори за всички народи и направлява съдбата на всички народи. Ще ви повторя онова, което прочетох по-рано, което апостол Павел казва на атиняните — че Бог е „Този, Който е определил предначертаните времена и границите на тяхното обитание“, на всички народи. Следователно, скъпи мои, можем да кажем, че гърците не са извън Божия план — още повече след като приехме Евангелието от самото начало, когато се провъзгласи в света благовестието на Господа.
А сега нека попитаме: Дали и нашата родина не живее и не се държи по същия начин, както древният Израил? И ако ни сполетят беди — на какво ще се дължат? Какво мислите? Възможно ли е — възможно ли е! — да претърпим свиване на нашите граници? Знаете ли, че отново можем да станем по-малки? Скъпи мои, знаете ли, че отново можем да изгубим от територията си? Нищо не е непроменимо и сигурно. Откъде ще произхожда причината за това? И ако преживеем като народ икономическа трудност или дори социално разстройство — откъде ще произлиза цялото това състояние? Без съмнение — от отстъплението на нашия народ от Бога и от обръщането му към идолопоклонството.
Скъпи мои, нашият народ отстъпва от Бога всеки ден. Явлението на атеизма беше непознато в нашата родина. А сега атеизмът започва да се превръща в реалност тук, в Гърция — тук, където се разви Православието и имаме толкова много светци! Това е нещо, което учудва. И отново се връщаме към идолопоклонството.
Но защо пророкът каза това на Ахав? За да се покае народът. Покая се ли Ахав? Нито той, нито народът. А ние ще се покаем ли? Когато днес се проповядва проповедта — проповедта за покаяние — и се казва това, което се казва, какво мислите, че е това? Това, което ви казвам сега, какво мислите, че е? Мислите ли, че е едно литературно слово, което може да се пренебрегне като просто думи? Не. Това е проповед за покаяние, пробуждаща проповед! Друго е, ако понякога спим — дори и с физически сън, затваряме очите си и не обръщаме внимание на говорещия. Това е друга тема — но тук става дума за проповед за покаяние. И сме призвани да се покаем за онова състояние, което вече владее сред нашия народ. Състоянието е ужасяващо — осъзнаваме ли това? Живеем в дни, паралелни с епохата на северното Израилево царство, когато пророкът строго изобличава положението и вика. Вика — и използва онзи извънреден елемент, който с присъствието си поразява народа. Ще разберем ли ние, че нашите дни са критични — за нашия народ, но и за целия свят? Ще го разберем ли това?
И все пак, скъпи мои, пророкът изрече своето послание — както ви казах — посланието от Небето, и изчезна от пред Ахав. От този момент започва и приключението на северното царство. Ако искате, прочетете четирите книги на Царствата — особено края на втората, третата и четвъртата книга — за да видите какви премеждия и какви разрушения претърпя северното царство, с крайния резултат — пленяването му от асирийците, приблизително сто години преди унищожението на южното царство, чийто край също бе пленяването му — но от вавилонците.
Предупреждаваше и пророк Исаия: „Госпожи мои... носите вашите хубави рокли — казваше — със златните си пояси и вашите бродирани и копринени одежди... Въже ще се сложи на кръста ви и ще бъдете влачени боси в земята на пленничеството!...“ (Исая 3:16–26).
И ако не разбираме това — ще дойдат последиците, и тогава ще го разберем...Но Бог, възлюбени мои, пази Своя пророк. Пази го от гнева на Ахав. Защото когато Ахав чу тези думи, се изуми — и преди да успее да реагира, пророкът изчезна. Затова ви казах, че се яви като мълния и си отиде като гръм. И понеже Ахав не успя да реагира, започна да го преследва. Но Бог закриля Своя пророк — не само от гнева на Ахав, но и от глада, който настъпи.
„И биде слово Господне към Илия“, и бе дадена заповед от Господа към Илия: „Иди отсам и обърни се към изток и се скрий при потока Хорад, който е срещу Йордан. И от потока ще пиеш вода, а на гарваните съм заповядал да те хранят там“ (3 Царе 17:3–4). Бягай, скрий се. Бягай, скрий се при този поток Хорад, който е на изток и се влива в Йордан. Иди, скрий се там. Там ще намериш вода — защото нямаше вода поради сушата. Там ще намериш вода. А Аз ще изпращам гарваните — на които Аз съм заповядал — да те хранят.
Внимавайте, възлюбени мои. Тези думи на Бога са от изключителна важност. Те не се отнасят само до пророк Илия. Ще го видите по-нататък — отнасят се и за нас.
