Ἡ Πίστις πού εὐαρεστεῖ τόν Θεό. (β΄ ἔκδοσις)

†. Σήμερα, αγαπητοί μου, Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως, ο Συναξαριστής σημειώνει: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακὴ πρὸ τῆς Χριστοῦ γεννήσεως, μνήμην ἄγειν ἐτάχθημεν παρὰ τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, πάντων τῶν ἀπ' αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων, ἀπὸ Ἀδὰμ ἄχρι καὶ Ἰωσὴφ τοῦ μνήστορος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, κατὰ γενεαλογίαν, καθὼς ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἱστορικῶς ἠριθμήσατο, ὁμοίως καὶ τῶν Προφητῶν καὶ τῶν Προφητίδων».

     Δηλαδή σήμερα, ενώ χρησιμοποιείται η κατά σάρκα γενεαλογία του Ματθαίου, όμως την αναφορά του, όπως είδαμε, ο Συναξαριστής την έχει στη γενεαλογία του Λουκά. Η γενεαλογία του Ματθαίου είναι κατιούσα, του Λουκά είναι ανιούσα. Κατεβαίνομε από τον Αβραάμ εις τον Ιησούν, στον Λουκά ανεβαίνομε από τον Ιησούν μέχρι, όπως λέγει, «τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Θεοῦ». Έτσι, γιατί χρησιμοποιεί εδώ ο Συναξαριστής και μάλιστα αναφέρει 95 πρόσωπα, στο κάθε δε πρόσωπο ξεχωριστά του καθιερώνει και ένα συναξαριστικόν εγκώμιον, ένας στίχος, δηλαδή, που είναι εγκώμιον. Γιατί αυτό; Διότι, όπως είδαμε, αναφέρεται σε εκείνους που ευηρέστησαν στον Θεό. Δηλαδή ο Ματθαίος λέγει μόνον την κατά σάρκα Γέννησιν, δηλαδή τη γενεαλογία· «ο πατέρας μου, ο παππούς μου, ο προπάππος μου». Ο Λουκάς αναφέρει τα πρόσωπα εκείνα που είναι μεν στη γενεαλογία του Χριστού, αλλά ευηρέστησαν εις τον Θεόν. Τι τους έκανε να ευαρεστήσουν στον Θεό; Τι είναι εκείνο, δηλαδή, το οποίον τελικά ευηρέστησε εις τον Θεόν; Προσέξατέ το, είναι τεραστίας σημασίας. Είναι η πίστις, για την οποία θα μιλήσομε λίγο πιο κάτω.

      Τι βλέπομε; Βλέπομε ότι η αναφορά είναι στα πρόσωπα εκείνα τα οποία επίστευσαν. Σε ποιον; Εις τον Ιησούν Χριστόν. Προ Χριστού; Ναι. Σημειώνει δε έναν περίεργο στίχο στην προς Εβραίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος και λέγει ότι ο Μωυσής, ο οποίος έζησε 15 αιώνες προ Χριστού, προτίμησε να συγκακουχείται με τον λαό του Θεού, παρά να απολαμβάνει τους θησαυρούς και τα πλούτη των Αιγυπτίων, φέροντας μαζί του «τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ». Ποιος; Ο Μωυσής. Ποίον; «Τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ». Μα ο Χριστός ήρθε 15 αιώνες μετά. Αγαπητοί μου, όλοι οι δίκαιοι και οι προφήται της Παλαιάς Διαθήκης είδαν τον Χριστόν. Τον είδαν, τους απεκαλύφθη ο Χριστός, πριν βεβαίως ενανθρωπήσει. Και επίστευσαν. Και ανέμεναν, περίμεναν. Μοιάζει καταπληκτικό. Εδώ είναι εκείνο ακριβώς που συνδέει την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη κατά έναν θαυμαστόν τρόπον.

       Ο Θεός συνήψε με τους ανθρώπους πέντε διαθήκες. Αυτό που λέμε Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι μέρος. Πέντε διαθήκες. Η πρώτη διαθήκη ήταν…- «διαθήκη» θα πει «συμφωνία», μεταξύ του Θεού και του Αδάμ. Ήταν συμφωνία, διαθήκη πίστεως. Του είπε: «Θες να ζήσεις; Δεν θα δοκιμάσεις από τον καρπόν αυτόν». Δηλαδή; Ο Αδάμ δεν επίστευσε.

      Δευτέρα διαθήκη είναι με τον Νώε. Ο νέος και δεύτερος γενάρχης του ανθρωπίνου γένους, ο Νώε, ο οποίος συνήψε και αυτός μετά του Θεού, διαθήκη πίστεως. Διότι του είπε ο Θεός: «Θα καταστρέψω με κατακλυσμό τον κόσμο. Φτιάξε μία κιβωτό να σωθείς». Και επίστευσε. Και η κατασκευή της Κιβωτού εκράτησε 120 χρόνια.

    Τρίτη διαθήκη, πάλι πίστεως, τονίζω, πίστεως, είναι με τον Αβραάμ. Του λέγει ο Θεός: «Σήκω, πάρε τα φορητά σου υπάρχοντα -όχι τα χωράφια σου φυσικά- και έλα εκεί που θα σου δείξω». Δεν του είπε πού. Πήγανε προς βορράν, βορειοδυτικά από τη Μεσσοποταμία. Κατόπιν εκεί πέθανε ο πατέρας του, ο Θάρα. Και του λέει τώρα ο Θεός: «Πήγαινε προς Νότον». Κατέβηκε στη σημερινή Παλαιστίνη. Καταπληκτικό δε που του είπε: «Βλέπεις τι θα σου δώσω; Όλη αυτή τη γη». Εντούτοις ο Αβραάμ δεν εδέχθη τίποτα από τη γη αυτή. Όχι δεν δέχθηκε. Δεν πήρε τελικά. Σας κάνει εντύπωση. Οι απόγονοί του κατοίκησαν εις την γης της Επαγγελίας, της υποσχέσεως- αυτό θα πει «επαγγελία»· επαγγελίας γη. Ο Αβραάμ; Δεν πήρε ούτε… μήκος, πλάτος, εμβαδόν αν θέλετε, ποδός από γη. Το λέει ο Απόστολος Παύλος έτσι, στην προς Εβραίους. Ούτε μια πατουσιά γη δεν πήρε ο Αβραάμ. Γιατί; «Γιατί ανέμενε», λέει, «μία άλλη γη. Την γη εκείνη που θα ήταν η Βασιλεία του Θεού». Πίστις. Ετάφη στο διπλούν σπήλαιον, κατ’ εντολή του, αυτός και η Σάρα και μετά ο Ισαάκ και μετά ο Ιακώβ, που τον έφεραν από την Αίγυπτο και τον έθαψαν εκεί. Αλλά αυτό το σπήλαιον το αγόρασε. Δεν ήτο κληρονομία από τον Θεόν. Το αγόρασε. Και επίτηδες η Αγία Γραφή αναφέρει ότι αγοράστηκε από τον Αβραάμ 400 αργυρά δίδραχμα. Άρα, ως επαγγελία; Δεν πήρε τίποτα. Γιατί; Έμενε στην πίστη ότι θα πάρει στη Βασιλεία του Θεού. Στην καινούργια γη και στον καινούργιο ουρανό.

      Κατόπιν, οι απόγονοι του Αβραάμ, δυστυχώς, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος ο Θεός, οι Εβραίοι δηλαδή, σκληροτράχηλοι, ακαλλιέργητοι, χοντροί άνθρωποι. Δεν μπορούσαν να δεχθούν διαθήκη πίστεως. Εξάλλου, έγιναν τόσο πολλοί… δύο εκατομμύρια άνθρωποι! Και τότε ο Θεός κάνει μία καινούρια διαθήκη, την τετάρτη διαθήκη. Διαθήκη νόμου, στο Σινά. Όχι διαθήκη πίστεως. Διαθήκη νόμου: «Αν τηρήσεις τις εντολές, θα σωθείς. Αν δεν τηρήσεις, δεν θα σωθείς». Όμως κανείς δεν ετήρησε την εντολή, κανείς, μα κανείς, μα κανείς! Γιατί; Γιατί ανεμένετο η δικαίωσις, δηλαδή η σωτηρία, από την διαθήκη της πίστεως. Όχι από την διαθήκη του Νόμου. Διότι η διαθήκη του Νόμου ήτο «παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν», όπως λέει ο Απόστολος Παύλος.

       Και ποια είναι τώρα η πέμπτη συμφωνία, διαθήκη πίστεως; Αυτή που έγινε με τον Ιησούν Χριστόν: «Πότε θα σωθείς; Άμα πιστέψεις στο Θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού».

        Αυτές οι πέντε διαθήκες, αγαπητοί. Λοιπόν, προσέξτε. Καλόν είναι να πάρομε από αυτούς τους 95 που αναφέρει ο Συναξαριστής, από τον Ευαγγελιστή Λουκά, σας είπα, από τη γενεαλογία αυτή, να πάρομε, μία επιλογή, να κάνομε,  μερικών προσώπων.

     «Μνήμη», σημειώνει, «τῶν πρωτοπλάστων Ἀδὰμ καὶ Εὔας.Ὑμνῶ θανόντας ζῶν γένους ἀρχηγέτας -σας είπα, είναι εγκωμιαστικά στοιχεία συναξαριστικού τύπου -τοῦ ζῆν με καὶ θνῄσκειν με τοὺς παραιτίους». «Αχ, αυτοί που έγιναν», λέει, «αίτιοι και να ζήσω, για να γεννηθώ και να’ ρθω στον κόσμο, και να πεθάνω».

      Οι πρωτόπλαστοι, όπως είπα προηγουμένως δεν επίστεψαν στην εντολή του Θεού περί μη βρώσεως από το δένδρο της γνώσεως. Γι'αυτό και απέθαναν. Δεν επίστευσαν. Όμως, όταν δόθηκε η υπόσχεσις της σωτηρίας και ειπώθηκε εις την Εύα… αποτείνεται στην Εύα, όταν ο Θεός αποτείνεται εις την Εύα, βλέπει στο βάθος των αιώνων τη νέα Εύα, την Παναγία. Γι'αυτό δεν αποτείνεται εις τον Αδάμ. Είναι η μοναδική περίπτωσις προνομίου γυναικός και μάλιστα επί τόσο μεγάλου θέματος, που έχομε εις τον χώρο της Ιστορίας. Μοναδικό, μέγα προνόμιο της γυναικός. Και τι λέγει; «Από σένα θα ‘ρθει Εκείνος που θα συντρίψει το κεφάλι του όφεως» κ.λπ. κ.λπ. Αυτό το λεγόμενον «πρωτευαγγέλιον». Τότε οι πρωτόπλαστοι επίστευσαν. Είδαν ότι στην πρώτη περίπτωση που δεν πίστεψαν, έπαθαν ζημιά. Τώρα πιστεύουν. Έπρεπε όμως, έπρεπε, «πᾶσα παράβασις καὶ παρακοή», που λέει ο Απόστολος Παύλος, «ἔλαβε ἔνδικον μισθαποδοσίαν», έπρεπε να φύγουν από τον Παράδεισον. Θα περίμεναν στον Άδη. Ποιον; Τον Λυτρωτή. Γι'αυτό ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη. Για να πάρει τον Αδάμ και την Εύα. Και τους απ’ αιώνος κεκοιμημένους.

     «Μνήμη τοῦ δικαίου Ἄβελ, υἱοῦ τοῦ Ἀδάμ. Βοᾷ Θεῷ σὸν αἷμα καὶ ψυχῆς δίχα, ὦ πρῶτε νεκρῶν(: συ που είσαι από τους νεκρούς ο πρώτος), πρῶτε καὶ σεσωσμένων(: συ που είσαι και από τους πρώτους που σώθηκες)». Ο Άβελ. Ο Άβελ επίστευσε εις την υπόσχεση του Θεού περί σωτηρίας, όπως του διηγήθηκαν οι γονείς του, ο Αδάμ και η Εύα. Γι’ αυτό προσφέρει θυσίαν ευάρεστον εις τον Θεόν, αλλά και η ζωή του είναι ζωή δικαίου ανθρώπου, επειδή επίστευσε εις τον Θεόν. Γι'αυτό και ήτο άκακος, όπως και τα πρόβατα που έβοσκε ο Άβελ· και ο οποίος ήταν τύπος του Ιησού Χριστού. Αναφέρεται και στην Καινή Διαθήκη ως δίκαιος. Και μάλιστα από αυτό το στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

       «Μνήμη τοῦ δικαίου Σήθ, υἱοῦ Ἀδάμ». Ο Σηθ ήτο εις αντικατάστασιν του Άβελ. Μα λέει η Γραφή ότι ο Αδάμ έκανε πολλά παιδιά και αγόρια και κορίτσια. Πολλά, πολλά... Γιατί, λοιπόν, μιλά για αντικατάσταση; Αγαπητοί μου, αν είχαμε χρόνο… αν ξέρατε, αυτή η γενεαλογία του Λουκά και του Ματθαίου τι ψωμί έχει, τι θεολογία έχει, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Αυτή που στην ανάγνωσή της μοιάζει, ας πούμε, κάπως ανιαρή. Διότι ο Σηθ ήτο εις αντικατάστασιν του Άβελ, από τον οποίον θα κατήγετο ο Χριστός.

     Ο πρώτος Αντίχριστος επί της Γης είναι ο Κάιν· που τον έβαλε ο διάβολος να σκοτώσει τον Άβελ τον δίκαιον, επειδή άκουσε εις τον Παράδεισον ότι θα ήρχετο Εκείνος ο Οποίος θα έσωζε τους ανθρώπους. Κι έβλεπε ότι δίκαιος απ’ όλα τα παιδιά του Αδάμ ήταν ο Άβελ. «Στάσου», λέει ο διάβολος, «θα τον βγάλω από τη μέση». Και συνεπώς ο διάβολος πίσω από τον Κάιν, είναι τύπος του Αντιχρίστου. Για να μην έρθει ο Χριστός εις τον κόσμον. Γι'αυτό είναι εις αντικατάστασιν του Άβελ αυτό το παιδί, το οποίον μπορεί να ήταν 3^ο, 4^ο, 5^ο, δεν έχει σημασία, εις αντικατάστασιν του Άβελ. Γι'αυτό λέει ο Λουκάς… φθάνει εκεί στους πρωτοπλάστους και λέει «ήταν υιός του Σηθ, του Αδάμ, του Θεού». «Σὴθ σπέρμα καινὸν(:καινούριο σπέρμα, καινούρια γενιά -διότι η γενιά του Κάιν πήρε τον δρόμο της κοσμικότητος- τοῖς γονεῦσιν ἀντ' Ἄβελ (:στους γονείς σου αντί του Άβελ). Ἄνθρωπος ὢν δίκαιος· οἷος ἦν Ἄβελ (:όπως ήταν ο Άβελ)».

      Τέταρτον. «Μνήμη τοῦ δικαίου Ἐνώχ, υἱοῦ, Ἰάρεδ». Αυτός ο άνθρωπος ήταν δίκαιος. Ευηρέστησε εις τον Θεόν. Επίστευε ότι ό,τι ο Θεός λέγει, είναι αυτό. Δεν είναι κάτι διαφορετικό. Λέγει ο Συναξαριστής:

«Θεῷ προδήλως εὐαρεστήσας λόγῳ,

Ἐνὼχ ἀδήλοις ἐγκατῳκίσθη τόποις».

      Τι δηλαδή; Γράφει το βιβλίον της Γενέσεως για το πρόσωπον αυτό: «Καὶ εὐηρέστησεν Ἐνὼχ τῷ Θεῷ καὶ οὐχ εὑρίσκετο, ὅτι μετέθηκεν αὐτὸν ὁ Θεός».  Δεν πέθανε ο Ενώχ. Το μόνο πρόσωπον, μαζί με τον προφήτη Ηλία κατοπινά, τα δύο αυτά πρόσωπα, που θάνατο δεν δοκίμασαν, αλλά μετετέθησαν. Τι λέει ο Συναξαριστής; «Ἐνὼχ ἀδήλοις ἐγκατῳκίσθη τόποις». «Σε αφανέρωτους, αδήλους τόπους κατοίκησε ο Ενώχ». Πού; Για τον Ηλία λέει «ὡς εἰς οὐρανόν». Με το σώμα. Τι είναι ο Ενώχ; Τύπος της αναστάσεως των νεκρών. Γιατί επίστευσε ο Ενώχ. Και ο Ηλίας. Κι αυτοί θα επανέλθουν τις ημέρες του Αντιχρίστου. Θα τους δούμε, εάν ζήσομε, κι αν στις ημέρες μας έρθει ο Αντίχριστος. Ο Ενώχ, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, και ο Ηλίας, αυτοί οι δύο προφήται που αναφέρονται εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως. Και θα κηρύξουν στις ημέρες του Αντιχρίστου, κήρυγμα μετανοίας. Πού; Σε ποιον τόπο; Στα Ιεροσόλυμα. Εκεί θα τους αποκτείνει ο Αντίχριστος, εκεί θα αναστηθούν την τρίτη ημέρα, στις 3 ½ ημέρες, θα αναστηθούν. Είναι καταπληκτικά πράγματα αυτά. Γι'αυτό η πίστις μας δεν είναι χωρίς μαρτυρίες. Δεν είναι. Έχομε γεγονότα. Μόνο που λίγα, για να μείνει περιθώριο για την πίστη στα υπόλοιπα. Η πίστις μας δεν είναι αμάρτυρος. Η λέξις είναι του Αποστόλου Παύλου, που την είπε στους Αθηναίους: «Ο Θεός δεν άφησε τον εαυτό Του αμάρτυρον, χωρίς μαρτυρίαν». Και αυτό είναι το καταπληκτικό.

       Πέμπτον: «Μνήμη τοῦ δικαίου Λάμεχ, υἱοῦ Μαθουσάλα». Ο Μαθουσάλας έζησε 960 χρόνια! 960 χρόνια! Ο Αδάμ 930.

«Λάμεχ, δύο γνούς, δεῖν ἔγνων, τιμᾶν ἕνα,

οὐ τὸν φονευτήν, ἀλλ' ὁμωνύμως Λάμεχ».

       «Γνωρίζω», λέει, «δύο Λάμεχ από την Παλαιά Διαθήκη. Ο ένας ήταν φονευτής, φονιάς». Είναι ο πρώτος που σκότωσε μετά τον Κάιν. Και πήρε κατάρα από τον Θεό. «Δεν εννοώ αυτόν», λέει ο Συναξαριστής. «Τον άλλον, τον ομώνυμον, κι αυτός λέγεται Λάμεχ». Διότι αυτός ο άνθρωπος, ο Λάμεχ, ήταν, παρακαλώ, ο πατέρας του Νώε· ο οποίος επροφήτευσε και όταν γεννήθηκε ο Νώε είπε τα εξής:  «Οὗτος – ο Νώε, το μωρό αυτό, το παιδάκι αυτό που γεννήθηκε, λέει στο βιβλίο της Γενέσεως, πέμπτο κεφάλαιο- διαναπαύσει ἡμᾶς ἀπό τῶν ἔργων ἡμῶν (: θα μας ξεκουράσει από τα έργα μας) καὶ ἀπὸ τῶν λυπῶν τῶν χειρῶν ἡμῶν(: και από τις λύπες μας, που εμείς με τα χέρια μας τις φτιάχνομε) καὶ ἀπὸ τῆς γῆς(:και από τη γη αυτή), ἧς κατηράσατο Κύριος ὁ Θεός(:που καταράστηκε ο Θεός)». Δηλαδή; Δηλαδή ο Νώε θα είναι εκείνος που θα διασωθεί από τον Κατακλυσμόν, θα γίνει νέα γενεά, θα ‘ρθει ο Μεσσίας από τη γενεά του Νώε, θα κατέβει εις τον Άδην ο Μεσσίας και θα μας σώσει. Προφητεία του Λάμεχ, του πατέρα του  Νώε. «Νῶε», δε, θα πει «ανάπαυσις».

«Μνήμη τοῦ δικαίου Νῶε, υἱοῦ Λάμεχ.

Ἀδὰμ βροτοῖς ὄλεθρον ἐκ ξύλου φέρει·

διὰ ξύλου δὲ Νῶε πᾶν σῴζει γένος».

      «Ο Αδάμ», λέει, «έφερε την καταστροφή με το ξύλο». «Ξύλο» θα πει δένδρον. Εδοκίμασε από τον καρπόν. Αντιθέτως ο Νώε με το ξύλο, γιατί πίστεψε, σώζει το γένος των ανθρώπων. Πώς; Με την Κιβωτό. Ξύλο το ένα, καταστρέφει, ξύλο το άλλο και σώζει. Εδώ έχομε προτύπωση του Τιμίου Σταυρού, αλλά και της Εκκλησίας. Η Κιβωτός του Νώε είναι τύπος της Εκκλησίας. Κι εδώ με τον Νώε συνάπτεται διαθήκη πίστεως, όπως σας είπα προηγουμένως, η δευτέρα μετά τον Αδάμ. Ο Νώε δηλαδή επίστευσε για τον κατακλυσμόν, γι'αυτό και ανέλαβε την κατασκευή της Κιβωτού και εσώθη. Και ήτο τηρητής του θελήματος του Θεού. Ήταν δε ο μόνος δίκαιος στην εποχή του. Καταπληκτικό ε; Λέει κανείς: «Καλά, μπορεί να καταστραφεί ο κόσμος; Μα, είναι δυνατόν, αφού όλοι είναι έτσι;». Ναι.  Μόνος ο Νώε εσώθηκε. Εννοείται η οικογένειά του. Κανείς άλλος.  «Νῶε- λέει το βιβλίο της Γενέσεως- ἄνθρωπος δίκαιος, τέλειος ὢν ἐν τῇ γενεᾷ αὐτοῦ· τῷ Θεῷ εὐηρέστησε Νῶε. Καὶ ἐποίησε Νῶε πάντα, ὅσα ἐνετείλατο αὐτῷ Κύριος ὁ Θεός, οὕτως ἐποίησε». Έτσι έκανε. Γιατί; Γιατί επίστευσε.

7^ον. «Μνήμη τοῦ δικαίου Πατριάρχου, Ἀβραάμ, υἱοῦ Θάρρα.

Τὸν Ἀβραὰμ πῶς δεξιώσομαι λόγοις,

ὃς ἠξιώθη δεξιοῦσθαι καὶ Νόας;»

    «Πώς», λέει, «να τον δεξιωθώ τον Αβραάμ; Αυτός που αξιώθηκε να δει ‘’νόας’’, δηλαδή τους αγγέλους, εις τύπον της Αγίας Τριάδος». Με τον Αβραάμ έχομε την τρίτη διαθήκη της πίστεως όπως σας είπα. Πώς το λέγει αυτό η Αγία Γραφή; Και το χρησιμοποιεί… είναι το θεμέλιον, το θεολογικόν θεμέλιον του Παύλου. Λέει στην Παλαιά Διαθήκη στη Γένεση: «Ἐπίστευσε Ἀβραὰμ καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην». «Δικαιοσύνη» θα πει αρετή. Και συνεπώς σώθηκε. Πότε. Γιατί πίστεψε. Είναι το θεμέλιον, το θεολογικόν θεμέλιον του Παύλου. Η πίστις σώζει.

«Μνήμη τοῦ Πατριάρχου Ἰσαάκ, υἱοῦ Ἀβραάμ.

Δεθείς, Ἰσαάκ, εἰς σφαγήν, τύπος γίνῃ,

ἐπὶ σφαγὴν ἥξοντος(:ερχομένου) ὑψίστου Λόγου».

      Τύπος του Ιησού Χριστού· που εδέχτηκε να σφαγεί· εν γνώσει του. Θαυμαστός μάλιστα τύπος του Χριστού. Να ‘λεγε κανείς… πόσα έχει να πει κανείς πάνω σε όλα αυτά!

9^ον.  «Μνήμη τοῦ Πατριάρχου Ἰακὼβ, υἱοῦ Ἰσαάκ.

Διὰ κλίμακος Ἰακώβ, τῆς Παρθένου,

πρὸς γῆν Θεὸν χωροῦντα πρὶν τόκου βλέπει».

   «Βλέπει την Παρθένον, στην οποία θα χωρούσε Αυτός ο Υιός και Λόγος του Θεού και πριν ακόμη εκείνη γεννήσει, εκείνος την βλέπει». Λέει ο Συναξαριστής: «Ο Ιακώβ είδε καθαρά το μυστήριον της Θείας Οικονομίας και επίστευσε. Γι'αυτό είπε στον Ιωσήφ, τον γιο του, που ήταν αντιβασιλιάς της Αιγύπτου: ‘’Παιδί μου, όταν θα πεθάνω, θα υποβληθείς σε κόπο. Αλλά σε παρακαλώ, να με πας να με θάψεις εις την γη των πατέρων μου. Στο διπλούν σπήλαιον’’». Δεν είναι ένας απλός συναισθηματισμός. Αλλά είναι ένας καρπός μιας πίστεως.

     «Μνήμη τοῦ δικαίου Μελχισεδέκ» . Μα αυτός ήταν έξω από τον λαό του Αβραάμ. Ω, ήταν μονοθεϊστής. Λέγει: «Ἒχει Γραφὴ πατρὸς σε καὶ μητρὸς δίχα (: δεν αναφέρει ούτε τον πατέρα σου ούτε την μάνα σου),Χριστοῦ τυποῦντα Μελχισεδὲκ τοὺς τόκους». Διότι ήταν τύπος του Χριστού, ο Οποίος κατά το θείον αμήτωρ, κατά το ανθρώπινον απάτωρ. Γι΄αυτό λέγει ο 109^ος Ψαλμός: «Συ είσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, κατὰ τὴν τάξιν –δεν λέει Ααρών- Μελχισεδέκ». Είναι η ιερωσύνη του Χριστού. Σπουδαίο πρόσωπο. Μυστηριώδες, σπουδαίο. Αλλά και ευλογεί τον Αβραάμ. Και λέει ο Απόστολος Παύλος ότι το μικρότερο ευλογείται από το μεγαλύτερο. Άρα, λοιπόν, ο Μελχισεδέκ είναι ανώτερος από τον Αβραάμ, αφού ευλόγησε ο Μελχισεδέκ τον Αβραάμ. Ήταν δε βασιλιάς Σαλήμ, δηλαδή της Ιερουσαλήμ. Η πόλις Ιερουσαλήμ ήτο πόλις των Ιεβουσαίων και κτίστηκε πριν έρθει ο Αβραάμ στη γη Χαναάν· την οποία πόλη κατέκτησε ο Δαβίδ έναν αιώνα και κάτι παραπάνω, με το ξίφος του.

«Μνήμη τοῦ δικαίου Ἰώβ.

Ὕψιστον εὑρὼν ἀξίως ἐπαινέτην,

Ἰὼβ ἐπαίνων οὐ δέῃ τῶν γηΐνων».

    Τι να δώσει επαίνους εις τον Ιώβ; Αυτός ο ίδιος ο Κύριος τον έχει επαινέσει. Ο οποίος είπε: «Τι τραβώ, ω, τι τραβώ, έγινα λεπρός, έχασα την περιουσία μου, έχασα τα παιδιά μου. Ξέρω, όμως, ότι αυτό το δέρμα -ποιο δέρμα; Το λεπρό- θα μου το αναστήσει καινούριο ο Θεός». Μιλάει για την ανάσταση των νεκρών. Τι να πούμε;

«Μνήμη τῆς δικαίας Ῥούθ».          