Какво каза Бог на Своя пророк? „И скрий се!“ — Скрий се! Това „скрий се“ е много важно указание за Божия народ в трудните времена.
То ни напомня думите, които Бог казва чрез пророк Исая: „Иди, народе Мой, влез в стаите си, затвори вратата си подир себе си, скрий се за малко време, докле премине гневът Господен“ (Исая 26:20). Народе Мой, тръгни, влез в вътрешните стаи на дома си, затвори вратата си, скрий се за малко, „само малко“, докато отмине гневът на Господа. Къде да се скрие Божият народ?
Преди всичко, искам да ви попитам, възлюбени мои: Имате ли съзнание, че сте Божий народ? Това е въпрос на осъзнаване — че сме Божий народ. Ние ли сме Божий народ? Имате ли съзнание, че се отличавате от това, което наричаме свят? — защото Божият народ се отличава от света. Ако нямате това съзнание, че сте Божий народ, затворете ушите си за всичко, което ще кажем по-нататък. То не ви засяга — вие сте от света и вървите към погибел. Но ако сте Божий народ и осъзнавате това, тогава слушайте внимателно. Отворете още повече ушите си, за да чуете какво ни казва Господ. Той казва: трябва да се скрием. Но къде да се скрием?
За да разберем тази Божия заповед — че трябва да се скрием — и за да разберем какъв е характерът на това скриване, трябва да разгледаме събитието с пророк Илия като исторически образ на последните времена. Когато казваме „исторически образ“, имаме предвид следното: едно историческо събитие, което се явява предобраз на друго събитие, което се намира в бъдещето. Пример: Израил излиза от Египет, минава през Червено море и стига до Ханаанската земя. Преминаването му през Червено море е историческо събитие, но и предобраз. На какво? Египет се счита за земя на сатаната. Земята Ханаан — за Царството Божие. Преминаването — това значи Пасха — е Червеното море. Там Бог удавя фараона и войниците му, а народът преминава безопасно. Това е въплъщението на Иисус Христос, чрез което Той ни изважда от земята на смъртта и греха и сатаната и ни води в Своето Царство — и ние преминаваме през това преминаване, което се нарича Кръщение. И така, какво представлява преминаването на Израил от Египет през Червено море до Ханаан? Един исторически предобраз. На какво? На Кръщението и на спасението.
Друг пример е разрушението на Йерусалим през 70 г. сл. Хр. Това е историческо събитие, но също така е и предобраз. На какво? На края на света — когато светът ще бъде разрушен.
Същото е и тук. Събитието между пророка и цар Ахав е реално събитие, но и исторически образ на последните времена. Защото Ахав е образ на Антихриста. А знаете ли кое е най-удивителното от всичко? Най-удивителното — и единствено в цялата история — е, че пророк Илия, който е бил исторически предобраз на бъдещите събития, едновременно е и самото оригинално събитие! Същият пророк Илия ще бъде присъстващ и в дните на Антихриста! (Малахия 4:4–5).
Както знаете, пророк Илия не е умрял. Той бе възнесен някъде в небето (4 Царе 2:1). Ще се върне! И както изобличи Ахава, така ще изобличи и Антихриста — по същия начин. И удивителното: три и половина години суша причини пророк Илия на Ахава — три и половина години суша ще причини и на Антихриста! Следователно имаме уникалния феномен, при който едно лице — пророк Илия — представлява не само исторически образец за онова време, но и исторически първообраз за бъдещето, за последните времена. Така същият човек присъства и в едната, и в другата ситуация. Повтарям: уникално явление! И ако, скъпи мои, в дните на вашите деца дойде пророк Илия — защото ще е дошъл Антихристът — и ако дойде в нашите дни — не само в дните на децата ви — кажете ми: време ли е за сън? Или е време да се тревожим?… Питам.
Чуйте сега какво пише Книгата Откровение в глава 11 относно това изобличаване на Антихриста от Пророка и какво ще се случи след това:
„И ще дам на двамата Си свидетели, и те ще пророкуват хиляда двеста и шестдесет дни... Те имат власт да заключат небето, за да не вали дъжд през дните на пророкуването им... и звярът, който излиза от бездната... ще ги убие.“ (Откр. 11:3–7)
Пропускам някои стихове за краткост. Ще дам, казва Бог, на двамата Си свидетели, казва Христос, и те ще пророкуват. Наричат се свидетели, защото ще дадат свидетелство. Наричат се и пророци, защото ще пророкуват. Колко време ще пророкуват? Хиляда двеста и шестдесет дни, т.е. три и половина години. Колко време задържа пророк Илия сушата тогава? Три и половина години. Същото явление — от същото лице! Чувате ли как го казва Новият Завет? „Те ще имат власт да затворят небето, за да не вали дъжд през дните на пророкуването им.“ Така проповедта на покаянието ще продължи три и половина години, колкото и сушата тогава.
Но тогава, казва, Звярът, който излиза от бездната — Антихристът — като не понася присъствието и изобличаването от двамата Пророци, ще ги убие и ще остави телата им непогребани на площада в Йерусалим. (вж. Откр. 11:8)
Св. Йоан Дамаскин тълкува: „Ще бъдат изпратени Енох и Илия Тесвитянин… и от него ще бъдат убити.“ (Св. Йоан Дамаскин, „За Антихриста“, IV 99,44. Сравни: Св. Йоан Златоуст, Слово за видението на Даниил, 37.32–38.11: „...Бог ще изпрати скоро Своите служители, Енох и Илия, да изобличат противника пред всички народи... и когато врагът види, че е строго изобличаван от тях и презиран от всички, ще ги убие с гняв.“)
Св. Иполит Римски, Слово за края на света, 21.28–30: „…както казва и пророк Даниил, който е видял, че Звярът, излизащ от бездната, ще воюва с тях — т.е. с Енох и Илия — и ще ги победи и убие, защото не желаят да отдадат слава на дявола.“
За тези двама Пророци ни казва Книгата Откровение, че целият свят ще ги види, след като бъдат убити на площада в Йерусалим. Това, разбира се, показва, че там ще управлява Антихристът, когото Пророците ще изобличат и ще разкрият, че той е истинският Антихрист. Ще ги убие обаче, и тогава, казва, ще видят убийството им „езици, племена, народи, народности“. Това е обичайна фраза в Откровението от евангелист Йоан (Откр. 10:9; 11:17–15 и др.), но се използва и от пророк Даниил (Дан. 3:4, 8, 31; 5:19; 6:25 и др.)
Как тези „езици, племена, народи, народности“ ще видят смъртта на двамата Пророци? Разбира се, чрез телевизията! Можеха ли старите хора някога да си представят, че ще има телевизия?... Можехме ли да си представим, че всички народи ще могат да гледат така?... И все пак днес това е възможно. Дали — дали! — краят не е близо, само защото вече съществува телевизията, т.е. тя вече е изобретена?... И дали — дали! — тя няма да влезе в служба на Антихриста?... Че вече отдавна служи, е известно, защото всичко, което телевизията излъчва днес, е с цел да подготви хората за идването на Антихриста.
През тези три и половина години на тиранията на Антихриста Божият народ трябва да се скрие „за малко, за съвсем малко време“ (Ис. 26:20; Евр. 10:37). Три и половина години трябва да се укрие! Внимавайте! Но защо трябва да се скрие? За да се спаси. Да се спаси от смъртта? Не толкова от смъртта, но и от смъртта. Не толкова от смъртта, колкото най-вече от пагубните влияния на онези три и половина години.
Страшно е, скъпи мои, когато виждаме християни в наше време толкова силно повлияни от днешната култура — която служи на Антихриста, трябва да ви го кажа — и че не можем да ги задържим. Искате малък, но много показателен пример? Съберете децата си, ако можете, и ги заведете в Църквата… Какво ви казват? Казват ви, че умът ви е остарял, че те сега имат ново мислене, ново виждане за живота… Съберете децата си, ако можете, за да видите, че не само децата, но и възрастните вече са се повлияли и се обединили със света. А Антихристът още не е дошъл. И когато дойде и наложи глад и икономическа блокада... Какво ще стане тогава? Ето стойността на Книгата Откровение: тя идва, за да ни подготви. А подготовката е първо като послание, а после като подвиг. Трябва да го разберем. И тъй, къде трябва да се укрие Божият народ? – а Божият народ са онези, които няма да се поклонят на Антихриста. В пустинята, както и Пророкът. Там ще се укрие Божият народ – в пустинята, както някога и Пророкът! Така и Божият народ, както и синовете на Пророците по времето на пророк Илия – които били много и заобикаляли пророка Илия. Запишете си това (виж III Царства 21:35; IV Царства 2:3, 5, 7, 15; 4:1, 38; 5:22; 6:1) – всички те, както и Църквата в последните времена, ще се укрият в пустинята. Да видим как това го казва книгата Откровение, в 12-та глава, стих 14:
„И дадени бяха на жената две крила на големия орел, за да лети в пустинята на своето място.“
Дадени бяха на жената... Коя е жената? Жената е Църквата. Дадени ѝ бяха две крила на големия орел. В Стария Завет често срещаме този образ – като например във Второзаконие и на други места (виж Втор. 32:11; Изх. 19:4; Прем. Сол. 23:5; Иер. 29:22; Иез. 17:3, 7 и др.), който показва, че тези две големи орлови крила са великата Божия закрила.