     Αχ αυτή η Ρουθ. Μωαβίτισσσα. Τι δουλειά είχε στον λαό του Θεού; Επίστευσε. Ξέρετε τι είπε; Μάλιστα ο Συναξαριστής: «Ἒθνος λιποῦσα Ῥοὺθ ἑαυτῆς καὶ σέβας, ἔθνει προσῆλθε καὶ Θεῷ τοῦ Μωσέως». Είπε εις την πεθερά της, την Νοεμίν, που πέθανε ο άνδρας της, είχαν μεταναστεύσει εκεί, γιατί είχε πέσει πείνα, δεν είχαν να φάνε ψωμί και πήγαν στη χώρα Μωάβ. Πέθανε, όμως, ο άνδρας της, της Νοεμίν, πέθαναν και τα δύο της αγόρια που πήραν Μωαβίτισσες. Θέλαν να την ακολουθήσουν, να γυρίσει πίσω στη Βηθλεέμ. Βηθλεεμίτισσα ήταν η Νοεμίν. Λέγει (η Νοεμίν): «Πηγαίνετε, κορίτσια μου, να παντρευτείτε». Λέει η Ρουθ: «Δεν θα σ’ αφήσω. Ο λαός σου, λαός μου και ο Θεός σου Θεός μου!». Επίστευσε η Ρουθ. Και μπαίνει και στη γενεαλογία μάλιστα, παρακαλώ, του Ματθαίου.

        Τι να πρωτοπούμε για τον Ιωσήφ τον μνήστορα κ.λπ. κ.λπ. Εάν ερωτήσετε: «Τι όλους αυτούς τους έκανε ευαρέστους εις τον Θεόν;», το είπαμε. Η πίστις. Επίστευσαν. Γι'αυτό και ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή αποστολική περικοπή αναφέρει: «Ἐτυμπανίσθησαν... ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον» κ.λπ. κ.λπ. Γιατί; «Χωρίς δέ πίστεως –λέει ο Απόστολος Παύλος- ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι». «Δεν μπορείς να ευαρεστήσεις τον Θεό χωρίς την πίστιν».

        Γι’ αυτό, αγαπητοί, με την πίστη θα ευαρεστήσομε στον Θεό. Η πίστις όμως συνεπάγεται την πράξιν. Δεν μπορείς να πεις ότι πιστεύω, αλλά ζω περίεργα και παράξενα. Τότε πώς πιστεύεις; Πιστεύεις; Θα τηρήσεις τις εντολές του Θεού, όλες, ακριβώς γιατί πιστεύεις. Και εάν πιστέψομε στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού. Αυτή είναι η πίστις. Ότι Αυτός που εγεννήθη στη Βηθλεέμ είναι ο Θεός Λόγος που έγινε άνθρωπος. Εάν, ακόμη, πιστέψομε εις το Ευαγγέλιον, στην ανάσταση των νεκρών, στη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία. Αυτή η πίστις έφερε μάλιστα και τους μάγους κοντά Του. Αυτή και εμάς θα μας οδηγήσει στην Βασιλεία Του.

582η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.

†. Και πάλι στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς, σεβασμιώτατε, αγαπητοί αδελφοί, κι ενώ ο χρόνος είναι ευθύγραμμος, γιατί ξεκίνησε με την Δημιουργία και πορεύεται στο τέρμα μαζί της, όμως, βλέποντας εμείς, την επανάληψη των εποχών, αποκτούμε την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος είναι κυκλικός. Και έτσι νομίζομε ότι είναι όχι ευθύγραμμος. Γι'αυτό αποκτούμε το στεφάνι ή την στεφάνην, ένα κύκλο, που επανέρχεται στο αρχικό του σημείο. Έτσι ο χρόνος φαινομενικά αποτελεί στεφάνι. Γι'αυτό και ο Ψαλμωδός ψάλλει προς τον Θεόν «τα φαινόμενα κατά το φαινόμενον»: «Εὐλογήσεις τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου, Κύριε». Είναι στον 64^ον ψαλμόν. Δηλαδή: «Θα ευλογήσεις τον κύκλον των εποχών μιας χρονιάς, που η χρηστότητά Σου την γέμισε από αγαθά».

      Κι εμείς, όταν λέμε ότι βρισκόμεθα στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς, εννοούμε ότι βρισκόμεθα στο νέο γύρισμα της γης μας γύρω από τον ήλιο. Ενώ, ασταμάτητα ο χρόνος της Δημιουργίας τρέχει, μετρώντας το μήκος της υπάρξεώς της. Όταν ο Θεός έβαζε το θεμέλιον του σύμπαντος κόσμου, ταυτόχρονα έβαζε και το θεμέλιον του χρόνου. Γι'αυτό λέγει η Γραφή στον 32^ον Ψαλμόν: «Τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν». Και όταν λέγει «τῷ λόγῳ Κυρίου» είναι ο Λόγος του Κυρίου, ο δεύτερος της Τριάδος. Δηλαδή δια του Λόγου του Κυρίου, δηλαδή δια του μετέπειτα Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου, οι ουρανοί εστερεώθησαν, εθεμελιώθησαν. Τι; Ο χώρος.Ακόμη λέγει εις την προς Εβραίους ο Απόστολος Παύλος: «Δι᾿ οὗ καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν (:δια του οποίου Υιού, δια του Οποίου Λόγου- πάλι το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος- ἐποίησε καὶ τοὺς αἰῶνας)», δηλαδή τον χρόνον.

       Συνεπώς, εθεμελιώθηκε από τον Θεό Λόγο τόσο ο χώρος, όσο και ο χρόνος. Και τα δύο μαζί. Και συμπορεύονται. Όταν λέγει ο Κύριος: «Εγώ είμαι το Α και το Ω», σημαίνει ότι εις τον εαυτό Του υπάρχει η αρχή και το τέλος της Δημιουργίας. Η Δημιουργία, λοιπόν, είχε αρχή. Δύναται να έχει τέλος. Αλλά δεν θέλει ο Θεός να έχει τέλος. Γι'αυτό ακριβώς τον λόγο, η Δημιουργία δεν είναι ένα κατασκεύασμα μάταιον του Θεού, παρότι που μπορούμε να δούμε μία ματαιότητα. Δεν εγγίζει το «ματαιότης ματαιοτήτων τά πάντα ματαιότης» τα δημιουργήματα του Θεού. Αυτό το «ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης» είναι η Δημιουργία στα χέρια του ανθρώπου. Όπως όταν είπε ο Θεός «ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου», δεν κατηράσθη ο Θεός την γην, αλλά κατηράσθη το έργον, που θα ήταν στα χέρια του ανθρώπου, για να ζήσει. Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.

    Έτσι, αν ο άνθρωπος δεν είναι κοντά στον Θεό και γενικότερα ο άνθρωπος της Παλαιάς Διαθήκης, δηλαδή των χρόνων της Παλαιάς Διαθήκης, θα λέγαμε, όπως λέγει και ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ήταν χρόνος, που τα έργα του ανθρώπου ήταν ματαιότης ματαιοτήτων. Μετά όμως, στον χώρο της Καινής Διαθήκης, δεν είναι πια ο χρόνος, τα έργα, ματαιότης ματαιοτήτων. Όταν επί παραδείγματι, ως κορυφαίο παράδειγμα το λέω αυτό, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος: «Ὃτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός». «Όταν», λέγει, «ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, το συμπλήρωμα του χρόνου, τότε εξαπέστειλε ο Θεός τον Υιόν Του». Δηλαδή η Ενανθρώπησις, ως κορυφαίον γεγονός, μέσα εις τον χρόνον.

    Έτσι και ο χώρος, με την Ενανθρώπηση, και ο χρόνος, με το γεγονός της Ενανθρωπήσεως, και τα δύο εξαγιάζονται. Ακόμη έχομε και άλλες λέξεις μέσα εις την Αγία Γραφή, που εκφράζουν την έννοια του χρόνου και που τις συναντούμε πυκνότατα. Και οι οποίες μεταξύ των είναι ταυτόσημες. Όλες εκφράζουν χρόνον. Όπως «αἰών», «χρόνος», «μήν»(:μήνας), «ὥρα», «καιρός», «ἐνιαυτός» και άλλες ακόμη εκφράσεις. Εμείς θα προσπαθήσομε, αγαπητοί μου, να μείνομε στον χρόνο, κάτω από μία έννοια. Τον όρον «καιρός». Και μάλιστα πάντοτε μέσα στον χώρο της σωτηρίας μας.

     Καταρχήν ο Ψαλμωδός μάς λέγει: «Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ». «Ήλθε η ώρα να ασχοληθούμε με τον Κύριον». Εξάλλου έχομε και μία μικρή ακολουθία πριν αρχίσουμε την Λειτουργία, που λέγεται «καιρός». Από δω καταλύεται, έλκει την καταγωγήν αυτή η μικρή ακολουθία. Καιρός τώρα να ασχοληθούμε με τον Κύριον. Δηλαδή ποιος είναι αυτός ο «καιρός»; Είναι ο καιρός της λατρείας του Θεού. Ακόμα της προσευχής. Ακόμη και της μνήμης του Θεού. Και ο καιρός αυτός πρέπει να είναι διαρκής και μη διακοπτόμενος, κατά το «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε».

     Έτσι βλέπομε ότι όταν μιλάμε και λέμε: «Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ», δεν είναι τι άλλο παρά ο καιρός των δικαιωμάτων του Θεού. Όπως λέμε εις την Μεγάλη Δοξολογία, είναι πάλι από το Ψαλτήρι: «Δίδαξόν με τὰ δικαιώματά Σου, συνέτισόν με τοῖς δικαιώμασί Σου», κ.ο.κ.

     Πρέπει να έχομε, αγαπητοί μου, μια στερεά συναίσθηση, ότι ο χρόνος που αφορά τη ζωή μας και συνεπώς στη σωτηρία μας είναι σύντομος, είναι μικρός. Κείται μεταξύ δύο ορίων. Της γεννήσεως και του θανάτου μας. Γι'αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Τοῦτο δέ φημι, ἀδελφοί, ὁ καιρὸς συνεσταλμένος τὸ λοιπόν ἐστιν». Κι αυτό το «συνεσταλμένος», μαζεμένος χρόνος, συρρικνωμένος χρόνος, αναφέρεται σε δύο διαστάσεις. Η μία ως προς τη ζωή μας, διότι δεν είναι ο χρόνος μεταξύ γεννήσεως και θανάτου μακρύς, πολύ μακρύς. Και ο χρόνος του ερχομού του Χριστού. Είναι αυτές οι δύο διαστάσεις. Συνεπώς, εφόσον η σωτηρία μας ενεργείται μέσα εις τον χώρο-χρόνον, θα πρέπει να μην αργοπορούμε, προκειμένου να αξιοποιήσομε τη σωτηρία μας.

    Αλλά και θα πρέπει να μην προβαίνομε εις την κατάχρησιν αυτού του χρόνου, του καιρού. Διότι αν κάνομε κατάχρηση αυτού του χρόνου, τότε θα είμεθα εκτός σωτηρίας. Το πώς αυτά γίνονται, συμπεραίνει ο Απόστολος και λέγει, μας λέγει: «ἵνα καὶ οἱ ἔχοντες γυναῖκας ὡς μὴ ἔχοντες ὦσι». Δηλαδή δεν πρέπει ο γάμος να γίνει εμπόδιο δια την σωτηρία σου. Μην πεις εκείνο που λέγει ο τρίτος καλεσμένος της παραβολής του μεγάλου δείπνου: «Γυναῖκα ἔγημα, οὐ δύναμαι ἐλθεῖν». «Παντρεύτηκα και δεν μπορώ να έλθω». Μη σου γίνει αυτό εμπόδιο. Διότι δεν είναι ο σκοπός της ζωής σου ο γάμος, αλλά είναι η σωτηρία σου. Πρόσεξε λοιπόν. Θα κινείσαι ως να μην έχεις γυναίκα. Δεν εννοεί βέβαια με αυτό ο Απόστολος εκείνο που σε άλλα σημεία αναφέρει και λέγει ότι ο άνδρας πρέπει να αγαπά τη γυναίκα του, να τρέφει και θάλπει αυτήν, κι εκείνη να έχει την υποταγή της στον άνδρα και να τον αγαπά πολύ. Κι όπως λένε ότι οι σύζυγοι θα πρέπει, μετά τον Θεό, να αγαπούν ο ένας τον άλλον. Μετά έρχονται όλες, όλες οι άλλες αγάπες στον κόσμον αυτόν.

       Ακόμη, λέει ο Απόστολος: «Καὶ οἱ κλαίοντες ὡς μὴ κλαίοντες καὶ οἱ χαίροντες ὡς μὴ χαίροντες»·  να υπάρχει μία μετριοπάθεια. Τι χαίρεσαι υπερβολικά; Θα φύγεις από τον κόσμον αυτόν. Τι κλαίεις υπερβολικά; Θα φύγεις από τον κόσμον αυτόν. Δηλαδή μία μετριοπάθεια στα αισθήματα. «Καὶ οἱ ἀγοράζοντες ὡς μὴ κατέχοντες». Όταν αγοράζεις κάτι, δεν είναι αμαρτία. Δεν είναι αμαρτία να είσαι ιδιοκτήτης κάποιων αγαθών. Πρόσεξε όμως, μην κολλήσεις εκεί. Όπως εκείνος ο πλούσιος της παραβολής, ο άφρων, που είπε για τα γεννήματά του, τις αποθήκες του, που θα τρώει χρόνια πολλά και θα είναι όλα καταδικά του. Όχι. Θα κάνεις χρήση των αγαθών, αλλά πρόσεξε: Δεν θα έχεις αυτό που έχεις ως να το κατέχεις. Η πρόθεσις «κατά» εκφράζει πολύ καλά τα πράγματα.