Когато казва: „дадени две крила на големия орел“, това означава: Бог защитава Църквата. И продължава: „за да лети в пустинята, на своето място“ – за да отлети и се скрие в пустинята, в своето място.
Значи мястото на Църквата е пустинята? Да, пустинята!
Знаете ли, че едно малко предвестие, и същевременно едно вечно послание, че Църквата ще се укрие в пустинята, са Манастирите? Мнозина казват: „Защо стоите в манастирите, вие, монасите?“ – За да ви напомняме, че Църквата ще се върне в пустинята. Нали оттам е започнала Църквата? Спорите ли? Прочетете първа глава от Евангелието според Марк, за да го видите: „Глас на викащия в пустинята“ (Марк 1:3; ср. Мат. 3:3; Лука 3:4; Йоан 1:23). Йоан Предтеча вика и казва, че Месията идва. А къде, моля, показа Месията? В пустинята. Къде са основите на Църквата? В пустинята. Следователно и там ще се върне. По-нататък казва:
„И пусна змията от устата си след жената вода като река, за да я отнесе потопът.“ (Откр. 12:15)
Дяволът, Антихристът – зад когото стои дяволът – ще преследва Църквата, ще я гони – затова тя ще се укрие в пустинята – и ще пусне вода от устата си, за да я удави.
Какво е тази вода, която пуска дяволът и Антихристът от устата си? Ето, мои обични, какво е: разните социални и философски системи, които се опитват да удавят съвременния християнин. Когато някой ти дава чиния с храна и ти казва: „Ще ядеш добре, но ще трябва да приемеш тази социална или икономическа система.“
Не мислите ли, че приличаме малко на Исав, който продаде първородството си – тоест възможността да донесе Месията – защото искаше да яде?... Така и ние продаваме Христа, за да имаме икономическа изгода... Колко жалко! Колко жалко!...
Това е, което ще се опита да удави Църквата. Разбира се, Светото Писание казва, че много християни ще загинат (виж Мат. 24:24; Марк 13:22 и др.). Казва се и в книгата Откровение, когато Йоан е повикан да измери само храма и олтара, но не и двора. Това показва, че ще се спаси само „остатъкът“ (виж Ис. 10:22; Рим. 9:27; 11:5) – една малка част от християните. Конкретно, ангелът казва на Йоан:
„Не измервай останалото – дадено е да бъде тъпкано от народите четиридесет и два месеца.“ (Откр. 11:1–2)
Тоест Антихристът ще надделее над християните три и половина години. Над християните! Да – защото според Отците, храмът, неговият двор и град Йерусалим – градът Сион – винаги символизират Църквата.
Какво се измерва? Само храмът и олтарът, казва – тоест една малка част. Да разберем, че можем да загинем и че духът на Антихриста може да се наложи и над нас! Да го осъзнаем!...Това значи, че Змеят прави Църквата „носена от поток“ – стреми се да я удави с вода. А водата е, както ви обясних, системите и идеологиите на света. „И помогна земята на жената; и отвори земята устата си и погълна реката, която изхвърли драконът от устата си.“ (Откр. 12:16). Природните сили идват да помогнат. Казва, че земята погълнала водата. Случаят тук е подобен на преминаването на Червено море. Някъде след полунощ започна да духа южен вятър, толкова силен, че разцепи морето на две. Евреите преминаха. И когато се зазори, египтяните се опитаха да навлязат. Вятърът спря, водата се затвори и ги удави всички. (Изх. 14:21–29). Тук виждаме природните елементи. Разбира се, Бог управлява природата. Но тук не се акцентира на това кой ги управлява, а какво вършат – на първо ниво, в първи план: че природните елементи идват или да унищожат нечестивия, или да помогнат на благочестивия.