     «Καὶ οἱ χρώμενοι τῷ κόσμῳ τούτῳ ὡς μὴ καταχρώμενοι». Εκείνοι οι οποίοι κάνουν χρήση ετούτου του κόσμου, των αγαθών του, του μέσου μεταφοράς, του ηλεκτροφωτισμού, να μιλήσομε για τη σύγχρονη εποχή μας, και ό,τι άλλο, όχι κατάχρηση. «Ὡς μὴ καταχρώμενοι». «Δεν θα κάνεις κατάχρηση σε τίποτε». Μόνο θα εξυπηρετείσαι. «Παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου». «Γιατί περνάει το σχήμα αυτού του κόσμου». Έρχεται το τέλος και τα πράγματα θα αλλάξουν. Άραγε το ξέρει ο πιστός, ότι «παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου»;

     Ακόμη, ο χρόνος είναι μία πίστωσις μεγίστης αξίας, αλλά και ανεπαναλήπτου. Μέσα στον οποίον πρέπει ο άνθρωπος να εργαστεί τη δική του σωτηρία. Πίστωσις χρόνου. Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Ἄρα οὖν ὡς καιρὸν ἔχομεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως». Ιδιαίτερα δε προς τους αδελφούς της πίστεως. Εδώ θέλει να μας πει ότι πρέπει να εργαζόμεθα την ελεημοσύνη, εν ευρεία εννοία, και γενικά το έργον της αγάπης προς όλους, ιδιαίτατα δε προς τους οικείους της πίστεως, προς τους αδελφούς της πίστεως. Και θα μας πει ακόμη: «Ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». «Να εξαγοράζομε τον καιρόν, γιατί οι ημέρες είναι πονηρές». Τι θα πει «ἐξαγοράζω τόν καιρόν»; Ένας νηπτικός πατήρ μάς λέγει ότι η εξαγορά του καιρού γίνεται με την απόκτηση των αρετών. Ο χρόνος δηλαδή γίνεται στοιχείον αποκτήσεως αρετών. Δίνω τον καιρό μου και λαμβάνω αρετές. Αυτό θα πει «ἐξαγοράζω τόν καιρόν».

    Ακόμη λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου· καὶ ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας». «Σε καιρό δεκτόν, σε άκουσα. Αλλά να, τώρα», λέγει ο Απόστολος, που τα παίρνει και τα δυο από την Παλαιά Διαθήκη, από τον Ησαΐα κ.λπ., «τώρα», λέγει, «είναι ο καιρός ο ευπρόσδεκτος, τώρα». Δηλαδή; Είναι η μετάνοια, αγαπητοί μου, που ακούει ο Θεός. Και γίνεται μέσα στον χρόνο η μετάνοιά μας δεκτή από τον Θεό.

       Προσέξτε όμως. Όταν λέγει «σε καιρό δεκτόν σε άκουσα», υπάρχει και ο καιρός ο μη δεκτός; Ναι, υπάρχει. Διότι απλούστατα ο χρόνος της μετανοίας δεν υπάρχει πάντοτε. Μη σας κάνει εντύπωση αυτό. Όταν υπάρξει πάντως, γίνεται δεκτή από τον Θεό. Αλλά υπάρχει όμως και ο χρόνος, που η μετάνοιά μας, δεν γίνεται δεκτή. Πότε; Όταν είναι μία μετάνοια πιεσμένη από τα πράγματα, χωρίς να είναι ειλικρινής. Βλέπει κάποιος ότι πεθαίνει, χάνεται ή το λέγουν οι άλλοι, να εξομολογηθεί, αλλά, όταν γίνει καλά, περάσει εκείνο το επεισόδιο, ξαναγυρίζει στην παλιά του ζωή. Δεν άλλαξε τίποτα. Αυτό τι σημαίνει; Ότι η μετάνοιά του δεν ήτο ειλικρινής. Και συνεπώς δεν έγινε δεκτή. Ή τι να πω για κείνη την υπολογισμένη μετάνοια, που λέγει ο άνθρωπος ο ταλαίπωρος και δεν είναι λίγοι εκείνοι που το λένε, ότι «άμα θα γεράσω, θα μετανοήσω». Καταρχάς, αδελφέ μου, ξέρεις ότι θα γεράσεις;

      Αλλά, το είπες; Έστω και εκατό χρόνια να ζήσεις, σου λέγω τούτο, και σου το λέγω από προσωπική μου εμπειρία αυτό, που το έχω δει σε πολλούς πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Είτε δεν καταλαβαίνουν όταν τους κοινωνούμε, είτε δεν είναι πλέον σε θέση να μετανοήσουν· να κοινωνήσουν, όχι να μετανοήσουν. Είτε δεν τους προλαβαίνουμε. Και λέει κανείς: «Μα κοίταξε, ο Θεός, μια ζωή ολόκληρη με αυτόν τον άνθρωπο, 80, 90 χρόνια και μας είπαν να πάμε να τον κοινωνήσουμε- που να μην κοινώνησε ποτέ στη ζωή του, ούτε φυσικά και να εξομολογήθηκε- πώς ο Θεός δεν τον κράτησε στη ζωή, μα, πέντε λεπτά». Απλούστατα έκλεισε η πύλη του ελέους. Και δεν έκλεισε εκείνη την ώρα. Είχε κλείσει προ πολλού.

        Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο χρόνος, δεν είναι πάντοτε δεκτός. Εννοείται, δεν τον καθιστούμε εμείς με τη συμπεριφορά μας πάντοτε δεκτόν αυτόν τον χρόνον της μετανοίας. Γι΄αυτό, λοιπόν, ας αφήσομε τις αμαρτίες μας, αγαπητοί μου, κα τις αμαρτωλές επιθυμίες μας, να μετανοήσομε εγκαίρως, όσο έχομε το μυαλό μας. Πόσες φορές παθαίνομε εγκεφαλικά και δεν έχομε πια το μυαλό μας. Ή δεν έχομε τη γλώσσα μας, δεν μπορούμε να μιλήσομε. Γι'αυτό ας προσέξουμε. Μην ξεχνάμε ότι η γη μας γέμισε από βδελύγματα ήθους. Αλλά και βδελύγματα πίστεως σε αλλότριες, ξένες θεότητες. Πολλοί λέγουν ότι οι ημέρες που έρχονται είναι δύσκολες και σκληρές. Ναι, είναι σκληρές οι μέρες. Όχι γιατί τα οικονομικά στην πατρίδα μας δεν πάνε καλά. Γιατί όλοι γι’ αυτά μιλάνε. Είναι κάτι περίεργο. Ως να σώσουν τα οικονομικά την πατρίδα μας... Δεν είναι εκεί. Θες να γεμίσεις ένα τεπόζιτο, όταν υπάρχει μία τρύπα από κάτω; Γέμισε όσο θέλεις το τεπόζιτο αυτό. Θα σου φεύγει το νερό. Δώσε όσα οικονομικά θέλεις σε μία χώρα, θα ξοδεύονται σπάταλα και ανόητα. Γιατί; Γιατί οι πολίται αυτής της χώρας δεν έχουν ήθος κατάλληλο.

     Γι'αυτό φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι, αγαπητοί μου, μήπως πάλι πραγματοποιηθεί ο λόγος του Κυρίου, δια του προφήτου Ιεζεκιήλ. Ξέρετε ότι οι προφητείες, πλην των χριστολογικών, για την πρώτη εννοείται, παρουσία του Χριστού, δεν εξαντλούνται έως το τέλος της Ιστορίας; Και διαρκώς επαναλαμβάνονται σε κύκλους; Μπορεί ο προφήτης να έχει μπροστά του ένα περιστατικό ή καλύτερα, ένα γεγονός που θα έλθει, αλλά θα ‘ρθουν κι άλλα κι άλλα όμοια, και να ισχύει αυτή του η μία προφητεία, για όλα αυτά τα συναφή γεγονότα. Συνεπώς, μην πει κάποιος, αν πάει στην Αγία Γραφή και μου πει ότι αυτά αναφέρονται στην Ιερουσαλήμ, αναφέρονται εις την παγκόσμιαν Ιστορίαν.

     Φοβάμαι, λοιπόν, μήπως πραγματοποιηθούν πάλι οι λόγοι του προφήτου, που λέγει· λέγει ο Θεός: «Καὶ σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπόν(:Πες, υιέ ανθρώπου)· τάδε λέγει Κύριος(:τα εξής λέγει ο Κύριος) τῇ γῇ τοῦ Ἰσραήλ· πέρας ἥκει, ἐπὶ τὰς τέσσαρας πτέρυγας τῆς γῆς (:Ήλθε το τέλος στις τέσσερις πτέρυγες της γης)». Είναι τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. Δηλαδή κάτι το καθολικόν. Δηλαδή, θα λέγαμε, μήπως εδώ πρόκειται για κάτι που αφορά παγκόσμια ή ένας παγκόσμιος πόλεμος. Γιατί περί αυτού ομιλεί ο προφήτης. « Ἣκει τὸ πέρας (:ήλθε το τέλος) ἐπὶ σὲ τὸν κατοικοῦντα τὴν γῆν (:για σένα που κατοικείς στη γη),  ἥκει ὁ καιρός (ήλθε ο καιρός). Ἢγγικεν ἡ ἡμέρα · οὐ μετὰ θορύβων οὐδὲ μετὰ ὠδίνων -δηλαδή απροειδοποίητα και απότομα- διότι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ τὸ πέρας ἥκει (:να, το τέλος ήλθε), ἰδοὺ ἡμέρα Κυρίου. Ὁ πόλεμος ἐν ῥομφαίᾳ ἔξωθεν, καὶ ὁ λιμὸς καὶ ὁ θάνατος ἔσωθεν (:απέξω ο πόλεμος, από μέσα η πείνα και ο θάνατος). Ὁ ἐν τῷ πεδίῳ ἐν ῥομφαίᾳ τελευτήσει, τοὺς δ᾿ ἐν τῇ πόλει λιμὸς καὶ θάνατος συντελέσει (:το ξίφος θα διαπεράσει –λέγει- αυτούς που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης. Και αυτούς που είναι στις πόλεις, η πείνα και ο θάνατος θα αποτελειώσει). Οὐαὶ ἐπὶ οὐαὶ ἔσται, καὶ ἀγγελία ἐπὶ ἀγγελίαν ἔσται (:Το ένα «αλίμονο» επάνω στο άλλο «αλίμονο» και η μία κακή αγγελία, θα διαδέχεται μιαν άλλη, χειρότερα κακή αγγελία).

      Γιατί όλα αυτά; Τότε οι Εβραίοι, ως τυπικός λαός που ήτο, δηλαδή αποτελούσε τύπον, όλων των άλλων λαών, πολύ παραπάνω των χριστιανικών λαών, ειδωλολατρούσαν. Αλλά και οι νέοι χριστιανοί, δηλαδή οι χριστιανικοί λαοί, κι εμείς, εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί, ομοίως ειδωλολατρούμε. Λίγοι έχουν μείνει σταθεροί εις την λατρεία του Αγίου Τριαδικού Θεού. Η ιθύνουσα τάξις στον χώρο της πολιτείας –περίεργο- και στον χώρο της Εκκλησίας και στον χώρο της παιδείας και των γραμμάτων εξέκλιναν. Ο τόπος μένει έρημος από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Δεν πνέει πλέον αυτό. Ούτε αυτό ερωτούμε. Γιατί δεν του δώσαμε και δεν του δίνομε τόπον για να ενεργήσει το Πνεύμα το Άγιον. Μιλάμε γι'αυτό, αλλά μόνο με χείλη. Αλλά τόπο δεν δίδομε στο Πνεύμα το Άγιον, να ενεργήσει.

     Πριν, όμως, γίνουν αυτά τα θλιβερά, ο λόγος του Κυρίου μας, πάντοτε μας ειδοποιεί. Όπως πριν από την καταστροφήν της Ιερουσαλήμ, ο Κύριος έκλαυσε. Παρακαλώ, 35 περίπου χρόνια μετά. Το 70 μ.Χ. έγινε η καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Και είπε ο Κύριος:  «Εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! (:Αν και συ γνώριζες αυτήν την ημέρα, ό,τι αφορά την ειρηνική σου σχέση με τον Θεό!). Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου (:κρύφτηκε από τα μάτια σου) · ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι (:γιατί θα ‘ρθουν ημέρες) ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα κάνουν οχύρωμα γύρω από την πόλη σου) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου (: επειδή δεν γνώρισες τον καιρό που σε επεσκέφθη ο Κύριός σου)». Και μάλιστα, εκπληκτικόν και μοναδικόν στην Ιστορία. Με την ανθρωπίνη Του φύση. Όταν σε επεσκέφθη, εσύ δεν ανεγνώρισες αυτήν την επίσκεψιν του Κυρίου.

       Και ο λαός μας, αγαπητοί μου, εξέχασε αυτήν την επισκοπήν του Χριστού. Δηλαδή την επίσκεψη του Χριστού στην Ελλάδα μας, που βεβαίως εξεχριστιανίσθη και δεχθήκαμε τον Χριστόν, αλλά ξαναγυρίζομε πάλι, σε ένα μεγάλο ποσοστό στον λαό μας, ξαναγυρίζομε στην ειδωλολατρία. Είτε την θεωρητικήν, είτε την πρακτικήν. Είτε γιατί μπορούμε με μερικά έθιμα να φαινόμαστε ειδωλολάτρες, είτε εν συνειδήσει να έχομε αρνηθεί τον Χριστόν και να λατρεύομε την κτίσιν και την δημιουργία. Κι όπως τονίζει ο Εκκλησιαστής: «Οὐκ ἔγνω ἄνθρωπος τὸν καιρὸν αὐτοῦ  (:Δεν γνώρισε ο άνθρωπος τον καιρό που τον επισκέπτεται ο Θεός)».

       Σεβασμιώτατε, αγαπητοί αδελφοί, ίσως πείτε, ότι σήμερα, Πρωτοχρονιά, γιορτάσιμη μέρα, μίλησα τόσο μελαγχολικά και απογοητευτικά. Σας λέγω αλήθεια, δεν είχα σκοπό να πω αυτά, δεν ξέρω πώς, το χέρι έτσι πήγε, να γράψω κάποιες σημειώσεις. Κυνηγώντας τη λέξη «καιρός», βρέθηκα μπροστά σε αυτά τα πράγματα. Αλλά πώς να το κάνομε; Έτσι μιλάει ο λόγος του Θεού. Και ο Κύριος μάς είπε: «Ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ –τι εγίνετο τότε;- ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν». Δηλαδή; Ευημερία. Αυτή που ευχόμεθα κι εμείς στους άλλους, τώρα την Πρωτοχρονιά να έχουν ευημερία. Είναι καλή ευχή; Και βέβαια. Αιφνιδίως ήλθε η καταστροφή. Τότε. Και συμπληρώνει ο Κύριος και λέει: «Έτσι θα είναι όταν θα έλθει ο Υιός του ανθρώπου. Το ίδιο. Αιφνιδία η καταστροφή». Για να συμπληρώσει ο Απόστολος: «ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται. Ὃταν γὰρ λέγωσιν, εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος». Και ο κόσμος διασκεδάζει ανέμελα μέσα εις τον ευδαιμονισμό του. Τον ευδαιμονισμό των ημερών και εορτών αυτών. Γι'αυτό νομίζω, η πιο κατάλληλη ομιλία για τη σημερινή Πρωτοχρονιά, τη φετινή Πρωτοχρονιά, είναι το σάλπισμα της μετανοίας και της επιστροφής μας στον Θεό, πριν είναι πολύ αργά.

      Και η Αποκάλυψη, αγαπητοί μου, μας ειδοποιεί και μας λέγει: «Ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς, ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ». «Είναι κοντινός ο καιρός, έρχομαι γρήγορα, να», λέει ο Κύριος. Κι εμείς ας πούμε, όσοι είναι πιστοί: «Ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ», «Ναι, έλα Κύριε Ιησού». Τότε θα έχομε κάνει την πιο καλή χρήση του καιρού και του χρόνου.

        [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-1-1991] [Γ126]

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

   και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

             μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

             ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:   

                                Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΗ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Ὁ Ἀπολογισμός ἑνός Ἁγίου. (β΄ ἔκδοσις)

†. Τελειώνοντας, αγαπητοί μου, η περασμένη χρονιά, αρκετοί Χριστιανοί θα πρέπει να αυτοσυγκεντρώθηκαν και να σκέφτηκαν τι γεγονότα συνέβησαν εις την ζωήν των και ενδεχομένως και τι ακόμη θα μπορούσε να φέρει μπροστά τους η νέα χρονιά. Αν μάλιστα ο πιστός αισθάνεται ότι πλέον τελειώνει η ζωή του, τότε θα πρέπει πολύ πιο έντονα να κάθισε και να έκανε έναν απολογισμό. Απολογισμό πεπραγμένων- ίσως μιας ολοκλήρου ζωής… Γιατί τι άλλο είναι η συμβατική Πρωτοχρονιά, συμβατική Πρωτοχρονιά, όταν τον κομματιάζομε τον χρόνον, παρά για να μας βοηθήσει αυτή έστω η συμβατικότητα, να μας βοηθήσει να καταμερίσουμε ευθύνες και πεπραγμένα εις τον εαυτόν μας; Να βλέπει το παρελθόν ο άνθρωπος, αλλά ταυτόχρονα να ατενίζει και το μέλλον.

      Κάπως έτσι εμφανίζεται, αγαπητοί, και ο Απόστολος Παύλος, στη σημερινή αποστολική περικοπή που ακούσαμε, εις την δευτέραν προς Τιμόθεον επιστολήν του. Ο Παύλος είναι δέσμιος εις την Ρώμην. Είναι η δευτέρα του φυλάκισις. Όπου τελικά και εμαρτύρησε το 67 μετά Χριστόν.

        Η δευτέρα προς Τιμόθεον επιστολή  είναι η τελευταία του επιστολή. Σ’ αυτήν γράφει τα εξής στον Τιμόθεο: «Ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε(:Ο καιρός να φύγω ήλθε). Tὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν, ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ(:όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε όλους εκείνους, οι οποίοι αγάπησαν την επιφάνειά Του, την παρουσία Του)».

      Εδώ βρίσκομε τον απολογισμό ενός αγίου, για μια ολόκληρη ζωή. Και ο απολογισμός αυτός γράφεται για τον Τιμόθεο -πώς θα έπρεπε και εκείνος να τελειώσει την ζωή του- αλλά και για κάθε τιμό-θεον· για καθέναν ο οποίος τιμά τον Θεό.

       Καταρχάς, σημειώνει τον γρήγορο ερχομό του τέλους του. «Να, τελειώσαμε. Πότε ήμουν προς Δαμασκόν, όταν εγνώρισα τον Κύριον; Τώρα τελειώνομε». «Ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε» . «Να», λέει, «είναι παρών ο καιρός της ἐμῆς αναχωρήσεως». Αυτό το τέλος του το βλέπει μόνο –ας το προσέξομε αυτό- όχι απαισιόδοξα, αλλά αισιόδοξα. Όταν κανείς έχει μπροστά του εκείνο που λέγεται Βασιλεία του Θεού, εξαφανίζεται κάθε απαισιοδοξία. Δεν είναι γαντζωμένος στην παρούσα ζωή. Την αγάπησε την παρούσα ζωή, όπως όλοι οι άνθρωποι. Αλλά δεν είναι γαντζωμένος, όμως, εις την παρούσα ζωή. Ούτε με περιουσία ούτε και με άλλες κοσμικές φροντίδες. Είναι αληθινά ελεύθερος ο Παύλος.

      Και κινείται με κάθε άνεση ανάμεσα στον παρόντα και εις τον μέλλοντα κόσμον. «Ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν –λέγει ο ίδιος στην προς Ρωμαίους-  ἐάν τε  ζῶμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν». Τι ωραία!  «Είτε», λέει, «πεθαίνομε, είτε ζούμε, ανήκομε εις τον Κύριον». Ποία, λοιπόν, η μέριμνα; Ποίο το γάντζωμα; Ποία η ιδιαιτέρα φροντίδα; «Ἐάν τε  ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν  τοῦ Κυρίου ἐσμέν». Και θα πει ακόμη στην προς Φιλιππησίους: «Ἐμοὶ δέ τὸ ζῆν Χριστὸς(:Για μένα, το να ζω, είναι ο Χριστός)  καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος». «Ναι, διότι θα φύγω γρηγορότερα να πηγαίνω εις τον Χριστόν τον Οποίον αγαπώ. «Καὶ τί αἱρήσομαι οὐ γνωρίζω (:Τι ανάμεσα από τα δύο αυτά να διαλέξω, δεν ξέρω). Συνέχομαι δὲ ἐκ τῶν δύο, τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι (:και από τα δύο- λέει- συνέχομαι. Και να φύγω από τον παρόντα κόσμον και να είμαι με τον Χριστό)· πολλῷ γὰρ μᾶλλον κρεῖσσον (:πολύ περισσότερο καλύτερο είναι αυτό)· τὸ δὲ ἐπιμένειν ἐν τῇ σαρκὶ ἀναγκαιότερον δι᾿ ὑμᾶς». «Αλλά το να θέλω να επιμένω εις τον παρόντα κόσμο, να βρίσκομαι, είναι για λογαριασμό σας. Για να σας βοηθάω, για να σας συμβουλεύω». Είδατε πώς σκέπτεται ο Παύλος; Πραγματικά απολογισμός αγίου.

   Βλέπει ακόμη την ζωή του σαν μία ολοκληρωτική προσφορά στον Θεό. Προσφορά θυσίας στον Θεό. «Σπένδομαι», λέγει.  «Σπονδὴ καὶ θυσία γίνομαι Χριστῷ», λέγει ο Ζιγαβηνός ερμηνεύοντας. Τι θα πει «σπένδομαι»; «Γίνομαι σπονδή». Τι θα πει «σπονδή γίνομαι»; «Γίνομαι θυσία». Το ξέρομε από την ελληνική μας γλώσσα. Όταν λέμε «πηγαίνω να προσφέρω σπονδή ή σπονδές». Οι αρχαίοι Έλληνες όταν έτρωγαν στο τραπέζι, δεν ξεχνούσαν την παρουσία του Θεού. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι ειδωλολάτραι· που εμείς ντρεπόμαστε να κάνομε τον σταυρό μας, Χριστιανοί όντες, όταν πρόκειται να φάμε. Έπαιρναν το ποτήρι τους ο καθένας και έχυναν λίγο κάτω στο πάτωμα, κάτω στη γη. Προσέφεραν σπονδή, θυσία, στον Θεό, στη θεά Δήμητρα, δεν ξέρω πού, πώς. Αυτό λέγεται «σπονδή». Θα πει θυσία. Και τώρα ο Παύλος λέγει: «ότι εγώ, αυτός καθ’ εαυτόν γίνομαι σπονδή, γίνομαι θυσία». Μάλιστα δεν είναι άγνωστη η θέσις ότι ο Χριστιανός οφείλει να είναι μία θυσία. Όχι με την έννοια την ηθική. Αλλά με την έννοια την οντολογικήν. Θα μου πείτε… Ναι. Ό,τι σας είπα.

        Γι'αυτό λέγει, στην προς Ρωμαίους, επί παραδείγματι: «Σας παρακαλώ –λέει- πολύ παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν (:να παραστήσετε -Το ρήμα «παρίστημι» και «παρίσταμαι» είναι λειτουργικός όρος- Σας παρακαλώ, λοιπόν, να παραστήσετε - δεν λέει «τις ψυχές σας», δεν λέει «τις καρδιές σας», αλλά λέει: -τα σώματά σας». Το προσέξατε; «Παραστῆσαι», λοιπόν, «τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν(:Να παραστήσετε, να προσφέρετε τα σώματά σας θυσίαν ζωντανή -Τότε προσέφεραν επάνω εις μίαν εσχάραν ένα σφάγιον. Έβαζαν από κάτω φωτιά και το έκαιγαν. Είναι παρμένη η φράσις του ακριβώς από κει. Και λέει «θυσία ζωντανή». Γιατί ένα σώμα είναι ζωντανό- ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ».

     Θα πω ένα μικρό παραδειγματάκι, γιατί βλέπω κάποια νέα παιδιά. Το να είσαι νέος, ανύπαντρος και να έχεις πειρασμούς σαρκικούς και να λες «όχι»· και να λες: «όχι, δεν θα πάω στην πορνεία». Ξέρετε στην πραγματικότητα τι είναι; Και μάλιστα κατά κυριολεξίαν; Ως να έβαλες επάνω εις την εσχάρα του θυσιαστηρίου το σώμα σου, σώμα, δεν λέω ψυχή, το σώμα σου να καίεται και να προσφέρεις θυσία εις τον Θεό. Γιατί ο Θεός αυτό θέλει. Είναι καταπληκτικό, αγαπητοί μου.

       Ωστόσο, να ξαναγυρίσω στον Παύλο. Ρίχνει μια ματιά στο παρελθόν ο Απόστολος και διαπιστώνει τρία μεγάλα σημεία. Πρώτον: «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι (:τον αγώνα τον καλόν τον έχω αγωνιστεί)». Βλέπει την ζωή του Χριστιανού έναν αγώνα εναντίον των δυνάμεων του κακού. Εναντίον των δαιμονικών δυνάμεων· που είναι και έξω από μας και μέσα από μας αυτές οι δυνάμεις.

       Αγώνας ακόμα όχι μόνον δια την πνευματική ζωή, αλλά και δια την διάδοσιν του Ευαγγελίου. Θέλει πολύ αγώνα. Και ο αγώνας αυτός είναι μοναδικά καταξιωμένος, μοναδικά καλός. Γι'αυτό λέγει: «Τον αγώνα τον καλόν έχω αγωνιστεί». Είδατε; Όχι απλώς τον αγώνα. Αλλά τον αγώνα τον καλόν. Γιατί υπάρχουν πολλοί αγώνες στη ζωή, που είναι η ματαιοπονία ή και ακόμη αγώνες άξιοι ντροπής. Να γίνεις πλούσιος… αγωνίζεσαι. Να κατακτήσεις πράγματα, τα οποία θα μπορούσαν να είναι πράγματα ντροπής. Αγωνίζεσαι. Όχι! Γι’ αυτό καλώς ο Παύλος τονίζει και λέγει: «Έχω αγωνιστεί τον αγώνα τον καλόν». Υπάρχουν και τιμημένοι αγώνες. Αλλά μοναδικά καλός που αντέχει στην αιωνιότητα είναι μόνον ο χριστιανικός αγώνας.

        Δεύτερον. Λέγει ο Παύλος: «Τόν δρόμον τετέλεκα (:Τον δρόμο τον έχω τελειώσει)». Είναι ο δρόμος της αρετής· που φέρει στον Θεό. «Αυτόν», λέγει, «τον έχω τελειώσει». Λέγει ο Ζιγαβηνός σχολιάζοντας: «Τὸν εἰς Θεόν τους τρέχοντας φέροντα τὸν τῆς ἀρετῆς». Η ζωή μοιάζει με έναν δρόμο, αγαπητοί· τον οποίον θα τελειώσομε. Και τίθεται το θέμα: Πώς θα βαδίσομε αυτόν τον δρόμον; Που λέγεται ζωή; Και που αρχίζει με τη γέννησή μας και τελειώνει με την τελευταία μας πνοή; Ο ίδιος ο Απόστολος μάς πληροφορεί και μας λέγει: «Οὐδενὸς λόγον ποιοῦμαι, οὐδὲ ἔχω τὴν ψυχήν μου τιμίαν ἐμαυτῷ ὡς τελειῶσαι τὸν δρόμον μου μετὰ χαρᾶς· καὶ τὴν διακονίαν ἣν ἔλαβον παρὰ Κυρίου Ἰησοῦ(:Τίποτα δεν σκέφτομαι. Τίποτα δεν θεωρώ σπουδαίο. Όσο να τελειώσω τον δρόμον μου. Τον δρόμο μου με χαρά. Εκείνον που μου ανέθεσε ο Κύριος ως διακονίαν. Να τον υπηρετήσω. Αυτόν που έλαβα –λέγει- παρά του Κυρίου Ιησού Χριστού)».