Виждате, пророк Йона се изпича от жегата, докато чака унищожението на Ниневия. „Уф, жега, лято!“ (Йона 4:1–6). За няколко минути изниква тиква  с големи листа и му прави сянка! Така и природата идва да помогне на благочестивия и на Църквата.
„И се разгневи змията (драконът) на жената, и отиде да воюва с останалите от семето ѝ – онези, които пазят Божиите заповеди и имат свидетелството на Иисус.“ (Откр. 12:17). Ще се запитате: колко могат да се укрият? Да кажем, в Тесалия колко ли са истинските християни? Петдесет? Сто? Петстотин? Хиляда? Могат ли всички те да отидат в планините, в земните пукнатини и пещери, да се укрият? Не. А останалите? Останалите остават в градовете. Значи ли това, че само онези, които са избягали в планините, са благочестиви? Не. Има и други, в градовете. Тогава какво става с тях? „Дяволът идва – казва – и воюва с останалите.“ Но горко им. Те ще се изправят срещу истинската тирания на Антихриста!
Но там, в пустинята, какво ядеше пророк Илия? „И гарваните му донасяха хляб сутрин и месо вечер, и от потока пиеше вода.“ (3 Цар. 17:6). Гарвани му носеха хляб сутрин, а вечер месо, и той пиеше вода от потока. Защо гарвани? Знаете ли, че гарваните са месоядни? Това го пише в Писанието (Бит. 8:6–7 и др.), но го знаем и от природата им. Гарваните ядат месо – дори развалено, ядат мърша. Бог праща гарвани, за да покаже – какво? – че става въпрос за чудо, и то да се подчертае по този начин. Гарвани, които могат да изядат месото – и то в гладно време – не го изяждат, а го носят на Пророка. За да се изтъкне чудото на Божията закрила над Пророка. По подобен начин ще бъде хранена и Църквата в пустинята.
Казва пак в Откровението: „за да се храни там една времева единица (καιρός), и времена (καιρούς), и половин време – далеч от лицето на змията.“ (Откр. 12:14). Тоест Църквата ще се храни там, казва, „един καιρός“ – това е една година, „καιρούς“ – две години, две плюс една = три, „и половин καιρός“ – значи половин година, тоест три и половина години – „далеч от лицето на змията“, т.е. толкова време, колкото дяволът и Антихристът ще властват в света. Значи Бог ще храни. Но как ще храни Бог там? Знаем, че старият Израил беше хранен в пустинята по чудесен начин цели четиридесет години. (Изх. 16:35). Знаем още, че и християните, когато бягаха от гоненията в пустинята, се хранеха по начин, който Бог промисляше. Но как ще се хранят в последните времена християните, които ще бягат в пустинята? Това го знае само Бог, и Той ще го открие тогава. Бог никога не каза, например, на евреите в Египет: „Когато ви изведа в пустинята, ще ви храня с манна.“ Бог не каза такова нещо. Но когато народът се озова в пустинята и каза: „Какво ще ядем?“, тогава Бог даде манната. (Изх. 16:2–14). Така и когато християните се окажат в пустошта и кажат: „Какво ще ядем?“, тогава Бог ще знае какво да даде. Засега това не го знаем. Скъпи мои, великият между пророците, славният Илия, преживя историческия образ на последните времена, както ви обясних с много примери, за да ни покаже как ще живее до него и Църквата. Нашата Църква, сред многото събития от бурния живот на пророк Илия, описва и изобразява само една характеристика – как седи в една пещера и как гарван му носи хляб или месо. Православната ни Църква не показва нищо друго от живота на пророк Илия – нито онова чудесно жертвоприношение на планината Кармил, нито богоявлението на планината Хорив, т.е. Синай, нито нещо друго от чудните му дела. Изобразява само това. Знаете ли защо? Защото Църквата иска да подчертае историчността на пророка като предобраз на последните времена, но и да ни каже – и аз вземам само този образ от Пророка – какво ще се случи с нашите вярващи, когато дойде краят на света.