      Εμείς; Αν με ρωτήσετε. Εκείνος είχε δύο στοιχεία. Τόσο τη σωτηρία του, όσο και τον αγώνα του υπέρ του Ευαγγελίου. Εμείς έχομε τουλάχιστον τον δρόμο μας υπέρ της σωτηρίας μας. Γιατί τι είναι, παρακαλώ, μία ζωή; Ένας δρόμος, μία ζωή, τι είναι; Είναι μία πίστωσις χρόνου για την σωτηρία μας. Θα το ξαναπώ. Δεν ερχόμαστε εδώ για να παντρευτούμε, να πάμε στρατιώτες, να κάνομε λεφτά, να ανοίξομε μαγαζιά, να πούμε, να κάνομε, να χορέψομε, να τραγουδήσομε. Όχι, όχι, όχι, όχι… Αυτά συνιστούν απλώς μία ούτως ειπείν, ό,τι νόμιμον απ’ αυτά, εννοείται, συντήρηση αυτού του μήκους της ζωής. Στην πραγματικότητα ζούμε για να σωθούμε. Η ζωή μας είναι μία πίστωσις, μην το ξεχνάμε ποτέ, μία πίστωσις, σωτηρίας. Η ζωή μας, λοιπόν, είναι πιο κάτω από τον Χριστιανισμόν, από το χριστιανικό καθήκον. Δεν είναι να ζήσω για να ζήσω. Αλλά είναι να ζήσω για να σωθώ. Η ολοκλήρωσις της εμπιστευθείσης διακονίας. Και όλα αυτά όχι με βαριεστημάρα. Όχι με απαισιοδοξία. Αλλά με χαρά. Αρκεί να βρω το νόημα. Το νόημα. Αυτό είναι όλη η ιστορία: να βρω το νόημα.

       Ακόμη, λέγει στους Κορινθίους ο Απόστολος: «Οὕτω τρέχετε (:έτσι να τρέχετε) ἵνα καταλάβητε(:για να κάνετε κατοχή ενός πράγματος)». Και τι είναι αυτό που πρέπει να «καταλάβητε»; Δηλαδή «να κάνετε κατοχή» - του «καταλαμβάνω, πιάνω, κατέχω». Η αιώνιος Βασιλεία. Πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσομε την αιώνιο Βασιλεία. Γιατί είναι αιωνία. Γιατί είναι αγαθή. Κάπου αλλού θα γράψει στον Τιμόθεο: «Ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς». Δηλαδή «να αρπάξεις και να κρατάς την αιώνιον ζωήν».

      Ακόμη, θα γράψει στους Φιλιππησίους ο Παύλος: «Ἓν δέ(:Ένα), τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος (:τα πίσω μου; Τα χρονικώς πίσω μου; Τα έχω αφήσει. Τα έχω ξεχάσει. Μπροστά μου τι έχω; Επεκτείνομαι σε εκείνα που είναι χρονικώς, εννοείται, μπροστά μου) κατὰ σκοπὸν διώκω (:δεν ζω άσκοπα. Αλλά επιδιώκω κατά σκοπόν) ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ (:που είναι η άνω κλήσις, το άνω κάλεσμα του ουρανού. Να σωθώ)».

       Υπογραμμίζομε ακόμη: Ένα μόνο θέμα πρέπει να μας απασχολεί. Ό,τι παλιό, που ήδη επετελέσθη, δεν το προσέχω, πια. Επιτυχίες; Ε, καλά. Αποτυχίες και αμαρτίες; Μου τα συγχωρεί ο Θεός. Σε τι υπολείπομαι; Αυτό που είναι μπροστά μου. Στην πορεία μου έχω συγκεκριμένο σκοπό. Το βραβείον της άνω κλήσεως.

      Και το τρίτο σημείο που αποτελούν αυτά τα τρία, θα λέγαμε, θεμελιώδη στοιχεία της απολογίας ενός αγίου. «Την πίστιν τετήρηκα (:Την πίστιν την έχω τηρήσει)». Ο λόγος μάς θυμίζει αυτό που είπε ο Κύριος: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἄρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Το λέγει στο κατά Λουκάν, 18^ο κεφάλαιον. «Καλά», λέει, «όλα, όλα, όλα, Εγώ θα ξανάρθω, όλα αυτά. Το θέμα δεν είναι εκεί», λέει ο Κύριος. «Το θέμα είναι ότι όταν θα ξανάρθω, θα βρω την πίστη επάνω στη Γη;».  Γιατί; Διότι αυτή η πίστις θα προσβάλλεται διαρκώς από εκείνους και εκείνα, πρόσωπα και συνθήκες, που φέρνουν τον Αντίχριστο. Και θα αμαυρώσει την πίστιν ο Αντίχριστος επί της Γης. «Καί ἀντίχριστοι –για να χρησιμοποιήσω την γλώσσα του Ιωάννου- πολλοί γεγόνασι». «Πολλοί αντίχριστοι», λέει, «έχουν γίνει». Όταν με κάθε τρόπο, να, ανοίξτε ένα ραδιόφωνο, ανοίξτε ένα κανάλι να δείτε τι τριβή κάνουν στο θέμα της πίστεως. Συγκεκριμένα άκουσα, στο πρώτο πρόγραμμα, άκουσα, ότι «δεν είναι», λέει, «πολύ ακριβής η ημερομηνία που γεννήθηκε ο Χριστός». Ε, και; «Χάνομε», λέει, «κατά δύο χρόνια έως πέντε χρόνια». Ε, και; Εμένα με ενδιαφέρει ότι ήρθε ο Χριστός. Αν τώρα είναι δύο χρόνια πιο μπροστά, δύο χρόνια πιο πίσω, τι με ενδιαφέρει; «Αυτός ο μικρός», λέει, «που ήρθε, μας τα μπέρδεψε». Και ποιος είναι αυτός ο «μικρός»; Ο Ιησούς Χριστός. Είδατε; «Αυτός ο μικρός, που ήρθε μας τα μπέρδεψε». Ο Θεός να μας ελεήσει, αγαπητοί μου. Η πίστις; Αν κρατιέται από μερικούς, για λόγους προσχήματος κρατιέται. Η πίστις διαρκώς φθείρεται και προσβάλλεται. Ας το ξέρομε αυτό. Είναι ανάγκη να το μάθομε.

      Και ποιος θα διατηρήσει την πίστιν στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού; Αυτή είναι η πίστις. Αυτή είναι. Προσέξτε: Είναι να πιστεύω ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Από τη στιγμή που θα αρχίσω να ακούω και να μαθαίνω και να λέγω και να παπαγαλίζω ότι «ο Χριστός είναι σπουδαίος, πλην όμως άνθρωπος μόνον», τότε έχασα την πίστιν. Κι αν το θέλετε, κι από την άλλη μεριά, από τα δεξιά. Εάν λέγω ότι «είναι Θεός, αλλά δεν έγινε πραγματικά άνθρωπος». Όπως κήρυσσε κάποτε ο δοκητισμός. Επί παραδείγματι σας το είπα. Δεν έχω ορθήν πίστιν. Ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Αυτήν την πίστη μου πρέπει να την διατηρήσω πάση θυσία.

       Έτσι η πίστις δεν αναφέρεται μόνον, όπως μερικοί θέλουν και βαυκαλίζονται να λένε, στην ύπαρξη του Θεού ή στην πρόνοια του Θεού. Αλλά ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Και ότι ο πιστός, αφού αυτό πιστεύει, οφείλει να ζήσει την σταυρώσιμη διάσταση του Ευαγγελίου. Πρέπει να μπει στην περιπέτεια της παρούσης ζωής. Την περιπέτεια εκείνη που του δημιουργεί, παρακαλώ, αγαπητοί μου, η αντίθεσή του με τον κόσμο. Η αντίθεσή του με τον κόσμον.  Μην το ξεχνούμε. Και η πίστις μαζί με την αγάπη, δοκιμάζεται στο μαρτύριο. Και ο Παύλος ήταν έτοιμος να το δεχθεί.

     Και τι αναμένει αυτήν την πορεία του Αποστόλου; «Λοιπὸν –λέγει ο ίδιος- ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ». Είναι ο στέφανος. Και ο στέφανος είναι η Βασιλεία του Θεού· που αναμένει τον Παύλον. Και τον Τιμόθεον στον οποίον γράφει αυτά. Και τον κάθε –όπως σας είπα στην αρχή, τον κάθε τιμό-θεον. Καθέναν που τιμά και σέβεται τον Θεό. Δεν είναι εδώ μία μεγαληγορία. Δεν είναι μία υπερηφάνεια. Είναι ο μισθός. Αν επιτρέπεται να το πούμε έτσι, αν και δεν έχω τώρα τον καιρό να σας πω την έννοια του μισθού. Αλλά και για κάθε πιστόν ισχύουν αυτά. Εξάλλου δεν τα είπαμε γιατί ο Παύλος τα λέγει. Αλλά γιατί ο Παύλος τα λέγει και για μας. Και ο καθένας πρέπει να κάνει αυτόν τον απολογισμόν. Και να αποδεχθεί αυτόν τον αγώνα, για να μπορεί να κερδίσει το βραβείον της άνω κλήσεως.

      Αγαπητοί, βρισκόμαστε μπροστά στον απολογισμό της ζωής ενός αγίου. Για να μπορέσομε κι εμείς, σας είπα, να έχομε καλήν απολογία ενώπιον του Χριστού. Ας αρχίσομε να πολιτευόμεθα όπως ο Παύλος. Ο Κύριος μάς ειδοποιεί: «Ἒρχομαι ταχύ (: Έρχομαι γρήγορα) – λέγει-·  κράτει ὃ ἔχεις (:να κρατάς γερά εκείνο το οποίον έχεις) -Τι κρατούμε; Τι έχομε; Την ορθόδοξον πίστιν μας. Πιστεύοντες εις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού - ἵνα μηδεὶς λάβῃ τὸν στέφανόν σου (: για να μην πάρει κανένας το στεφάνι σου)». Αμήν.

784η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

🔸Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Προετοιμασία διά τόν ἐρχομόν τοῦ Χριστοῦ (β΄ ἔκδοσις).

†. Η Κυριακή προ των Φώτων, αγαπητοί μου,  η σημερινή, δηλαδή, Κυριακή, είναι προδρομική της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων. Όπως η επομένη Κυριακή, η Κυριακή μετά τα Φώτα, είναι η Κυριακή η οποία δίδει τον απόηχον της εορτής των Θεοφανείων. Αυτό συμβαίνει όποτε έχομε ένα πολύ μεγάλο γεγονός. Όπως έχομε Κυριακή προ των Χριστουγέννων και Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Γι'αυτό και η Εκκλησία μας φροντίζει να θέσει εγκαίρως το φυσικόν πλαίσιον της εορτής, που είναι η παρουσία και το Βάπτισμα του Ιωάννου του Βαπτιστού. Εξάλλου, έτσι ακούσαμε τη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Και αυτό το πλαίσιον αποτελείται από τα εξής κύρια στοιχεία.

        Το πρώτον. Ο προφητευθείς προφήτης. Ο Ιωάννης· ο οποίος προεφητεύθη. Δεύτερον. Είναι το περιεχόμενον του κηρύγματος του προφητευθέντος προφήτου. Και τρίτον είναι το Βάπτισμα σαν έκφρασις του περιεχομένου του κηρύγματος του προφήτου Ιωάννου.

     Όταν κάποτε, αγαπητοί, ήθελε ο Θεός να επικοινωνήσει με τον Αδάμ μέσα εις τον Παράδεισον, δεν εχρειάζετο καμία προετοιμασία. Φαίνεται δε ότι πολύ συχνά, αν όχι κάθε μέρα, ο Θεός Λόγος, γιατί Αυτός ομιλεί, γιατί Αυτός είναι ο κατασκευαστής του Αδάμ και της Εύας, επεσκέπτετο τον Αδάμ. Η όλη σκηνή, η όλη διήγησις δείχνει ότι δεν ήταν η μόνη και μοναδική περίπτωση που επισκέπτεται ο Θεός τον Αδάμ και τον ελέγχει: «Πού είσαι, Αδάμ;». Δεν εχρειάζετο, όπως σας είπα, καμία προετοιμασία εκ μέρους του Αδάμ. Όπως ακριβώς ένας επισκέπτης μας μάς χτυπά την πόρτα, δεν μας ειδοποίησε πότε θα έρθει, είναι γνωστός, αν θέλετε, είναι πολύ γνωστός, είναι γείτονας, είναι συγγενής, δεν κάνομε καμία ιδιαιτέρα προετοιμασία και του ανοίγομε την πόρτα, ἅμα τῷ κρούσματι· όταν μας χτυπήσει την πόρτα, του ανοίγομε την πόρτα.

      Η κτίσις ήτο τότε όπως εξήλθε από τα χέρια του Δημιουργού της και δεν εμεσολάβη κανένα εμπόδιον. Ήτο δε ανά πάσα στιγμή έτοιμη η Δημιουργία να δεχθεί τον Δημιουργόν της. Μετά, όμως, από την πτώσιν των Πρωτοπλάστων, τα πράγματα άλλαξαν. Η αμαρτία γίνεται τώρα εμπόδιον μιας θεοφανείας μέσα εις την κτίσιν. Προκειμένου, όμως, να γίνει μια θεοφανεία, γίνεται μία προπαρασκευή, μία προετοιμασία. Επί παραδείγματι, ο Αβραάμ, για να δεχθεί την μεγάλη αποκάλυψη του Θεού, προβαίνει σε επιμελημένες, καθ’ υπόδειξιν πάντα του Θεού, θυσίες. Επιμελημένες θυσίες. Για να γίνει δεκτή η επίσκεψις του Θεού, που θα του πει ποιο θα είναι το μέλλον του και το μέλλον του λαού που θα βγει, θα εξέλθει από τον Αβραάμ.

        Ακόμη, ο λαός του Ισραήλ, ετοιμάζεται τρεις ημέρες και εξαγνίζεται, προκειμένου να δεχθεί την θεοφανεία επάνω εις το Σινά. Ο δε Μωυσής μένει 40 ημέρες νηστικός. Δεν τρώγει τίποτε! Νηστεύει 40 ημέρες προκειμένου να αντιμετωπίσει, να δει, να σταθεί μπροστά εις αυτήν την θεοφανεία. Το ίδιο συμβαίνει και εις τον προφήτην Ηλίαν, επάνω εις το Χωρήβ, μια άλλη κορυφή του Σινά.

      Πολύ παραπάνω έπρεπε τώρα να γίνει προετοιμασία δια την προσωπική, πλέον, συνάντηση του Θεού ως Ενανθρωπήσαντος, με τον αμαρτήσαντα λαό Του ή τον αμαρτάνοντα λαό Του. Έπρεπε να γίνει προετοιμασία. Γι’ αυτήν, λοιπόν, την προετοιμασία αποστέλλεται ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο μοναδικά, όπως σας είπα προηγουμένως, προφητευόμενος. Ο μοναδικά στην Αγία Γραφή. Δύο πρόσωπα προφητεύονται στην Παλαιά Διαθήκη περί τον Ιησούν Χριστόν, περί τον Ενανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Θεοτόκος. Μόνο αυτά τα δύο πρόσωπα. Τίποτα άλλο. Κανείς άλλος. Η προφητεία γι’ αυτόν, τον Ιωάννη, αποκαλύπτει ταυτοχρόνως και την ταυτότητα Εκείνου που θα υπεδέχετο. Θα το δούμε.

      Ακούστε τι λέγει ο προφήτης Μαλαχίας ή, καλύτερα, τι λέγει ο Μάρκος, παίρνοντας την προφητεία από τον προφήτη Μαλαχία, στο τρίτο κεφάλαιο ο πρώτος στίχος: «Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προφήταις –λέγει ο Μάρκος- ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου».  Δηλαδή, «όπως είναι γραμμένο στους προφήτες», γιατί; Γιατί κι άλλοι προφήται προεφήτευσαν εκτός του Μαλαχίου, τον ερχομό του Ιωάννου του Βαπτιστού. «Ἰδοὺ», «να», λέει, «ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου», «στέλλω τον αγγελιοφόρο μου». Προσέξτε μάλιστα αυτήν την προφητεία. «Προ προσώπου σου». Ως να είναι λοιπόν δύο. «Εγώ αποστέλλω τον αγγελιοφόρο Μου, μπροστά από Σένα». Ποιος ομιλεί; Ο Πατήρ προς τον Υιόν. Όπως μας το διατυπώνει ο Μάρκος. -«ὃς (:ο οποίος), κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου». «Κατασκευάσει» θα πει: «θα διαμορφώσει, θα προλειάνει την οδόν Σου, το περπάτημά Σου». Όχι ακριβώς περπάτημα. Αλλά «τον τρόπον με τον οποίον θα αποδεχθούν πλέον οι πιστοί το κήρυγμά Σου, οι άνθρωποι, το κήρυγμά Σου, ἔμπροσθέν σου, μπροστά σου». Η προφητεία, σας είπα, είναι από το 3^ο κεφάλαιο του Μαλαχίου.

      Αλλά για να δούμε πώς διατυπώνει την προφητεία αυτή ο Μαλαχίας, κατά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα: «Ἰδοὺ ἐγὼ –λέει ο Μαλαχίας- ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου  –τι γράφει ο Μάρκος; ‘’τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου ‘’-  ἰδοὺ ἐγὼ ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου καὶ ἐπιβλέψεται ὁδὸν πρὸ προσώπου μου». Εδώ ποιος ομιλεί; Όχι ο Πατήρ προς τον Υιόν. Ομιλεί ο Υιός για λογαριασμό Του. Γι΄αυτό λέγει: «Να, Εγώ στέλνω τον αγγελιοφόρο μου, ο οποίος θα επιβλέψει, θα φροντίσει, θα επιμεληθεί την οδόν προ προσώπου μου, πρὸ ἐμοῦ».

     Όταν το κείμενο του Μαλαχίου γράφει: «πρό προσώπου μου» ομιλεί προφανώς εδώ Ποιος; Ο Γιαχβέ, ο Κύριος. Ποιο πρόσωπο; Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Εκεί ομιλεί. Όταν γράφει ο Μάρκος: «πρὸ προσώπου σου» ταυτίζει μεν αυτό το «μου» του Μαλαχίου με το «σου» το δικό του, το ίδιο είναι. Και προφανώς είναι ο Ιησούς Χριστός. Φαίνεται, λοιπόν, καθαρά και εις τον Μαλαχία εις τον Μάρκον ότι πρόκειται περί του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, ο Οποίος ενανθρωπίζει. Και είναι ο Ιησούς. Έτσι, λοιπόν, φαίνεται ότι Αυτός που έρχεται είναι ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος. Προσέξατέ το, είναι πολύ σημαντικό.

      Αλλά ταυτοχρόνως και διακρίνει αυτά τα δύο πρόσωπα, διότι στον Μάρκο, κάποιος ομιλεί, προς κάποιον άλλον, όπως σας είπα, Ποιος είναι Αυτός που ομιλεί; Είναι ο Πατήρ. Προς ποιον ομιλεί; Προς τον Μεσσία, προς το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Έτσι έχομε ταύτισιν ουσίας και διάκρισιν προσώπων, Πατρός και Υιού. Πράγμα σύνηθες εις την Γραφήν. Είναι καταπληκτικό! Πώς φαίνεται δε ο Υιός στην Παλαιά Διαθήκη. Πώς φαίνεται. Κι ότι είναι ο Ιησούς είναι ο Γιαχβέ, ο Κύριος, δηλαδή, του Ισραήλ. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος του Ισραήλ. Καταπληκτικό! Αλλά και ο αποστελλόμενος, ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος της Παλαιάς Διαθήκης.  Αυτός είναι ο Κύριος. Ελάτε τώρα να μου βγάλετε την Παλαιά Διαθήκη και να μου πείτε αν μπορεί να σταθεί η Καινή Διαθήκη. Απορώ και εξίσταμαι, αγραμματοσύνη υπερμεγέθης, εκείνοι οι οποίοι -κι ας είναι θεολόγοι, δεν ξέρω ποιοι μπορεί να είναι και σοφοί και σπουδαίοι-οι οποίοι βάζουν στην άκρη την Παλαιά Διαθήκη. Δεν μπορώ να το καταλάβω!

        Εξάλλου, συνεχίζει ο Μαλαχίας και λέει -Προσέξτε τώρα εδώ ένα άλλο σημείο. Είναι ευθύς παρακάτω- : «Καὶ ἐξαίφνης(:ξαφνικά) ἥξει (:θα έλθει) εἰς τὸν ναὸν ἑαυτοῦ Κύριος (:θα έλθει ο Κύριος εις τον ναόν Του), ὃν ὑμεῖς ζητεῖτε(:Εκείνον τον οποίον σεις ζητάτε), καὶ ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης, ὃν ὑμεῖς θέλετε(:και αυτός θα είναι ‘’ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης’’, ο αγγελιαφόρος της διαθήκης, τον Οποίον εσείς θέλετε -Όπως το είχε προφητεύσει ο Μωυσής. Είναι στο Δευτερονόμιον) ·ἰδοὺ ἔρχεται (:να, έρχεται), λέγει Κύριος παντοκράτωρ». Είναι καταπληκτικό! Ακούστε: «Και ξαφνικά θα έλθει ο Κύριος, στον δικό Του ναό». Ποιος είναι Αυτός που θα έλθει στον δικό Του ναό; Στον ναό του Σολομώντος. Στον ναό Του. Είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Ο Ιησούς Χριστός. Γι'αυτό με εξουσία έρχεται και βγάζει τους κολλυβιστάς, τους εμπόρους ζώων κ.λπ. κρατώντας μαστίγιον, λέγοντας: «Ἐποιήσατε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου, οἶκον ἐμπορίου καὶ ληστῶν». Γιατί; Γιατί είναι δικός Του ο οίκος, είναι δικός Του. Είδατε; Έρχεται ο Κύριος στον δικό Του τον ναό. Α, ώστε, λοιπόν, ο Ιησούς είναι Κύριος, είναι ο Γιαχβέ, είναι ο Κύριος του Ισραήλ. Γιατί λέει: «ἐξαίφνης ἥξει»; Γιατί θα ‘ρθει ξαφνικά; Δια το άσημον της εισόδου Του εις την Ιστορίαν. Αυτόν τον δρόμον διάλεξε. Ταπεινά στη Βηθλεέμ γεννήθηκε, σε ένα παχνί, μέσα σε ένα στάβλο.

      Τι σημαίνει «ὃν ὑμεῖς ζητεῖτε»; «Τον οποίον εσείς ζητάτε». Οι Εβραίοι, είναι γνωστό, ανέμεναν τον Μεσσία. Αλλά για να απαλλαγούν από τα ιστορικά τους δεινά, τις αλλεπάλληλες κακουχίες των, αιχμαλωσίες των, αποδεκατίσεις των κ.λπ. Και συνεπώς έτσι Τον ζητούσαν επί επιπέδου ξένου από το θέλημα του Θεού. Γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν. Νόμισαν ότι είναι εθνικός Μεσσίας. Γι'αυτό και δεν Τον ανεγνώρισαν. Είναι κι αυτό σημείον.

       Ο Ιωάννης λέγεται «ἄγγελος», «αγγελιοφόρος», γι'αυτό και η εικονογραφία τον βάζει με φτερά, δεν είχε φτερά φυσικά,  αλλά για να δηλωθεί ότι είναι άγγελος Κυρίου, δηλαδή αγγελιοφόρος. Και ο ερχόμενος Κύριος, ο Γιαχβέ, ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, λέγεται ομοίως «ἄγγελος διαθήκης». Προσέξτε αυτό το σημείο. Ο Ιωάννης είναι συνεπώς «ἄγγελος ἀγγέλου». Αγγέλλει τον ερχομό του αγγέλου της διαθήκης. Ο Χριστός είναι ο άγγελος της διαθήκης. Εκείνος ο Οποίος θα συνάψει τη διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Γι'αυτό και λέγεται ο Χριστός από τον Ησαΐα: «ὁ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος». «Ο αγγελιαφόρος της Μεγάλης Βουλής του Πατρός». Ακριβέστερα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

       Και ποιο το περιεχόμενον, παρακαλώ, του κηρύγματος του Ιωάννου; Εδώ παρατίθεται μια νέα προφητεία από τον Ησαΐα· που είναι γραμμένη στο 40ό κεφάλαιο, στον τρίτο στίχο: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ –βλέπετε κι ο Ησαΐας προφητεύει τον Ιωάννην τον Βαπτιστήν- ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ». Θα πει: «Μια φωνή…» -Ακούστε που είναι ασύντακτο. Θα έπρεπε να πει:  «Φωνὴ βοώσης ἐν τῇ ἐρήμῳ» . Δεν λέει «φωνή βοώσης», αλλά λέει: «φωνή βοῶντος». Δεν είναι ασύντακτον; Αλλά είναι η φωνή κάποιου που φωνάζει. Συνεπώς είναι πρόσωπον. Θα το δούμε γιατί. «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. Κάνετε ίσια τα μονοπάτια αυτού για να έρθει να σας συναντήσει». Ποια είναι αυτή η φωνή; Ο Ιωάννης. Δεν αναφέρεται ο άνθρωπος· «βοῶντος ἀνθρώπου», που βοά. Αλλά η φωνή. Γιατί; Για να φανεί η διαφορά του Κυρίου από τον δούλον. «Τι είμαι εγώ, ο Ιωάννης;», θα έλεγε.  «Δεν είμαι ικανός να λύσω τα κορδόνια των παπουτσιών Του. Ποιος είμαι εγώ; Μια φωνή είμαι εγώ. Μια φωνή. Ενός ανθρώπου· μια φωνή».

      Και τι λέγει ο Ιωάννης; «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου». Το βασικό κήρυγμα του Ιωάννου είναι αυτό. Δύο σημεία είναι: «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» και, δεύτερον: «Αυτός είναι ο Μεσσίας». Αυτό είναι όλο το κήρυγμα, όλη η αποστολή του Ιωάννου. Όλα τα άλλα, όπως θα το δούμε παρακάτω, «ἐπερώτων οἱ ὄχλοι αὐτόν : «Τι να κάνομε για να σωθούμε; Πώς να υποδεχθούμε τον Μεσσία;». Και λέγει πολλά. «Και με πολλά λόγια», λέγει ο Ευαγγελιστής, «παρηγορούσε τον λαό». Αλλά αυτά δεν είναι παρά ανάλυσις αυτών των δύο στοιχείων. «Ἑτοιμάσατε», λοιπόν, «τὴν ὁδὸν Κυρίου». Ναι. Αλλά ο Κύριος είπε ότι είναι η οδός. Συνεπώς σημαίνει: «Ετοιμάσατε τον Μεσσία στις καρδιές σας».