Скъпи мои, пророк Илия, както вече ви казах, ще посочи Антихриста, но и ще го изобличи строго, така както изобличи Ахав. Знаете ли какво му каза? Каза му: „Кучетата и свинете ще ближат кръвта ти!“ И така стана, скъпи мои. Ахав бе ранен във война и го занесоха ранен до един извор, където, казва се, се къпели блудниците. Там го измиха, измиха раните му. Но толкова много течеше кръвта – неудържимо – че накрая почина там. И след това дойдоха кучетата и свинете и ближеха кръвта му! (3 Царства 20:19; 22:30-38)
„А теб – казва на Йезавел – теб… теб… ще те стъпчат конете, ще те смажат и ще те изядат кучетата!“ И така стана, скъпи мои. Хвърлиха я от прозореца на двореца долу в двора. Наистина, онези, които унищожиха дома на Ахав – смени се властта, за да не бъда многословен – я хвърлиха от прозореца, конете я стъпкаха, и след малко дойдоха кучетата и я изядоха! И в един момент казват онези, които влезли в двореца: „Хайде да видим какво е станало с нея“. И слизат долу и виждат само оглозгани кости... Бяха я изяли кучетата! (3 Царства 20:23; 4 Царства 9:1-37)
Пророкът строго изобличава. Така ще изобличи и Антихриста. Ако за неверниците ще бъде страшен, за праведните ще бъде истинско благословение. Но и за невярващите ще бъде страшен пророкът. В книгата „Откровение“ се казва, че когато Антихристът го залови заедно с другия пророк – Енох – и ги обеси, и ги убие, тогава хората толкова ще се зарадват – чуйте – ще се зарадват, че ще си разменят подаръци помежду си, понеже най-накрая се отървали от един проповедник, който ги измъчвал с думите си. (Откр. 11:10). Грешните хора ще се зарадват. Но той ще бъде страшен, защото след три и половина дни ще видят пророк Илия да възкръсва от мъртвите и да се възнася на небето – и тогава ще ги обхване страх и ужас! (Откр. 11:11-13)
Но ако за невярващите Илия ще е страшен, за праведните той ще бъде истинско благословение. Затова и химнът на Отците в книгата „Премъдрост на Сирах“, в 48-а глава от Стария Завет, който се отнася до пророк Илия, завършва така: „Блажени са онези, които те видяха и които са украсени с любов, защото и ние ще живеем.“ (Сирах 48:11) – Щастливи са онези, които те видяха, или те виждат, онези, които живеят украсени с добродетели. И ние ще живеем и ще те видим. Сирах живее около шестстотин години след Пророка. И казва: „ще те видим!“
Скъпи мои, пророк Илия бе видян с радост и надежда първо от онези седем хиляди мъже в неговото време, които се бяха скрили и не изразяваха вярата си в истинския Бог. Когато Пророкът с оплакване стигна да каже на Бога: „Господи, само аз останах да Те почитам. Всички други се поклониха на идолите!“ – „Не, Илия. Седем хиляди мъже не се поклониха на Ваал.“ (3 Царства 19:14-18; срв. Рим. 11:3-4) Тези седем хиляди мъже, когато виждаха Пророка да изобличава Ахав, се радваха. Радваха се. Пророкът беше тяхната надежда. Но ще го видят с радост и надежда и праведните на последните времена. Когато ще проповядва в Йерусалим, всички благочестиви, всички праведни ще кажат:
„Дойде Илия! Дойде Илия! Изобличава Антихриста! Дойде Илия!... Нашите страдания свършват! Идва Христос!...“
Затова той ще бъде и надеждата на праведните в последните времена. Ще го видят дори и всички праведници, които при Второто Пришествие ще възкръснат: „защото и ние ще живеем“, както го видяха и тримата ученици на Тавор – Петър, Яков и Йоан. (Мат. 17:1-6; Марк. 8:2-9)
Скъпи мои, това накратко е чудната личност на св. пророк Илия. И ние, завършвайки, какво друго бихме могли да кажем? О, свети пророче Божи, славни Илия, моли се за нас!

20 юли 1986 г.

🇬🇷👇 Ελληνική μετάφραση : 

https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/07/blog-post_12.html?m=1
🇷🇺👇 Ρωσική μετάφραση.
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2023/01/blog-post_95.html?m=1

?η ομιλία στην κατηγορία : ομιλία στην κατηγορία : " Μνήμη Ἁγίων ".

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Μνήμη Ἁγίων " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/mnhmh-agivn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_19.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://drive.google.com/file/d/1X7GIQVC2zCc3Lr7tGV-Aoyp5XbofXJU3/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς «Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40o9I2jFsY8IjMSH_yrMTqC1

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Μνήμη Ἁγίων».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%CE%9C%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%20%CE%91%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD.?m=1

🔸🇧🇬 Текст на 🔸Ivanka Georgieva.

🇬🇷👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/07/blog-post_12.html?m=1

🇷🇺👇
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2023/01/blog-post_95.html?m=1

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†. Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.