      Και ποια είναι αυτή η ετοιμασία; Πρώτον. Το να δειχθεί εις τον λαόν, έργον που ήταν, βεβαίως, του Ιωάννου, ποιος είναι Αυτός ο Μεσσίας. Δεύτερον. Ο λαός, με τα αφυπνιστικά κηρύγματα του Προδρόμου, όφειλε να λειάνει τα κακοτράχαλα μονοπάτια της καρδιάς, δια της μετανοίας, πράγμα που θα το έκανε αυτό φανερό, το βάπτισμα του Ιωάννου. Είναι γνωστό ότι τον πλησιάζουν τελώναι, στρατιώται και λαός και ρωτούν τι να κάνουν: «Καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν οἱ ὄχλοι λέγοντες· τί οὖν ποιήσομεν; (:Τι να κάνομε;). Ἀποκριθεὶς δὲ λέγει αὐτοῖς· ὁ ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι (:Έχεις δύο χιτώνες; -Ο ‘’χιτώνας’’ είναι το από μέσα. Το απέξω λέγεται ‘’ιμάτιον’’ - Έχεις δηλαδή δυο πουκαμίσες; -Να το πω έτσι- Δώσε τον έναν σε εκείνο που δεν έχει) καὶ ὁ ἔχων βρώματα ὁμοίως ποιείτω (:και αυτός που έχει περισσεύματα φαγητών, να κάνει το ίδιο)».

     «Ἦλθον δὲ καὶ τελῶναι βαπτισθῆναι, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· διδάσκαλε, τί ποιήσομεν; (:Τον ερωτούν οι τελώναι). Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· μηδὲν πλέον παρὰ τὸ διατεταγμένον ὑμῖν πράσσετε (:μην κάνετε τίποτα παραπάνω από εκείνο το οποίο είσαστε… έχετε δεχθεί διαταγή, εντολή. Τι; Τόσο φόρο θα πάρεις. Όχι περισσότερο)». Αλλά τι έκαναν οι Τελώναι; Γι'αυτό εθεωρούντο φοβερά αμαρτωλοί. Έπνιγαν τους ανθρώπους λέγοντας: «Θα μου δώσεις τόσα, γιατί θα σε καταγγείλω ότι έκανες απόκρυψη των προϊόντων σου και δεν προσφέρεις φόρο. Ότι είσαι φοροφυγάς». Και συνεπώς… «ελαδώνοντο», ας μου επιτραπεί η λέξις, οι τελώναι και επλούτιζαν εις βάρος του λαού. Τι λέει τώρα ο Ιωάννης; «Το καθήκον σας θα κάνετε. Τι λέει ο νόμος; Τόσο θα εισπράξετε. Τίποτα περισσότερο». «Μη λαδώνεστε», ως να τους έλεγε· με συγχωρείτε για την έκφραση.

    «Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν καὶ στρατευόμενοι λέγοντες (:κι εκείνοι οι οποίοι ήσαν στρατιώται)· καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν;». Στρατιώται όχι Ρωμαίοι. Ήταν ένα είδος εθνοφυλακής εβραϊκής καταγωγής, που επεστρατεύοντο, βεβαίως, από τους Ρωμαίους, δια να επιτηρούν την τάξη, ένα είδος χωροφυλάκων. Αλλά ήσαν, όμως, Εβραίοι αυτοί. Γιατί αλλιώτικα θα ήταν ακατανόητο να πάνε να τον ρωτήσουν τι να κάνουν οι Ρωμαίοι στρατιώται, οι οποίοι βεβαίως δεν επίστευαν εις τον αληθινόν Θεόν.  «Καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν; (: Κι εμείς τι να κάνομε;). Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· μηδένα συκοφαντήσητε μηδὲ διασείσητε (:κανέναν να μη συκοφαντήσετε, για να πάρετε λάδωμα κι εσείς)». «Διασείω» ξέρετε τι θα πει; «Να σε πιάσω και να σε κουνάω». «Θα δώσεις τόσα!». Αυτό θα πει «διασείω». Το «πνίγω» έβαζαν τον αντίχειρα εδώ στον λαιμό από κάτω, στο καρύδι και «ἔπνιγεν αὐτόν», λέει. Δηλαδή :«Θα μου δώσεις… θα σε πνίξω. Θα μου δώσεις αυτά που θέλω. Θα σε πνίξω!». Τι λέγει εδώ ο άγιος Ιωάννης; Κανέναν να μην συκοφαντήσετε· πάτε και πείτε ότι είναι φοροφυγάς κ.λπ. Ούτε να κουνάτε τον άλλον)· ἀρκεῖσθε τοῖς ὀψωνίοις ὑμῶν (: Να αρκείσθε μόνον στον στρατιωτικό μισθό σας. Τίποτε άλλο)».

      Ακόμη προσπαθεί ο Ιωάννης να τους βγάλει την νοοτροπία ότι ούτως ή άλλως, που πίστευαν ότι θα σωθούν, λέγοντας ότι «εμείς έχομε τον Αβραάμ πατέρα, κι επειδή ο Αβραάμ ευηρέστησε εις τον Θεόν, θέλει δεν θέλει ο Θεός, εμάς θα μας σώσει». «Όχι», λέει ο Ιωάννης. «Μὴ ἄρξησθε λέγειν ἐν ἑαυτοῖς (:Μην αρχίσετε να λέτε στον εαυτόν σας) πατέρα ἔχομεν τὸν ᾿Αβραάμ (:ότι πατέρα έχομε τον Αβραάμ και συνεπώς εμείς θα πάρομε τους καρπούς της δικής του αγιοσύνης)· λέγω γὰρ ὑμῖν (:σας βεβαιώνω) ὅτι δύναται ὁ Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ ᾿Αβραάμ». Και έγινε πράγματι. Οι «λίθοι» ήσαν οι εθνικοί. Έκανε παιδιά Του ο Θεός τους εθνικούς· την «εκκλησία των Εθνών». Και οι Εβραίοι μείναν και απολιθώθηκαν. Είναι καταπληκτικό!.

      Τι ήταν το βάπτισμα του Ιωάννου; Καταρχάς ήταν έκφρασις, επισφράγισις και φανέρωσις της μετανοίας. Ότι πράγματι είχαν μετανοήσει. Ήταν βάπτισμα μετανοίας. Ήτο μία προπαίδευσις και εις την πίστιν. Ότι αποδεχόμεθα ότι έρχεται ο Μεσσίας. Διότι το διέταξε ο Θεός. Πού το βλέπομε αυτό; Ο ίδιος ο Ιωάννης το λέει: «Εκείνος που με έστειλε να βαπτίζω, Εκείνος μου είπε ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας». Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι «τὸ βάπτισμα Ἰωάννου ἐξ ουρανοῦ ἦν ἢ ἐξ ἀνθρώπων;» ερώτησε τους Φαρισαίους. «Από τον ουρανό ή από τους ανθρώπους;». Και αυτοί είπαν: «Αν πούμε από τον ουρανό, θα μας πει: ‘’Τότε γιατί δεν πιστέψατε;’’». Δεν ήτο, βεβαίως, ούτε βάπτισμα αφέσεως αμαρτιών, ούτε πολύ περισσότερο βάπτισμα λήψεως Πνεύματος Αγίου. Βεβαίως. Αυτά ήταν προνόμιον, πλέον, του Μεσσίου. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Οὐκ εἶπε δὲ καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ἵνα μὴ νομίσης ὅτι τὸ τοιοῦτον βάπτισμα παρεῖχε καὶ ἄφεσιν (:μη νομίσεις ότι παρείχε άφεσιν), ἀλλὰ προσέθηκεν εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τοὐτέστιν διάθεσιν – δηλαδή: ‘’ανοίγετε τον δρόμο για το βάπτισμα του Μεσσίου, που θα είναι πλέον η άφεσις’’-. Ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν ἐπεφυλάσσετο εἰς τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Θέλετε να το δείτε αυτό έκτυπο; Προσέξτε. Οι Φαρισαίοι δεν πήγαν να βαπτιστούν. Να δεχθούν το βάπτισμα του Ιωάννου. Ε, δεν προλειάνθηκαν και στο τέλος έφθασαν, αγαπητοί μου, έφθασαν να μη δεχθούν ούτε το βάπτισμα του Χριστού. Βλέπετε, λοιπόν, ότι το βάπτισμα του Ιωάννου ήταν πραγματικά προοιμιακόν, προκαταρκτικόν για το βάπτισμα του Μεσσίου;

       Αγαπητοί, το πλαίσιον που εκινήθη ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, σας είπα, ήταν προπαρασκευαστικόν, τόσον της πίστεως, όσον και της μετανοημένης ζωής. Ένα τέτοιο πλαίσιο έχομε και εμείς σήμερα. Και είναι ανάγκη να το αποδεχθούμε. Γιατί; Διότι ούτε τον Ιησούν Χριστόν αναγνωρίσαμε ακόμη Ποιος είναι, ούτε βίον καθαρόν ξεκινήσαμε, παρότι, περιέργως, οξύμωρον σχήμα, παρότι στο όνομά Του εβαπτίσθημεν. Ποτέ δεν θα μπορέσομε να κατανοήσομε το γεγονός της Θεοφανείας εις τον Ιορδάνην -«Οὗτος ἐστὶν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός»- αν προηγουμένως δεν μαθητεύσομε στα πόδια του Ιωάννου του Βαπτιστού. Κάποιοι  μαθηταί του Χριστού, προηγουμένως εχρημάτισαν μαθηταί του Ιωάννου, όπως ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, όπως ο Ανδρέας. Δηλαδή, πρέπει να αρχίσομε να κάνομε «εὐθείας τὰς τρίβους». Η «τρίβος» είναι το μονοπάτι. Πού; Τας τρίβους της καρδιάς. Και να ετοιμάσομε την οδόν του Κυρίου την μεγάλη. Και αμετακίνητη πίστιν στο Θεανθρώπινο πρόσωπον του Χριστού. Ένας που πρόκειται να βαπτιστεί, πιστεύει στο θεανθρώπινον πρόσωπο του Χριστού; Ο Φίλιππος είπε εις εκείνον τον ευνούχον: «Πιστεύεις τὸν Ἰησοῦν εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ;». Κι εκείνος είπε: «Πιστεύω».

     Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι και κάποια άλλα μονοπάτια ετοιμάζονται μέσα στην Ιστορία. Είναι τα μονοπάτια του Αντιχρίστου. Είναι τα μονοπάτια του Αντιχρίστου. Γιατί κι εκείνος μιμείται· «ο πίθηκος του Χριστού», λέει ο ιερός Αυγουστίνος· μιμείται τον Χριστόν. Αλλά είναι κίβδηλος. Κι αυτός, λοιπόν, προσπαθεί να κάνει τα μονοπάτια του, για να φέρει κοντά του τον λαό του Θεού, τον κόσμο ολόκληρο· που περιμένει, βεβαίως, ο κόσμος τον Μεσσία, αλλά αντ’ Αυτού θα συναντήσει τον Αντίχριστον. Πότε; Όταν δεν γνωρίσει ο λαός του Θεού, Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός.

      Για να μη βρεθούμε, λοιπόν, σε εκείνα τα αλλότρια μονοπάτια, όσο είναι καιρός, ας πάρομε, αγαπητοί, την απόφαση να ζήσομε συνειδητά την χριστιανική ζωή και την γνώση του Θεού· και την γνώση του Θεού, του Ιησού Χριστού. «Εἰς ἐπίγνωσιν –λέει ο Απόστολος Παύλος- τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ». Ο λαός εκείνος που άκουσε το κήρυγμα του Ιωάννου, δυστυχώς, ολόκληρος δεν ανταποκρίθηκε. Και ήρθε η φοβερή ημέρα της αλώσεως της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους. Και ο Χριστός το προφήτευσε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ιστορία επαναλαμβάνεται! Ας προσέξομε όσο είναι καιρός.

584η ομιλία στην κατηγορία « Ὁμιλίαι Κυριακῶν ».

► Όλες οι ομιλίες της Κατηγορίας :
" Ὁμιλίαι Κυριακῶν " εδώ ⬇️
https://arnion.gr/index.php/diafora-uemata/omiliai-kyriakvn
↕️
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/blog-post_25.html?m=1

🔸Λίστα ομιλιών της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://drive.google.com/file/d/1EiDp29JkRk7OQUNh2N_NVeJL2TTZ-FsY/view?usp=drivesdk

🎥 Βιντεοσκοπημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://youtube.com/playlist?list=PLxBsMI6pr40ru7w20Jp2hDAJjA7k7mq_z

🔸📜 Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες της σειράς
«Ὁμιλίαι Κυριακῶν».🔻
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%94%B9%E1%BD%89%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%E1%BF%B6%CE%BD.?m=1

🔸Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.

💠Πλήρης απομαγνητοφωνημένες σειρές ομιλιών (Βιβλία).
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/search/label/%F0%9F%92%A0%CE%A0%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82%20%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD%20%28%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1%29.?m=1

🔸Επεξηγηματικό βίντεο Ασπάλαθου.
https://youtu.be/8tNfAHRkTCk

__⬇️Playlist "Ασπάλαθου".⬇️__
https://aspalathos21.blogspot.com/2021/07/blog-post_83.html?m=0

Όλες οι ομιλίες ~4.487~ του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://aspalathos21.blogspot.com/2024/12/4487.html?m=0

📃Απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του πατρός Αθανασίου. ⬇️
https://athanasiosamvonas.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html?m=0

📜 Αποσπάσματα ομιλιών πατρός Αθανασίου ⬇️
https://athanasioslogos.blogspot.com/?m=0

__⬇️ Facebook ⬇️__
https://www.facebook.com/groups/1637818926362004/?ref=share

Κατάλογος ομιλιών πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.
https://drive.google.com/file/d/1JmrxaObMVyTA4_pS5yuMaQdoBf8-LwBP/view?usp=drivesdk

†.Πρός Δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.